Υπάρχουν καλοκαίρια που μυρίζουν αντηλιακό, υπάρχουν καλοκαίρια που μυρίζουν αλάτι, και υπάρχουν και αυτά που μυρίζουν… σκάνδαλο. Και φέτος, όσο και να προσπαθώ να αποσυνδεθώ από την επικαιρότητα, όσο κι αν θέλω να πατήσω pause και να βυθιστώ σε μια playlist με Πασχάλη, Καρβέλα και τα “Καλοκαίρια και χειμώνες” που με μεγάλωσαν, κάτι έρχεται πάντα να με τραβήξει πίσω στο τώρα. ΟΠΕΚΕΠΕ λέει. Καινούριο φρούτο; Όχι ακριβώς. Παλιό σάπιο φρούτο, απλώς ξανασερβιρισμένο.

Και κάπου ανάμεσα σε ρεπορτάζ, tweets και αναρτήσεις οργής, αναρωτιέμαι: είναι το φετινό σκάνδαλο το μεγαλύτερο; Ή απλώς ένα ακόμη κεφάλαιο στην παλιά καλή παράδοση του ελληνικού «φαγοποτιού»;

Και ξέρεις τι σκέφτομαι κάθε φορά που βλέπω τέτοιες υποθέσεις να ξεδιπλώνονται; Πόσο εύκολα τα καταπίνουμε όλα. Πόσο γρήγορα γλιστράμε πίσω σε ρυθμούς νηνεμίας. Ίσως επειδή έχουμε μάθει να ζούμε με αυτά. Ίσως επειδή έχουμε περάσει και από χειρότερα. Θυμάσαι;

Όταν καίγονταν τα ταμεία αντί για τον ήλιο

Το 2004 ήμασταν περήφανοι. Η Αθήνα υποδεχόταν τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Ήταν το απόλυτο καλοκαίρι. Από εκείνα που ακόμη κι αν δεν πήγες διακοπές, ένιωθες λες και ήσουν στην καρδιά του κόσμου. Ήμασταν όλοι συντονισμένοι, και στους δρόμους υπήρχε αυτή η “γιορτινή” αίσθηση — με κάγκελα, ελέγχους, σημαίες, κι ένα ψεύτικο χαμόγελο να αιωρείται.

Τι έμεινε όμως όταν πέρασε η φλόγα; Λογαριασμοί. Πολλοί λογαριασμοί. Κάτι κτίρια-φαντάσματα στο Ελληνικό, κάτι τσιμεντένιες αψίδες που γέμισαν αγριόχορτα, και κάτι φήμες για υπερκοστολογήσεις που ποτέ δεν διαψεύστηκαν ουσιαστικά. Ήμασταν περήφανοι, λέγαμε τότε. Αλλά και λίγο «πιασμένοι κορόιδα», αν σκεφτείς τι πλήρωσε τελικά η χώρα.

Και το 2005; Eurovision. Παρότι το έζησα με ενθουσιασμό (μην κοροϊδευόμαστε, όλοι τραγουδούσαμε το Number One), θυμάμαι κι εκείνη την περίοδο σαν μια μικρογραφία της ελληνικής υπερβολής. Ακόμη και η διοργάνωση του 2006, όταν φέραμε τη Eurovision στην Αθήνα, είχε τις ίδιες ιστορίες: υπέρογκες χρεώσεις, περαστικά τιμολόγια, μακέτες με χρυσάφι, και δημοσιογράφους που έψαχναν ποιος πλήρωσε τι.

Το καλοκαίρι της βιτρίνας

Και κάπως έτσι, καταλήγουμε να θυμόμαστε καλοκαίρια όχι μόνο για τις βουτιές, τα φλερτ και τα απογεύματα με κασέτες και παγωτά, αλλά και για τα μεγάλα, γεμάτα glitter και δημόσιο χρήμα φεστιβάλ εθνικής αυταπάτης. Δεν είναι ότι δεν περάσαμε καλά. Είναι ότι δεν ξέραμε το κόστος — και όταν το μάθαμε, ήταν αργά.

Η υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ σήμερα δεν σοκάρει γιατί είναι κάτι πρωτόγνωρο, σοκάρει γιατί είναι το ίδιο έργο σε επανάληψη. Και αυτό πονάει περισσότερο!! Οι πρωταγωνιστές αλλάζουν, τα κόμματα αλλάζουν, αλλά το σενάριο μένει το ίδιο. Τόσα χρήματα, τόση απάτη, και στο τέλος το μόνο που απομένει είναι ένας τίτλος ειδήσεων και κάνα δυο μηνύσεις που καταλήγουν στο συρτάρι.

Μη νομίζεις, κι εγώ ήμουν απ’ αυτούς που πίστευαν ότι τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν. Ότι αν καταλάβουμε, αν ξυπνήσουμε, κάτι θα γίνει. Κι ακόμα το ελπίζω. Αλλά όσο μεγαλώνω, βλέπω πόσο βαθιά είναι ριζωμένο αυτό το σύστημα της απάτης, της κουτοπονηριάς, της αρπαχτής. Και το καλοκαίρι δεν βοηθάει. Γιατί είναι η εποχή που χαλαρώνεις. Που θες να ξεχαστείς. Που λες «δε βαριέσαι, Σεπτέμβρη θα δούμε».

Και κάπως έτσι περνάνε οι δεκαετίες.

Και τώρα; Τι γίνεται τώρα;

Δεν θέλω να σε κουράσω με αναλύσεις. Ούτε να παίξω τον ηθικοπλάστη. Θέλω απλώς να πω ότι ίσως ήρθε η ώρα το καλοκαίρι να μην είναι μόνο καταφύγιο. Να μην είναι μόνο απόδραση. Αλλά και αφορμή. Αφορμή να σκεφτούμε τι κληρονομήσαμε, τι χάσαμε, τι επαναλαμβάνουμε.

Όταν ακούω σήμερα για σκάνδαλα όπως αυτό του ΟΠΕΚΕΠΕ, δεν μπορώ να μην σκεφτώ όλα εκείνα τα απογεύματα του 2004, που η Ελλάδα φαινόταν να λάμπει. Τι ειρωνεία, ε; Λάμπαμε απέξω, και μέσα είχαμε αρχίσει ήδη να καίμε λάδια.

Αλλά δεν πειράζει. Εμείς ξέρουμε. Είμαστε μαθημένοι. Όταν ακούμε «έλεγχος δαπανών», καταλαβαίνουμε πως κάποιος πήρε καινούργιο SUV. Όταν λένε «διαφάνεια», σημαίνει πως έσβησαν με μαεστρία τα ίχνη. Και κάθε φορά που ακούμε «εξυγίανση», κάποιος σύμβουλος πήρε μερικά χιλιάρικα για να πει «κόψτε από τους μικρούς».

Βλέπεις, εδώ στην Ελλάδα, έχουμε μάθει να χορεύουμε ζεϊμπέκικο πάνω σε τιμολόγια. Να τραγουδάμε Μητροπάνο μπροστά σε Excel. Να παραγγέλνουμε πίτσα με την κάρτα του ταμείου. Και το πιο εντυπωσιακό; Πάντα κάποιος άλλος φταίει. Οι προηγούμενοι. Οι επόμενοι. Οι ξένοι. Οι εξωγήινοι. Οι ξάδερφοι από τα Τρίκαλα.

Μέσα σε όλο αυτό το κουβάρι, οι διοργανώσεις συνεχίζονται. Τώρα που είδαμε τι έγινε με τον ΟΠΕΚΕΠΕ, αδημονούμε για την επόμενη “διοργάνωση”: Το φεστιβάλ σπατάλης, το πανηγύρι των bonus, το καρναβάλι των επιδομάτων. Κάπου σε ένα γραφείο, ένας υπάλληλος ψάχνει ακόμα την “τεχνική υποστήριξη” που χρεώθηκε 480.000 ευρώ – για να κάνει log out και log in και να λέει μίσο λεπτό να σας συνδέσω με τον υπέθυνο.

Αλλά δεν βαριέσαι. Περνάμε καλά. Γελάμε με τα memes, τρώμε καρπούζι με τυρί φέτα, πίνουμε μπύρες με το καλαμάκι και πάμε παραλία. Γιατί στο τέλος, όπως έλεγε κι ο άλλος, «στην Ελλάδα ό,τι δηλώσεις είσαι». Κι αν δηλώσεις… αόρατος στα τιμολόγια, τόσο το καλύτερο.

Και το πιο μαγικό σε όλα αυτά; Η απόλυτη ελληνική εφεύρεση: το «νομιμοφανές». Όχι, δεν είναι παρανομία – απλώς… “δεν είναι και τόσο καθαρό”. Είναι αυτή η γκρίζα ζώνη που χωράει τρία ξαδέρφια, δύο εταιρείες-φαντάσματα, έναν πρώην υπουργό, και έναν μπάρμπα που υπέγραψε γιατί «του το ζήτησαν ευγενικά». Σαν ελληνική κωμωδία των ‘80s, αλλά χωρίς το γέλιο – μόνο τα σκάνδαλα.

Μια καλοκαιρινή ευχή

Εύχομαι αυτό το καλοκαίρι, αντί να ξεχάσουμε για λίγο τα πάντα, να θυμηθούμε. Όχι για να χαλάσουμε το καρπούζι μας με τη φέτα ,ούτε για να ρίξουμε ξινίλα στη βουτιά. Αλλά για να έχουμε στο νου μας – έστω και κάτω απ’ την ομπρέλα – ποιοί μάς φόρτωσαν τα βατραχοπέδιλα της κοροϊδίας.

Να θυμηθούμε πού πήγαν τα λεφτά μας, πώς βαφτίστηκε “ανάπτυξη” το catering των 3.000 ευρώ, πώς έγινε “έργο” το PowerPoint με τα Σκόιλ Ελληκίκου , πώς φτιάχτηκαν events για 30 άτομα με budget 300.000 ευρώ . Και να τολμήσουμε να γελάσουμε με όλα αυτά – όχι από απελπισία, αλλά για να μην τα ξαναπληρώσουμε. Γιατί η λήθη είναι δωρεάν, αλλά η επανάληψη κοστίζει. Και αν δεν προσέξουμε, κάθε καλοκαίρι θα μοιάζει με τον προηγούμενο: λίγο πιο καυτό, λίγο πιο ειρωνικό, λίγο πιο ακριβό.

Οπότε, καλό καλοκαίρι. Με καθαρή σκέψη, αλάτι στο δέρμα και λίγο… ξίδι στη μνήμη. Να γυμνάζεστε ,να διαβάζετε (Past Fowrard και anthem.gr),να πίνετε νερό και να έχετε τα μάτια σας ανοιχτά πάντα με χιούμορ και θετική διάθεση… Να περάσετε ένα υπέροχο καλοκαίρι!

The post Past Forward: Ολυμπιακοί αγώνες, O.Π.Ε.Κ.Ε.Π.Ε και… το φαγοπότι που δεν τελειώνει appeared first on anthem.gr.

Το κράξιμο στη λογοκρισία συνεχίζεται με το σημερινό Unstable Show. Ειλικρινά σήμερα δεν ξέρω από που να αρχίσω και που να τελειώσω. Λοιπόν ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά. Θα ξεκινήσουμε από το δεύτερο γεγονός που είχα αναφέρει στο πρώτο άρθρο και για το οποίο διάβασα στο άρθρο των AC/DC στη Βικιπαίδεια και με τσάντισε απίστευτα.

