Ήταν καιρός να επιστρέψει το Sound Vault μετά από μήνες απουσίας και τι καλύτερο από το να ασχοληθούμε ξανά με μια δισκογραφία. Οι Mastodon είναι ένα συγκρότημα που γνώρισα κάπου στο Λύκειο σε μια εποχή που δε μπορούσα να καταλάβω στο έπακρο τη μουσική τους. Πέρασαν χρόνια όπου άκουγα κάθε νέο τους πόνημα και σιγά σιγά μπορούσα να αποτυπώσω κάποια από τα μηνύματα της πορείας τους, ειδικά σε τραγούδια που δεν ήταν ανάμεσα στα δημοφιλέστρά τους.
Στο περσινό Release τους είδα για πρώτη φορά live, δυστυχώς χωρίς τον Brent Hinds που πριν λίγο καιρό είχε αποχωρήσει, ενώ έναν μήνα αργότερα θα έφευγε από τη ζωή στα 51 του. Με αφορμή το νέο τους άλμπουμ Marrow Deep που κυκλοφορεί στα τέλη Αυγούστου αποφάσισα ότι είναι καλή στιγμή να γράψω ένα αφιέρωμα σε όλη τη δισκογραφία τους.
Κράτησα τον κλασικό κανόνα, ότι ακούω όλα τα άλμπουμ με χρονολογική σειρά και σκοπός είναι να τα δούμε τόσο σαν μια φωτογραφία της στιγμής και της μουσικής φάσης που περνούσε το συγκρότημα, αλλά και σαν μέρος μιας μεγαλύτερης πορείας. Πάμε λοιπόν σήμερα να δούμε αναλυτικά κάθε δίσκο των Mastodon και γιατί έχουν κερδίσει επάξια μια θέση ανάμεσα στα κορυφαία συγκροτήματα της γενιάς τους.
Remission (2002)
Στις αρχές της χιλιετίας, τέσσερις μουσικοί που έπαιζαν σε διαφορετικά συγκροτήματα αποφάσισαν να ενώσουν τις δυνάμεις τους λόγω της κοινής αγάπης τους στο sludge και το 80s heavy metal. Εγένετο λοιπόν Mastodon και το 2002 κυκλοφόρησαν το πρώτο τους άλμπουμ που ακόμα και σήμερα μπορεί να θεωρηθεί ένα μανιφέστο για τον σύγχρονο sludge ήχο.
Ο ήχος τους μοιάζει ακατέργαστος και χαοτικός, όμως οι ιδέες τους γύρω από metal και τα stoner-hardcore στοιχεία τον κάνουν να ακούγεται πιο πλούσιος. Οι συνθέσεις είναι γεμάτες αλλαγές και ένταση και δεν χάνουν ποτέ τη συνοχή τους. Από αυτό το άλμπουμ μπορείς να βρεις ήδη τα πρώτα κλασικά κομμάτια της δισκογραφίας τους, όπως τα Crusher Destroyer, March of the Fire Ants και Mother Puncher, αλλά και διαμάντια όπως το Ol’e Nessie και Trilobite.
Επίσης ξεκινάει τη θεματική των πρώτων τεσσάρων άλμπουμ όπου το καθένα περιστρέφεται γύρω από ένα στοιχείο της φύσης και στο Remission, αυτό είναι η φωτιά. Οι Mastodon μοιάζουν να πειραματίζονται και να ψάχνουν τον ήχο τους, γνωρίζοντας όμως πως θέλουν να κινηθούν. Η τεχνική τους, η δημιουργικότητά τους, το στακάτο παίξιμο στα ντραμς και οι εξαιρετικές τους κιθάρες είναι εκεί και μας υπενθυμίζουν τα όσα πρόκειται να ακολουθήσουν.
Leviathan (2004)
Ο δίσκος αντιπροσωπεύει το στοιχείο του νερού και το πρώτο τους concept album αφιερωμένο στο Moby-Dick του Herman Melville ήταν αυτό που τους έβαλε για τα καλά στον χάρτη. Το Leviathan είναι μία από τις κορυφές στη δισκογραφία των Mastodon και ένα αριστουργηματικό άλμπουμ που κερδίζει επάξια μια θέση ανάμεσα στα καλύτερα της δεκαετίας που κυκλοφόρησε.
