Η Αναστασία κι ο Γιάννης επισκέπτονται αγαπημένες στιγμές όπου γράφτηκε η νεότερη ελληνική ιστορία. Άνθρωποι που σε μία στιγμή έμειναν στην αιωνιότητα με ή χωρίς να το θέλουν. Με τι λεφτά θα πάρεις αρνί; Είναι πολλά τα 5 ευρώ για αυτό το αποτέλεσμα; Τι χρώμα ήταν η μπουχάρα από τα βάθη της Περσίας; Όπου πάμε αγαπάμε ανθρώπους που η προσωπικότητα τους ήρθε στο προσκήνιο κι έγινε μέρος της κουλτούρας μας. Εσείς ποιο άλλο πρόσωπο θα ανεβάσετε σε αυτό το βάθρο;

Η ηχογράφηση έγινε στο στούντιο του Favela Radio. Ευχαριστούμε θερμά τον σταθμό και τους ανθρώπους του για την συνεργασία, την φιλοξενία και την παραχώρηση του χώρου.

Podcast Website – Podcast Feed

Spotify – CastBox – RadioPublic
TuneIn – Apple Podcasts
Listen Notes – Breaker – Overcast
Castro – Podchaser
player.fm

Ολοκληρωμένο αρχείο ραδιοφωνικών εκπομπών

The post Καταλάθος διάσημοι – Μοκατσίνο Κάλντο #4 appeared first on anthem.gr.

Η Αναστασία κι ο Γιάννης αποφασίζουν να μέσα σε πλήρη Γιουροβιζιονική διάθεση να μιλήσουν για… δουλειά. Σε αυτή την ισορροπημένη διάθεση θα δούμε τι είναι ισορροπία: Πως την ορίζει ή την πετυχαίνει κανείς; Τι θέλεις πραγματικά από την ζωή σου; Ποια είσαι στ’ αλήθεια Γκουνάντα; Και στην τελική ανάλυση, πότε αφήνουμε πίσω την δουλειά και περνάμε ωραίο και ποιοτικό χρόνο με τους ανθρώπους μας; Τις απαντήσεις θα τις βρούμε στον πάτο… του ελληνικού καφέ μας.

Η ηχογράφηση έγινε στο στούντιο του Favela Radio. Ευχαριστούμε θερμά τον σταθμό και τους ανθρώπους του για την συνεργασία, την φιλοξενία και την παραχώρηση του χώρου.

Podcast Website – Podcast Feed

Spotify – CastBox – RadioPublic
TuneIn – Apple Podcasts
Listen Notes – Breaker – Overcast
Castro – Podchaser
player.fm

Ολοκληρωμένο αρχείο ραδιοφωνικών εκπομπών

The post Στον πάτο πάτο της γραφής – Μοκατσίνο Κάλντο #3 appeared first on anthem.gr.

O Αγαμέμνονας και ο Νικόλας υποδέχθηκαν την Κυριακή 3 Μαΐου στο στούντιο του Favela Radio τον γνωστό ράπερ απο την θρυλική μπάντα 6αρια, Mr.Emor και τον παραγωγό του τελευταίου του δίσκου με τίτλο “88” Brook.

Μια απολαυστική δίωρη συζήτηση για μουσική,ελληνική κουλτούρα και επιρροές στην πρεμιέρα της νέας ένθετης εκπομπής του anthem.gr με τίτλο Story Mode που έρχεται για να γεμίσει τις τα Κυριακάτικα απόγευμα μας.

Ευχόμαστε να αγαπήσετε και εσείς όσο εμείς αυτή την νέα εκπομπή! Καλή σας ακρόαση!!!

Podcast Website – Podcast Feed

Spotify – CastBox – RadioPublic
TuneIn – Apple Podcasts
Listen Notes – Breaker – Overcast
Castro – Podchaser
player.fm

Ολοκληρωμένο αρχείο ραδιοφωνικών εκπομπών

The post Mr. Emor & Brook – Story Mode #1 appeared first on anthem.gr.

To μεγάλο event είναι γεγονός. Μετά από 16 χρόνια υπομονής και αναμονής, οι Metallica επιστρέφουν στην Ελλάδα για μια τεράστια συναυλία. Είναι γνωστό ότι αποτελούν το αγαπημένο μου συγκρότημα από τότε που ερωτεύτηκα το μέταλ, οπότε νιώθω πολύ τυχερός που πρόλαβα και έκλεισα το εισιτήριό μου. Ήθελα όμως πριν την συναυλία να ετοιμάσω ένα κείμενο για το επερχόμενο σόου.

Το μεγαλύτερο μέρος όσων θα διαβάσετε γράφτηκαν το περσινό καλοκαίρι. Με το event να έχει βγει νωρίς sold out, έπεσα σε μια λούπα και είχα πολλές συζητήσεις. Είδα να μιλάνε για τη συναυλία άνθρωποι που πίστευα ότι δεν έχουν ιδέα από Metallica, είδα πωρωμένους που δεν ήξερα καν ότι ακούν metal, είδα ειδήσεις, είδα φίλους μεταλλάδες να τρέχουν να με ρωτήσουν αν θα πάμε μαζί. Γενικά πολύ κόσμο.

Κάπως έτσι θυμήθηκα λίγο τις εποχές που έβλεπα ΜΠΡΑΦ και συγκεκριμένα αυτό με τους μεταλλάδες και αποφάσισα να κατηγοριοποιήσω όσα ξέρω από το χώρο του metal, όσα είδα το καλοκαίρι, όσους πιστεύω ότι σίγουρα θα βρω εκεί και μετά από καιρό να επιστρέψουμε σε παλιό, καλό, βιτριολικό Unstable Show. Στείλτε μου και εσείς κι άλλες κατηγορίες που σκεφτήκατε εννοείται και ελπίζω να σας αρέσει αυτό το στυλ της στήλης γιατί μπορεί να το επαναλάβω.

Ο φασαιομεταλλάς

Αν και μπορεί να τον μπερδέψετε με άλλες κατηγορίες της λίστας (βλέπε ο Επιδερμικός), ο φασαιομεταλλάς είναι ένα από τα πλέον προβεβλημένα είδη μεταλλά. Πρόκειται για τον τύπο που είσαι σίγουρος ότι ακούει μπουζούκια, είσαι σίγουρος ότι τον έχεις δει σε στόρι στο Ίνστα να πετάει γαρύφαλλα, αλλά για κάποιο λόγο προσπαθεί με σθένος να σε πείσει ότι είναι φανατικός μεταλλάς που αράζει Εξάρχεια, πίνει μπύρες και τριγυρνάει με ανοιχτό καρό πουκάμισο στο An Club.

Ο φασαιομεταλλάς έχει μια τάση τελευταία να εμφανίζεται και ως πανελίστας σε πρωινάδικα αναλαμβάνοντας τον ρόλο του απόμακρου κουλ με μπλουζάκι Maiden (μια φορά στα δύο χρόνια) όσο σχολιάζει το νέο κούρεμα της Δανάης Μπάρκα και το ξέσπασμα του Γιώργου Λιάγκα. Έξτρα μπόνους όταν δουλεύει σε ραδιόφωνο που παίζει όλη μέρα Ρέμο και Οικονομόπουλο, αλλά με κάποιον τρόπο γυρνάει την κουβέντα στη συναυλία των Metallica μπας και πείσει κανέναν ότι ακούει άλλη μουσική από αυτά που παίζει ο σταθμός λες και δίνει εξετάσεις μεταλλοσύνης.

Να πάω στη συναυλία μαζί του; 

Φυσικά και όχι. Ο Φασαιομεταλλάς αν και μιλάει πολύ για μέταλ, πιθανότατα τα μόνα τραγούδια Metallica που ξέρει είναι το Nothing Else Matters και το Nothing Else Matters τραγουδισμένο από τον Χολίδη. Αποφεύγουμε.

Ο Γιάννης ο Χέτφιλντ

Ο Γιάννης ο Χέτφιλντ είναι μια ιδιαίτερη κατηγορία Έλληνα μεταλλά. Όταν στα 90s το τρου μέταλ ήταν οι Maiden, οι Iced Earth και οι Manowar, ο Γιάννης ο Χέτφιλντ ήταν το παιδί που άκουγε μόνο Metallica. Ήταν αυτός που υπερασπίστηκε το Load, αυτός που δε βρήκε τίποτα κακό στα τύμπανα του St. Anger και που θεωρεί ότι η παραγωγή στο Death Magnetic ήταν αυτή που χρειαζόταν.

Το ψευδώνυμο του προέρχεται από τα κλασικά ψευδώνυμα της εποχής όπου όλους τους φώναζαν με το όνομά τους και δίπλα το όνομα της αγαπημένης τους μπάντας ή του αγαπημένου τους μέλους π.χ. ο Κώστας ο Maiden, ο Γιώργος ο Newsted και άλλα τέτοια ωραία. Στο Facebook έχει φώτο προφίλ τον Hetfield από το live στο Seattle το 87 και στο εξώφυλλο φιγουράρει ο εαυτός του σε live Metallica.

Επίσης κάθε μα κάθε καλοκαίρι ο Γιάννης ο Χέτφιλντ διαμαρτύρεται που δεν έρχονται Ελλάδα οι Metallica και έχει γίνει Ευτύχης Μπλέτσας της Ευρώπης προκειμένου να παρακολουθήσει κάθε setlist και κάθε περιοδεία τους. Άγνωστες πηγές λένε ότι ο Γιάννης ο Χέτφιλντ δεν έχει ακούσει άλλο συγκρότημα εκτός από Metallica, ίσως μόνο το Reign in Blood των Slayer, αλλά τελικά δεν ισχύουν μιας και έχει ακούσει και το Bonded by Blood των Exodus γιατί νόμιζε ότι παίζει κιθάρα ο Hammett.

Να πάω στη συναυλία μαζί του;

Εννοείται. Είναι χρυσή καρδιά, ξέρει τα κομμάτια, δεν πολυμπαίνει σε pits και ματσάρει τέλεια το vibe των υπολοίπων.

Ο μεταλλοπατέρας

Ο μεταλλοπατέρας είναι μια εξαιρετική κατηγορία μεταλλά. Πέρασε τα χρόνια του ακούγοντας μέταλ και μεγάλωσε κρατώντας την παράδοση με την πλούσια κοτσίδα και τα βινύλια. Σαν από θαύμα κατάφερε να αναπαραχθεί και τώρα είναι ένας πολύ γλυκός πατέρας καθώς παίρνει το παιδί μαζί του στις συναυλίες προκειμένου να του μεταλαμπαδεύσει τη σωστή μουσική.

Ο μεταλλοπατέρας συνήθως έχει το σπόρο του ακριβώς δίπλα του και πάει πάντα να αγοράσει μια μπύρα για εκείνον και μια κόκα κόλα για το βλαστάρι του. Κάθεται πολύ μακριά από την σκηνή για να μην πέσει πάνω σε φασαρίες και συνήθως βομβαρδίζει το γιο ή την κόρη του με άχρηστες πληροφορίες τύπου πότε έπαιξαν τελευταία φορά αυτό το κομμάτι και τι χαμός έγινε στη Ριζούπολη το 1999. Πλέον χαίρεται που η συναυλία είναι στο ΟΑΚΑ και μπορεί να κλείσει καλές θέσεις που θα κάθεται να ακούει το αγαπημένο του συγκρότημα.

Να πάω στη συναυλία μαζί του;

Αν δεν είσαι το παιδί του, τότε όχι. Δε θα θέλει να πάει πιο κοντά στη σκηνή και δικαίως, αν και γενικά είναι μια καλόκαρδη φιγούρα.

Ο Τάσος Δούσης/συλλέκτης εμπειριών

Μια μεγάλη απορία στη σημερινή κοινωνία είναι πως στον πούτσο όλοι λένε ότι δεν έχουν λεφτά, όλα τα εισιτήρια ακριβαίνουν και όλα βγαίνουν sold out αμέσως. Η απάντηση είναι απλή. Έχουμε γεμίσει συλλέκτες εμπειριών (και όχι φασαίους γιατί προσβάλλονται). Οι Τάσοι Δούσηδες των Metallica αποτελούν απλούς συλλέκτες εμπειριών από οποιοδήποτε event της πόλης.

Θέλεις Σκιαδαρέσες; Τσουπ εκεί ο Δούσης. Θέλεις ΛΕΞ; Τσουπ εκεί ο Δούσης. Θέλεις event με κόμικ; Τσουπ εκεί ο Δούσης. Ε στους Metallica θα κόλλαγε; Γιατί στο διάολο ακούει στον Red FM το Unforgiven οχτώ φορές τη μέρα; ΤΣΟΥΠ ΚΑΙ ΕΚΕΙ Ο ΔΟΥΣΗΣ. Παρ’ ότι θα τον έλεγε κάποιος και Ευτύχη Μπλέτσα με τόσες εμπειρίες, η κατηγορία αυτή εμπίπτει στον φίλτατο Τάσο Δούση για τη μανία της να επικοινωνήσει πόσο πολλά ξέρει από κάθε event και συναυλία που πηγαίνει.

