Ένα διαχρονικό meme στο Internet είναι αυτό που αφορά τις διασκευές από manga σε σειρές ή ταινίες του Netflix. Δεν ξέρω πότε πήρε τα πάνω της η συγκεκριμένη μόδα, αλλά θα στοιχημάτιζα ότι ήταν στην απαράδεκτη ταινία Death Note που βγήκε το 2017. Δεν ήμουν ποτέ κανένας otaku, ούτε έβλεπα πολλά anime, αλλά είχα μία αγάπη για κάποια από αυτά, όπως το προαναφερθέν Death Note, το One Punch Man, το Cowboy Bebop και το Dragon Ball.
Κανένα εξ αυτών ωστόσο δεν έχει μεγαλύτερη θέση στην καρδιά μου από το One Piece. Από τις εποχές που πήγαινα Δημοτικό και άνοιγα την τηλεόραση στο Alter για να δω τον Καπετάνιο Ντρέικ και τις περιπέτειές του, το δημιούργημα του Eiichiro Oda με είχε κερδίσει. Αν και από την τότε εποχή θυμάμαι κυρίως τα πρώτα επεισόδια και το arc με τον Kuro, οι δρόμοι μας έμελλε να διασταυρωθούν ξανά χρόνια μετά.
Στο πρώτο έτος, έχοντας πλέον πολύ χρόνο, έβλεπα σειρές όλη μέρα. Κάπως έτσι πήρα την απόφαση να ξεκινήσω από την αρχή το One Piece που τότε αριθμούσε κάπου στα 600 επεισόδια. Μην τα πολυλογώ, βυθίστηκα σε αυτήν την επική ιστορία και τόσα χρόνια μετά συνεχίζω να το παρακολουθώ, ίσως όχι με την ίδια ζέση που είχα μέχρι το arc του Marineford.
Ο τρόμος του να γίνει live action το αγαπημένο σου anime
Εκεί που θέλω πάντως να καταλήξω είναι ότι η αμερικάνικη κουλτούρα δεν έχει φερθεί πολύ καλά στα anime, ειδικά όσον αφορά τις live action διασκευές τους. Μην πιάσουμε καν ταινίες όπως το Dragonball Evolution, όλοι θυμόμαστε πολύ κακές διασκευές που πρακτικά ήταν σαν να δείχνουν ότι δύσκολα μπορεί ένα anime να έρθει με επιτυχία στη μικρή και τη μεγάλη οθόνη.
Η είδηση λοιπόν που ήρθε το 2020 και αφορούσε την προσπάθεια του Netflix να κάνει το One Piece να «ζωντανέψει» στις οθόνες με βρήκε κάπως παγωμένο, και όταν είδαμε την αντίστοιχη μεταφορά του Cowboy Bebop, ένιωσα ότι θα βρεθούμε ξανά στο ίδιο έργο θεατές.
Ωστόσο το One Piece έκανε πρεμιέρα το 2023 και έλαβε πολύ καλές αντιδράσεις από κοινό και κριτικούς. Υπήρχαν κάποια γκρίνια που πιστεύω πως προέκυψε περισσότερο σαν μια έμφυτη αντίδραση ότι αυτό το anime δε γίνεται να μεταφερθεί σε live action, παρά σε κανονική ξενέρα για το προϊόν. Η δεύτερη σεζόν, που βγήκε στις 10 Μαρτίου, έρχεται να κεφαλαιοποιήσει την επιτυχία της πρώτης όντας αρκετά ανώτερη. Πού βασίζεται όλη αυτή η επιτυχία ωστόσο; Ας συζητήσουμε για μερικούς από τους παράγοντες της επιτυχίας.
Στρωμένη ιστορία ανά σεζόν και σωστό πλάνο
Το μεγάλο πρόβλημα με τα anime adaptations είναι η μανία να χωρέσεις πάρα πολύ υλικό σε δύο ώρες. Δε γίνεται σε μια ταινία Death Note να πιάσεις το vibe 30+ επεισοδίων. Ανεξαρτήτως του γραψίματος ή των επιλογών στο casting. Το One Piece χωρίζεται σε μεγάλα αφηγηματικά arcs και το κάθε ένα από αυτά παίζει τεράστιο ρόλο στην εξέλιξη της ιστορίας και των χαρακτήρων.