Το εναρκτήριο Blood and Thunder με το χαρακτηριστικό του riff και τη φωνή του Sanders παραμένει και το γνωστότερο τους κομμάτι στο ευρύ κοινό. Η μαγεία ωστόσο κρύβεται στο πως οι Mastodon ακροβατούν μεταξύ του progressive και του sludge προσφέροντας μας ένα παραμύθι για την εμμονή και την εκδίκηση. Άλλοτε σκληρότεροι όπως στο Iron Tusk και άλλοτε σε πιο progressive φόρμες όπως στο Seabeast, άλλοτε γρήγοροι όπως στο Megalodon και άλλοτε μελωδικότεροι όπως στο Naked Burn, οι Mastodon μας προσφέρουν ένα άλμπουμ χωρίς μέτρια στιγμή.
Το αποκορύφωμα έρχεται στο σπουδαίο 13λεπτο Hearts Alive που ακόμα και σήμερα πιστεύω ότι αποτελεί μια κορυφή για όλο το progressive είδος. Περίπλοκες δομές, συνεχείς αλλαγές ρυθμών, μελωδικές κιθάρες, αυτός ο δίσκος έχει τα πάντα. Είναι η στιγμή που φαίνεται πως οι Mastodon έχουν τον δικό τους ήχο, τις δικές τους μουσικές φόρμες και τη δική τους αισθητική από την αρχή μέχρι το τέλος του. Ένας από τους κορυφαίους metal δίσκους της δεκαετίας.
Blood Mountain (2006)
Αν το Leviathan ήταν η καθιέρωση για τους Mastodon σαν μια πρωτοπόρα μπάντα της sludge/progressive σκηνής, τότε το Blood Mountain ήταν η επιβεβαίωση ότι αξίζουν τη θέση τους. Το δεύτερο concept άλμπουμ τους, αφιερωμένο στο στοιχείο της Γης, περιγράφει τη δυσκολία της ανάβασης σε ένα βουνό, τις κακουχίες, την πείνα, αλλά και τα παράξενα πλάσματα που μπορείς να συναντήσεις.
Μουσικά δεν πατάνε πάνω στον προκάτοχό του, αλλά επιλέγουν να εξελιχθούν. Δημιουργούν ένα άλμπουμ ακόμα πιο πολύπλοκο και με περισσότερη ψυχεδέλεια. Η εκρηκτική τετράδα στην αρχή του δίσκου με τα The Wolf is Loose, Crystal Skull, Sleeping Giant και Capillarian Crest δείχνει αμέσως ότι το άλμπουμ αυτό θα μείνει σαν κλασικό στη δισκογραφία τους.
Οι Hinds-Kelliher στις κιθάρες και οι Sanders-Dailor στο rhythm section ακούγονται περισσότερο δεμένοι από ποτέ. Ανάμεσα στα progressive περάσματα και τα βαριά riffs, συναντά κανείς σουρεαλιστικές στιγμές που μεγιστοποιούν την ψυχεδέλεια της ακρόασης του άλμπουμ με αποκορύφωμα το Colony of Birchmen. Ίσως δεν είναι τόσο άμεσο όσο το Leviathan, αλλά χρειάζεται το χρόνο του για να σε κερδίσει. Δείχνει όλο το όραμα των Mastodon και δεν μας προετοίμαζε με τίποτα για τον τυφώνα που θα ερχόταν λίγα χρόνια μετά.
Crack the Skye (2009)
Είναι δύσκολο να βάλω σε τάξη τις σκέψεις μου και να μιλήσω για το Crack the Skye. Οι Mastodon αυτή τη φορά δεν καταπιάνονται με το στοιχείο του αέρα, αλλά με τον Αιθέρα, γνωστό και ως το πέμπτο στοιχείο. Αυτό είναι αρκετό για να δείξει τις ασύλληπτες πνευματικές αναζητήσεις αυτού του άλμπουμ. Όλα τα μέλη το προσέγγισαν ως κάτι τελείως διαφορετικό απ’ όσα επιχείρησαν στο παρελθόν, ενώ ο Dailor συμμετέχει για πρώτη φορά στα φωνητικά και ο τίτλος του άλμπουμ είναι αφιερωμένος στην αδερφή του που αυτοκτόνησε σε ηλικία δεκατεσσάρων ετών.
