The Unstable Show: Απλά μαθήματα κωλοτούμπας

Είχα πει να αραιώσω λίγο τη συχνότητα του Unstable Show, ωστόσο η επικαιρότητα δίνει συχνά αφορμές δυστυχώς. Το επικοινωνιακό σόου που έστησε στο Κρατικό Νοσοκομείο Νίκαιας ο Άδωνις Γεωργιάδης μου δίνει πλέον μια μοναδική αφορμή. Όλοι έχουμε τα trigger points μας, αλλά για μένα ο Υπουργός Υγείας είναι το απόλυτο. Είναι ένα πρόσωπο που ανέκαθεν μου προκαλούσε βδελυγμία αλλά προτιμούσα να τον σχολιάζω στο Τουίτερ και να μην ασχολούμαι πολύ εδώ. Σήμερα όμως είναι μια καλή αφορμή να πούμε πέντε πράγματα για εκείνον και να εμβαθύνουμε λίγο σε εκείνον.

Κεφάλαιο 1: Απλά μαθήματα ρητορικής και μάρκετινγκ

Λοιπόν ξεκινάμε από τα βασικά. Μου έκανε πάντα εντύπωση ένα πράγμα στον Άδωνι. Όλοι επικεντρώνονται στο να τον κράξουν για τις ακροδεξιές του απόψεις, τη φωνή του, τα ψευτοσόου που στήνει, αλλά δε θυμάμαι ποτέ κανέναν να επικεντρώνεται στο πως έχει καταφέρει να παρουσιαστεί αυτός ο άνθρωπος. Ο Άδωνις Γεωργιάδης καμώνεται στα κανάλια πως είναι ένας σπουδαίος ρήτορας έχοντας γράψει και το βιβλίο Απλά Μαθήματα Ρητορικής και στο τέλος της ημέρας είχα πάντα μια απορία.

Πώς καποιος τόσο κενός επιχειρημάτων έχει πείσει τον εαυτό του και ένα ακροατήριο εξίσου ευκολόπιστο ότι είναι ρήτορας; Πώς κάποιος που επιβάλλει τη γνώμη του με τσιρίδες, μηδενικά επιχειρήματα, συμπεριφορά ΔΑΠίτη μπορεί να θεωρηθεί ρήτορας; Ο Άδωνις Γεωργιάδης είναι ένας εξαιρετικός μαρκετίστας. Τρομερός όμως. Εξίσου καλός με το να πουλάει βιβλία ακροδεξιών.

Ο Άδωνις Γεωργιάδης πείθει τους πάντες με το να παρουσιάζει την άποψή του ως θέσφατο. Κάτι που κάνει όλος ο μηχανισμός προπαγάνδας της Νέας Δημοκρατίας. Αν παρουσιάζεις τη θέση του κόμματος ως “Κοινή Λογική” και φροντίσεις να πετάξεις λάσπη σε όποιον διαφωνεί μαζί σου, σιγά σιγά ελέγχεις το αφήγημα. Δεν είναι κάτι που κάνει πρώτη φορά.

 

Στο Υπουργείο Ανάπτυξης ο Άδωνις Γεωργιάδης έβγαινε κάθε μέρα στα κανάλια να μας πει για τις τρομερές επενδύσεις που ο ίδιος έφερε. Παρουσίαζε δήθεν στοιχεία και αριθμούς με τον τρόπο που τον βόλευε και ήλεγχε όλο το αφήγημα πείθοντας έτσι το κοινό στο οποίο απευθύνεται. Εδώ και χρόνια ο αντίστοιχος Υπουργός δεν έχει την ανάλογη παρουσία και ξαφνικά όλες οι τεράστιες επενδυσάρες που φέρνει η κυβερνησάρα δεν τονίζονται κάθε μέρα στα κανάλια. Γιατί;