Το 1985 ιδρύθηκε το P.M.R.C (Parents Music Resource Center) από συζύγους βουλευτών του Αμερικάνικου Κονγκρέσου με σκοπό την καταπολέμηση των άσεμνων στίχων από τραγούδια της rock μουσικής. Το P.M.R.C. με πρόεδρο την Tipper Gore (σύζυγος του Al Gore) «κυνήγησε» με μανία τους AC/DC κατηγορώντας τους συνεχώς για το περιεχόμενο των στίχων τους. Ένα από τα κομμάτια, που έχουν στην λίστα τους είναι το Let Me Put My Love Into You από το Back In Black.

Αααααχ άντε να ξεκινήσω να θάβω για το P.M.R.C και να χρειαστώ και part 3. Για μία πιο περιληπτική περιγραφή, συνεχίστε το άρθρο. Πιο αναλυτικά μπορείτε να δείτε τα γεγονότα σε αυτό το βίντεο:

Κοινώς σύζυγοι ανδρών με ισχυρές θέσεις στην πολιτική και την οικονομία, ενώνονται για τα δικαιώματα του καταναλωτικού κοινού ως αποκλειστικοί εκπρόσωποι των γονέων της Αμερικής για να οδηγήσουν τους γονείς και τα παιδιά σε ασφαλέστερες μουσικές επιλογές. Οπότε τι έκαναν με αυτήν την επιτροπή; Ψάχνοντας δίσκους και ανακαλύπτοντας υποσυνείδητα νοήματα στη μουσική πρότειναν βαθμονόμηση των δίσκων με κριτήρια τις βρισιές, τη βία και τα σεξουαλικά υπονοούμενα, ώστε να ξέρει ο γονιός τι θα πάρει στο παιδί του (να μην αυτοκτονήσει και το παιδί του αποκλειστικά επηρεαζόμενο από τη μουσική). Εκτός αυτών απαίτησαν σε κάθε δίσκο να αναγράφονται οι στίχοι για να μπορεί ο γονιός να διαβάσει τους στίχους μη και κρύβουν τίποτα επικίνδυνο. Φυσικά δεν αρκέστηκαν σε αυτά, αλλά έφτιαξαν και μία μαύρη λίστα με 15 τραγούδια που περιείχαν όλα τα παραπάνω και έπρεπε να απαγορευθούν.

Όπως καταλαβαίνετε όλες οι παραπάνω απαιτήσεις είναι άκυρες, αφού τα περισσότερα θέματα όπως τα εξώφυλλα και το αν θα βρίσκονται κάπου οι στίχοι, βασίζονται σε αποφάσεις καλλιτεχνών, όχι των δισκογραφικών, ενώ πάντα υπάρχει το δικαίωμα της ελευθερίας του λόγου για τους στίχους. Αφού λοιπόν μετά από επιστολές σε ραδιοφωνικούς σταθμούς και δισκογραφικές δεν κατάφεραν τίποτα, οι πολυαγαπημένες μου κυράτσες πήγαν σαν το μικρό παιδάκι κλαψουρίζοντας στον μεγάλο αδερφό, γιατί τα άλλα παιδάκια δεν το παίζουν, κοινώς στους ισχυρούς συζύγους και την επιτροπή εμπορίου της Γερουσίας. Κατέφυγαν λοιπόν σε δίκη όπου χρησιμοποιήθηκαν εξώφυλλα, στίχοι και βίντεο κυρίως rock, metal και rap μουσικής που έδειχναν πόσο βλαβερά είναι για τα παιδιά αυτά τα μουσικά είδη και πως όλα τα παιδάκια θα ξεκινήσουν να συμπεριφέρονται βίαια και άλλες τέτοιες μπούρδες.

Φυσικά οι καλλιτέχνες δεν έκαναν πίσω και άνθρωποι σαν τον Frank Zappa, τον Jello Biafra και τον Dee Snider κατέκριναν την επιτροπή για λογοκρισία και υποστήριξαν πως η ύπαρξη της δεν βοηθάει κανένα παιδί, παρά μόνο προσβάλλει τους ίδιους, ενώ σε πολλά τραγούδια τα κρυφά νοήματα όπως η βία υπήρχαν στο μυαλό των μελών της επιτροπής και πως οι ίδιοι οι καλλιτέχνες αναφέρονταν σε άλλα γεγονότα.

Τελικώς η λύση βρέθηκε στο αυτοκόλλητο που είχε προταθεί κάποια χρόνια νωρίτερα. Και φυσικά μιλάω για το εξής γνωστό σε όλους αυτοκόλλητο:

Φυσικά το αυτοκόλλητο δεν έκανε τίποτα, ίσα-ίσα η αίσθηση του απαγορευμένου πούλησε πολύ περισσότερο στα παιδιά, αφού έχει και αυτό τη γλύκα του και το P.M.R.C δεν κατάφερε, απ’ ότι φαίνεται τελικά τίποτα. Ή μάλλον με βοήθησε να βρω λογότυπο για το Unstable Show.

Προσωπικά δε μπορώ να διανοηθώ ότι υπήρξε μία τόσο ηλίθια επιτροπή. Το μέσο IQ του πλανήτη έπεσε ακόμα περισσότερο χάρη στο κόμπλεξ αυτών των εγωκεντρικών κυράτσων που κόντεψαν να λογοκρίνουν σχεδόν όλη τη δημοφιλή μουσική της εποχής. Χάρη σε αυτούς ξεκίνησαν πολλά σύγχρονα πρότυπα συντηρητισμού και από άλλους κομπλεξάρες που έψαχναν τρόπο να κράξουν τη rock, τη metal και τη rap και να οδηγήσουν τα παιδιά τους σε ασφαλείς επιλογές. Τις είδαμε στο MTV τις ασφαλείς επιλογές σας μπετόβλακες. Όταν η Miley Cyrus κούναγε τον κώλο της μπροστά στην οικογένεια του Will Smith, ο ηθοποιός δεν ήξερε από που να φύγει με τα παιδιά του. Και εκεί δεν είδα κανέναν γονέα να σκιάζεται, δεν είδα επιτροπές να τρελαίνονται και να τραβάνε τα βυζιά τους. Σύμφωνα με τη λογική όλων αυτών, τραγουδίστριες που αφήνουν σεξουαλικά υπονοούμενα και χορεύουν ημίγυμνες δεν αυξάνουν το ενδιαφέρον των μικρών παιδιών για το σεξ, αλλά τραγούδια σαν του Prince ή των AC/DC το καταφέρνουν μόνο με τους στίχους τους! Και μην ακούσω την κλασσική βλακεία ότι η εικόνα των AC/DC με τα κέρατα τρομάζει τα παιδάκια και τα κάνει σατανιστές, γιατί αρκετό facepalm έχει δεχθεί το κούτελό μου σήμερα.

Ξέρω πως κάνω σαν συντηρητικός γονέας σχετικά με τα σημερινά μουσικά πρότυπα, αλλά δεν είναι έτσι. Λευτεριά στη Miley Cyrus, λευτεριά και στους Twisted Sister. Η μουσική θα σε επηρεάζει στη ζωή σου, σχεδόν πάντα θετικά, αλλά καμία κυράτσα σαν τη Gore δεν είναι υπεύθυνη για να κρίνει ποιος επηρεάζει αρνητικά και ποιος είναι η ασφαλής μουσική. Άσε το παιδί σου να κάνει τις επιλογές του. Και εγώ με τους γονείς μου έχω τελείως διαφορετικά ακούσματα. Μόνος μου λάτρεψα τη rock και τη metal και το δέχθηκαν χωρίς να μου απαγορεύσουν να φορέσω μία μπλούζα των Maiden, των Megadeth ή των Red Hot Chilli Peppers και σίγουρα αν το έκαναν δε θα έπαιρναν υπόψιν τους ένα μαλακισμένο αυτοκολλητάκι πάνω σε ένα μουσικό δίσκο!

Το P.M.R.C είναι μία από τις χειρότερες μορφές λογοκρισίας στη μουσική και μιλάμε πάντα για μια χώρα με δημοκρατικό πολίτευμα. Στίχοι όπως αυτοί του American Idiot και του Killing In The Name έχουν κοπεί από τα επίσημα βίντεο κλιπ για να μην προσβληθούν οι γονείς. Σιγά το σοκ ρε βλάκες.

Θα κλείσω με δύο τρομερές διαμαρτυρίες εναντίον του PMRC. Η πρώτη είναι από τους προαναφερόμενους Rage Against The Machine στο Lollapalooza:

Η δεύτερη και αγαπημένη μου πρόερχεται από τους Tool. Οι Tool είναι μία πολύ ιδιαίτερη και ωμή μπάντα, αφού διαθέτουν πολύ καυστικούς, έξυπνους και ωμούς στίχους και ακόμα πιο αληθινά βίντεο κλιπ. Πριν οι Tool γίνουν γνωστοί με το πρώτο από τα τέσσερα άλμπουμ-αριστουργήματά τους, έβγαλαν το πρώτο τους EP, το Opiate. Σε αυτό περιεχόταν το κομμάτι Hush, το οποίο αξίζει να ακούσετε και κυρίως να διαβάσετε τους καταπληκτικούς του στίχους που αντιτίθενται στη λογοκρισία κάθε μορφής.

Είναι μια διαμαρτυρία στην πιο ώριμη και καλλιτεχνική της μορφή.

Αυτή ήταν η ιστορία του PMRC, το οποίο ευτυχώς δεν πέρασε αυτό που ήθελε. Η επιτροπή σταμάτησε τη δράση της τη δεκαετία του 1990 επιτυγχάνοντας να κάνει πολλούς καλλιτέχνες γνωστότερους και εξασφαλίζοντας άπειρα βρισίδια σε στίχους και εξώφυλλα με χαρακτηριστικά παραδείγματα τον Ice-T, τον John Lydon, τους Danzig, τους Megadeth, τους Anthrax, τον Eminem, τους Dead Kennedys και πολλούς άλλους.

Ελπίζω να συμμερίζεστε την άποψη μου περί λογοκρισίας, αλλά κυρίως να καταλαβαίνετε πόσο προσπαθούν κάποιοι άνθρωποι να βρουν κρυφά νοήματα και υποσυνείδητα μηνύματα στη μουσική που αγαπάμε. Για αυτά θα μιλήσουμε σε κάποιο επόμενο Unstable Show.

Γι’ αυτό ας σηκωθούμε όλοι όρθιοι, ας βάλουμε το χέρι στην καρδιά και ας φωνάξουμε: “Fuck Censorship!”.

Μέχρι τότε, Stay Crazy!

The post The Unstable Show: Fuck Censorship! Part 2 appeared first on anthem.gr.

Έχουν περάσει 2μιση χρόνια από τότε που κατέβηκε αυτή η στήλη. Και μετά από τόσο καιρό, Tο συγκεκριμένο είναι η πρεμιέρα του Unstable Show το Μάρτιο του 2015. Ας ξεκινήσουμε!

Η πολυαναμενόμενη πρεμιέρα είναι εδώ! Λοιπόν, είναι το πρώτο άρθρο της νέας μου στήλης “The Unstable Show” και δηλώνω περήφανος. Σε μία παλιότερη μου προσπάθεια στο Ίντερνετ, κείμενα που αναδείκνυαν τον εκνευρισμό μου σχετικά με θέματα της καθημερινότητας αποτελούσαν ρουτίνα και η αλήθεια είναι ότι μου έχουν λείψει. Με αυτήν τη στήλη θα βγάλω (λίγο πιο ήπια είναι η αλήθεια 😛 ) το θυμό μου σχετικά με γεγονότα της μουσικής βιομηχανίας, την καθημερινή ζωή και διάφορες καταστάσεις της.

