Podcast Website – Podcast Feed

Spotify – CastBox – RadioPublic
TuneIn – Apple Podcasts
Listen Notes – Breaker – Overcast
Castro – Podchaser
player.fm

Ολοκληρωμένο αρχείο ραδιοφωνικών εκπομπών

The post [Past Forward #24] Από το DM στο Red Flag: Cyberbullying, Φλερτ και Αστεία Πεσίματα appeared first on anthem.gr.

Δύσκολοι καιροί και πέτρινα τα χρόνια, αλλά οι παρουσιαστές του Μοκατσίνο Κάλντο δεν μασάνε! Σηκώνουν τα μανίκια και καταπιάνονται με πολλές εργασίες: σούπερ-μάρκετ, σέρβις, τηλεφωνική εξυπηρέτηση, συμβουλευτικές εταιρίες, σεζόν κι ενοικιαζόμενα αυτοκίνητα. Η Αναστασία κι ο Γιάννης έχουν περάσει από πολλά…πόστα και κάνουν μια αναδρομή για να θυμηθούν θετικά κι αρνητικά από κάθε τους δουλειά, ώστε να ενημερώσουν τον κόσμο ποιες είναι οι πραγματικές συνθήκες πίσω από κάθε εργασία. Γενικά, δουλειά να βρίσκεται(ε)!

Podcast Website – Podcast Feed

Spotify – CastBox – RadioPublic
TuneIn – Apple Podcasts
Listen Notes – Breaker – Overcast
Castro – Podchaser
player.fm

Ολοκληρωμένο αρχείο ραδιοφωνικών εκπομπών

The post [Μοκατσίνο Κάλντο #10] Δουλίτσα να βρίσκετε appeared first on anthem.gr.

Ήταν καιρός να επιστρέψει το Sound Vault μετά από μήνες απουσίας και τι καλύτερο από το να ασχοληθούμε ξανά με μια δισκογραφία. Οι Mastodon είναι ένα συγκρότημα που γνώρισα κάπου στο Λύκειο σε μια εποχή που δε μπορούσα να καταλάβω στο έπακρο τη μουσική τους. Πέρασαν χρόνια όπου άκουγα κάθε νέο τους πόνημα και σιγά σιγά μπορούσα να αποτυπώσω κάποια από τα μηνύματα της πορείας τους, ειδικά σε τραγούδια που δεν ήταν ανάμεσα στα δημοφιλέστρά τους.

Στο περσινό Release τους είδα για πρώτη φορά live, δυστυχώς χωρίς τον Brent Hinds που πριν λίγο καιρό είχε αποχωρήσει, ενώ έναν μήνα αργότερα θα έφευγε από τη ζωή στα 51 του. Με αφορμή το νέο τους άλμπουμ Marrow Deep που κυκλοφορεί στα τέλη Αυγούστου αποφάσισα ότι είναι καλή στιγμή να γράψω ένα αφιέρωμα σε όλη τη δισκογραφία τους.

Κράτησα τον κλασικό κανόνα, ότι ακούω όλα τα άλμπουμ με χρονολογική σειρά και σκοπός είναι να τα δούμε τόσο σαν μια φωτογραφία της στιγμής και της μουσικής φάσης που περνούσε το συγκρότημα, αλλά και σαν μέρος μιας μεγαλύτερης πορείας. Πάμε λοιπόν σήμερα να δούμε αναλυτικά κάθε δίσκο των Mastodon και γιατί έχουν κερδίσει επάξια μια θέση ανάμεσα στα κορυφαία συγκροτήματα της γενιάς τους.

Remission (2002)

Στις αρχές της χιλιετίας, τέσσερις μουσικοί που έπαιζαν σε διαφορετικά συγκροτήματα αποφάσισαν να ενώσουν τις δυνάμεις τους λόγω της κοινής αγάπης τους στο sludge και το 80s heavy metal. Εγένετο λοιπόν Mastodon και το 2002 κυκλοφόρησαν το πρώτο τους άλμπουμ που ακόμα και σήμερα μπορεί να θεωρηθεί ένα μανιφέστο για τον σύγχρονο sludge ήχο.

Ο ήχος τους μοιάζει ακατέργαστος και χαοτικός, όμως οι ιδέες τους γύρω από metal και τα stoner-hardcore στοιχεία τον κάνουν να ακούγεται πιο πλούσιος. Οι συνθέσεις είναι γεμάτες αλλαγές και ένταση και δεν χάνουν ποτέ τη συνοχή τους. Από αυτό το άλμπουμ μπορείς να βρεις ήδη τα πρώτα κλασικά κομμάτια της δισκογραφίας τους, όπως τα Crusher Destroyer, March of the Fire Ants και Mother Puncher, αλλά και διαμάντια όπως το Ol’e Nessie και Trilobite.

Επίσης ξεκινάει τη θεματική των πρώτων τεσσάρων άλμπουμ όπου το καθένα περιστρέφεται γύρω από ένα στοιχείο της φύσης και στο Remission, αυτό είναι η φωτιά. Οι Mastodon μοιάζουν να πειραματίζονται και να ψάχνουν τον ήχο τους, γνωρίζοντας όμως πως θέλουν να κινηθούν. Η τεχνική τους, η δημιουργικότητά τους, το στακάτο παίξιμο στα ντραμς και οι εξαιρετικές τους κιθάρες είναι εκεί και μας υπενθυμίζουν τα όσα πρόκειται να ακολουθήσουν.

Leviathan (2004)

Ο δίσκος αντιπροσωπεύει το στοιχείο του νερού και το πρώτο τους concept album αφιερωμένο στο Moby-Dick του Herman Melville ήταν αυτό που τους έβαλε για τα καλά στον χάρτη. Το Leviathan είναι μία από τις κορυφές στη δισκογραφία των Mastodon και ένα αριστουργηματικό άλμπουμ που κερδίζει επάξια μια θέση ανάμεσα στα καλύτερα της δεκαετίας που κυκλοφόρησε.

Το εναρκτήριο Blood and Thunder με το χαρακτηριστικό του riff και τη φωνή του Sanders παραμένει και το γνωστότερο τους κομμάτι στο ευρύ κοινό. Η μαγεία ωστόσο κρύβεται στο πως οι Mastodon ακροβατούν μεταξύ του progressive και του sludge προσφέροντας μας ένα παραμύθι για την εμμονή και την εκδίκηση. Άλλοτε σκληρότεροι όπως στο Iron Tusk και άλλοτε σε πιο progressive φόρμες όπως στο Seabeast, άλλοτε γρήγοροι όπως στο Megalodon και άλλοτε μελωδικότεροι όπως στο Naked Burn, οι Mastodon μας προσφέρουν ένα άλμπουμ χωρίς μέτρια στιγμή.

Το αποκορύφωμα έρχεται στο σπουδαίο 13λεπτο Hearts Alive που ακόμα και σήμερα πιστεύω ότι αποτελεί μια κορυφή για όλο το progressive είδος. Περίπλοκες δομές, συνεχείς αλλαγές ρυθμών, μελωδικές κιθάρες, αυτός ο δίσκος έχει τα πάντα. Είναι η στιγμή που φαίνεται πως οι Mastodon έχουν τον δικό τους ήχο, τις δικές τους μουσικές φόρμες και τη δική τους αισθητική από την αρχή μέχρι το τέλος του. Ένας από τους κορυφαίους metal δίσκους της δεκαετίας.

Blood Mountain (2006)

Αν το Leviathan ήταν η καθιέρωση για τους Mastodon σαν μια πρωτοπόρα μπάντα της sludge/progressive σκηνής, τότε το Blood Mountain ήταν η επιβεβαίωση ότι αξίζουν τη θέση τους. Το δεύτερο concept άλμπουμ τους, αφιερωμένο στο στοιχείο της Γης, περιγράφει τη δυσκολία της ανάβασης σε ένα βουνό, τις κακουχίες, την πείνα, αλλά και τα παράξενα πλάσματα που μπορείς να συναντήσεις.

Μουσικά δεν πατάνε πάνω στον προκάτοχό του, αλλά επιλέγουν να εξελιχθούν. Δημιουργούν ένα άλμπουμ ακόμα πιο πολύπλοκο και με περισσότερη ψυχεδέλεια. Η εκρηκτική τετράδα στην αρχή του δίσκου με τα The Wolf is Loose, Crystal Skull, Sleeping Giant και Capillarian Crest δείχνει αμέσως ότι το άλμπουμ αυτό θα μείνει σαν κλασικό στη δισκογραφία τους.

Οι Hinds-Kelliher στις κιθάρες και οι Sanders-Dailor στο rhythm section ακούγονται περισσότερο δεμένοι από ποτέ. Ανάμεσα στα progressive περάσματα και τα βαριά riffs, συναντά κανείς σουρεαλιστικές στιγμές που μεγιστοποιούν την ψυχεδέλεια της ακρόασης του άλμπουμ με αποκορύφωμα το Colony of Birchmen. Ίσως δεν είναι τόσο άμεσο όσο το Leviathan, αλλά χρειάζεται το χρόνο του για να σε κερδίσει. Δείχνει όλο το όραμα των Mastodon και δεν μας προετοίμαζε με τίποτα για τον τυφώνα που θα ερχόταν λίγα χρόνια μετά.

Crack the Skye (2009)

Είναι δύσκολο να βάλω σε τάξη τις σκέψεις μου και να μιλήσω για το Crack the Skye. Οι Mastodon αυτή τη φορά δεν καταπιάνονται με το στοιχείο του αέρα, αλλά με τον Αιθέρα, γνωστό και ως το πέμπτο στοιχείο. Αυτό είναι αρκετό για να δείξει τις ασύλληπτες πνευματικές αναζητήσεις αυτού του άλμπουμ. Όλα τα μέλη το προσέγγισαν ως κάτι τελείως διαφορετικό απ’ όσα επιχείρησαν στο παρελθόν, ενώ ο Dailor συμμετέχει για πρώτη φορά στα φωνητικά και ο τίτλος του άλμπουμ είναι αφιερωμένος στην αδερφή του που αυτοκτόνησε σε ηλικία δεκατεσσάρων ετών.

Οι Mastodon μοιάζουν να φεύγουν από τον κλασικό σκληρό sludge ήχο και επενδύουν περισσότερο στην προοδευτική τους πλευρά. Επηρεασμένοι από τους Pink Floyd και τους King Crimson, αποφασίζουν να βάλουν περισσότερα ατμοσφαιρικά περάσματα στα τραγούδια τους, δίνουν βαρύτητα στις μελωδίες και συνδυάζουν τα μελωδικά φωνητικά του Dailor με τα σκληρά των Sanders και Hinds πετυχαίνοντας μια απίστευτη ισορροπία.

Το Oblivion και το Divinations αποτελούν δύο από τα επιδραστικότερα progressive τραγούδια της γενιάς τους, ενώ το απίστευτο 11λεπτο The Czar και το 13λεπτο έπος The Last Baron είναι δύο από τις κορυφώσεις του δημιουργικού οίστρου στον οποίον βρισκόντουσαν τότε σαν συγκρότημα. Το Crack the Skye αποτελεί κατ’ εμέ την κορύφωση αυτής της πρώτης περιόδου συνδυάζοντας τεχνική, συναίσθημα και φαντασία περισσότερο από κάθε άλλο άλμπουμ τους.