Έχετε παρατηρήσει την αλλαγή στη συχνότητα; Έχετε προσέξει ότι όποτε ο Άδωνις ασχολείται με κάτι, αυτόματα επιβάλλει το αφήγημα και αυτό που πρέπει να ακούγεται; Αναρωτηθείτε ένα πράγμα: Πως γίνεται κάθε φορά που βρίσκεται σε κάποιο Υπουργείο αντί να τον βλέπουμε σε meetings να τον βλέπουμε να παρουσιάζει επιτυχίες στα κανάλια και να τσακώνεται στη Βουλή;

Αυτό κάνει σε κάθε Υπουργείο που αναλαμβάνει. Θόρυβο. Όχι χάρη στη φωνή του. Αλλά χάρη στην προβολή του δήθεν έργου του ως σπουδαίου και την αυτοπροβολή του ίδιου ως κάποιον που λύνει τα προβλήματα του λαουτζίκου. Στη χώρα που ζούμε, δεν μετράει το έργο σου. Μετράει το τι δηλώνεις. Και το πιπίλισμα του Άδωνι στον εαυτό του έστω και με αερολογίες που βαφτίζονται υψηλή ρητορική βρίσκει εφαρμογή στις μάζες.

Κεφάλαιο 2: Ας κάνουμε το ίδιο στο Εθνικό Σύστημα Υγείας

Τώρα που είδαμε αναλυτικά το πως λειτουργεί ο Άδωνις, πάμε λίγο στα έργα του στο Υπουργείο Υγείας. Μου έκανε ανέκαθεν εντύπωση το πως ο Υπουργός Υγείας μας προβάλλει τον εαυτό του ως επιλυτή προβλημάτων σε θέματα που είναι φανερά άσχετος. Μιλάει για την οικονομία, ενώ δε σκαμπάζει μία. Μιλάει για νούμερα και επενδύσεις, ενώ ξέρει ελάχιστα. Τώρα στην Υγεία επίσης δεν ξέρει τίποτα και είναι φανερό. Να πω ότι υπήρχε Υπουργείο Πώλησης Βιβλίων Ακροδεξιών, να καταλάβω ότι διαπρέπει. Στην Υγεία όμως;

Η ίδια εφαρμογή που είπαμε από πάνω. Σπαμάρισμα, αφηγήματα, επικοινωνία και καμία ουσία. Πρώτα πηγαίνει στα κανάλια και αναφέρει ότι πήγε σε Συστήματα Υγείας του εξωτερικού και είδε ότι έχουν μεγαλύτερη αναμονή από τα δικά μας. Βγαίνουν Έλληνες του εξωτερικού και του απαντούν ότι λέει ψέματα. Τι σημασία έχει όμως; Αν ένας Υπουργός εμφανίζεται έστω και σε 3-4 εκπομπές την εβδομάδα, τα μηνύματα που τον διαψεύδουν δεν κάνουν τίποτα. Το ψέμα αρχίζει σιγά σιγά και γίνεται αλήθεια στη συνείδηση του κοινού.

Δεύτερον έχουμε τα εξαιρετικά μηνύματα που λαμβάνει από Έλληνες ή ξένους που επισκέφτηκαν το ΕΣΥ και λένε τα καλύτερα. Βέβαια αυτά γρήγορα αποδείχτηκαν ότι ήταν γραμμένα με AI και έκτοτε ο τηλεβιβλιοπώλης της καρδιάς μας τα ελάττωσε κυρίως γιατί το Twitter δεν είναι τηλεόραση και το ψέμα έχει κοντά ποδάρια. Διαβάστε τα πάντως, είναι εξαιρετικά διασκεδαστικό να βλέπεις κάποιον να αποθεώνει τον εαυτό του και να το παρουσιάζει ως αντικειμενική γνώμη.

