Podcast Website – Podcast Feed

Spotify – CastBox – RadioPublic
TuneIn – Apple Podcasts
Listen Notes – Breaker – Overcast
Castro – Podchaser
player.fm

Ολοκληρωμένο αρχείο ραδιοφωνικών εκπομπών

The post [Unstable Show #03] Η άλλη όψη της μουσικής βιομηχανίας (Ft Agamemnonas Mitrovgenis) appeared first on anthem.gr.

Podcast Website – Podcast Feed

Spotify – CastBox – RadioPublic
TuneIn – Apple Podcasts
Listen Notes – Breaker – Overcast
Castro – Podchaser
player.fm

Ολοκληρωμένο αρχείο ραδιοφωνικών εκπομπών

The post [Μοκατσίνο Κάλντο #13] Καλοκαιρινοί Έρωτες Ft. Anna Gkavounatsiou appeared first on anthem.gr.

Podcast Website – Podcast Feed

Spotify – CastBox – RadioPublic
TuneIn – Apple Podcasts
Listen Notes – Breaker – Overcast
Castro – Podchaser
player.fm

Ολοκληρωμένο αρχείο ραδιοφωνικών εκπομπών

The post [Μοκατσίνο Κάλντο #12] Μουσικ…ώνεται! Musical guilty pleasure appeared first on anthem.gr.

12 Φεβρουαρίου 2024.

Η χρονιά για τον ποδοσφαιρικό Ολυμπιακό μοιάζει χαμένη. Ένα χρόνο πριν έχει γίνει μια εσωτερική ανακατάταξη, το καλοκαίρι ξεκινάει με καινούριο τεχνικό διευθυντή και προπονητή, στην πορεία έρχονται άλλοι στη θέση τους και τελικά φεύγουν κι αυτοί. Μεσούσης της σεζόν όλα έμοιαζαν μάταια και απλώς περιμένουμε το καλοκαίρι τους επόμενους που θα αναλάβουν.

Κάπου εκεί ακούγεται το όνομα του Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ. Ο Βάσκος έχει αποχωρήσει από τη Σεβίλλη μετά από ένα κακό ξεκίνημα στη σεζόν έχοντας αφήσει τα διαπιστευτήριά του με την κατάκτηση του Europa League και το εξαιρετικό ποδόσφαιρο στον τελικό του Σούπερ Καπ κόντρα στην Μάντσεστερ Σίτι. Ένα ματς μάλιστα που λαμβάνει χώρα στο γήπεδο που έμελε να είναι το επόμενο σπίτι του. Αυτό που αγαπήθηκε όσο κανένας.

Θυμάμαι τότε σε ένα τσατ που μας ζήτησε ένας σύγγαυρος τη γνώμη μας για τον Μεντιλίμπαρ και όλοι ήμασταν αφοριστικοί. Μεγάλος σε ηλικία, παλιακός, ποδόσφαιρο που δεν ταιριάζει στον Ολυμπιακό. Τόσα ξέραμε, τόσα λέγαμε.

Τρεις και κάτι μήνες μετά έκλαιγα με λυγμούς στο πάτωμα του σπιτιού μου. Ο Ολυμπιακός είχε κατακτήσει το Conference League με τον Μέντι στο τιμόνι. Την πλήρη ιστορία την έγραψα εδώ.

9 Σεπτεμβρίου 2026.

Ο Μεντιλίμπαρ φεύγει από τον πάγκο του Ολυμπιακού και νιώθω καταρρακωμένος. Δεν είμαι εδώ για να μιλήσω για τις τεράστιες ευθύνες της διοίκησης για όσα ζούμε τον τελευταίο χρόνο. Ούτε για τη στάση πολλών που του πριόνιζαν την καρέκλα που σήμερα κάνουν δακρύβρεχτα ποστ της πλάκας. Σήμερα θέλω να μιλήσω μόνο για τον Βάσκο.

Ένα κεφάλαιο για την ομάδα

Έχω μια τάση να δένομαι με προπονητές του Ολυμπιακού, αλλά όχι μόνο βάσει προσφοράς. Πρωταθλήματα πολλοί πήραν, αλλά ποιος πραγματικά με συγκίνησε, ποιος νιώθω ότι με μεγάλωσε, ποιος νιώθω ότι αντιπροσωπεύει τον σύλλογό μου. Αυτά τα χρόνια με τον Μεντιλίμπαρ είχαμε μια τεράστια τύχη. Να ζήσουμε τη χαρά να έχουμε εκείνον στο τιμόνι της ποδοσφαιρικής ομάδας και τον Γιώργο Μπαρτζώκα προπονητή του μπασκετικού τμήματος.

Πρέπει να χαιρόμαστε όταν μπροστάρηδες της ομάδας μας είναι αυτοί οι άνθρωποι. Τόσο ικανοί να μας οδηγήσουν σε κορυφές, αλλά ταυτόχρονα να μας κάνουν περήφανους με την απόδοση των παικτών στο γήπεδο. Επιστέγασμα οι κοινές τους φωτογραφίες, η βράβευση του Μέντι από τον Μπαρτζώκα, οι δηλώσεις για το πόσο σέβονται ο ένας τον άλλον ή ο Μπαρτζώκας να αγνοεί τον Τζόκοβιτς και τον Γιάννη Αντετοκούμπο σε ερώτηση για τους καλεσμένους στο ΣΕΦ και να επικεντρώνεται στο να μιλήσει για τον Βάσκο.

Είναι απερίγραπτα αυτά που νιώθει ο οπαδός του Ολυμπιακού για ανθρώπους που τον έβγαλαν στον δρόμο, που τον έκαναν να δακρύσει, που τον έπεισαν ότι το αδύνατο είναι τελικά δυνατό. Σε πόσες στιγμές στην πορεία του Conference πιστέψαμε ότι όλα τελείωσαν. Στο 1-4 με Μακάμπι, στα πέναλτι στη Φενέρ, στο 2-2 της Άστον Βίλα. Όλες τις φορές είδαμε το παρελθόν να μας χτυπάει την πόρτα. Τελικά αυτό που κάποιοι βιάστηκαν να ειρωνευτούν ως “Αύρα Μεντιλίμπαρ” υπήρχε και οδήγησε τον Ολυμπιακό σε μια κατάκτηση που μοιάζει αδιανόητη για τα ελληνικά δεδομένα.

Η φιλοσοφία

Ο Μεντιλίμπαρ όμως δεν είναι μόνο το Conference. Δεν είναι καν το περσινό νταμπλ με πολύ ωραία μπάλα και εμπιστοσύνη στη χρυσή φουρνιά του Ολυμπιακού. Είναι η γενικότερη φιλοσοφία του. Δεν προκάλεσε, ήταν μετρημένος στις δηλώσεις του, έδειχνε απεριόριστο σεβασμό στους αντίπαλους προπονητές. Ένας κύριος. Διαβάζω ποστ από Παναθηναϊκούς και σοκάρομαι με την εκτίμηση που του δείχνουν. Δεν τον λοιδωρούν, αλλά αναγνωρίζουν την προσφορά του στον σύλλογο και ας είναι αντίπαλος. Δεν τον μειώνουν, γιατί γνωρίζουν πόσο ανέβασε το επίπεδο.

Ίσως γι’ αυτό με τσαντίζει λίγο παραπάνω το πως χειρίστηκε ο Ολυμπιακός και το τριγύρω μιντιακό σύστημα την απομάκρυνσή του. Δε γίνεται να αναγνωρίζει την προσφορά του η πλειονότητα των αντιπάλων σου και εσύ να του φέρεσαι κατ’ αυτόν τον τρόπο. Ο Μεντιλίμπαρ είναι μεγάλο κεφάλαιο για την ομάδα.

Δε φοβόμαστε κανέναν

Το βασικότερο πάντως που θέλω να πω είναι το πόσο άλλαξε την ομάδα ο Βάσκος. Αυτά που κατάφερε στα ευρωπαϊκά ματς είναι αδιανόητα. Μας έμαθε να μη φοβόμαστε κανέναν αντίπαλο, να μην έχουμε καμία ήττα σίγουρη, πως ακόμα και να χάσουμε, δε θα πέσουμε αμαχητί. Και τελικά έκανε και πορείες και τεράστιες νίκες τόσο στη League Phase του Europa League όσο και του Champions League.

Την πρώτη χρονιά τριάρα στη Μπράγκα, διπλά σε Μάλμε και Πόρτο και τελικά τερματίζουμε έβδομοι. Αν δεν πέφταμε στη μοκέτα της Μπόντο Γκλιμτ και δεν είχαμε τραυματισμούς, πιστεύω θα φτάναμε πιο μακριά. Την επόμενη χρονιά παρά τη δύσκολη κλήρωση και την κακή αρχή, χρειάστηκε ένα τρομερό 3/3 τις τελευταίες αγωνιστικές για την εκ νέου πρόκριση.

Δε θυμάμαι ποτέ ξανά να έχω τέτοια αυτοπεποίθηση σε ευρωπαϊκούς αγώνες. Ο Μεντιλίμπαρ έφερε ακριβώς αυτό στον Ολυμπιακό. Θα κοίταζε τον αντίπαλο κατά πρόσωπο, δε θα κλεινόταν πίσω να κλέψει ματς, δε θα φοβόταν τα μεγαθήρια. Όσοι έχουμε ζήσει παλιότερες εποχές, αυτό δεν ήταν δεδομένο, όχι μόνο για εμάς, αλλά για τις ελληνικές ομάδες γενικότερα. Κι αυτό το πιστώνεται ο Βάσκος και το ρόστερ του.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ

Δε θέλω να τραβήξει περισσότερο το κείμενο. Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ σε ευχαριστώ. Σε ευχαριστώ που ήρθες και παρ’ ότι δε σε πίστεψα και τελικά μας πρόσφερες τη μεγαλύτερη βραδιά της ζωής μας. Σε ευχαριστώ που άλλαξες φιλοσοφία στην ομάδα. Σε ευχαριστώ που μας έμαθες να μη φοβόμαστε, να μην περιμένουμε μια εύκολη ήττα και να πανηγυρίζουμε κάθε μεγάλη νίκη.

Σε ευχαριστώ που είσαι ένας τόσο ταπεινός άνθρωπος που όταν άκουγε το όνομά του στο ΣΕΦ ή στο Καραϊσκάκης αισθανόταν αμήχανα και χαμογελούσε. Μπορεί εσύ να μην κατάλαβες πόση χαρά μας πρόσφερες, πόσο σε αγαπήσαμε, το πως πάντα θα σε θεωρούμε έναν δικό μας άνθρωπο. Το μόνο σίγουρο είναι πως όσα έκανες δε θα τα ξεχάσουμε ποτέ. Είχα πει σε φίλους ότι αν ποτέ σε πετύχαινα από κοντά, επειδή δε μιλάς αγγλικά, θα σου έλεγα απλώς ένα ευχαριστώ και θα ήθελα να σε κάνω μια μεγάλη αγκαλιά. Κανένας άλλος δεν άξιζε να είναι στον πάγκο στα 100 χρόνια της ομάδας μας.

Ήρθες όταν είχαμε χάσει την ελπίδα και μας την έδωσες πίσω. Ήρθες και μας θύμισες τις μεγάλες βραδιές, το πάθος, την αγάπη για την ομάδα. Φεύγεις σαν ένας δικός μας άνθρωπος, ένας προπονητής που θα είναι για πάντα στην καρδιά μας. Θα ήθελα πολύ να μείνεις κι άλλον καιρό. Δεν ήταν δυνατόν όμως. Έχω μάθει να εκτιμάω κάτι όταν έρχεται και για όσο κρατήσει.

Σε ευχαριστώ πολύ Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ.