The Hunter (2011)

Δίσκοι σαν το The Hunter αποτελούν πάντα παγίδα. Ειδικά αυτός δεν ερχόταν απλά μετά από ένα μεγαλεπήβολο magnum opus, αλλά μετά από μία δεκαετία που οι Mastodon επηρέαζαν το μουσικό στερέωμα με κάθε καινούρια τους κυκλοφορία. Το The Hunter απομακρύνεται τελείως από το μοτίβο του concept δίσκου και τη σύνθετη αφήγηση και είναι ένα άλμπουμ πιο άμεσο και διαφορετικό από οτιδήποτε είχαν προσπαθήσει.

Ουσιαστικά οι Αμερικάνοι παντρεύουν τον sludge ήχο των πρώτων άλμπουμ τους με τη συνθετική και καλλιτεχνική ωριμότητα των πιο πρόσφατων κυκλοφοριών τους. Η δομή των κομματιών τους αλλάζει. Προτιμούν να γράφουν μικρότερα τραγούδια σε διάρκεια, αλλά να κρατούν την τεχνική και την πολυπλοκότητά τους σε υψηλό επίπεδο.

Ανάμεσα σε μελωδικά ραδιοφωνικά χιτάκια όπως το Curl of the Burl μπορείς να βρεις στιγμές που αφήνονται στην ψυχεδέλεια τους όπως στα Thickening και Stargasm, sludge τραγουδάρες τύπου Black Tongue και Spectrelight ή και κομμάτια που δείχνουν το απόλυτο πάντρεμα ιδεών τους όπως στα Blasteroid και Dry Bone Valley. Είναι ένας δίσκος-ανάσα μετά από έναν τυφώνα και αρκετοί το κατατάσσουν αρκετά χαμηλά στις προτιμήσεις τους. Για μένα είναι σίγουρα μια από τις καλύτερες κυκλοφορίες τους, γιατί απέδειξαν όλο το εύρος τους ως μουσικοί.

Once More ‘Round the Sun (2014)

Έχω δει αρκετά άρθρα στο Ίντερνετ να τοποθετούν αυτό το άλμπουμ στην τελευταία θέση στις προτιμήσεις των ακροατών, αλλά προσωπικά διαφωνώ. Το Once More ‘Round the Sun βρίσκει τους Mastodon σε μια περίοδο με απόλυτα διαμορφωμένη ταυτότητα. Είναι ο δίσκος που συνδυάζει τις progressive αναζητήσεις τους, την πρώιμη ψυχεδέλεια και την αμεσότητα του The Hunter.

Τα riffs τους παραμένουν βαριά και έχουν την άκρως αναγνωρίσιμη υπογραφή τους, ωστόσο φωνητικά οι μελωδίες τους βασίζονται σε πιο προσβάσιμες δομές. Αυτό γίνεται εμφανές από το εναρκτήριο Tread Lightly και συνεχίζεται με το The Motherload που θα γινόταν ένα από τα πιο δημοφιλή τραγούδια της δισκογραφίας τους. Δεν παρατάνε τον πειραματισμό τους, απλά ακολουθούν μια άλλη κατεύθυνση.

Το Once More ‘Round the Sun είναι ποικιλόμορφο και γεμάτο τραγούδια που φωτογραφίζουν κάθε περίοδο της μπάντας όπως το Chimes at Midnight που κλείνουν το μάτι στην εποχή του Leviathan ή το Asleep in the Deep που μας γυρίζουν στο Crack the Skye. Δεν ψάχνουν πλέον νέα μουσικά μονοπάτια, αλλά γράφουν ως ένα συγκρότημα που ξέρει πλέον που πορεύεται.

Emperor of Sand (2017)

Περνάμε στο ίσως καλύτερο άλμπουμ που έβγαλαν οι Mastodon την προηγούμενη δεκαετία και την επιστροφή τους σε concept δίσκους. Όλα τα μέλη της μπάντας είχαν στο κοντινό τους περιβάλλον πολλά πρόσωπα που περνούσαν προβλήματα υγείας κι έτσι υπάρχει μια αίσθηση του επείγοντος και πολύ συναίσθημα που κάπως επισκιαζόταν στις εποχές που οι Mastodon έπαιζαν πιο τεχνικά.

Η ιστορία του άλμπουμ αφορά έναν ταξιδευτή που περιπλανιέται σε μια έρημο έχοντας ήδη καταδικαστεί σε θάνατο από έναν σουλτάνο, τον ομώνυμο Emperor of Sand. Λειτουργεί σαν αλληγορία για τη θνητότητα, τις ασθένειες και φυσικά την πορεία ενός ανθρώπου προς το προδιαγεγραμμένο τέλος της ζωής του. Από την άλλη, στο μουσικό κομμάτι συνεχίζουν και ισορροπούν μεταξύ όλων των εποχών τους γλυκοκοιτώντας ίσως λίγο την περίοδο του The Hunter.

Η πιο άμεση και εμπορική πλευρά τους υπάρχει στο Sultan’s Curse και το Show Yourself, αλλά κάπου εκεί εμφανίζονται τα Precious Stones και Steambreather με τις εισαγωγάρες τους ή το πιο progressive Roots Remain και σου θυμίζουν τις πρώτες εποχές του συγκροτήματος. Αυτό το άλμπουμ είναι απλά καταπληκτικό από την πρώτη του νότα και δεν εξερευνά κάτι καινούριο. Είναι μια υπενθύμιση για το πόσο συναίσθημα και προσωπικότητα μπορούν να βγάλουν οι Mastodon στη νέα εποχή τους.

Hushed and Grim (2021)

Ο τελευταίος δίσκος τους με τον αδικοχαμένο Brent Hinds έμελε να είναι και ο μόνος της δισκογραφίας τους που δε με κέρδισε όσο οι προηγούμενοι. Ίσως να υπήρχαν από τότε οι προστριβές που έδειξαν την έξοδο στον Hinds με αποτέλεσμα ο ίδιος να μιλάει με τα χειρότερα λόγια για τους πρώην συνοδοιπόρους του. Βέβαια αυτό δε σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι το Hushed and Grim είναι κακό άλμπουμ.

Είναι ένα ακόμα παιδί του συναισθηματισμού τους που εξερευνά τον θάνατο και την απώλεια μιας και είχαν χάσει τον μάνατζερ και στενό τους φίλο Nick John. Το άλμπουμ είναι το μεγαλύτερο τους σε διάρκεια και έχει μερικές πολύ καλές στιγμές όπως το Pain with an Anchor, το ψυχεδελικό Sickle and Peace, το More Than I Could Chew που μας ταξιδεύει μόλις ένα δίσκο πίσω με τη δομή του και το γρήγορο sludge-οείδες Pushing the Tides.

Δεν έχει τη δύναμη του Leviathan, την τραχύτητα του Blood Mountain ή τον ακραίο πειραματισμό του Crack the Skye, αλλά κλείνει τον δεύτερο κύκλο μιας σπουδαίας δισκογραφίας. Κάθε riff και κάθε μελωδία του μοιάζει να κουβαλάει την εμπειρία δύο δεκαετιών μουσικής και αυτό σίγουρα μετράει.

Ο νέος δίσκος των Mastodon αναμένεται στα τέλη του Αυγούστου και σίγουρα ανυπομονώ να τους ακούσω χωρίς τον Hinds πλέον, με τον Nick Johnston πλέον στις κιθάρες και τον João Nogueira στα πλήκτρα. Ευχή μου είναι να είναι η έναρξη ενός καινούριου εξίσου ποιοτικού μονοπατιού που θα σέβεται την κληρονομιά της μπάντας, αλλά θα φέρει και νέες ιδέες στο τραπέζι.

Καλές διακοπές σε όλους και θα τα πούμε σύντομα με ολοκαίνουρια άρθρα.

The post The Sound Vault: Εξερευνώντας ξανά τη δισκογραφία των Mastodon appeared first on anthem.gr.

Χαιρετώ όλους τους αναγνώστες του anthem.gr!

Την Κυριακή 21 Ιουνίου αποδεχθήκαμε την πρόσκληση που μας είχε κάνει ο Χρήστος Μούχλιας στη συνέντευξη που μας παραχώρησε στην εκπομπή Story Mode του Favela Radio και βρεθήκαμε στο Hollywood Live Stage, για να ζήσουμε από κοντά την παρουσίαση για την 4η κατά σειρά μουσική μαθητική παράσταση «ΕΧΟΥΜΕ ΛΑΗΒ».

Μια βραδιά που από την αρχή είχε τον χαρακτήρα γιορτής. Δεν ήταν μια τυπική συναυλία, δεν ήταν μια απλή μαθητική παράσταση. Ήταν μια ζωντανή συνάντηση ανθρώπων που αγαπούν τη μουσική, βγαίνουν στη σκηνή, δοκιμάζονται, εκφράζονται και μοιράζονται τη χαρά της δημιουργίας.

Για μένα προσωπικά, η βραδιά είχε και μια ξεχωριστή σημασία! Και αυτο γιατί είχα τη χαρά να παρουσιάσω το event. Ήταν μια εμπειρία διαφορετική από όσες έχω ζήσει μέχρι σήμερα σε παρόμοιο πλαίσιο. Χωρίς υπερβολή, ήταν μία από τις πιο όμορφες στιγμές που έχω περάσει πάνω σε σκηνή!

Αυτό που καταλάβαμε από την αρχή ήταν ότι το «ΕΧΟΥΜΕ ΛΑΗΒ» είχε ήδη φτιάξει τη δική του μικρή κοινότητα. Λίγο μετά τις 19:00, ο χώρος είχε αρχίσει να γεμίζει. Έξω από το Hollywood Live Stage περίμενε κόσμος σε ουρά που ερχόταν για να στηρίξει τη βραδιά.

Πάνω από 200 θεατές ήρθαν στον χώρο. Η ατμόσφαιρα έμοιαζε περισσότερο με μεγάλη γιορτή και όχι με μια συνηθισμένη μαθητική παράσταση! Αυτό ήταν ίσως το πρώτο που σε έκανε να το απολαύσεις. Η ενέργεια του κόσμου!

Φίλοι, οικογένειες, καθηγητές, μαθητές, άνθρωποι που είχαν έρθει για να στηρίξουν, αλλά και για να περάσουν καλά. Δεν υπήρχε η αμηχανία που πολλές φορές συναντάς σε αντίστοιχες παρουσιάσεις. Υπήρχε ζεστασιά, χειροκρότημα, χαμόγελο και μια διάθεση συμμετοχής που έδινε ώθηση σε όσους ανέβαιναν στη σκηνή. Στη σκηνή ανέβηκαν μαθητές όλων των ηλικιών. Και αυτό έδωσε στη βραδιά έναν πολύ ξεχωριστό χαρακτήρα.

Διαφορετικά όργανα, διαφορετικά επίπεδα εμπειρίας, διαφορετικές μουσικές αναφορές και διαφορετικές προσωπικότητες βρέθηκαν κάτω από την ίδια ιδέα,την μουσική!

“Η μουσική είναι η αφορμή για έκφραση, συνεργασία και μοίρασμα”

Το «ΕΧΟΥΜΕ ΛΑΗΒ» δεν προσπάθησε να μείνει σε ένα μόνο ύφος. Αντίθετα, έδειξε από νωρίς ότι θέλει να τα χωρέσει όλα. Και πραγματικά, είδαμε τα πάντα! Από rock και metal εκρήξεις μέχρι ελληνικό έντεχνο τραγούδι, pop, αλλά και πιο τρυφερές στιγμές, με χιούμορ, συγκίνηση και καθαρή ενέργεια.