Τρίτον ο Άδωνις άρχισε να μπαίνει σε άλλη λογική. Σου λέει ότι αφού το ΕΣΥ έχει τεράστια προβλήματα και όσο οι γιατροί και οι συνδικαλιστές είναι στα κάγκελα, εγώ θα δείχνω έργο. Ποιο είναι το έργο της Υπουργάρας μας; Περισσότεροι γιατροί; Καλυτέρευση εργασιακών συνθηκών; Μη ξεπούλημα της Δημόσιας Υγείας; Όχι βέβαια. Εγκαίνια. Νέα πτέρυγα από εδώ, ανακαίνιση από εκεί και στο τέλος της ημέρας κανείς δεν ρωτάει “Ρε Υπουργέ, καλές οι νέες πτέρυγες, αλλά υπάρχει το νοσηλευτικό προσωπικό να εξυπηρετήσει τον κόσμο;”.

Αυτός ήταν ανέκαθεν ο Άδωνις και όλα όσα κάνει βρίσκουν εφαρμογή σε κάθε τομέα που ασχολείται. Πασπαλίζει το τίποτα με φιοριτούρες, επιχρυσώνει το καθόλου και συνεχίζει να το προβάλλει ως κάτι εξαιρετικά σημαντικό την ώρα που πρακτικά το ΕΣΥ συνεχίζει να βρίσκεται σε βαθιά κρίση. Και αν όλα αυτά δεν πιάσουν; Έχει το απόλυτο όπλο.

Κεφάλαιο 3: Είναι όλοι κομμουνιστές

Το πρόβλημα με την Υγεία είναι ότι ο Άδωνις έμπλεξε με γιατρούς. Και δυστυχώς οι γιατροί δεν είναι το ίδιο ευκολόπιστοι με τους ψηφοφόρους της Νέας Δημοκρατίας. Όταν έχεις συνηθίσει να έχεις ένα πιστό κοινό που επαναλαμβάνει άκριτα οτιδήποτε πεις, τότε η αντίσταση από τους γιατρούς είναι σκληρή. Κάπου εκεί έρχεται και το απόλυτο αφήγημα.

Αν ο Άδωνις τα κάνει όλα τόσο καλά όσο τα παρουσιάζει με όσα είπαμε στο Κεφάλαιο 2, πως γίνεται οι γιατροί να διαμαρτύρονται; Είναι απλό. Οι γιατροί ξέρουν πολύ καλύτερα από εμάς τι χρειάζονται και είναι λογικό να εξοργίζονται όταν πηγαίνεις χαμογελαστός να κόψεις κορδέλες που δεν λύνουν κανένα πρόβλημά τους. Διαβάστε τις τοποθετήσεις τους. Δείτε τι λένε στα κανάλια.

Κάπου εκεί λοιπόν, η Υπουργάρα έκανε ρουα ματ. Αν διαφωνείς, είναι επειδή είσαι κομμουνιστής. Άρχισε να αποκαλεί τους γιατρούς που διαμαρτύρονται ως στελέχη του ΚΚΕ ή ως κομμουνιστές, αν και είναι αρκετά προφανές ότι προέρχονται κι από πολλά άλλα κόμματα. Στο τέλος της ημέρας όμως, τι σημασία έχει σε ποια πολιτική παράταξη πρόσκεινται; Για μένα καμία. Ο Υπουργός όμως δεν λέει όσα λέει για να τα ακούσω εγώ. Τα λέει γιατί απευθύνεται σε άλλους. Δαιμονοποιεί τους ανθρώπους που αγωνίζονται, τους ανθρώπους του μόχθου, τους ανθρώπους που σώζουν ζωές δουλεύοντας εξαντλητικά ωράρια ως τους κακούς της ιστορίας.

Γιατί; Γιατί το ακροατήριο του αυτό χρειάζεται. Έναν εύκολο στόχο να επιτεθεί όπως έκανε στον Χρήστο Συρίμπεη, γιο του γιατρού Σ. Συρίμπεη που είχε δημιουργήσει την πρώτη δημόσια Καρδιολογική Κλινική της Πάτρας, όταν ο τελευταίος εξιστόρησε το πως έφυγε η μητέρα του λόγω της κατάστασης στο Σύστημα Υγείας. Αυτό το παιδί και αυτή τη μάνα κατακρεούργησε μαζί με τους οπαδούς του. Επειδή ήταν αντίθετος, επειδή μίλησε και επειδή έκανε κριτική. Η ιστορία ειναι σοκαριστική και σας προκαλώ να ξετυλίξετε όλο το νήμα για να τη βρείτε.