Σημερινό θέμα η λογοκρισία, γνωστή και ως censorship στη μουσική. Η αλήθεια είναι ότι κατευθυνόμαστε σε μια συνεχώς πιο politically correct εποχή. Μπορεί να καυχιόμαστε σαν ανθρώπινο είδος ότι έχουμε θεσπίσει και τηρούμε τα ανθρώπινα δικαιώματα και ότι η ελευθερία του Τύπου, της έκφρασης και του λόγου είναι πρωταρχικά μελήματα για την εξασφάλιση των οποίων παλεύουμε σε καθημερινή βάση, αλλά η αλήθεια είναι διαφορετική. Γι’ αυτό το λόγο θα παραθέσω 2 μόλις γεγονότα που αποδεικνύουν περίτρανα το αντίθετο, τουλάχιστον στο θέμα της μουσικής. Θα ξεκινήσουμε σήμερα με το πρώτο.

Το πρώτο γεγονός, που πολλοί λογικά θα το ξέρετε, είναι η δίκη των Judas Priest. Στις 23 Δεκεμβρίου 1985, δύο νέοι, που είχαν περάσει δύσκολα παιδικά χρόνια και ανήκαν σε προβληματικές οικογένειες, αράζουν με τις ώρες στο σπίτι του ενός με αλκοόλ και μαριχουάνα, ακούγοντας heavy metal. Καθώς γίνεται αυτό, αποφασίζουν να αυτοκτονήσουν και οι δύο στο προαύλιο της εκκλησίας της γειτονιάς τους, βάζοντας μία καραμπίνα κάτω από το σαγόνι τους. Ο πρώτος πεθαίνει ακαριαία, ο δεύτερος επιζεί, αλλά το πρόσωπο του έχει παραμορφωθεί σε πολύ μεγάλο βαθμό. Μέσω χειρουργείου θα κρατηθεί στη ζωή με τεράστιους πόνους και θα πεθάνει 3 χρόνια αργότερα από υπερβολική δόση ηρεμιστικών χαπιών, ενώ ήταν σε κώμα. Ωστόσο 1 χρόνο μετά το συμβάν, σε επιστολή του στη μητέρα του άλλου παιδιού, έγραψε πως για την απόφασή τους έφταιγαν το αλκοόλ και η heavy metal (για τη μαριχουάνα και για την κακή διαπαιδαγώγηση ούτε λόγος). Έτσι, οι γονείς των 2 παιδιών ανέθεσαν σε δικηγόρους την υπόθεση και μαζί με τεχνικούς συμβούλους διερεύνησαν δίσκους που άκουσαν τα παιδιά και ειδικά το “Stained Crass” των Judas Priest, αφήνοντας τελείως στην άκρη την επιρροή του ποτού και της μαριχουάνας.

Μέσα σε αυτό, οι πεντάβλακες “ανακάλυψαν” υποσυνείδητα μηνύματα! Γι’ αυτό  και μήνυσαν τους  Judas Priest και τη δισκογραφική τους, CBS για 6,2 ψιλοεκατομμυριάκια! Στη δίκη οι ιδιοφυΐες-γονείς των πιτσιρικάδων, παρά το γεγονός ότι τα υποσυνείδητα μηνύματα, ακόμα και αν είναι αληθή, προστατεύονται από την Πρώτη Τροπολογία του Αμερικανικού Συντάγματος για την ελευθερία του λόγου, επιμένανε ότι οι Judas και το τραγούδι τους είναι αποκλειστικοί υπεύθυνοι για την αυτοκτονία των παιδιών τους. Ο Halford αντέτεινε ένα πειστικότατο επιχείρημα, λέγοντας πως δε θα μπορούσαν να παρακινήσουν σε αυτοκτονία τους φανς τους, οι οποίοι τους ενισχύουν οικονομικά, αγοράζοντας τους δίσκους τους και αν το έκαναν, το υποσυνείδητο μήνυμα θα αφορούσε την παραπάνω πώληση των δίσκων. Έτσι οι Judas αθωώθηκαν αφήνοντας τους γονείς χωρίς τα 6,2 εκατομμύρια που απαιτούσαν, αλλά με μία μάντρα κλασμένους όρχεις.

Ειλικρινά όσες φορές και να διαβάσω για τη συγκεκριμένη υπόθεση εκνευρίζομαι. Δεν καταλαβαίνω με τίποτα γιατί να ταλαιπωρηθεί ένα συγκρότημα τόσο πολύ, επειδή οι γονείς των παιδιών δεν έκαναν καλά τη δουλειά τους, που στην προκειμένη περίπτωση είναι η διαπαιδαγώγηση των ίδιων τους των παιδιών! Εσύ οδηγείς το παιδί σου στη μαριχουάνα και το ποτό, ωστόσο η μουσική είναι δικό του ζήτημα και πίστεψέ με στο θέμα της αυτοκτονίας το επηρεάζει πολύ λιγότερο από τα προηγούμενα δύο. Ένας νέος μεθυσμένος και μπαφιασμένος είναι πολύ πιθανότερο να σκεφτεί πόσο σκατά παιδικά και εφηβικά χρόνια έχει περάσει και να αυτοκτονήσει, παρά να κάτσει να βρει υποσυνείδητα μηνύματα στο τραγούδι που ακούσει για να πάει να αυτοκτονήσει! Τι σκατά, μόνο εγώ το θεωρώ τόσο απλό; Έτσι δεν κάνεις απλά κακό σε μερικούς ανθρώπους που γουστάρουν να παίζουν μουσική. Έτσι δίνεις το δικαίωμα σε κάθε άλλο βλάκα κομπλεξικό σαν και σένα να ψάξει τη μουσική που ακούει το παιδί του, μπας και αποποιήσει τις ευθύνες του για πράγματα που μπορεί να κάνει και επιλογές που μπορεί να πάρει στο μέλλον.

Θα γράψω για τα κλασικά στερεότυπα κατά της rock και της metal σε επόμενα άρθρα του Unstable Show, αλλά πραγματικά αυτή η πλύση εγκεφάλου πως μέσω αυτής της μουσικής θα γίνεις άλλος άνθρωπος με εκνευρίζει. Και μένα οι Pink Floyd με έκαναν άλλο άνθρωπο, αλλά καλύτερο, όχι χειρότερο. Κάτσε πρώτα να δεις τι ψυχολογικό υπόβαθρο είχε το παιδί σου για να αυτοκτονήσει και φυσικά τι μερίδιο ευθύνης είχες εσύ σ’ αυτό και μετά πήγαινε να τραβήξεις ανθρώπους στα δικαστήρια.

Πολλοί θα μου πείτε ότι το συγκεκριμένο γεγονός δεν έχει τόσο σχέση με τη λογοκρισία. Αφενός έχει και παραέχει, αφού το να αποφασίζεις εσύ τι είναι καλό και τι είναι κακό να γράφει ένα συγκρότημα είναι μία μορφή λογοκρισίας, αφετέρου όμως αυτή η δίκη έδωσε το δικαίωμα στο Parents Music Resource Center και την Tipper Gore να συνεχίσουν το καταστροφικό τους έργο. Με αυτούς όμως θα ασχοληθούμε στο επόμενο Unstable Show.

Μέχρι τότε, Stay Crazy!

The post The Unstable Show: Fuck Censorship! Part 1 appeared first on anthem.gr.

Δεν ξέρω αν είναι μυστικό ή αν το έχω δείξει, αλλά ναι, λατρεύω την alternative/indie/punk σκηνή και προσπαθώ να την προωθώ με το Nick Reviews και το Six Songs. Στο σημερινό Six Songs λοιπόν, θα αναφερθώ σε alternative-punk διασκευές. ΠΡΟΣΟΧΗΗΗΗΗΗΗ! Αν υπάρχει κάτι που θέλω να τονίσω εδώ είναι ότι το Six Songs είναι μία στήλη που δεν ασχολείται με τα “τάδε καλύτερα τραγούδια”. Είναι μία στήλη που ανάλογα με την κατηγορία που αναφέρεται, ξεχωρίζει από τα άπειρα κομμάτια 6 που είναι άξια αναφοράς και τα παραθέτει. Καλύτερα μπορεί να υπάρχουν πολλά, γι’ αυτό ζητάω και τη συνδρομή σας εξάλλου.

Πάμε λοιπόν σήμερα να δούμε έξι διασκευές. Οι διασκευές που θα αναφερθούμε είναι από διάφορα τραγούδια, το ενδιαφέρον είναι πως τις εκτελούν alternative σχήματα (λόγω της ύπαρξης ενός punk συγκροτήματος, το έβαλα και στον τίτλο). Προτίμησα να μη βάλω πασίγνωστα τραγούδια, ξεκινώντας από σχετικά άγνωστα και πηγαίνοντας προς γνωστότερα. Enjoy!

Ξεκινάμε με τους Our Last Night και τη διασκευή τους στο Maps των Maroon 5. Οι Our Last Night μετά από κάποια χρόνια δισκογραφίας πέρασαν μία περίοδο ηχογράφησης αρκετών διασκευών σε γνωστά τραγούδια. Το Maps ξεχωρίζει. Έμφαση στο κιθαριστικό κομμάτι, το οποίο είναι εξαιρετικό, φωνητικά καθαρά και δυναμικά (που δεν αντιγράφουν τον Adam Levine) με λίγες πινελιές screaming διακριτικά βαλμένες. Το λες και καλύτερο από το αυθεντικό.

Ιεροσυλία που ο τίτλος από Gangsta’s Paradise έγινε Gangster’s Paradise. Anyway είναι από τα πρώτα τραγούδια που εξέδωσαν οι Like A Storm από το νέο τους δίσκο. Και εδώ η διαφορά από το original είναι και πάλι η κιθαριστική προσέγγιση του συγκροτήματος, αλλά και το όμορφο και απλό σολάκι στο τέλος. Μία πολύ καλή και συμπαθητική προσπάθεια.

Περιλαμβάνεται στο δίσκο Finding Beauty in Negative Spaces ως bonus track και ό,τι και να πει κανείς είναι λίγο. Σε κερδίζει απευθείας με την εισαγωγή του. Είναι μία προσέγγιση που κάνει το κομμάτι πολύ πιο δυναμικό και δείχνει πως οι Seether θέλησαν να μη μπουν στα παππούτσια του George Michael, αλλά να προσαρμόσουν το τραγούδι στα δικά τους μέτρα και το αποτέλεσμα δείχνει ότι τα καταφέρνουν περίφημα.

Αν και οι Green Day είναι ο ορισμός του punk σχήματος, σε αυτή τη διασκευή, ακούγονται πιο alternative από ποτέ. To video clip που είναι πραγματικά εξαιρετικό, το αφήνω να το βρείτε μόνοι σας. Δεν περίμενα ποτέ τους Green Day να κάνουν μία τόσο καλή διασκευή σε κομμάτι του John Lennon. Η εισαγωγή του Billy Joe με την κιθάρα καθηλώνει, τα ντραμς και το μπάσο μπαίνουν αρχικά, ύστερα η ηλεκτρική και κάπως έτσι το τραγούδι κορυφώνεται στο ορχηστρικό μέρος, αλλά και φυσικά στο τέλος όπου ακούγεται η φωνή του John από το αυθεντικό κομμάτι.

Το ότι οι Muse βγάζουν διασκευάρες είναι γνωστό, αφού εκτός του προαναφερόμενου έχουν βγάλει και την καλύτερη εκδοχή του “Can’t take my eyes off you” που αποδεικνύει ότι το έχουν στον τομέα αυτό. Στο Feeling Good δίνουν μία επιβλητική σύνθεση, βασισμένη στο υπέροχο πιάνο, το δυνατό μπάσο και το απίστευτο φαλτσέτο του Bellamy που απογειώνει το κομμάτι τη σωστότερη στιγμή. Το συνολικό αποτέλεσμα είναι αναμενόμενα εντυπωσιακό.

