Τον περασμένο Αύγουστο, οι Megadeth προέβησαν σε μια σημαντική ανακοίνωση. Όπως μας ενημέρωσαν, το επόμενο άλμπουμ τους που θα έβγαινε αρχές του 2026 θα ήταν το τελευταίο τους και θα το υποστήριζαν με μια παγκόσμια περιοδία. Προσωπικά όλο αυτό κάπως με χτύπησε. Οι Megadeth ήταν ένα πολύ χαρακτηριστικό συγκρότημα της εφηβείας μου και των ακροάσεων μου σε εκείνη την ηλικία.
Όταν πολλοί τότε έμπαιναν στο διπολο Metallica ή Megadeth, εγώ κονταροχτυπιόμουν για το ποιο συγκρότημα από τα δύο θα ακούσω περισσότερο. Αν και οι πρώτοι κέρδισαν, οι δεύτεροι έχουν πάντα θέση στην καρδιά μου. Ήταν επίσης μία από τις πρώτες συναυλίες που είχα πάει ολομόναχος, στην Ιερά Οδό το 2012 σε μια βραδιά που δε θα ξεχάσω.
Έκτοτε κάπου χαθήκαμε με τους Megadeth. Δεν τους ξαναείδα live και δεν έβρισκαν πολύ συχνά θέση στις playlists μου. Η ανακοίνωση ότι στις 30 Ιουνίου ξαναέρχονται στη χώρα μας για τελευταία φορά με οδήγησε στο να κλείσω εισιτήριο. Ήταν μια καλή ευκαιρία να τους δω και να τους πω ένα αντίο και μαζί σκέφτηκα και αυτό το αφιέρωμα.
Κάπως έτσι άκουσα ξανά ολόκληρη τη δισκογραφία τους και σιγά σιγά άρχισα να ξαναβλέπω στην τωρινή φάση της ζωής μου παλιά και νέα άλμπουμ και να τα αξιολογώ. Στο Ranking αυτό θα τα βάλω σε σειρά από το ποιο μου άρεσε λιγότερο έως το αγαπημένο μου και φυσικά περιμένω τη δική σας άποψη και το δικό σας Ranking!
17. Super Collider (2013)
Δε γινόταν να ξεκινήσουμε με άλλο άλμπουμ στην τελευταία θέση της λίστας. Οι Megadeth έκαναν πολλές φορές στροφή στη μουσική τους κατεύθυνση κατά τη διάρκεια της καριέρας τους, αλλά πάντα είχαν κάτι να δώσουν. Το Super Collider έρχεται σε μια εποχή που η μπάντα φαίνεται αρκετά κορεσμένη, ίσως από το γεγονός ότι κυκλοφορούσε άλμπουμ κάθε δύο χρόνια, ενώ ταυτόχρονα οι Drover και Broderick ήταν κοντά στην αποχώρηση.
Δυστυχώς ένα από τα καλύτερα lineups της δεύτερης εποχής τους, τελειώνει με το μακράν πιο αδιάφορο άλμπουμ τους. Δεν είναι μόνο η προσπάθεια τους για μια πιο εύγευστη κατεύθυνση, στο παρελθόν έχουν δείξει ότι δεν είχαν πρόβλημα να γράψουν καλά εμπορικά τραγούδια, αλλά το πόσο άχρωμο και άοσμο μοιάζει γενικά το Super Collider.
Κανένα riff δεν ξεχωρίζει, κανένα σόλο δεν ενθουσιάζει και η σπίθα που είχαμε δει στα The System Has Failed, United Abominations και ειδικά στο Endgame απουσιάζει τελείως. Δεν είναι άλμπουμ που αξίζει χλευασμό, είναι όμως πολύ αδύναμο παρά κάποιες ελάχιστες ενδιαφέρουσες στιγμές όπως το Cold Sweat και το Don’t Turn You Back.