Κεφάλαιο 4: Τελικά ποιος εκπροσωπεί τον λαό;

Έχοντας πλέον μιλήσει για όσα κάνει ο Άδωνις Γεωργιάδης, ας πάμε λίγο στα συμπεράσματα. Ποιος εκπροσωπεί τελικά τον λαό; Σε αυτό είμαστε εμείς εδώ να απαντήσουμε. Ο λαός εκπροσωπεί τον εαυτό του. Και ο Άδωνις Γεωργιάδης εκπροσωπεί μια πλειοψηφία που είναι αρκετή για να τον κάνει να έχει τόσο θράσος. Αν η Νέα Δημοκρατία κατέχει το 40% του εκλογικού σώματος (που σε πραγματικά νούμερα είναι πολύ μικρότερο), τότε το 60% δεν ενστερνίζεται τις απόψεις του Υπουργού. Το ότι κατέχει την κυβερνητική πλειοψηφία δεν του δίνει το δικαίωμα να φέρεται σαν αυταρχικός ηγέτης στους γιατρούς και δεν τους αφαιρεί το δικαίωμα να αγωνίζονται για μια καλύτερη Υγεία.

Η τοξικότητα που εκπέμπει πλέον σαν κόμμα η Νέα Δημοκρατία έχει σιγά σιγά μετατραπεί στην απόλυτη αλαζονεία, χυδαιότητα και εν τέλει στον εκφασισμό καταστάσεων όπως έγινε στο νοσοκομείο της Νίκαιας. Όταν για χρόνια πείθεις τον εαυτό σου ότι οι διαμαρτυρόμενοι είναι μια χούφτα κακά κομμούνια και οι πέντε δέκα νοσηλευτές που θέλουν φωτογραφία μαζί σου είναι η πλειοψηφία, τότε τείνεις να το πιστέψεις.

Οι γιατροί στη Νίκαια έσπασαν εν πολλοίς τη φούσκα του Υπουργού, γιατί έδειξε πως το περίφημο Σαραντακατό που μας τσαμπουνάνε οι Νεοδημοκράτες δεν έχει απολύτως κανένα αντίκρυσμα ούτε στην κοινωνία, ούτε στους γιατρούς του ΕΣΥ. Ποτέ δεν είδαμε τις πάμπολλες φωτογραφίες που καμώνεται πως έβγαλε με νοσηλευτές, παντού όμως βλέπουμε τις διαμαρτυρίες και τους γιατρούς που διεκδικούν και αυτό τον ενοχλεί.

Κεφάλαιο 5: Κυρία Τζούλια με χτύπησαν

Στο Κρατικό Νίκαιας, όπου ο Υπουργός ήξερε τι θα συναντήσει. Η εμφάνιση του παρέα με ΜΑΤατζήδες είναι εικόνα απολυταρχισμού. Απόλυτα λογικό όμως όταν θες το μονοπώλιο της βίας, όταν επενδύεις πολιτικά στην κρατική βία, όταν μιλάς για αριστερόστροφο φασισμό των διαμαρτυρόμενων γιατρών, ενώ όλοι ξέρουμε ποια πλευρά προκαλεί πραγματικά τη βία και ποιοι κρύβονται πίσω από αυτή.

Η ιστορία με τον Δημήτρη Ζιαζιά είναι χαρακτηριστική. Ο ρήτορας που αναλύσαμε στο πρώτο κεφάλαιο κατάντησε Αντιπρόεδρος Εδεσσαϊκού. Αφού βγήκε το βίντεο της φασίζουσας συμπεριφοράς τους με τα ΜΑΤ να φέρνουν τον γιατρό δεμένο στον Υπουργό σαν λάφυρο και τον ίδιο να δίνει εντολή για το αυτόφωρο, τα πράγματα έγιναν χειρότερα.