Οι Mastodon μοιάζουν να φεύγουν από τον κλασικό σκληρό sludge ήχο και επενδύουν περισσότερο στην προοδευτική τους πλευρά. Επηρεασμένοι από τους Pink Floyd και τους King Crimson, αποφασίζουν να βάλουν περισσότερα ατμοσφαιρικά περάσματα στα τραγούδια τους, δίνουν βαρύτητα στις μελωδίες και συνδυάζουν τα μελωδικά φωνητικά του Dailor με τα σκληρά των Sanders και Hinds πετυχαίνοντας μια απίστευτη ισορροπία.
Το Oblivion και το Divinations αποτελούν δύο από τα επιδραστικότερα progressive τραγούδια της γενιάς τους, ενώ το απίστευτο 11λεπτο The Czar και το 13λεπτο έπος The Last Baron είναι δύο από τις κορυφώσεις του δημιουργικού οίστρου στον οποίον βρισκόντουσαν τότε σαν συγκρότημα. Το Crack the Skye αποτελεί κατ’ εμέ την κορύφωση αυτής της πρώτης περιόδου συνδυάζοντας τεχνική, συναίσθημα και φαντασία περισσότερο από κάθε άλλο άλμπουμ τους.
The Hunter (2011)
Δίσκοι σαν το The Hunter αποτελούν πάντα παγίδα. Ειδικά αυτός δεν ερχόταν απλά μετά από ένα μεγαλεπήβολο magnum opus, αλλά μετά από μία δεκαετία που οι Mastodon επηρέαζαν το μουσικό στερέωμα με κάθε καινούρια τους κυκλοφορία. Το The Hunter απομακρύνεται τελείως από το μοτίβο του concept δίσκου και τη σύνθετη αφήγηση και είναι ένα άλμπουμ πιο άμεσο και διαφορετικό από οτιδήποτε είχαν προσπαθήσει.
Ουσιαστικά οι Αμερικάνοι παντρεύουν τον sludge ήχο των πρώτων άλμπουμ τους με τη συνθετική και καλλιτεχνική ωριμότητα των πιο πρόσφατων κυκλοφοριών τους. Η δομή των κομματιών τους αλλάζει. Προτιμούν να γράφουν μικρότερα τραγούδια σε διάρκεια, αλλά να κρατούν την τεχνική και την πολυπλοκότητά τους σε υψηλό επίπεδο.
Ανάμεσα σε μελωδικά ραδιοφωνικά χιτάκια όπως το Curl of the Burl μπορείς να βρεις στιγμές που αφήνονται στην ψυχεδέλεια τους όπως στα Thickening και Stargasm, sludge τραγουδάρες τύπου Black Tongue και Spectrelight ή και κομμάτια που δείχνουν το απόλυτο πάντρεμα ιδεών τους όπως στα Blasteroid και Dry Bone Valley. Είναι ένας δίσκος-ανάσα μετά από έναν τυφώνα και αρκετοί το κατατάσσουν αρκετά χαμηλά στις προτιμήσεις τους. Για μένα είναι σίγουρα μια από τις καλύτερες κυκλοφορίες τους, γιατί απέδειξαν όλο το εύρος τους ως μουσικοί.
Once More ‘Round the Sun (2014)
Έχω δει αρκετά άρθρα στο Ίντερνετ να τοποθετούν αυτό το άλμπουμ στην τελευταία θέση στις προτιμήσεις των ακροατών, αλλά προσωπικά διαφωνώ. Το Once More ‘Round the Sun βρίσκει τους Mastodon σε μια περίοδο με απόλυτα διαμορφωμένη ταυτότητα. Είναι ο δίσκος που συνδυάζει τις progressive αναζητήσεις τους, την πρώιμη ψυχεδέλεια και την αμεσότητα του The Hunter.
Τα riffs τους παραμένουν βαριά και έχουν την άκρως αναγνωρίσιμη υπογραφή τους, ωστόσο φωνητικά οι μελωδίες τους βασίζονται σε πιο προσβάσιμες δομές. Αυτό γίνεται εμφανές από το εναρκτήριο Tread Lightly και συνεχίζεται με το The Motherload που θα γινόταν ένα από τα πιο δημοφιλή τραγούδια της δισκογραφίας τους. Δεν παρατάνε τον πειραματισμό τους, απλά ακολουθούν μια άλλη κατεύθυνση.
Το Once More ‘Round the Sun είναι ποικιλόμορφο και γεμάτο τραγούδια που φωτογραφίζουν κάθε περίοδο της μπάντας όπως το Chimes at Midnight που κλείνουν το μάτι στην εποχή του Leviathan ή το Asleep in the Deep που μας γυρίζουν στο Crack the Skye. Δεν ψάχνουν πλέον νέα μουσικά μονοπάτια, αλλά γράφουν ως ένα συγκρότημα που ξέρει πλέον που πορεύεται.