The post The Unstable Show: Ο Μεντιλίμπαρ ήρθε σαν ένας Βάσκος προπονητής και φεύγει ως ένας από εμάς appeared first on anthem.gr.

Χαιρετώ τους αναγνώστες του anthem.gr!

Πρώτη μέρα του φθινόπωρου σήμερα!

Ένα ακόμα καλοκαίρι της ζωής μας ανήκει πια στις αναμνήσεις και μαζί του,άφησε εικόνες, σκέψεις αλλά και ανάμεικτα συναισθήματα!

Τουλάχιστον το δικό μου καλοκαίρι ήταν το πιο ήρεμο και λυτρωτικό που εχω ζήσει εδώ και πολλά χρόνια! Μου έδωσε απαντήσεις που έψαχνα καιρό, μου έφερε αυθόρμητα και συγκυριακά ανθρώπους στην ζωή μου που απ’ ότι αποδείχθηκε, τους χρειαζόμουν όσο τίποτα.

Η ζωή πάντα ξέρει όσο και αν εμείς το αμφισβητούμε…

Μαζί με ολα αυτά όμως, αυτό το καλοκαίρι έφερε ερωτήματα, απαντήσεις αλλά και αναζητήσεις οι οποίες μετά απο συζητήσεις με είχα κυρίως με ανθρώπους τις γενιάς μου, όλες κατέληξαν στο ίδιο συμπέρασμα.

Έτσι αποφάσισα ένα κομμάτι απο αυτές τις σκέψεις να το μοιραστώ με τον πιο άμεσο τρόπο που ξέρω.

Ο τίτλος του σημερινού Past Forward ίσως σου κάνει λίγη εντύπωση σε σχέση με τα υπόλοιπα άρθρα μου. Συνήθως εδώ μέσα γυρνάμε πίσω σε εποχές, καλτίλες, παλιές συνήθειες, μουσικές, παλιά καλή τηλεόραση και γενικά σε όλα εκείνα που μας έκαναν αυτούς που είμαστε σήμερα.Αλλά μιας και αποχαιρετήσαμε το καλοκαίρι, είπα αυτή τη φορά να γυρίσουμε λίγο διαφορετικά στο παρελθόν και να μιλήσουμε για συναισθήματα, φιλίες αλλά και έρωτες! Καλοκαιρινούς και όχι μόνο…

Για εκείνα τα βλέμματα που κράτησαν λίγο παραπάνω, για τις ιστορίες που ξεκίνησαν χωρίς πρόγραμμα, για τα μηνύματα που γράφτηκαν και δεν στάλθηκαν ποτέ και για ανθρώπους που γνωρίσαμε για λίγο, αλλά τους θυμόμαστε ακόμα.

Για κάποιους χάθηκαν απ’ την ζωή μας,για εκείνες τις ιστορίες που δεν ολοκληρώθηκαν ποτέ αλλα κυρίως για εκείνα που φοβηθήκαμε να ζήσουμε!

Θα δούμε όλες της πλευρές αυτού του συναίσθηματος απο μια γενιά που έμαθε να φοβάται να ζήσει και να πει οσα αισθάνεται κάτω απο τα “πρέπει” των κοινωνικών στερεότυπων και το “πέπλο” της απόρριψης.

Τι λέτε; Αρχίζουμε λοιπόν;

Υπάρχουν άνθρωποι που περνάνε από τη ζωή μας και τους θυμόμαστε για χρόνια, παρότι μπορεί να τους γνωρίσαμε για λίγες μόνο ώρες. Ένα βλέμμα, ένα χαμόγελο, μια κουβέντα που κράτησε λίγο περισσότερο απ’ όσο έπρεπε και κάπως έτσι, χωρίς να το καταλάβεις, γεννιέται εκείνο το συναίσθημα που δεν χρειάζεται πολλές εξηγήσεις.

Ο έρωτας!

Ο καλοκαιρινός έρωτας είχε πάντα κάτι διαφορετικό. Ίσως γιατί το καλοκαίρι μας έκανε πιο ελεύθερους. Ίσως γιατί νιώθαμε ότι ο χρόνος σταματούσε για λίγο. Ίσως γιατί κάποτε δεν αναλύαμε τόσο πολύ τα πάντα. Δεν ψάχναμε red flags πριν γνωρίσουμε τον άλλον, δεν μετρούσαμε ποιος έστειλε πρώτος και δεν προσπαθούσαμε να προβλέψουμε από την πρώτη μέρα πώς θα τελειώσει μια ιστορία , που δεν είχε καν αρχίσει.

Κάποτε αρκούσε ένα βλέμμα για να ανάψει μια φωτιά.

Σήμερα, στα τριάντα και κάτι, το βλέμμα είναι ακόμα εκεί. Η φωτιά επίσης. Μόνο που μαζί τους ήρθαν το άγχος, οι απογοητεύσεις, οι οικονομικές δυσκολίες, οι συγκρίσεις, οι προσδοκίες των άλλων και ένας μόνιμος φόβος μήπως κάνουμε λάθος.

Και κάπου εκεί γεννιέται ένα ερώτημα που όσο μεγαλώνουμε γίνεται όλο και πιο δύσκολο να αγνοήσουμε. Μήπως τελικά δεν χάσαμε την ικανότητα να ερωτευόμαστε; Μήπως απλώς φοβηθήκαμε να ζήσουμε τους έρωτες που μας βρήκαν;

Όταν ένα βλέμμα αρκούσε…

Κάποια καλοκαίρια δεν τα θυμάσαι για την παραλία, το ξενοδοχείο ή εκείνη την ταβέρνα που πλήρωσες μια χωριάτικη όσο ένα μικρό καταναλωτικό δάνειο.Τα θυμάσαι για έναν άνθρωπο… Για ένα βλέμμα!

Για εκείνα τα δύο ή τρία δευτερόλεπτα που κοιτάχτηκες με κάποιον σχεδόν άγνωστο και, χωρίς να έχει ειπωθεί απολύτως τίποτα, είχε ήδη ειπωθεί σχεδόν όλη η ιστορία. Ξέρεις ποια στιγμή λέω.

Είσαι κάπου. Σε ένα μπαρ, σε μια παραλία, σε ένα νησί, σε μια συναυλία, σε διακοπές. Δεν έχει σημασία. Κοιτάζεις απέναντι και κάποιος σε κοιτάζει ήδη. Γυρνάς αλλού, ξανακοιτάς και ξανακοιτάζει.

Και ξαφνικά υπάρχει αυτή η παράλογη ένταση…

Δεν ξέρεις τι άνθρωπος είναι. Δεν ξέρεις τι δουλειά κάνει. Δεν ξέρεις αν αφήνει τα άπλυτα δίπλα στο καλάθι αντί μέσα, αν πιστεύει στα ζώδια, αν βάζει ανανά στην πίτσα, αν τρώει όλα τα φαγητά ή αν έχει δυσανεξία σε κάτι! Στοιχεία τα οποία, προφανώς, θα έπρεπε να εξετάζονται σοβαρά πριν από οποιαδήποτε μακροχρόνια δέσμευση.

Ξέρεις όμως κάτι… Ότι κάτι συνέβη.

Ο έρωτας, ή έστω η πρώτη σπίθα του, είναι ένα από τα ελάχιστα πράγματα που εξακολουθούν να ξεγελούν τη λογική μας. Δύο άνθρωποι μπορεί να γνωρίζονται πέντε λεπτά και να έχουν ήδη αρχίσει να μιλούν με τα μάτια. Να γελούν λίγο διαφορετικά όταν κοιτάζονται, να ψάχνουν αφορμές για να συνεχίσουν την κουβέντα, να προσπαθούν να βρουν μια δικαιολογία για να σταθούν λίγο πιο κοντά.

Και εκεί είναι ίσως όλη η μαγεία!

Δεν υπάρχουν βιογραφικά και λίστες. Δεν έχει προηγηθεί συνέντευξη για τη θέση του μελλοντικού συντρόφου. Υπάρχει μόνο μια αίσθηση. Αυτό το κάτι! Και οι άνθρωποι, όσο κι αν μας αρέσει να πιστεύουμε ότι έχουμε εξελιχθεί σε υπερλογικά όντα που λειτουργούν αποκλειστικά βάσει δεδομένων, όταν συμβαίνει αυτό το κάτι επιστρέφουμε όλοι σε μια πολύ απλή κατάσταση. Θέλουμε να πάμε προς τον άλλον.

Το θέμα είναι ότι πολλές φορές δεν πάμε…

Πότε αρχίσαμε να φοβόμαστε τόσο;

Δεν ξέρω αν είναι θέμα ηλικίας ή εποχής. Πιθανότατα είναι ένας ωραιότατος συνδυασμός όλων των παραπάνω, γιατί όταν κάτι μπορεί να γίνει απλό, εμείς οι άνθρωποι έχουμε μια ιδιαίτερη ικανότητα να του βάζουμε δεκαεπτά επιπλέον επίπεδα δυσκολίας.

Στα δεκαοκτώ ή στα είκοσι , τα πράγματα ήταν πιο άμεσα. Σου άρεσε κάποια; Το ήξεραν οι φίλοι σου πριν το καταλάβεις εσύ. Σου άρεσε κάποιος; Υπήρχε μια ολόκληρη επιχείρηση φίλων και φίλων των φίλων για να μάθεις αν «παίζει κάτι».

Υπήρχε εκείνη η αφέλεια, και το λέω με την καλύτερη έννοια, ότι αν κάτι σου έκανε καλό, το πλησίαζες. Μπορεί να έτρωγες τα μούτρα σου, μπορεί να έστελνες μήνυμα και να μην έπαιρνες απάντηση, μπορεί να έκανες οκτώ ώρες να γράψεις ένα SMS 160 χαρακτήρων, να το σβήσεις δεκατέσσερις φορές και τελικά να στείλεις ένα αριστούργημα επιπέδου «Τι κάνεις;».

Αλλά το έστελνες.

Σήμερα έχουμε άπειρους τρόπους επικοινωνίας και έχουμε γίνει εξαιρετικοί στο να μην επικοινωνούμε! Έχουμε reactions, stories, likes, close friends, DMs, emojis, typing indicators και τη δυνατότητα να γνωρίζουμε σε πραγματικό χρόνο αν κάποιος έφαγε σούσι ή μπέργκερ στο Κουκάκι.

Και παρ’ όλα αυτά μπορεί να δυσκολευόμαστε αφάνταστα να πούμε «μου αρέσεις», «θέλω να σε δω», «μου έλειψες» ή απλώς «θέλω να δω πού μπορεί να πάει αυτό».

Όσο μεγαλώνουμε το πράγμα φαίνεται να γίνεται ακόμα δυσκολότερο, γιατί πλέον δεν βλέπουμε μόνο τον άνθρωπο μπροστά μας. Βλέπουμε και όλη την πιθανή καταστροφή που μπορεί να ακολουθήσει.

Η γενιά που μεγάλωσε με το «πρόσεχε»

Η γενιά των σημερινών τριάντα…κάτι μεγάλωσε σε μια πολύ περίεργη συνθήκη. Από τη μία είχαμε γονείς που, κατά κανόνα, μας έλεγαν να είμαστε προσεκτικοί. Να έχουμε μια καλή δουλειά, να έχουμε σπουδές, να έχουμε κάτι σίγουρο, να μην κάνουμε τρέλες και να σκεφτόμαστε το μέλλον.

Και προφανώς δεν το έκαναν από κακία. Οι περισσότεροι προσπαθούσαν να μας προστατεύσουν με τα εργαλεία που είχαν.

Το πρόβλημα είναι ότι αυτά τα εργαλεία είχαν κατασκευαστεί σε άλλη εποχή.