Τελικά σε ένα ρεσιτάλ κωλοτούμπας, στην αρχή είπε ότι τον χτύπησε και τον έφτυσε, μετά είπε ότι έχει βίντεο αλλά δεν το βγάζει για να μην περάσει ο Ζιαζιάς πειθαρχικό, ύστερα έδωσε screenshot που ο γιατρός έχει υψωμένη τη γροθιά του ως καρέ πριν το χτύπημα, τελικά αποδείχτηκε ότι λέει ψέματα και ότι στο βίντεο δεν υπάρχει καμία τέτοια κίνηση, μετά είπε ότι αστόχησε, μετά είπε ότι έγινε άλλο σημείο του νοσοκομείου για να καταλήξει ότι δεν είπε ποτέ ότι υπάρχει βίντεο. Έχει πλάκα όταν αυτοί που θεωρούνται μεγάλοι ρήτορες παρουσιάζονται ως αυτό που είναι. Ψεύτες.

Κεφάλαιο 6: Συμπεράσματα περί συμπόρευσης

Σε τέτοια περιστατικά, ο επίσημος μηχανισμός προπαγάνδας και τα τρολς ενεργοποιούνται. Είδαν τα βίντεο με γιατρούς να ξυλοκοπούνται, με αυταρχική συμπεριφορά Υπουργού, με συνεχόμενα ψέματα (η Ομάδα Αλήθειας τα κάλυψε άραγε αφού κόπτεται για την αλήθεια ή ασχολείται με τους μπάφους του Βαρουφάκη;) και έπιασαν δουλειά.

Κάπου εδώ φτάνουμε προς το το ηθικό δίδαγμα του σημερινού Unstable Show. Έχω βαρεθεί ειλικρινά να ακούω κάτι Κανάκειες απόψεις του τύπου Είμαστε όλοι Έλληνες, ο Υπουργός εκπροσωπεί τους πάντες και όχι μόνο το κόμμα και απολιτίκ χαζομάρες περί ένωσης όλων των Ελλήνων για να πάμε μπροστά. Εγώ σας ανέφερα τι κάνουν τα κομματόσκυλα του Άδωνι και πόσο διχασμό φέρνει ο ίδιος στο τραπέζι στις προηγούμενες παραγράφους.

Για πείτε μου λοιπόν. Με ποιους να ενωθούμε; Με όσους κουκουλώνουν εγκλήματα όπως στα Τέμπη; Με όσους μας θεωρούν ψυχοπαθείς επειδή είμαστε αριστεροί ή κομμουνιστές; Με όσους δεν αναγνωρίζουν την γενοκτονία στην Παλαιστίνη; Με ρουφιάνους που τους έτσουξαν οι σπουδαίες φωτογραφίες από την Καισαριανή επειδή οι πρόγονοι τους ήταν πίσω από την κάννη;

Με απολιτίκ τυπάκια που ακόμα και όταν βγάζουν ελάχιστα χρήματα, γλείφουν τα αφεντικά; Με όσους δεν βρίσκουν ότι έγινε κάτι απτό στον ΟΠΕΚΕΠΕ; Με όσους πιστεύουν τυφλά μηχανισμούς ξεφτιλισμένης υποκινούμενης προπαγάνδας; Με ανθρώπους που θα έκαναν το παν να μας εξαφανίσουν; Με όσους στη Νίκαια βλέπουν δήθεν αριστερό φασισμό και όχι την κρατική βία και τις εικόνες πρώιμου απολυταρχισμού;

Σόρρυ αλλά δε μπορώ να συμπορευτώ ούτε με αυτούς, ούτε με φασίστες. Δεν τους θεωρώ ψυχοπαθείς για όσα πιστεύουν όπως κανουν αυτοί με μένα. Αλλά ομοψυχία όσο ενστερνίζονται όλα τα παραπάνω, δεν μπορεί να υπάρξει. Και σε αντίθεση με αυτούς, εμένα κανένας ρήτορας της πλάκας δεν μπορεί να μου αλλάξει γνώμη μιλώντας σε ένα πάνελ.