Σε μια χρονιά που τα άρθρα μου περιορίστηκαν στον εντυπωσιακό αριθμό 1 (ολογράφως ένα), υπήρξαν κάποια που ήθελα να γράψω οπωσδήποτε. Κι αυτά ήταν της αναδρομής στο τι είδα την χρονιά που πέρασε. Επειδή ούτε γω ξέρω πως θα πάει το συγκεκριμένο γράψιμο, πάμε να ξεκινήσουμε κι όπως βγει. Άλλωστε για ταινίες θα μιλήσουμε, πόσο λάθος να πάει;
Πάλι θα σας πρήξω με ντοκιμαντέρ
Όπως πέρυσι, έτσι και φέτος, λέω να ξεκινήσω αναφέροντας τα ντοκιμαντέρ που είχαν κάτι να μου πουν. Το καθένα για το δικό τους λόγο. Το πρώτο το έκανα σπόιλερ στα προηγούμενα άρθρα, αλλά αφού το είδα το 2025, έπρεπε να αναφερθεί. Μιλάω φυσικά για το Black Box Diaries. Την ιστορία της Shiori Ito, μιας δημοσιογράφου που έκανε έρευνα για την δική της σεξουαλική παρενόχληση. Μια υπόθεση που ανέδειξε τα θέματα που έχει η Ιαπωνία όσον αφορά το δίκαιο και την αντιμετώπιση της κοινωνίας πάνω στο συγκεκριμένο ζήτημα. Ένα ντοκιμαντέρ που βλέποντάς το δεν γίνεται να σε αφήσει ανεπηρέαστο.
Και μιας και ανέφερα μια ιστορία για το πως αντιμεπωπίζει η κοινωνία τις γυναίκες, θα περάσω στο επόμενο ντοκιμαντέρ, το οποίο είναι μάλιστα ελληνικό. Το When Nobody’s Watching αφορά το ποδόσφαιρο γυναικών στην Ελλάδα. Σε τι κατάσταση βρίσκεται, τι ελλείψεις υπάρχουν, πως πολλές γυναίκες δεν κατάφεραν καν να φτάσουν στο ανώτερο επίπεδο γιατί κάποιος πατέρας τις έκοψε το όνειρο κι άλλα τέτοια ωραία… Οι ίδιες οι πρωταγωνίστριες μιλάνε για όλα αυτά κι αξίζει τον χρόνο οποιουδήποτε θέλει να λέγεται φίλαθλος.
Πάμε τώρα να μιλήσω για κάτι που δεν το περιμένα. Για crime ντοκιμαντέρ. Είναι ένα είδος που δεν με πολυτρελαίνει είναι η αλήθεια. Πρέπει να έχει κάτι ιδιαίτερο για να με τραβήξει. Ειδικά όταν κάθε χρόνο βγαίνουν με το κιλό. Φέτος, υπήρξε ένα που δεν το άφησα να περάσει. Κι αυτό ήταν το The Perfect Neighbor. Σχεδόν αποκλειστικά μέσα από κάμερες αστυνομικών, βλέπουμε κάτι που είναι καθημερινότητα, μέχρι να φτάσει στον φόνο. Μια μεγάλης ηλικίας γυναίκα ενοχλείται από τα πάντα και με πρόφαση τον φόβο, δεν έχει όριο το που φτάνει. Και λέω πρόφαση γιατί είναι ολοφάνερο ότι ρόλο παίζει ο ρατσισμός σε αυτή την ιστορία. Αν αντέχετε να έχετε νεύρα για μέρες, προτιμήστε το από άλλα αντίστοιχα του είδους.
