Τέλη 2023. Ψάχνοντας λίστες με τα καλύτερα της χρονιάς ως συνήθως, το μάτι μου έπεσε στο Beef. Ήταν μια μίνι σειρά που αρκετοί προτείνανε και παρ’ ότι ήταν στο Netflix, εμένα μου είχε περάσει απαρατήρητη. Ψάχνοντας λίγο παραπάνω, είδα πως τελικά είχε δέκα επεισόδια μεσαίας διάρκειας, οπότε την έβαλα στη watchlist μου. Αυτό που ένιωσα τελειώνοντας τόσο την πρώτη σεζόν όσο και τη δεύτερη πριν λίγες μέρες, πραγματικά δεν το περίμενα.
Το Beef είναι παιδί της A24, της εταιρείας παραγωγής που μοιάζει να βρίσκει συνεχώς τρόπο να φέρνει ενδιαφέρουσες ταινίες στις κινηματογραφικές αίθουσες. Παρ’ όλα αυτά έχει υπάρξει μια σχετική επέκταση και σε σειρές και η συγκεκριμένη κρατάει τα υψηλά στάνταρ της A24 και οπτικά και σεναριακά. H λέξη Beef εν προκειμένω χρησιμοποιείται για την κόντρα-τσακωμό δύο ανθρώπων και κάθε σεζόν εξερευνά το πως αυτή μπορεί να αναπτυχθεί από ασήμαντα ή σημαντικά γεγονότα και που θα οδηγήσει.
Το ξεχωριστό με το Beef δεν είναι ούτε η κινηματογράφηση και η σκηνοθεσία του, ούτε οι πολύ ωραίες τοποθεσίες στην California, ούτε οι ερμηνείες του. Παρ’ ότι όλα τα παραπάνω είναι εξαιρετικά, το Beef έχει καταπληκτικό γράψιμο. Συνδυάζει ένα είδος εσωτερικής αναζήτησης με τον καυστικό κοινωνικοπολιτικό σχολιασμό που χρειάζεται στη σύγχρονη Αμερική.
Η σιωπηλή έκρηξη
Πως μπορεί μια απλή διαμάχη στο πάρκινγκ ενός μαγαζιού να οδηγήσει κάποιον στο να θέλει να καταστρέψει τον άνθρωπο με τον οποίο λογομάχησε; Αυτό είναι και το θέμα της πρώτης σεζόν. Ο Danny και η Amy τσακώνονται επειδή παραλίγο να τρακάρουν στο πάρκινγκ ενός μαγαζιού και τελικά ο τσακωμός εξελίσσεται σε ένα απίστευτο κυνηγητό μεταξύ των δύο στους δρόμους της πόλης.
Κάπως έτσι η κόντρα τους γίνεται προσωπική και τελικά θα βρουν τους πιο ακραίους τρόπους για να καταστρέψουν ο ένας τη ζωή του άλλου. Το αστείο της υπόθεσης είναι ότι ο Danny και η Amy φαίνεται πως είναι φαινομενικά αντίθετοι. Ο Danny είναι ένας εργολάβος που βρίσκεται σε δύσκολη οικονομική κατάσταση, ενώ η Amy αποτελεί μια σύγχρονη businesswoman.
Κι όμως καθώς προχωρούν τα επεισόδια, το γράψιμο της σειράς μας οδηγεί αριστοτεχνικά σε αυτό που ενυπάρχει κατά βάθος. Οι δύο αυτοί άνθρωποι δεν μισούν ο ένας τον άλλον. Μισούν την δική τους ζωή και ζηλεύουν αυτά που ο άλλος έχει και οι ίδιοι δε μπορούν να έχουν. Ο ένας έχει την οικονομική πίεση και την ανάγκη να αποδείξει στην οικογένεια του ότι είναι ικανός, η άλλη νιώθει ότι είναι απλώς επιτυχημένη στα χαρτιά και κάνει τα πάντα για να ικανοποιήσει τον περίγυρό της.
Η μεταξύ των κόντρα και η προσπάθεια αλληλοκαταστροφής μοιάζει να είναι η σπίθα σε μια φωτιά που σιγόκαιγε για καιρό. Και μέσα σε αυτό εσύ σαν θεατής ταυτίζεσαι μαζί τους. Δε μπορείς να πάρεις ξεκάθαρη θέση γιατί βλέπεις τον εαυτό σου σε διάφορες φάσεις να τους μοιάζει. Καταλαβαίνεις τον εσωτερικευμένο θυμό και την έκρηξη που έρχεται.
Το σενάριο κάνει τα πάντα να ρέουν υπέροχα. Μικρές αποφάσεις, λάθος συνεννοήσεις, πράγματα που μοιάζουν ελάχιστα όπως ένα βλέμμα ή ένα τυχαίο γεγονός μπορούν να πυροδοτήσουν εξελίξεις. Παρ’ ότι έχει αστείο και οριακά μαύρο χιούμορ, το Beef αφορά μερικές δύσκολες συνειδητοποιήσεις. Μπορείς να ζηλεύεις κάποιον για κάτι που έχει και να σε ζηλεύει για κάτι άλλο που έχεις εσύ. Μπορείς να πάρεις συνεχόμενα κακές αποφάσεις. Μπορεί αυτός που μοιάζει διαφορετικός, τελικά να έχει κοινά μαζί σου. Και στο τέλος δεν έχει σημασία ποιος θα νικήσει το beef, γιατί τελικά θα βγουν χαμένοι και οι δύο.