16. Risk (1999)
Για πολλούς αυτή είναι η Load στιγμή των Megadeth, όχι τόσο σε θέμα ποιότητας όσο σε θέμα μουσικής μεταστροφής. Το όνομά του αντικατοπτρίζει σε μεγάλο βαθμό και τις σκέψεις του Mustaine. Πως ένα συγκρότημα που είχε γράψει τόσους thrash ύμνους θα γλυκοκοίταζε το hard rock των 90s βάζοντας ακόμα και industrial και alternative στοιχεία;
Για μένα το Risk δεν είναι η απόλυτη καταστροφή που παρουσιάζεται από τους φανς και τον Τύπο της εποχής. Έχει τις στιγμές του σε κομμάτια όπως το Crush ‘Em, το Breadline και το πολύ αγαπημένο μου Prince of Darkness. Ωστόσο είναι πολύ μεγάλο, με ετερόκλητες επιρροές και καταλήγει τελείως άνισο. Μπορείς να καταλάβεις τι προσπάθησε να επιδιώξει ο Mustaine, αλλά και τι έχασε σε όλο αυτό.
Ήθελε να γράψει έναν πιο μελωδικό δίσκο, αλλά έχασε την επιθετικότητα, την τεχνική και τα riffs που έκαναν τoυς Megadeth σπουδαίους. Στο Risk ακούμε ένα συγκρότημα που προσπαθεί να ενστερνιστεί τις τάσεις της εποχής και όχι να τις διαμορφώσει. Δυστυχώς αυτό ήταν και το κύκνειο άσμα του σπουδαίου Marty Friedman μιας και ήθελε το συγκρότημα να ακολουθήσει άλλη μουσική κατεύθυνση.
15. The World Needs a Hero (2001)
Αν και ο Mustaine είχε διαβεβαιώσει τον Friedman ότι μετά το Risk θα επέστρεφαν στο metal, ο τελευταίος αποχώρησε και στη θέση του ήρθε ο φοβερός Al Pitrelli. Το The World Needs a Hero σηματοδοτεί το τέλος της πρώτης εποχής των Megadeth μιας και ένα χρόνο μετά διαλύθηκαν εξαιτίας ενός τραυματισμού του Mustaine, ωστόσο είναι ένα ομολογουμένως ενδιαφέρον άλμπουμ.
Αν και έχει thrash στοιχεία, ο δίσκος είναι μια επιστροφή στο heavy metal στυλ του Countdown to Extinction. Εκτός των δύο πιο γνωστών τραγουδιών Moto Psycho και Dread and the Fugitive Mind, υπάρχουν και πολύ ωραίες mid tempo στιγμές στα Losing My Senses, Promises και 1000 Times Goodbye. O Pitrelli σίγουρα βάζει το προσωπικό του στυλ στη μουσική τους.
Παρά τις καλές ιδέες και τις δυνατές μπαλαντοειδείς στιγμές του, το The World Needs a Hero δε με κέρδισε ποτέ συνολικά σαν έργο. Πάσχει από το κλασικό θέμα των πιο πρόσφατων Megadeth δίσκων που έχουν περισσότερα τραγούδια απ’ όσα χρειάζεται, οπότε η συνοχή δεν είναι το δυνατό του σημείο. Ένα μεταβατικό άλμπουμ σε μια μεταβατική εποχή που τους βοήθησε όμως να κερδίσουν τη χαμένη τους αυτοπεποίθηση.
14. Megadeth (2026)
Και κάπου εδώ, με το ομώνυμο άλμπουμ τελειώνει η δισκογραφική πορεία των Megadeth. Η αλήθεια είναι ότι χρειάστηκα αρκετές ακροάσεις για να το εκτιμήσω, γιατί στην αρχή μου φαινόταν αρκετά αδιάφορο. Το πρόβλημα με αυτό το άλμπουμ είναι ότι έρχεται μετά από δύο κωρωνίδες στη δισκογραφία του συγκροτήματος και κρίνεται λίγο αυστηρά. Το να αντικαταστήσεις τον σπουδαίο Kiko Loureiro δεν είναι εύκολη δουλειά.
Παρέα με τον ταλαντούχο Teemu Mäntysaari των Wintersun, ο δίσκος είναι αυτό που περιμένεις από τους Megadeth το 2026, μια μπάντα που ξέρει την ταυτότητά της. Επαγγελματικά δομημένες συνθέσεις, σκληρά riffs, μελωδικά περάσματα και καλή παραγωγή που θα αναδείξει όλα τα παραπάνω. Τα Tipping Point, Puppet Parade και Another Bad Day είναι παράδειγμα όσων λέω παραπάνω.