Το ρεπερτόριο της βραδιάς ήταν από μόνο του μια απόδειξη του χαρακτήρα της παράστασης!

Από Gorillaz, Guns N’ Roses, Black Sabbath, Metallica, Iron Maiden, Whitesnake, Radiohead, Blue Öyster Cult, HIM και Jimi Hendrix μέχρι Νατάσσα Μποφίλιου, Σοφία Βόσσου, Βασίλη Παπακωνσταντίνου, Μελίνα Κανά, Μαρίζα Ρίζου, Χατζηφραγκέτα, Polkar, Δυτικές Συνοικίες, αλλά και αναφορές στη Eurovision, το πρόγραμμα κινήθηκε ανάμεσα σε εποχές, είδη και διαθέσεις.

Ακούσαμε τραγούδια που μας έβαλαν σε κλίμα συναυλίας , όπως το “Master of Puppets”, το “For Whom the Bell Tolls”, το “Wasted Years”, το “Still of the Night” και το “N.I.B.”, αλλά και πιο συναισθηματικές στιγμές , όπως το “Hallelujah”, το “No Surprises”, το “Can’t Help Falling in Love” και το “Η Καρδιά Πονάει Όταν Ψηλώνει”.

Υπήρξαν επίσης πιο pop και νοσταλγικές επιλογές, όπως το “I Want It That Way”, το “The Winner Takes It All”, το “Eye of the Tiger” και το “I’m Always Here” από το Baywatch, αλλά και οργανικά κομμάτια όπως το “Cissy Strut” των The Meters και το “Things Ain’t What They Used to Be” του Duke Ellington.

Αυτή η ποικιλία δεν προκάλεσε χάος, αντίθετα, έδωσε ζωντάνια στη βραδιά!

Κάθε τραγούδι άνοιγε έναν διαφορετικό κόσμο. Έδινε στους μαθητές χώρο να σταθούν πάνω στη σκηνή ως μουσικοί. Άλλοι πήραν κιθάρες, άλλοι μπάσο, τύμπανα, πλήκτρα ή φωνητικά. Έτσι, κάθε φορά δημιουργούνταν διαφορετικά σχήματα και διαφορετικές δυναμικές! Αυτό έκανε τη βραδιά να μοιάζει περισσότερο με συναυλίακο live παρά με τυπική μαθητική παρουσίαση.

Μία από τις πιο όμορφες στιγμές της βραδιάς ήταν και το γεγονός ότι, για πρώτη φορά, τέσσερις μαθητές σχημάτισαν τη δική τους μπάντα και ανέβηκαν στη σκηνή ως κανονικό μουσικό σύνολο. Δεν ήταν απλώς μια ακόμη συμμετοχή στο πρόγραμμα, αλλά μια στιγμή που έδειξε στην πράξη τι μπορεί να γεννήσει μια τέτοια διαδικασία! Άνθρωποι που ξεκινούν ως μαθητές, βρίσκουν κοινό κώδικα μέσα από τη μουσική και τελικά δημιουργούν κάτι δικό τους.

Αυτό έκανε τη βραδιά ακόμα πιο ξεχωριστή.

Γιατί εκτός από τις μεμονωμένες συμμετοχές, τις διασκευές και τις διαφορετικές μουσικές επιλογές, είδαμε και μια μπάντα που ουσιαστικά δημιουργήθηκε μέσα από την ίδια την κοινότητα των μαθητών. Και αυτό είναι ίσως ένα από τα πιο σημαντικά στοιχεία μιας μουσικής μαθητικής παράστασης. Δεν μένει μόνο στην παρουσίαση. Ανοίγει δρόμους για νέες συνεργασίες. Σημαντικό ρόλο σε όλο αυτό είχαν φυσικά και οι καθηγητές. Οι μουσικοί και οι άνθρωποι που στήριξαν τη διαδικασία πίσω από τη σκηνή βοήθησαν επίσης.

Το αποτέλεσμα δεν φαινόταν πρόχειρο. Δεν έμοιαζε με κάτι που έγινε απλώς για να τελειώσει η υποχρέωση. Είχε πρόβα. Είχε φροντίδα,Είχε διάθεση και έδινε την αίσθηση ότι όσοι συμμετείχαν πίστευαν πραγματικά σε αυτό που παρουσίαζαν.

Το Holy Wood Live Stage αποδείχθηκε ιδανικός χώρος για μια τέτοια βραδιά. Είχε την ατμόσφαιρα live σκηνής που χρειαζόταν, αλλά ταυτόχρονα κράτησε και την οικειότητα μιας μαθητικής γιορτής. Ο κόσμος ήταν κοντά στη σκηνή, οι αντιδράσεις περνούσαν άμεσα στους μουσικούς και το χειροκρότημα έδινε συνεχώς ώθηση στην επόμενη συμμετοχή. Και κάπου εκεί καταλαβαίνεις γιατί τέτοιες βραδιές αξίζουν θέση στις Εναλλακτικές Βραδιές στην Αθήνα.

Δεν μιλάμε απλώς για μια έξοδο ή για ένα ακόμα event. Μιλάμε για ανθρώπους που δημιουργούν παρέες γύρω από τη μουσική. Για μαθητές που ανεβαίνουν στη σκηνή και δοκιμάζουν τις δυνάμεις τους. Για καθηγητές που δεν περιορίζονται στο μάθημα, αλλά φτιάχνουν συνθήκες ώστε αυτό που διδάσκεται να γίνεται εμπειρία. Για κοινό που γεμίζει έναν χώρο όχι για να παρακολουθήσει παθητικά, αλλά για να στηρίξει και να συμμετέχει.

Το «ΕΧΟΥΜΕ ΛΑΗΒ» ήταν μια βραδιά με ατέλειες, όπως κάθε πραγματικά ζωντανή βραδιά. Αλλά αυτές οι ατέλειες ήταν μέρος της γοητείας της.Γιατί η ουσία δεν ήταν η απόλυτη τεχνική αρτιότητα. Η ουσία ήταν η σκηνική παρουσία, η προσπάθεια, η χαρά, η συγκίνηση, η ενέργεια και το γεγονός ότι τόσοι άνθρωποι βρέθηκαν στον ίδιο χώρο για να γιορτάσουν τη μουσική.Και ίσως αυτό να είναι το πιο ωραίο συμπέρασμα:Tο «ΕΧΟΥΜΕ ΛΑΗΒ» δεν ήταν απλώς μια μουσική μαθητική παράσταση!

Ήταν μια υπενθύμιση ότι η μουσική παραμένει ένας από τους πιο άμεσους τρόπους για να συναντιούνται και να επικοινωνούν οι άνθρωποι. Αυτό ισχύει ανεξάρτητα από την ηλικία, εμπειρία,το γούστο ή την προσωπική διαδρομή του κάθε μαθητή.Το «ΕΧΟΥΜΕ ΛΑΗΒ» ητάν είναι και θα είναι μια γιορτή, όπως λέει και ο τίτλος του άρθρου!

Μια γιορτή για τη μουσική, για την εμπερία με την σκηνή, για τους μαθητές, για τους ανθρώπους που στηρίζουν αυτές τις προσπάθειες και για όλους όσοι πιστεύουν πως οι πιο ωραίες βραδιές δεν είναι πάντα οι πιο «τέλειες», αλλά εκείνες που έχουν αλήθεια, ενέργεια και ψυχή!

Οι Συντελεστές της παράστασης 

Καθηγητές: Χρήστος Μούχλιας, Νικόλας Χάλαρης, Βασίλης Μιχαλάκος, Παρασκευή Τζανετάκου, Ελίνα Ιορδάνογλου

Μουσικοί: Μίνως Πετσετάκης, Θάνος Λούκος, Πέτρος Καλορίτης, Billy Rize, Στέλιος Καρπαθάκης

Βίντεο: Zimaraki

Οργάνωση προβών: Κ.Χ.

Οι μαθητές:

Αλέξης Σταύρακας, Αντώνης Γαλανός, Αθηνά Κοφινά, Άμπρα Παπαδοπούλου, Απόλλωνας Μπέλλος, Απόστολος Πουλίζος, Αποστόλης Μούρτης, Αποστόλης Στυλιανός, Βαγγέλης Νταουσανάκης, Γεωργία Παννιού, Γιωρής, Δημήτρης Μπέσης, Ελεάνα Πυροβολάκη, Έλενα Βαρούτη, Ζωή Μπαντή, Κωστής Καπετανάκης, Μαρία Αθανασοπούλου, Μαρίτα Κάση, Μανώλης Βιδιαδάκης, Myrtilo, Νηρέας Νικολαΐδης, Νίκος Λιόλιος, Νιόβη Παπαδοπούλου, Οδυσσέας Γεωργοσόπουλος, Παναγιώτης Καλλίγερος, Φραγκίσκος Σπανός, Χρήστος Ντανώλας

Παρουσίαση : anthem.gr

Μπορείτε να βρείτε τη συνέντευξη που πήραμε από τον Χρήστο Μούχλια σε όλες τις podcast πλατφόρμες, στο ακόλουθο link: https://anthem.gr/14648/story-mode-2/

The post Εναλλακτικές βραδιές στην Αθήνα #20: Το ΕΧΟΥΜΕ ΛΑΗΒ είναι μια γιορτή! appeared first on anthem.gr.

Το Μοκατσίνο Κάλντο διακρίνεται για την σοφία που έχει μοιράσει τον τελευταίο καιρό στο κοινό του. Αλλά η Αναστασία κι ο Γιάννης, επειδή είναι ταπεινά χαμομηλάκια και δεν θέλουν να περνιούνται για τέρατα νοημοσύνης, αποφάσισαν να μοιραστούν στιγμές όπου ο εγκέφαλος βρισκόταν σε λειτουργία…χαμηλής κατανάλωσης! Στο σπίτι, στο αμάξι, στην σχολή, στην δουλειά, παντού υπάρχει το περιθώριο της γκάφας, παντού μπορεί να σε βρει η στιγμή που θα την κάνεις την βλακεία σου!

Podcast Website – Podcast Feed

Spotify – CastBox – RadioPublic
TuneIn – Apple Podcasts
Listen Notes – Breaker – Overcast
Castro – Podchaser
player.fm

Ολοκληρωμένο αρχείο ραδιοφωνικών εκπομπών

The post [Μοκατσίνο Κάλντο #9] Στιγμές χαμηλού IQ appeared first on anthem.gr.

Στο τελευταίο Story Mode της σεζόν, ο Αγαμέμνονας και ο Νικόλας υποδέχονται στο στούντιο του Favela Web Radio τον Σπήλιο Κάκκα και τον Κωστή Μπαϊράμη από τους Commuter.

Η κουβέντα ξεκινά με Μουντιάλ και αστείες ιστορίες on the road και περνά στο δεύτερο tour της μπάντας, την αλλαγή του ντράμερ, την είσοδο του Πάνου Ντάλλα και τη νέα δυναμική που διαμορφώνεται στους Commuter.

Μιλάμε για το πώς έχει αλλάξει ο ήχος τους, πώς επηρεάζουν τα νέα μέλη την ταυτότητα της μπάντας, τι συμβαίνει πίσω από τα live και τι ετοιμάζουν για τη συνέχεια.

Ένα επεισόδιο για περιοδείες, δυσκολίες, αλλαγές, τη χημεία μιας μπάντας και όλα όσα συμβαίνουν όταν σβήνουν τα φώτα της σκηνή.

