Μουντιάλ. Η πιο ωραία περίοδος για κάποιον που του αρέσει το ποδόσφαιρο. Συνεχόμενα ματς, παικταράδες και πολλά γκολ στη διάρκεια ενός μήνα. Ένας μήνας που όλα μπαίνουν στον πάγο και απλά καταναλώνεις όσο περισσότερο ποδόσφαιρο γίνεται. Αυτές οι γραμμές γράφονται λίγες ώρες μετά από ένα συγκλονιστικό ματς μεταξύ Αιγύπτου και Αργεντινής.
Ο αγαπημένος μου ποδοσφαιριστής είναι ο Λίονελ Μέσι. Πιστεύω ισχύει για πάρα πολλούς ανθρώπους εκεί έξω και σίγουρα δεν είμαι πρωτότυπος με αυτήν την επιλογή. Ωστόσο είναι ένας παίκτης που από μικρή ηλικία θαύμασα και νιώθω τυχερός που πρόλαβα να δω την καριέρα του από την πρώτη μέρα έως και το αναπόφευκτο τέλος. Στους τόνους μελανιού που έχουν χυθεί για να γραφτούν οι ιστορίες αυτού του ανθρώπου, για το πως μεγάλωσε, που ανδρώθηκε ποδοσφαιρικά και για τα κατορθώματά του, μία ιστορία ξεχωρίζει. Αυτή που αφηγείται την πορεία του με τη φανέλα της Αργεντινής.
Κατά κοινή ομολογία, αυτά που εκανε ο Μέσι με τη φανέλα της Μπαρτσελόνα τόσο την περίοδο του Γκουαρδιόλα όσο και μετά από αυτήν, δεν τα έχουμε δει από κανέναν άλλον. Είναι μακράν ο πιο πλήρης και ολοκληρωμένος ποδοσφαιριστής που έχουμε παρακολουθήσει ποτέ. Δεν είναι μόνο το πολύ σκόραρε, αλλά και το πόσο δημιουργούσε και ανέβαζε όλη την ομάδα, πόσες ενέργειες έπαιρνε και πόσο πολύ έδενε το σύνολο δίπλα και σε άλλους σπουδαίους όπως ο Τσάβι και ο Ινιέστα.
Ο Μέσι όμως πάντα έδειχνε να δυσκολεύεται με την Εθνική του. Στο Μουντιάλ του 2010 και το Κόπα Αμέρικα του 2011, την περίοδο που ήταν μακράν ο καλύτερος παίκτης στον κόσμο, δεν σκόραρε ούτε ένα γκολ. Άρχισαν τότε να εμφανίζονται κάποιοι πρώτοι ψίθυροι. Ότι ίσως χρειάζεται άλλους παίκτες, ίσως είναι υπερτιμημένος, ίσως δε μπορεί χωρίς τον Τσάβι και τον Ινιέστα που την ίδια περίοδο μεσουρανούσαν με τη δική τους Εθνική.
Στα μέσα της περασμένης δεκαετίας όμως όλο αυτό άρχισε να τον φθείρει. Στο Μουντιάλ του 2014 ο Μέσι φτάνει στον τελικό με μια μέτρια Αργεντινή και βρίσκει απέναντι του τη Γερμανία. Ο Ιγκουαίν δεν τελειώνει μερικές κλασικές φάσεις και ο Γκέτσε χαρίζει τελικά το κύπελλο στους Γερμανούς. Η φωτογραφία του Μέσι να κοιτάει το Παγκόσμιο Κύπελλο είναι θρυλική.