Ωστόσο δεν υπάρχει πουθενά η στιγμή που θα το κάνει ένα πολύ ξεχωριστό και σπουδαίο άλμπουμ, για αυτό και βρίσκεται σε αυτή τη θέση. Ίσως μελλοντικά ανέβει στην προσωπική μου κατάταξη, αλλά για τώρα πιστεύω ότι είναι αξιοπρεπές φινάλε σε μια σπουδαία πορεία.
13. Th1rt3en (2011)
Αυτό είναι το πρώτο άλμπουμ των Megadeth που θυμάμαι να το ζω από τη μέρα που κυκλοφόρησε. Δεκατοτρίτο άλμπουμ, δεκατρία τραγούδια και κατά πολλούς μια κάπως βιαστική κυκλοφορία ώστε να ολοκληρωθεί το συμβόλαιο τους με τη Roadrunner. Αυτός ο δίσκος εμένα μου αφήνει ανάμεικτα συναισθήματα, γιατί έχει ποιότητα, αλλά είναι και άνισος.
Σίγουρα δεν μπορεί να φτάσει επίπεδα μεγαλείου Endgame που ήταν τεράστια έκπληξη, αλλά δείχνει την χημεία που είχαν οι Mustaine/Ellefson με το δίδυμο Drover/Broderick. Έχει μέσα κάποια χιτάκια τύπου Public Enemy No. 1, Whose Life και Never Dead και μια ωραία thrashίλα τύπου Sudden Death, αλλά κατά τ’ άλλα έχει ξανά πολύ περισσότερα τραγούδια απ’ όσο χρειάζεται και δείχνει μια παρελθοντολαγνεία.
Αντί να φέρει νέες ιδέες στο τραπέζι όπως έγινε με τα τρία προηγούμενα άλμπουμ τους, το Th1rt3en δίνει μια αίσθηση ανασκόπησης της μέχρι τώρα δισκογραφίας τους. Αυτό γίνεται πολύ εμφανές σε κομμάτια όπως το Black Swan που είναι μια επανεκτέλεση του ομώνυμου κομματιού από το United Abominations με περισσότερες κιθάρες. Ακούγεται ευχάριστα ωστόσο ακόμα και σήμερα και οι καλές του στιγμές είναι περισσότερες από τις μέτριες, οπότε καταλήγει (ίσως και συμβολικά) στην δεκατη τρίτη θέση.
12. United Abominations (2007)
Αν το The System Has Failed σηματοδότησε τη μεγάλη επιστροφή και την έναρξη της δεύτερης εποχής των Megadeth, το United Abominations ήρθε να την παγιώσει. Με τον τωρινό μπασίστα James LoMenzo στην πρώτη του θητεία και τους αδερφούς Drover σε lead κιθάρα και ντραμς, ο Mustaine γράφει ένα άλμπουμ που έμελλε να αφήσει μερικές πολύ καλές στιγμές.
Το πρόβλημα του United Abominations είναι ότι ενώ ξεκινάει φανταστικά με τα Sleepwalker, Washington is Next! και το ομώνυμο, δεν καταφέρνει να κρατήσει το ίδιο επίπεδο ποιότητας καθ’ όλη τη διάρκεια του. Έχει κι άλλες κομματάρες όπως το Burnt Ice και το Play for Blood ενώ γενικότερα η γραφή του μου θυμίζει πολύ το Dystopia και το The Sick, the Dying… and the Dead.
Υπάρχει επιθετικότητα, ενέργεια και η αίσθηση της αναγέννησης και πιστεύω ότι αν ήταν μικρότερο σε διάρκεια, πιθανότερο να βρισκόταν ψηλότερα στην κατάταξη. Ωστόσο έδειξε ότι οι Megadeth βρίσκονταν σε μια εξαιρετική φάση. Άφησαν πίσω τους κάποιες πιο μέτριες κυκλοφορίες και επικεντρώθηκαν στο να γράψουν ωραία μουσική στη νέα εποχή τους.