Καλή Ακρόαση..

Podcast Website – Podcast Feed

Spotify – CastBox – RadioPublic
TuneIn – Apple Podcasts
Listen Notes – Breaker – Overcast
Castro – Podchaser
player.fm

Ολοκληρωμένο αρχείο ραδιοφωνικών εκπομπών

The post [Story Mode #3] Commuter appeared first on anthem.gr.

Podcast Website – Podcast Feed

Spotify – CastBox – RadioPublic
TuneIn – Apple Podcasts
Listen Notes – Breaker – Overcast
Castro – Podchaser
player.fm

Ολοκληρωμένο αρχείο ραδιοφωνικών εκπομπών

The post [Past Forward #23] Ο έλεγχος σε μια σχέση ανήκει σε αυτόν που ενδιαφέρεται λιγότερο… appeared first on anthem.gr.

Η Αναστασία κι ο Γιάννης βάζουν τα καπέλα από αλουμινόχαρτο και πιάνουν τα μικρόφωνα για να μιλήσουν για…θεωρίες συνωμοσίας! Ποια ταξίδια, σαν φαινόμενο πεταλούδας, φέρνουν την συντέλεια του κόσμου; Είναι, τελικά, η γη επίπεδη; Υπάρχει ο μαλακομαγνήτης; Μας παρακολουθούν τα περιστέρια; ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΚΙΛΚΙΣ; Το “Μοκατσίνο Κάλντο” εξετάζει όλα τα ενδεχόμενα!

Η ηχογράφηση έγινε στο στούντιο του Favela Radio. Ευχαριστούμε θερμά τον σταθμό και τους ανθρώπους του για την συνεργασία, την φιλοξενία και την παραχώρηση του χώρου.

Podcast Website – Podcast Feed

Spotify – CastBox – RadioPublic
TuneIn – Apple Podcasts
Listen Notes – Breaker – Overcast
Castro – Podchaser
player.fm

Ολοκληρωμένο αρχείο ραδιοφωνικών εκπομπών

The post [Μοκατσίνο Κάλντο #8] Τι μας κρύβουν; appeared first on anthem.gr.

Μουντιάλ. Η πιο ωραία περίοδος για κάποιον που του αρέσει το ποδόσφαιρο. Συνεχόμενα ματς, παικταράδες και πολλά γκολ στη διάρκεια ενός μήνα. Ένας μήνας που όλα μπαίνουν στον πάγο και απλά καταναλώνεις όσο περισσότερο ποδόσφαιρο γίνεται. Αυτές οι γραμμές γράφονται λίγες ώρες μετά από ένα συγκλονιστικό ματς μεταξύ Αιγύπτου και Αργεντινής.

Ο αγαπημένος μου ποδοσφαιριστής είναι ο Λίονελ Μέσι. Πιστεύω ισχύει για πάρα πολλούς ανθρώπους εκεί έξω και σίγουρα δεν είμαι πρωτότυπος με αυτήν την επιλογή. Ωστόσο είναι ένας παίκτης που από μικρή ηλικία θαύμασα και νιώθω τυχερός που πρόλαβα να δω την καριέρα του από την πρώτη μέρα έως και το αναπόφευκτο τέλος. Στους τόνους μελανιού που έχουν χυθεί για να γραφτούν οι ιστορίες αυτού του ανθρώπου, για το πως μεγάλωσε, που ανδρώθηκε ποδοσφαιρικά και για τα κατορθώματά του, μία ιστορία ξεχωρίζει. Αυτή που αφηγείται την πορεία του με τη φανέλα της Αργεντινής.

Κατά κοινή ομολογία, αυτά που εκανε ο Μέσι με τη φανέλα της Μπαρτσελόνα τόσο την περίοδο του Γκουαρδιόλα όσο και μετά από αυτήν, δεν τα έχουμε δει από κανέναν άλλον. Είναι μακράν ο πιο πλήρης και ολοκληρωμένος ποδοσφαιριστής που έχουμε παρακολουθήσει ποτέ. Δεν είναι μόνο το πολύ σκόραρε, αλλά και το πόσο δημιουργούσε και ανέβαζε όλη την ομάδα, πόσες ενέργειες έπαιρνε και πόσο πολύ έδενε το σύνολο δίπλα και σε άλλους σπουδαίους όπως ο Τσάβι και ο Ινιέστα.

Ο Μέσι όμως πάντα έδειχνε να δυσκολεύεται με την Εθνική του. Στο Μουντιάλ του 2010 και το Κόπα Αμέρικα του 2011, την περίοδο που ήταν μακράν ο καλύτερος παίκτης στον κόσμο, δεν σκόραρε ούτε ένα γκολ. Άρχισαν τότε να εμφανίζονται κάποιοι πρώτοι ψίθυροι. Ότι ίσως χρειάζεται άλλους παίκτες, ίσως είναι υπερτιμημένος, ίσως δε μπορεί χωρίς τον Τσάβι και τον Ινιέστα που την ίδια περίοδο μεσουρανούσαν με τη δική τους Εθνική.

Στα μέσα της περασμένης δεκαετίας όμως όλο αυτό άρχισε να τον φθείρει. Στο Μουντιάλ του 2014 ο Μέσι φτάνει στον τελικό με μια μέτρια Αργεντινή και βρίσκει απέναντι του τη Γερμανία. Ο Ιγκουαίν δεν τελειώνει μερικές κλασικές φάσεις και ο Γκέτσε χαρίζει τελικά το κύπελλο στους Γερμανούς. Η φωτογραφία του Μέσι να κοιτάει το Παγκόσμιο Κύπελλο είναι θρυλική.

Τα χειρότερα έμελε να έρθουν τα επόμενα δύο χρόνια. Σε δύο διαδοχικά Κόπα Αμέρικα, η Αργεντινή βρίσκει τη Χιλή στον τελικό και τα ματς πάνε στα πέναλτι. Στο πρώτο ματς, ο Μέσι ευστοχεί, ο Ιγκουαίν και ο Μπανέγκα αστοχούν και οι Χιλιανοί πανηγυρίζουν όντας αλάνθαστοι. Στο δεύτερο ματς οι Αργεντινοί ξαναχάνουν στα πέναλτι και ο Μέσι χάνει μάλιστα το πρώτο. Διαλύεται. Δακρυσμένος ανακοινώνει ότι αποσύρεται από την Εθνική. Οι επικριτές του πανηγυρίζουν και τον χαρακτηρίζουν με επίθετα που δεν του άξιζαν.

Ο Μέσι ήθελε πάντα τη διάκριση. Όταν έχασε τρεις τελικούς ως αρχηγός, πίστεψε ότι δε θα καταφέρει ποτέ να τελειώσει την ανυδρία της Αργεντινής σε μεγάλους τίτλους. Επέστρεψε όμως στην Αλμπισελέστε. Το 2018 στη Ρωσία, η Αργεντινή έπεσε πάνω στην πρωταθλήτρια Γαλλία και αποχαιρέτησε νωρίς. Ο σχολιαστής του ματς λέει πως μάλλον ήταν η τελευταία του ευκαιρία, μιας και στο Κατάρ το 2022 θα είναι 35 πλέον. Το 2019 στο Κόπα Αμέρικα χάνει στον ημιτελικό από τη Βραζιλία, αλλά ξορκίζει τους δαίμονές του απέναντι στη Χιλή στο παιχνίδι της τρίτης θέσης.

Ο Μέσι μεγάλωνε και σιγά σιγά το παιχνίδι του έμοιαζε να φθίνει. Η Αργεντινή όμως ανανεωνόταν. Η πρόσληψη του Σκαλόνι και η φουρνιά νέων παικτών έδινε άλλον αέρα. Αυτά τα παιδιά που ήρθαν δεν ήταν απλοί παίκτες. Ήταν μικροί Αργεντίνοι που είχαν μεγαλώσει με τον Μέσι και τον είχαν είδωλο. Τον θαύμασαν με τη Μπαρτσελόνα, έκλαψαν με τις αποτυχίες της Εθνικής τους την περίοδο 2014-2016 και θα έκαναν τα πάντα για να πετύχει ο ήρωάς τους.

Είναι χαρακτηριστικό τα επόμενα χρόνια πως στις επιτυχίες όλοι έτρεχαν να τον αγκαλιάσουν, πως στους τσαμπουκάδες αντιπάλων προς τον Μέσι θα έτρεχαν όλοι μαζί να τον υπερασπιστούν. Τρελαινόντουσαν για εκείνον και εκείνος δεν ήθελε να τους αφήσει παραπονεμένους. Το 2021 το ταξίδι του Μέσι προς τη δικαίωση ξεκίνησε με το Copa America.

Έκανε ό,τι ήθελε στα πρώτα ματς και τον προημιτελικό, ενώ ο ημιτελικός σημαδεύτηκε από τις απίστευτες αποκρούσεις του Μαρτίνες στα πέναλτι επί της Κολομβίας. Ο τελικός ήταν το ματς που χρειαζόταν ο κοντός. Σε ένα άδειο Μαρακανά (λόγω COVID) απέναντι στη διοργανώτρια και κάτοχο Βραζιλία. Ο Ντι Μαρία το έβαλε νωρίς, ο Μέσι έχασε 1-2 κλασικές ευκαιρίες, αλλά δεν είχε σημασία. Το τέλος τον βρήκε δακρυσμένο και γονατιστό. Είχε πάρει επιτέλους έναν τίτλο. Είχε κερδίσει ένα τρόπαιο με την Εθνική. Το παιδί από το Ροζάριο όμως δεν το θεωρούσε αρκετό. Δε θα σταματούσε εκεί.

Τον Δεκέμβριο του 2022 στο Κατάρ, η ομάδα του εμφανίστηκε στο Μουντιάλ με τον ίδιο κορμό. Στην πρεμιέρα, οι Αργεντίνοι έχασαν από την Σαουδική Αραβία. Σοκ. Εμφανίστηκαν ξανά όσοι τον έκριναν αυστηρά. Ίσως δεν μπορεί να το πάρει το Παγκόσμιο Κύπελλο. Ίσως τελικά δε θα έρθει η ώρα του. Όμως ο Μέσι είχε γυρίσει από πολύ χειρότερα. Είχε επιστρέψει, είχε βρει τη χαμένη του αυτοπεποίθηση και πλέον δεν θα τον έριχνε τίποτα. Κέρδισε τα υπόλοιπα ματς του ομίλου βάζοντας καθοριστικό γκολ με το Μεξικό, όταν η Αργεντινή έμοιαζε κολλημένη.

Μπήκε στα νοκ άουτ και σκόραρε σε όλα τα ματς. Ξεχώρισε ο απίστευτος προημιτελικός με την Ολλανδία και τις μανούρες με Φαν Χάαλ και Βέγκχορστ και φυσικά ο συγκλονιστικός τελικός με τη Γαλλία. Σε ένα ματς-έπος, ο κοντός σκόραρε δύο φορές, ο Εμπαπέ τρεις και στα πέναλτι ευστόχησαν και οι δύο. Ο Εμιλιάνο Μαρτίνες μίλησε ξανά, οι Αργεντίνοι εκτελούσαν σωστά πλέον τα πέναλτι και το τέλος ήρθε. Δικαίωση. Ο Λίο τα είχε καταφέρει.