Στους Metallica ο Δούσης πηγαίνει κυρίως για τα στόρι και το outfit μπορεί να έχει από μουστάκι και ανοιχτό πουκάμισο μέχρι απλό μαύρο T-Shirt. Κρατάει πάντα μπύρα και στα δάχτυλα του ίδιου χεριού ένα τσιγάρο, γιατί με το άλλο χέρι τραβάει βίντεο με το κινητό. Γνωρίζει πέντε τραγούδια, αλλά περνάει τέλεια, κυρίως γιατί η παρέα του αποτελείται από εξίσου φασαίους με εκείνον που τρώνε σε εισιτήρια για events το 20% του βασικού τους μισθού.

Να πάω στη συναυλία μαζί του;

Φυσικά και όχι. Ακούμε metal, έχουμε αλληλεγγύη, βοηθάμε, αλλά δε θα κουβαλάμε και τους συλλέκτες στιγμών μαζί μας.

Ο Manowarάς

Ο Manowarάς είναι μια ιδιότυπη κατηγορία Έλληνα μεταλλά σε βαθμό που πιστεύεις ότι φυτρώνει σε δέντρο και τρέφεται με πιτόγυρα και κόμπλεξ. Τον πετυχαίνεις σε metal clubs όπου πάει πρώτος και φεύγει τελευταίος έχοντας καταναλώσει τη μισή κάβα. Θεωρεί ότι η μουσική τελείωσε στους Manowar και καλύτερα να του βρίσεις τη μάνα παρά να πεις κάτι για τον DeMaio ή τα πέτσινά του.

Ο Manowarάς δεν είναι τύπος που περίμενες να έρθει Metallica, αλλά γενικά μαζεύει κι αυτός εμπειρίες από συναυλίες και προσπαθεί να κάνει ένα άνοιγμα σε νέες μουσικές αν και “σαν τους Manowar δεν έχει φίλε”. Είναι αυτός που βλέπεις ότι θέλει να θάψει, αλλά ταυτόχρονα βλέπει ότι όλοι οι άλλοι περνάνε καλά, οπότε μέσα του υποφέρει που πρέπει να ακούει την φωνή του Hetfield όσο σκέφτεται ότι του χρόνου στην Πλατεία Νερού θα τραγουδάει για 28η φορά το Warriors of the World.

Να πάω στη συναυλία μαζί του;

Εννοείται πως όχι. Για αυτόν δεν έχει βγει καινούριος δίσκος μετά το 85 και εσύ θα πας σε συναυλία μαζί του; Δεν σώζεται από το χατζημέταλ ούτε υπό την απειλή όπλου.

Ο Ακριβοεισιτήριος

Πιστή κατηγορία που συναντάς σε όλα τα μεγάλα ραντεβού, ο Ακριβοεισιτήριος είναι ακριβώς ο τύπος που δε θες να πιάσεις κουβέντα ειδικά τη μέρα που τρέχεις να κλείσεις το δικό σου εισιτήριο. Ο Ακριβοεισιτήριος με το που μαθαίνει για μια μεγάλη συναυλία είναι ακριβώς αυτός που ξεκινάει με ατάκες “Ωχ στο ΟΑΚΑ είναι; Θα μας πιάσουν τον κώλο”, “Πωωωω αν πέρυσι είχαν τόσο οι Coldplay, φαντάσου φέτος οι Metallica” και “Θα πρέπει να διαλέξουμε πάλι σε ποιες συναυλίες θα πάμε”.

Επίσης όταν βγαίνουν οι τιμές για τα ειδικά πακέτα με το Snake Pit και τα δώρα , ο Ακριβοεισιτήριος φοράει μαύρη πλερέζα και παριστάνει τη χηρεύσασα οικιακή βοηθό του Κατακουζηνού, γιατί νομίζει ότι αυτές είναι οι τιμές για όλη τη συναυλία. Άλλες ασχολίες του Ακριβοεισιτήριου είναι να σου λέει με πόσα λεφτά πήγαινε στο Ρόδον το 90, πως γίνεται να είδε με 80 ευρώ τους Big 4 το 2010 και τώρα 87 να κάνει το φθηνότερο, πως μας κλέβουν οι εταιρίες που πουλάνε εισιτήρια, ενώ είναι έτοιμος να αναλύσει γιατί οι τιμές δεν είναι φυσιολογικές με πίνακες πληθωρισμού, ολοκληρώματα και διαγράμματα Venn.

Να πάω στη συναυλία μαζί του;

Αν και ο Ακριβοεισιτήριος γκρινιάζει για τιμές ανεξαρτήτως συναυλίας, είναι αρκετά μεταλλάς και θα γουστάρει, αλλά μην τον φορτωθείς πριν κλείσει εισιτήριο γιατί είναι απάλευτος.

Ο Παλαιομεταλλάς

Συχνά συγχέεται με τον Manowarά και τον Γιάννη τον Χέτφιλτ, αλλά στην πραγματικότητα έχει μόνο κάποια στοιχεία του Ακριβοεισιτήριου. Ο Παλαιομεταλλάς είναι ένας κλασικός τύπος άνω των πενήντα που ακούει μέταλ με απίστευτο πάθος και για κάποιον περίεργο λόγο νομίζει ότι η μουσική αυτή του ανήκει. Είναι αυτός που πραγματικά ξενερώνει που και άλλοι ακούνε τη μουσική του και δεν μπορεί να την απολαύσει μόνος του.

Τον εκνευρίζει πολύ η νέα γενιά και αφηγείται ιστορίες από το Ρόδον και τη συναυλία των Motorhead στο Σπόρτινγκ το 88 σαν παραμυθάς στο ανατολικό Έσσεξ τον Μεσαίωνα. Έχει πάει σε όλα τα προηγούμενα live των Metallica και για κάποιο λόγο μόνο το 1999 τους βρήκε καλούς. Τσαντίζεται άπειρα που εν έτει 2025 έχει βγει sold out η συναυλία γιατί το 2010 στη Μαλακάσα ήταν πολύ λιγότεροι, ενώ διαμαρτύρεται για τις τιμές συνεχώς καθώς θυμάται ότι είχε δει τους Ramones στο Ρόδον το 92 για 4000 δραχμές.

Ο Παλαιομεταλλάς αγαπάει πραγματικά τη μουσική του, αλλά δεν έχει ιδιαίτερη όρεξη να επεκτείνει τους ορίζοντές του και έτσι ψάχνεται μόνο με ξεχασμένα EPs από New Wave of British Heavy Metal, άντε στο τσακίρ κέφι να βάλει το Brave New World. Κάνει το πιο ακραίο gatekeeping για κάτι πλήρως προσβάσιμο και αν και έχει πολλή εμπειρία, θα σου μιλήσει για αυτήν λες και άλλος μεταλλάς μετά από αυτόν δεν γεννήθηκε.

Να πάω στη συναυλία μαζί του;

Καλά δεν διάβασες τι έγραψα παραπάνω; Ο συγκεκριμένος είναι για την πυρά. Απέφυγε τον όπως αποφεύγει ο ίδιος τους System of a Down.

Η παλαιογκοθού

Όχι, δεν είναι θηλυκή έκδοση του Παλαιομεταλλά. Η παλαιογκοθού είναι μια κατηγορία μεταλλούς που τείνει να εξαφανιστεί τα τελευταία χρόνια. Σαραντάρα, στα 90s ήταν η γκοθού που έκανε παρέα με άλλες δύο-τρεις σαν και εκείνη, οι οποίες μετά από χρόνια έκαναν οικογένεια οπότε έτρεξαν να ρίξουν λουλούδια στον ΛεΠα όπως ορμάει ο δεξιός στο ΕΣΠΑ.

Η παλαιογκοθού αν και συνήθως έχει κάνει και η ίδια οικογένεια, κράτησε ένα ψήγμα από το μέταλ μέσα της και έτσι τώρα βαδίζοντας προς τα πενήντα έχει την ευκαιρία να δει ένα από τα αγαπημένα της συγκροτήματα, καθώς το 2007 και το 2010 που ξαναήρθαν οι Metallica, τα παιδιά της ήταν μικρά και δεν ήταν παρούσα. Δεν πηγαίνει μαζί τους ωστόσο, αλλά με τον άντρα της. Η παλαιογκοθού φοράει μαύρο τοπάκι, τζιν σορτσάκι και έχει πάντα χιαστί φορεμένη μια μαύρη τσάντα εξοπλισμένη με χαρτομάντηλα, καθώς σε δύο σημεία της συναυλίας θα κλάψει σίγουρα.

Να πάω στη συναυλία μαζί της;

Αν δεν είσαι φίλος του ζευγαριού, όχι. Έχουν κάμποσα χρόνια να ακούσουν Metallica και δεν είναι για πολλές τρέλες.

Ο πρωτοδισκάκιας

Είναι ένα είδος μεταλλά που συναντάμε για πολλά συγκροτήματα στην Ελλάδα, παραμένει όμως εξίσου ανυπόφορο για όποια μπάντα κι αν μιλάμε. Στην περίπτωση του Πρωτοδισκάκια, η φάση με τους Metallica είναι απλή. Τι κι αν έβγαλαν μερικά από τα καλύτερα άλμπουμ όλων των εποχών, για αυτόν μετά το Kill Em All χαλάσανε.

Συνήθως είναι thrashάς που ακούει Slayer (μόνο με Lombardo), Sepultura (μόνο με Cavalera), Anthrax (μόνο με Belladonna), Kreator (μόνο τα πρώτα) και σιχαίνεται τους Megadeth. Απαντώνται όμως και περιπτώσεις πρωτοδισκάκηδων που δεν ακούνε thrash (ναι Τζανέτο Καβαλιώτη, για σένα μιλάω). Ο πρωτοδισκάκιας είναι αυτός ο περίεργος τύπος που ενώ καυλώνει μόνο με Motorbreath και Whiplash αναζητά εισιτήριο για Metallica ίσως με την ελπίδα να ακούσει το Hit the Lights και να βαϊμπάρει με καμία μπαλάντα.

Να πάω στη συναυλία μαζί του;

Φυσικά και όχι. Ο άνθρωπος ακροβατεί ανάμεσα σε ατενσιοχοριλίκι και ξερολίαση, παρ’ όλα αυτά θέλει να πάει να δει Metallica. Μακάρι μόνος του σε μια γωνία να πίνει μπύρες.

Ο “και 1000 ευρώ θα τα έδινα”/Μπρούκλης

Ο Μπρούκλης είναι μια φοβερή κατηγορία Έλληνα ακροατή. Δε σε έπεισε ποτέ ότι είναι πολύ μεταλλάς, αλλά δεν τον έκοψες και ακροατή κάποιας άλλης μουσικής. Είναι τριαντάρης, με καλή δουλειά και χωρίς ιδιαίτερη προσωπική ζωή. Η σχέση του με τους Metallica είναι σχετικά οκ, δεν είναι ο πιο φανατικός ακροατής τους, ούτε είναι τελείως άσχετος.

Ο Μπρούκλης διαμαρτύρεται κάθε χρόνο που δεν έρχονται οι Metallica, αλλά για κάποιο μυστήριο λόγο δεν πηγαίνει και εξωτερικό να τους δει. Με το που ανακοινώνεται η συναυλία, ξεκινάει και ψάχνει μόνο τα σπέσιαλ πακέτα που έχουν εισιτήριο στο Snake Pit, δύο merch, ένα ποτήρι με υπογραφή Trujillo, ένα τατουάζ σχεδιασμένο από τον Hammett και αποκλειστικό mp3 με ρεψίματα του Ulrich. Επίσης τσακώνεται με τον Ακριβοεισιτήριο και άλλους μεταλλάδες για τις τιμές λέγοντας ότι “Και 1000 ευρώ λίγα είναι για τους τεράστιους”.

Ο Μπρούκλης μπαίνει πρώτη μέρα προπώλησης και πάει να τσιμπήσει εισιτήριο, αλλά ξαφνικά εκεί πάνω στην επιλογή βλέπει πως ίσως ο τραπεζικός του λογαριασμός να μην σηκώνει τα αρκουδιλίκια που πούλησε πριν την προπώληση. Ξαφνικά το χιλιάρικο που ήταν λίγο του είναι αρκετά πολύτιμο ώστε να μην τρέφεται με παγάκια και θλίψη για το επόμενο τρίμηνο όσο παίζει φρουτάκια μπας και πάει διακοπές μια εβδομάδα κάμπινγκ στην Άνω Πορδιτσά Αρκαδίας. Έτσι παίρνει ένα ταπεινό εισιτήριο για την αρένα, δίνει το 150άρι και λογικά για όσα έλεγε τις προηγούμενες μέρες κατηγορεί κάποιον ξάδερφό του.

Να πάω στη συναυλία μαζί του;

Ναι, είναι καλό παιδί και τίμιο και μυρίζει από Metallica.