11. Cryptic Writings (1997)
O τελευταίος δίσκος του θρυλικού lineup των Mustaine/Ellefson/Friedman/Menza έμελλε να είναι ο λιγότερο καλός τους, αλλά ταυτόχρονα να έχει αρκετή ποιότητα και μερικά πολύ χαρακτηριστικά τραγούδια για τη δισκογραφία τους. Οι Megadeth είχαν ούτως ή άλλως αλλάξει μέσα στη δεκαετία του 90 προτιμώντας όλο και πιο heavy φόρμες και mid tempo συνθέσεις.
Το Cryptic Writings ήταν τελικά η καταληκτική πορεία αυτής της αλλαγής. Θεωρώ πως είναι λίγο παρεξηγημένο άλμπουμ, γιατί προφανώς λείπει το thrash στοιχείο, αλλά ταυτόχρονα δεν είναι τόσο εμπορικό όσο παρουσιάστηκε. Οι συνθέσεις είναι καλοδουλεμένες, τα ρεφρέν λειτουργούν εξαιρετικά και υπάρχει συνοχή καθ’ όλη τη διάρκεια του.
Άλμπουμ που σου αφήνει Trust, Use the Man, A Secret Place, She-Wolf και FFF δεν μπορείς να το υποτιμήσεις εύκολα. Ο λόγος όμως που δε μπαίνει στη δεκάδα είναι απλός. Οι Megadeth έχουν κυκλοφορήσει και άλμπουμ με μεγαλύτερο ειδικό βάρος και σίγουρα πιο κλασικά. Είναι όμως καλύτερος από τη φήμη που τον συνοδεύει.
10. So Far, So Good… So What! (1988)
Το So Far, So Good… So What! έχει μια ιδιαίτερη θέση στη δισκογραφία των Megadeth. Βρίσκεται ακριβώς ανάμεσα σε δύο από τα αριστουργήματά τους, δημιουργώντας συσχετισμούς που ίσως να το αδικούν λίγο. Αν είχε κυκλοφορήσει από άλλο συγκρότημα και σε άλλη φάση της καριέρας του, θα θεωρούνταν σίγουρα ένα από τα κλασικά του.
Μπορεί να μην έχει την τεχνική και εκτελεστική τελειότητα του Rust in Peace ή τη συνθετική ισορροπία του Peace Sells, αλλά είναι ένα thrash άλμπουμ με ωμή ενέργεια και έναν χαοτικό χαρακτήρα που του ταιριάζει απόλυτα. Μέσα σε αυτόν μπορείς να βρεις κλασικές Megadeth συνθέσεις και τα πρώτα ψήγματα της heavy metal πλευράς τους που θα εξερευνούσαν περισσότερο στα 90s.
Παρά τις μικρές αδυναμίες του, ένα άλμπουμ που περιλαμβάνει back to back την τριάδα In My Darkest Hour, Liar και Hook in Mouth δε μπορείς να το υποτιμήσεις. Προσθέτεις και το Set the World Afire και τη διασκευή στο Anarchy in the U.K. και καταλαβαίνεις αμέσως σε τι φάση βρισκόταν το συγκρότημα τότε. Φυσικά βρίσκει θέση στη δεκάδα ως η μεταβατική κυκλοφορία από την ακατέργαστη thrash εποχή των Megadeth στην εμπορική και καλλιτεχνική επιτυχία της επόμενης δεκαετίας.
9. The System Has Failed (2004)
Το άλμπουμ που σηματοδοτεί την αρχή της δεύτερης εποχής των Megadeth μετά την αποκατάσταση του Mustaine από τον σοβαρό τραυματισμό του. Ο ίδιος ήθελε να είναι solo δίσκος, αλλά επειδή χρωστούσε μια κυκλοφορία στη δισκογραφική, βγήκε τελικά με το όνομα των Megadeth. Επίσης εδώ είχαμε την πρώτη προσπάθεια επανένωσης της θρυλικής τετράδας από το Rust in Peace, αλλά ο Friedman αρνήθηκε και οι Menza/Ellefson δεν τα βρήκαν στα συμβόλαια.
