Τα τελευταία χρόνια, το Letterboxd έχει μπει στις ζωές μας. Μια εφαρμογή, που για να είμαι ειλικρινής, με έχει βολέψει αρκετά. Έχω ένα μέρος για να σημειώνω όλες τις ταινίες που βλέπω και να γράφω δύο σκέψεις εκείνη την στιγμή. Κάνω αυτή την αναφορά, γιατί το 2025 ήταν μια χρονιά, κατά την οποία είδα μπόλικες ταινίες. Ο αριθμός δεν έχει σημασία, αλλά γεννήθηκε μέσα μου η ανάγκη να μην μιλήσω σε αυτό το μέρος μόνο για τις αγαπημένες μου. Θα ξεκινήσουμε λίγο από το τι είδα κι ας μην κυκλοφόρησε απαραίτητα φέτος. Πάμε, λοιπόν, όπως οι εταιρείες κόβουν βασιλόπιτες μέχρι τον Αύγουστο, να τελειώσουμε λίγο αργοπορημένα το αφιέρωμα για τις ταινίες του 2025.
Είχαμε David Lynch μέσα στο 2025
Δυστυχώς, μέσα στην χρονιά που πέρασε, είχαμε μια μεγάλη απώλεια. Αυτή του David Lynch. Για τον καθένα μπορεί να σημαίνει κάτι διαφορετικό. Άλλοι μπορεί και να μην τον συμπαθούν σκηνοθετικά. Σίγουρα, πρόκειται για ένα πολύ κουλ άτομο κι έναν άνθρωπο που χωρίς καλά καλά να το καταλάβω, έχει επηρεάσει τον χαρακτήρα μου.
Επειδή εδώ μιλάμε για ταινίες, αναγκαστικά δεν θα μιλήσουμε για το Twin Peaks. Θα έρθει η σειρά του κάποια στιγμή. Από την άλλη μεριά, φέτος ήταν η πρώτη φορά που είδα Lynch στο σινεμά. Μάλιστα δύο φορές. Η μία ήταν κοντά στον θάνατό του. Ήταν το Blue Velvet. Ίσως, η πιο κατανοητή ταινία του. Αλλά και μια ταινία, που αν την δεις σε σκοτεινή αίθουσα, μπορεί να σε υπνωτίσει. Θα μου πεις, ποια ταινία του δεν το κάνει αυτό. Εδώ ίσως η θεματική, η μουσική με το χαρακτηριστικό τραγούδι, είναι μερικά από τα στοιχεία που σε χαλαρώνουν και σε ταξιδεύουν σε μια όχι και τόσο χαλαρή ταινία.
Η δεύτερη επίσκεψη σε σινεμά ήταν φυσικά για το Mulholland Drive. Θερινό, δυνατός ήχος και πάμε να το ζήσουμε. Και ω ναι το έζησα. Γιατί ήταν κάτι που ήθελα χρόνια κι επιτέλους έγινε. Μία από τις αγαπήμενες μου ταινίες να την δω στον κινηματογράφο. Μια εμπειρία που δεν την ξεχνάς εύκολα. Για την ίδια την ταινία, δεν έχεις να πεις πολλά πράγματα. Το μόνο που θα πω είναι ότι όσες φορές και να ξέρεις το γνωστό jump scare που υπάρχει και να το περιμένεις να έρθει, όλες θα σε τρομάξει.
Από την Κορέα με αγάπη
Μια χώρα που μπορώ να πω ότι είχε την τιμητική της, ήταν η Νότια Κορέα. Να το πιάσουμε από παλαιότερες ταινίες που είδα μέσα στο 2025; Rewatch του Oldboy. Η πρώτη μου εμπειρία με το Vengeance Trilogy ήταν όταν ήμουν φοιτητής. Δηλαδή πάνω από 10 χρόνια. Από τότε δεν την ξανακοίταξα αυτή την τριλογία, ενώ ήθελα πολύ. Και το ήθελα για να δω πως θα νιώσω ξέροντας τι γίνεται. Ξέροντας το τέλος του Oldboy και πως καταλήγει το ταξίδι του Oh Dae-su. Το μόνο που έχω να πω πέρα από τα δύο τεράστιο quotes που έβγαλε αυτή η ταινία, είναι ότι παραμένει μια μοναδική εμπειρία. Που σε αφήνει να κοιτάς την οθόνη, ακόμα κι αν ξέρεις τι γίνεται. Γιατί πολύ απλά αυτό καταφέρνουν να κάνουν οι πραγματικά καλές ταινίες.
Και περνάμε στο Memories of Murder. Πρώτος νοτιοκορεατικής serial killer και Bong Joon Ho. Πόσο κακά να πήγαινε; Αλλά πέρα από αυτό, η μαυρίλα είναι όλη εκεί και σε κάνει να ψάχνεις μέχρι τελευταία στιγμή κάπου το φως.
