Φτάσαμε και φέτος στο τέλος του αγαπημένου μου αφιερώματος. Τρίτο μέρος λοιπόν για τις ελληνικές κυκλοφορίες που άκουσα και αγάπησα περισσότερο φέτος. Σε αυτό θα βρείτε δίσκους που βγήκαν το τελευταίο τρίμηνο της χρονιάς ή και μερικά άλμπουμ που εγώ άκουσα περισσότερο από το καλοκαίρι και μετά αν και κυκλοφόρησαν πιο πριν μέσα στο 2025.
Η προσπάθειά μου είναι όπως πάντα να καλύψουμε όλο το φάσμα του rock και του metal, γι’ αυτό και αναγράφεται το είδος στο οποίο ανήκει ο κάθε καλλιτέχνης και τα social media του για να ακολουθήσετε και να ψάξετε περισσότερο όσα σας αρέσουν. Να ευχαριστήσω για ακόμα μία φορά όλα τα συγκροτήματα που κοινοποίησαν και αγκάλιασαν το πρώτο και το δεύτερο μέρος του αφιερώματός μας.
Η στήριξή σας σε αυτό το εγχείρημα είναι πολύ όμορφη και ελπίζω ότι θα συνεχίσουμε να παρουσιάζουμε πολλές μπάντες από τα αφιερώματα αυτά στη στήλη Artist of the Week της εκπομπής μας στο Favela Radio. Παρακάτω θα βρείτε δώδεκα κυκλοφορίες και ένα EP σαν bonus τα οποία μου άρεσαν πάρα πολύ και σας προτείνω οπωσδήποτε να ακούσετε και εσείς. Καλή ακρόαση!
Honeybadger – Let There Be Light
Είδος: Desert/Heavy Rock
Αν και κυκλοφόρησε τον Οκτώβρη, το Let There Be Light είναι σίγουρα ένα από τα άλμπουμ που άκουσα περισσότερο μέσα στη χρονιά. Οι Honeybadger είναι ένα συγκρότημα που με τον πρώτο τους δίσκο, το Pleasure Delayer είχαν δείξει την ικανότητα να γράφουν πολύ ωραία τραγούδια με το The Wolf, το Good for Nothing και το That Feel να αποτελούν σταθερές στις playlists μου.
Φέτος όμως με το Let There Be Light, καταλαβαίνεις από την πρώτη στιγμή τη διάθεσή τους να εξελιχθούν και να μας προσφέρουν κάτι καινούριο στο κοινό. Οι κιθάρες τους ακούγονται λιγότερο σκληρές, τα riffs τους ταιριάζουν τέλεια με το εξαιρετικό τους rhythm section και τα ρεφρέν τους είναι τρομερά catchy και σου κολλάνε στο μυαλό από την πρώτη ακρόαση.
Με διάρκεια λίγο πάνω από τη μισή ώρα, το άλμπουμ είναι συμπαγές και δεν υπάρχει μισή μέτρια στιγμή. Έχουν τις φάσεις που ακούγεται φουλ το desert στοιχείο όπως στο Before the Crash και το Panic Button, έχουν όμορφα κομμάτια με πιο fuzzy κιθάρες όπως το The Green με τον υπέροχο αργό ρυθμό του και το Diamonds που έχει ένα από τα αγαπημένα μου ρεφρέν, έχει συνθέσεις που χτίζονται υπομονετικά όπως το Filth and Disorder με τη μπασογραμμή και την υπέροχη riffάρα ή το ομώνυμο κομμάτι με τον υπνωτικό ρυθμό που κλείνει τον δίσκο. Ένα άλμπουμ-διαμαντάκι που αξίζει να βυθιστείτε σε όλες τις συνθέσεις του ανεξαιρέτως.