Το The System Has Failed ηχογραφήθηκε με session μουσικούς, τους Jimmie Lee Sloas στο μπάσο και Vinnie Colaiuta στα ντραμς και τον Chris Poland να επιστρέφει μετά από χρόνια στην κιθάρα και παρ’ όλα αυτά ακούγεται φρέσκο, με τρομερή χημεία και εξαιρετικά δομημένες συνθέσεις. Αυτό το διάλειμμα δύο χρόνων φάνηκε να κάνει καλό στον Mustaine ώστε να θυμηθεί ποιοι είναι οι Megadeth πραγματικά.
Τα riffs ακούγονται πιο κοφτερά, οι συνθέσεις είναι πιο πλούσιες και σε πολλά κομμάτια γλυκοκοιτάζουν τις παρελθοντικές τους κυκλοφορίες, έχοντας όμως το βλέμμα τους στο μέλλον. Τραγούδια όπως το The Scorpion, το Of Mice and Men, το Tears in a Vial και το Back in the Day είναι από τα χαρακτηριστικά για εκείνη την εποχή του συγκροτήματος. Το πραγματικό σημείο έναρξης της νέας εποχής τους και η επανεκκίνηση που χρειαζόταν ο MegaDave μετά το Risk.
8. Endgame (2009)
Για πάρα πολλά χρόνια αυτό το άλμπουμ αποτελούσε την κωρωνίδα της δεύτερης εποχής των Megadeth και υπό προυποθέσεις θα μπορούσε ακόμα και να βρεθεί στην πρώτη πεντάδα. Ο Chris Broderick αναλαμβάνει την lead κιθάρα μετά τον Glen Drover και μαζί του φέρνει φρέσκιες ιδέες, τρομερά σόλο και μια ένταση που θυμίζει τις ένδοξες thrash ημέρες τους.
Παρ’ όλα αυτά το συγκρότημα δεν ακούγεται σαν να θέλει να αναβιώσει και να ανακυκλώσει ιδέες από τα 80s. Αντιθέτως παράγει ένα άκρως επιθετικό άλμπουμ με γρήγορο και τεχνικό παίξιμο εκσυγχρονίζοντας ταυτόχρονα τον ήχο τους. Από τα πρώτα του τραγούδια όπως το This Day We Fight! και το 44 Minutes κάνουν σαφείς τις προθέσεις τους.
Είναι η εισαγωγική riffάρα του Head Crusher, οι δισολίες του Bite the Hand, η δομή του Endgame, οι μελωδίες του The Hardest Part of Letting Go…Sealed with a Kiss που κάνουν αυτόν τον δίσκο τόσο εντυπωσιακό. Ο λόγος που δε μπαίνει στην επτάδα είναι γιατί με τον Kiko Loureiro με εντυπωσίασαν ακόμα περισσότερο, σίγουρα όμως είναι ένα άλμπουμ που αξίζει την αναγνώριση και την αγάπη που έχει λάβει.
7. Youthanasia (1994)
Από την εμπορική περίοδο των Megadeth, αυτό το άλμπουμ ανήκει σε αυτά που εκτίμησα πολύ με την πάροδο του χρόνου. Το Youthanasia ακολουθεί τη συνταγή του Countdown to Extinction με το ύφος να κινείται στο heavy metal και το συγκρότημα να κινείται και σε πιο mid tempo συνθέσεις χωρίς όμως να αγνοεί τελείως τη σκληράδα του.
Δεν είναι μια σκιά του προκατόχου του, αλλά μια φυσική συνέχεια. Δίνουν περισσότερη σημασία στις μελωδίες και κοιτάνε να γράψουν ωραία ρεφρέν, κάτι που γίνεται εμφανές από την αρχή με το εξαιρετικό Train of Consequences. Στο A Tout Le Monde δείχνουν την ικανότητα τους με μια πραγματικά όμορφη μπαλάντα, ενώ στο Elysian Fields, το The Killing Road, το Reckoning Day και το ομώνυμο αποδεικνύουν πως μπορούν ακόμα να γράψουν heavy τραγούδια χωρίς να βασίζονται στην ταχύτητα ή την τεχνική τους.