Στην πρώτη σεζόν βλέπουμε το αρχικό recruitment των Straw Hats πριν μπουν στην Grand Line, ενώ η δεύτερη αφορά τις πρώτες ιστορίες εντός Grand Line και την πρώτη επαφή τους με την Baroque Works. Η τρίτη σεζόν θα είναι το Alabasta Saga, ένα από τα πιο σημαντικά της σειράς. Οι παραγωγοί δεν βιάζονται καθόλου. Δεν παραλείπουν μικρά arcs και χρησιμοποιούν τον κατάλληλο αριθμό επεισοδίων που χρειάζεται το καθένα.
Βλέπουν την ιστορία σαν παζλ, ακριβώς όπως ο δημιουργός του One Piece, Eiichiro Oda, και μπορεί να κόβονται περιττά επεισόδια του anime, αλλά το απόσταγμα και η ουσία είναι αυτό ακριβώς που χρειάζεται μια live action σειρά για να κυλήσει σωστά.
Κρατάει σχεδόν αυτούσιο το σουρεαλιστικό στοιχείο του κόσμου και των χαρακτήρων
Ένας χαρακτήρας που τα μαλλιά του σχηματίζουν τον αριθμό 3. Τηλέφωνα σε μορφή σαλιγκαριών. Κόμμωση που κρύβει μέσα όπλα. Γιγάντια σπαθιά. Τεράστια τέρατα. Αυτά είναι μόνο μερικά από τα σουρεαλιστικά στοιχεία του manga και του anime που λέγεται One Piece. Συνήθως τα anime σε live action μορφή παίρνουν τον εαυτό τους πολύ στα σοβαρά και αλλάζουν χαρακτήρες, καταργούν τον σουρεαλισμό που είναι συνυφασμένος με το anime και προσπαθούν να δείξουν μια ιστορία σε όρους συμβατικής σειράς.
Το One Piece ξέρει τι είναι και ξέρει γιατί το αγαπούν οι fans. Αγκαλιάζει το “silliness” του κόμικ και δείχνει τους χαρακτήρες σχεδόν αυτούσιους, σαν να έχουν βγει μέσα από τις σελίδες του. Ακόμα και κάποιες επιλογές όπως ο Dalton και η Maria στα τελευταία επεισόδια είναι ακριβώς σαν να έχουν βγει από το πενάκι του Oda. Η λεπτομέρεια είναι που μετράει, ο σεβασμός στο source material και μάλλον αυτό είναι που το κάνει μια από τις καλύτερες, αν όχι την καλύτερη μεταφορά anime σε live action.
Καλό σενάριο και σωστή παρουσίαση μελλοντικών χαρακτήρων
Έχω ξαναπεί πολλές φορές ότι ανεξαρτήτως σκηνοθέτη, παραγωγού και μπάτζετ, μια καλή σειρά ή ταινία πρέπει πρωτίστως να έχει καλό σενάριο. Μια καλογραμμένη low budget ταινία είναι πάντα προτιμότερη από μία σαχλαμάρα που κοστίζει εκατομμύρια. Στην περίπτωση του One Piece, η βάση της σειράς είναι μία από τις καλύτερα δομημένες ιστορίες όλων των εποχών, ένας πολύ πλούσιος κόσμος που απλά πρέπει να προσαρμοστεί σε λιγότερα επεισόδια.
Είχα έναν φόβο για το πώς θα αποδοθούν σκηνές με βαρύτητα όπως ο Luffy που δίνει το καπέλο του στη Nami, σκηνές με συγκίνηση όπως η ιστορία του Chopper ή σκηνές που η δράση λειτουργεί καταλυτικά στην εξέλιξη των χαρακτήρων όπως η μονομαχία του Zoro με τον Mihawk. Ωστόσο με το δικό του τρόπο, το One Piece πέρασε όλα τα τεστ.