Ο Κονέ

Με την έννοια του Κονέ δεν αναφερόμαστε στον Παναγιώτη Κονέ και τον επικό τσαμπουκά με τον Μάτιτς, ούτε στο μέσο γλοιώδη πρωτοετή Δαπίτη που ήθελε να σου κλείσει μπουκαλάκι για Βέρτη. Αυτοί οι δύο αποκλείεται να έρθουν Metallica εκτός αν έχουν μπλέξει με μεταλλού για την οποία θα έτρωγαν και κουβά KFC γεμάτο σκατά, αν και τέτοιες περιπτώσεις είναι σπάνιες έως ανύπαρκτες εν έτει 2026.

Ο Κονέ είναι ο τυπικός Έλλην μεταλλάς που γουστάρει Metallica και θέλει να πάει, αλλά έχει ένα μεγάλο πρόβλημα. Είτε δουλεύει όταν βγαίνουν τα εισιτήρια και δεν μπορεί να κλείσει, είτε είναι τόσο άνεργος που βαριέται και να περιμένει στην Ticketmaster και προτιμάει να βλέπει streams με άλλους άνεργους που παίζουν Minecraft και κοιμούνται σε live μετάδοση.

Έτσι ο Κονέ ψάχνει τα λεγόμενα δικά του κονέ είτε μέσα στην High Priority για καμία τζάμπα πρόσκληση όπου φυσικά αποτυγχάνει είτε παρακαλάει φίλους να του κλείσουν ένα εισιτήριο, αφού ο κωδικός των Metallica επιτρέπει μέχρι τέσσερα. Ακόμα και να έχουν συμπληρωθεί τα άτομα, ο Κονέ θα σπάσει τόσο μπάλες και θα ψαχτεί με τόσους πολλούς που εν τέλει μπορεί και να του κλείσουν 3-4 διαφορετικές παρέες και σαν σωστό λαμόγιο θα τα μεταπουλήσει σε τιμή νεφρού.

Να πάω στη συναυλία μαζί του;

Ναι μωρέ, είναι τυπικό δείγμα ελληνικής επιχειρηματικότητας, καταφερτζής και χιουμορίστας αλλά αγαπάει τους Metallica και περνάει πάντα καλά σε συναυλίες. Απλά έχε το πορτοφόλι σου πάνω σου.

Ο “εγώ για τους Gojira έκλεισα”

Είχαμε στην Ελλάδα τα κωλόγιδα που νομίζουν ότι η μουσική σταμάτησε στο Number of the Beast, έχουμε πλέον και τον σύγχρονο νεομεταλλά που νομίζει ότι είναι κουλ που ακούει κυρίως progressive και djent. Η προσπάθειά του αυτή είναι κάπως οικτρή, γιατί πρόκειται για πρώην παλαιομεταλλά που αφού άκουσε Slipknot και Tool προσπάθησε να αποτινάξει πλήρως το χατζημεταλλικό παρελθόν του.

Λέει πως δεν θέλει να πάει στους Metallica και ότι έκλεισε να δει Gojira και Knocked Loose, γιατί αυτό είναι το σύγχρονο μέταλ και όχι οι ξεπουλημένοι οι Λεφτάλικα του Napster. Κατά βάθος όμως εύχεται να μην τον δουν να καυλώνει με το Master of Puppets, γιατί αυτός είναι ο φίλος μας μάγκες. Το παίζει σύγχρονος αντιχάτζης και κράχτης παλαιομεταλλάδων, αλλά σπίτι του ενδιάμεσα στα βίντεο με σόλο του Tomas Haake στα τύμπανα, τσεκάρει ότι έχει μείνει μόνος του και κλαίει ακούγοντας το Die For Metal όσο θυμάται τα ένδοξα χρόνια του Λυκείου που πήδαγε μόνο πάνω από εφημερίδα.

Να πάω στη συναυλία μαζί του;

Όχι βέβαια. Σπάει αρχίδια να πας μπροστά στα σαπόρτ και μετά το παίζει ότι δε θέλει να δει Metallica. Στο καλό.

Ο Επιδερμικός

Ο Επιδερμικός είναι μια κατηγορία που αρκετοί μπερδεύουν με τον Φασαιομεταλλά, αλλά στην πραγματικότητα δεν έχουν ιδιαίτερη σχέση. Ο Επιδερμικός είναι αυτός ο τύπος που ακούει περισσότερο κλασικό ροκ και ανά καιρούς πειραματίζεται με το μέταλ, αν και για κάποιο λόγο νιώθει τις ενοχές που είχαμε εμείς στο Γυμνάσιο όταν έπρεπε να πούμε στους εντεχνομπουζουκόβιους γονείς μας ότι θέλουμε να μας πάρουν μια μπλούζα Master of Puppets.

Ο Επιδερμικός δεν έχει εμφάνιση κλασικού μεταλλά και σχεδόν ποτέ δε φοράει μπλούζες συγκροτημάτων. Παρ’ όλα αυτά δε σου γεμίζει το μάτι ότι ακούει άλλο είδος μουσικής εκτός rock, ίσως μόνο Θανάση και Πυξ Λαξ σαν κατάλοιπα από το Λύκειο. Στους Metallica ψήθηκε να κλείσει εισιτήριο, γιατί ξέρει μια χούφτα τραγούδια και δε θέλει να χάσει την ευκαιρία να τους δει, αλλά δεν πάει ποτέ αρένα γιατί έχει πολλή ορθοστασία και χαμό οπότε αντιμετωπίζει τη συναυλία ως εμπειρία στα καθίσματα του ΟΑΚΑ.

Να πάω στη συναυλία μαζί του;

Μπα. Αν παιχτεί κανένα Trapped Under Ice θα σε κοιτάξει περίεργα, ενώ αν είσαι ο τρου μεταλλάς που αναζητάς σμπρωξιές στην αρένα, δε θα σε ακολουθήσει με τίποτα.

Ο Λίγδας

Όχι, σε αυτήν την κατηγορία δεν εννοούμε γνωστό αμισθί creator που ξεδιπλώνεται αναλόγως και τοιουτοτρόπως στα κοράσια ΤΙΟΥΜΠΑ. Ο Λίγδας είναι μια πολύ χειρότερη κατηγορία μεταλλά. Πρόκεται για hardcore ακροατή που σίγουρα τον έχεις πετύχει σε πάρα πολλά live και ο οποίος προσομοιάζει τον Λουδοβίκο τον 14ο, γιατί κάνει μπάνιο μια φορά το χρόνο.

Ο Λίγδας είναι 50άρης και η μπόχα του θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για παρασκευή νέου τύπου δακρυγόνου. Συνήθως πάει μόνος του στις συναυλίες και είναι πάντα στο κάγκελο. Αν έχετε δει έναν ημίτρελο στα pits που όσο οι Τάταροι προετοιμάζονται να ορμήσουν, αυτός χορεύει μόνος του στο κέντρο, τότε μόλις εντοπίσατε τον Λίγδα.

Έχει ή αραιωμένο μαλλί που δεν αποδέχεται την επερχόμενη φαλάκρα ή μακρύ ίσιο αρκετά λιπαρό για να τηγανιστούν πατάτες σε γυράδικο. Διαθέτει μαύρο νύχι, μεγάλη κοιλιά και τα πόδια του δεν έχουν καθαριστεί από τη δεκαετία του 90 που ήταν κάμπινγκ στα Μάταλα. Ο Λίγδας ακούει φανατικά Metallica, Maiden και καθε κλασικό συγκρότημα και γουστάρει φουλ τη συναυλία, αν και ίσως νομίζει ότι επειδή είναι γραμμένος στο Newsletter των Metallica, τον ξέρει προσωπικά ο Hetfield.

Να πάω στη συναυλία μαζί του;

Ο Λίγδας πάει πάντα μόνος του στις συναυλίες. Οπότε αν είσαι ο κλασικός που ψάχνει κάποιον για να πάει……..

Ο “Δεν ακούω μέταλ, ΑΛΛΑ”

Μια από τις πιο σπαστικές κατηγορίες τύπων που θα συναντήσεις στη συναυλία, ο “Δεν ακούω μέταλ, ΑΛΛΑ” είναι αυτός ο τύπος από τον οποίον νιώθεις ότι ΠΡΕΠΕΙ να κάνει gatekeeping τη μουσική σου. Ίσως τον μπερδεύεις με τον φασαιομεταλλά μιας και οι δύο κατηγορίες παρουσιάζουν κοινά, αλλά ο φασαιομεταλλάς ακριβώς επειδή είναι φασαίος μπορεί να έχει αγοράσει και ένα μπλουζάκι Metallica στη ζωή του.

Ο συγκεκριμένος φίλος μας από την άλλη το ακριβώς αντίθετο. Είναι τριαντάρης χωρίς ιδιαίτερα χαρακτηριστικό ντύσιμο και το στυλ με το οποίο μιλάει και φέρεται, βρωμάει από χιλιόμετρα μπουζουκονοοτροπία. Ωστόσο ο “Δεν ακούω μέταλ, ΑΛΛΑ” μάλλον όσο άλλαζε σταθμούς στο ραδιόφωνο και από τον Ρυθμό πήγαινε στον Σφαίρα έπεσε κανά δύο φορές στον Red FΜ και τον Rock FM.

Κάπως έτσι άκουσε το Nothing Else Matters, το Fade to Black και μετά έψαξε στο Youtube 4-5 ακόμα τραγούδια Metallica και οριακά πίστεψε ότι στο Master of Puppets η μουσική ως δημιουργία έπιασε το peak της σκληράδας της. Έτσι ο φίλος μας μπορεί να μην ακούει μέταλ, αλλά για κάποιο λόγο θεωρεί τον εαυτό του πολύ μεγάλο φαν και πρήζει αρχίδια για τη συναυλία όπου φυσικά θα παριστάνει τον ακραία πωρωμένο αν και δεν ξέρει μισό στίχο.

Να πάω στη συναυλία μαζί του;

Φυσικά και όχι. Προτιμώ να μπω στο Rainbow σε βραδιά Manowar και να μου ρίξει την μπύρα κάποιος μακρυμάλλης με πέτσινο και γουρουνότριχα πάνω στο τραπέζι μου παρά να πάω μαζί του στους Metallica.

Η αναρχοφασαία

Η αναρχοφασαία είναι ένα πολύ περίεργο είδος ακροάτριας που απαντάται στις καλοκαιρινές συναυλίες. Είναι η τύπισσα που με κάποιον τρόπο είτε πας Λυκαβηττό, είτε πας Release, είτε πας Μαλακάσα από τον Morissey στους Avenged Sevenfold και από τον Θανάση Παπακωνσταντίνου και τον Πασχαλίδη στους Metallica πάντα θα τη δεις εκεί σε περίοπτη θέση. Το περίεργο είναι πως όπου και να πάει, είναι ακραία κολλημένη και ξέρει όλους τους στίχους απ’ έξω.

Η αναρχοφασαία είναι ξεκάθαρα αντισκυλού, με εναλλακτικά ρούχα, ιδανικά με καρό πουκάμισο, πάει κάμπινγκ και κάνει τόσα ταξίδια στο εξωτερικό που απορείς που δουλεύει και πως παίρνει άδειες. Επίσης απορείς πως ασχέτως ταξιδιών, έχει πάντα τόσα λεφτά για συναυλίες. Στους Metallica θα σκάσει με ακριβώς ίδιο στυλάκι με τις υπόλοιπες συναυλίες του καλοκαιριού, θα πιει μπύρα και θα ουρλιάξει αν δει από μακριά τον Hetfield. Επίσης αν απορείτε ποια είναι αυτή που ανέβηκε στους ώμους πανύψηλου φίλου της και σας κόβει τη θέα, να ποια.

Να πάω στη συναυλία μαζί της;

Δεν ξέρω. Θα πω όχι γιατί μπορείς να βρεις καλύτερες παρέες, άσε που μετά μπορεί να σε πρήζει να πηγαίνετε συχνότερα σε indie φεστιβάλ και electro pop συναυλίες στον Νιάρχο.

Ο θαυμαστής του St. Anger

Η συζήτηση για τους Metallica είναι κάπως αέναη, καθώς μπορούμε να διαφωνήσουμε για το ποιο είναι το καλύτερό τους άλμπουμ, αν ο Newsted αδικήθηκε, αν το Load είναι καλός δίσκος ή όχι (spoiler: είναι δισκάρα), αλλά όλοι μπορούμε να συμφωνήσουμε σε ένα πράγμα. Το St. Anger στο μεγαλύτερο μέρος του απλά δεν ακούγεται.

Όλοι; Όχι βέβαια. Ένα μικρό γαλατικό χωριό αντιστέκεται σθεναρά θεωρώντας ότι το St. Anger δεν είναι απλά ένα καλό άλμπουμ, αλλά το καλύτερο των Metallica. Και ναι, έχω γνωρίσει τέτοιους που δεν τρολλάρουν! Συνήθως είναι τύποι που ακούνε από nu metal μέχρι κλασική μουσική και δεν τους νοιάζει η παραγωγή ή ο ήχος στα ντραμς, απλά περνάνε καλά όσο εμείς βγάζουμε αίμα από τα αυτιά με το Purify.