Μπορώ να καταλάβω απόλυτα όσους θεωρούν αυτό το άλμπουμ μέτριο ή προπομπό των πιο πειραματικών εποχών των Megadeth. Είμαι τεράστιος φαν της επιθετικής πλευράς τους. Ωστόσο μεγαλώνοντας, έμαθα να εκτιμώ δίσκους όπως αυτός γιατί δείχνουν τη συνθετική δεινότητα του καλλιτέχνη και το πόσο ωρίμασε χωρίς να χάσει σε ποιότητα. Για αυτό μπαίνει λίγο πριν τα αριστουργήματά τους.
6. Killing Is My Business… and Business Is Good! (1985)
Από την ωριμότητα, περνάμε στην απόλυτη ωμότητα. Το πιάνο του Last Rites/Loved to Death ακούγεται, το πρώτο riff ξεκινάει και η ιστορία του thrash αλλάζει για πάντα. Όταν κάποια πράγματα γίνονται για εκδίκηση, τα αποτελέσματα ίσως να μην είναι τα επιθυμητά. Ο Mustaine ζητούσε εκδίκηση από τους Metallica, το συγκρότημα που τον απέλυσε. Ήθελε να αποδείξει ότι μπορεί να παίξει καλύτερα τα riffs που είχε γράψει για εκείνους, ότι είναι γρηγορότερος, ότι είναι σκληρότερος.
Και εγένετο Killing Is My Business… and Business Is Good! Ένα άλμπουμ τόσο χαώδες, τόσο επιθετικό, τόσο ωμό και ταυτόχρονα με τέτοια συνοχή που δε γίνεται να μην το αγαπήσεις. Συνθέσεις επιθετικές, riffs τεχνικά και γρήγορα, μπασογραμμές έντονες και ένας Dave Mustaine πιο οργισμένος από ποτέ. Το ομώνυμο κομμάτι είναι η απόλυτη απόδειξη όλων των παραπάνω. Το Mechanix και το Rattlehead δείχνουν το που θα κινηθεί το thrash στα 80s. Όταν στο τέλος βρίσκεις διασκευή στο These Boots μένεις ακόμα πιο σύξυλος.
Κάθε φορά που ακούω αυτό το άλμπουμ γυρίζω ξανά στα γυμνασιακά μου χρόνια. Τότε που η κόντρα Metallica-Megadeth είχε τελειώσει και εγώ ήθελα να απολαμβάνω τέτοιους δίσκους. Χωρίς πολλές μελωδίες, χωρίς χαλαρές στιγμές, μόνο γρήγορα riffs, τεχνικά σόλο και θυμό. Μπορεί να μην είναι ο πιο ολοκληρωμένος δίσκος, αλλά είναι ένα ντεμπούτο που συμπυκνώνει όλα όσα τους έκαναν σπουδαίους. Δεν μπορώ να φανταστώ τη δισκογραφία των Megadeth χωρίς αυτό το εκρηκτικό ξεκίνημα.
5. The Sick, the Dying… and the Dead! (2022)
Θα ακούσω απόλυτα όποιον μου πει ότι έχω recency bias, αλλά για μένα αυτός ο δίσκος αποτελεί έναν από τους πιο υποτιμημένους εκείνης της χρονιάς. Είναι άξια συνέχεια του Dystopia και της δουλειάς που έκαναν την περίοδο που ήρθε στις lead κιθάρες ο Kiko Loureiro. Κάποιοι τον θεωρούν απλώς έναν από τους καλούς Megadeth δίσκους της σύγχρονης εποχής, για μένα είναι μια από τις πιο σπουδαίες κυκλοφορίες τους.
Αρχικά η συνοχή του The Sick, the Dying… and the Dead! είναι εντυπωσιακή. Ξεκινάει πολύ δυναμικά με το ομώνυμο, το γρήγορο Life in Hell, το άκρως επιθετικό Night Stalkers (με συμμετοχή Ice-T!) και το προσωπικό αγαπημένο Dogs of Chernobyl. Κι όμως συνεχίζει εξίσου εντυπωσιακά έχοντας σε κάθε σημείο του κομματάρες τύπου Soldier On!, Killing Time, Mission to Mars και Police Truck.