Τα χειρότερα έμελε να έρθουν τα επόμενα δύο χρόνια. Σε δύο διαδοχικά Κόπα Αμέρικα, η Αργεντινή βρίσκει τη Χιλή στον τελικό και τα ματς πάνε στα πέναλτι. Στο πρώτο ματς, ο Μέσι ευστοχεί, ο Ιγκουαίν και ο Μπανέγκα αστοχούν και οι Χιλιανοί πανηγυρίζουν όντας αλάνθαστοι. Στο δεύτερο ματς οι Αργεντινοί ξαναχάνουν στα πέναλτι και ο Μέσι χάνει μάλιστα το πρώτο. Διαλύεται. Δακρυσμένος ανακοινώνει ότι αποσύρεται από την Εθνική. Οι επικριτές του πανηγυρίζουν και τον χαρακτηρίζουν με επίθετα που δεν του άξιζαν.
Ο Μέσι ήθελε πάντα τη διάκριση. Όταν έχασε τρεις τελικούς ως αρχηγός, πίστεψε ότι δε θα καταφέρει ποτέ να τελειώσει την ανυδρία της Αργεντινής σε μεγάλους τίτλους. Επέστρεψε όμως στην Αλμπισελέστε. Το 2018 στη Ρωσία, η Αργεντινή έπεσε πάνω στην πρωταθλήτρια Γαλλία και αποχαιρέτησε νωρίς. Ο σχολιαστής του ματς λέει πως μάλλον ήταν η τελευταία του ευκαιρία, μιας και στο Κατάρ το 2022 θα είναι 35 πλέον. Το 2019 στο Κόπα Αμέρικα χάνει στον ημιτελικό από τη Βραζιλία, αλλά ξορκίζει τους δαίμονές του απέναντι στη Χιλή στο παιχνίδι της τρίτης θέσης.
Ο Μέσι μεγάλωνε και σιγά σιγά το παιχνίδι του έμοιαζε να φθίνει. Η Αργεντινή όμως ανανεωνόταν. Η πρόσληψη του Σκαλόνι και η φουρνιά νέων παικτών έδινε άλλον αέρα. Αυτά τα παιδιά που ήρθαν δεν ήταν απλοί παίκτες. Ήταν μικροί Αργεντίνοι που είχαν μεγαλώσει με τον Μέσι και τον είχαν είδωλο. Τον θαύμασαν με τη Μπαρτσελόνα, έκλαψαν με τις αποτυχίες της Εθνικής τους την περίοδο 2014-2016 και θα έκαναν τα πάντα για να πετύχει ο ήρωάς τους.
Είναι χαρακτηριστικό τα επόμενα χρόνια πως στις επιτυχίες όλοι έτρεχαν να τον αγκαλιάσουν, πως στους τσαμπουκάδες αντιπάλων προς τον Μέσι θα έτρεχαν όλοι μαζί να τον υπερασπιστούν. Τρελαινόντουσαν για εκείνον και εκείνος δεν ήθελε να τους αφήσει παραπονεμένους. Το 2021 το ταξίδι του Μέσι προς τη δικαίωση ξεκίνησε με το Copa America.
Έκανε ό,τι ήθελε στα πρώτα ματς και τον προημιτελικό, ενώ ο ημιτελικός σημαδεύτηκε από τις απίστευτες αποκρούσεις του Μαρτίνες στα πέναλτι επί της Κολομβίας. Ο τελικός ήταν το ματς που χρειαζόταν ο κοντός. Σε ένα άδειο Μαρακανά (λόγω COVID) απέναντι στη διοργανώτρια και κάτοχο Βραζιλία. Ο Ντι Μαρία το έβαλε νωρίς, ο Μέσι έχασε 1-2 κλασικές ευκαιρίες, αλλά δεν είχε σημασία. Το τέλος τον βρήκε δακρυσμένο και γονατιστό. Είχε πάρει επιτέλους έναν τίτλο. Είχε κερδίσει ένα τρόπαιο με την Εθνική. Το παιδί από το Ροζάριο όμως δεν το θεωρούσε αρκετό. Δε θα σταματούσε εκεί.