Lucifer’s Child – The Illuminant
Είδος: Black Metal
Το Antichrist ξεκινάει, η πρώτη κραυγή ακούγεται και αμέσως καταλαβαίνεις τι πρόκειται να επακολουθήσει. Μόλις τρία χρόνια μετά το ντεμπούτο τους ονόματι Under Satan’s Wrath, οι Αθηναίοι Lucifer’s Child επιστρέφουν με έναν δίσκο μεγαλύτερο σε διάρκεια, με περισσότερες ιστορίες και ακόμα πιο πλούσιο στο κομμάτι των συνθέσεων και της παραγωγής.
Το The Illuminant είναι ένα έργο που μοιάζει να ισορροπεί ανάμεσα στην επιθετικότητα των τραγουδιών του και τη μυσταγωγική ατμόσφαιρα που χτίζουν οι Lucifer’s Child μέσα σε αυτά. Ο ήχος είναι πολύ πυκνός, τα riffs σε χτυπούν κατευθείαν ενώ οι αλλαγές ρυθμού που έχουν είναι εξαιρετικές αφού σε κομμάτια όπως το προσωπικό αγαπημένο As Bestas χτίζουν αργά μια ατμοσφαιρική εισαγωγή πριν μας προσφέρουν έναν πραγματικό black metal όλεθρο.
Η συνέχεια του δίσκου πάντως είναι ανάλογη με τραγούδια που εξερευνούν στιχουργικά τη μυθολογία, τον θάνατο και την ανθρώπινη απληστία χτίζοντας ένα άκουσμα που ακούγεται οριακά σαν τελετή. Έχει την black metal μελαγχολία και ταυτόχρονα την καθαρή ωμότητα του είδους και συνθέσεις όπως το Curse, το Ichor και το The Serpent And The Rod μπορούν να αποτελέσουν σταθερές για το ελληνικό black metal στο μέλλον. Για μένα μια από τις μουσικές κυκλοφορίες της χρονιάς στον ακραίο ήχο.
Anorimoi – Τερατογένεση
Είδος: Heavy Metal/Comedy Metal
Έξι χρόνια πέρασαν από την Κώλαση και οι αγαπημένοι Ανώριμοι επέστρεψαν για έντεκα άσματα αμόλυντης ηλιθιότητας όπως δηλώνουν και οι ίδιοι. Στην Τερατογένεση λοιπόν έχουμε τη γνωστή συνταγή που κάνει αυτό το συγκρότημα τόσο ξεχωριστό. Κλασικό, ατσαλένιο heavy metal με τους κωμικούς στίχους και τις ρεφρενάρες που θα τραγουδιούνται στις συναυλίες τους μαζί με τα all time classics τους.
Αυτό που πάντα αγαπούσα στους Ανώριμους είναι η δυνατότητά τους να καταπιάνονται τόσο με θέματα επικαιρότητας της περιόδου που βγαίνει ο δίσκος και να τα σατιρίζουν σε ακραίο βαθμό όσο και με απλές αγνές καφρίλες που θα σκεφτόμασταν με την παρέα μας. Στο άλμπουμ μπορεί κανείς να βρει από τραγούδια που σπάνε πλάκα με τους trappers και το cancel culture όσο και με το φαγητό ή το Φιλί του Ποσειδώνα (που αν δεν ξέρετε τι είναι, γκουκλάρετε πριν το ακούσετε).