Τα riffs είναι εμπνευσμένα, στα σόλο γίνεται τρομερή δουλειά, η μπάντα μοιάζει να έχει βρει χημεία με την προσθήκη του Dirk Verbeuren στα ντραμς και το κιθαριστικό δίδυμο Mustaine-Loureiro κερδίζει χαλαρά θέση στα καλύτερα της μπάντας. Όπως είπα, μπορώ να καταλάβω κάποιους που δεν το έχουν τόσο ψηλά, αλλά για μένα αυτό το άλμπουμ είναι δήλωση μεγάλου συγκροτήματος.
4. Dystopia (2016)
Μόνο οι Megadeth θα μπορούσαν να γυρίσουν μετά το χειρότερο τους άλμπουμ με μια τέτοια δισκάρα. Οι Drover-Broderick έφυγαν και στη θέση τους ήρθε ο Chris Adler των Lamb of God και ο Kiko Loureiro των Angra. Με δύο τόσο ταλαντούχους συνοδοιπόρους, ο Mustaine ήρθε να δείξει ότι μπορεί να κυκλοφορήσει ένα από τα άλμπουμ της χρονιάς από εκεί που δεν το περίμενε κανείς.
Το τεράστιο πλεονέκτημα του Dystopia είναι ότι συνδυάζει το παρόν και το παρελθόν των Megadeth καλύτερα από κάθε δίσκο τους. Τεχνικά είναι αρτιότατο, ενώ συνθετικά έχουμε και πιο επιθετικές συνθέσεις τύπου The Threat is Real και Melt the Ice Away, αλλά και mid tempo κομματάρες όπως τα Post American World και Poisonous Shadows.
Δεν ανακυκλώνει ιδέες, ούτε προσπαθεί να αντιγράψει πετυχημένες συνταγές των 90s. Παίρνει όμως ιδέες από τότε και τις ανακατεύει με το σύγχρονο ύφος τους σε κυκλοφορίες όπως το Endgame και το United Abominations εξελίσσοντας το ακόμα περισσότερο. Η κιθαριστική δεινότητα του Loureiro και το δυναμικό παίξιμο του Adler μας οδήγησαν σε ένα από τα σπουδαιότερα επιτεύγματα των Megadeth και στο καλύτερο άλμπουμ της δεύτερης εποχής τους.
3. Peace Sells… but Who’s Buying? (1986)
Αν το ντεμπούτο ήταν μια δήλωση για τους Megadeth, το Peace Sells ήταν ένας ογκόλιθος που τους τοποθέτησε μεταξύ των κορυφαίων thrash συγκροτημάτων της εποχής τους. Το χαοτικό γράψιμο του πρώτου δίσκου δίνει τη θέση του σε πιο δομημένες και ολοκληρωμένες συνθέσεις χωρίς να χάσει σε τίποτα από την επιθετικότητα και την τεχνική των συντελεστών του.
Είναι εντυπωσιακό πόσο μπροστά από την εποχή του ακούγεται. Με μόλις οχτώ κομμάτια, η συνοχή του είναι άψογη. Τα riffs είναι εντυπωσιακά, τα σόλο δεν χάνουν πουθενά, ενώ στιχουργικά ο Mustaine ακούγεται πολύ πιο ώριμος. Κομμάτια όπως το Peace Sells, Good Mourning/Black Friday και Wake Up Dead είναι κλασικά στη δισκογραφία τους, ενώ η διασκευή στο I Ain’t Superstitious δίνει έναν διαφορετικό τόνο που τον χρειαζόταν προς το τέλος αυτού του ηχητικού τυφώνα.
Αρκετοί θα έβαζαν αυτό το άλμπουμ ακόμα και στην κορυφή και δύσκολα θα μπορούσα να διαφωνήσω μαζί τους. Το Peace Sells… but Who’s Buying? επηρέασε το metal όσο λίγοι δίσκοι. Ο Mustaine σταμάτησε να ενδιαφέρεται μόνο να παίξει γρήγορα και απλώς έκατσε να γράψει μερικά από τα καλύτερα κομμάτια της καριέρας του. Τεράστιο άλμπουμ.