Σε μια εποχή όπου το «δουλεύω, νοικιάζω ή αγοράζω σπίτι, κάνω οικογένεια και προχωράω» ήταν πολύ πιο ρεαλιστικό από ό,τι είναι σήμερα.

Εμείς ενηλικιωθήκαμε μέσα σε οικονομική κρίση, εργασιακή ανασφάλεια, αλλεπάλληλες αυξήσεις στο κόστος ζωής και ένα στεγαστικό πρόβλημα που μόνο θεωρητικό δεν είναι.

Άρα κάπου εδώ το «εγώ στην ηλικία σου είχα ήδη δύο παιδιά» παύει να είναι συμβουλή και αρχίζει να ακούγεται λίγο σαν να συγκρίνεις τις τιμές στα σουβλάκια του 1998 με το σήμερα.

Ναι, πατέρα. Ναι, μητέρα. Το ξέρουμε! Στην ηλικία μας εσείς είχατε ήδη οικογένεια. Εμείς στην ηλικία μας έχουμε premium συνδρομή στο Netflix, δύο κοινόχρηστα απλήρωτα και ψάχνουμε αν η ΔΕΗ δέχεται διακανονισμό.

Και μέσα σε όλο αυτό πρέπει παράλληλα να ερωτευτούμε.

«Εσύ πότε θα παντρευτείς;»

Υπάρχει και αυτή η αγαπημένη ερώτηση, που εμφανίζεται συνήθως στα οικογενειακά τραπέζια, κάπου μετά το κυρίως και πριν τα φρούτα. «Εσύ πότε θα παντρευτείς;», «Παιδάκι δεν σκέφτεσαι;», «Να κάνεις οικογένεια όσο είσαι ακόμα νέος».

Οι ερωτήσεις αυτές συνήθως γίνονται με αγάπη. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν κουβαλάνε βάρος.

Γιατί πολλές φορές εμείς οι ίδιοι δεν ξέρουμε καν αν μπορούμε να σχεδιάσουμε τι θα γίνει σε έξι μήνες. Δεν σημαίνει ότι κάθε νέος άνθρωπος δεν κάνει παιδί επειδή δεν έχει λεφτά, ούτε φυσικά ότι όλοι θέλουν να κάνουν παιδιά. Οι ανθρώπινες επιλογές είναι πολύ πιο σύνθετες.

Αλλά θα ήταν αστείο να προσποιούμαστε ότι η οικονομική και εργασιακή ανασφάλεια δεν βρίσκεται μέσα στην εξίσωση.

Και όταν μεγαλώνεις νιώθοντας ότι πρέπει συνεχώς να τσεκάρεις κουτάκια στη λίστα, δουλειά, σπίτι, σχέση, γάμος, παιδί, εύκολα αρχίζεις να αντιμετωπίζεις και τον έρωτα σαν project!

Κάποτε γνώριζες έναν άνθρωπο και σκεφτόσουν απλώς «μου αρέσει». Τώρα σκέφτεσαι «μου αρέσει, αλλά πού πάει; Είναι συναισθηματικά διαθέσιμος; Ταιριάζουν οι στόχοι μας; Μήπως είναι red flag; Μήπως είμαι εγώ red flag; Μήπως είναι πολύ νωρίς; Μήπως είναι πολύ αργά; Μήπως αν στείλω πρώτος φανώ διαθέσιμος;».

Έχουμε κάνει τη συναισθηματική διαθεσιμότητα να μοιάζει με στρατηγικό παιχνίδι.

Και κάπου ανάμεσα στα red flags,τα αγαπημένα μας situationships και όλη την ψυχολογική ορολογία, που πολλές φορές είναι πραγματικά χρήσιμη, ξεχνάμε κάτι πολύ βασικό.

Κάποια πράγματα πρέπει πρώτα να τα ζήσεις για να μάθεις τι είναι.

Δεν μπορείς να ελέγξεις από πριν έναν έρωτα. Δεν μπορείς να εγγυηθείς ότι δεν θα πληγωθείς και δεν μπορείς να ξέρεις αν ο άνθρωπος που γνώρισες ένα βράδυ τον Αύγουστο θα είναι μια ιστορία τριών ημερών, τριών χρόνων ή ένας άνθρωπος που θα θυμάσαι στα εβδομήντα σου.

Και ίσως αυτή ακριβώς να είναι η ομορφιά του.

Όταν δύο άνθρωποι μιλάνε με τα μάτια

Για μένα εκεί βρίσκεται όλο το θέμα. Σε αυτή την ακατανόητη στιγμή που δύο άνθρωποι κοιτάζονται και κάτι αλλάζει στον χώρο γύρω τους.Και ξέρω ότι ακούγεται ρομαντικό. Ε, λοιπόν, ας ακουστεί!

Έχουμε γίνει τόσο κυνικοί πλέον, που λες και πρέπει να απολογούμαστε αν πιστεύουμε ακόμα ότι υπάρχει κάτι μαγικό στο να ερωτεύεσαι.Και πιστέψτε με υπάρχει!

Και είναι από τα πιο μοναδικά πράγματα που μπορεί να σου συμβούν.

Δεν χρειάζεται να γνωρίζεις τον άλλον χρόνια. Υπάρχουν άνθρωποι που γνωρίζονται μια δεκαετία και δεν έχουν κοιταχτεί ποτέ πραγματικά. Και υπάρχουν δύο σχεδόν άγνωστοι που κοιτάζονται ένα βράδυ και για λίγα δευτερόλεπτα φαίνεται σαν να καταλαβαίνει ο ένας κάτι από τον άλλον που δεν εξηγείται.

Το βλέμμα μένει λίγο παραπάνω, το χαμόγελο αλλάζει και υπάρχει εκείνο το ανεπαίσθητο «σε βλέπω». Και μετά αρχίζει η φωτιά…

Δεν χρειάζεται να έχει συμβεί τίποτα ακόμα. Δεν χρειάζεται καν να έχουν ακουμπήσει. Το σώμα έχει ήδη καταλάβει πριν προλάβει το μυαλό να κάνει meeting.

Αυτό το πράγμα είναι ο έρωτας στην πιο πρωτόγονη εκδοχή του. Ένα βλέμμα, μια έλξη, μια περιέργεια και η ανάγκη να μάθεις ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος. Να τον ακούσεις, να καθίσεις κοντά του, να γελάσεις λίγο περισσότερο απ’ όσο δικαιολογεί το αστείο του και να δεις αν όλη αυτή η φωτιά που άναψε από δύο βλέμματα μπορεί να γίνει κάτι πραγματικό.

Και κάπου εκεί μπαίνει ο φόβος!

Μην εκτεθείς, μην κολλήσεις, μην ενθουσιαστείς…

«Μην εκτεθείς», «μην κολλήσεις», «μην δείξεις ότι ενδιαφέρεσαι περισσότερο», «περίμενε να στείλει», «αν ήθελε θα έκανε κίνηση», «μην ενθουσιάζεσαι».

Έχουμε ακούσει τόσες φορές ότι πρέπει να προστατεύουμε τον εαυτό μας, που μερικές φορές καταλήγουμε να προστατευόμαστε και από ό,τι θα μπορούσε να μας κάνει ευτυχισμένους.

Και δεν λέω να αγνοούμε τα σημάδια, ούτε να βαφτίζουμε κάθε τοξική κατάσταση μεγάλο έρωτα. Αλλά άλλο η αυτοπροστασία και άλλο το συναισθηματικό lockdown. Άλλο να έχεις όρια και άλλο να έχεις χτίσει τέτοιο τείχος που κανένας δεν μπορεί πλέον να περάσει.

Γιατί κάπου πρέπει να ρισκάρεις. Έρωτας χωρίς ρίσκο δεν υπάρχει!

Για να πεις σε κάποιον «μου αρέσεις», πρέπει να δεχτείς την πιθανότητα να μην αισθάνεται το ίδιο. Για να φιλήσεις κάποιον, πρέπει να υπάρξει μια στιγμή στην οποία δεν γνωρίζεις εκατό τοις εκατό πώς θα εξελιχθεί η ιστορία. Για να αγαπήσεις, πρέπει κάποια στιγμή να παραδώσεις ένα μέρος του ελέγχου.Και αυτό μάλλον είναι που μας δυσκολεύει περισσότερο σήμερα!

Η γενιά της σύγκρισης

Απο την άλλη υπάρχει βέβαια και ο άλλος μεγάλος εχθρός. Η σύγκριση!

Παλιά συγκρινόσουν με τον ξάδερφό σου. Τώρα συγκρίνεσαι με περίπου τέσσερα δισεκατομμύρια ανθρώπους πριν καν σηκωθείς από το κρεβάτι.

Ανοίγεις Instagram και ο ένας παντρεύεται, η άλλη κάνει παιδί, ο τρίτος αγόρασε σπίτι, κάποιος άλλος ταξιδεύει στην Ιαπωνία και ένας τύπος 24 ετών σου εξηγεί πώς έγινε εκατομμυριούχος δουλεύοντας τέσσερις ώρες τον μήνα! Κατά έναν περίεργο τρόπο, βέβαια, στο τέλος θέλει πάντα να σου πουλήσει και κάποιο online course ή προιόν που του ”άλλαξε” την ζωή.

Και εσύ κάθεσαι στο σπίτι με το κινητό στο χέρι και σκέφτεσαι «μήπως έχω μείνει πίσω;».

Mάντεψε. Δεν έχεις μείνει πίσω!

Απλώς η ζωή δεν είναι leaderboard. Δεν υπάρχει σωστή ηλικία για όλα, δεν υπάρχει μία διαδρομή και κυρίως δεν υπάρχει άνθρωπος που έχει λύσει τη ζωή και εμείς απλώς χάσαμε το σχετικό manual (σαν το ΟΑΚΑ ένα πράμα).

Ίσως λοιπόν αυτό που μας πήραν τελικά τα χρόνια να μην είναι η ικανότητα να ερωτευόμαστε. Αυτή υπάρχει. Κάθε φορά που ένας άνθρωπος μπαίνει σε έναν χώρο και για κάποιο λόγο παρατηρείς αμέσως ότι μπήκε, καταλαβαίνεις ότι υπάρχει.

Ίσως αυτό που χάσαμε είναι η ευκολία να το παραδεχτούμε.

Στα 20 μας φοβόμασταν την απόρριψη. Στα τριάντα τρία φοβόμαστε την απόρριψη, την απογοήτευση, την απώλεια χρόνου, το λάθος timing και το αν θα μπορέσουμε να συνδυάσουμε δύο ζωές που έχουν ήδη αποκτήσει υποχρεώσεις, τραύματα, δουλειές, πρώην, οικογένειες, άγχη και Google Calendars.

Λογικό…

Αλλά υπάρχει ένα πρόβλημα.

Η ζωή δεν περιμένει να ξεκαθαρίσουν όλα. Ούτε ο έρωτας!

Οι έρωτες που έμειναν στο «κι αν;»

Ίσως λοιπόν το θέμα δεν είναι οι καλοκαιρινοί έρωτες που ζήσαμε, αλλά εκείνοι που φοβηθήκαμε να ζήσουμε.

Ο άνθρωπος που κοιτάξαμε για λίγο περισσότερο αλλά δεν πλησιάσαμε. Το μήνυμα που γράψαμε και σβήσαμε. Το «θέλω να σε δω» που μετατράπηκε σε ένα αδιάφορο reaction σε story. Το φιλί που θα μπορούσε να γίνει αλλά κάποιος από τους δύο έκανε πίσω. Η ιστορία που δεν μάθαμε ποτέ πού θα κατέληγε, επειδή αποφασίσαμε να την τελειώσουμε πριν καν αρχίσει.