Οι Αθηναίοι ήταν ανέκαθεν πολύ καλοί μουσικοί και θέλω να κάνω ειδική μνεία στον Νεκροπεθαμένο και τον Σατριγιάννη, γιατί για ακόμα μία φορά τα σόλο, τα riffs και η κιθαριστική δουλειά είναι εξαιρετικά εκτελεσμένα, απλά το χιούμορ τους είναι τόσο καλό που γίνεται το κυρίαρχο στοιχείο που προσέχεις όταν τους ακούς. Όπως και να ‘χει, προτείνω να κάνετε πολλές ακροάσεις γιατί οι Ανώριμοι γράφουν τα επόμενα κομμάτια που θα ανυπομονούμε να ακούσουμε στο setlist τους όπως Το Πουλί του Χίτσκοκ, τον Σλατίνο Εραστή και τις Νηστικές Υπηρεσίες. Και καλή ευκαιρία να αναρωτηθείτε τι φάγατε. Κεφτέδες ή πέος;
Hidden In the Basement – Mud Days
Είδος: Heavy Rock
Είμαι τεράστιος φαν των Hidden In The Basement και είμαι εξαιρετικά χαρούμενος που μιλήσαμε μαζί τους στο Artist of the Week του Anthems Radio Show. Αυτό που κάνουν οι Λαρισαίοι στο καινούριο τους άλμπουμ είναι αυτό που ξέρουν καλύτερα. Γράφουν ωραίο heavy rock που θα κάνει το κοινό στις συναυλίες να χτυπηθεί σαν τρελό στους ρυθμούς τους.
Το Mud Days έχει αυτήν την αίσθηση της κλεισούρας και εσωτερικής πίεσης που εκδηλώνεται με τη μορφή ξεσπάσματος όπως ξέρει πολύ όμορφα να τις αποτυπώνει ένα underground σχήμα. Το Pawn είναι το τέλειο εισαγωγικό κομμάτι όχι μόνο για το δίσκο, καθώς σου δείχνει που θα κινηθεί το άλμπουμ, αλλά για live εμφανίσεις γενικότερα. Το F με την υπέροχη γέφυρα του προς το τέλος είναι ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια της δισκογραφίας τους μέχρι τώρα.
Το As It Burns λειτουργεί τέλεια ως μια mid tempo σύνθεση ακριβώς στη μέση του άλμπουμ πριν κλείσουν με το αγαπημένο μου 4 Leaf Clover με το υπέροχο ρεφρέν και το ομώνυμο κομμάτι που μοιάζει να απελευθερώνει όλη την ενέργεια και την ένταση που έχουν δείχνοντας ταυτόχρονα και τη μελωδική πλευρά τους. Με διάρκεια μόλις μισής ώρας, μπορώ να πω με ασφάλεια ότι οι Hidden In The Basement έγραψαν έναν από τους καλύτερους δίσκους τους και ανυπομονώ να τους δω και από κοντά απολαμβάνοντας τις μουσικές τους.
ORIA – This Future Wants Us Dead
Είδος: Progressive Groove Metal
Οι ORIA επιστρέφουν μετά από πέντε χρόνια με ένα νέο άλμπουμ και το This Future Wants Us Dead είναι η επιτομή του σύγχρονου progressive groove metal που γνωρίζει μεγάλη άνοδο χάρη στην παρουσία συγκροτημάτων όπως οι Gojira. Παρ’ όλα αυτά οι Θεσσαλονικείς έχουν μπολιάσει τον ήχο τους και με τις επιρροές από πιο core και extreme ακούσματα δημιουργώντας μια δική τους ταυτότητα.
Είναι ένα άλμπουμ για μια δυστοπία, τόσο πεσιμιστικό σε θεματικές και ταυτόχρονα τόσο ρηξικέλευθο σε νέες ιδέες. Τα riffs τους είναι βαριά και groovy και δίνουν τη θέση τους σε ατμοσφαιρικά περάσματα και περίπλοκους ρυθμούς που φανερώνουν την τεχνική τους κατάρτιση και κρατούν ζεστό το ενδιαφέρον σε όλο το άλμπουμ. Οι ερμηνείες είναι πολύ δυναμικές, αλλά η γενικότερη απαισιόδοξη θεματική τις κάνει να ακούγονται συναισθηματικά φορτισμένες συμπαρασύροντας και τον ακροατή σε αυτήν την εμπειρία.
