Έλεγα να κάνω ένα διάλειμμα από το Unstable Show για πολλούς λόγους. Πολλές φορές όμως η επικαιρότητα δεν σε αφήνει. Το έχω ξαναπεί και σε άλλα κείμενα. Κάθε Τετάρτη στο Favela Radio, κάνοντας το Anthems Radio Show ξεψαχνίζουμε την επικαιρότητα για να φέρουμε θέματα. Το πιο δύσκολο σε όλη αυτήν την κατάσταση που ζούμε τα τελευταία χρόνια είναι να μπορέσουμε μέσα στη μαυρίλα και το έρεβος να βγάλουμε γέλιο. Να ψάξουμε μια ικμάδα χαράς, μια χαραμάδα γέλιου σε ένα περιβάλλον τραγικό και δύσκολο.
Πέρασαν τρία χρόνια από τα Τέμπη και το πιο δύσκολο Unstable Show που έχω γράψει ποτέ. Και τόσα χρόνια μετά, είμαστε παρατηρητές σε τραγωδίες και τις ζούμε να περνάνε μπροστά από τα μάτια μας χωρίς να μπορούμε να κάνουμε κάτι. Μαθαίνουμε για μανάδες που έμειναν ορφανά τα παιδιά τους, για νέα παλικάρια που άφησαν πίσω τις οικογένειές τους, για γονείς που έθαψαν τους τα παιδιά τους και τους δικούς τους ανθρώπους.
Είναι τρομακτικό το πως μπορείς να σηκωθείς ένα πρωί και να ενημερωθείς για κάτι τόσο άσχημο. Τη Δευτέρα όλη η χώρα σοκαρίστηκε με τις πέντε γυναίκες που έφυγαν από τη ζωή στο εργοστάσιο της Βιολάντα. Εξοργίστηκα με την στάση των μέσων. Γιατί αυτές οι πέντε εργάτριες αντιμετωπίστηκαν ως μια παράπλευρη απώλεια στην πληγή της υγιούς επιχειρηματικότητας.
Έχει φτάσει σε τέτοιο σημείο η αποκτήνωση στον γιδότοπο που δε συζητάμε πρώτα απ’ όλα για τις ευθύνες της εργοδοσίας, δεν σκεφτόμαστε τις πέντε οικογένειες που θρηνούν, δεν σκεφτόμαστε το γιατί αυτές οι γυναίκες δούλευαν την νυχτερινή βάρδια για να είναι δίπλα στα παιδιά τους. Δε σκεφτόμαστε πως μανάδες αναγκάζονται να δουλέψουν σε εξαντλητικά ωράρια και το πρωί θα τρέξουν για να στηρίξουν την οικογένεια και το παιδί τους. Η δύναμη αυτών των γυναικών είναι απαράμιλλη.
Και παρ’ όλα αυτά βλέπεις τα μέσα να αντιμετωπίζουν όλο αυτό σαν μια ακόμα πρόταση στην είδηση. Θρηνούν ασφαλισμένα κτήρια και εξασφαλισμένους τζίρους και κάπου θα αναφέρουν ότι πέθαναν και πέντε άνθρωποι και συλλυπητήρια. Δεν με νοιάζει η εταιρία προσωπικά, γιατί ξέρουμε πως οι εταιρίες πάντα βρίσκουν την άκρη. Με νοιάζει όμως το σημείο που φτάσαμε, οι εργατικές τραγωδίες να χαρακτηρίζονται σαν μία ακόμα ατυχία.
Από το γαϊτανάκι δε θα λείψουν τα γνωστά σκουπίδια, οι παρκετέζες του τσίρκου που κυβερνά για να δώσουν ευθύνες οπουδήποτε πέραν του καλού εργοδότη, να λοιδορήσουν το έργο των σωματείων και να κουνήσουν το δάχτυλο περί τυμβωρυχίας, λογικά από εμπειρία ως οι νούμερο ένα τυμβωρύχοι και σκατάνθρωποι της κοινωνίας που ζούμε. Η αποκτήνωση που λέγαμε ξεκινάει από τα μέσα, αλλά κύριους εκφραστές βρίσκει σε όλα αυτά τα σκουπίδια με τα οποία δυστυχώς αναπνέουμε τον ίδιο αέρα, ανθρώπους φτωχούς σε γνώσεις και μυαλό που μόνο έργο έχουν το ξέπλυμα εγκληματικών πολιτικών όσο εύχονται συλλυπητήρια για τους νεκρούς συμπολίτες μας με περίσσια υποκρισία.