Θα κλείσω αυτή την ενότητα με κάτι πιο ευχάριστο. Τουλάχιστον, μιλώντας για το αποτέλεσμα, γιατί η αφορμή δεν ξυπνάει ευχάριστες αναμνήσεις. Είμαστε το 2021 και στο πρώτο lockdown λόγω Covid. Δύο άνεργοι ηθοποιοί παίρνουν μια απόφαση. Μια ανεβάσουν στον κόσμο του GTA Online μια παράσταση του Hamlet. Το Grand Theft Hamlet είναι όσο κουλό ακούγεται, αλλά ταυτόχρονα απίστευτα ενδιαφέρον και διασκεδαστικό. Αν θέλεις να κάνεις τέχνη, τίποτα δεν σε σταματά. Θα βρεις τον τρόπο να το κάνεις.
Πρώτη επαφή με IMAX
Μέσα στο 2025, υπήρξε και μια πρωτόγνωρη εμπειρία για μένα. Να δω ταινία σε IMAX αίθουσα. Άκουγα πολλά, δεν είχα όμως την τύχη να το κάνω. Και φέτος έγινε. Με, νομίζω, την πιο ταιριαστή ταινία για να δεις τι μπορεί να γίνει σε αυτή την τεράστια οθόνη, με αυτό το φοβερό σύστημα ήχου. Το F1. Ναι ήταν λες και βλέπω sequel του Top Gun: Maverick. Ίδια υπόθεση, ίδιος σκηνοθέτης, ίδιο αποτέλεσμα. Να περάσεις τέλεια βλέποντας το. Καθόλου τυχαίο ότι ακούγεται ήδη ότι θα έχει και συνέχεια.
Η δεύτερη και τελευταία μέχρι τώρα εμπειρία μου από IMAX ήταν το πρώτο Superman του James Gunn. Μια ταινία που περιμένα από την στιγμή που ανακοινώθηκε, ανέβηκα στο hype train με το πρώτο τρέιλερ και δεν απογοητεύτηκα όταν επιτέλους την είδα. Βγήκα από την αίθουσα και ένιωθα μετά από καιρό που έβλεπα μια superhero ταινία ότι ο δημιουργός της καταλαβαίνει απόλυτα τον πρωταγωνιστή του. Ότι με κάνει να νιώσω το μήνυμα που κουβαλάει αυτός ο χαρακτήρας. Το οποίο είναι η ελπίδα!
Η απογοήτευση με τους υπερήρωες συνεχίζεται
Μιας και ανέφερα το μεγάλο όνομα της DC, ας πάμε και στην άλλη μεριά των υπερηρώων. H Marvel έβγαλε 3 ταινίες φέτος. Κάποια στιγμή στο σπιτικό μου, τις είδα κι εγώ για να έχω άποψη. Τα πράγματα δεν πήγαν τόσο άσχημα, με μια εξαίρεση. Το νέο Captain America.
Το Captain America: Brave New World θα μπορούσε να είναι πολύ καλύτερο αν πρώτον δεν ήταν sequel μιας ξεχασμένης πρακτικά ταινίας (σόρρυ Incredible Hulk), δεύτερον, δεν μας το έκαναν σποίλερ από πολύ νωρίς ότι όντως θα έχουμε κάποιον Hulk μέσα (το μόνο πράγμα που άξιζε μια μυστικό έγινε marketing selling point) και τρίτον, έδειχναν ότι εμπιστεύονται τον Sam Wilson ως Cap. Δυστυχώς, φιλαράκια μου, δεν… Όχι ότι φταίει ο άνθρωπος. Μια χαρά είναι. Αλλά όταν είσαι αγκυστρομένος πάνω από τον Steve, δεν πρόκειται να υπάρξει αλλαγή.
Το τελευταίο Fantastic Four από την άλλη ήταν μια ευχάριστη έκπληξη. Όχι αριστούργημα, όχι απογοήτευση όπως οι προηγούμενες προσπάθειες με αυτή την τετράδα. Ωραία επιλογή setting και ελπίδα ότι κάτι καλό μπορεί να γίνει στο franchise. Η Vanessa Kirby κουβάλησε όσο κανένας άλλος αυτή την ταινία. Φοβερή Sue.