Παρ’ όλα αυτά θα πάνε να δούνε Metallica με την ελπίδα να παίξουν το Some Kind of Monster ή το Frantic και να πανηγυρίσουν όσο το υπόλοιπο στάδιο κουνάει το κεφάλι του ρίχνοντας Μπαρτζώκειες ευχές σε όλη τη μπάντα.

Να πάω στη συναυλία μαζί του;

Με τίποτα. Ο τύπος θα ξεκινήσει το κλασικό λογύδριο για ακόμα μία φορά σχετικά με το St. Anger και πόσο το έχεις υποτιμήσει και στη συναυλία δε θα παλεύεται καθώς σε οτιδήποτε άλλο εκτός St. Anger θα έχει το άβολο χαμόγελο του μεταλλά που τον σέρνουν σε κλαμπάκι και παριστάνει ότι περνάει καλά.

Αυτό ήταν και το Unstable Show για την επερχόμενη συναυλία των Metallica φίλοι μου. Εύχομαι να είναι μια μοναδική βραδιά, να πιούμε, να περάσουμε καλά, να συγκινηθούμε και πάνω απ’ όλα να το θυμόμαστε σαν εμπειρία ζωής. Περιμένω όπως πάντα μηνύματα και σχόλια!

The post The Unstable Show: Κατηγορίες ανθρώπων που θα πάνε στους Metallica appeared first on anthem.gr.

Ο Γιάννης κι η Αναστασία επιστρέφουν στα μικρόφωνα του Φαβέλα Ρέιντιο με τον καφέ τους να μιλάει για το πόσο η ζωή αλλάζει με την πάροδο του χρόνου. Τι αλλάζει μετά τα 25; Πως θα αντέξουμε μέχρι τα 30; Είναι ίδιος ο άνθρωπος ή μοιάζει περισσότερο με το καράβι του Θησέα που παρέμενε… ναυλωμένο στο λιμάνι του Πειραιά;

Η ηχογράφηση έγινε στο στούντιο του Favela Radio. Ευχαριστούμε θερμά τον σταθμό και τους ανθρώπους του για την συνεργασία, την φιλοξενία και την παραχώρηση του χώρου.

Podcast Website – Podcast Feed

Spotify – CastBox – RadioPublic
TuneIn – Apple Podcasts
Listen Notes – Breaker – Overcast
Castro – Podchaser
player.fm

Ολοκληρωμένο αρχείο ραδιοφωνικών εκπομπών

The post Μας…ναύλωσες πάλι είχες δεν είχες – Μοκατσίνο Κάλντο #2 appeared first on anthem.gr.

Τέλη 2023. Ψάχνοντας λίστες με τα καλύτερα της χρονιάς ως συνήθως, το μάτι μου έπεσε στο Beef. Ήταν μια μίνι σειρά που αρκετοί προτείνανε και παρ’ ότι ήταν στο Netflix, εμένα μου είχε περάσει απαρατήρητη. Ψάχνοντας λίγο παραπάνω, είδα πως τελικά είχε δέκα επεισόδια μεσαίας διάρκειας, οπότε την έβαλα στη watchlist μου. Αυτό που ένιωσα τελειώνοντας τόσο την πρώτη σεζόν όσο και τη δεύτερη πριν λίγες μέρες, πραγματικά δεν το περίμενα.

Το Beef είναι παιδί της A24, της εταιρείας παραγωγής που μοιάζει να βρίσκει συνεχώς τρόπο να φέρνει ενδιαφέρουσες ταινίες στις κινηματογραφικές αίθουσες. Παρ’ όλα αυτά έχει υπάρξει μια σχετική επέκταση και σε σειρές και η συγκεκριμένη κρατάει τα υψηλά στάνταρ της A24 και οπτικά και σεναριακά. H λέξη Beef εν προκειμένω χρησιμοποιείται για την κόντρα-τσακωμό δύο ανθρώπων και κάθε σεζόν εξερευνά το πως αυτή μπορεί να αναπτυχθεί από ασήμαντα ή σημαντικά γεγονότα και που θα οδηγήσει.

Το ξεχωριστό με το Beef δεν είναι ούτε η κινηματογράφηση και η σκηνοθεσία του, ούτε οι πολύ ωραίες τοποθεσίες στην California, ούτε οι ερμηνείες του. Παρ’ ότι όλα τα παραπάνω είναι εξαιρετικά, το Beef έχει καταπληκτικό γράψιμο. Συνδυάζει ένα είδος εσωτερικής αναζήτησης με τον καυστικό κοινωνικοπολιτικό σχολιασμό που χρειάζεται στη σύγχρονη Αμερική.

Η σιωπηλή έκρηξη

Πως μπορεί μια απλή διαμάχη στο πάρκινγκ ενός μαγαζιού να οδηγήσει κάποιον στο να θέλει να καταστρέψει τον άνθρωπο με τον οποίο λογομάχησε; Αυτό είναι και το θέμα της πρώτης σεζόν. Ο Danny και η Amy τσακώνονται επειδή παραλίγο να τρακάρουν στο πάρκινγκ ενός μαγαζιού και τελικά ο τσακωμός εξελίσσεται σε ένα απίστευτο κυνηγητό μεταξύ των δύο στους δρόμους της πόλης.

Κάπως έτσι η κόντρα τους γίνεται προσωπική και τελικά θα βρουν τους πιο ακραίους τρόπους για να καταστρέψουν ο ένας τη ζωή του άλλου. Το αστείο της υπόθεσης είναι ότι ο Danny και η Amy φαίνεται πως είναι φαινομενικά αντίθετοι. Ο Danny είναι ένας εργολάβος που βρίσκεται σε δύσκολη οικονομική κατάσταση, ενώ η Amy αποτελεί μια σύγχρονη businesswoman.

Κι όμως καθώς προχωρούν τα επεισόδια, το γράψιμο της σειράς μας οδηγεί αριστοτεχνικά σε αυτό που ενυπάρχει κατά βάθος. Οι δύο αυτοί άνθρωποι δεν μισούν ο ένας τον άλλον. Μισούν την δική τους ζωή και ζηλεύουν αυτά που ο άλλος έχει και οι ίδιοι δε μπορούν να έχουν. Ο ένας έχει την οικονομική πίεση και την ανάγκη να αποδείξει στην οικογένεια του ότι είναι ικανός, η άλλη νιώθει ότι είναι απλώς επιτυχημένη στα χαρτιά και κάνει τα πάντα για να ικανοποιήσει τον περίγυρό της.

Η μεταξύ των κόντρα και η προσπάθεια αλληλοκαταστροφής μοιάζει να είναι η σπίθα σε μια φωτιά που σιγόκαιγε για καιρό. Και μέσα σε αυτό εσύ σαν θεατής ταυτίζεσαι μαζί τους. Δε μπορείς να πάρεις ξεκάθαρη θέση γιατί βλέπεις τον εαυτό σου σε διάφορες φάσεις να τους μοιάζει. Καταλαβαίνεις τον εσωτερικευμένο θυμό και την έκρηξη που έρχεται.

Το σενάριο κάνει τα πάντα να ρέουν υπέροχα. Μικρές αποφάσεις, λάθος συνεννοήσεις, πράγματα που μοιάζουν ελάχιστα όπως ένα βλέμμα ή ένα τυχαίο γεγονός μπορούν να πυροδοτήσουν εξελίξεις. Παρ’ ότι έχει αστείο και οριακά μαύρο χιούμορ, το Beef αφορά μερικές δύσκολες συνειδητοποιήσεις. Μπορείς να ζηλεύεις κάποιον για κάτι που έχει και να σε ζηλεύει για κάτι άλλο που έχεις εσύ. Μπορείς να πάρεις συνεχόμενα κακές αποφάσεις. Μπορεί αυτός που μοιάζει διαφορετικός, τελικά να έχει κοινά μαζί σου. Και στο τέλος δεν έχει σημασία ποιος θα νικήσει το beef, γιατί τελικά θα βγουν χαμένοι και οι δύο.

Βάζοντας περισσότερα άτομα στην εξίσωση

Εδώ και λίγες μέρες προβάλλεται στο Netflix η δεύτερη σεζόν με οχτώ επεισόδια με λίγο μεγαλύτερες διάρκειες. Αυτή τη φορά έχουμε το beef μεταξύ δύο ζευγαριών. Οι νέοι Ashley και Austin πάνε στο σπίτι του αφεντικού τους, του Josh που διευθύνει ένα club στην California για να του αφήσουν το πορτοφόλι του. Ωστόσο τον βρίσκουν σε έναν οριακά βίαιο καυγά με την γυναίκα του, την Lindsay, και τους καταγράφουν, με σκοπό να τους εκβιάσουν και να κερδίσουν την επαγγελματική τους ανέλιξη μέσω του club.

Εδώ η ιστορία επεκτείνεται αρκετά και πέραν των δύο ζευγαριών. Υπάρχει και η ιστορία της Κορεάτισσας ιδιοκτήτριας του club να απομυζεί τα δικά της οικονομικά οφέλη από αυτό. Σε αυτή τη δεύτερη σεζόν έχουμε και έναν πιο ευρύ κοινωνικό σχολιασμό. Το πως οι Ashley και Austin θέλουν να αποκτήσουν παιδί, αλλά βρίσκουν εμπόδια στο σύστημα υγείας, το πως η Chairwoman Park χρησιμοποιεί την εξουσία της πάνω στους υπόλοιπους, το πως η Lindsay προσπαθεί να προσαρμοστεί σε έναν κόσμο που το λαμπερό παρελθόν της δεν έχει τόσο νόημα ή ο Josh που αν και μοιάζει πλούσιος στα μάτια του έξω κόσμου, αντιμετωπίζει μεγάλα οικονομικά και ψυχολογικά προβλήματα.

Αν και η δεύτερη σεζόν είναι ελαφρώς κατώτερη της πρώτης, έχει πολλά να πει με αυτούς τους χαρακτήρες. Δείχνει το πώς κάποιοι άνθρωποι μπερδεύουν τους ρόλους τους και παριστάνουν τον πλούσιο, τον επιτυχημένο ή τον δυνατό χωρίς να είναι. Αναλύει την ψευδαίσθηση μεγαλείου που δίνει μια ανώτερη επαγγελματική θέση ή το πως ένα μέσο εκβιασμού μπορεί να αποτελεί και μια μόνιμη απειλή στα χέρια κάποιου.

Σε αυτή τη δεύτερη σεζόν, ο θυμός είναι πιο διάχυτος. Βλέπουμε συνεχώς τα ζευγάρια να αλλάζουν άποψη για το μέλλον τους ανάλογα με το που αισθάνονται ότι βρίσκονται κοινωνικά. Παρατηρούμε τον φθόνο και την επιθετικότητα, όταν οι άνθρωποι συγκρίνονται οικονομικά, κοινωνικά και συναισθηματικά. Διαπιστώνουμε πως λειτουργεί ο οικονομικός και συναισθηματικός έλεγχος πάνω σε κάποιον φίλο, σύντροφο ή εχθρό μας.

Κυρίως, όμως, βλέπουμε πως σε μια σύγχρονη κοινωνία, η επικοινωνία καταρρέει και οι άνθρωποι κρύβονται πίσω από την εκούσια ευγένεια, την ειρωνία ή τη σιωπή. Αυτή η δεύτερη σεζόν δεν έχει κάποιον προφανή κακό. Όλοι εξελίσσονται, όλοι αλλάζουν και όλοι μαθαίνουν από τα λάθη τους. Στο τέλος της ημέρας θα βγουν κερδισμένοι μόνο αν μάθουν να αγαπούν και να σέβονται το άτομο που έχουν δίπλα τους.

Γιατί αξίζει τελικά το Beef;

Έχουν περάσει χρόνια τόσο από την πρώτη όσο και από τη δεύτερη χρυσή εποχή της τηλεόρασης. Οι σειρές γίνονται πιο ακριβές, παίρνουν περισσότερα χρόνια να φτιαχτούν, αλλά η ποσότητα τους παραμένει υψηλή. Το Beef ήρθε και έβαλε μπροστά αυτό που πραγματικά χρειάζεται. Το σενάριο. Όσο ωραίες εικόνες και να μας δείξεις, η ιστορία μετράει πάνω απ’ όλα.

Το ότι μια σειρά καταφέρνει να πλάσει τόσο ενδιαφέροντες χαρακτήρες και να κάνει κάθε σκηνή να έχει νόημα είναι από μόνο του κάτι που δε βλέπουμε συχνά. Θέλει ταλαντούχα πένα ώστε κάθε απόφαση, κάθε φράση και κάθε βλέμμα να παίζει ρόλο στην εξέλιξη της πλοκής. Και μακάρι να έχουν κι άλλες ιστορίες να πουν με νέους χαρακτήρες, γιατί είναι κάτι που χρειάζονται οι νεότερες σειρές.

Τα λέμε με νέο Unstable Show πολύ σύντομα!

The post The Unstable Show: Το Beef δείχνει τη δύναμη του καλογραμμένου σεναρίου στη σύγχρονη τηλεόραση appeared first on anthem.gr.