Τραγούδια όπως το Pirates, Parrots and Parasites δείχνουν την αγάπη τους σε συγκροτήματα όπως οι Gojira που προαναφέραμε και οι Lamb of God, ενώ το Guided by the Hand of G.O.D.S φέρνει πιο μπροστά την πιο ακραία πλευρά τους. Από εκεί και πέρα οι ORIA συνεχίζουν να χτίζουν έναν δικό τους κόσμο και να θίγουν κοινωνικά ζητήματα και θέματα ατομικής ελευθερίας μέσα από κομματάρες όπως το From Wastelands to Vile Hands, το Terragenics και το The Islandead που είχε ένα από τα αγαπημένα μου outros για όλο το 2025. Ένας δίσκος που συνδυάζει τεχνική και ατμόσφαιρα και δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από αντίστοιχους του εξωτερικού.
The Steams – Vile Wonders
Είδος: Psychedelic Rock
Είχα τεράστιες προσδοκίες από τους The Steams, καθώς θεωρώ ότι είναι ένα από τα καλύτερα συγκροτήματα της ευρύτερης rock σκηνής και το Vile Wonders τις δικαίωσε στο 100%. Σταθεροί στον ψυχεδελικό τους χαρακτήρα, οι Αθηναίοι γράφουν έναν δίσκο με μεγάλες συνθέσεις, πολύ όμορφα outros στα περισσότερα τραγούδια και αρκετή επιρροή από την post-punk και garage σκηνή.
Τα περισσότερα κομμάτια έχουν αργό ρυθμό με επαναλαμβανόμενα riffs και φωνητικά που μοιάζουν να σε υπνωτίζουν χτίζοντας μια συνεχόμενη ένταση. Ταυτόχρονα γεμίζουν τον ήχο τους με στοιχεία και από ελληνική μουσική παράδοση όπως στο πιο κιθαριστικό D.i.c.e ή το Iron Sea με τους ελληνικούς στίχους και τους εναλλασσόμενους ρυθμούς που θυμίζουν νησιώτικο τραγούδι.
Φυσικά και στο δεύτερο μισό του άλμπουμ, οι The Steams κρύβουν πολύ ωραίες εκπλήξεις με το πιο ανατολίτικο Arcadia, το The Pattern που βγάζει μια υπέροχη 00s garagίλα ή το Daughter of Gaia που με την παραγωγή και τη δουλειά στις κιθάρες δείχνουν το εξαιρετικό επίπεδο των συνθέσεών τους. Ένα άλμπουμ χωρίς μέτρια στιγμή και πιθανότατα το κορυφαίο της μέχρι τώρα πορείας τους.
Domination Inc. – Generation Hate
Είδος: Thrash Metal/Groove Metal
Από τον τίτλο του άλμπουμ και τη φράση “We Are Generation Hate” που είναι τα πρώτα λόγια που ακούγονται, καταλαβαίνεις κατευθείαν ότι θα ταυτιστείς μαζί του, μιας και είναι φτιαγμένος από ανθρώπους που ανήκουμε στην ίδια γενιά. Έλειψαν για αρκετά χρόνια οι Domination Inc., αλλά η φετινή τους επιστροφή είναι θριαμβευτική.
Το άλμπουμ αποτελεί μια ευθύβολη επίθεση και απελευθερώνει όλη τη νεανική ορμή και κυρίως την εσωτερικευμένη οργή του συγκροτήματος. Η επιθετικότητα αυτή εξωτερικεύεται στα τραγούδια τους μιας και ο δίσκος είναι ξεκάθαρα επηρεασμένος από την περίοδο της καραντίνας και των τεταμένων κοινωνικών αλλαγών στα χρόνια που ακολούθησαν.
Μουσικά οι Domination Inc. παραμένουν γρήγοροι και με πολύ βαριά riffs, ωστόσο το thrash τους δίνει τη θέση του σιγά σιγά σε πιο groove φόρμες. Επίσης η τριάδα ακούγεται πιο δεμένη από ποτέ και όλος ο δίσκος κυλάει ανερυθρίαστα χωρίς σκαμπανεβάσματα. Κομμάτια όπως το εξαιρετικό Farewell Song, το γρήγορο Burn ’em Down, τα επιθετικότατα Through the Scars και Generation Hate ή το We Are Hate με το φοβερό του outro θα αποτελέσουν παρακαταθήκη για την ελληνική metal σκηνή. Πολύ σημαντικός και κυρίως τρομερά ποιοτικός δίσκος.