Όπως είπαμε και πιο πάνω, αφιερώνει ακριβώς όσο χρόνο χρειάζεται το εκάστοτε arc της ιστορίας για να δούμε τους χαρακτήρες να εξελίσσονται οπότε τίποτα δε μοιάζει βεβιασμένο. Ταυτόχρονα παίρνει τον χρόνο του για να προετοιμάσει το έδαφος για μελλοντικές ιστορίες. Έχουμε δει αρκετά τους Marines και τον Garp, πήραμε μια πρώτη γεύση από τον Dragon, είδαμε φευγαλέα τον Brook, μάθαμε λίγα στοιχεία για τον Ace, γνωρίσαμε τη Nico Robin.
Μας τα δίνουν σιγά σιγά, όπως το έκανε και ο Oda, ενώ παράλληλα όλοι οι βασικοί χαρακτήρες γίνονται καλύτεροι και δυνατότεροι. Ο Luffy μαθαίνει αργά και σταθερά πώς να γίνεται καλύτερος καπετάνιος και να μη δρα ενστικτωδώς, η Nami και ο Zoro, που ξεκινούν πιο απόμακροι, μαθαίνουν ξανά τι σημαίνει φιλία, ο εριστικός Sanji μαλακώνει σιγά σιγά, ο Usopp λειτουργεί σαν τον συνδετικό κρίκο ανάμεσα σε όλους..
Όταν μια σειρά έχει τόσο καλό γράψιμο, την εμπιστεύεσαι με κλειστά μάτια για τα επόμενα βήματα. Η ιστορία της Alabasta και το πώς η Robin θα γίνει σύμμαχος και φίλη του πληρώματος είναι κάτι που πλέον δε μας φοβίζει, γιατί ξέρουμε ότι η σειρά θα πάρει τον δικό της ρυθμό και δε θα βιαστεί να φτάσει εκεί. Και στο τέλος της ημέρας, βλέπετε τι κάνει το καλό γράψιμο και η πίστη στο source material; Κανείς δεν γκρινιάζει για το diversity του cast, γιατί όλες οι επιλογές μοιάζουν επιτυχημένες και πλέον σε αυτό προστίθενται και πιο γνωστοί ηθοποιοί όπως ο David Dastmalchian και ο Joe Manganiello.
Τελικά είναι όλα τέλεια;
Όχι βέβαια. Αν μια σειρά δεν είναι Breaking Bad ή Better Call Saul, δύσκολα μπορώ να της αναγνωρίσω ότι είναι τέλεια. Το One Piece προφανώς έχει ατέλειες και προφανώς υπάρχουν και πράγματα που δεν κάνει 100% σωστά. Θεωρώ ότι ειδικά στη δεύτερη σεζόν ο Luffy δε δείχνει τόσο δυνατός όσο θα ήθελα. Είναι λίγο σαν να κερδίζει τις μάχες από τύχη και όχι λόγω ικανότητας. Επίσης κάποια subplots δεν είναι τόσο δουλεμένα, ειδικά στην πρώτη σεζόν.
Νομίζω όμως ότι αν και ο πήχης ήταν χαμηλά, το One Piece όχι απλά τον ξεπέρασε, αλλά μαζί του ξεπέρασε και τις προσδοκίες μας. Ο σπουδαίος Eiichiro Oda που έπλασε αυτόν τον κόσμο, έχει δείξει ότι η σειρά έχει την έγκρισή του και θεωρεί τον Iñaki Godoy τον τέλειο ηθοποιό για τον Luffy. Αν ο δημιουργός αυτού του έπους που λέγεται One Piece μπορεί να χαλαρώσει και να απολαύσει αυτό που προσφέρει η σειρά, τότε νομίζω πως κι εμείς μπορούμε να κάνουμε το ίδιο.
Arittake no yume wo kaki atsume
Sagashi mono sagashi ni yuku no sa
