Memories: Όλα αυτά που δε θα γίνω…

Broken-Shield-970×545
Ήμουν η ασπίδα σου. Τίποτα δεν περνούσε, τι και αν τα πόδια μου λύγιζαν που και που από το βάρος, τι και αν αυτά που με χτυπούσαν για σένα ήταν πολλά, ποτέ δεν είχα δεύτερες σκέψεις. Δεν με ένοιαζε να καταλάβεις την απειλή που ερχόταν καταπάνω μου παρά μόνο μην πληγωθείς. Ποτέ δεν σε άφησα εκτεθειμένη. Πάντα ήμουν εκεί και ας μην με έβλεπες. Δεν θα γίνω αυτός που θα κουραστεί, αυτός που θα τα παρατήσει.

Και που δεν έχω πάει με τα μάτια σου. Αργά, αργά με κάθε σου ματιά και ένα εισιτήριο για έναν νέο προορισμό. Ζούσα να σε κοιτάζω και ας χανόμουν μέσα τους. Δεν ένιωθα τίποτα να μετράει άλλο, δεν θυμόμουν κάτι που έπρεπε να κάνω ή να είμαι. Με ένα νεύμα σου καπετάνιε μου, ήδη είχα σαλπάρει και τα είχα αφήσει όλα πίσω. Δεν θα γίνω αυτός που θα σταματήσει να τολμάει , να ρισκάρει την ασφάλεια του για κάτι άγνωστο και νέο.

Πούλησα την ψυχή μου για την καλημέρα σου. Ήμουν εκεί πολύ πριν ξυπνήσεις περιμένοντας καρτερικά την στιγμή που θα τεντώσεις το κορμί σου και τα βλέφαρα σου θα ανοίξουν. Μια λέξη τόσο κοινή , που την λες σε όποιον συναντήσεις για την δουλειά σου. Πολλές φορές νυσταγμένα, άλλες τυπικά, άλλες από ευγένεια. Μα για μένα ήταν το ευαγγέλιο μου. Πότε δεν χάρηκα τόσο για κάτι καθημερινό στην ζωή μου. Δεν θα γίνω αυτός που δεν γεμίζει από τα μικρά , από τα καθημερινά ,από τα πράγματα που άλλοι θεωρούν ανούσια και δεδομένα.

741044d7f68c3ff2ea2935a26b857b1d5189541feaa22f7f117ff17d75c0f890

Από την στιγμή που σε είδα ήσουν η μούσα μου. Κάθε τραγούδι που έπαιξα, ήτανε για σένα. Κάθε νότα , μια στιγμή που ζούσαμε μαζί. Κάθε στίχος , περιέγραφε το πόσο μου έχεις αλλάξει την ζωή. Κάθε μια ανάμνηση και όνειρο μου μαζί σου τα άκουγες κάθε φορά μέσα από την μουσική μου. Σου έλεγα τα πάντα μέσω αυτής. Ποτέ δεν σου κρύφτηκα. Πως θα μπορούσα άλλωστε; Δεν θα γίνω αυτός που θα σταματήσει να εκφράζεται, αυτός που θα πάψει να λέει ότι νιώθει και αισθάνεται.

Δεν υπάρχει πιο όμορφη εικόνα που να με κάνει να χαμογελάω, από το να σε βλέπω φυσική με τα μαλλιά ανέμελα. Ξέρεις εκείνον τον περίεργο κότσο που κανείς στα μαλλιά σου όταν κάνεις δουλειές. Αυτήν την λάμψη που έχεις στο πρόσωπο όταν βγαίνεις από την μπανιέρα και στάζει το νερό από το σώμα σου. Τις στιγμές πριν κοιμηθείς. Αυτές και αν τις λατρεύω. Με τα παιδικά σου νυχτικά και τα φουσκωτά καλτσάκια να γεμίζεις την θέση σου στο κρεβάτι, χαζεύοντας στο κινητό τα τελευταία νέα για να χαλαρώσεις. Δεν θα γίνω ποτέ αυτός που θα κρίνει μόνο από μια εξωτερική εμφάνιση , από το πόσο τέλεια και στιλάτα παρουσιάζεται κάποιος.

Δεν θα γίνω…

Δεν θα γίνω…

Αλήθεια… Εσύ, τι έγινες;

Γεώργιος Πεππές

Το παρόν κείμενο είναι προϊόν έμπνευσης.Περιμένω τα σχόλια και την καλοπροαίρετη σου κριτική τόσο στο Facebook (Georgios Peppes), στην σελίδα Memories καθώς και στα σχόλια κάτω από το άρθρο. Ραντεβού το Σάββατο στο Radioalchemy.net στις 10 το βράδυ.

Στήλες και άρθρα γενικού ενδιαφέροντος, με έμφαση στη μουσική, τις τέχνες και τον πολιτισμό.