Δεν είχε πλέον τίποτα να αποδείξει. Κανένας δεν είχε τίποτα να πει για εκείνον. Αυτά τα χρόνια κατάφερε να κερδίσει καλύτερες ομάδες με έναν προπονητή και ένα ρόστερ που έπαιζε για εκείνον. Σήκωσε το Παγκόσμιο Κύπελλο, αυτό που τόσο του έλειπε. Μετά τον Ντιέγκο, ο καλύτερος ποδοσφαιριστής στην ιστορία της Αργεντινής είχε φέρει τη χώρα του ξανά στην κορυφή.

Όταν έφυγε από την Ευρώπη, ο Μέσι έγινε ένα μακρινό highlight. Τον βλέπαμε με τη φανέλα της Ίντερ Μαϊάμι να κάνει τα τρελά του σε ένα σαφώς κατώτερο πρωτάθλημα. Από την Εθνική του πλέον δεν έλεγε να αποσυρθεί. Είχε κατακτήσει τα δύο Κύπελλα που του έλειπαν, πλέον το απολάμβανε. Κατέκτησε ξανά το Κόπα Αμέρικα το 2024 και γύρισε στα γήπεδα των ΗΠΑ φέτος για ένα Μουντιαλικό Last Dance.

Η Αργεντινή είχε έναν εύκολο όμιλο και το bracket της στη φάση των νοκ άουτ έδειξε ότι ήταν τυχερή έχοντας βατούς αντιπάλους. Σε όσα ματς έχουμε δει μέχρι τώρα, ο κοντός δεν αφήνει το πόδι από το γκάζι. Πρώτος σκόρερ στην ιστορία των Μουντιάλ (έχοντας χάσει και δύο πέναλτι), δημιουργεί ακατάπαυστα και μοιάζει ακούραστος. Δεν έχει πλέον το άγχος, δεν έχει το πρέπει.

Ήταν ο καλύτερος παίκτης στον αγώνα με το αξιόμαχο Πράσινο Ακρωτήρι. Και μας άφησε την καλύτερη του παράσταση για σήμερα. Η Αίγυπτος τιμώρησε τις αμυντικές αδυναμίες της Αργεντινής και το σκορ ήταν 0-2 στο εξηκοστό έκτο λεπτό. Η Αλμπισελέστε έμοιαζε πλέον ανήμπορη να αντιδράσει. Σαν τα ψυχικά αποθέματα που είχε σε όλες τις προηγούμενες διοργανώσεις να είχαν τελειώσει. Ο κοντός αποφάσισε ότι μάλλον δεν είχε τελειώσει τίποτα. Ασίστ και γκολ για την ισοφάριση μέσα σε λίγα λεπτά. Στις καθυστερήσεις ο Φερνάντεζ γράφει το τελικό σκορ.

Ο κατά τ’ άλλα μειλίχιος Μέσι ξεσπάει ξανά σε κλάματα. Ακόμα και το γκολ του το πανηγύρισε πιο έξαλλα απ’ ότι συνήθως. Μοιάζει να έχει πίεση παρά την εξιλέωσή του. Όπως δήλωσε αργότερα, έκλαψε γιατί ένιωσε πως απογοήτευσε τους συμπαίκτες του με το χαμένο πέναλτι. Τόσο ταπεινός, ενώ κατά βάθος δεν έχει να αποδείξει τίποτα και σε κανέναν. Κι όμως δείχνει ακόμα πεινασμένος, ενώ τα έχει κατακτήσει όλα. Συνέβαλε τα μέγιστα σε μια απίστευτη ανατροπή όντας ξανά ο κορυφαίος του τουρνουά στα 39 του. Φιγουράρει στην πρώτη λίστα των σκόρερ όσο από πίσω του υπάρχουν οι νεαροί Εμπαπέ και Χάαλαντ.

Δεν ξέρω για πόσο ακόμα θα είναι η Αργεντινή στο Παγκόσμιο και για πόσα ματς ακόμα θα βγάζει άσους από το μανίκι του ο Μέσι. Ξέρω όμως ότι είμαστε πολύ τυχεροί που ζούμε στην εποχή του. Μάθαμε για τον Πελέ από τους παππούδες μας, ακούσαμε για τον Μαραντόνα από τους πατεράδες μας και βρήκαμε τον ποδοσφαιριστή για τον οποίον θα λέμε στα παιδιά μας.

Αυτό το κείμενο το γράφω τώρα. Χωρίς να υπάρχει κατάκτηση, χωρίς να υπάρχει άλλο ματς. Δεν χρειάζεται κάτι άλλο ο κοντός. Έφτασε στη θέωση πριν χρόνια. Απλά πάντα υπήρχε ένα μικρό ανάχωμα, μια μικρή ελπίδα για τους επικριτές του, ανθρώπους με τους οποίους δεν ασχολήθηκε ποτέ. Πάντα φρόντιζε να μιλάει στο γήπεδο και ακόμα και στο θέμα της Εθνικής τελικά τους αποσιώπησε.

Το παιδί από το Ροζάριο μας έμαθε κάτι πολύ χρήσιμο. Να μην τα παρατάμε ποτέ. Ζούσε με το όνειρο να φέρει ως αρχηγός έναν τίτλο στη χώρα του. Έφτασε τρεις φορές πολύ κοντά στην πηγή με υπερπροσπάθεια. Δεν τα κατάφερε. Πόνεσε πολύ, κατακρημνίστηκε, αμφισβητήθηκε και τελικά τα παράτησε. Γύρισε και πάλι του πήρε μερικές προσπάθειες να τα καταφέρει. Έφτασε όμως στη δικαίωση.

Και παρά την επίτευξη του στόχου του, είναι ακόμα εδώ. Παίζει ποδόσφαιρο χωρίς το τεράστιο βάρος της κατάκτησης και στα δύσκολα, ακόμα και στα 39 του ξεχωρίζει. Πόσο δύσκολο να του φανεί το κουβάλημα της ομάδας του, όταν για χρόνια κουβαλούσε τις ελπίδες ενός ολόκληρου έθνους στις πλάτες του; Δεν έχει καμία σημασία αν η Αργεντινή θα φτάσει ξανά ως το τέλος.

Σημασία έχει ότι αυτός ο σπουδαίος παίκτης, ο καλύτερος που έχουμε δει, είναι ακόμα εδώ και μας προσφέρει μεγάλα ματς και ακραίες συγκινήσεις. Για αυτό θα τον ευχαριστούμε για πάντα.

The post The Unstable Show: Το αγόρι από το Ροζάριο που μας έμαθε να μην τα παρατάμε appeared first on anthem.gr.

Στην παρέα της Αναστασίας και του Γιάννη έρχονται ο Αγαμέμνονας Μητροβγένης κι ο Νίκος Διαμαντής, δυο όμορφα αγόρια που μας λένε την γνώμη τους για καθημερινά, αλλά άκρως ρομαντικά σημεία της καθημερινότητας. Θέες με θερμοσίφωνες, μασάζ, πιτόγυρα, τοστ και καφέδες, μπόουλινγκ και μπιλιαρδο, πράγματα συνηθισμένα, που για αγαπησιάρικες πσυχούλες σαν εμάς λαμβάνουν άλλη χροιά κι άλλο χαρακτήρα!

Η ηχογράφηση έγινε στο στούντιο του Favela Radio. Ευχαριστούμε θερμά τον σταθμό και τους ανθρώπους του για την συνεργασία, την φιλοξενία και την παραχώρηση του χώρου.

Podcast Website – Podcast Feed

Spotify – CastBox – RadioPublic
TuneIn – Apple Podcasts
Listen Notes – Breaker – Overcast
Castro – Podchaser
player.fm

Ολοκληρωμένο αρχείο ραδιοφωνικών εκπομπών

The post [Μοκατσίνο Κάλντο #7] Ρομαντικές, Καθημερινές Συνήθειες (Ft Agamemnonas Mitrovgenis και Nikos Diamantis) appeared first on anthem.gr.

Τον περασμένο Αύγουστο, οι Megadeth προέβησαν σε μια σημαντική ανακοίνωση. Όπως μας ενημέρωσαν, το επόμενο άλμπουμ τους που θα έβγαινε αρχές του 2026 θα ήταν το τελευταίο τους και θα το υποστήριζαν με μια παγκόσμια περιοδία. Προσωπικά όλο αυτό κάπως με χτύπησε. Οι Megadeth ήταν ένα πολύ χαρακτηριστικό συγκρότημα της εφηβείας μου και των ακροάσεων μου σε εκείνη την ηλικία.

Όταν πολλοί τότε έμπαιναν στο διπολο Metallica ή Megadeth, εγώ κονταροχτυπιόμουν για το ποιο συγκρότημα από τα δύο θα ακούσω περισσότερο. Αν και οι πρώτοι κέρδισαν, οι δεύτεροι έχουν πάντα θέση στην καρδιά μου. Ήταν επίσης μία από τις πρώτες συναυλίες που είχα πάει ολομόναχος, στην Ιερά Οδό το 2012 σε μια βραδιά που δε θα ξεχάσω.

Έκτοτε κάπου χαθήκαμε με τους Megadeth. Δεν τους ξαναείδα live και δεν έβρισκαν πολύ συχνά θέση στις playlists μου. Η ανακοίνωση ότι στις 30 Ιουνίου ξαναέρχονται στη χώρα μας για τελευταία φορά με οδήγησε στο να κλείσω εισιτήριο. Ήταν μια καλή ευκαιρία να τους δω και να τους πω ένα αντίο και μαζί σκέφτηκα και αυτό το αφιέρωμα.

Κάπως έτσι άκουσα ξανά ολόκληρη τη δισκογραφία τους και σιγά σιγά άρχισα να ξαναβλέπω στην τωρινή φάση της ζωής μου παλιά και νέα άλμπουμ και να τα αξιολογώ. Στο Ranking αυτό θα τα βάλω σε σειρά από το ποιο μου άρεσε λιγότερο έως το αγαπημένο μου και φυσικά περιμένω τη δική σας άποψη και το δικό σας Ranking!

17. Super Collider (2013)

Δε γινόταν να ξεκινήσουμε με άλλο άλμπουμ στην τελευταία θέση της λίστας. Οι Megadeth έκαναν πολλές φορές στροφή στη μουσική τους κατεύθυνση κατά τη διάρκεια της καριέρας τους, αλλά πάντα είχαν κάτι να δώσουν. Το Super Collider έρχεται σε μια εποχή που η μπάντα φαίνεται αρκετά κορεσμένη, ίσως από το γεγονός ότι κυκλοφορούσε άλμπουμ κάθε δύο χρόνια, ενώ ταυτόχρονα οι Drover και Broderick ήταν κοντά στην αποχώρηση.

Δυστυχώς ένα από τα καλύτερα lineups της δεύτερης εποχής τους, τελειώνει με το μακράν πιο αδιάφορο άλμπουμ τους. Δεν είναι μόνο η προσπάθεια τους για μια πιο εύγευστη κατεύθυνση, στο παρελθόν έχουν δείξει ότι δεν είχαν πρόβλημα να γράψουν καλά εμπορικά τραγούδια, αλλά το πόσο άχρωμο και άοσμο μοιάζει γενικά το Super Collider.

Κανένα riff δεν ξεχωρίζει, κανένα σόλο δεν ενθουσιάζει και η σπίθα που είχαμε δει στα The System Has Failed, United Abominations και ειδικά στο Endgame απουσιάζει τελείως. Δεν είναι άλμπουμ που αξίζει χλευασμό, είναι όμως πολύ αδύναμο παρά κάποιες ελάχιστες ενδιαφέρουσες στιγμές όπως το Cold Sweat και το Don’t Turn You Back.