Ιανουάριος 2025. Καθώς είμαστε στον αέρα του Radioalchemy παρέα με τον Αγαμέμνονα Μητροβγένη και τους Commuter, βλέπουμε ξαφνικά την είδηση του θανάτου του σπουδαίου David Lynch. Ήταν δεδομένο ότι κάτι τέτοιο επηρέασε και εμένα και τον φίλο και συμπαραγωγό μου μιας και ο Αμερικάνος αποτελεί και για τους δύο έναν από τους αγαπημένους μας σκηνοθέτες.

Έτσι λοιπόν πήραμε την απόφαση να ξαναδούμε όλες τις ταινίες του και να τις παρουσιάσουμε μέσα στο 2026 σε ένα μεγάλο podcast-αφιέρωμα καθώς και σε ένα άρθρο που θα τις βάζαμε από τη χειρότερη στην καλύτερη. Το πρώτο μέρος του podcast που ξεκινάει με το Eraserhead και φτάνει στο Wild at Heart μπορείτε να το ακούσετε εδώ, ενώ το δεύτερο μέρος που ξεκινάει με το Twin Peaks και φτάνει στο Inland Empire μπορείτε να το βρείτε εδώ.

Κάπως έτσι φτάσαμε στο άρθρο που διαβάζετε. Αυτή είναι η προσωπική μου κατάταξη και των δέκα ταινιών του David Lynch από αυτή που μου άρεσε λιγότερο έως αυτή που μου άρεσε περισσότερο. Όπως πάντα περιμένω τα δικά σας σχόλια και απόψεις και γιατί όχι και τη δική σας κατάταξη! Πάμε λοιπόν.

10. Dune (1984)

Έχοντας ήδη δύο πολύ καλές ταινίες στο παλμαρέ του, ο David Lynch απέρριψε μεν το ενδεχόμενο να σκηνοθετήσει το έκτο επεισόδιο του Star Wars, αλλά λέει τελικά το ναι στη μεταφορά του Dune του Frank Herbert. Τα σχέδια των Arthur P. Jacobs, Alejandro Jodorowsky και Ridley Scott ναυάγησαν για αυτήν την ταινία, ώσπου ο Dino De Laurentiis έδωσε τα κλειδιά στον Lynch.

Δυστυχώς το αποτέλεσμα είναι πολύ κακό. Το έργο προσπαθεί να μιλήσει για τον Μεσσιανισμό, τη σχέση εξουσίας και θρησκείας και το concept του σωτήρα γενικότερα. Μπορείς να εντοπίσεις πολλά στοιχεία των πρώτων ταινιών του Lynch με τις απόκοσμες φιγούρες και τις αλλόκοτες παρουσίες, ωστόσο το Dune είναι μια ταινία με αρχικό cut τεσσάρων ωρών που πετσοκόπηκε στη μέση.

Το αποτέλεσμα είναι ένα φιλμ χωρίς κανένα ρυθμό, άλλοτε πολύ γρήγορο, άλλοτε πολύ αργό και με χαρακτήρες που μοιάζουν να μεταμορφώνονται παρά να εξελίσσονται. Κάπως έτσι καταλήγει στην τελευταία θέση της φιλμογραφίας του σπουδαίου δημιουργού. Του άφησε ωστόσο τη σχέση του με τον Kyle MacLachlan και φυσικά την ανάγκη να έχει ο ίδιος τις τελικές αποφάσεις στη δημιουργική διαδικασία των ταινιών του από εκεί και πέρα. Αυτό αποτυπώνεται τέλεια σε όλα τα επόμενα δημιουργήματά του.

9. Inland Empire (2006)

Αυτήν την ταινία θα μπορούσα περισσότερο να την περιγράψω ως μια ιδιότυπη οριακά arthouse εμπειρία παρά σαν καθαρό κινηματογραφικό προϊόν. Μετά το Mulholland Drive, o Lynch ήταν πιο απελευθερωμένος από ποτέ και κάπως έτσι ξεκίνησε να δημιουργεί μια ταινία χωρίς να έχει καν κάποια βασική πλοκή στο μυαλό του, αλλά έμοιαζε να γυρίζει κάποιες ανεξάρτητες σκηνές που στο τέλος θα έδεναν σε ένα ενιαίο έργο.

Το Inland Empire είναι μία ιστορία όπου ο χρόνος και η λογική καταρρέουν. Είναι μια ταινία για την κακοποίηση και το τραύμα που αφήνει, αλλά φαίνεται να μην έχει ένα βασικό πυρήνα και ο δημιουργός της χάνεται κάπου ανάμεσα στα πλάνα που μοιάζουν ερασιτεχνικά, την γκροτέσκα εικόνα και τον πειραματισμό του με άλλες γλώσσες ή με εμφολευμένες ιστορίες όπως της μίνι σειράς Rabbits που είχε δημιουργήσει ο ίδιος.

Αν προσεγγιστεί καθαρά σαν φιλμ, τότε εύκολα βρίσκει μια θέση αρκετά χαμηλά. Είναι πολύ μεγάλο σε διάρκεια, αργό και αρκετά κουραστικό. Προτείνεται ωστόσο να το δείτε σαν μια κινηματογραφική εμπειρία όπως προανέφερα. Έχει κάτι το μυστήριο και το τρομακτικό το Inland Empire και σίγουρα οι φόβοι του χαρακτήρα που ενσαρκώνει η Laura Dern μπορούν να περάσουν στον θεατή και να του δημιουργήσουν ένα αίσθημα πρωτόγνωρο.

8. The Straight Story (1999)

Αν δεις αυτήν την ταινία χωρίς να γνωρίζεις ποιανού σκηνοθέτη είναι, τότε αποκλείεται να μαντέψεις ότι είναι του Lynch. Ανάμεσα στις δύο ταινίες που σηματοδότησαν τι θα πει παράνοια, το Lost Highway και το Mulholland Drive, ο Lynch γύρισε το The Straight Story. Είναι μια συγκινητική ιστορία βασισμένη σε αληθινά γεγονότα για τον 73χρονο Alvin Straight που θα διασχίσει μια μεγάλη απόσταση με ένα τρακτέρ κήπου προκειμένου να συναντήσει τον άρρωστο αδερφό του με τον οποίο δε μιλάνε για χρόνια.

Το The Straight Story είναι μια ιστορία για την οικογένεια και τη συγχώρεση και δείχνει το εύρος που έχει ο Lynch ως σκηνοθέτης. Μέσα σε αυτό το αργό ταξίδι, κρύβονται μικρότερες ιστορίες που αφορούν την κόρη του Alvin Straight και την ίδια ώρα παρουσιάζονται με απλότητα η καλοσύνη, η υπομονή και η αλλαγή που χρειάζεται να κάνει ο άνθρωπος στα τελευταία χρόνια της ζωής του.

Ο Richard Farnsworth είναι εξαιρετικός στον τελευταίο ρόλο της καριέρας του όπου αν και ταλαιπωρημένος από τα προβλήματα υγείας που τον μαστίζουν, καταφέρνει να αποδώσει τέλεια τον πρωταγωνιστή και την πορεία μέχρι το σπίτι του αδερφού του. Ο Lynch δε θα χρειαστεί τα εφέ, τη μη γραμμική αφήγηση ή τα περίπλοκα νοήματα για να φτιάξει ένα συγκινητικό φινάλε, αλλά αυτή η ταινία θα βρεθεί στην όγδοη θέση γιατί μεγαλουργούσε όταν χρησιμοποιούσε τα παραπάνω στοιχεία στις ταινίες του.

7. Wild at Heart (1990)

Το πόσο λατρεύει ο Lynch ιστορίες για την αμερικανική επαρχία είχε φανεί στο Blue Velvet, ωστόσο το βιβλίο Wild at Heart: The Story of Sailor and Lula που του δάνεισε ο Monty Montgomery του έδωσε την ευκαιρία ώστε να φτιάξει ένα road movie με neo noir στοιχεία και με φόντο τον αμερικάνικο Νότο. Μάλιστα ο Montgomery είχε σαν πρώτη σκέψη να το γυρίσει ο ίδιος και τελικά ο Lynch ενθουσιάστηκε τόσο με το project που το ανέλαβε τελικά εκείνος.

Το Wild at Heart είναι ένα ρομαντικό παραμύθι, το οποίο όμως δεν κρύβει τη βρωμιά, τη βία, την αγάπη ως αντίσταση και το ρόλο που μπορεί να παίξει η μοίρα όταν αγαπιούνται δύο άνθρωποι. Εκπέμπει μια camp αισθητική εμπνευσμένη από τα 50s έχοντας πολλές αναφορές στον Elvis, αλλά και στον Μάγο του Οζ που ενέπνευσε τον σκηνοθέτη.

Ο ρομαντισμός που ενυπάρχει, ενσαρκώνεται εξαιρετικά από τον Nicholas Cage και τη Laura Dern και είναι πρωτεύον στοιχείο της ταινίας, ωστόσο καθώς κυλάει, οι χαρακτήρες γίνονται πιο υπερβολικοί, οι σκηνές πιο ακραίες με αποτέλεσμα να εκπέμπει μια πολύ πιο σκοτεινή ατμόσφαιρα σε σχέση με άλλες ταινίες που αφορούν ζευγάρια. Το συναίσθημα και το πάθος συναντούν την σκανδαλώδη ματιά του Lynch και το αποτέλεσμα δε θα μπορούσε να μην είναι όμορφο.

6. The Elephant Man (1980)

Μετά το Eraserhead ο Lynch έμοιαζε να ψάχνει κάτι διαφορετικό και η ιστορία του Elephant Man ήρθε και κόλλησε τέλεια με το όραμα του δημιουργού. Κρατώντας την ασπρόμαυρη εικόνα και κάποια body horror στοιχεία, ο ταλαντούχος σκηνοθέτης παραδίδει ένα έργο με γραμμική αφήγηση και θεματικές που το κάνουν ακόμα και σήμερα να μοιάζει επίκαιρο.

Η ιστορία του Joseph Merrick ξεδιπλώνεται με σεβασμό και ευαισθησία δείχνοντας την αξιοπρέπεια αυτού του ανθρώπου ενώ την ίδια ώρα βλέπουμε το πώς κάποιος που είναι διαφορετικός μπορεί να γίνει βορά ενός κοινωνικού συνόλου που κατά τ’ άλλα θέλει να θεωρείται φυσιολογικό. Ο Lynch γυρίζει τον καθρέφτη προς εμάς και αναρωτιέται το ποιος είναι τελικά το τέρας. Ο πρωταγωνιστής μας ή αυτοί που προσπάθησαν να τον εκμεταλλευτούν σε κάθε φάση της ζωής του;

Είναι ένα ουμανιστικό φιλμ και μπορεί να λειτουργήσει σαν μια αλληγορία για κάθε είδους διαφορετικότητα και στη σημερινή κοινωνία. Μπορεί να μην χαρακτηρίζεται από την ψυχεδέλεια των μετέπειτα ταινιών του δημιουργού του, αλλά έχει έναν ωμό ρεαλισμό και μια συναισθηματική ένταση που κορυφώνεται συνεχώς όσο προχωράει και σου αφήνει μια αίσθηση συμπόνιας και ανθρωπιάς στο φινάλε.

5. Eraserhead (1977)

Για άλλους σκηνοθέτες η πρώτη ταινία είναι πειραματική, για άλλους κακή, για άλλους το magnum opus και για τον David Lynch ένα ορόσημο για την καριέρα του και το τι θα ακολουθούσε. Με τον ίδιο να εμπνέεται από ιστορίες του Kafka και του Gogol αλλά και το περιβάλλον στην πόλη της Philadelphia όπου έζησε, το Eraserhead ξεκίνησε σαν μια ταινία μικρού μήκους με πολύ λίγες σελίδες σενάριο και κατέληξε η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του σκηνοθέτη.

Είναι ένα έργο τόσο ρηξικέλευθο σε ιδέες, αλλά και τόσο δύσκολο να το παρακολουθήσεις. Οπτικά εστιάζει στην αστική αποξένωση και τον βιομηχανικό τρόμο, ενώ οι μορφές είναι εξαιρετικά περίεργες. Είναι η ιστορία ενός πατέρα που προσπαθεί να μεγαλώσει ένα φρικώδες μωρό απεικονίζοντας τον φόβο που έχει ένας άνθρωπος για την ανάληψη της ευθύνης όταν κάνει οικογένεια.

Σιγά σιγά η ταινία εξελίσσεται σε ένα body horror που σε τρομάζει, σε αποπροσανατολίζει, σε αηδιάζει και σε κάνει να σκεφτείς τα νοήματα που κρύβει. Ο Lynch έχει επενδύσει εξαιρετικά και στον ήχο κάνοντας το αποτέλεσμα ακόμα πιο απόκοσμο και μετατρέποντας την ταινία σε ένα all time classic. Χωρίς καμία υπερβολή, το πρώτο αριστούργημά του.