Κι επειδή αναφέραμε Bong Joon Ho και Park Chan-wook πάμε στα πιο πρόσφατα. Γιατί φέτος είχαμε και από τους δύο καινούργια ταινία. Από την μία είχαμε το Mickey 17. Μια περίπτωση που βρωμάει Ho. Ο,τι μπορεί να περιμένεις, υπάρχει εδώ. Γέρνει προς την πιο Snowpiercer/Okja μεριά της φιλμογραφίας του. Για το cast, παραπάνω από τίμιες οι επιλογές. Lead ο Pattinson συνεχίζει να δείχνει το εύρος που έχει, Collette και Ruffalo τέλειοι για να τους μισείς. Και από την άλλη είχαμε το No Other Choice. Μία ταινία που αν δεις μόνο το εξώφυλλο θα πεις ότι δεν παίζει να είναι ταινία του Chan-wook, αλλά είναι πολύ! Ένα Looney Tunes σκοτεινό αριστούργημα, το οποίο πετάει το anger management από το παράθυρο.
Και κάπου εδώ ξεπροβάλει ένας Λάνθιμος. Σόρρυ, αν το χαλάω, δεν είμαι τοοοσο μεγάλος φαν του Bugonia. Όχι γιατί το βρίσκω κακό. Αλλά γιατί το original το βρίσκω καλύτερο. Ταιριάζει πιο πολύ στα γούστα μου η τρέλα που είχα φτιάξει τότε ο Jang Joon-hwan με το Save the Green Planet! Αλλά όταν βλέπεις Plemons κυρίως και μετά για μένα την Stone, να παίζουν τις κάλτσες τους, τους δίνεις ένα χειροκρότημα.
Ήρθε η ώρα για τα best of
Θα μπορούσα να γράφω άλλες 500 λέξεις για τις 3 ταινίες που είχε φέτος από βιβλία του Stephen King. Running Man, The Long Walk και The Monkey. Όλες παραπάνω από τιμίες. Θα μπορούσα να μιλήσω για το αγαπημένο μου είδος, τον τρόμο. Ανατριχιαστικό το Bring Her Back, πανέξυπνο το Companion (μην δείτε ούτε το poster αν δεν θέλετε spoilers), απέκτησε ένα soft spot στην καρδιά μου το Ugly Stepsister (που να ήμουν και φαν του body horror) και φυσικά αγάπησα και πέρασα εξαιρετικά με το Weapons. Αλλά 3 ήταν οι ταινίες του 2025 που θεωρώ τις προσωπικά αγαπημένες μου. Και θα πάμε με σειρά προτίμησης, από την λιγότερο στην περισσότερο αγαπημένη.
One Battle After Another. Και ναι άξιζε όλον τον ντόρο που είχε τριγύρω της. Περνάς υπέροχα και είναι εντυπωσιακό ότι θέλεις να βλέπεις περισσότερο τους δεύτερους χαρακτήρες, παρά τον DiCaprio. Κρατάει πάνω από 2.5 ώρες και δεν καταλαβαίνεις πότε τελείωσε.
Κι αν νομίζατε ότι δεν θα έχουμε πάλι animation, σας γέλασαν. Γιατί το Ne Zha 2 όχι απλά σάρωσε το box office. Αλλά έδειξε ότι το συγκεκριμένο μέσο, δεν έχει όρια. Οι Κινέζοι έφτιαξαν ένα πραγματικό έπος. Κάθε στιγμή που λες ότι δεν γίνεται αυτό που βλέπω μπροστά μου να συμβαίνει όντως, έρχεται η επόμενη σκηνή για να σου φέρει κάτι ακόμα πιο δυνατό. Μακάρι να γίνονται συνέχεια τέτοιες ταινίες και ΜΑΚΑΡΙ να έρχονται κι εδώ όπως έγινε με το δεύτερο μέρος του Ne Zha.
Πάμε τώρα να πούμε δύο λόγια για τον ελέφαντα στο δωμάτιο. Αν παρακολουθείς τις ταινίες που βγήκαν το 2025 και έχεις παρατηρήσει για ποια δεν έχω μιλήσει, μάλλον μαντεύεις εύκολα ποια ήταν η αγαπημένη μου της χρονιάς. Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά. From Dusk till Dawn walked so Sinners could run. Όμως, το Sinners παραμένει ταινιάρα. Θα μπορούσε να είναι τόσο ψηλά για την μουσική σκηνή στην μέση. Αλλά και όλο το υπόλοιπο είναι απίστευτο. Από το καστ, το σενάριο, ότι πρακτικά βλέπεις δύο ταινίες κολλημένες σε μία. Άλλη εμπειρία επίσης αν το δεις σε κινηματογράφο. Θα ήταν ακόμα καλύτερη αν κατάφερνα να το δω και στην IMAX. Αλλά δεν πειράζει.
Δυνατό 2025 πέρασε, έφτασε το 2026…
Σε κάθε τέτοιο άρθρο, όταν τελειώνει σκέφτομαι τις τόσες ταινίες που δεν έγραψα. Πχ δεν είπα κάτι για το Eternity που το λάτρεψα. Τι να κάνουμε… Έτσι πάει. Το θέμα είναι να είδε ο κόσμος ταινίες, να μίλησε γι’αυτές κι αν το έκανε το τελευταίο, δεν θα χάθηκαν. Το μόνο σίγουρο. Ελπίζω το 2026 να φέρει ακόμα περισσότερες ευκαιρίες να μιλήσουμε, να ξεχαστούμε από όλα όσα μας βασανίζουν και ίσως να γίνουμε λίγο καλύτεροι άνθρωποι μέσα από αυτές.
ΥΓ Δεν θέλω να υποσχεθώ τίποτα, αλλά ΙΣΩΣ του χρόνου εμφανιστεί ένα αντίστοιχο άρθρο και στο Series Corner. Θα δούμε!
