Memories: Τίποτα δεν έχει αλλάξει (και τίποτα δε μένει όπως παλιά)

michael-mazzone-1198811-unsplash

Σαν πρώτο μου άρθρο εδώ στο anthem.gr δεν θα γράψω κάτι βαρύγδουπο. Περισσότερο είναι κάτι σαν εισαγωγικό για να μου φύγει το άγχος και να γνωριστούμε σιγά σιγά. Από εδώ θα διαβάζεις κείμενα με προβληματισμούς που έχω ή έχεις και τους μοιράζεσαι μαζί μου, είτε με μήνυμα, είτε μέσω της εκπομπής Memories. Το εκάστοτε κείμενο είναι κατάθεση ιδεών, ψυχής και βιωμάτων καθώς δεν είμαι και ποτέ δεν θα γίνω ή θα ισχυριστώ ότι είμαι συγγραφέας. Βέβαια στην Ελλάδα του 2019 ό,τι δηλώσεις είσαι, αλλά το αφήνω αυτό για επόμενο άρθρο…

Μιας και η στήλη λέγεται Memories θα ξεκινήσω να θυμηθώ με νοσταλγία κάποια από αυτά που έζησα και έχουν αλλάξει ή πλέον δεν υπάρχουν. Θα διαλέξω τα πρώτα πέντε που μου έρχονται στο μυαλό και θα τα μοιραστώ μαζί σου. Σε μερικά από αυτά μπορείς να με κοιτάς σαν Αριανό, στο επιτρέπω…

1. Οι κυριολεκτικά ένα εκατομμύριο κασέτες μουσικής

jon-tyson-644856-unsplash

Και εγώ δεν ξέρω πόσες κασέτες είχα. Αυτές οι αγαπημένες TDR 90 με συντρόφευσαν πολλά χρόνια και ήταν ο καλύτερος μου φίλος. Με ένα αυτοκολλητάκι μπροστά για να ξέρω τι περίπου έχει μέσα(αυτό ήταν τεστ μνήμης, ποια Sudoku και Mensa γατάκια..) και φυσικά το απαραίτητο στυλό BIC μην τυχόν και φύγει η ταινία ή την φάει ο έτερος κολλητός το Walkman. Ειδική μνεία στις ώρες εγγραφής της κάθε κασέτας από το ράδιο με το rec και play στο χέρι έτοιμοι να πυροβολήσουμε λες και κρινόταν η ζωή μας.

2.Οι ενοικιάσεις από τον ναό του ΠΣΚ, το βιντεοκλάμπ

video_club

Περίμενα πώς και πώς να έρθει η Παρασκευή εκτός από το να μην διαβάσω άλλο για λίγες ώρες και να νιώσω ελεύθερος άνθρωπος, να επισκεφτώ το απόλυτο σπίτι της φαντασίας μου για τότε, το βίντεοκλαμπ. Ο υπεύθυνος, σαν άλλος πάνσοφος Γκάνταλφ και Σάρουμαν μαζί, είχε την λύση σε κάθε απορία μου καθώς και προτάσεις αν ήμουν διστακτικός. Μονίμως όμως οι ταινίες που έρχονταν σπίτι ήταν κάτι με πολύ περιπέτεια και ξυλοπιστολίδι με πρωταγωνιστές κάποιον από τους Αrnold Schwarzenegger, Jean-Claude Van Damme, Sylvester Stallone.

3.Ουφάδικα ή κοινώς το αγαπημένο μέρος κοπάνας

alicjhfuwg5c063a8e4fb3b

Αν κρατούσα τα 50ρικα (ναι σε δραχμές) που έχω χαλάσει σε ηλεκτρονικά τύπου Street Fighter 2, Cadillacs and Dinosaurs, Samurai Shodown, Virtua Striker θα είχα εύκολα μια μεζονέτα στο Kολωνάκι να πίνω τον καφέ μου με τα άλλα «θύματα» των παραπάνω τίτλων. Εθισμός; Ναι. Μήπως και λίγο να έχουμε έναν λόγο να την πούμε στον άλλον που τον περάσαμε στο leaderboard; Πάλι ναι.. Η στιχομυθία πήγαινε κάπως έτσι:

-Έχεις διαβάσει;

-Λίγο.