16. Risk (1999)

Για πολλούς αυτή είναι η Load στιγμή των Megadeth, όχι τόσο σε θέμα ποιότητας όσο σε θέμα μουσικής μεταστροφής. Το όνομά του αντικατοπτρίζει σε μεγάλο βαθμό και τις σκέψεις του Mustaine. Πως ένα συγκρότημα που είχε γράψει τόσους thrash ύμνους θα γλυκοκοίταζε το hard rock των 90s βάζοντας ακόμα και industrial και alternative στοιχεία;

Για μένα το Risk δεν είναι η απόλυτη καταστροφή που παρουσιάζεται από τους φανς και τον Τύπο της εποχής. Έχει τις στιγμές του σε κομμάτια όπως το Crush ‘Em, το Breadline και το πολύ αγαπημένο μου Prince of Darkness. Ωστόσο είναι πολύ μεγάλο, με ετερόκλητες επιρροές και καταλήγει τελείως άνισο. Μπορείς να καταλάβεις τι προσπάθησε να επιδιώξει ο Mustaine, αλλά και τι έχασε σε όλο αυτό.

Ήθελε να γράψει έναν πιο μελωδικό δίσκο, αλλά έχασε την επιθετικότητα, την τεχνική και τα riffs που έκαναν τoυς Megadeth σπουδαίους. Στο Risk ακούμε ένα συγκρότημα που προσπαθεί να ενστερνιστεί τις τάσεις της εποχής και όχι να τις διαμορφώσει. Δυστυχώς αυτό ήταν και το κύκνειο άσμα του σπουδαίου Marty Friedman μιας και ήθελε το συγκρότημα να ακολουθήσει άλλη μουσική κατεύθυνση.

15. The World Needs a Hero (2001)

Αν και ο Mustaine είχε διαβεβαιώσει τον Friedman ότι μετά το Risk θα επέστρεφαν στο metal, ο τελευταίος αποχώρησε και στη θέση του ήρθε ο φοβερός Al Pitrelli. Το The World Needs a Hero σηματοδοτεί το τέλος της πρώτης εποχής των Megadeth μιας και ένα χρόνο μετά διαλύθηκαν εξαιτίας ενός τραυματισμού του Mustaine, ωστόσο είναι ένα ομολογουμένως ενδιαφέρον άλμπουμ.

Αν και έχει thrash στοιχεία, ο δίσκος είναι μια επιστροφή στο heavy metal στυλ του Countdown to Extinction. Εκτός των δύο πιο γνωστών τραγουδιών Moto Psycho και Dread and the Fugitive Mind, υπάρχουν και πολύ ωραίες mid tempo στιγμές στα Losing My Senses, Promises και 1000 Times Goodbye. O Pitrelli σίγουρα βάζει το προσωπικό του στυλ στη μουσική τους.

Παρά τις καλές ιδέες και τις δυνατές μπαλαντοειδείς στιγμές του, το The World Needs a Hero δε με κέρδισε ποτέ συνολικά σαν έργο. Πάσχει από το κλασικό θέμα των πιο πρόσφατων Megadeth δίσκων που έχουν περισσότερα τραγούδια απ’ όσα χρειάζεται, οπότε η συνοχή δεν είναι το δυνατό του σημείο. Ένα μεταβατικό άλμπουμ σε μια μεταβατική εποχή που τους βοήθησε όμως να κερδίσουν τη χαμένη τους αυτοπεποίθηση.

14. Megadeth (2026)

Και κάπου εδώ, με το ομώνυμο άλμπουμ τελειώνει η δισκογραφική πορεία των Megadeth. Η αλήθεια είναι ότι χρειάστηκα αρκετές ακροάσεις για να το εκτιμήσω, γιατί στην αρχή μου φαινόταν αρκετά αδιάφορο. Το πρόβλημα με αυτό το άλμπουμ είναι ότι έρχεται μετά από δύο κωρωνίδες στη δισκογραφία του συγκροτήματος και κρίνεται λίγο αυστηρά. Το να αντικαταστήσεις τον σπουδαίο Kiko Loureiro δεν είναι εύκολη δουλειά.

Παρέα με τον ταλαντούχο Teemu Mäntysaari των Wintersun, ο δίσκος είναι αυτό που περιμένεις από τους Megadeth το 2026, μια μπάντα που ξέρει την ταυτότητά της. Επαγγελματικά δομημένες συνθέσεις, σκληρά riffs, μελωδικά περάσματα και καλή παραγωγή που θα αναδείξει όλα τα παραπάνω. Τα Tipping Point, Puppet Parade και Another Bad Day είναι παράδειγμα όσων λέω παραπάνω.

Ωστόσο δεν υπάρχει πουθενά η στιγμή που θα το κάνει ένα πολύ ξεχωριστό και σπουδαίο άλμπουμ, για αυτό και βρίσκεται σε αυτή τη θέση. Ίσως μελλοντικά ανέβει στην προσωπική μου κατάταξη, αλλά για τώρα πιστεύω ότι είναι αξιοπρεπές φινάλε σε μια σπουδαία πορεία.

13. Th1rt3en (2011)

Αυτό είναι το πρώτο άλμπουμ των Megadeth που θυμάμαι να το ζω από τη μέρα που κυκλοφόρησε. Δεκατοτρίτο άλμπουμ, δεκατρία τραγούδια και κατά πολλούς μια κάπως βιαστική κυκλοφορία ώστε να ολοκληρωθεί το συμβόλαιο τους με τη Roadrunner. Αυτός ο δίσκος εμένα μου αφήνει ανάμεικτα συναισθήματα, γιατί έχει ποιότητα, αλλά είναι και άνισος.

Σίγουρα δεν μπορεί να φτάσει επίπεδα μεγαλείου Endgame που ήταν τεράστια έκπληξη, αλλά δείχνει την χημεία που είχαν οι Mustaine/Ellefson με το δίδυμο Drover/Broderick. Έχει μέσα κάποια χιτάκια τύπου Public Enemy No. 1, Whose Life και Never Dead και μια ωραία thrashίλα τύπου Sudden Death, αλλά κατά τ’ άλλα έχει ξανά πολύ περισσότερα τραγούδια απ’ όσο χρειάζεται και δείχνει μια παρελθοντολαγνεία.

Αντί να φέρει νέες ιδέες στο τραπέζι όπως έγινε με τα τρία προηγούμενα άλμπουμ τους, το Th1rt3en δίνει μια αίσθηση ανασκόπησης της μέχρι τώρα δισκογραφίας τους. Αυτό γίνεται πολύ εμφανές σε κομμάτια όπως το Black Swan που είναι μια επανεκτέλεση του ομώνυμου κομματιού από το United Abominations με περισσότερες κιθάρες. Ακούγεται ευχάριστα ωστόσο ακόμα και σήμερα και οι καλές του στιγμές είναι περισσότερες από τις μέτριες, οπότε καταλήγει (ίσως και συμβολικά) στην δεκατη τρίτη θέση.

12. United Abominations (2007)

Αν το The System Has Failed σηματοδότησε τη μεγάλη επιστροφή και την έναρξη της δεύτερης εποχής των Megadeth, το United Abominations ήρθε να την παγιώσει. Με τον τωρινό μπασίστα James LoMenzo στην πρώτη του θητεία και τους αδερφούς Drover σε lead κιθάρα και ντραμς, ο Mustaine γράφει ένα άλμπουμ που έμελλε να αφήσει μερικές πολύ καλές στιγμές.

Το πρόβλημα του United Abominations είναι ότι ενώ ξεκινάει φανταστικά με τα Sleepwalker, Washington is Next! και το ομώνυμο, δεν καταφέρνει να κρατήσει το ίδιο επίπεδο ποιότητας καθ’ όλη τη διάρκεια του. Έχει κι άλλες κομματάρες όπως το Burnt Ice και το Play for Blood ενώ γενικότερα η γραφή του μου θυμίζει πολύ το Dystopia και το The Sick, the Dying… and the Dead.

Υπάρχει επιθετικότητα, ενέργεια και η αίσθηση της αναγέννησης και πιστεύω ότι αν ήταν μικρότερο σε διάρκεια, πιθανότερο να βρισκόταν ψηλότερα στην κατάταξη. Ωστόσο έδειξε ότι οι Megadeth βρίσκονταν σε μια εξαιρετική φάση. Άφησαν πίσω τους κάποιες πιο μέτριες κυκλοφορίες και επικεντρώθηκαν στο να γράψουν ωραία μουσική στη νέα εποχή τους.

11. Cryptic Writings (1997)

O τελευταίος δίσκος του θρυλικού lineup των Mustaine/Ellefson/Friedman/Menza έμελλε να είναι ο λιγότερο καλός τους, αλλά ταυτόχρονα να έχει αρκετή ποιότητα και μερικά πολύ χαρακτηριστικά τραγούδια για τη δισκογραφία τους. Οι Megadeth είχαν ούτως ή άλλως αλλάξει μέσα στη δεκαετία του 90 προτιμώντας όλο και πιο heavy φόρμες και mid tempo συνθέσεις.

Το Cryptic Writings ήταν τελικά η καταληκτική πορεία αυτής της αλλαγής. Θεωρώ πως είναι λίγο παρεξηγημένο άλμπουμ, γιατί προφανώς λείπει το thrash στοιχείο, αλλά ταυτόχρονα δεν είναι τόσο εμπορικό όσο παρουσιάστηκε. Οι συνθέσεις είναι καλοδουλεμένες, τα ρεφρέν λειτουργούν εξαιρετικά και υπάρχει συνοχή καθ’ όλη τη διάρκεια του.

Άλμπουμ που σου αφήνει Trust, Use the Man, A Secret Place, She-Wolf και FFF δεν μπορείς να το υποτιμήσεις εύκολα. Ο λόγος όμως που δε μπαίνει στη δεκάδα είναι απλός. Οι Megadeth έχουν κυκλοφορήσει και άλμπουμ με μεγαλύτερο ειδικό βάρος και σίγουρα πιο κλασικά. Είναι όμως καλύτερος από τη φήμη που τον συνοδεύει.

10. So Far, So Good… So What! (1988)

Το So Far, So Good… So What! έχει μια ιδιαίτερη θέση στη δισκογραφία των Megadeth. Βρίσκεται ακριβώς ανάμεσα σε δύο από τα αριστουργήματά τους, δημιουργώντας συσχετισμούς που ίσως να το αδικούν λίγο. Αν είχε κυκλοφορήσει από άλλο συγκρότημα και σε άλλη φάση της καριέρας του, θα θεωρούνταν σίγουρα ένα από τα κλασικά του.

Μπορεί να μην έχει την τεχνική και εκτελεστική τελειότητα του Rust in Peace ή τη συνθετική ισορροπία του Peace Sells, αλλά είναι ένα thrash άλμπουμ με ωμή ενέργεια και έναν χαοτικό χαρακτήρα που του ταιριάζει απόλυτα. Μέσα σε αυτόν μπορείς να βρεις κλασικές Megadeth συνθέσεις και τα πρώτα ψήγματα της heavy metal πλευράς τους που θα εξερευνούσαν περισσότερο στα 90s.