Τον Δεκέμβριο του 2022 στο Κατάρ, η ομάδα του εμφανίστηκε στο Μουντιάλ με τον ίδιο κορμό. Στην πρεμιέρα, οι Αργεντίνοι έχασαν από την Σαουδική Αραβία. Σοκ. Εμφανίστηκαν ξανά όσοι τον έκριναν αυστηρά. Ίσως δεν μπορεί να το πάρει το Παγκόσμιο Κύπελλο. Ίσως τελικά δε θα έρθει η ώρα του. Όμως ο Μέσι είχε γυρίσει από πολύ χειρότερα. Είχε επιστρέψει, είχε βρει τη χαμένη του αυτοπεποίθηση και πλέον δεν θα τον έριχνε τίποτα. Κέρδισε τα υπόλοιπα ματς του ομίλου βάζοντας καθοριστικό γκολ με το Μεξικό, όταν η Αργεντινή έμοιαζε κολλημένη.
Μπήκε στα νοκ άουτ και σκόραρε σε όλα τα ματς. Ξεχώρισε ο απίστευτος προημιτελικός με την Ολλανδία και τις μανούρες με Φαν Χάαλ και Βέγκχορστ και φυσικά ο συγκλονιστικός τελικός με τη Γαλλία. Σε ένα ματς-έπος, ο κοντός σκόραρε δύο φορές, ο Εμπαπέ τρεις και στα πέναλτι ευστόχησαν και οι δύο. Ο Εμιλιάνο Μαρτίνες μίλησε ξανά, οι Αργεντίνοι εκτελούσαν σωστά πλέον τα πέναλτι και το τέλος ήρθε. Δικαίωση. Ο Λίο τα είχε καταφέρει.
Δεν είχε πλέον τίποτα να αποδείξει. Κανένας δεν είχε τίποτα να πει για εκείνον. Αυτά τα χρόνια κατάφερε να κερδίσει καλύτερες ομάδες με έναν προπονητή και ένα ρόστερ που έπαιζε για εκείνον. Σήκωσε το Παγκόσμιο Κύπελλο, αυτό που τόσο του έλειπε. Μετά τον Ντιέγκο, ο καλύτερος ποδοσφαιριστής στην ιστορία της Αργεντινής είχε φέρει τη χώρα του ξανά στην κορυφή.
Όταν έφυγε από την Ευρώπη, ο Μέσι έγινε ένα μακρινό highlight. Τον βλέπαμε με τη φανέλα της Ίντερ Μαϊάμι να κάνει τα τρελά του σε ένα σαφώς κατώτερο πρωτάθλημα. Από την Εθνική του πλέον δεν έλεγε να αποσυρθεί. Είχε κατακτήσει τα δύο Κύπελλα που του έλειπαν, πλέον το απολάμβανε. Κατέκτησε ξανά το Κόπα Αμέρικα το 2024 και γύρισε στα γήπεδα των ΗΠΑ φέτος για ένα Μουντιαλικό Last Dance.
Η Αργεντινή είχε έναν εύκολο όμιλο και το bracket της στη φάση των νοκ άουτ έδειξε ότι ήταν τυχερή έχοντας βατούς αντιπάλους. Σε όσα ματς έχουμε δει μέχρι τώρα, ο κοντός δεν αφήνει το πόδι από το γκάζι. Πρώτος σκόρερ στην ιστορία των Μουντιάλ (έχοντας χάσει και δύο πέναλτι), δημιουργεί ακατάπαυστα και μοιάζει ακούραστος. Δεν έχει πλέον το άγχος, δεν έχει το πρέπει.
Ήταν ο καλύτερος παίκτης στον αγώνα με το αξιόμαχο Πράσινο Ακρωτήρι. Και μας άφησε την καλύτερη του παράσταση για σήμερα. Η Αίγυπτος τιμώρησε τις αμυντικές αδυναμίες της Αργεντινής και το σκορ ήταν 0-2 στο εξηκοστό έκτο λεπτό. Η Αλμπισελέστε έμοιαζε πλέον ανήμπορη να αντιδράσει. Σαν τα ψυχικά αποθέματα που είχε σε όλες τις προηγούμενες διοργανώσεις να είχαν τελειώσει. Ο κοντός αποφάσισε ότι μάλλον δεν είχε τελειώσει τίποτα. Ασίστ και γκολ για την ισοφάριση μέσα σε λίγα λεπτά. Στις καθυστερήσεις ο Φερνάντεζ γράφει το τελικό σκορ.