Και αυτά είναι ίσως τα πιο παράξενα απωθημένα.

Για μια σχέση που έζησες, κάποια στιγμή μπορείς να πεις «έκανα ό,τι μπορούσα». Για μια σχέση που δεν ξεκίνησε ποτέ, υπάρχει πάντα εκείνο το ενοχλητικό «κι αν;».To λεγόμενο «what if» στις ζωές μας , που έχουμε αναλήσει και σε Past Forward podcast με τον Νικόλα παλαιότερα.

Και αυ το «κι αν» έχει ένα τεράστιο πλεονέκτημα. Δεν μπορεί ποτέ να απογοητεύσει, γιατί δεν έγινε ποτέ πραγματικότητα. Μπορεί να παραμένει τέλειο για πάντα.

Δεν χρειάζεται κάθε έρωτας να κρατάει για πάντα!

Ίσως πρέπει να σταματήσουμε να κοιτάμε κάθε ανθρώπινη σχέση με όρους απόδοσης.

Δεν χρειάζεται κάθε άνθρωπος που γνωρίζουμε να είναι «ο άνθρωπός μας». Δεν χρειάζεται κάθε καλοκαιρινή γνωριμία να φτάσει σε γάμο για να άξιζε και δεν χρειάζεται κάθε έρωτας να κρατήσει για πάντα για να ήταν αληθινός.

Μερικοί άνθρωποι περνάνε από τη ζωή μας για λίγο και αυτό το λίγο μπορεί να είναι αρκετό για να αλλάξει κάτι μέσα μας.

Να θυμηθούμε ότι μπορούμε ακόμα να ενθουσιαστούμε, να ξενυχτήσουμε επειδή μιλούσαμε, να χαμογελάσουμε κοιτώντας την οθόνη σαν ηλίθιοι, να περιμένουμε να εμφανιστεί κάποιος, να νιώσουμε εκείνο το σφίξιμο στο στομάχι και να κοιταχτούμε με έναν άνθρωπο και να ανάψουν φωτιές χωρίς να έχει συμβεί τίποτα άλλο. Να κοιταχτούμε και τα πρόσωπα μας να φωτίσουν. Χωρίς να μας νοιάζει αν αυτο είναι σωστό ή λάθος, αν πρέπει ή δεν πρέπει! Και στο κάτω κάτω ποιός αποφασίζει αν «πρέπει»;

Πότε ακριβώς αποφασίσαμε ότι αυτό είναι κάτι που πρέπει να φοβόμαστε;

Μας έμαθαν να φοβόμαστε μην πληγωθούμε και είναι λογικό. Κανείς δεν θέλει να πονέσει.

Αλλά μεγαλώνοντας αρχίζω να σκέφτομαι ότι υπάρχει και κάτι άλλο που αξίζει να φοβόμαστε. Να περάσουν τα χρόνια και να συνειδητοποιήσουμε ότι, σε μια προσπάθεια να αποφύγουμε κάθε πιθανό πόνο, αποφύγαμε μαζί και ένα σωρό πιθανές χαρές.

Να έχουμε προστατευτεί τόσο καλά από τη ζωή, ώστε τελικά να μην την έχουμε ζήσει…

Αν πρέπει να κρατήσω κάτι από όλους εκείνους τους καλοκαιρινούς έρωτες, τους πραγματικούς, τους μισούς, τους ανεκπλήρωτους, αυτούς που έμειναν σε ένα βλέμμα και αυτούς που έγιναν ιστορία, είναι ίσως αυτό.

Δεν χρειάζεται κάθε φωτιά να κρατήσει για πάντα.

Αλλά όταν δύο άνθρωποι κοιταχτούν και ανάψει, ίσως καμιά φορά να αξίζει απλώς να πλησιάσουν λίγο περισσότερο.

Γιατί μπορεί να καείς.

Μπορεί όμως και για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό, να νιώσεις πραγματικά ζωντανός!

Μέχρι να ξανερθει αυτη η στιγμή και αυτος ο ερωτας στην ζωή σας να ζείτε την καθε στιγμή, να φροντίζετε τον εαυτό σας, να γεμίζετε τη μέρα σας με γέλιο και θετική διάθεση και μην ξεχνάτε να ακούτε τα Past Forward Podcast για καλτίλες και διάφορες ιστορίες, αλλά και να διαβάζετε τα άρθρα μας στο anthem.gr για ακόμα περισσότερες αναμνήσεις και σκέψεις.

Κρατήστε τα μάτια και τα αυτιά σας ανοιχτά… πάντα με χαμόγελο!

Υ.Γ Κινητήριος έμπνευση για αυτό το άρθρο ήταν μια λίστα στο Spotify με τραγούδια του Μιχάλη Χατζηγιάννη!Γιατί όποιος ξέρει….ξέρει.

The post Past Forward: Όσα φοβηθήκαμε να ζήσουμε… appeared first on anthem.gr.

Όπως έγινε γνωστό στο προηγούμενο επεισόδιο του Μοκατσίνο Κάλντο, η Αναστασία κι ο Γιάννης έχουν πολλές εμπειρίες με την εξυπηρέτηση πελατών, είτε με έναν δίσκο στο χέρι, είτε με ένα ακουστικό.

Συνωμοσιολόγοι που δεν θέλουν τα barcode, αγαπησιάρηδες που πνίγουν τον νταλκά με μπίρα άνευ, τραπέζια που προκαλούν θλίψη. Ας θυμηθούμε λίγες από τις επικές – ή και μη- στιγμές που γέννησαν την απορία «Μα καλά…που τους βρίσκουν!»

Η ηχογράφηση έγινε στο στούντιο του Favela Radio. Ευχαριστούμε θερμά τον σταθμό και τους ανθρώπους του για την συνεργασία, την φιλοξενία και την παραχώρηση του χώρου.

Podcast Website – Podcast Feed

Spotify – CastBox – RadioPublic
TuneIn – Apple Podcasts
Listen Notes – Breaker – Overcast
Castro – Podchaser
player.fm

Ολοκληρωμένο αρχείο ραδιοφωνικών εκπομπών

The post [Μοκατσίνο Κάλντο #11] Αγαπητά μου πελατάκια appeared first on anthem.gr.

Podcast Website – Podcast Feed

Spotify – CastBox – RadioPublic
TuneIn – Apple Podcasts
Listen Notes – Breaker – Overcast
Castro – Podchaser
player.fm

Ολοκληρωμένο αρχείο ραδιοφωνικών εκπομπών

The post [Past Forward #24] Από το DM στο Red Flag: Cyberbullying, Φλερτ και Αστεία Πεσίματα appeared first on anthem.gr.

Δύσκολοι καιροί και πέτρινα τα χρόνια, αλλά οι παρουσιαστές του Μοκατσίνο Κάλντο δεν μασάνε! Σηκώνουν τα μανίκια και καταπιάνονται με πολλές εργασίες: σούπερ-μάρκετ, σέρβις, τηλεφωνική εξυπηρέτηση, συμβουλευτικές εταιρίες, σεζόν κι ενοικιαζόμενα αυτοκίνητα. Η Αναστασία κι ο Γιάννης έχουν περάσει από πολλά…πόστα και κάνουν μια αναδρομή για να θυμηθούν θετικά κι αρνητικά από κάθε τους δουλειά, ώστε να ενημερώσουν τον κόσμο ποιες είναι οι πραγματικές συνθήκες πίσω από κάθε εργασία. Γενικά, δουλειά να βρίσκεται(ε)!

Podcast Website – Podcast Feed

Spotify – CastBox – RadioPublic
TuneIn – Apple Podcasts
Listen Notes – Breaker – Overcast
Castro – Podchaser
player.fm

Ολοκληρωμένο αρχείο ραδιοφωνικών εκπομπών

The post [Μοκατσίνο Κάλντο #10] Δουλίτσα να βρίσκετε appeared first on anthem.gr.

Ήταν καιρός να επιστρέψει το Sound Vault μετά από μήνες απουσίας και τι καλύτερο από το να ασχοληθούμε ξανά με μια δισκογραφία. Οι Mastodon είναι ένα συγκρότημα που γνώρισα κάπου στο Λύκειο σε μια εποχή που δε μπορούσα να καταλάβω στο έπακρο τη μουσική τους. Πέρασαν χρόνια όπου άκουγα κάθε νέο τους πόνημα και σιγά σιγά μπορούσα να αποτυπώσω κάποια από τα μηνύματα της πορείας τους, ειδικά σε τραγούδια που δεν ήταν ανάμεσα στα δημοφιλέστρά τους.

Στο περσινό Release τους είδα για πρώτη φορά live, δυστυχώς χωρίς τον Brent Hinds που πριν λίγο καιρό είχε αποχωρήσει, ενώ έναν μήνα αργότερα θα έφευγε από τη ζωή στα 51 του. Με αφορμή το νέο τους άλμπουμ Marrow Deep που κυκλοφορεί στα τέλη Αυγούστου αποφάσισα ότι είναι καλή στιγμή να γράψω ένα αφιέρωμα σε όλη τη δισκογραφία τους.

Κράτησα τον κλασικό κανόνα, ότι ακούω όλα τα άλμπουμ με χρονολογική σειρά και σκοπός είναι να τα δούμε τόσο σαν μια φωτογραφία της στιγμής και της μουσικής φάσης που περνούσε το συγκρότημα, αλλά και σαν μέρος μιας μεγαλύτερης πορείας. Πάμε λοιπόν σήμερα να δούμε αναλυτικά κάθε δίσκο των Mastodon και γιατί έχουν κερδίσει επάξια μια θέση ανάμεσα στα κορυφαία συγκροτήματα της γενιάς τους.

Remission (2002)

Στις αρχές της χιλιετίας, τέσσερις μουσικοί που έπαιζαν σε διαφορετικά συγκροτήματα αποφάσισαν να ενώσουν τις δυνάμεις τους λόγω της κοινής αγάπης τους στο sludge και το 80s heavy metal. Εγένετο λοιπόν Mastodon και το 2002 κυκλοφόρησαν το πρώτο τους άλμπουμ που ακόμα και σήμερα μπορεί να θεωρηθεί ένα μανιφέστο για τον σύγχρονο sludge ήχο.

Ο ήχος τους μοιάζει ακατέργαστος και χαοτικός, όμως οι ιδέες τους γύρω από metal και τα stoner-hardcore στοιχεία τον κάνουν να ακούγεται πιο πλούσιος. Οι συνθέσεις είναι γεμάτες αλλαγές και ένταση και δεν χάνουν ποτέ τη συνοχή τους. Από αυτό το άλμπουμ μπορείς να βρεις ήδη τα πρώτα κλασικά κομμάτια της δισκογραφίας τους, όπως τα Crusher Destroyer, March of the Fire Ants και Mother Puncher, αλλά και διαμάντια όπως το Ol’e Nessie και Trilobite.

Επίσης ξεκινάει τη θεματική των πρώτων τεσσάρων άλμπουμ όπου το καθένα περιστρέφεται γύρω από ένα στοιχείο της φύσης και στο Remission, αυτό είναι η φωτιά. Οι Mastodon μοιάζουν να πειραματίζονται και να ψάχνουν τον ήχο τους, γνωρίζοντας όμως πως θέλουν να κινηθούν. Η τεχνική τους, η δημιουργικότητά τους, το στακάτο παίξιμο στα ντραμς και οι εξαιρετικές τους κιθάρες είναι εκεί και μας υπενθυμίζουν τα όσα πρόκειται να ακολουθήσουν.