Παρά τις μικρές αδυναμίες του, ένα άλμπουμ που περιλαμβάνει back to back την τριάδα In My Darkest Hour, Liar και Hook in Mouth δε μπορείς να το υποτιμήσεις. Προσθέτεις και το Set the World Afire και τη διασκευή στο Anarchy in the U.K. και καταλαβαίνεις αμέσως σε τι φάση βρισκόταν το συγκρότημα τότε. Φυσικά βρίσκει θέση στη δεκάδα ως η μεταβατική κυκλοφορία από την ακατέργαστη thrash εποχή των Megadeth στην εμπορική και καλλιτεχνική επιτυχία της επόμενης δεκαετίας.

9. The System Has Failed (2004)

Το άλμπουμ που σηματοδοτεί την αρχή της δεύτερης εποχής των Megadeth μετά την αποκατάσταση του Mustaine από τον σοβαρό τραυματισμό του. Ο ίδιος ήθελε να είναι solo δίσκος, αλλά επειδή χρωστούσε μια κυκλοφορία στη δισκογραφική, βγήκε τελικά με το όνομα των Megadeth. Επίσης εδώ είχαμε την πρώτη προσπάθεια επανένωσης της θρυλικής τετράδας από το Rust in Peace, αλλά ο Friedman αρνήθηκε και οι Menza/Ellefson δεν τα βρήκαν στα συμβόλαια.

Το The System Has Failed ηχογραφήθηκε με session μουσικούς, τους Jimmie Lee Sloas στο μπάσο και Vinnie Colaiuta στα ντραμς και τον Chris Poland να επιστρέφει μετά από χρόνια στην κιθάρα και παρ’ όλα αυτά ακούγεται φρέσκο, με τρομερή χημεία και εξαιρετικά δομημένες συνθέσεις. Αυτό το διάλειμμα δύο χρόνων φάνηκε να κάνει καλό στον Mustaine ώστε να θυμηθεί ποιοι είναι οι Megadeth πραγματικά.

Τα riffs ακούγονται πιο κοφτερά, οι συνθέσεις είναι πιο πλούσιες και σε πολλά κομμάτια γλυκοκοιτάζουν τις παρελθοντικές τους κυκλοφορίες, έχοντας όμως το βλέμμα τους στο μέλλον. Τραγούδια όπως το The Scorpion, το Of Mice and Men, το Tears in a Vial και το Back in the Day είναι από τα χαρακτηριστικά για εκείνη την εποχή του συγκροτήματος. Το πραγματικό σημείο έναρξης της νέας εποχής τους και η επανεκκίνηση που χρειαζόταν ο MegaDave μετά το Risk.

8. Endgame (2009)

Για πάρα πολλά χρόνια αυτό το άλμπουμ αποτελούσε την κωρωνίδα της δεύτερης εποχής των Megadeth και υπό προυποθέσεις θα μπορούσε ακόμα και να βρεθεί στην πρώτη πεντάδα. Ο Chris Broderick αναλαμβάνει την lead κιθάρα μετά τον Glen Drover και μαζί του φέρνει φρέσκιες ιδέες, τρομερά σόλο και μια ένταση που θυμίζει τις ένδοξες thrash ημέρες τους.

Παρ’ όλα αυτά το συγκρότημα δεν ακούγεται σαν να θέλει να αναβιώσει και να ανακυκλώσει ιδέες από τα 80s. Αντιθέτως παράγει ένα άκρως επιθετικό άλμπουμ με γρήγορο και τεχνικό παίξιμο εκσυγχρονίζοντας ταυτόχρονα τον ήχο τους. Από τα πρώτα του τραγούδια όπως το This Day We Fight! και το 44 Minutes κάνουν σαφείς τις προθέσεις τους.

Είναι η εισαγωγική riffάρα του Head Crusher, οι δισολίες του Bite the Hand, η δομή του Endgame, οι μελωδίες του The Hardest Part of Letting Go…Sealed with a Kiss που κάνουν αυτόν τον δίσκο τόσο εντυπωσιακό. Ο λόγος που δε μπαίνει στην επτάδα είναι γιατί με τον Kiko Loureiro με εντυπωσίασαν ακόμα περισσότερο, σίγουρα όμως είναι ένα άλμπουμ που αξίζει την αναγνώριση και την αγάπη που έχει λάβει.

7. Youthanasia (1994)

Από την εμπορική περίοδο των Megadeth, αυτό το άλμπουμ ανήκει σε αυτά που εκτίμησα πολύ με την πάροδο του χρόνου. Το Youthanasia ακολουθεί τη συνταγή του Countdown to Extinction με το ύφος να κινείται στο heavy metal και το συγκρότημα να κινείται και σε πιο mid tempo συνθέσεις χωρίς όμως να αγνοεί τελείως τη σκληράδα του.

Δεν είναι μια σκιά του προκατόχου του, αλλά μια φυσική συνέχεια. Δίνουν περισσότερη σημασία στις μελωδίες και κοιτάνε να γράψουν ωραία ρεφρέν, κάτι που γίνεται εμφανές από την αρχή με το εξαιρετικό Train of Consequences. Στο A Tout Le Monde δείχνουν την ικανότητα τους με μια πραγματικά όμορφη μπαλάντα, ενώ στο Elysian Fields, το The Killing Road, το Reckoning Day και το ομώνυμο αποδεικνύουν πως μπορούν ακόμα να γράψουν heavy τραγούδια χωρίς να βασίζονται στην ταχύτητα ή την τεχνική τους.

Μπορώ να καταλάβω απόλυτα όσους θεωρούν αυτό το άλμπουμ μέτριο ή προπομπό των πιο πειραματικών εποχών των Megadeth. Είμαι τεράστιος φαν της επιθετικής πλευράς τους. Ωστόσο μεγαλώνοντας, έμαθα να εκτιμώ δίσκους όπως αυτός γιατί δείχνουν τη συνθετική δεινότητα του καλλιτέχνη και το πόσο ωρίμασε χωρίς να χάσει σε ποιότητα. Για αυτό μπαίνει λίγο πριν τα αριστουργήματά τους.

6. Killing Is My Business… and Business Is Good! (1985)

Από την ωριμότητα, περνάμε στην απόλυτη ωμότητα. Το πιάνο του Last Rites/Loved to Death ακούγεται, το πρώτο riff ξεκινάει και η ιστορία του thrash αλλάζει για πάντα. Όταν κάποια πράγματα γίνονται για εκδίκηση, τα αποτελέσματα ίσως να μην είναι τα επιθυμητά. Ο Mustaine ζητούσε εκδίκηση από τους Metallica, το συγκρότημα που τον απέλυσε. Ήθελε να αποδείξει ότι μπορεί να παίξει καλύτερα τα riffs που είχε γράψει για εκείνους, ότι είναι γρηγορότερος, ότι είναι σκληρότερος.

Και εγένετο Killing Is My Business… and Business Is Good! Ένα άλμπουμ τόσο χαώδες, τόσο επιθετικό, τόσο ωμό και ταυτόχρονα με τέτοια συνοχή που δε γίνεται να μην το αγαπήσεις. Συνθέσεις επιθετικές, riffs τεχνικά και γρήγορα, μπασογραμμές έντονες και ένας Dave Mustaine πιο οργισμένος από ποτέ. Το ομώνυμο κομμάτι είναι η απόλυτη απόδειξη όλων των παραπάνω. Το Mechanix και το Rattlehead δείχνουν το που θα κινηθεί το thrash στα 80s. Όταν στο τέλος βρίσκεις διασκευή στο These Boots μένεις ακόμα πιο σύξυλος.

Κάθε φορά που ακούω αυτό το άλμπουμ γυρίζω ξανά στα γυμνασιακά μου χρόνια. Τότε που η κόντρα Metallica-Megadeth είχε τελειώσει και εγώ ήθελα να απολαμβάνω τέτοιους δίσκους. Χωρίς πολλές μελωδίες, χωρίς χαλαρές στιγμές, μόνο γρήγορα riffs, τεχνικά σόλο και θυμό. Μπορεί να μην είναι ο πιο ολοκληρωμένος δίσκος, αλλά είναι ένα ντεμπούτο που συμπυκνώνει όλα όσα τους έκαναν σπουδαίους. Δεν μπορώ να φανταστώ τη δισκογραφία των Megadeth χωρίς αυτό το εκρηκτικό ξεκίνημα.

5. The Sick, the Dying… and the Dead! (2022)

Θα ακούσω απόλυτα όποιον μου πει ότι έχω recency bias, αλλά για μένα αυτός ο δίσκος αποτελεί έναν από τους πιο υποτιμημένους εκείνης της χρονιάς. Είναι άξια συνέχεια του Dystopia και της δουλειάς που έκαναν την περίοδο που ήρθε στις lead κιθάρες ο Kiko Loureiro. Κάποιοι τον θεωρούν απλώς έναν από τους καλούς Megadeth δίσκους της σύγχρονης εποχής, για μένα είναι μια από τις πιο σπουδαίες κυκλοφορίες τους.

Αρχικά η συνοχή του The Sick, the Dying… and the Dead! είναι εντυπωσιακή. Ξεκινάει πολύ δυναμικά με το ομώνυμο, το γρήγορο Life in Hell, το άκρως επιθετικό Night Stalkers (με συμμετοχή Ice-T!) και το προσωπικό αγαπημένο Dogs of Chernobyl. Κι όμως συνεχίζει εξίσου εντυπωσιακά έχοντας σε κάθε σημείο του κομματάρες τύπου Soldier On!, Killing Time, Mission to Mars και Police Truck.

Τα riffs είναι εμπνευσμένα, στα σόλο γίνεται τρομερή δουλειά, η μπάντα μοιάζει να έχει βρει χημεία με την προσθήκη του Dirk Verbeuren στα ντραμς και το κιθαριστικό δίδυμο Mustaine-Loureiro κερδίζει χαλαρά θέση στα καλύτερα της μπάντας. Όπως είπα, μπορώ να καταλάβω κάποιους που δεν το έχουν τόσο ψηλά, αλλά για μένα αυτό το άλμπουμ είναι δήλωση μεγάλου συγκροτήματος.

4. Dystopia (2016)

Μόνο οι Megadeth θα μπορούσαν να γυρίσουν μετά το χειρότερο τους άλμπουμ με μια τέτοια δισκάρα. Οι Drover-Broderick έφυγαν και στη θέση τους ήρθε ο Chris Adler των Lamb of God και ο Kiko Loureiro των Angra. Με δύο τόσο ταλαντούχους συνοδοιπόρους, ο Mustaine ήρθε να δείξει ότι μπορεί να κυκλοφορήσει ένα από τα άλμπουμ της χρονιάς από εκεί που δεν το περίμενε κανείς.

Το τεράστιο πλεονέκτημα του Dystopia είναι ότι συνδυάζει το παρόν και το παρελθόν των Megadeth καλύτερα από κάθε δίσκο τους. Τεχνικά είναι αρτιότατο, ενώ συνθετικά έχουμε και πιο επιθετικές συνθέσεις τύπου The Threat is Real και Melt the Ice Away, αλλά και mid tempo κομματάρες  όπως τα Post American World και Poisonous Shadows.

Δεν ανακυκλώνει ιδέες, ούτε προσπαθεί να αντιγράψει πετυχημένες συνταγές των 90s. Παίρνει όμως ιδέες από τότε και τις ανακατεύει με το σύγχρονο ύφος τους σε κυκλοφορίες όπως το Endgame και το United Abominations εξελίσσοντας το ακόμα περισσότερο. Η κιθαριστική δεινότητα του Loureiro και το δυναμικό παίξιμο του Adler μας οδήγησαν σε ένα από τα σπουδαιότερα επιτεύγματα των Megadeth και στο καλύτερο άλμπουμ της δεύτερης εποχής τους.