Αν και failαραν τρελά στη διασκευή του τραγουδιού των Ghostbusters για τη φετινή ταινία (δεν ξέρω αν είναι χειρότερη η ταινία ή το τραγούδι), στο Beat It παρέα με τον John Mayer τα πήγαν περίφημα, θα έλεγα. Σε μία πολύ πιο κιθαριστική εκδοχή του pop ύμνου του Michael Jackson, το συγκρότημα δίνει πιο πολύ σημασία στο να ακούγεται σαν ένα δυναμικό rock κομμάτι που θα σου αφήνει ταυτόχρονα μία πολύ αισιόδοξη αύρα και πετυχαίνει 100% το σκοπό του.

Δε θα μπορούσε να λείψει, δεν ήθελα να βάλω 2 διασκευές του ίδιου original καλλιτέχνη και θεώρησα ότι το Smooth Criminal των Alien Ant Farm είναι γνωστότερο από το Beat It για να μπει στις ψαγμενιές που θέλω να βάλω 😛

Αυτά λοιπόν, περιμένω προτάσεις σας, ίσως για κάποιο part 2 και θα τα πούμε στο επόμενο Six Songs που θα είναι έκπληξη. Ναι, δεν έχω βρει θέμα.

The post The Sound Vault: Alternative διασκευές appeared first on anthem.gr.

Στο σημερινό Six Songs θα ασχοληθούμε με mashups. Τι είναι το mashup; Το mashup είναι ο συνδυασμός 2 ή περισσότερων τραγουδιών σε ένα ενιαίο σύνολο. Όπως καταλαβαίνετε, αυτό εγκυμονεί κινδύνους. Έχω ψαχτεί με τα mashups και έχω και γνωστούς που είναι DJs, οι οποίοι φτιάχνουν πολύ συχνά τέτοιου είδους τραγούδια. Καλώς ή κακώς τα περισσότερα mashups που βγαίνουν εκεί έξω είναι απλοί συνδυασμοί beatακίων που περνάνε αδιάφοροι, ενώ κανάλια στο Youtube που ασχολούνται μπορεί σαν συνολικό αποτέλεσμα να βγάλουν κάτι μέτριο. Π.χ. έχω ακούσει mashup των 2 αγαπημένων μου συγκροτημάτων, των Metallica και των Megadeth και μου πέρασε ως κάτι τελείως αδιάφορο. Επίσης το αποτέλεσμα μπορεί να είναι αισχρό, βλέπε ένα αρκετά γνωστό που συνδύαζε το Psychosocial των Slipknot και το Baby του Justin Bieber και δεν ακουγόταν.

Έτσι στο σημερινό Six Songs επέλεξα mashups, τα οποία έκαναν τη διαφορά και πέρασαν κάτι το ενδιαφέρον. Αυτό που διαπίστωσα είναι ότι το καλό mashup δε χρειάζεται να περιέχει 2 τραγούδια από το ίδιο είδος μουσικής. Όπως θα δείτε πιο κάτω μπορείς να πάρεις κάτι rock ή metal και σε συνδυασμό με ένα pop χιτάκι να φτιάξεις κάτι πολύ καλό. Και όμως γίνεται. Ξεκινάμε!

Απίστευτα καλό. Εκτός από τις δύο κομματάρες των Green Day και των Oasis, ανά σημεία ξεπετιούνται Travis και Eminem. Πολύ όμορφος συνδυασμός μουσικής και στίχων που οδηγεί σε μία τρομερή κορύφωση στα ρεφραίν. Μία κορύφωση που ομολογουμένως δεν περίμενα και με άφησε με το στόμα ανοιχτό. Υπόδειγμα καλού mashup.

Γίνεται να πάρεις ένα ποπ χιτάκι της (ομολογουμένως κλαψιάρας) Taylor Swift, να το ντύσεις με τα φωνητικά του Jonathan Davis των Korn και να έχεις καλό αποτέλεσμα; Και όμως. Το ενδιαφέρον ριφάκι, τα φοβερά φωνητικά του Jonathan και το κολλητικό ρεφρενάκι της Taylor μας δίνουν ένα αποτέλεσμα υπεράνω των προσδοκιών και ένα νέο τραγούδι που σίγουρα ξεπερνάει το αρχικό της Swift και πλησιάζει πολύ την κομματάρα των Korn. Αυτό που με εκπλήσσει πάντα είναι το πόσο τέλεια προσαρμόζονται τα φωνητικά του Davis από ένα nu metal κομμάτι σε ένα pop. Μπράβο στο δημιουργό.

Ναι και εγώ το είπα ηλίθια ιδέα. Το εγχείρημα αυτού του τύπου ήταν να παντρέψει το Gangnam style με όλα τα τραγούδια του Hybrid Theory, του καλύτερου δίσκου των Linkin Park και ενός από τους καλύτερους της προηγούμενης δεκαετίας. Στα περισσότερα έπεσε στην παγίδα του mashup και δημιούργησε μέτριο αποτέλεσμα, αλλά ο συνδυασμός με το Papercut είναι απλά φοβερός. Τα φωνητικά δένουν όμορφα με τη μουσική των LP και ξεπετάγονται ακριβώς στα σημεία που πρέπει. Ίσως έπρεπε να αρκεστεί σε αυτό.

Για κάτι τέτοια λατρεύω τα καλά mashups. Ο συγκεκριμένος θεούλης πήρε τη μουσική ενός από τα πιο όμορφα και συναισθηματικά τραγούδια και τα υπέροχα φωνητικά του Serj Tankian στο Toxicity (προσωπικό αγαπημένο από SOAD) και τα πάντρεψε με έναν μοναδικό τρόπο. Ένα εξαιρετικό mashup που σου δείχνει πως δε χρειάζεται τα τραγούδια να ανήκουν στο ίδιο ύφος ή στην ίδια θεματολογία για να είναι εξαιρετικό το αποτέλεσμα. Το τρομερό είναι πως έδεσε τα θυμωμένα φωνητικά με τις συναισθηματικές μελωδίες των Coldplay, γι’ αυτό βρίσκω το αποτέλεσμα τόσο καλό.

Άλλο ένα φανταστικό mashup του Wax Audio. Τι γίνεται, όταν ένα από τα σημαντικότερα rock συγκροτήματα και η πρώτη metal μπάντα βρίσκονται σε ένα κοινό τραγούδι; Χαμός είναι η απάντηση. Το συγκεκριμένο mashup έχει διαφορετική δομή από τα συνηθισμένα. Έχουμε φοβερές εναλλαγές μεταξύ ενορχήστρωσης Zeppelin με φωνητικά Osbourne και ενορχήστρωσης Sabbath με φωνητικά Plant. Μερικές από τις μεγαλύτερες μουσικές προσωπικότητες σε ένα τραγούδι με απίστευτη κορύφωση. Το riff του Whole Lotta Love σε συνδυασμό με το στίχο “Generals gathered in their masses” και το συγκλονιστικό τρόπο που το τραγουδάει ο Ozzy είναι οργασμός.

Μην κλείσεις το άρθρο! Δεν κάνω πλάκα! Βάλε και άκου το! Τώρα! Ο συνδυασμός αυτός είναι απίστευτος. Αφού άκουσα αυτό το mashup μου ήρθε η ιδέα να συγκεντρώσω τα αγαπημένα μου mashups και να φτιάξω αυτό το άρθρο. Η απίστευτη ενορχήστρωση των RATM συνδυάζεται με την παραδοσιακή μουσική και τη φωνή της Μελίνας Κανά. Το αποτέλεσμα είναι απίστευτο. Πραγματικά δεν περίμενα κάτι τέτοιο. Το συγκεκριμένο κανάλι έχει φτιάξει αρκετά mashups μεταξύ ελληνικών και ξένων τραγουδιών, με άλλα να είναι επικά και άλλα όχι, όμως το συγκεκριμένο ξεχωρίζει, γιατί είναι πωρωτικό και μιλάμε για έναν φοβερό συνδυασμό διαφορετικών ήχων σε ένα κομμάτι. Respect τόσο για αυτό όσο και για το συνδυασμό Στανίση-Nirvana, με τον οποίον έκλαψα από το γέλιο.

Ο δημιουργός παίρνει 3 από τις καλύτερες μπάντες του εναλλακτικού χώρου και μάλιστα τα δημοφιλέστερα τραγούδια τους, τα οποία τα γνωρίζει και κάποιος άσχετος με τη rock και τα συνδυάζει με ωραίο τρόπο.

Το mashup θέλει χρόνο και κόπο να το φτιάξεις. Πιο δύσκολο όμως είναι να διαλέξεις σωστά τα τραγούδια που θα χρησιμοποιήσεις για να είναι το αποτέλεσμα ωραίο. Στα 7 παραπάνω τραγούδια οι δημιουργοί το κατάφεραν αυτό.

Οποιεσδήποτε προτάσεις για καλά mashups, τις περιμένω σε σχόλια. Καλή ακρόαση και θα τα πούμε στο επόμενο Six Songs, όπου θα ασχοληθούμε για πρώτη φορά με διασκευές!

The post The Sound Vault: Mashups που αξίζει να ακούσεις appeared first on anthem.gr.

Κείμενο & Φωτογραφίες: Τζανέτος Καβαλιώτης

Ο τίτλος φαντάζει κάπως παραπλανητικός καθώς το φωτορεπορτάζ είναι από το απόγευμα του Σαββάτου, αλλά η αλήθεια είναι πως για τρεις ημέρες και τρεις νύκτες, δεκάδες καλλιτέχνες των κόμικς και του βιβλίου έβαψαν με υπέροχα χρώματα την Λέσχη Ελλήνων Αρχαιολόγων στο Θησείο.

Με Πενάκι και Σκαπάνη: Πρόκειται για το τρίτο κατά σειρά φεστιβάλ κόμικς, που διοργανώνει το comicon shop και που πραγματικά έχει αγαπηθεί από τους σκληροπυρηνικούς – και όχι μόνο – οπαδούς της ένατης τέχνης.

Θέλοντας να απολαύσω ολόκληρο το φεστιβάλ, βρέθηκα εκεί από νωρίς το απόγευμα της Παρασκευής. Εκείνες τις τρεις υπέροχες ημέρες είχα τη χαρά να συνομιλήσω με καλλιτέχνες που αγαπούν πραγματικά την τέχνη τους, να παρακολουθήσω πολλούς από εκείνους να σχεδιάζουν νέα έργα, να συμμετάσχω σε πολλά ενδιαφέροντα events και να αποκτήσω μερικά τέλεια fanzines.

Γενικά όλοι φάνηκαν να απολαμβάνουν το φεστιβάλ, ιδιαίτερα από τις απογευματινές ώρες και έπειτα, όταν είχε πέσει δηλαδή ο ήλιος.

Θεωρώ πως πρόκειται για μία εξαιρετική πρωτοβουλία που δίνει βήμα σε πολλούς νέους ανθρώπους που θέλουν να δείξουν τη δουλειά τους. Μία εκδήλωση άρτια που έχει οργανωθεί με μεράκι και σεβασμό.

Απολαύστε τις φωτογραφίες, οι οποίες θεωρώ πως μιλούν από μόνες τους!

The post Εναλλακτικές βραδιές στην Αθήνα #9: Με Πενάκι και Σκαπάνη 3 (Φωτορεπορτάζ) appeared first on anthem.gr.