Leviathan (2004)

Ο δίσκος αντιπροσωπεύει το στοιχείο του νερού και το πρώτο τους concept album αφιερωμένο στο Moby-Dick του Herman Melville ήταν αυτό που τους έβαλε για τα καλά στον χάρτη. Το Leviathan είναι μία από τις κορυφές στη δισκογραφία των Mastodon και ένα αριστουργηματικό άλμπουμ που κερδίζει επάξια μια θέση ανάμεσα στα καλύτερα της δεκαετίας που κυκλοφόρησε.

Το εναρκτήριο Blood and Thunder με το χαρακτηριστικό του riff και τη φωνή του Sanders παραμένει και το γνωστότερο τους κομμάτι στο ευρύ κοινό. Η μαγεία ωστόσο κρύβεται στο πως οι Mastodon ακροβατούν μεταξύ του progressive και του sludge προσφέροντας μας ένα παραμύθι για την εμμονή και την εκδίκηση. Άλλοτε σκληρότεροι όπως στο Iron Tusk και άλλοτε σε πιο progressive φόρμες όπως στο Seabeast, άλλοτε γρήγοροι όπως στο Megalodon και άλλοτε μελωδικότεροι όπως στο Naked Burn, οι Mastodon μας προσφέρουν ένα άλμπουμ χωρίς μέτρια στιγμή.

Το αποκορύφωμα έρχεται στο σπουδαίο 13λεπτο Hearts Alive που ακόμα και σήμερα πιστεύω ότι αποτελεί μια κορυφή για όλο το progressive είδος. Περίπλοκες δομές, συνεχείς αλλαγές ρυθμών, μελωδικές κιθάρες, αυτός ο δίσκος έχει τα πάντα. Είναι η στιγμή που φαίνεται πως οι Mastodon έχουν τον δικό τους ήχο, τις δικές τους μουσικές φόρμες και τη δική τους αισθητική από την αρχή μέχρι το τέλος του. Ένας από τους κορυφαίους metal δίσκους της δεκαετίας.

Blood Mountain (2006)

Αν το Leviathan ήταν η καθιέρωση για τους Mastodon σαν μια πρωτοπόρα μπάντα της sludge/progressive σκηνής, τότε το Blood Mountain ήταν η επιβεβαίωση ότι αξίζουν τη θέση τους. Το δεύτερο concept άλμπουμ τους, αφιερωμένο στο στοιχείο της Γης, περιγράφει τη δυσκολία της ανάβασης σε ένα βουνό, τις κακουχίες, την πείνα, αλλά και τα παράξενα πλάσματα που μπορείς να συναντήσεις.

Μουσικά δεν πατάνε πάνω στον προκάτοχό του, αλλά επιλέγουν να εξελιχθούν. Δημιουργούν ένα άλμπουμ ακόμα πιο πολύπλοκο και με περισσότερη ψυχεδέλεια. Η εκρηκτική τετράδα στην αρχή του δίσκου με τα The Wolf is Loose, Crystal Skull, Sleeping Giant και Capillarian Crest δείχνει αμέσως ότι το άλμπουμ αυτό θα μείνει σαν κλασικό στη δισκογραφία τους.

Οι Hinds-Kelliher στις κιθάρες και οι Sanders-Dailor στο rhythm section ακούγονται περισσότερο δεμένοι από ποτέ. Ανάμεσα στα progressive περάσματα και τα βαριά riffs, συναντά κανείς σουρεαλιστικές στιγμές που μεγιστοποιούν την ψυχεδέλεια της ακρόασης του άλμπουμ με αποκορύφωμα το Colony of Birchmen. Ίσως δεν είναι τόσο άμεσο όσο το Leviathan, αλλά χρειάζεται το χρόνο του για να σε κερδίσει. Δείχνει όλο το όραμα των Mastodon και δεν μας προετοίμαζε με τίποτα για τον τυφώνα που θα ερχόταν λίγα χρόνια μετά.

Crack the Skye (2009)

Είναι δύσκολο να βάλω σε τάξη τις σκέψεις μου και να μιλήσω για το Crack the Skye. Οι Mastodon αυτή τη φορά δεν καταπιάνονται με το στοιχείο του αέρα, αλλά με τον Αιθέρα, γνωστό και ως το πέμπτο στοιχείο. Αυτό είναι αρκετό για να δείξει τις ασύλληπτες πνευματικές αναζητήσεις αυτού του άλμπουμ. Όλα τα μέλη το προσέγγισαν ως κάτι τελείως διαφορετικό απ’ όσα επιχείρησαν στο παρελθόν, ενώ ο Dailor συμμετέχει για πρώτη φορά στα φωνητικά και ο τίτλος του άλμπουμ είναι αφιερωμένος στην αδερφή του που αυτοκτόνησε σε ηλικία δεκατεσσάρων ετών.

Οι Mastodon μοιάζουν να φεύγουν από τον κλασικό σκληρό sludge ήχο και επενδύουν περισσότερο στην προοδευτική τους πλευρά. Επηρεασμένοι από τους Pink Floyd και τους King Crimson, αποφασίζουν να βάλουν περισσότερα ατμοσφαιρικά περάσματα στα τραγούδια τους, δίνουν βαρύτητα στις μελωδίες και συνδυάζουν τα μελωδικά φωνητικά του Dailor με τα σκληρά των Sanders και Hinds πετυχαίνοντας μια απίστευτη ισορροπία.

Το Oblivion και το Divinations αποτελούν δύο από τα επιδραστικότερα progressive τραγούδια της γενιάς τους, ενώ το απίστευτο 11λεπτο The Czar και το 13λεπτο έπος The Last Baron είναι δύο από τις κορυφώσεις του δημιουργικού οίστρου στον οποίον βρισκόντουσαν τότε σαν συγκρότημα. Το Crack the Skye αποτελεί κατ’ εμέ την κορύφωση αυτής της πρώτης περιόδου συνδυάζοντας τεχνική, συναίσθημα και φαντασία περισσότερο από κάθε άλλο άλμπουμ τους.

The Hunter (2011)

Δίσκοι σαν το The Hunter αποτελούν πάντα παγίδα. Ειδικά αυτός δεν ερχόταν απλά μετά από ένα μεγαλεπήβολο magnum opus, αλλά μετά από μία δεκαετία που οι Mastodon επηρέαζαν το μουσικό στερέωμα με κάθε καινούρια τους κυκλοφορία. Το The Hunter απομακρύνεται τελείως από το μοτίβο του concept δίσκου και τη σύνθετη αφήγηση και είναι ένα άλμπουμ πιο άμεσο και διαφορετικό από οτιδήποτε είχαν προσπαθήσει.

Ουσιαστικά οι Αμερικάνοι παντρεύουν τον sludge ήχο των πρώτων άλμπουμ τους με τη συνθετική και καλλιτεχνική ωριμότητα των πιο πρόσφατων κυκλοφοριών τους. Η δομή των κομματιών τους αλλάζει. Προτιμούν να γράφουν μικρότερα τραγούδια σε διάρκεια, αλλά να κρατούν την τεχνική και την πολυπλοκότητά τους σε υψηλό επίπεδο.

Ανάμεσα σε μελωδικά ραδιοφωνικά χιτάκια όπως το Curl of the Burl μπορείς να βρεις στιγμές που αφήνονται στην ψυχεδέλεια τους όπως στα Thickening και Stargasm, sludge τραγουδάρες τύπου Black Tongue και Spectrelight ή και κομμάτια που δείχνουν το απόλυτο πάντρεμα ιδεών τους όπως στα Blasteroid και Dry Bone Valley. Είναι ένας δίσκος-ανάσα μετά από έναν τυφώνα και αρκετοί το κατατάσσουν αρκετά χαμηλά στις προτιμήσεις τους. Για μένα είναι σίγουρα μια από τις καλύτερες κυκλοφορίες τους, γιατί απέδειξαν όλο το εύρος τους ως μουσικοί.

Once More ‘Round the Sun (2014)

Έχω δει αρκετά άρθρα στο Ίντερνετ να τοποθετούν αυτό το άλμπουμ στην τελευταία θέση στις προτιμήσεις των ακροατών, αλλά προσωπικά διαφωνώ. Το Once More ‘Round the Sun βρίσκει τους Mastodon σε μια περίοδο με απόλυτα διαμορφωμένη ταυτότητα. Είναι ο δίσκος που συνδυάζει τις progressive αναζητήσεις τους, την πρώιμη ψυχεδέλεια και την αμεσότητα του The Hunter.

Τα riffs τους παραμένουν βαριά και έχουν την άκρως αναγνωρίσιμη υπογραφή τους, ωστόσο φωνητικά οι μελωδίες τους βασίζονται σε πιο προσβάσιμες δομές. Αυτό γίνεται εμφανές από το εναρκτήριο Tread Lightly και συνεχίζεται με το The Motherload που θα γινόταν ένα από τα πιο δημοφιλή τραγούδια της δισκογραφίας τους. Δεν παρατάνε τον πειραματισμό τους, απλά ακολουθούν μια άλλη κατεύθυνση.

Το Once More ‘Round the Sun είναι ποικιλόμορφο και γεμάτο τραγούδια που φωτογραφίζουν κάθε περίοδο της μπάντας όπως το Chimes at Midnight που κλείνουν το μάτι στην εποχή του Leviathan ή το Asleep in the Deep που μας γυρίζουν στο Crack the Skye. Δεν ψάχνουν πλέον νέα μουσικά μονοπάτια, αλλά γράφουν ως ένα συγκρότημα που ξέρει πλέον που πορεύεται.

Emperor of Sand (2017)

Περνάμε στο ίσως καλύτερο άλμπουμ που έβγαλαν οι Mastodon την προηγούμενη δεκαετία και την επιστροφή τους σε concept δίσκους. Όλα τα μέλη της μπάντας είχαν στο κοντινό τους περιβάλλον πολλά πρόσωπα που περνούσαν προβλήματα υγείας κι έτσι υπάρχει μια αίσθηση του επείγοντος και πολύ συναίσθημα που κάπως επισκιαζόταν στις εποχές που οι Mastodon έπαιζαν πιο τεχνικά.

Η ιστορία του άλμπουμ αφορά έναν ταξιδευτή που περιπλανιέται σε μια έρημο έχοντας ήδη καταδικαστεί σε θάνατο από έναν σουλτάνο, τον ομώνυμο Emperor of Sand. Λειτουργεί σαν αλληγορία για τη θνητότητα, τις ασθένειες και φυσικά την πορεία ενός ανθρώπου προς το προδιαγεγραμμένο τέλος της ζωής του. Από την άλλη, στο μουσικό κομμάτι συνεχίζουν και ισορροπούν μεταξύ όλων των εποχών τους γλυκοκοιτώντας ίσως λίγο την περίοδο του The Hunter.

Η πιο άμεση και εμπορική πλευρά τους υπάρχει στο Sultan’s Curse και το Show Yourself, αλλά κάπου εκεί εμφανίζονται τα Precious Stones και Steambreather με τις εισαγωγάρες τους ή το πιο progressive Roots Remain και σου θυμίζουν τις πρώτες εποχές του συγκροτήματος. Αυτό το άλμπουμ είναι απλά καταπληκτικό από την πρώτη του νότα και δεν εξερευνά κάτι καινούριο. Είναι μια υπενθύμιση για το πόσο συναίσθημα και προσωπικότητα μπορούν να βγάλουν οι Mastodon στη νέα εποχή τους.

Hushed and Grim (2021)

Ο τελευταίος δίσκος τους με τον αδικοχαμένο Brent Hinds έμελε να είναι και ο μόνος της δισκογραφίας τους που δε με κέρδισε όσο οι προηγούμενοι. Ίσως να υπήρχαν από τότε οι προστριβές που έδειξαν την έξοδο στον Hinds με αποτέλεσμα ο ίδιος να μιλάει με τα χειρότερα λόγια για τους πρώην συνοδοιπόρους του. Βέβαια αυτό δε σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι το Hushed and Grim είναι κακό άλμπουμ.