3. Peace Sells… but Who’s Buying? (1986)

Αν το ντεμπούτο ήταν μια δήλωση για τους Megadeth, το Peace Sells ήταν ένας ογκόλιθος που τους τοποθέτησε μεταξύ των κορυφαίων thrash συγκροτημάτων της εποχής τους. Το χαοτικό γράψιμο του πρώτου δίσκου δίνει τη θέση του σε πιο δομημένες και ολοκληρωμένες συνθέσεις χωρίς να χάσει σε τίποτα από την επιθετικότητα και την τεχνική των συντελεστών του.

Είναι εντυπωσιακό πόσο μπροστά από την εποχή του ακούγεται. Με μόλις οχτώ κομμάτια, η συνοχή του είναι άψογη. Τα riffs είναι εντυπωσιακά, τα σόλο δεν χάνουν πουθενά, ενώ στιχουργικά ο Mustaine ακούγεται πολύ πιο ώριμος. Κομμάτια όπως το Peace Sells, Good Mourning/Black Friday και Wake Up Dead είναι κλασικά στη δισκογραφία τους, ενώ η διασκευή στο I Ain’t Superstitious δίνει έναν διαφορετικό τόνο που τον χρειαζόταν προς το τέλος αυτού του ηχητικού τυφώνα.

Αρκετοί θα έβαζαν αυτό το άλμπουμ ακόμα και στην κορυφή και δύσκολα θα μπορούσα να διαφωνήσω μαζί τους. Το Peace Sells… but Who’s Buying? επηρέασε το metal όσο λίγοι δίσκοι. Ο Mustaine σταμάτησε να ενδιαφέρεται μόνο να παίξει γρήγορα και απλώς έκατσε να γράψει μερικά από τα καλύτερα κομμάτια της καριέρας του. Τεράστιο άλμπουμ.

2. Countdown to Extinction (1992)

Υπάρχουν συγκροτήματα που περνάνε χρονικές περιόδους που ό,τι και να γράψουν, θα τους βγει κορυφαίο. Αυτή τη φάση περνούσαν οι Megadeth στις αρχές των 90s. Δύο χρόνια μετά το κορυφαίο τους άλμπουμ, επιστρέφουν με το Countdown to Extinction επιδιώκοντας και μικρές αλλαγές στον ήχο τους. Παρ’ όλα αυτά μιλάμε για έναν από τους ποιοτικότερους δίσκους της δεκαετίας για όλο το metal.

Εδώ θυσιάζουν λίγη από την τεχνική αρτιότητα του Rust in Peace για να γράψουν πιο άμεσες συνθέσεις, πιο πλούσιες σε μελωδίες και riffs, χωρίς όμως να χάνουν σε ποιότητα. Είναι δύσκολο να σκεφτείς άλλο άλμπουμ τους με τόσα κλασικά κομμάτια. Το Symphony of Destruction είναι μακράν το γνωστότερο τους τραγούδι, ενώ τα Foreclosure of a Dream, Sweating Bullets, Skin o’ My Teeth και Countdown to Extinction αποτελούν σταθερές στα setlists τους ανά τα χρόνια. Ακόμα και διαμαντάκια όπως το High Speed Dirt μπορείς να αγαπήσεις.

Για μένα αυτή η κυκλοφορία είναι πολύ ξεχωριστή. Με έμαθε να μην αγαπάω μόνο την επιθετική ή τεχνική πλευρά των Megadeth, αλλά να ακούω και πιο heavy ή και mid tempo συνθέσεις. Ένα από τα πιο ολοκληρωμένα άλμπουμ που έχουν βγει στο είδος, χωρίς μισή μέτρια στιγμή από ένα συγκρότημα που περνούσε την καλύτερη φάση της καριέρας του. Αριστούργημα που χάνει την κορυφή από ένα από τα σπουδαιότερα άλμπουμ στο είδος.

1. Rust in Peace (1990)

Δεν νομίζω να περιμένατε κάτι διαφορετικό στην κορυφή. Υπάρχουν δίσκοι που χαρακτηρίζουν μια καριέρα, υπάρχουν δίσκοι που επηρεάζουν ένα είδος μουσικής και υπάρχουν και δίσκοι που αποτελούν κεφάλαιο για τη μουσική. Ακριβώς αυτό είναι το Rust in Peace. Ένα άλμπουμ-σταθμός για τους Megadeth και ολόκληρο το thrash metal.

Οι Καλιφορνέζοι χρειάζονται μόλις εννιά τραγούδια και σαράντα λεπτά για να αναδιαμορφώσουν τη μουσική για την εποχή τους και όχι μόνο. Η τεχνική τους είναι εξωπραγματική με τα riffs στο Holy Wars και τα σόλο στα Hangar 18 και Tornado of Souls να αποτελούν επιρροές για γενιές μουσικών. Σύνθετα κομμάτια που δεν γίνονται ποτέ κουραστικά, συνθέσεις εμπνευσμένες και πανέξυπνοι στίχοι φτιάχνουν ένα απαράμιλλο ηχητικό οικοδόμημα.

Ο λόγος που αγαπώ τόσο πολύ αυτό το άλμπουμ είναι γιατί εκτός των τραγουδιών που προανέφερα και λάτρεψα από την πρώτη στιγμή, εμπεριέχει και μερικά κρυμμένα διαμαντάκια βλέπε Take No Prisoners, Poison Was The Cure και Dawn Patrol που στέκονται ισάξια δίπλα στα υπόλοιπα. Κάθε φορά που επιστρέφω σε αυτό το άλμπουμ, νιώθω πως είμαι ξανά στο Λύκειο και ακούω ένα από τα αγαπημένα μου συγκροτήματα να ξεδιπλώνει τις δυνατότητές του στα αυτιά μου. Η κορυφή δε θα μπορούσε να πάει αλλού.

Αυτό ήταν και το Ranking για τους Megadeth. Να περάσετε υπέροχα στη συναυλία και θα τα πούμε σύντομα με καινούρια άρθρα.

The post Ranking: Όλα τα άλμπουμ των Megadeth από το χειρότερο στο καλύτερο appeared first on anthem.gr.

Podcast Website – Podcast Feed

Spotify – CastBox – RadioPublic
TuneIn – Apple Podcasts
Listen Notes – Breaker – Overcast
Castro – Podchaser
player.fm

Ολοκληρωμένο αρχείο ραδιοφωνικών εκπομπών

The post [Past Forward #22] Μουντιάλ και Ποδοσφαιρική Νοσταλγία (Ft Xρήστος Μούχλιας) appeared first on anthem.gr.

Στα πέτρινά μας χρόνια πολλές μόδες έχουν έρθει κι έχουν φύγει από την οικουμένη. Ορθάδικα, πέδιλα, αθλητικά με τακούνι και…pimple patches, όλα μετράνε κι όλα εξετάζονται εξονυχιστικά από την Αναστασία και τον Γιάννη. Ποιες μόδες και ποια trends έχουμε ζήσει, ποιές υιοθετήσαμε, και ποιες αγαπήσαμε; Ποιες, ωστόσο, μισήσαμε και ΔΕΝ θα θέλαμε να ξαναδούμε; Ακούστε αυτό το επεισόδιο!

Η ηχογράφηση έγινε στο στούντιο του Favela Radio. Ευχαριστούμε θερμά τον σταθμό και τους ανθρώπους του για την συνεργασία, την φιλοξενία και την παραχώρηση του χώρου.

Podcast Website – Podcast Feed

Spotify – CastBox – RadioPublic
TuneIn – Apple Podcasts
Listen Notes – Breaker – Overcast
Castro – Podchaser
player.fm

Ολοκληρωμένο αρχείο ραδιοφωνικών εκπομπών

The post [Μοκατσίνο Κάλντο #6] Μόδα είναι και γυρίζει appeared first on anthem.gr.

Το Story Mode επιστρέφει με ένα επεισόδιο αφιερωμένο στο «Έχουμε Λάιβ», μια μουσική παράσταση που ξεκινά από την εκπαίδευση, περνά μέσα από την πρόβα και καταλήγει στη σκηνή.

Στο επίκεντρο της εκπομπής δεν βρίσκεται μόνο το live, αλλά οι άνθρωποι πίσω από αυτό. Ο Χρήστος Μούχλιας, βασικός εμπνευστής και ψυχή του project, μιλά για τη μουσική, τη διδασκαλία, τους μαθητές και τη στιγμή που η μάθηση μετατρέπεται σε πραγματική σκηνική εμπειρία.

Τηλεφωνικά στην εκπομπή συμμετέχει ο Billy Rize, μία από τις φωνές της παράστασης, μιλώντας για τη σχέση του με το «Έχουμε Λάιβ», τη σκηνή, τη μουσική διαδρομή και την εμπειρία του να στέκεται δίπλα σε μαθητές που ζουν τη δική τους live στιγμή.

Στην κουβέντα μπαίνει και ο Πέτρος Καλορίτης, ένας ακόμα μουσικός στυλοβάτης της παράστασης, δίνοντας τη δική του ματιά σε όσα χτίζονται πίσω από τη σκηνή.

Μαζί με τον Αγαμέμνονα και τον Νικόλα, η εκπομπή προσεγγίζει το «Έχουμε Λάιβ» όχι σαν μια απλή μαθητική παράσταση, αλλά σαν μια ανθρώπινη ιστορία για τη μουσική, την εξέλιξη, τη συνεργασία και τη δύναμη του να ανεβαίνεις στη σκηνή.

Το ραδιόφωνο στηρίζει την παράσταση ως χορηγός επικοινωνίας και θα τη μεταδώσει ζωντανά.

Story Mode — οι άνθρωποι πίσω από τη μουσική.

Καλή Ακρόαση

Podcast Website – Podcast Feed

Spotify – CastBox – RadioPublic
TuneIn – Apple Podcasts
Listen Notes – Breaker – Overcast
Castro – Podchaser
player.fm

Ολοκληρωμένο αρχείο ραδιοφωνικών εκπομπών

The post [Story Mode #2] Χρήστος Μούχλιας (Έχουμε Λάιβ) appeared first on anthem.gr.

In a world….όπου η Αναστασία κι ο Γιάννης αποκτούν την δύναμη να αλλάξουν τον κόσμο προς το καλύτερο, βάζουν στο στόχαστρο αθώους πολίτες της καθημερινότητας που με τις πράξεις τους εκνευρίζουν, ενοχλούν και προκαλούν! Διάφορες συνήθειες λαμβάνουν πλέον θέση στο ποινολόγιο τους. Πιστεύεις ότι είσαι ένοχος; Ποιά θα είναι η ποινή σου; Άκου αυτό το επεισόδιο για να μάθεις!

Η ηχογράφηση έγινε στο στούντιο του Favela Radio. Ευχαριστούμε θερμά τον σταθμό και τους ανθρώπους του για την συνεργασία, την φιλοξενία και την παραχώρηση του χώρου.

Podcast Website – Podcast Feed

Spotify – CastBox – RadioPublic
TuneIn – Apple Podcasts
Listen Notes – Breaker – Overcast
Castro – Podchaser
player.fm

Ολοκληρωμένο αρχείο ραδιοφωνικών εκπομπών

The post [Μοκατσίνο Κάλντο #5] Υπουργείο Κοινής Λογικής appeared first on anthem.gr.