Όλο αυτό εφαρμόζεται και στη δεύτερη τραγωδία αυτής της εβδομάδας με τους οπαδούς του ΠΑΟΚ. Αρχικά πρέπει να πω συλλυπητήρια στην οικογένεια του ΠΑΟΚ και τις οικογένειες αυτών των παιδιών. Ως οπαδός δεν ήμουν ποτέ των εκδρομών, αλλά σέβομαι πάρα πολύ όλους τους οπαδούς που το γουστάρουν αυτό, που ταξιδεύουν, που πάνε παντού για την ομάδα τους.
Με συγκλόνισε όχι μόνο το γεγονός του τι συνέβη, αλλά και ότι το βίντεο αναπαράχθηκε τόσο πολύ από τα μέσα χωρίς να το θολώσουν. Σε αυτές τις περιπτώσεις αναρωτιέσαι τι ποσοστό ευθύνης έχεις εσύ που το είδες (δεν κατάφερα μετά την πρώτη να το ξαναδώ) και τι ποσοστό έχουν πολλά μέσα που το έπαιζαν ξανά και ξανά και ξανά. Που τραβάμε τη γραμμή απέναντι στις οικογένειες και τους συγγενείς που βλέπουν να αναπαράγεται ο θάνατος των ανθρώπων τους σε πανελλήνια μετάδοση.
Μου κάνει τεράστια εντύπωση το πως μια τέτοια τραγωδία εξελίχθηκε σε ένα πεδίο διαφωνίας και debate για πράγματα τελείως άκυρα. Ο σεβασμός στους νεκρούς είναι σεβασμός στους νεκρούς. Το να αναφέρεσαι σε οπαδικά καφριλίκια, να κάνεις whataboutism για άλλες ομάδες, να ψάχνεις λόγους να μιλήσεις άσχημα για αυτά τα νεκρά παιδιά μου φαίνεται ακραίο.
Μάλιστα το βλέπεις από άτομα που σοκάρονται με απειλές σε φερέφωνα, που απαιτούν σεβασμό όταν σκοτώνεται κάποιος φασίστας και ας ξεκαθαρίζουν ότι διαφωνούν μαζί του πολιτικά (ωραίο ανέκδοτο), που το παίζουν κόσμιοι και πολιτισμένοι ενώ οι ίδιοι είναι οι πρώτοι που θα ξεράσουν οχετό. Οι τραγωδίες που ζήσαμε με τους οπαδούς του ΠΑΟΚ και τις γυναίκες στη Βιολάντα μας έδειξε με ποιους αναπνέουμε τον ίδιο αέρα.
Μας έδειξε ότι ο εχθρός υπάρχει και μέσα στην ίδια την τάξη μας και δυστυχώς δε θα αλλάξει με διάβασμα και πολιτισμένα χαδάκια. Έχουμε φτάσει στο σημείο που αποκτηνωμένα σκουπίδια πείθουν την κοινή γνώμη πως οι ίδιοι είναι οι λογικοί, οι καλοί, οι αντικειμενικοί. Και όσο δεν αντιδράμε σε αυτό τόσο θα βυθιζόμαστε στα σκατά που αυτοί έχουν δημιουργήσει.
Το χειρότερο είναι πως όλα αυτά γίνονται σε μέρες που ζήσαμε δύο τραγικά γεγονότα. Και αν πολλοί νομίζουν ότι η ζωή συνεχίζεται, λυπάμαι αλλά για κάποιους ανθρώπους δεν συνεχίζεται. Κάποιοι άνθρωποι χαράσσονται για πάντα από αυτό και μαθαίνουν να ζουν με αυτό. Κουβαλάνε πάντα τον σταυρό τους και δε μπορούμε παρά να τους θυμόμαστε, αλλά σε καμία περίπτωση δεν καταλαβαίνουμε το μέγεθος του πόνου τους.
Για αυτό πρέπει να είμαστε πάντα εκεί. Στους αγώνες για δικαίωση για τα Τέμπη, για το Μάτι, για εργατικά δυστυχήματα, για τους οπαδούς που χάθηκαν σε εκδρομές και όχι μόνο. Γιατί στη χώρα που ζούμε, πάντα φοβόμαστε ότι θα έρθει η δικιά μας σειρά να θρηνήσουμε. Συλλυπητήρια στις οικογένειες των εκλιπόντων. Θα τα πούμε ξανά κάποια στιγμή.