4. Twin Peaks: Fire Walk with Me (1992)

Στις πρώτες δύο σεζόν του Twin Peaks o Lynch δεν κατάφερε να εμβαθύνει στον χαρακτήρα της Laura Palmer όσο θα ήθελε και αυτή του η επιθυμία φάνηκε τόσο στην τρίτη σεζόν όσο και στο Fire Walk with Me. Η ταινία αυτή λειτουργεί σαν prequel της σειράς εστιάζοντας στις τελευταίες μέρες της νεαρής Laura, αλλά ταυτόχρονα μπορεί να τη δει οποιοσδήποτε και ως ένα αυτόνομο ψυχολογικό θρίλερ.

Απαλλαγμένος από τις επιταγές της τηλεόρασης όπου θα προστεθεί λίγο χιούμορ ή πιο ελαφριές σκηνές που θα βοηθήσουν στη ροή, ο Lynch προσφέρει μια ταινία για την κακοποίηση, την οικογενειακή βία και τα ζητήματα ταυτότητας που βιώνει ο κάθε άνθρωπος. Μέσα από τη δαιδαλώδη πλοκή της που περιλαμβάνει flashbacks, σκηνές που δένουν με τη σειρά και φυσικά όνειρα και αλλοίωση της πραγματικότητας, ο σκηνοθέτης μας δίνει μία από τις πιο σκληρές ταινίες του όσον αφορά τις θεματικές που θέλει να θίξει.

Το Twin Peaks: Fire Walk with Me μπορεί να μην πήρε μεγάλη αναγνώριση όταν πρωτοκυκλοφόρησε, αλλά με τα χρόνια αποτέλεσε αναπόσπαστο κομμάτι της μυθολογία του Twin Peaks. Η σκοτεινή ατμόσφαιρα που χτίζει, το πόσο κεντράρει στην ψυχοσύνθεση της Laura και τον εσωτερικό της κόσμο, το πως παίζει με τις εναλλαγές της πραγματικότητας και κυρίως το γεγονός πως ανακατεύει το υπερφυσικό και το ανθρώπινο στοιχείο περισσότερο από ποτέ, την καθιστά μια από τις καλύτερες στη σπουδαία φιλμογραφία του σκηνοθέτη.

3. Lost Highway (1997)

Χρειάστηκαν μερικά χρόνια στον Lynch για να επιστρέψει στη μεγάλη οθόνη, αλλά όταν το έκανε, αποδόμησε τα όρια της αφήγησης όσο ποτέ. Το Lost Highway μπορεί να μην είχε τους κλασικούς ηθοποιούς με τους οποίους συνεργαζόταν συχνά ο σκηνοθέτης, αλλά βλέπουμε ένα φοβερό καστ όπου όλοι δίνουν μάλλον την καλύτερη ερμηνεία της καριέρας τους σε ένα ψυχολογικό θρίλερ που μοιάζει να σπάει το χωροχρονικό συνεχές.

Συνδυάζει τέλεια το noir ύφος με την 90s σκοτεινή industrial αισθητική και εξερευνά περισσότερο τα ζητήματα ταυτότητας, την ανδρική ανασφάλεια και ζήλια, αλλά και την αυτοτιμωρία και την απώλεια μνήμης. Η αφήγηση προσομοιάζεται με τη λωρίδα του Μέμπιους και η χρήση των ψυχεδελικών φωτισμών και της μουσικής κάνει το έργο να μοιάζει πολύ κλειστοφοβικό δημιουργώντας στον θεατή υποσυνείδητα μηνύματα για τον φόβο που νιώθει.

Αν και είναι δύσκολο στην ερμηνεία του και έχει μικρές ατέλειες, το Lost Highway είναι μια ιστορία για δύο άνδρες και μία γυναίκα που χάνονται στο κλειστοφοβικό περιβάλλον που αναφέραμε. Αποτελεί την τέλεια γέφυρα μεταξύ των πρώτων πιο πειραματικών projects του Lynch και της καλλιτεχνικής ωριμότητας που απολαύσαμε στο Mulholland Drive. Γι’ αυτό καταλήγει τόσο ψηλά.

2. Blue Velvet (1986)

Αρκετά πικραμένος από την εμπορική και καλλιτεχνική αποτυχία του Dune, o Lynch αποφάσισε στην επόμενη ταινία του να έχει τον πλήρη δημιουργικό έλεγχο, χωρίς παρεμβάσεις από κάποιο στούντιο και σε σενάριο του ιδίου. Κάπως έτσι προέκυψε το αριστουργηματικό Blue Velvet. Σε αυτήν την ταινία, ο δημιουργός έρχεται να καυτηριάσει και να σκιαγραφήσει την αμερικανική μικροαστική κοινωνία μέσα από την επαρχία, στην οποία έζησε για πολλά χρόνια.

Ο Lynch καταφέρνει να αποτυπώσει τέλεια τη διπλή όψη της Αμερικής και πως σε ένα ειδυλλιακό προάστιο, μπορεί να ενυπάρχουν η βία, τα σκοτεινά μυστικά και η σεξουαλική διαστροφή. Παρουσιάζει επίσης τόσο την εγκληματικότητα όσο και τη νεανική αθωότητα μέσα από τα μάτια του Jeffrey Beaumont που ενσαρκώνει ο εξαιρετικός Kyle MacLachlan.

Σε αυτήν την αθωότητα και την φαινομενική τελειότητα της κοινωνίας, ο ταλαντούχος σκηνοθέτης μοιάζει να χαράσσει μια τομή και να αποκαλύπτει τη σήψη της. Ο τρόπος που καταφέρνει να κάνει τον ήρωα του να μοιάζει ένοχος είναι αριστοτεχνικός. Ταυτόχρονα το αίσθημα φόβου, αγωνίας και ασφυξίας σε κάποιες σκηνές επικαλύπτεται από τον ελκυστικό φωτισμό, την υπέροχη μουσική και τους ήχους που σε σαγηνεύουν, δημιουργώντας ένα από τα καλύτερα έργα της εποχής του. Ειρωνικό, τρομακτικό και αληθινό, το Blue Velvet είναι δείγμα σκεπτόμενου αμερικάνικου σινεμά.

1. Mulholland Drive (2001)

Δύσκολα θα μπορούσα να βάλω κάποια άλλη ταινία στην πρώτη θέση. Όχι γιατί είναι ένα από τα αγαπημένα μου φιλμ γενικότερα, αλλά γιατί πιστεύω ότι αποτελεί κορωνίδα τόσο για τον κινηματογράφο όσο και για τον David Lynch. Στο Mulholland Drive ο δημιουργός συνθέτει όλα όσα είχαμε δει στα προηγούμενα έργα του σε μια ιστορία που αποτελεί το δίπολο ονείρου και εφιάλτη μέσα στο σύγχρονο Hollywood.

Ο Lynch αποδομεί το χολιγουντιανό όνειρο κατασκευάζοντας ένα σύμπαν όπου η ψευδαίσθηση του μεγαλείου έχει την ίδια βαρύτητα με τη ζοφερή πραγματικότητα. Όπως και στο Lost Highway καταπιάνεται με τις θεματικές της ζήλιας και της απώλειας, αλλά αυτή τη φορά μέσα από τα μάτια της Betty και της Rita που ενσαρκώνουν εξαιρετικά οι Naomi Watts και Laura Harring.

Αυτή η ταινία είναι δείγμα αψεγάδιαστου σινεμά. Κάθε σκηνή έχει νόημα, κάθε πλάνο ίσως κρύβει ένα κλειδί που αποκρυπτογραφεί το μυστήριο, κάθε παράξενος χαρακτήρας έχει λόγο ύπαρξης. Ο φωτισμός, η μουσική και οι διάλογοι συνθέτουν ένα σύμπαν μαγικό και ταυτόχρονα τρομακτικό και αληθινό. Αν και δε γυρίστηκε ως πιλότος σειράς όπως ήθελε ο Lynch, το Mulholland Drive έμελε να γίνει το αριστούργημα του και η ολοκληρωμένη του δήλωση για το πως φανταζόταν ο ίδιος τον κινηματογράφο. Μια δήλωση ωριμότητας και η τέλεια ισορροπία μεταξύ των έργων του.

Αυτό ήταν το Ranking για έναν από τους αγαπημένους μου δημιουργούς, τον σπουδαίο David Lynch. Πείτε μου που συμφωνείτε, που διαφωνείτε και ποια είναι η δικιά σας κατάταξη. Μέχρι τότε, τα λέμε σε κάποιο επόμενο άρθρο!

The post Ranking: Όλες οι ταινίες του David Lynch από τη χειρότερη στην καλύτερη appeared first on anthem.gr.

Το cancel culture διχάζει! Για κάποιους είναι απαραίτητος κοινωνικός μηχανισμός, για άλλους λογοκρισία με ψηφιακές πιitches.

Σε αυτό το επεισόδιο ο Αγαμέμνονας και ο Νικόλας αναλύουνε πώς ξεκίνησε, τι έχει πετύχει (αν έχει), ποιοι είναι οι κίνδυνοι και τι διαφορά έχει η κριτική από τη δημόσια καταδίκη.

Από διεθνείς προσωπικότητες μέχρι ελληνικά παραδείγματα, μιλάμε για την πιο “καυτή” πολιτιστική συζήτηση της εποχής.

Η ηχογράφηση έγινε στο στούντιο του Favela Radio. Ευχαριστούμε θερμά τον σταθμό και τους ανθρώπους του για την συνεργασία, την φιλοξενία και την παραχώρηση του χώρου.

Καλή ακρόαση…

Podcast Website – Podcast Feed

Spotify – CastBox – RadioPublic
TuneIn – Apple Podcasts
Listen Notes – Breaker – Overcast
Castro – Podchaser
player.fm

Ολοκληρωμένο αρχείο ραδιοφωνικών εκπομπών

The post Cancel Culture – Ελευθερία ή Λογοκρισία; – Past Forward #20 appeared first on anthem.gr.

Χαιρετώ τους αγαπημένους αναγνώστες του anthem.gr μετά από καιρό. Η ιδέα αυτού του άρθρου μου γεννήθηκε μετά από μια συζήτηση με τον σπουδαίο Χρήστο Σωτηρακόπουλο στην παρουσίαση του νέου βιβλίου των Ελ Σομπρέρο “40 ζωές, μία μπάλα”. Εκεί, μεταξύ άλλων, ο κύριος Χρήστος είπε ότι: «Ακούω να λένε συνέχεια, παλιά το ποδόσφαιρο ήταν καλύτερο και οι κανόνες το έχουν χαλάσει πλέον! Βλακείες! Και τότε το ποδόσφαιρο χάλια ήταν και τότε λέγαμε ακριβώς το ίδιο».

Αυτό ήταν. Δεν το είχα σκεφτεί ποτέ έτσι. Mήπως γιατί είμαι ρομαντικός; Μήπως γιατί με βόλευε να λέω ότι παλιά ήταν καλύτερα; Πάντως, στην κουβέντα αυτή του κυρίου Σωτηρακόπουλου ξεκλειδώθηκε ο κόσμος μου.

Η μαγεία της νοσταλγίας

Είναι παράξενο πώς το μυαλό μας τείνει να μυθοποιεί το παρελθόν. Μπορεί να θυμόμαστε με λαχτάρα εκείνα τα καλοκαίρια χωρίς κινητά, τις πρώτες δίσκους που αγόραζαμε, τις τηλεοπτικές σειρές που περιμέναμε με αγωνία. Και μάλιστα όταν μας γύριζες πίσω, στην εποχή των Walkman, των κασετών,της βιντεοκαέτας ακόμα και τότε υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να έλεγες πως «Όχι, τα παλιά της δεκαετίας του ’80s ήταν καλύτερα».

Το τι μας οδηγεί σε μια σύνθετη διαδρομή ανάμεσα σε ψυχολογία, τεχνολογία και κοινωνική εξέλιξη. Η νοσταλγία δεν είναι απλώς ένα μελαγχολικό συναίσθημα, είναι φίλτρο που αφήνει μέσα του μόνο τα χρώματα που θέλουμε να θυμόμαστε, σβήνει ή μαλακώνει τις δυσκολίες και τα δύσκολα της κάθε εποχής.

Επιλεκτική μνήμη και κοινωνικό πλαίσιο

Θυμάμαι μια φορά, σε παιδική ηλικία εκεί 12-13, έκανα βόλτα με φίλους σε μια γειτονιά του Ζωγράφου. Ένα βράδυ γεμάτο ποδόσφαιρο στο προαύλιο του σχολείου με μία τσαντα για δοκάρι και την μπασκέτα απο την άλλη. Στη μνήμη μου όλα ήταν ιδανικά: η μυρωδιά της γειτονιάς, η ανεμελιά, η διακοπή από τα μαθήματα. Και όμως, αν κινηθούμε ρεαλιστικά, καμία εποχή δεν ήταν «μόνο» ανέμελη ή «μόνο» καλύτερη.