Black Path – Of Paint and Ash
Είδος: Death Metal
Οι Black Path είναι ένα συγκρότημα που μέσα στο 2025 επέστρεψε μετά από μια μεγάλη δισκογραφική απουσία. Αυτό βέβαια δεν τους εμπόδισε να βγάλουν έναν από τους πιο ωραίους δίσκους στον ακραίο ήχο. Αυτό που με εντυπωσιάζει είναι η ικανότητά τους να αντλούν στοιχεία από όλο το φάσμα του death metal και να τα ενσωματώνουν πολύ οργανικά στις συνθέσεις τους.
Στο Of Paint and Ash συναντά κανείς συνθέσεις που πατάνε σε melodic death μοτίβα όπως το Abyssal, πολλά progressive περάσματα και σε κομμάτια όπως το Descent κάποια από τα καλύτερα και πιο τεχνικά riffs της σκηνής. Όλα αυτά πάντα με το σκληρό και στιβαρό τους ήχο επηρεασμένο από Morbid Angel και άλλα συγκροτήματα που γαλούχησαν τη σκηνή στα 90s.
Είναι ένα άλμπουμ με ένταση και ταυτόχρονα τρομερό συναίσθημα. Είναι αρτιότατο ερμηνευτικά και μουσικά με συνθέσεις όπως το Izalith και την ανατριχιαστική του γέφυρα, το επιθετικότατο Pale Angel και το εξαιρετικό Attic που μοιάζει να συνοψίζει όλα τα επιμέρους στοιχεία της μουσικής τους σε μια πεντάλεπτη σύνθεση. Ένας δίσκος που χρειάζεται πολλές ακροάσεις για να τον κατανοήσεις στο έπακρο με πολύ καλή παραγωγή και ωραία ροή.
Drunk Jackals – HATEBOX
Είδος: Garage/Hard Rock
Άλλο ένα συγκρότημα που έλειψε αρκετά χρόνια από τη δισκογραφία, αλλά επέστρεψε με φρεσκάδα και όρεξη να προσφέρει καλή μουσική. Οι Drunk Jackals στο HATEBOX δημιουργούν ένα πολύ στιβαρό άλμπουμ που δείχνει μια αγάπη στο νοσταλγικό hard rock, αλλά περισσότερο προσπαθεί να συγκεράσει τις διαφορετικές επιρροές τους χτίζοντας έναν ωμό και όμορφα άγριο ήχο.
Είναι μια πολύ σημαντική επιστροφή και γεμάτη ποιότητα. Ένα άλμπουμ με ένταση και θυμό τον οποίο το συγκρότημα μοιάζει να έχει αποδεχτεί και τον εξωτερικεύει μέσα στα κομμάτια του. Έχει κιθάρες με το κατάλληλο fuzziness και ένα πολύ στιβαρό rhythm section με τις ερμηνείες να έρχονται και να το απογειώνουν ως εμπειρία.
Το άλμπουμ δεν βασίζεται στην ταχύτητα, αλλά στο βάρος των riffs και το groove που έχουν οι Κορίνθιοι. Το ομώνυμο κομμάτι φανερώνει την επιρροή των Clutch στον ήχο τους, αλλά ταυτόχρονα υπάρχουν και πιο ψυχεδελικές στιγμές όπως το Psychedelic Company, εξαιρετικά αυθεντικό hard rock σε συνθέσεις όπως το Unchain Me, τραγούδια επηρεασμένα από τον garage ήχο όπως το The Great Unknown ή mid tempo διαμάντια όπως το Black που αποτελεί την αγαπημένη στιγμή του γράφοντος. Μια επιστροφή με ουσία και νόημα.