Βάζοντας περισσότερα άτομα στην εξίσωση
Εδώ και λίγες μέρες προβάλλεται στο Netflix η δεύτερη σεζόν με οχτώ επεισόδια με λίγο μεγαλύτερες διάρκειες. Αυτή τη φορά έχουμε το beef μεταξύ δύο ζευγαριών. Οι νέοι Ashley και Austin πάνε στο σπίτι του αφεντικού τους, του Josh που διευθύνει ένα club στην California για να του αφήσουν το πορτοφόλι του. Ωστόσο τον βρίσκουν σε έναν οριακά βίαιο καυγά με την γυναίκα του, την Lindsay, και τους καταγράφουν, με σκοπό να τους εκβιάσουν και να κερδίσουν την επαγγελματική τους ανέλιξη μέσω του club.
Εδώ η ιστορία επεκτείνεται αρκετά και πέραν των δύο ζευγαριών. Υπάρχει και η ιστορία της Κορεάτισσας ιδιοκτήτριας του club να απομυζεί τα δικά της οικονομικά οφέλη από αυτό. Σε αυτή τη δεύτερη σεζόν έχουμε και έναν πιο ευρύ κοινωνικό σχολιασμό. Το πως οι Ashley και Austin θέλουν να αποκτήσουν παιδί, αλλά βρίσκουν εμπόδια στο σύστημα υγείας, το πως η Chairwoman Park χρησιμοποιεί την εξουσία της πάνω στους υπόλοιπους, το πως η Lindsay προσπαθεί να προσαρμοστεί σε έναν κόσμο που το λαμπερό παρελθόν της δεν έχει τόσο νόημα ή ο Josh που αν και μοιάζει πλούσιος στα μάτια του έξω κόσμου, αντιμετωπίζει μεγάλα οικονομικά και ψυχολογικά προβλήματα.
Αν και η δεύτερη σεζόν είναι ελαφρώς κατώτερη της πρώτης, έχει πολλά να πει με αυτούς τους χαρακτήρες. Δείχνει το πώς κάποιοι άνθρωποι μπερδεύουν τους ρόλους τους και παριστάνουν τον πλούσιο, τον επιτυχημένο ή τον δυνατό χωρίς να είναι. Αναλύει την ψευδαίσθηση μεγαλείου που δίνει μια ανώτερη επαγγελματική θέση ή το πως ένα μέσο εκβιασμού μπορεί να αποτελεί και μια μόνιμη απειλή στα χέρια κάποιου.
Σε αυτή τη δεύτερη σεζόν, ο θυμός είναι πιο διάχυτος. Βλέπουμε συνεχώς τα ζευγάρια να αλλάζουν άποψη για το μέλλον τους ανάλογα με το που αισθάνονται ότι βρίσκονται κοινωνικά. Παρατηρούμε τον φθόνο και την επιθετικότητα, όταν οι άνθρωποι συγκρίνονται οικονομικά, κοινωνικά και συναισθηματικά. Διαπιστώνουμε πως λειτουργεί ο οικονομικός και συναισθηματικός έλεγχος πάνω σε κάποιον φίλο, σύντροφο ή εχθρό μας.
Κυρίως, όμως, βλέπουμε πως σε μια σύγχρονη κοινωνία, η επικοινωνία καταρρέει και οι άνθρωποι κρύβονται πίσω από την εκούσια ευγένεια, την ειρωνία ή τη σιωπή. Αυτή η δεύτερη σεζόν δεν έχει κάποιον προφανή κακό. Όλοι εξελίσσονται, όλοι αλλάζουν και όλοι μαθαίνουν από τα λάθη τους. Στο τέλος της ημέρας θα βγουν κερδισμένοι μόνο αν μάθουν να αγαπούν και να σέβονται το άτομο που έχουν δίπλα τους.
Γιατί αξίζει τελικά το Beef;
Έχουν περάσει χρόνια τόσο από την πρώτη όσο και από τη δεύτερη χρυσή εποχή της τηλεόρασης. Οι σειρές γίνονται πιο ακριβές, παίρνουν περισσότερα χρόνια να φτιαχτούν, αλλά η ποσότητα τους παραμένει υψηλή. Το Beef ήρθε και έβαλε μπροστά αυτό που πραγματικά χρειάζεται. Το σενάριο. Όσο ωραίες εικόνες και να μας δείξεις, η ιστορία μετράει πάνω απ’ όλα.
Το ότι μια σειρά καταφέρνει να πλάσει τόσο ενδιαφέροντες χαρακτήρες και να κάνει κάθε σκηνή να έχει νόημα είναι από μόνο του κάτι που δε βλέπουμε συχνά. Θέλει ταλαντούχα πένα ώστε κάθε απόφαση, κάθε φράση και κάθε βλέμμα να παίζει ρόλο στην εξέλιξη της πλοκής. Και μακάρι να έχουν κι άλλες ιστορίες να πουν με νέους χαρακτήρες, γιατί είναι κάτι που χρειάζονται οι νεότερες σειρές.
Τα λέμε με νέο Unstable Show πολύ σύντομα!