Είναι ένα ακόμα παιδί του συναισθηματισμού τους που εξερευνά τον θάνατο και την απώλεια μιας και είχαν χάσει τον μάνατζερ και στενό τους φίλο Nick John. Το άλμπουμ είναι το μεγαλύτερο τους σε διάρκεια και έχει μερικές πολύ καλές στιγμές όπως το Pain with an Anchor, το ψυχεδελικό Sickle and Peace, το More Than I Could Chew που μας ταξιδεύει μόλις ένα δίσκο πίσω με τη δομή του και το γρήγορο sludge-οείδες Pushing the Tides.

Δεν έχει τη δύναμη του Leviathan, την τραχύτητα του Blood Mountain ή τον ακραίο πειραματισμό του Crack the Skye, αλλά κλείνει τον δεύτερο κύκλο μιας σπουδαίας δισκογραφίας. Κάθε riff και κάθε μελωδία του μοιάζει να κουβαλάει την εμπειρία δύο δεκαετιών μουσικής και αυτό σίγουρα μετράει.

Ο νέος δίσκος των Mastodon αναμένεται στα τέλη του Αυγούστου και σίγουρα ανυπομονώ να τους ακούσω χωρίς τον Hinds πλέον, με τον Nick Johnston πλέον στις κιθάρες και τον João Nogueira στα πλήκτρα. Ευχή μου είναι να είναι η έναρξη ενός καινούριου εξίσου ποιοτικού μονοπατιού που θα σέβεται την κληρονομιά της μπάντας, αλλά θα φέρει και νέες ιδέες στο τραπέζι.

Καλές διακοπές σε όλους και θα τα πούμε σύντομα με ολοκαίνουρια άρθρα.

The post The Sound Vault: Εξερευνώντας ξανά τη δισκογραφία των Mastodon appeared first on anthem.gr.

Χαιρετώ όλους τους αναγνώστες του anthem.gr!

Την Κυριακή 21 Ιουνίου αποδεχθήκαμε την πρόσκληση που μας είχε κάνει ο Χρήστος Μούχλιας στη συνέντευξη που μας παραχώρησε στην εκπομπή Story Mode του Favela Radio και βρεθήκαμε στο Hollywood Live Stage, για να ζήσουμε από κοντά την παρουσίαση για την 4η κατά σειρά μουσική μαθητική παράσταση «ΕΧΟΥΜΕ ΛΑΗΒ».

Μια βραδιά που από την αρχή είχε τον χαρακτήρα γιορτής. Δεν ήταν μια τυπική συναυλία, δεν ήταν μια απλή μαθητική παράσταση. Ήταν μια ζωντανή συνάντηση ανθρώπων που αγαπούν τη μουσική, βγαίνουν στη σκηνή, δοκιμάζονται, εκφράζονται και μοιράζονται τη χαρά της δημιουργίας.

Για μένα προσωπικά, η βραδιά είχε και μια ξεχωριστή σημασία! Και αυτο γιατί είχα τη χαρά να παρουσιάσω το event. Ήταν μια εμπειρία διαφορετική από όσες έχω ζήσει μέχρι σήμερα σε παρόμοιο πλαίσιο. Χωρίς υπερβολή, ήταν μία από τις πιο όμορφες στιγμές που έχω περάσει πάνω σε σκηνή!

Αυτό που καταλάβαμε από την αρχή ήταν ότι το «ΕΧΟΥΜΕ ΛΑΗΒ» είχε ήδη φτιάξει τη δική του μικρή κοινότητα. Λίγο μετά τις 19:00, ο χώρος είχε αρχίσει να γεμίζει. Έξω από το Hollywood Live Stage περίμενε κόσμος σε ουρά που ερχόταν για να στηρίξει τη βραδιά.

Πάνω από 200 θεατές ήρθαν στον χώρο. Η ατμόσφαιρα έμοιαζε περισσότερο με μεγάλη γιορτή και όχι με μια συνηθισμένη μαθητική παράσταση! Αυτό ήταν ίσως το πρώτο που σε έκανε να το απολαύσεις. Η ενέργεια του κόσμου!

Φίλοι, οικογένειες, καθηγητές, μαθητές, άνθρωποι που είχαν έρθει για να στηρίξουν, αλλά και για να περάσουν καλά. Δεν υπήρχε η αμηχανία που πολλές φορές συναντάς σε αντίστοιχες παρουσιάσεις. Υπήρχε ζεστασιά, χειροκρότημα, χαμόγελο και μια διάθεση συμμετοχής που έδινε ώθηση σε όσους ανέβαιναν στη σκηνή. Στη σκηνή ανέβηκαν μαθητές όλων των ηλικιών. Και αυτό έδωσε στη βραδιά έναν πολύ ξεχωριστό χαρακτήρα.

Διαφορετικά όργανα, διαφορετικά επίπεδα εμπειρίας, διαφορετικές μουσικές αναφορές και διαφορετικές προσωπικότητες βρέθηκαν κάτω από την ίδια ιδέα,την μουσική!

“Η μουσική είναι η αφορμή για έκφραση, συνεργασία και μοίρασμα”

Το «ΕΧΟΥΜΕ ΛΑΗΒ» δεν προσπάθησε να μείνει σε ένα μόνο ύφος. Αντίθετα, έδειξε από νωρίς ότι θέλει να τα χωρέσει όλα. Και πραγματικά, είδαμε τα πάντα! Από rock και metal εκρήξεις μέχρι ελληνικό έντεχνο τραγούδι, pop, αλλά και πιο τρυφερές στιγμές, με χιούμορ, συγκίνηση και καθαρή ενέργεια.

Το ρεπερτόριο της βραδιάς ήταν από μόνο του μια απόδειξη του χαρακτήρα της παράστασης!

Από Gorillaz, Guns N’ Roses, Black Sabbath, Metallica, Iron Maiden, Whitesnake, Radiohead, Blue Öyster Cult, HIM και Jimi Hendrix μέχρι Νατάσσα Μποφίλιου, Σοφία Βόσσου, Βασίλη Παπακωνσταντίνου, Μελίνα Κανά, Μαρίζα Ρίζου, Χατζηφραγκέτα, Polkar, Δυτικές Συνοικίες, αλλά και αναφορές στη Eurovision, το πρόγραμμα κινήθηκε ανάμεσα σε εποχές, είδη και διαθέσεις.

Ακούσαμε τραγούδια που μας έβαλαν σε κλίμα συναυλίας , όπως το “Master of Puppets”, το “For Whom the Bell Tolls”, το “Wasted Years”, το “Still of the Night” και το “N.I.B.”, αλλά και πιο συναισθηματικές στιγμές , όπως το “Hallelujah”, το “No Surprises”, το “Can’t Help Falling in Love” και το “Η Καρδιά Πονάει Όταν Ψηλώνει”.

Υπήρξαν επίσης πιο pop και νοσταλγικές επιλογές, όπως το “I Want It That Way”, το “The Winner Takes It All”, το “Eye of the Tiger” και το “I’m Always Here” από το Baywatch, αλλά και οργανικά κομμάτια όπως το “Cissy Strut” των The Meters και το “Things Ain’t What They Used to Be” του Duke Ellington.

Αυτή η ποικιλία δεν προκάλεσε χάος, αντίθετα, έδωσε ζωντάνια στη βραδιά!

Κάθε τραγούδι άνοιγε έναν διαφορετικό κόσμο. Έδινε στους μαθητές χώρο να σταθούν πάνω στη σκηνή ως μουσικοί. Άλλοι πήραν κιθάρες, άλλοι μπάσο, τύμπανα, πλήκτρα ή φωνητικά. Έτσι, κάθε φορά δημιουργούνταν διαφορετικά σχήματα και διαφορετικές δυναμικές! Αυτό έκανε τη βραδιά να μοιάζει περισσότερο με συναυλίακο live παρά με τυπική μαθητική παρουσίαση.

Μία από τις πιο όμορφες στιγμές της βραδιάς ήταν και το γεγονός ότι, για πρώτη φορά, τέσσερις μαθητές σχημάτισαν τη δική τους μπάντα και ανέβηκαν στη σκηνή ως κανονικό μουσικό σύνολο. Δεν ήταν απλώς μια ακόμη συμμετοχή στο πρόγραμμα, αλλά μια στιγμή που έδειξε στην πράξη τι μπορεί να γεννήσει μια τέτοια διαδικασία! Άνθρωποι που ξεκινούν ως μαθητές, βρίσκουν κοινό κώδικα μέσα από τη μουσική και τελικά δημιουργούν κάτι δικό τους.

Αυτό έκανε τη βραδιά ακόμα πιο ξεχωριστή.

Γιατί εκτός από τις μεμονωμένες συμμετοχές, τις διασκευές και τις διαφορετικές μουσικές επιλογές, είδαμε και μια μπάντα που ουσιαστικά δημιουργήθηκε μέσα από την ίδια την κοινότητα των μαθητών. Και αυτό είναι ίσως ένα από τα πιο σημαντικά στοιχεία μιας μουσικής μαθητικής παράστασης. Δεν μένει μόνο στην παρουσίαση. Ανοίγει δρόμους για νέες συνεργασίες. Σημαντικό ρόλο σε όλο αυτό είχαν φυσικά και οι καθηγητές. Οι μουσικοί και οι άνθρωποι που στήριξαν τη διαδικασία πίσω από τη σκηνή βοήθησαν επίσης.

Το αποτέλεσμα δεν φαινόταν πρόχειρο. Δεν έμοιαζε με κάτι που έγινε απλώς για να τελειώσει η υποχρέωση. Είχε πρόβα. Είχε φροντίδα,Είχε διάθεση και έδινε την αίσθηση ότι όσοι συμμετείχαν πίστευαν πραγματικά σε αυτό που παρουσίαζαν.

Το Holy Wood Live Stage αποδείχθηκε ιδανικός χώρος για μια τέτοια βραδιά. Είχε την ατμόσφαιρα live σκηνής που χρειαζόταν, αλλά ταυτόχρονα κράτησε και την οικειότητα μιας μαθητικής γιορτής. Ο κόσμος ήταν κοντά στη σκηνή, οι αντιδράσεις περνούσαν άμεσα στους μουσικούς και το χειροκρότημα έδινε συνεχώς ώθηση στην επόμενη συμμετοχή. Και κάπου εκεί καταλαβαίνεις γιατί τέτοιες βραδιές αξίζουν θέση στις Εναλλακτικές Βραδιές στην Αθήνα.

Δεν μιλάμε απλώς για μια έξοδο ή για ένα ακόμα event. Μιλάμε για ανθρώπους που δημιουργούν παρέες γύρω από τη μουσική. Για μαθητές που ανεβαίνουν στη σκηνή και δοκιμάζουν τις δυνάμεις τους. Για καθηγητές που δεν περιορίζονται στο μάθημα, αλλά φτιάχνουν συνθήκες ώστε αυτό που διδάσκεται να γίνεται εμπειρία. Για κοινό που γεμίζει έναν χώρο όχι για να παρακολουθήσει παθητικά, αλλά για να στηρίξει και να συμμετέχει.