Urstaat – Autophagia
Είδος: Post-Metal/Sludge
Αν για έναν λόγο αγαπώ πολύ το instrumental post-metal είναι γιατί μπορεί να έρθει ξαφνικά ένα ντεμπούτο που να με κάνει να κολλήσω για πολύ καιρό στο repeat. Φέτος το Autophagia είναι ένα άλμπουμ που με ταξίδεψε περισσότερο από κάθε άλλο μέσα από τις μεγάλες συνθέσεις του και αυτό το μείγμα του post-metal με sludge στοιχεία και βαριά doom riffs που παίζουν οι Αθηναίοι.
Ο ήχος που δημιουργούν είναι βαρύς, οι συνθέσεις είναι αργές χτίζοντας μαεστρικά τις κορυφώσεις τους, ενώ η ατμόσφαιρα είναι αποπνικτική στην πρώτη ακρόαση. Κι όμως μέσα σε όλο αυτό, η μουσική τους είναι τόσο καλή, τόσο όμορφη που δεν ψάχνεις διέξοδο από το άλμπουμ, αλλά θέλεις να εμβαθύνεις περισσότερο σε αυτό το ταξίδι και να κατανοήσεις κάθε πτυχή του Autophagia.
Κάθε σύνθεση του δίσκου δίνει συνέχεια στην αφήγηση της προηγούμενης. Τα ανατριχιαστικά riffs του Primal δίνουν θέση στο εξαιρετικό Mitra-Varuna και τις μπασογραμμές του, το sludge Misha039 και το Autophagia που είναι οι πιο μικρές συνθέσεις τους ακολουθούνται από έπη διάρκειας οκτώ έως έντεκα λεπτών, τα Under the Gaze Of The Other και το Between The Sea and the Security Fence που θεωρώ μια από τις καλύτερες post συνθέσεις της χρονιάς. Το Autophagia είναι πραγματικό διαμάντι σε ένα είδος που η ελληνική σκηνή βγάζει πάντα προσεγμένες δουλειές και αυτό τα λέει όλα για την ποιότητά του.
Euphrosyne – Morus
Είδος: Post-Black Metal
Αν με ρωτούσαν ποιο ήταν το πιο ανατριχιαστικό άλμπουμ που άκουσα το 2025, τότε το Morus θα ήταν η απάντησή μου. Είναι ένας δίσκος που ισορροπεί εξαιρετικά ανάμεσα στη μελαγχολία και την εσωτερική έκρηξη που είναι έτοιμη να απελευθερωθεί. Οι Euphrosyne έχουν φτιάξει έναν δικό τους ήχο που πατάει στο post και το doom με αρκετά black στοιχεία, ο οποίος όμως φιλτράρεται μέσα από ένα πρίσμα έντονου συναισθηματισμού που δίνει την αίσθηση προσωπικής εξομολόγησης.
Το July 21st αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της έντασης που χτίζουν στα κομμάτια τους ξεκινώντας με μια συμφωνική ενορχήστρωση και μια συναισθηματική ερμηνεία που μετατρέπεται σε ένα post-black ξέσπασμα που θυμίζει Alcest. Έχουν όμως και πιο μελωδικά κομμάτια όπως το Valley of White και το Eulogy όπου τα φωνητικά ακούγονται τόσο φορτισμένα και ευάλωτα που ενισχύουν το αίσθημα της απώλειας και της εσωτερικής πάλης.
Όσο προχωράει ο δίσκος, ο πεσιμισμός του εντείνεται και το Mitera με τους ελληνικούς του στίχους είναι μακράν η πιο black και ταυτόχρονα καθηλωτική στιγμή του. Το ίδιο ισχύει και με το Asphodel όπου η μελωδικότητά τους και οι Deafheaven επιρροές τους παντρεύονται με εξαιρετικό τρόπο. Μια κυκλοφορία που έχει απαισιοδοξία και σε συνοδεύει σε δύσκολες στιγμές χωρίς να προσπαθήσει να τις απαλύνει. Ένα από τα καλύτερα και ομορφότερα άλμπουμ της χρονιάς.