Τα τραγούδια εξ αρχής ήταν μέσο εξιστόρισης μυθικών γεγονότων και ηρωικών επιτευγμάτων. Αυτό έχουν ασπαστεί και οι Sabaton φυσικά, το κορυφαίο ίσως συγκρότημα όπου κάποιος θα βρει στίχους που εξυμνούν ιστορικά γεγονότα απ’όλες τις περιόδους και οπτικές γωνίες. Αλλά ποιος χρειάζεται τους Sabaton ε; Έχουμε το μάθημα της ιστορίας στα ελληνικά σχολεία από την 1η δημοτικού μέχρι την 3η λυκείου σωστά; ΛΑΘΟΣ. Ακόμη και στις χρονιές αφιερωμένες στην ευρωπαική ιστορία θα βρεις ελάχιστα πραγματικά ενδιαφέροντα και αξιομνημόνευτα πράγματα. Ακόμη και αυτά που θα βρεις είναι τόσο κακογραμμένα που θα σταματήσεις να διαβάζεις μετά από 3 λεπτά. Δεν μισεί κανείς την ιστορία. Το μάθημα μισούν.

Με αφορμή λοιπόν τα προαναφερθέντα, μάζεψα 10 γεγονότα που έμαθα μέσα από τα τραγούδια των Sabaton και μου κέντρισαν τόσο το ενδιαφέρον ώστε να ψάξω να μάθω γι’αυτά. Ξεκινάμε…

1) Τραγούδι: The Price of A Mile

Γεγονός: Η μάχη του Passchendaele.

Ειλικρινά απορώ πως δεν υπάρχει στα βιβλία της ιστορίας μια τέτοια μάχη. Ακόμα και οι Maiden έχουν γράψει τραγούδι γι’αυτη. H μάχη αυτή πραγματοποιηθήκε στο βέλγικο χωριό του Passchendaele και διήρκησε 3 μήνες και 6 μέρες από τις 31 Ιουλίου έως στις 10 Νοεμβρίου του 1917 μεταξύ των δυνάμεων των Συμμάχων και της Γερμανικής αυτοκρατορίας. Το αποτέλεσμα αυτής; 217.000 νεκροί και 49.000 αγνοούμενοι ΜΟΝΟ από την Γερμανική πλευρά. Τελικά οι σύμμαχοι κατέκτησαν το χωριό, υποχρεώνοντας την Γερμανική αυτοκρατορία να υποχωρήσει μετά από τον μεγάλο αριθμό απωλειών. Θεωρείται μία από τις πιο αιματηρές μάχες του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου.

“Long way from home, paying the price in young men’s lives”

2) Τραγούδι: 40:1

Γεγονός: Η μάχη του Wizna

Μία από τις πιο αρχ@@@τες μάχες που έχω ακούσει. Πραγματοποιήθηκε στο χωριό Wizna της Πολωνίας και διήρκησε 3 μέρες από τις 7 έως τις 10 Σεπτεμβρίου του 1939 κατά την διάρκεια των πρώτων σταδίων της Εισβολής των γερμανικών στρατευμάτων στην Πολωνία. Περίπου 720 Πολωνοί στρατιώτες αμύνθηκαν εναντίον 40.000 (!) γερμανών στρατιωτών. Παρόλο που ήξεραν ότι η νίκη ήταν αδύνατη κατάφεραν να καθυστερήσουν την επέλαση των γερμανικών στρατευμάτων για τρεις μέρες, καθυστερόντας έτσι την περικύκλωση μιας διμοιρίας πολωνικών στρατευμάτων που μαχόταν σε ένα κοντινό σημείο. Εν τέλει τα τανκς των γερμανών έσπασαν την γραμμή της άμυνας και εξολόθρευσαν ένα-ένα τα καταφύγια των Πολωνών συνεχίζοντας την επέλαση τους. Το γεγονός στην Πολωνία το θεωρούν τις «Πολωνικές Θερμοπύλες». Και όχι άδικα.

“Always remember a fallen soldier, always remember fathers and sons at war. Always remember a fallen soldier, buried in history”

3) Τραγούδι: Resist and Bite

Γεγονός: Η μάχη του τάγματος Chasseurs Ardennais του βελγικού στρατού στα σύνορα κατά της επέλασης των Γερμανικών στρατευμάτων.

Παραμένουμε στον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο και μεταφερόμαστε στα νότια σύνορα του Βελγίου. Οι γερμανικές δυνάμεις επελάσσουν με σκοπό την υποδούλωση του Βελγίου. Το τάγμα Chasseurs Ardennais είχε διαταγές να κρατήσει τα νότια σύνορα εναντίον των γερμανών. Και αυτό έκαναν μέχρι την ήττα τους εναντίον των υπεράριθμων γερμανικών στρατευμάτων. Οι γερμανοί παραδέχτηκαν την γενναιότητα και την μαχητικότητα των Βέλγων κατά την εισβολή τους παρά τους πολύ μικρότερους αριθμούς τους. Η μάχη του Βελγίου κράτησε 18 μέρες από τις 10 Μαίου έως 28 Μαίου 1940 όταν και έληξε με την υποδούλωση του Βελγίου στις δυνάμεις των Γερμανών. Πέσανε αλλά δίνοντας τεράστια μάχη.

“Gloria fortis miles, the Wehrmacht closing in. Adversor et admorsus, the Boar against the Eagle”

4) Τραγούδι: Screaming Eagles

Γεγονός: Η πολιορκία του Bastogne, μέρος της καμπάνιας των Γερμανών για την κατάκτηση του λιμανιού του Antwerp, μεταξύ των Αμερικανικών στρατευμάτων και των δυνάμεων του Άξονα.

Μένουμε στο Βέλγιο και στον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο. 1944, μέσα Δεκεμβρίου ξεκινάει η πολιορκία του χωριού Bastogne του Βελγίου από τα γερμανικά στρατεύματα με στόχο την κατάληψη του λιμανιού του Antwerp. Εκεί θα βρουν αντίσταση τους Αμερικανούς και πιο συγκεκριμένα την 101η Εναέρια Διμοιρία. Δεδομένου ότι ήταν τέλη Δεκεμβρίου (η μάχη διήρκησε από τις 20 Δεκεμβρίου έως τις 26) οι καιρικές συνθήκες ήταν απειλητικές με το κρύο να θερίζει κυρίως τα αμερικανικά στρατεύματα καθώς τους έλειπε εξοπλισμός για το κρύο ενώ οι Γερμανοί υπερτερούσαν αριθμητικά 5 προς 1. Στις 22 Δεκεμβρίου ο Γερμανός στρατηγός, αφού οι Γερμανοί είχαν περικυκλώσει τους Αμερικανούς, επικοινώνησε με τον Αμερικανό στρατηγό, ζητώντας την υποταγή των Αμερικανών για να λάβει την απάντηση “NUTS”. Η μάχη συνέχισε, η επιμονή των Αμερικανών κέρδισε, και έτσι έσπασε η περικύκλωση.

“Crack of the lightning splitting the ground, thunder is sounding, artillery pounding. Wrath of the Nazi’s cast on Bastogne, facing their forces alone”

5) Τραγούδι: A Lifetime of War

Γεγονός: Ο Τριακονταετής Πόλεμος

Ένας από τους πιο αιματηρούς πολέμους που είδε η Ευρώπη, διήρκησε 30 χρόνια (duh) μεταξύ του 1618 και 1648. Αρχικά μια μάχη εναντίον Προτεσταντών και Καθολικών, εξελίχθηκε γρήγορα σε γενική μάχη μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων της Ευρώπης, γίνοντας ολοένα και λιγότερο για την θρησκεία και περισσότερο συνέχεια του πολέμου μεταξύ του Βασιλείου της Γαλλίας και του Οίκου του Habsburg για την πολιτική κυριαρχία της Ευρώπης. Αποτέλεσμα αυτού; 8.000.000 (ναι εκατομμύρια) νεκροί. Και όλα αυτά ξεκίνησαν επειδή η Ρωμαική Αυτοκρατορία ήθελε να επιβάλει την θρησκεία της στα υπόλοιπα κράτη. Πόλεμος που ξεκίνησε για την θρησκεία; Αποκλείεται….

“Religion and creed, cause milions to bleed”

6) Τραγούδι: Cliffs Of Gallipoli

Γεγονός: Η μάχη της Καλλίπολις

Η μάχη της Καλλίπολης ήταν κατά τον 1ο Παγκόσμιο Πόλεμο, μία καμπάνια από πλευράς των συμμάχων της Ρώσσικης Αυτοκρατορίας (Βρετανία και Γαλλία) ώστε να κατακτήσουν το τοπίο καθώς ήταν κομβικό σημείο για τις θαλάσσιες διαδρομές της Ρωσσικής αυτοκρατορίας και να συνεχίσουν στην κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης (τότε πρωτεύουσας του Ωθωμανικού κράτους). Εκεί βρήκαν αντίσταση από την Ωθωμανική Αυτοκρατορία με ηγέτη τον Μουσταφά Κεμάλ. Το αποτέλεσμα ήταν χιλιάδες νεκροί, περίπου 250.000 από πλευράς συμμάχων και άλλες 220.000 από πλευράς Ωθωμανών, οι οποίοι ήταν και οι νικητές της μάχης καθώς ανάγκασαν τους συμμάχους σε οπισθοχώρηση και εν τέλει σε ματαίωση της καμπάνιας τους.

“How many wasted lives, how many dreams did fade away. Broken promises, they won’t be coming home”

7) Τραγούδι: Panzerkampf

Γεγονός: Η μάχη του Kursk, και στη συνέχεια η μάχη του Prokhorovka

Επιστροφή στον 2ο Παγκόσμιο και σε μάχη μεταξύ Γερμανών και Σοβιετικών. Ο Γερμανικός στρατός επελαύνει προς της Μόσχα. Οι Σοβιετικοί στην άμυνα. Οι Γερμανοί ήθελαν να μειώσουν τις επιθετικές ικανότητες των αντιπάλων τους, στο Kursk όμως αντιμετώπισαν περισσότερα στρατεύματα απ’όσα περίμεναν. Η μάχη του Kursk μεταφέρθηκε στο Prokhorovka, όπου έγινε μία από τις μεγαλύτερες μάχες αρμάτων στην ιστορία, με νικητή την Σοβιετική Ένωση. Μία από τις σημαντικότερες μάχες, καθώς μετά την νίκη τους, οι Σοβιετικοί απέκτησαν στρατηγικό πλεονέκτημα για το υπόλοιπο του πολέμου ενώ οι Γερμανοί έχασαν κάθε ελπίδα για επίθεση στο ανατολικό μέτωπο.

“Into the motherland the German army march. Comrades stand side by side to stop the Nazi charge”

8) Τραγούδι: Inmate 4859

Γεγονός: Η εισχώρηση του Witold Pilecki στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Άουσβιτς και η αποκάλυψη των αισχροτήτων που πραγματοποιούνταν εκεί

Αφήνοντας τις μεγάλες μάχες, πάμε σε μια ατομική προσπάθεια που απαιτεί – θα το πω όσο πιο κόσμια γίνεται – μεγάλα αρχίδια. Όλοι ξέρουμε για το Άουσβιτς. Δεν χρειάζονται περαιτέρω εισηγήσεις. Ελάχιστοι όμως γνωρίζουμε ποιος ήταν αυτός που αποκάλυψε τα αίσχη που γινόντουσαν εκεί. Ο Witold Pilecki, ήταν Πολωνός στρατιώτης ο οποίος μπήκε ΕΘΕΛΟΝΤΙΚΑ στο Άουσβιτς προκειμένου να αποκαλύψει τις ενέργειες των Γερμανών εκεί μέσα. Ηγήθηκε της αντίστασης του Birkenau και απέδρασε, γράφοντας την Αναφορά του Witold, τα πρώτα χειρόγραφα που περιήχαν αναφορές στο Άουσβιτς και το Ολοκαύτωμα. RE-SPECT.