-Βαριέσαι;

-Ε ναι…

-Πάμε για μια ρεβάνς;

-Ακούω το στοίχημα.

4.Δεν υπήρχαν κινητά, social media, ή τρόπος να επιβεβαιώσεις ραντεβού

touvlo

Το πρώτο μου κινητό ήταν μία συσκευή που έμοιαζε μεταξύ τούβλου και παπουτσιού με κεραία το τηλέφωνο-χέρι του Αστυνόμου Σαίνη. Ελάχιστοι είχαν και δεν βόλευε σε τίποτα, μόνο να σπάσεις το ρεκόρ σου στο μοναδικό παιχνίδι που είχε (το θρυλικό φιδάκι) ή να το πετάξεις στο κεφάλι κάποιου γιατί ήσουν σίγουρος ότι δεν θα πάθαινε τίποτα (φυσικά το κινητό, το κεφάλι θα είχε πολλαπλά ράμματα). Αντί για αυτά λοιπόν ήμασταν όλοι ζωσμένοι με 2-3 τηλεκάρτες, που πολλοί τις έκαναν και συλλογή μάλιστα, ώστε να καλέσουμε σπίτι αν συνέβαινε κάτι. Τώρα για τα ραντεβού; Τα έκλεινες ώρες πριν και έκανες τον σταυρό σου να ερχόταν. Και το αστείο είναι ότι σπάνια γινόταν κάτι…Τα σόσιαλ της εποχής ήταν οι κλασσικές κατίνες της εποχής που ξέρανε με λεπτομέρεια ποιος μπαίνει, που και πότε στο κάθε σπίτι.

5.Αλληλογραφία

mail

Δεν το έκανα εγώ και ούτε το είχα προσπαθήσει ποτέ, αλλά ξέρω πολλούς που το έκαναν. Υπήρχαν αγγελίες ανθρώπων που έψαχναν να επικοινωνήσουν με άλλους κυρίως σε άλλες πόλεις και σπάνια από άλλες χώρες. Κάτι σαν τον ρομαντικό πρόγονο των σημερινών email αλλά με μια ανυπομονησία και καρτερικότητα από την ώρα που θα στείλεις το γράμμα σου μέχρι την ώρα που θα κοίταζες την θυρίδα σου και θα ήταν γεμάτη. Η πιο σημαντική διαφορά είναι ότι δεν ήξερες με ποιον μιλάς και ίσως να μην μάθαινες ποτέ. Πολλές φορές έστελνες και ένα μικρό δωράκι να έχει ο άλλος κάτι δικό σου, να δείξεις ότι ενδιαφέρεσαι και σε ενδιαφέρει.

Θα μπορούσα να γράψω πολύ εύκολα ακόμα δέκα αλλά μετά θα γίνει βιβλίο και όχι άρθρο. Θα χαρώ πολύ αν έχεις ταυτιστεί με κάποιο από τα παραπάνω ή αν σου θύμισα κάτι από το παρελθόν σου. Όποια κριτική δεκτή και φυσικά πάντα υπάρχει ο αντίλογος. Για την γνώμη σου ή ό,τι άλλο με βρίσκεις στο facebook, υπάρχει από κάτω το κενό για το σχόλιο σου καθώς και στην εκπομπή Memories κάθε Σάββατο στις 22:00.

Διάβασε το άρθρο μου παρέα με το ακόλουθο κομμάτι:

Γεώργιος Πεππές

Στήλες και άρθρα γενικού ενδιαφέροντος, με έμφαση στη μουσική, τις τέχνες και τον πολιτισμό.