Το παράδοξο είναι πως το φαινόμενο αυτό ισχύει για κάθε γενιά. Οι τριαντάρηδες και σαραντάρηδες σήμερα νοσταλγούν τα 90s, όπως οι προηγούμενοι νοσταλγούσαν τα 70s. Κάθε εποχή αναπολεί την αμέσως προηγούμενη ως πιο «αγνή», πιο «αληθινή», πιο «πριν». Σαν να λέμε πως η ευτυχία βρίσκεται πάντοτε πίσω από έναν φράχτη που τον έχτισε ο χρόνος.

Στην πραγματικότητα, το παρελθόν είχε προβλήματα, δυσκολίες, περιορισμούς, αλλά εμείς τα επιλέγουμε να μην τα βλέπουμε. Προτιμάμε τη μυρωδιά της κασέτας, παρά το ότι έπρεπε να τυλίξουμε την ταινία με μολύβι, προτιμάμε το πρώτο μας τηλεφωνικό ραντεβού χωρίς Messenger παρά το ότι η επικοινωνία ήταν πιο περιορισμένη. Ο εγκέφαλός μας αποθηκεύει τις στιγμές που μας έκαναν να νιώθουμε ασφάλεια και ευτυχία, και οχι την υπόλοιπη πραγματικότητα.

Υπάρχει και μια κοινωνική και τεχνολογική διάσταση σε αυτή την προσέγγιση. Ζούμε σε ταχύτατους ρυθμούς, με πληροφορίες να καταφτάνουν ασταμάτητα, με πολλά κανάλια επικοινωνίας, νέους τρόπους ψυχαγωγίας και μεγάλες απαιτήσεις σωματικά και ψυχικά. Σε αυτό το πλαίσιο, το «παλιό» λειτουργεί σαν λιμάνι, ένα σημείο σταθερότητας που δεν αλλάζει τόσο γρήγορα όσο η εποχή μας. Όταν όλα τρέχουν, η επιστροφή στο παρελθόν μας δίνει αίσθηση ασφάλειας· το «παλιά» παίρνει ενισχυτική ύλη από την ταχύτητα και την αβεβαιότητα του σήμερα.

Κι όμως, η ουσία δεν είναι να γυρίσουμε πίσω, αλλά να αξιοποιήσουμε αυτή τη συνειδητοποίηση: να δημιουργούμε αναμνήσεις που αύριο θα θεωρούμε εξίσου «παλιές και καλές».

Μουσική, τηλεόραση και κοινωνία

Μέσα σε αυτή τη νοσταλγία, η μουσική παίζει έναν πρωταγωνιστικό ρόλο. Θυμάμαι τα καλοκαίρια που άκουγα κασέτες με ελληνικές και ξένες επιτυχίες, και κάθε τραγούδι έμοιαζε να κρατάει ένα κομμάτι της ζωής μου. Σήμερα μπορείς να βρεις κάθε τραγούδι σε λίγα δευτερόλεπτα στο Spotify ή στο YouTube, αλλά η στιγμή που έπαιζε μια κασέτα στο Walkman και αντάλλασσες αγαπημένα τραγούδια με φίλους, είχε μια γλυκιά, σχεδόν μαγική αίσθηση που δεν ξαναδημιουργείται με ψηφιακό τρόπο.

Το ίδιο συμβαίνει και με την τηλεόραση και τον κινηματογράφο. Οι σειρές και οι ταινίες που παρακολουθούσαμε τότε είχαν τον δικό τους ρυθμό, τις δικές τους αναμονές, τις ώρες που περίμενες να δεις το επόμενο επεισόδιο. Η σημερινή εποχή αλλάζει τον τρόπο που βιώνουμε ιστορίες και ίσως γι’ αυτό οι μνήμες εκείνων των σειρών μοιάζουν πιο ζωντανές και πιο «αληθινές».

Ακόμη και οι κοινωνικές μας εμπειρίες συνδέονται με αυτή τη νοσταλγία. Τα καφενεία, οι πλατείες, οι αλάνες και οι μικρές γειτονιές ήταν χώροι συνάντησης και δημιουργίας αναμνήσεων. Σήμερα, οι πλατείες έχουν αλλάξει, οι φίλοι επικοινωνούν ψηφιακά και οι στιγμές μας συχνά καταγράφονται σε stories ή posts αντί να χαράζονται στη μνήμη με φυσικό τρόπο.

Η νοσταλγία μας θυμίζει ότι η ζωή είναι μια συνεχής αναζήτηση για μικρές στιγμές που μένουν μέσα μας. Κανένα παρελθόν δεν είναι ιδανικό και καμία εποχή δεν ήταν «μόνο» καλύτερη. Το πιο πολύτιμο όμως δεν είναι να επιστρέφουμε στα παλιά, αλλά να φροντίζουμε το παρόν μας, ώστε κάποια μέρα κι αυτό να μοιάζει με «καλύτερα» στα μάτια του αύριο. Στο χέρι μας είναι να γεμίσουμε τη μνήμη μας με όμορφα σημερινά «παλιά» που θα μας κάνουν να χαμογελάμε και να συνειδητοποιήσουμε ότι η πραγματική μαγεία δεν είναι το χθες, αλλά η ζωή που χτίζουμε σήμερα.

Τέλος μας διδάσκει ότι η αληθινή αξία των παλιών δεν βρίσκεται μόνο στις εποχές, αλλά στον τρόπο που ζήσαμε και νιώθαμε μέσα τους. Όταν κοιτάζουμε πίσω, δεν βλέπουμε απλώς τις δεκαετίες ή τα γεγονότα, αλλά την ίδια μας τη ζωή τις χαρές, τις αποτυχίες, τα όνειρα και τις επιθυμίες μας. Και ίσως γι’ αυτό, όσο και να προσπαθούμε να ζήσουμε ξανά τα παλιά, η πραγματική μαγεία δεν βρίσκεται στο χθες, αλλά στο πώς κρατάμε ζωντανές αυτές τις αναμνήσεις, φτιάχνοντας παράλληλα νέες που αύριο θα νοσταλγήσουμε με τον ίδιο τρόπο.

Να φροντίζετε τον εαυτό σας, να γεμίζετε τη μέρα σας με γέλιο και θετική διάθεση, και μην ξεχνάτε να ακούτε το Anthems Radio Show κάθε Τετάρτη 7-9 στο νέο μας σπίτι το Φαβέλα Ράδιο, να ακούτε τα Past Forward Podcast για καλτίλες και ιστορίες, αλλά να διαβάζετε και τα άρθρα μας στο anthem.gr για ακόμα περισσότερες αναμνήσεις και σκέψεις. Κρατήστε τα μάτια και τα αυτιά σας ανοιχτά πάντα με χιούμορ!

The post Past Forward: Η γλυκιά απάτη της νοσταλγίας. Γιατί πάντα τα «παλιά» μας φαίνονται καλύτερα; appeared first on anthem.gr.

O Γιάννης κι η Αναστασία καλούν στην παρέα του Μοκατσίνο Κάλντο τον Αγαμέμνονα Μητροβγένη.

Μαζί συζητούν «πόσα λέει ο καφές τους» αναφορικά με τα πρώτα ραντεβού, ατυχείς και τυχερές καταστάσεις, όμορφες κι άσχημες στιγμές. Κι όταν οοοόλα αυτά δεν ευδοκιμούν και τρως ghosting? Ακόμα κι αυτό πέφτει στο τραπέζι! Γενικώς αυτή η πρεμιέρα απλά δεν χάνεται!!!!

Η ηχογράφηση έγινε στο στούντιο του Favela Radio. Ευχαριστούμε θερμά τον σταθμό και τους ανθρώπους του για την συνεργασία, την φιλοξενία και την παραχώρηση του χώρου.

Podcast Website – Podcast Feed

Spotify – CastBox – RadioPublic
TuneIn – Apple Podcasts
Listen Notes – Breaker – Overcast
Castro – Podchaser
player.fm

Ολοκληρωμένο αρχείο ραδιοφωνικών εκπομπών

The post Φαντάσματα του πρώτου ραντεβού (Ft Agamemnonas Mitrovgenis) – Μοκατσίνο Κάλντο #1 appeared first on anthem.gr.

Με αφορμή την πασχαλινή περίοδο, όπου τα δώρα αποκτούν έναν πιο προσωπικό χαρακτήρα, το πρώτο άρθρο του Tech Corner συγκεντρώνει επιλογές που συνδυάζουν πρακτικότητα, design και value for money. Από portable ηχεία και ασύρματα ακουστικά μέχρι smartwatches, gaming περιφερειακά και έξυπνες λύσεις φόρτισης, αυτές οι προτάσεις αποδεικνύουν ότι δεν χρειάζεται να ξοδέψεις πολλά για να κάνεις μια πραγματικά καλή αγορά.

Η τεχνολογία δεν χρειάζεται να είναι ακριβή για να είναι ουσιαστική. Σήμερα, ακόμα και με ένα budget κάτω από 50€, μπορείς να αποκτήσεις gadgets που καλύπτουν κάθε ανάγκη της καθημερινότητας – από μουσική και gaming μέχρι φόρτιση και fitness trackers .

Αν ψάχνεις το επόμενο οικονομικό σου δώρο ή απλά θέλεις να κάνεις μια έξυπνη αγορά χωρίς να ξεφύγεις στο budget, αυτός ο οδηγός είναι το ιδανικό σημείο εκκίνησης.

Best Overall Gadget

Αν υπάρχει ένα gadget που πραγματικά “δίνει πίσω” περισσότερα από όσα κοστίζει, αυτό είναι το Smart Band 10. Δεν είναι απλά ένα fitness tracker — είναι ένας μικρός καθημερινός βοηθός.

Η AMOLED οθόνη είναι φωτεινή και ευανάγνωστη ακόμα και έξω, ενώ οι μετρήσεις (καρδιακοί παλμοί, SpO2, ύπνος, βήματα) είναι αρκετά αξιόπιστες για καθημερινή χρήση. Εκεί που πραγματικά κερδίζει όμως είναι στην αυτονομία — μπορείς να περάσεις σχεδόν δύο εβδομάδες χωρίς φόρτιση, κάτι που δύσκολα βρίσκεις αλλού σε αυτή την κατηγορία.

Ενδεικτική τιμή: 35€ – 45€

Best Smartwatch Value

Xiaomi Redmi Watch 5 Active

Αυτό είναι το smartwatch για κάποιον που θέλει κάτι πιο “κανονικό” από ένα band. Η μεγάλη οθόνη κάνει τεράστια διαφορά — είτε βλέπεις ειδοποιήσεις είτε ελέγχεις την άσκησή σου, όλα είναι πιο άνετα.

Δεν έχει τις υπερβολές ακριβότερων smartwatch, αλλά αυτό είναι και το δυνατό του σημείο: είναι απλό, λειτουργικό και δεν σε κουράζει.

Ενδεικτική τιμή: 30€ – 40€

Best Lightweight Smartwatch

Xiaomi Redmi Watch 5 Lite

Αν δεν θέλεις κάτι “βαρύ” στο χέρι ή κάτι που να σου τραβάει την προσοχή, το Watch 5 Lite είναι από τις πιο ισορροπημένες επιλογές.

Είναι ελαφρύ, άνετο και κάνει ακριβώς όσα χρειάζεσαι: μετρήσεις δραστηριότητας, ειδοποιήσεις και βασικό health tracking. Είναι από αυτά που απλά τα φοράς και τα ξεχνάς.

Ενδεικτική τιμή: 40€ – 50€

Best for Music on the Go

Xiaomi Pocket Bluetooth Speaker

Αυτό είναι το gadget που θα καταλήξεις να παίρνεις μαζί σου παντού. Είναι μικρό, ανθεκτικό και κυρίως πρακτικό.

Η ένταση και η καθαρότητα του ήχου είναι παραπάνω από ικανοποιητικές για το μέγεθός του, ενώ το αδιάβροχο design το κάνει ιδανικό για παραλία, εκδρομές ή ακόμα και το μπαλκόνι σου.

Ενδεικτική τιμή: 20€ – 30€

Best for Everyday Use

Huawei Freebuds SE 3

Αυτά είναι από εκείνα τα ακουστικά που δεν σε προβληματίζουν ποτέ. Τα ανοίγεις, συνδέονται άμεσα και απλά δουλεύουν.

Ο ήχος είναι καθαρός, οι κλήσεις αξιοπρεπείς και η αυτονομία επαρκεί άνετα για μια γεμάτη μέρα. Είναι η definition του “value for money” για καθημερινή χρήση.

Ενδεικτική τιμή: 30€ – 40€

Best for Kids

JBL JR320BT

Η JBL εδώ έχει κάνει κάτι πολύ σωστό: έχει φτιάξει ακουστικά που είναι φιλικά για παιδιά χωρίς να θυσιάζει την εμπειρία.

Ο περιορισμός έντασης στα 85dB προστατεύει την ακοή , ενώ η αυτονομία (που φτάνει πολλές ώρες χρήσης) σημαίνει λιγότερο άγχος για φόρτιση. Είναι από τα πιο safe δώρα που μπορείς να κάνεις.

Ενδεικτική τιμή: 30€ – 40€

Best Premium Feel on Budget

Spigen ASD09691

Αν θέλεις κάτι που να πλησιάζει “premium” εμπειρία χωρίς να πληρώσεις premium τιμή, αυτά είναι μια πολύ καλή επιλογή.