“Join the uprising, fight on the streets while hiding his rank, takes command all while serving his country in need.”

9) Τραγούδι: Smoking Snakes

Γεγονός: 3 Βραζιλιάνοι στρατιώτες εναντίον του Γερμανικού στρατού

Arlindo Lúcio da Silva, Geraldo Baeta da Cruz και Geraldo Rodrigues de Souza. Δεν θα θυμάστε αυτά τα ονόματα αύριο. Μπορείτε όμως να θυμάστε την ιστορία τους. Λάβανε μέρος στη μάχη για την κατάκτηση της πόλης Montese της Ιταλίας. Διαχωρίστηκαν από την μονάδα τους και έμειναν 3 να πολεμάνε έναν στρατό Γερμανών. Τους ζητήθηκε να παραδωθούν, αρνήθηκαν, πολέμησαν μέχρι που τους τελείωσαν οι σφαίρες και τότε φτιάξανε τις μπαγιονέτες τους και επιτέθηκαν καταλήγοντας έτσι στον θάνατο. Οι Γερμανοί αναγνώρισαν την ανδρεία τους θάβοντας τους με μία επιγραφή που έγραφε “Drei Brasilianischen Helden” (Τρεις Βραζιλιάνοι Ήρωες).

Φαν Φακτ: Ο Joakim Broden σε συνέντευξη του ανέφερε πως ένας φίλος των 3 ηρώων που υπηρέτησε μαζί τους στο ίδιο τάγμα τον επισκέφθηκε σε συναυλία των Sabaton στην Βραζιλία όπου τον ευχαρίστησε για την αναφορά στους φίλους του και μετά έμεινε στη συναυλία να τους ακούσει. Ο Joakim του είπε «θα μείνεις; Είναι χέβι μέταλ, μπορεί να γίνει πολύ έντονο». Η απάντηση του: «επιβίωσα από τους γερμανούς, θα καταφέρω τους μεταλλάδες». Ο τύπος είναι 93 χρονών.

“Cobras Fumantes, eterna é sua vitória”

10) Τραγούδι: No Bullets Fly

Γεγονός: Το συμβάν μεταξύ Charlie Brown και Franz Stigler

20 Δεκεμβρίου 1943. Ένας επιτυχημένος βομβαρδισμός στη Βρέμη έχει ως αποτέλεσμα να υποστεί ζημιές το αεροπλάνο του Charlie Brown της Βρετανικής Αεροπορίας. Ο Franz Stigler, πιλότος της Luftwaffe, έχει την ευκαιρία να πυροβολήσει και να καταρρίψει το αεροπλάνο του Brown, αλλά αντ’αυτού το συνοδεύει μέχρι την θάλασσα. Οι Γερμανοί δεν άνοιξαν πυρ καθώς έβλεπαν δικό τους αεροπλάνο. Έτσι ο Brown κατάφερε να φτάσει στην Αγγλία όπου και προσγειώθηκε. 40 χρόνια μετά οι δύο πιλότοι συναντήθηκαν μετά από εκτενή έρευνα από τον Brown και η φιλία τους διήρκησε μέχρι τον θάνατο του Stigler τον Μάρτιο του 2008. Α στα διάλα συγκινήθηκα.

“Fly, fighting fair. It’s the code of the air. Brothers, heroes, foes.”

Έτσι κατέληξε η λίστα μου. Αυτό που θέλω να σημειώσω είναι ότι μέσα από αυτά τα τραγούδια μου δόθηκε η ευκαιρία να μάθω για γεγονότα ενδιαφέροντα, σημαντικά, συγκινηνιτικά. Πίσω από κάθε τραγούδι υπάρχει μια ιστορία. Χρησιμοποιήστε το ως αφορμή να την ψάξετε και να την μάθετε. Ο καθένας μας θα ήθελε να ακουστεί η δικιά του ιστορία.

Και μην ξεχνάτε. Σαν σήμερα, 7 Μαίου 1945, παραδόθηκαν οι Γερμανοί στους συμμάχους και τους Σοβιετικούς λύγοντας τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο.

The post 10 ιστορικά γεγονότα που μάθαμε από τα τραγούδια των Sabaton & δε διδάσκονται στα ελληνικά σχολεία! appeared first on anthem.gr.

Σας ευχαριστούμε όλους για τη συμμετοχή σας στο διαγωνισμό που οργανώσαμε στη σελίδα μας στο facebook. Θέλουμε να ευχηθούμε χρόνια πολλά στην Ars Nocturna. Μακάρι να συνεχίζει να μας χαρίζει υπέροχα βιβλία, όπως κάνει αυτά τα 8 χρόνια.

Οι νικητές μπορείτε να παραλάβετε τα δώρα σας από τα γραφεία της Ars Nocturna, κάθε Τρίτη και Πέμπτη, από τις 12 μέχρι τις 2 μ.μ.. Όσοι μένουν εκτός Αθηνών, μπορούν να επικοινωνήσουν μαζί μας για την ταχυδρομική αποστολή των βιβλίων.

-Ο Αντώνης Καλαμπούκης και η Gewrgia Drknss κερδίζουν από ένα αντίτυπο του βιβλίου “Απόκρημνος Χρόνος”, του Περικλή Μποζινάκη.

-Η Amalia Lecter και ο Παντελής Λιάκας  κερδίζουν από ένα αντίτυπο του βιβλίου “Το Δαιμόνιο της Γραφής, της Ειρήνης Μαντά.

-O Ilias Tsiaras και η Eleni Vliora κερδίζουν από ένα αντίτυπο του βιβλίου “Σκοτεινά Κεφάλαια”, του Τζανέτου Καβαλιώτη.

Σύντομα έρχονται κι άλλοι διαγωνισμοί στη σελίδα μας στο facebook. Μπορείτε να μπείτε στην παρέα μας πατώντας εδώ.

Βρείτε την Ars Nocturna εδώ.

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ARS NOCTURNA
Θεμιστοκλέους 42, Αθήνα

τηλ: 211 1835524

mail: info@arsnocturna.gr

The post Νικητές του διαγωνισμού για τα όγδοα γενέθλια της Ars Nocturna! (facebook) appeared first on anthem.gr.

Αρχικά καλή χρονιά σε όλους! Μακάρι το νέο έτος να φέρει πολλά χαμόγελα και να διώξει μακριά την υπέρμετρη δυστυχία που έχει προκαλέσει ο ανθρώπινος εγωισμός!

Το 2015 έληξε με τον πιο λυπηρό τρόπο για τους λάτρεις της ροκ, καθώς έσβησε ο μεγάλος αστέρας Lemmy Killmister. Το υλικό που έχει αφήσει πίσω του ο άνθρωπος αυτός είναι τεράστιο και σίγουρα θα μείνει στις ένδοξες σελίδες της ιστορίας της σκηνής.

Για εμάς το 2015 ήταν σχετικά όμορφο. Δημιουργήσαμε νέες συνεργασίες (Reflections), συνομιλήσαμε και πήραμε συνεντεύξεις από αξιόλογους ανθρώπους και συγκροτήματα και συνεχίσαμε με την ίδια αγάπη να προωθούμε τη σκηνή μας. Ίσως η σημαντικότερη αλλαγή που είδαμε το 2015 ήταν η απόφαση να “ανοίξουμε την πόρτα” στους ανθρώπους του ευρύτερου καλλιτεχνικού χώρου, πέρα από τη μουσική. Ξεκινήσαμε με τη λογοτεχνία και σύντομα έρχονται κι άλλες νέες συνεντεύξεις καλλιτεχνών.

Στόχος μας παραμένει η προώθηση του underground χώρου!

Για το 2016 έχουμε πολλά ενδιαφέροντα σχέδια! Πολλές συνεντεύξεις, αγαπημένες στήλες και φυσικά περισσότερα reviews!

Πολύ κοντά μας βρίσκεται και το Anthem Festival (ACT 2), όπου στις 7 Φλεβάρη θα παρακολουθήσουμε πέντε από τις πιο αξιόλογες μπάντες του χώρου. Μπορείτε να διαβάσετε τις λεπτομέρειες πατώντας εδώ!

Πριν το φεστιβάλ θα μας βρείτε στις 15 Ιανουαρίου στο Rockstreet της Νίκαιας, σε μία γιορτή αφιερωμένη στο Ελληνικό Metal. Την μουσική επιμέλεια της βραδιάς έχει αναλάβει ο Πάνος Βάββας μαζί με τον καλό μας φίλο Πάνο Πρέντζα και αναμένεται να γίνει χαμός! Παρακάτω σας επισυνάπτουμε τη σχετική εκδήλωση στο facebook, ενώ πατώντας εδώ μπορείτε να διαβάσετε τη συνέντευξη που μας παραχώρησε ο Πάνος Π. πριν λίγο καιρό. Θα χαρούμε να συζητήσουμε μαζί σας!

(https://www.facebook.com/events/1663386287261489/)

2016 ευχές για μία υπέροχη χρονιά!

The post The new year report appeared first on anthem.gr.

DEATHDISCO
Ωγύγου 16 και Λεπενιώτου 24, Ψυρρή
ΗΣΑΠ: ΣΤΑΘΜΟΣ ΘΗΣΕΙΟ / ΜΟΝΑΣΤΗΡΑΚΙ
ΜΕΤΡΟ: ΣΤΑΘΜΟΣ ΜΟΝΑΣΤΗΡΑΚΙ

Στις 21 Δεκεμβρίου του 2014 αποδείξαμε πως μπορεί να υπάρξει ενότητα στη σκηνή μας όταν σε ένα project τα άτομα εργάζονται με αλληλεγγύη κι ομαδικότητα. Το Anthem Festival (Act 1) έχει περάσει προ πολλού και αρκετοί από εσάς μας έχετε κατά καιρούς ζητήσει νέο DIY live, όπου πρωταγωνιστές θα είναι και πάλι νέα κι ανερχόμενα συγκροτήματα που έχουν πολλά να προσφέρουν.

Έφθασε λοιπόν η ώρα για την δεύτερη πράξη του έργου μας, καθώς το “πολυσυλλεκτικό” φεστιβάλ μας Anthem Festival (Act 2), επιστρέφει και θα το παρακολουθήσουμε την Κυριακή 7 Φλεβάρη του 2016. Αυτή τη φορά χώρος φιλοξενίας θα είναι το αγαπημένο μας Death Disco στου Ψυρρή (Ωγύγου 16 και Λεπενιώτου), ενώ το live συνδιοργανώνεται με τα Reflections, τις underground εκδηλώσεις που κατά καιρούς έχουμε παρουσιάσει στο site μας. Η συνεργασία αυτή γίνεται στα πλαίσια της αλληλεγγύης μεταξύ του anthem.gr και των Reflections, με γνώμονα τη σωστότερη προώθηση του underground καλλιτεχνικού χώρου της χώρας μας.

Στη σκηνή θα ανέβουν οι: Dismal Chant (occult death metal), Ascendant Path (melodic death metal), Hearken To Their Agony (metalcore/deathcore), Deathcrop Valley (heavy rock) και Tripnote (melodic hardcore). Το live θα ξεκινήσει στις 20:00 και η σειρά εμφάνισης των συγκροτημάτων θα ανακοινωθεί λίγες μέρες νωρίτερα (ύστερα από ενδελεχή συζήτηση με όλα τα σχήματα) στη σχετική εκδήλωση στο facebook.

Το εισιτήριο θα κοστίζει 5€ και θα μπορείτε να το προμηθευτείτε απευθείας από την είσοδο του καταστήματος. Κατά τη διάρκεια της βραδιάς θα υπάρχουν διάφορα happenings, ενώ στο τέλος της συναυλίας θα κληρωθούν δώρα στους παρευρισκόμενους.