Το «ΕΧΟΥΜΕ ΛΑΗΒ» ήταν μια βραδιά με ατέλειες, όπως κάθε πραγματικά ζωντανή βραδιά. Αλλά αυτές οι ατέλειες ήταν μέρος της γοητείας της.Γιατί η ουσία δεν ήταν η απόλυτη τεχνική αρτιότητα. Η ουσία ήταν η σκηνική παρουσία, η προσπάθεια, η χαρά, η συγκίνηση, η ενέργεια και το γεγονός ότι τόσοι άνθρωποι βρέθηκαν στον ίδιο χώρο για να γιορτάσουν τη μουσική.Και ίσως αυτό να είναι το πιο ωραίο συμπέρασμα:Tο «ΕΧΟΥΜΕ ΛΑΗΒ» δεν ήταν απλώς μια μουσική μαθητική παράσταση!

Ήταν μια υπενθύμιση ότι η μουσική παραμένει ένας από τους πιο άμεσους τρόπους για να συναντιούνται και να επικοινωνούν οι άνθρωποι. Αυτό ισχύει ανεξάρτητα από την ηλικία, εμπειρία,το γούστο ή την προσωπική διαδρομή του κάθε μαθητή.Το «ΕΧΟΥΜΕ ΛΑΗΒ» ητάν είναι και θα είναι μια γιορτή, όπως λέει και ο τίτλος του άρθρου!

Μια γιορτή για τη μουσική, για την εμπερία με την σκηνή, για τους μαθητές, για τους ανθρώπους που στηρίζουν αυτές τις προσπάθειες και για όλους όσοι πιστεύουν πως οι πιο ωραίες βραδιές δεν είναι πάντα οι πιο «τέλειες», αλλά εκείνες που έχουν αλήθεια, ενέργεια και ψυχή!

Οι Συντελεστές της παράστασης 

Καθηγητές: Χρήστος Μούχλιας, Νικόλας Χάλαρης, Βασίλης Μιχαλάκος, Παρασκευή Τζανετάκου, Ελίνα Ιορδάνογλου

Μουσικοί: Μίνως Πετσετάκης, Θάνος Λούκος, Πέτρος Καλορίτης, Billy Rize, Στέλιος Καρπαθάκης

Βίντεο: Zimaraki

Οργάνωση προβών: Κ.Χ.

Οι μαθητές:

Αλέξης Σταύρακας, Αντώνης Γαλανός, Αθηνά Κοφινά, Άμπρα Παπαδοπούλου, Απόλλωνας Μπέλλος, Απόστολος Πουλίζος, Αποστόλης Μούρτης, Αποστόλης Στυλιανός, Βαγγέλης Νταουσανάκης, Γεωργία Παννιού, Γιωρής, Δημήτρης Μπέσης, Ελεάνα Πυροβολάκη, Έλενα Βαρούτη, Ζωή Μπαντή, Κωστής Καπετανάκης, Μαρία Αθανασοπούλου, Μαρίτα Κάση, Μανώλης Βιδιαδάκης, Myrtilo, Νηρέας Νικολαΐδης, Νίκος Λιόλιος, Νιόβη Παπαδοπούλου, Οδυσσέας Γεωργοσόπουλος, Παναγιώτης Καλλίγερος, Φραγκίσκος Σπανός, Χρήστος Ντανώλας

Παρουσίαση : anthem.gr

Μπορείτε να βρείτε τη συνέντευξη που πήραμε από τον Χρήστο Μούχλια σε όλες τις podcast πλατφόρμες, στο ακόλουθο link: https://anthem.gr/14648/story-mode-2/

The post Εναλλακτικές βραδιές στην Αθήνα #20: Το ΕΧΟΥΜΕ ΛΑΗΒ είναι μια γιορτή! appeared first on anthem.gr.

Το Μοκατσίνο Κάλντο διακρίνεται για την σοφία που έχει μοιράσει τον τελευταίο καιρό στο κοινό του. Αλλά η Αναστασία κι ο Γιάννης, επειδή είναι ταπεινά χαμομηλάκια και δεν θέλουν να περνιούνται για τέρατα νοημοσύνης, αποφάσισαν να μοιραστούν στιγμές όπου ο εγκέφαλος βρισκόταν σε λειτουργία…χαμηλής κατανάλωσης! Στο σπίτι, στο αμάξι, στην σχολή, στην δουλειά, παντού υπάρχει το περιθώριο της γκάφας, παντού μπορεί να σε βρει η στιγμή που θα την κάνεις την βλακεία σου!

Podcast Website – Podcast Feed

Spotify – CastBox – RadioPublic
TuneIn – Apple Podcasts
Listen Notes – Breaker – Overcast
Castro – Podchaser
player.fm

Ολοκληρωμένο αρχείο ραδιοφωνικών εκπομπών

The post [Μοκατσίνο Κάλντο #9] Στιγμές χαμηλού IQ appeared first on anthem.gr.

Στο τελευταίο Story Mode της σεζόν, ο Αγαμέμνονας και ο Νικόλας υποδέχονται στο στούντιο του Favela Web Radio τον Σπήλιο Κάκκα και τον Κωστή Μπαϊράμη από τους Commuter.

Η κουβέντα ξεκινά με Μουντιάλ και αστείες ιστορίες on the road και περνά στο δεύτερο tour της μπάντας, την αλλαγή του ντράμερ, την είσοδο του Πάνου Ντάλλα και τη νέα δυναμική που διαμορφώνεται στους Commuter.

Μιλάμε για το πώς έχει αλλάξει ο ήχος τους, πώς επηρεάζουν τα νέα μέλη την ταυτότητα της μπάντας, τι συμβαίνει πίσω από τα live και τι ετοιμάζουν για τη συνέχεια.

Ένα επεισόδιο για περιοδείες, δυσκολίες, αλλαγές, τη χημεία μιας μπάντας και όλα όσα συμβαίνουν όταν σβήνουν τα φώτα της σκηνή.

Καλή Ακρόαση..

Podcast Website – Podcast Feed

Spotify – CastBox – RadioPublic
TuneIn – Apple Podcasts
Listen Notes – Breaker – Overcast
Castro – Podchaser
player.fm

Ολοκληρωμένο αρχείο ραδιοφωνικών εκπομπών

The post [Story Mode #3] Commuter appeared first on anthem.gr.

Podcast Website – Podcast Feed

Spotify – CastBox – RadioPublic
TuneIn – Apple Podcasts
Listen Notes – Breaker – Overcast
Castro – Podchaser
player.fm

Ολοκληρωμένο αρχείο ραδιοφωνικών εκπομπών

The post [Past Forward #23] Ο έλεγχος σε μια σχέση ανήκει σε αυτόν που ενδιαφέρεται λιγότερο… appeared first on anthem.gr.

Η Αναστασία κι ο Γιάννης βάζουν τα καπέλα από αλουμινόχαρτο και πιάνουν τα μικρόφωνα για να μιλήσουν για…θεωρίες συνωμοσίας! Ποια ταξίδια, σαν φαινόμενο πεταλούδας, φέρνουν την συντέλεια του κόσμου; Είναι, τελικά, η γη επίπεδη; Υπάρχει ο μαλακομαγνήτης; Μας παρακολουθούν τα περιστέρια; ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΚΙΛΚΙΣ; Το “Μοκατσίνο Κάλντο” εξετάζει όλα τα ενδεχόμενα!

Η ηχογράφηση έγινε στο στούντιο του Favela Radio. Ευχαριστούμε θερμά τον σταθμό και τους ανθρώπους του για την συνεργασία, την φιλοξενία και την παραχώρηση του χώρου.

Podcast Website – Podcast Feed

Spotify – CastBox – RadioPublic
TuneIn – Apple Podcasts
Listen Notes – Breaker – Overcast
Castro – Podchaser
player.fm

Ολοκληρωμένο αρχείο ραδιοφωνικών εκπομπών

The post [Μοκατσίνο Κάλντο #8] Τι μας κρύβουν; appeared first on anthem.gr.

Μουντιάλ. Η πιο ωραία περίοδος για κάποιον που του αρέσει το ποδόσφαιρο. Συνεχόμενα ματς, παικταράδες και πολλά γκολ στη διάρκεια ενός μήνα. Ένας μήνας που όλα μπαίνουν στον πάγο και απλά καταναλώνεις όσο περισσότερο ποδόσφαιρο γίνεται. Αυτές οι γραμμές γράφονται λίγες ώρες μετά από ένα συγκλονιστικό ματς μεταξύ Αιγύπτου και Αργεντινής.

Ο αγαπημένος μου ποδοσφαιριστής είναι ο Λίονελ Μέσι. Πιστεύω ισχύει για πάρα πολλούς ανθρώπους εκεί έξω και σίγουρα δεν είμαι πρωτότυπος με αυτήν την επιλογή. Ωστόσο είναι ένας παίκτης που από μικρή ηλικία θαύμασα και νιώθω τυχερός που πρόλαβα να δω την καριέρα του από την πρώτη μέρα έως και το αναπόφευκτο τέλος. Στους τόνους μελανιού που έχουν χυθεί για να γραφτούν οι ιστορίες αυτού του ανθρώπου, για το πως μεγάλωσε, που ανδρώθηκε ποδοσφαιρικά και για τα κατορθώματά του, μία ιστορία ξεχωρίζει. Αυτή που αφηγείται την πορεία του με τη φανέλα της Αργεντινής.

Κατά κοινή ομολογία, αυτά που εκανε ο Μέσι με τη φανέλα της Μπαρτσελόνα τόσο την περίοδο του Γκουαρδιόλα όσο και μετά από αυτήν, δεν τα έχουμε δει από κανέναν άλλον. Είναι μακράν ο πιο πλήρης και ολοκληρωμένος ποδοσφαιριστής που έχουμε παρακολουθήσει ποτέ. Δεν είναι μόνο το πολύ σκόραρε, αλλά και το πόσο δημιουργούσε και ανέβαζε όλη την ομάδα, πόσες ενέργειες έπαιρνε και πόσο πολύ έδενε το σύνολο δίπλα και σε άλλους σπουδαίους όπως ο Τσάβι και ο Ινιέστα.

Ο Μέσι όμως πάντα έδειχνε να δυσκολεύεται με την Εθνική του. Στο Μουντιάλ του 2010 και το Κόπα Αμέρικα του 2011, την περίοδο που ήταν μακράν ο καλύτερος παίκτης στον κόσμο, δεν σκόραρε ούτε ένα γκολ. Άρχισαν τότε να εμφανίζονται κάποιοι πρώτοι ψίθυροι. Ότι ίσως χρειάζεται άλλους παίκτες, ίσως είναι υπερτιμημένος, ίσως δε μπορεί χωρίς τον Τσάβι και τον Ινιέστα που την ίδια περίοδο μεσουρανούσαν με τη δική τους Εθνική.

Στα μέσα της περασμένης δεκαετίας όμως όλο αυτό άρχισε να τον φθείρει. Στο Μουντιάλ του 2014 ο Μέσι φτάνει στον τελικό με μια μέτρια Αργεντινή και βρίσκει απέναντι του τη Γερμανία. Ο Ιγκουαίν δεν τελειώνει μερικές κλασικές φάσεις και ο Γκέτσε χαρίζει τελικά το κύπελλο στους Γερμανούς. Η φωτογραφία του Μέσι να κοιτάει το Παγκόσμιο Κύπελλο είναι θρυλική.

Τα χειρότερα έμελε να έρθουν τα επόμενα δύο χρόνια. Σε δύο διαδοχικά Κόπα Αμέρικα, η Αργεντινή βρίσκει τη Χιλή στον τελικό και τα ματς πάνε στα πέναλτι. Στο πρώτο ματς, ο Μέσι ευστοχεί, ο Ιγκουαίν και ο Μπανέγκα αστοχούν και οι Χιλιανοί πανηγυρίζουν όντας αλάνθαστοι. Στο δεύτερο ματς οι Αργεντινοί ξαναχάνουν στα πέναλτι και ο Μέσι χάνει μάλιστα το πρώτο. Διαλύεται. Δακρυσμένος ανακοινώνει ότι αποσύρεται από την Εθνική. Οι επικριτές του πανηγυρίζουν και τον χαρακτηρίζουν με επίθετα που δεν του άξιζαν.