2. Countdown to Extinction (1992)
Υπάρχουν συγκροτήματα που περνάνε χρονικές περιόδους που ό,τι και να γράψουν, θα τους βγει κορυφαίο. Αυτή τη φάση περνούσαν οι Megadeth στις αρχές των 90s. Δύο χρόνια μετά το κορυφαίο τους άλμπουμ, επιστρέφουν με το Countdown to Extinction επιδιώκοντας και μικρές αλλαγές στον ήχο τους. Παρ’ όλα αυτά μιλάμε για έναν από τους ποιοτικότερους δίσκους της δεκαετίας για όλο το metal.
Εδώ θυσιάζουν λίγη από την τεχνική αρτιότητα του Rust in Peace για να γράψουν πιο άμεσες συνθέσεις, πιο πλούσιες σε μελωδίες και riffs, χωρίς όμως να χάνουν σε ποιότητα. Είναι δύσκολο να σκεφτείς άλλο άλμπουμ τους με τόσα κλασικά κομμάτια. Το Symphony of Destruction είναι μακράν το γνωστότερο τους τραγούδι, ενώ τα Foreclosure of a Dream, Sweating Bullets, Skin o’ My Teeth και Countdown to Extinction αποτελούν σταθερές στα setlists τους ανά τα χρόνια. Ακόμα και διαμαντάκια όπως το High Speed Dirt μπορείς να αγαπήσεις.
Για μένα αυτή η κυκλοφορία είναι πολύ ξεχωριστή. Με έμαθε να μην αγαπάω μόνο την επιθετική ή τεχνική πλευρά των Megadeth, αλλά να ακούω και πιο heavy ή και mid tempo συνθέσεις. Ένα από τα πιο ολοκληρωμένα άλμπουμ που έχουν βγει στο είδος, χωρίς μισή μέτρια στιγμή από ένα συγκρότημα που περνούσε την καλύτερη φάση της καριέρας του. Αριστούργημα που χάνει την κορυφή από ένα από τα σπουδαιότερα άλμπουμ στο είδος.
1. Rust in Peace (1990)
Δεν νομίζω να περιμένατε κάτι διαφορετικό στην κορυφή. Υπάρχουν δίσκοι που χαρακτηρίζουν μια καριέρα, υπάρχουν δίσκοι που επηρεάζουν ένα είδος μουσικής και υπάρχουν και δίσκοι που αποτελούν κεφάλαιο για τη μουσική. Ακριβώς αυτό είναι το Rust in Peace. Ένα άλμπουμ-σταθμός για τους Megadeth και ολόκληρο το thrash metal.
Οι Καλιφορνέζοι χρειάζονται μόλις εννιά τραγούδια και σαράντα λεπτά για να αναδιαμορφώσουν τη μουσική για την εποχή τους και όχι μόνο. Η τεχνική τους είναι εξωπραγματική με τα riffs στο Holy Wars και τα σόλο στα Hangar 18 και Tornado of Souls να αποτελούν επιρροές για γενιές μουσικών. Σύνθετα κομμάτια που δεν γίνονται ποτέ κουραστικά, συνθέσεις εμπνευσμένες και πανέξυπνοι στίχοι φτιάχνουν ένα απαράμιλλο ηχητικό οικοδόμημα.
Ο λόγος που αγαπώ τόσο πολύ αυτό το άλμπουμ είναι γιατί εκτός των τραγουδιών που προανέφερα και λάτρεψα από την πρώτη στιγμή, εμπεριέχει και μερικά κρυμμένα διαμαντάκια βλέπε Take No Prisoners, Poison Was The Cure και Dawn Patrol που στέκονται ισάξια δίπλα στα υπόλοιπα. Κάθε φορά που επιστρέφω σε αυτό το άλμπουμ, νιώθω πως είμαι ξανά στο Λύκειο και ακούω ένα από τα αγαπημένα μου συγκροτήματα να ξεδιπλώνει τις δυνατότητές του στα αυτιά μου. Η κορυφή δε θα μπορούσε να πάει αλλού.
Αυτό ήταν και το Ranking για τους Megadeth. Να περάσετε υπέροχα στη συναυλία και θα τα πούμε σύντομα με καινούρια άρθρα.