Ελάτε από νωρίς για να παρακολουθήσουμε πέντε από τις πιο αξιόλογες μπάντες της σκηνής μας. Όσο κι αν μας θέλουν διασπασμένους, μπορούμε να αποδείξουμε πως η σκηνή μας ενωμένη δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από αυτές του εξωτερικού.

Ραντεβού λοιπόν στις 7 Φλεβάρη στο Death Disco για μία βραδιά που δε θα ξεχάσει κανείς μας!

The post Το Anthem Festival επιστρέφει! appeared first on anthem.gr.

Τις τελευταίες μέρες μία πολύ όμορφη πρωτοβουλία συζητείται έντονα στους κόλπους της λογοτεχνίας. Ο εκδοτικός οίκος Ars Nocturna, κυκλοφόρησε το πρώτο από μία σειρά βιβλίων, που θα περιέχουν μεταφρασμένα έργα του άρχοντα του μακάβριου, Edgar Allan Poe. Θέλοντας λοιπόν να στηρίξουμε τέτοιες πρωτοβουλίες (πολλά έργα του Ε. Α. Poe δεν έχουν μεταφρασθεί ποτέ στη γλώσσα μας), σας παραθέτουμε το δελτίο τύπου και τις πληροφορίες.

Η Πρόωρη Ταφή και άλλες δύο Μακάβριες Ιστορίες

E. A. Poe

Μετάφραση: Μιχάλης Παπαντωνόπουλος

Ars Nocturna, 2015, 78 σελ.
ISBN 978-618-5032-19-7
Τιμή €5   

Ο παρών τόμος περιέχει τρεις ιστορίες του Έντγκαρ Άλλαν Πόου, εγκαινιάζοντας με αυτόν τον τρόπο τη σειρά Μικρά Γοτθικά των εκδόσεων Ars Nocturna, που στόχο έχει να προσφέρει στο αναγνωστικό κοινό μια συλλεκτική σειρά κλασικών αφηγήσεων γοτθικού τρόμου υψηλής ποιότητας και αισθητικής.  Τα διηγήματα  «Η Πρόωρη Ταφή» (The Premature Burial), «Το Μακρόστενο Κιβώτιο» (The Oblong Box) και «Τα Γεγονότα στην Υπόθεση του κ. Βάλντεμαρ» (The Facts in the Case of M. Valdemar) που παρουσιάζονται στον πρώτο τόμο, περιστρέφονται γύρω από το αγαπημένο στον συγγραφέα τους θέμα του θανάτου, εξετάζοντας παράλληλα τις πιο μύχιες και σκοτεινές πτυχές της ανθρώπινης ψυχής

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ARS NOCTURNA

ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΕΟΥΣ 42

10678, ΑΘΗΝΑ

ΤΗΛ. 2111835524

www.arsnocturna.gr  

The post Η πρόωρη ταφή του E. A. Poe στα Ελληνικά από την Ars Nocturna appeared first on anthem.gr.

Επιστροφή στα δρώμενα μετά από μήνες, μπαίνοντας αυτή τη φορά στα λημέρια του metalcore με το κομμάτι “The Distant Blue” από τους Βρετανούς Architects. Παρμένο από το άλμπουμ “Lost Forever // Lost Together”, το βασικό concept του τραγουδιού είναι ότι παρακολουθούμε την Γη από απόσταση, χρόνια αφού αυτή κατέστη μη κατοικήσιμη.

“That distant blue, that’s me and you

It was from there that we all grew

Framed in space, our first home

All those beating hearts that were made of stone

We were disaster built from flesh and bone”

Το κομμάτι μετά από ένα μικρό χαλαρό intro, ξεκινάει με τους πέντε πρώτους στίχους, οι οποίοι είναι και το ρεφραίν του κομματιού. Το «μακρινό μπλε» είναι η Γη, εκεί που μεγαλώσαμε, το πρώτο μας σπίτι. Αν δώσουμε έμφαση στο “We were disaster…” καταλαβαίνουμε πως ο «αφηγητής» προσδίδει την αιτία που πλέον δεν μπορούμε να κατοικήσουμε την Γη, στην ίδια την ανθρώπινη φυλή.

“Their bodies made a mountain, a ladder to the stars

When they reached up to the sun, it only left them with scars

All the saints and the sinners will reap what they sow

So they stood back and watched their bitterness grow”

Συνεχίζοντας, όσο πλέον γινόταν εμφανές ότι δεν μπορούσαμε να συνεχίζαμε να ζούμε στη Γη, με τον αριθμό των θυμάτων να ανεβαίνει, αναγκαστήκαμε να φύγουμε από την Γη προς «τα αστέρια». Οι ουλές (scars) πιθανότατα συμβολίζουν το παρελθόν, την ιστορία μας όπως κάθε ουλή κρύβει πίσω της την ιστορία για το πως αποκτήθηκε. Πήραμε αυτό που αξίζαμε (reap what they sow) ενώ καθόμασταν αδρανείς βλέποντας το «σπίτι μας» να χάνεται σιγά σιγά. Εδώ γίνεται αναφορά στην πραγματικότητα που ζούμε κάθε μέρα. Όλοι μας ξέρουμε το πόσο εύθραυστος είναι ο πλανήτης μας και πόσο κακή είναι η ανθρώπινη επιρροή για την ζωή του, παρόλα αυτά δεν κάνουμε τίποτα για να το αλλάξουμε, για να καταφέρουμε να διασώσουμε τον πλανήτη μας. Αφάνιση ειδών ζώων, δασών, εκπομπή απεριόριστων ρίπων είναι κάποια παραδείγματα των καθημερινών προβλημάτων που αντιμετωπίζει η Γη και λίγοι από εμάς προσπαθούν να αποτρέψουν.

“They couldn’t tell the cure from disease

They no longer knew their want from their need

They fucked the future, forgot the past

Nothing built was built to last”

Το να μην μπορείς να ξεχωρίσεις την αρρώστια από την θεραπεία και τις ανάγκες από τα θέλω σου, είναι σημαδί του πόσο προχωρημένη είναι η κατάσταση στην οποία έχουμε επιφέρει την πλανήτη. Καταστρέψαμε το μέλλον μας, ξεχνώντας το παρελθόν μας. Δεν μάθαμε από τα λάθη και την ιστορία μας. Τίποτα που χτίσαμε δεν θα μπορούσε να έχει διάρκεια. Σιγά σιγά θα πληρώναμε τις επιλογές μας.

“A common ground, now we see

That connected us like the land and the sea”

Ο δεσμός της θάλασσας με την στεριά είναι αδιάσπαστος. Δεν μπορείς να βρεις θάλασσα που να μην συνδέεται με στεριά. Έτσι και ενωθήκαμε οι άνθρωποι προκειμένου να διασώσουμε το είδος μας. Ο κοινός μας στόχος (common). Είναι γνωστό εξάλλου και μέσα από την ιστορία το πως οι άνθρωποι παραμερίζουν τις διαφορές τους και ενώνονται για την αντιμετώπιση μιας μεγάλης καταστροφής.

“Caught in a web, don’t struggle free

This is all we’ve got, so just let it be

If we save ourselves, we’ll feel so small

We’ll ask ourselves why we cared at all”

Ο ιστός είναι το πρόβλημα στο οποίο έχει «πιαστεί» η ανθρωπότητα. Αν καταφέρουμε και σωθούμε από «τον ιστό» θα αισθανόμαστε μικροί, γιατί θα συνεχίσουμε να πιανόμαστε σε ιστούς, να δημιουργούμε προβλήματα στους εαυτούς μας τα οποία θα απειλήσουν την ίδια μας την ύπαρξη. Γι’αυτό απλά το αφήνουμε να γίνει. Αφήνουμε την καταστροφή να μας αφανήσει. Γιατί στο τέλος η μοίρα μας είναι η ίδια, όσο και να την παλεύουμε.

Για άλλη μια φορά να πω πως η ερμηνεία των στίχων είναι καθαρά δικιά μου. Στα σχόλια (είτε στο site, είτε στα μέσα δικτύωσης) μπορείτε να γράψετε ποια είναι η δικιά σας εκδοχή-ερμηνεία.

The post Lyrical Anatomy #4: Architects – The Distant Blue appeared first on anthem.gr.

Ήταν μία υπέροχη βραδιά για όλους! Επικοινώνησα λοιπόν με τον εμπνευστή των Reflections, Γιώργο Σαφελά, ο οποίος μας παρουσιάζει τις λεπτομέρειες του event:

“Εδώ είχαμε μια ιδιαίτερη περίσταση. Edgar Allan Poe,ο master του μακάβριου και των συμπτώσεων. Όταν έχεις ένα θρυλικό συγγραφέα για κεντρικό θέμα, η πρόκληση είναι μεγάλη από περισσότερες από μια οπτικές γωνίες.

Ο πρώτος στόχος ήταν να αποδείξουμε ότι η κληρονομιά που έχει αφήσει ο Poe στους Έλληνες δημιουργούς είναι αξιόλογη. Με 5 ανθρώπους πιάσαμε όλο το φάσμα έκφρασης, κινούμενα σχέδια, συγγραφή για νέους ανθρώπους και αφήγηση. Η Αγγελική Ράδου μοιράστηκε το stage με ανερχόμενους συγγραφείς ηλικίας 20-25 και αυτή η συνύπαρξη μέσα από τα Reflections είναι ένα από τα σπουδαιότερα πράγματα που έχουμε καταφέρει ως τώρα.Ο Ανδρέας Μιχαηλίδης, ένας από τους καλύτερους αφηγητές στην Αθήνα κάθε φορά παρασύρει τον κόσμο μαζί του με απίστευτο τρόπο και είναι ένας εκ των δυο ανθρώπων στους οποίους οφείλουμε τη διαδραστικότητα με το κοινό που φέτος έχει χτυπήσει ζενίθ.

Εδώ ακριβώς είναι το κλειδί για το δεύτερο στόχο. Ο Poe είναι ”Death Disco” από αισθητικής και ψυχολογικής μεριάς,αφού το gothic αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι του εναλλακτικού club του Ψυρρή. Παρόλα αυτά, εξακολουθεί να αποτελεί μια θεματολογία που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ”βαριά κουλτούρα” που εύκολα μπορεί να κουράσει εντός των τειχών ενός club ή cafe bar. Η άμεση επαφή με τον κόσμο όμως και τους συμμετέχοντες είναι που έχει κυριολεκτικά συντρίψει αυτό το χάσμα, ειδικά φέτος που διανύουμε την τρίτη (και καλύτερη) χρονιά των Reflections.

Πολύ έντονες είναι οι εικόνες από την αφήγηση του Γιώργου Μπελαούρη με τη Μαίρη Βούλγαρη ,της Λένας Κεβχισβίλι που συμμετείχε για πρώτη φορά, αλλά με λίγα μόλις λεπτά χρόνου στη διάθεση της κατάφερε να μας κερδίσει όλους και φυσικά εσύ (Τζανέτος Kαβαλιώτης) που μαζί με το Μπελαούρη αποτελείτε βασικό μέρος του πυρήνα μας. Επίσης ήταν πολύ ουσιώδης ο επίλογος του Μιχάλη Σαββίδη. Όμως το πιο έντονο σημείο της βραδιάς ήταν το σοβαρό τεχνικό πρόβλημα που αντιμετωπίσαμε με τα projections για αρκετή ώρα. Όσο προσπαθούσαμε να το λύσουμε, ο κόσμος αντιμετώπισε το απρόοπτο περιστατικό με χιούμορ και πολύ καλή διάθεση, ενώ από το κατάμεστο Death Disco δεν έφυγε κανένας από την απογοήτευση. Απενατίας, όλοι περίμεναν υπομονετικά τη λύση στο πρόβλημα και τη συνέχεια και πιο πολύ από όλους ο Άρης Λάμπος που εκείνη τη στιγμή προλόγιζε τον ήρωα του, τον Mr Bleak ο οποίος την Δευτέρα 21/12 έσκασε μύτη σε βιβλιοπωλεία και comic shops!