Ο Μέσι ήθελε πάντα τη διάκριση. Όταν έχασε τρεις τελικούς ως αρχηγός, πίστεψε ότι δε θα καταφέρει ποτέ να τελειώσει την ανυδρία της Αργεντινής σε μεγάλους τίτλους. Επέστρεψε όμως στην Αλμπισελέστε. Το 2018 στη Ρωσία, η Αργεντινή έπεσε πάνω στην πρωταθλήτρια Γαλλία και αποχαιρέτησε νωρίς. Ο σχολιαστής του ματς λέει πως μάλλον ήταν η τελευταία του ευκαιρία, μιας και στο Κατάρ το 2022 θα είναι 35 πλέον. Το 2019 στο Κόπα Αμέρικα χάνει στον ημιτελικό από τη Βραζιλία, αλλά ξορκίζει τους δαίμονές του απέναντι στη Χιλή στο παιχνίδι της τρίτης θέσης.

Ο Μέσι μεγάλωνε και σιγά σιγά το παιχνίδι του έμοιαζε να φθίνει. Η Αργεντινή όμως ανανεωνόταν. Η πρόσληψη του Σκαλόνι και η φουρνιά νέων παικτών έδινε άλλον αέρα. Αυτά τα παιδιά που ήρθαν δεν ήταν απλοί παίκτες. Ήταν μικροί Αργεντίνοι που είχαν μεγαλώσει με τον Μέσι και τον είχαν είδωλο. Τον θαύμασαν με τη Μπαρτσελόνα, έκλαψαν με τις αποτυχίες της Εθνικής τους την περίοδο 2014-2016 και θα έκαναν τα πάντα για να πετύχει ο ήρωάς τους.

Είναι χαρακτηριστικό τα επόμενα χρόνια πως στις επιτυχίες όλοι έτρεχαν να τον αγκαλιάσουν, πως στους τσαμπουκάδες αντιπάλων προς τον Μέσι θα έτρεχαν όλοι μαζί να τον υπερασπιστούν. Τρελαινόντουσαν για εκείνον και εκείνος δεν ήθελε να τους αφήσει παραπονεμένους. Το 2021 το ταξίδι του Μέσι προς τη δικαίωση ξεκίνησε με το Copa America.

Έκανε ό,τι ήθελε στα πρώτα ματς και τον προημιτελικό, ενώ ο ημιτελικός σημαδεύτηκε από τις απίστευτες αποκρούσεις του Μαρτίνες στα πέναλτι επί της Κολομβίας. Ο τελικός ήταν το ματς που χρειαζόταν ο κοντός. Σε ένα άδειο Μαρακανά (λόγω COVID) απέναντι στη διοργανώτρια και κάτοχο Βραζιλία. Ο Ντι Μαρία το έβαλε νωρίς, ο Μέσι έχασε 1-2 κλασικές ευκαιρίες, αλλά δεν είχε σημασία. Το τέλος τον βρήκε δακρυσμένο και γονατιστό. Είχε πάρει επιτέλους έναν τίτλο. Είχε κερδίσει ένα τρόπαιο με την Εθνική. Το παιδί από το Ροζάριο όμως δεν το θεωρούσε αρκετό. Δε θα σταματούσε εκεί.

Τον Δεκέμβριο του 2022 στο Κατάρ, η ομάδα του εμφανίστηκε στο Μουντιάλ με τον ίδιο κορμό. Στην πρεμιέρα, οι Αργεντίνοι έχασαν από την Σαουδική Αραβία. Σοκ. Εμφανίστηκαν ξανά όσοι τον έκριναν αυστηρά. Ίσως δεν μπορεί να το πάρει το Παγκόσμιο Κύπελλο. Ίσως τελικά δε θα έρθει η ώρα του. Όμως ο Μέσι είχε γυρίσει από πολύ χειρότερα. Είχε επιστρέψει, είχε βρει τη χαμένη του αυτοπεποίθηση και πλέον δεν θα τον έριχνε τίποτα. Κέρδισε τα υπόλοιπα ματς του ομίλου βάζοντας καθοριστικό γκολ με το Μεξικό, όταν η Αργεντινή έμοιαζε κολλημένη.

Μπήκε στα νοκ άουτ και σκόραρε σε όλα τα ματς. Ξεχώρισε ο απίστευτος προημιτελικός με την Ολλανδία και τις μανούρες με Φαν Χάαλ και Βέγκχορστ και φυσικά ο συγκλονιστικός τελικός με τη Γαλλία. Σε ένα ματς-έπος, ο κοντός σκόραρε δύο φορές, ο Εμπαπέ τρεις και στα πέναλτι ευστόχησαν και οι δύο. Ο Εμιλιάνο Μαρτίνες μίλησε ξανά, οι Αργεντίνοι εκτελούσαν σωστά πλέον τα πέναλτι και το τέλος ήρθε. Δικαίωση. Ο Λίο τα είχε καταφέρει.

Δεν είχε πλέον τίποτα να αποδείξει. Κανένας δεν είχε τίποτα να πει για εκείνον. Αυτά τα χρόνια κατάφερε να κερδίσει καλύτερες ομάδες με έναν προπονητή και ένα ρόστερ που έπαιζε για εκείνον. Σήκωσε το Παγκόσμιο Κύπελλο, αυτό που τόσο του έλειπε. Μετά τον Ντιέγκο, ο καλύτερος ποδοσφαιριστής στην ιστορία της Αργεντινής είχε φέρει τη χώρα του ξανά στην κορυφή.

Όταν έφυγε από την Ευρώπη, ο Μέσι έγινε ένα μακρινό highlight. Τον βλέπαμε με τη φανέλα της Ίντερ Μαϊάμι να κάνει τα τρελά του σε ένα σαφώς κατώτερο πρωτάθλημα. Από την Εθνική του πλέον δεν έλεγε να αποσυρθεί. Είχε κατακτήσει τα δύο Κύπελλα που του έλειπαν, πλέον το απολάμβανε. Κατέκτησε ξανά το Κόπα Αμέρικα το 2024 και γύρισε στα γήπεδα των ΗΠΑ φέτος για ένα Μουντιαλικό Last Dance.

Η Αργεντινή είχε έναν εύκολο όμιλο και το bracket της στη φάση των νοκ άουτ έδειξε ότι ήταν τυχερή έχοντας βατούς αντιπάλους. Σε όσα ματς έχουμε δει μέχρι τώρα, ο κοντός δεν αφήνει το πόδι από το γκάζι. Πρώτος σκόρερ στην ιστορία των Μουντιάλ (έχοντας χάσει και δύο πέναλτι), δημιουργεί ακατάπαυστα και μοιάζει ακούραστος. Δεν έχει πλέον το άγχος, δεν έχει το πρέπει.

Ήταν ο καλύτερος παίκτης στον αγώνα με το αξιόμαχο Πράσινο Ακρωτήρι. Και μας άφησε την καλύτερη του παράσταση για σήμερα. Η Αίγυπτος τιμώρησε τις αμυντικές αδυναμίες της Αργεντινής και το σκορ ήταν 0-2 στο εξηκοστό έκτο λεπτό. Η Αλμπισελέστε έμοιαζε πλέον ανήμπορη να αντιδράσει. Σαν τα ψυχικά αποθέματα που είχε σε όλες τις προηγούμενες διοργανώσεις να είχαν τελειώσει. Ο κοντός αποφάσισε ότι μάλλον δεν είχε τελειώσει τίποτα. Ασίστ και γκολ για την ισοφάριση μέσα σε λίγα λεπτά. Στις καθυστερήσεις ο Φερνάντεζ γράφει το τελικό σκορ.

Ο κατά τ’ άλλα μειλίχιος Μέσι ξεσπάει ξανά σε κλάματα. Ακόμα και το γκολ του το πανηγύρισε πιο έξαλλα απ’ ότι συνήθως. Μοιάζει να έχει πίεση παρά την εξιλέωσή του. Όπως δήλωσε αργότερα, έκλαψε γιατί ένιωσε πως απογοήτευσε τους συμπαίκτες του με το χαμένο πέναλτι. Τόσο ταπεινός, ενώ κατά βάθος δεν έχει να αποδείξει τίποτα και σε κανέναν. Κι όμως δείχνει ακόμα πεινασμένος, ενώ τα έχει κατακτήσει όλα. Συνέβαλε τα μέγιστα σε μια απίστευτη ανατροπή όντας ξανά ο κορυφαίος του τουρνουά στα 39 του. Φιγουράρει στην πρώτη λίστα των σκόρερ όσο από πίσω του υπάρχουν οι νεαροί Εμπαπέ και Χάαλαντ.

Δεν ξέρω για πόσο ακόμα θα είναι η Αργεντινή στο Παγκόσμιο και για πόσα ματς ακόμα θα βγάζει άσους από το μανίκι του ο Μέσι. Ξέρω όμως ότι είμαστε πολύ τυχεροί που ζούμε στην εποχή του. Μάθαμε για τον Πελέ από τους παππούδες μας, ακούσαμε για τον Μαραντόνα από τους πατεράδες μας και βρήκαμε τον ποδοσφαιριστή για τον οποίον θα λέμε στα παιδιά μας.

Αυτό το κείμενο το γράφω τώρα. Χωρίς να υπάρχει κατάκτηση, χωρίς να υπάρχει άλλο ματς. Δεν χρειάζεται κάτι άλλο ο κοντός. Έφτασε στη θέωση πριν χρόνια. Απλά πάντα υπήρχε ένα μικρό ανάχωμα, μια μικρή ελπίδα για τους επικριτές του, ανθρώπους με τους οποίους δεν ασχολήθηκε ποτέ. Πάντα φρόντιζε να μιλάει στο γήπεδο και ακόμα και στο θέμα της Εθνικής τελικά τους αποσιώπησε.

Το παιδί από το Ροζάριο μας έμαθε κάτι πολύ χρήσιμο. Να μην τα παρατάμε ποτέ. Ζούσε με το όνειρο να φέρει ως αρχηγός έναν τίτλο στη χώρα του. Έφτασε τρεις φορές πολύ κοντά στην πηγή με υπερπροσπάθεια. Δεν τα κατάφερε. Πόνεσε πολύ, κατακρημνίστηκε, αμφισβητήθηκε και τελικά τα παράτησε. Γύρισε και πάλι του πήρε μερικές προσπάθειες να τα καταφέρει. Έφτασε όμως στη δικαίωση.

Και παρά την επίτευξη του στόχου του, είναι ακόμα εδώ. Παίζει ποδόσφαιρο χωρίς το τεράστιο βάρος της κατάκτησης και στα δύσκολα, ακόμα και στα 39 του ξεχωρίζει. Πόσο δύσκολο να του φανεί το κουβάλημα της ομάδας του, όταν για χρόνια κουβαλούσε τις ελπίδες ενός ολόκληρου έθνους στις πλάτες του; Δεν έχει καμία σημασία αν η Αργεντινή θα φτάσει ξανά ως το τέλος.

Σημασία έχει ότι αυτός ο σπουδαίος παίκτης, ο καλύτερος που έχουμε δει, είναι ακόμα εδώ και μας προσφέρει μεγάλα ματς και ακραίες συγκινήσεις. Για αυτό θα τον ευχαριστούμε για πάντα.

The post The Unstable Show: Το αγόρι από το Ροζάριο που μας έμαθε να μην τα παρατάμε appeared first on anthem.gr.