Ο κατά τ’ άλλα μειλίχιος Μέσι ξεσπάει ξανά σε κλάματα. Ακόμα και το γκολ του το πανηγύρισε πιο έξαλλα απ’ ότι συνήθως. Μοιάζει να έχει πίεση παρά την εξιλέωσή του. Όπως δήλωσε αργότερα, έκλαψε γιατί ένιωσε πως απογοήτευσε τους συμπαίκτες του με το χαμένο πέναλτι. Τόσο ταπεινός, ενώ κατά βάθος δεν έχει να αποδείξει τίποτα και σε κανέναν. Κι όμως δείχνει ακόμα πεινασμένος, ενώ τα έχει κατακτήσει όλα. Συνέβαλε τα μέγιστα σε μια απίστευτη ανατροπή όντας ξανά ο κορυφαίος του τουρνουά στα 39 του. Φιγουράρει στην πρώτη λίστα των σκόρερ όσο από πίσω του υπάρχουν οι νεαροί Εμπαπέ και Χάαλαντ.
Δεν ξέρω για πόσο ακόμα θα είναι η Αργεντινή στο Παγκόσμιο και για πόσα ματς ακόμα θα βγάζει άσους από το μανίκι του ο Μέσι. Ξέρω όμως ότι είμαστε πολύ τυχεροί που ζούμε στην εποχή του. Μάθαμε για τον Πελέ από τους παππούδες μας, ακούσαμε για τον Μαραντόνα από τους πατεράδες μας και βρήκαμε τον ποδοσφαιριστή για τον οποίον θα λέμε στα παιδιά μας.
Αυτό το κείμενο το γράφω τώρα. Χωρίς να υπάρχει κατάκτηση, χωρίς να υπάρχει άλλο ματς. Δεν χρειάζεται κάτι άλλο ο κοντός. Έφτασε στη θέωση πριν χρόνια. Απλά πάντα υπήρχε ένα μικρό ανάχωμα, μια μικρή ελπίδα για τους επικριτές του, ανθρώπους με τους οποίους δεν ασχολήθηκε ποτέ. Πάντα φρόντιζε να μιλάει στο γήπεδο και ακόμα και στο θέμα της Εθνικής τελικά τους αποσιώπησε.
Το παιδί από το Ροζάριο μας έμαθε κάτι πολύ χρήσιμο. Να μην τα παρατάμε ποτέ. Ζούσε με το όνειρο να φέρει ως αρχηγός έναν τίτλο στη χώρα του. Έφτασε τρεις φορές πολύ κοντά στην πηγή με υπερπροσπάθεια. Δεν τα κατάφερε. Πόνεσε πολύ, κατακρημνίστηκε, αμφισβητήθηκε και τελικά τα παράτησε. Γύρισε και πάλι του πήρε μερικές προσπάθειες να τα καταφέρει. Έφτασε όμως στη δικαίωση.
Και παρά την επίτευξη του στόχου του, είναι ακόμα εδώ. Παίζει ποδόσφαιρο χωρίς το τεράστιο βάρος της κατάκτησης και στα δύσκολα, ακόμα και στα 39 του ξεχωρίζει. Πόσο δύσκολο να του φανεί το κουβάλημα της ομάδας του, όταν για χρόνια κουβαλούσε τις ελπίδες ενός ολόκληρου έθνους στις πλάτες του; Δεν έχει καμία σημασία αν η Αργεντινή θα φτάσει ξανά ως το τέλος.
Σημασία έχει ότι αυτός ο σπουδαίος παίκτης, ο καλύτερος που έχουμε δει, είναι ακόμα εδώ και μας προσφέρει μεγάλα ματς και ακραίες συγκινήσεις. Για αυτό θα τον ευχαριστούμε για πάντα.