Δεν υπάρχει αμφιβολία για το ότι έχουμε κερδίσει την εμπιστοσύνη του κόσμου και αυτό φάνηκε πανηγυρικά από τον τρόπο που συμπεριφέρθηκε όσο εμείς προσπαθούσαμε(κάνοντας ταυτόχρονα και άλλα πράγματα) να διορθώσουμε τα λάθη μας. Όσκαρ κοινού λοιπόν σε όλους και τους ευχαριστούμε πολύ!

Τα έργα τους παρουσίασαν στην έκθεση μας οι: Χριστίνα Ζαχαράκη, Νίκος Παπαμιχαήλ, Λένα Decay, Στέλλα Στεργίου, Αγγελική Τουρκοχωρίτη, Άρης Λάμπος, Μάτίνα Γεωργά, Βασίλης Ζήκος, Γιώτα ”Di Castelli, Ντίνα ”Dreams”, Τζίμι ”Κάπταιν” και Σιαντόρα Παπαθεοδώρου. Τα βίντεο δημιούργησε η Λία Δαβράδου, ενώ μαζί μας ήταν κι ο Δημήτρης Στραμπης, μόνιμος συνεργάτης στα reflections.”

The post Εναλλακτικές βραδιές στην Αθήνα #6: 150 Ravens @ Death Disco appeared first on anthem.gr.

Πέρα από την πλάκα, όταν ακούς κάθε χρόνο τα ίδια κομμάτια, πραγματικά τα βαριέσαι. Έχουν καταντήσει πιο γραφικά κι από τα Άγραφα, το σουβλάκι στη Λειβαδιά μοιάζει τόσο-όχι-γραφικό. Οπότε εκεί γύρω στο Γυμνάσιο-Λύκειο πριν κάποια χρόνια που ψαχνόμουν με rock και metal, βρήκα διάφορες φοβερές διασκευές ή ακόμα και πρωτότυπα χριστουγεννιάτικα τραγούδια από αρκετούς καλλιτέχνες. Πέρυσι εγώ και ο Τζανέτος σας παραθέσαμε 5 τραγούδια ο καθένας, στο σημερινό Six Songs θα παραθέσω άλλα 6 τραγούδια για να απολαύσετε όσοι έχετε χάσει τα all time classics.

Το είχα πει και πέρυσι. Άπειρος σεβασμός στον προσφάτως αποθανόντα Christopher Lee, ο οποίος στις heavy metal διασκευές του σε χριστουγεννιάτικα τραγούδια δίνει πραγματικά ρέστα. Τον φαντάζεσαι να τα τραγουδάει με κιθάρα ντυμένος Σάρουμαν στην κορυφή του Isengard και πωρώνεσαι περισσότερο!

Ό,τι και να λέμε, ο μεγάλος ηθοποιός διασκευάζει υπέροχα τον Μικρό Τυμπανιστή και την Άγια Νύχτα στο video που παραθέτω και μπορείτε να βρείτε κι άλλες διασκευές του με λίγο ψάξιμο. Α και Μικρέ Τυμπανιστή…ΓΑΜΩ ΤΟ ΡΑ ΠΑ ΠΑΜ ΠΑΜ ΣΟΥ!

Προσωπικά γουστάρω άπειρα Shinedown και επειδή είναι μία πολύ όμορφη διασκευή, την παραθέτω αντί του αυθεντικού κομματιού του John Lennon. Αξίζει να δώσεις μία ευκαιρία σε αυτό το συγκρότημα και τη μαγική φωνή του Brent Smith να σε ταξιδέψουν όπως το μεγάλο Σκαθάρι.

Το συγκεκριμένο είναι από το δίσκο We Wish You a Metal Xmas and a Headbanging New Year που είχα αναφέρει και πέρυσι και στον οποίο συμμετέχουν πάρα πολλοί γνωστοί metal μουσικοί και στο παραπάνω συνεργάζονται οι Alice Cooper, John 5, Billy Sheehan και Vinny Appice. Αποτέλεσμα μία φοβερή διασκευή του κλασσικού τραγουδιού με πολύ ωραίο σόλο προς το τέλος. Απόλαυση!

Στην πέρσινη λίστα του Τζανέτου υπάρχει τραγούδι από τον χριστουγεννιάτικο δίσκο “A Twisted Christmas” των Twisted Sister, ωστόσο θα προτιμήσω την πολύ καλή διασκευή στο υπερκλασσικό Let It Snow που τα έχει όλα. Ωραία φωνητικά, καλό σόλο, χριστουγεννιάτικη ηρεμία, metal έκρηξη! Ω ναι, έτσι μου αρέσουν τα Χριστούγεννά μου! Μεγάλο bonus η εισαγωγή που θυμίζει Children of the Grave από Black Sabbath.

Αν από την άλλη θες τα Χριστούγεννά σου πιο μαύρα, αυτό συστήνεται ανεπιφύλακτα. Παραμορφωμένη εκτέλεση του Jingle Bells στην εισαγωγή, βαρύ κι ασήκωτο μπάσο να οδηγεί τη σύνθεση, κιθάρες μπουκωμένες και ένα Jonathan να κάνει ίσως τα πιο βαριά φωνητικά που θυμάμαι σε τραγούδι των Korn. Στην αρχή νόμιζα ότι δεν είναι καν δικό τους μέχρι που το έψαξα και είδα πως ισχύει. Όπως και να κάνει, για φίλους που σιχαίνονται τα Χριστούγεννα, αυτό το τραγούδι αποτελεί ίσως το πιο ευθύ “κράξιμο” στο Jingle Bells 😛

Κλείνω με AC/DC και Mistress for Christmas. Ναι δε νιώθεις πολύ χριστουγεννιάτικο πνεύμα, αλλά είναι AC/DC την τρέλα μου και ό,τι τραγούδι και να γράψουν με στίχους για τα Χριστούγεννα θα είναι φοβερό. Και μόνο από τον τίτλο επίσης καταλαβαίνεις τι παίζει με τους στίχους 😉

Ναι το είχα ποστάρει και πέρυσι, αλλά είναι μακράν το πιο αγαπημένο για αυτούς τους στίχους:

Το Six Songs με τα mashups θα είναι το επόμενο τελικώς.

Καλά Χριστούγεννα σε όλους 😉

The post The Sound Vault: Rock και metal χριστουγεννιάτικα τραγούδια appeared first on anthem.gr.

Οι “ιστορικοί” Hammerfall επιστρέφουν αυτή την Κυριακή στη χώρα μας ύστερα από 18 (!) χρόνια και οι φανατικοί οπαδοί τους δεν μπορούν να περιμένουν. Το Rainbow, το οποίο πάντοτε ακούει τη φωνή του κοινού κι εδώ και καιρό έχει αποδείξει πως υποστηρίζει τις όμορφες μουσικές κινήσεις, οργάνωσε ένα αφιέρωμα στο συγκρότημα, όπου μάλιστα κληρώθηκαν και προσκλήσεις για τη συναυλία. Για να γίνει ακόμη πιο ενδιαφέρουσα η βραδιά, στο πρόγραμμα προστέθηκαν κι οι Sabaton, διαμορφώνοντας ενδιαφέρουσα Versus ατμόσφαιρα. Συνεπώς, το αφιέρωμα βασιζόταν σε δύο από τα πιο αγαπημένα σχήματα του ελληνικού.

Οι μουσικές επιλογές του Διαμαντή Δουρδούμα κατάφεραν από την πρώτη στιγμή να μας “ταρακουνήσουν” και να μας σηκώσουν από τις θέσεις μας. Όσο κι αν θες να μείνεις ακίνητος, είναι αδύνατον να αποφύγεις το headbanging με ένα τέτοιο dj set! “Ghost Division”, “Angels”, “Carolus Rex”, “Swedish Pagans”, “Panzer Battalion” και “Primo Victoria” από Sabaton και “Any Means Necessary”, “Hammerfal”, “Last Man Standing”, “Let The Hammer Fall” και “Renegade” από Hammerfall , είναι μονάχα λίγες από τις επιτυχίες που ακούσαμε καθ’ όλη τη διάρκεια της βραδιάς! Εντύπωση μου έκανε το “Dreams Come True” με το οποίο έκλεισε ποιοτικά η βραδιά.

Ας αφήσουμε όμως τον Διαμαντή να μας περιγράψει ο ίδιος το πως έζησε τη βραδιά πίσω από τα decks:

“Ο κόσμος άρχισε να ”ζεσταίνεται” σιγά σιγά ενώ το μαγαζί γέμιζε όσο περνούσε η ώρα. Όλοι έδειχναν να απολαμβάνουν τη μουσική, τραγουδώντας τα περισσότερα κομμάτια με πάθος. Πολλοί έδειξαν επίσης μεγάλη αγάπη στις επιτυχίες των Hammerfall όπως το ”Hearts on Fire”,το ”Last Man Standing” και το ”Bloodbound” και σε αγαπημένα κομμάτια των Sabaton όπως το ”To Hell And Back” και το ”Coat Of Arms”. Η στιγμή της βραδιάς όμως ήταν αναμφίβολα το ”Primo Victoria” όπου όλοι το τραγούδησαν σθεναρά στίχο προς στίχο! Στο τέλος δυο τυχεροί μετά από κλήρωση κέρδισαναπό μια πρόσκληση ο καθένας, για το live των της ερχόμενης Κυριακής(13/12) των Hammerfall με τους Εlvenking που θα πραγματοποιηθεί στο Fuzz και προσωπικά ανυπομονώ να το απολαύσω!”

Τι να περιμένουμε όμως στο άμεσο μέλλον; Ο Διαμαντής μας παρουσιάζει το τι έρχεται:

“Εμείς στο Rainbow αγαπάμε πολύ τη μουσική, με προφανή αδυναμία μας τη metal. Ανέκαθεν προσπαθούσαμε να κάνουμε πράγματα καινούρια, διαφορετικά, που δε μπορεί κανείς να βρει εύκολα και του λείπουν: αφιερώματα σε αγαπημένες μπάντες όλου του φάσματος του metal, από κλασσικό heavy μέχρι και τον ακραίο ήχο του thrash/death/black metal. Έτσι έχουμε επιλέξει να αφιερώνουμε τις Κυριακές, τις Τρίτες και τις Τετάρτες σε μεγάλα συγκροτήματα που μας έχουν σημαδέψει ή κι ακόμη σε κάποιο συγκεκριμένο είδος της metal. Στα decks για τις ημέρες που προανέφερα θα βρείτε εμένα ”D.Diamond” και τον ”Geo Kar”, γεμάτους διάθεση για πολύ και καλή ”σκληρή” μουσική!”

Άριστη εξυπηρέτηση, μουσική εκτόνωση κι ασταμάτητο τραγούδι ήταν το σύνθημα της βραδιάς! Κι εμείς θα συνεχίσουμε να υποστηρίζουμε το αγαπημένο μας μαγαζί, το οποίο μας προσφέρει ασταμάτητα βραδιές, οι οποίες χαράζονται για καιρό στη μνήμη μας!

The post Εναλλακτικές βραδιές στην Αθήνα #4: Hammerfall vs Sabaton @ Rainbow Rock Bar appeared first on anthem.gr.