Wormhog – Transience
Είδος: Progressive Rock
Ένας ακόμα δίσκος που βγήκε τον Δεκέμβρη και αισθάνομαι χαρούμενος που πρόλαβα να τον ακούσω και να τον συμπεριλάβω στο αφιέρωμα ήταν το Transience των Wormhog. Οι Αθηναίοι είναι ένα σχήμα με πολύ ετερόκλητες επιρροές μιας και πατάνε κυρίως στο progressive rock και metal δείχνοντας όμως ανά σημεία μια αγάπη και στο sludge και τη ρετρίλα του πρώιμου occult rock και heavy metal.
Δεν τους ενδιαφέρει τόσο η καθαρότητα του ήχου όσο η ένταση και η ψυχεδελική ατμόσφαιρα που χτίζουν μέσα στα τραγούδια τους. Τα riffs τους είναι αρκετά βαριά παντρεύοντας τον ήχο των Sabbath με το grunge δημιουργώντας ένα πολύ ενδιαφέρον μείγμα. Οι περισσότερες συνθέσεις τους διαρκούν περίπου πέντε λεπτά και παρουσιάζουν μια ιδιόμορφη δομή με αλλαγές στους ρυθμούς και μελωδικά ξεσπάσματα.
Σε κομμάτια όπως το Gun Justice ή το ομώνυμο Transience νιώθεις συνεχώς τους ρυθμούς να περιπλέκονται και κάθε φορά να ξεπετάγεται ένας διαφορετικός πρωταγωνιστής. Σε άλλα όπως στο Prometheus και το Amidst The Ruins αφήνουν τις μελωδίες τους και τις πολύ καλές ερμηνείες να πατήσουν πάνω στα γεμάτα riffs. Ένα άλμπουμ όμορφο, με μια χαρισματική πολυπλοκότητα και ετερόκλητες ιδέες να βρίσκουν φοβερή χημεία.
Bonus: The Clixets – Days Go By EP
Είδος: Post Alternative Rock
Αυτό ήταν ένα EP που έτυχε να το ακούσω τις τελευταίες εβδομάδες και αποφάσισα να το συμπεριλάβω στο αφιέρωμα γιατί με κέρδισε σχετικά εύκολα. Οι The Clixets κινούνται κυρίως στον alternative χώρο, αλλά μέσα στις συνθέσεις τους βρήκα και πολλά indie/pop στοιχεία που τους ταιριάζουν πολύ. Η γραφή τους είναι καθαρή και μελωδική και τα τραγούδια τους έχουν αισιοδοξία και συναισθηματική διαύγεια που δύσκολα βρίσκεις στις μέρες μας.
Γενικότερα οι ενορχηστρώσεις τους είναι πολύ προσεγμένες και υπάρχει μια αίσθηση ροής που κάνει τον δίσκο να ακούγεται ενιαίος, αν και σε κάθε κομμάτι δοκιμάζουν διαφορετικά πράγματα. Κάθε κομμάτι του μοιάζει σαν ένα μικρό στιγμιότυπο της σύγχρονης αστικής καθημερινότητας και ανά σημεία ένιωσα να με ταξιδεύει. Ένα άλμπουμ που αξίζει να απολαύσετε σε κάθε έκφανση του, είτε την πιο χορευτική, είτε την πιο ήρεμη, είτε την πιο rock και που παρά τα είκοσι τρία λεπτά του έχει πάρα πολλά να σου πει.
Αυτό ήταν το αφιέρωμά μας για το 2025 και τις ελληνικές κυκλοφορίες που λατρέψαμε. Μπορείτε να ακολουθήσετε όλα τα συγκροτήματα για τα οποία μιλήσαμε στις σελίδες τους στα social media και ανανεώνουμε το ραντεβού μας για τον Δεκέμβρη του 2026!