Emperor of Sand (2017)
Περνάμε στο ίσως καλύτερο άλμπουμ που έβγαλαν οι Mastodon την προηγούμενη δεκαετία και την επιστροφή τους σε concept δίσκους. Όλα τα μέλη της μπάντας είχαν στο κοντινό τους περιβάλλον πολλά πρόσωπα που περνούσαν προβλήματα υγείας κι έτσι υπάρχει μια αίσθηση του επείγοντος και πολύ συναίσθημα που κάπως επισκιαζόταν στις εποχές που οι Mastodon έπαιζαν πιο τεχνικά.
Η ιστορία του άλμπουμ αφορά έναν ταξιδευτή που περιπλανιέται σε μια έρημο έχοντας ήδη καταδικαστεί σε θάνατο από έναν σουλτάνο, τον ομώνυμο Emperor of Sand. Λειτουργεί σαν αλληγορία για τη θνητότητα, τις ασθένειες και φυσικά την πορεία ενός ανθρώπου προς το προδιαγεγραμμένο τέλος της ζωής του. Από την άλλη, στο μουσικό κομμάτι συνεχίζουν και ισορροπούν μεταξύ όλων των εποχών τους γλυκοκοιτώντας ίσως λίγο την περίοδο του The Hunter.
Η πιο άμεση και εμπορική πλευρά τους υπάρχει στο Sultan’s Curse και το Show Yourself, αλλά κάπου εκεί εμφανίζονται τα Precious Stones και Steambreather με τις εισαγωγάρες τους ή το πιο progressive Roots Remain και σου θυμίζουν τις πρώτες εποχές του συγκροτήματος. Αυτό το άλμπουμ είναι απλά καταπληκτικό από την πρώτη του νότα και δεν εξερευνά κάτι καινούριο. Είναι μια υπενθύμιση για το πόσο συναίσθημα και προσωπικότητα μπορούν να βγάλουν οι Mastodon στη νέα εποχή τους.
Hushed and Grim (2021)
Ο τελευταίος δίσκος τους με τον αδικοχαμένο Brent Hinds έμελε να είναι και ο μόνος της δισκογραφίας τους που δε με κέρδισε όσο οι προηγούμενοι. Ίσως να υπήρχαν από τότε οι προστριβές που έδειξαν την έξοδο στον Hinds με αποτέλεσμα ο ίδιος να μιλάει με τα χειρότερα λόγια για τους πρώην συνοδοιπόρους του. Βέβαια αυτό δε σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι το Hushed and Grim είναι κακό άλμπουμ.
Είναι ένα ακόμα παιδί του συναισθηματισμού τους που εξερευνά τον θάνατο και την απώλεια μιας και είχαν χάσει τον μάνατζερ και στενό τους φίλο Nick John. Το άλμπουμ είναι το μεγαλύτερο τους σε διάρκεια και έχει μερικές πολύ καλές στιγμές όπως το Pain with an Anchor, το ψυχεδελικό Sickle and Peace, το More Than I Could Chew που μας ταξιδεύει μόλις ένα δίσκο πίσω με τη δομή του και το γρήγορο sludge-οείδες Pushing the Tides.
Δεν έχει τη δύναμη του Leviathan, την τραχύτητα του Blood Mountain ή τον ακραίο πειραματισμό του Crack the Skye, αλλά κλείνει τον δεύτερο κύκλο μιας σπουδαίας δισκογραφίας. Κάθε riff και κάθε μελωδία του μοιάζει να κουβαλάει την εμπειρία δύο δεκαετιών μουσικής και αυτό σίγουρα μετράει.
Ο νέος δίσκος των Mastodon αναμένεται στα τέλη του Αυγούστου και σίγουρα ανυπομονώ να τους ακούσω χωρίς τον Hinds πλέον, με τον Nick Johnston πλέον στις κιθάρες και τον João Nogueira στα πλήκτρα. Ευχή μου είναι να είναι η έναρξη ενός καινούριου εξίσου ποιοτικού μονοπατιού που θα σέβεται την κληρονομιά της μπάντας, αλλά θα φέρει και νέες ιδέες στο τραπέζι.
Καλές διακοπές σε όλους και θα τα πούμε σύντομα με ολοκαίνουρια άρθρα.