Τρίτη κι ευτυχώς όχι φαρμακερή, το Thunderbolts*. Κλασικό premise βάζουμε όλους τους όχι τόσο κακούς πλέον να τα βγάλουν πέρα με μια αποστολή. Προφανώς αρχικά δεν θα χωνεύονται και στην πορεία θ’αγαπηθούν. Όμως, επειδή όπως και με το Fantastic 4, το κάστινγκ ήταν δυνατό, σε κρατάει μέχρι τέλους. Έχουμε και για πρώτη φορά εμφανίση του Sentry. Που μπορεί να μην πήγαν φουλ dark στην κατεύθυνση της ταινίας με τον χαρακτήρα, αλλά τουλάχιστον άγγιξαν έστω επιφανειακά θέματα όπως η ψυχική υγεία.
Κινηματογραφικές αίθουσες γεμάτες anime
Είμαι στην ευχάριστη θέση να λέω στα 30 μου ότι βλέπω anime στο σινεμά. Όχι μια στο τόσο. Αλλά πλέον όλες οι μεγάλες κυκλοφορίες να έρχονται κι εδώ. Κάτι που για την Ελλάδα ακουγόταν σαν ψέμα. Ειδικά όταν πριν κάτι χρόνια έγραφα για το One Piece Film: Red, δεν περιμένα ότι θα έβλεπα μεταγλωττισμένο μέσα στο 2025 το One Piece Film: Gold.
Κι αν η ταινία του One Piece ήταν πρακτικά rewatch, δεν είναι η μόνη που είδα φέτος. Θα ξεκινήσω από την ελαφρώς απογοητευτική περιπτώση, που ήταν το JUJUTSU KAISEN: Execution -Shibuya Incident x The Culling Game Begins-. Ίσως και υπερβολή η λέξη απογοήτευση, όμως καταλαβαίνω τον κόσμο που θα πει ότι δεν του άρεσε. Γιατί δεν πρόκειται για ταινία. Είναι μια σύνοψη του τελευταίου κεφαλαίου της σειράς μαζί με τα πρώτα επεισόδια του επόμενου. Αν δεν είχες επαφή με το συγκεκριμένο κόσμο, δεν θα κατάλαβες τίποτα. Αν είχες, τότε ζεστάθηκες γι’αυτό που έρχεται.
Θα κλείσω μιλώντας για δύο ταινίες που τις περίμενα από την στιγμή που ανακοινώθηκαν. Και το Demon Slayer: Kimetsu no Yaiba Infinity Castle αλλά και το Chainsaw Man – The Movie: Reze Arc πρόκειται για συνέχεις των γνωστών anime σειρών. Το πρώτο μάλιστα είναι η πρώτη ταινία από τις 3 που πρόκειται να βγουν. Το δεύτερο καλύπτει όλο το arc για να μας κάνει να περιμένουμε σαν τρελούς για το επόμενο. Ο λόγος που τα αναφέρω μαζί είναι γιατί βλέπεις τι μπορεί να γίνει όταν μια παραγωγή παίρνει τον χρόνο και τα χρήματα για να δημιουργηθεί. Δημιουργείται ένα αριστούργημα. Και τα δύο δεν τα προτείνω σε κάποιο άτομο που δεν έχει ξαναδεί αυτές τις σειρές, αλλά σίγουρα προτείνω να ξεκινήσει αυτές τις σειρές για να φτάσεις σε αυτές τις ταινίες.
Μέχρι το επόμενο…
Αυτά όσον αφορά το πρώτο μέρος των ταινίων που είδα μέσα στο 2025. Θα ακολουθήσει και δεύτερο μέρος, ίσως λίγο διαφορετικό από αυτό που έκανα συνήθως. Θα δούμε. Το σίγουρο είναι ότι δεν θα σταματήσουμε να βλέπουμε και να μιλάμε για ταινίες.