Το active noise cancellation βοηθάει πραγματικά σε θορυβώδη περιβάλλοντα (γραφείο, μετακινήσεις), ενώ η άνεση τα κάνει ιδανικά για πολύωρη χρήση.

Ενδεικτική τιμή: 40€ – 50€

Best for Gaming

Razer BlackShark V2 X

Αν παίζεις αρκετά, θα εκτιμήσεις το πόσο ισορροπημένο είναι αυτό το headset. Ο ήχος είναι καθαρός και βοηθάει στο positioning μέσα στο game, ενώ το μικρόφωνο είναι αξιοπρεπέστατο για team παιχνίδια.

Και το σημαντικότερο: είναι ελαφρύ και δεν κουράζει, ακόμα και μετά από ώρες.

Ενδεικτική τιμή: 40€ – 50€

Best Gaming Accessory

Razer Basilisk V3

Αν θες να κάνεις ένα πραγματικό upgrade στο setup σου, το Basilisk V3 είναι από τις πιο “τίμιες” επιλογές.

Με αισθητήρα υψηλής ακρίβειας (έως 26.000 DPI) και customizable κουμπιά, σου δίνει πολύ καλύτερο έλεγχο — ειδικά σε FPS ή competitive παιχνίδια.

Ενδεικτική τιμή: 45€ – 50€

Most Practical Gadget

Tech-Protect MagSafe Charger A28

Αυτό είναι το gadget που δεν εντυπωσιάζει με την πρώτη ματιά — αλλά μετά δεν μπορείς να το αποχωριστείς.

Φορτίζει ταυτόχρονα iPhone, AirPods και Apple Watch, κρατώντας τον χώρο σου καθαρό από καλώδια. Είναι από αυτά τα μικρά upgrades που κάνουν μεγάλη διαφορά στην καθημερινότητα.

Ενδεικτική τιμή: 20€ – 30€

Τελικά, το καλό tech δεν χρειάζεται να είναι ακριβό . Χρειάζεται να είναι χρήσιμο. Και όπως είδαμε, με λιγότερα από 50€ μπορείς να βρεις gadgets που κάνουν πραγματικά τη διαφορά στην καθημερινότητα, είτε πρόκειται για ένα δώρο είτε για μια μικρή αναβάθμιση για σένα.

Αν φέτος το Πάσχα θέλεις να ξεφύγεις από τα κλασικά και να χαρίσεις κάτι λίγο πιο… “smart”, αυτές οι επιλογές είναι μια πολύ καλή αρχή. Γιατί μεταξύ μας, το σοκολατένιο αυγό τελειώνει σε 10 λεπτά — αλλά ένα καλό gadget μένει.

Καλή Ανάσταση και καλό Πάσχα!

Υ.Γ. Και προσοχή… μην φας όλα τα αυγά με τη μία — άσε και λίγο budget για το επόμενο tech upgrade!

The post The Tech Corner : Affordable Tech – Οι πιο έξυπνες αγορές κάτω από 50€ appeared first on anthem.gr.

Το 2026, είναι πολύ δύσκολο να βρεις ένα νέο άλμπουμ που θα σε συγκινήσει πραγματικά, τόσο στιχουργικά, όσο και μουσικά. Ο νέος δίσκος του Anser, σε παραγωγή του Eversor, είναι ένα «διαμάντι φτιαγμένο στην πίεση», το οποίο πραγματικά μπορεί να πνίξει τον ακροατή με συναισθήματα και να τον αναγκάσει να κοιτάξει κατάματα τις δικές του αλήθειες.

Η «Ανάδυση» είναι μια διαδικασία κάθαρσης, ένας δίσκος που μαστιγώνει τον ακροατή από το πρώτο κιόλας τραγούδι. Όπως λέει και ο τίτλος, για να αναδυθείς πρέπει πρώτα να έχεις βρεθεί στον βυθό, στον πάτο, στο απόλυτο σκοτάδι. Και ο Anser μας παίρνει μαζί του σε αυτή την κατάδυση, σε ένα ταξίδι που συγκινεί και ραγίζει καρδιές, κάθε φορά που αναφέρει τους ανθρώπους που έχει χάσει από τη ζωή του. Γιατί αυτό πρέπει να είναι η μουσική. Συναίσθημα και ταύτιση.

«Αυτοί οι στίχοι προσευχή μου, για όσους δεν πρόλαβαν να γεράσουν μαζί μου…»

Τα Σημεία-Σταθμοί του Δίσκου

• «Μια Συγγνώμη Στον Εαυτό Μου»: Ίσως η πιο συγκλονιστική στιγμή του άλμπουμ. Εδώ ο Anser αφήνει στην άκρη τις τεχνικές (χωρίς να τις χάνει) και μιλάει στον «Γιάννη». Είναι ένας ύμνος στην αυτογνωσία, μια παραδοχή λαθών με ειλικρίνεια και πόνο. Η μουσική του Eversor δίνει αυτόν τον μελαγχολικό αλλά και συνάμα λυτρωτικό παλμό που χρειάζεται η στιγμή.

• «Πώς Ένιωσα» (feat. Novel 729): Όταν δύο από τους πιο συναισθηματικούς λυρικούς της σκηνής συναντιούνται, το αποτέλεσμα είναι μια «γροθιά στο στομάχι». Η χημεία τους είναι ανατριχιαστική, περιγράφοντας την αίσθηση του να είσαι ξένος μέσα στις δικές σου αναμνήσεις.

• «Ανάδυση»: Το ομώνυμο κομμάτι λειτουργεί ως κορύφωση. Είναι η στιγμή που οι στίχοι γίνονται «προσευχή» και ο ρυθμός ανεβαίνει. Ένας συμβολισμός της εξόδου προς τον ήλιο.  Ένα τραγούδι που σου θυμίζει γιατί το rap του Anser θεωρείται πλέον «διαχρονικό».

• «Σέρπα»: Ο Anser χρησιμοποιεί τη μεταφορά του οδηγού των βουνών για να μιλήσει για το βάρος που κουβαλάμε για τους άλλους. Η ερμηνεία του ξεχειλίζει από ειλικρίνεια, θυμίζοντας μας ότι ο δρόμος προς την κορυφή είναι πάντα μοναχικός.

• «Εύκολο Τίποτα» (feat. Buzz): Δεν έχω κρύψει πως ο Buzz είναι ο αγαπημένος μου ράπερ. Σε κάθε συναυλία περιμένουμε πως και πως το ντουέτο τους. Μια πιο «σκληρή» στιγμή που μας υπενθυμίζει ότι η άνοδος είναι μία αέναη μάχη που απαιτεί θυσίες. Η συνεργασία αυτή αλλάζει τη δυναμική του δίσκου, με χροιά πιο επιθετική, που διαφέρει από την εσωτερικότητα του υπόλοιπου album.

Η Καθηλωτική Παραγωγή του Eversor

Ο Eversor επιβεβαιώνει με κάθε νότα γιατί η ελληνική hip hop σκηνή τον αναγνωρίζει ως τον κορυφαίο αρχιτέκτονα του ήχου. Στην «Ανάδυση», ο «Major» σμιλεύει σύνθετα ηχοτοπία και πλάθει μια ατμόσφαιρα που μεταφέρει τον ακροατή από το σκοτάδι του βυθού, στο εκτυφλωτικό φως της επιφάνειας.

Κάθε kick και κάθε μελωδία που υπογράφει, υπηρετεί με απόλυτη πιστότητα τον στίχο, ενισχύοντας το συναίσθημα χωρίς να το επισκιάζει. Τα beats του καθοδηγούν την ένταση του δίσκου, δημιουργώντας μια κινηματογραφική εμπειρία. Μέσα από τις ενορχηστρώσεις του, ο Eversor μετουσιώνει τον πόνο και την ελπίδα σε ήχο, κάνοντας τον ακροατή να νιώθει στο πετσί του το ψυχολογικό βάρος των στίχων.

Συμπέρασμα

Η «Ανάδυση» είναι το άλμπουμ που χρειαζόμασταν για να θυμηθούμε ότι η μουσική μπορεί ακόμα να είναι ιαματική. Ένας δίσκος – εμπειρία, με τραγούδια που θα μας ταρακουνήσουν στις φετινές τους συναυλίες. Ο Anser και ο Eversor δημιούργησαν ένα έργο που θα μείνει για χρόνια, ως καταφύγιο για όποιον παλεύει να βγει στην επιφάνεια.

The post Flashback: Anser x Eversor – Ανάδυση appeared first on anthem.gr.

Ένα διαχρονικό meme στο Internet είναι αυτό που αφορά τις διασκευές από manga σε σειρές ή ταινίες του Netflix. Δεν ξέρω πότε πήρε τα πάνω της η συγκεκριμένη μόδα, αλλά θα στοιχημάτιζα ότι ήταν στην απαράδεκτη ταινία Death Note που βγήκε το 2017. Δεν ήμουν ποτέ κανένας otaku, ούτε έβλεπα πολλά anime, αλλά είχα μία αγάπη για κάποια από αυτά, όπως το προαναφερθέν Death Note, το One Punch Man, το Cowboy Bebop και το Dragon Ball.

Κανένα εξ αυτών ωστόσο δεν έχει μεγαλύτερη θέση στην καρδιά μου από το One Piece. Από τις εποχές που πήγαινα Δημοτικό και άνοιγα την τηλεόραση στο Alter για να δω τον Καπετάνιο Ντρέικ και τις περιπέτειές του, το δημιούργημα του Eiichiro Oda με είχε κερδίσει. Αν και από την τότε εποχή θυμάμαι κυρίως τα πρώτα επεισόδια και το arc με τον Kuro, οι δρόμοι μας έμελλε να διασταυρωθούν ξανά χρόνια μετά.

Στο πρώτο έτος, έχοντας πλέον πολύ χρόνο, έβλεπα σειρές όλη μέρα. Κάπως έτσι πήρα την απόφαση να ξεκινήσω από την αρχή το One Piece που τότε αριθμούσε κάπου στα 600 επεισόδια. Μην τα πολυλογώ, βυθίστηκα σε αυτήν την επική ιστορία και τόσα χρόνια μετά συνεχίζω να το παρακολουθώ, ίσως όχι με την ίδια ζέση που είχα μέχρι το arc του Marineford.

Ο τρόμος του να γίνει live action το αγαπημένο σου anime

Εκεί που θέλω πάντως να καταλήξω είναι ότι η αμερικάνικη κουλτούρα δεν έχει φερθεί πολύ καλά στα anime, ειδικά όσον αφορά τις live action διασκευές τους. Μην πιάσουμε καν ταινίες όπως το Dragonball Evolution, όλοι θυμόμαστε πολύ κακές διασκευές που πρακτικά ήταν σαν να δείχνουν ότι δύσκολα μπορεί ένα anime να έρθει με επιτυχία στη μικρή και τη μεγάλη οθόνη.

Η είδηση λοιπόν που ήρθε το 2020 και αφορούσε την προσπάθεια του Netflix να κάνει το One Piece να «ζωντανέψει» στις οθόνες με βρήκε κάπως παγωμένο, και όταν είδαμε την αντίστοιχη μεταφορά του Cowboy Bebop, ένιωσα ότι θα βρεθούμε ξανά στο ίδιο έργο θεατές.

Ωστόσο το One Piece έκανε πρεμιέρα το 2023 και έλαβε πολύ καλές αντιδράσεις από κοινό και κριτικούς. Υπήρχαν κάποια γκρίνια που πιστεύω πως προέκυψε περισσότερο σαν μια έμφυτη αντίδραση ότι αυτό το anime δε γίνεται να μεταφερθεί σε live action, παρά σε κανονική ξενέρα για το προϊόν. Η δεύτερη σεζόν, που βγήκε στις 10 Μαρτίου, έρχεται να κεφαλαιοποιήσει την επιτυχία της πρώτης όντας αρκετά ανώτερη. Πού βασίζεται όλη αυτή η επιτυχία ωστόσο; Ας συζητήσουμε για μερικούς από τους παράγοντες της επιτυχίας.

Στρωμένη ιστορία ανά σεζόν και σωστό πλάνο

Το μεγάλο πρόβλημα με τα anime adaptations είναι η μανία να χωρέσεις πάρα πολύ υλικό σε δύο ώρες. Δε γίνεται σε μια ταινία Death Note να πιάσεις το vibe 30+ επεισοδίων. Ανεξαρτήτως του γραψίματος ή των επιλογών στο casting. Το One Piece χωρίζεται σε μεγάλα αφηγηματικά arcs και το κάθε ένα από αυτά παίζει τεράστιο ρόλο στην εξέλιξη της ιστορίας και των χαρακτήρων.

Στην πρώτη σεζόν βλέπουμε το αρχικό recruitment των Straw Hats πριν μπουν στην Grand Line, ενώ η δεύτερη αφορά τις πρώτες ιστορίες εντός Grand Line και την πρώτη επαφή τους με την Baroque Works. Η τρίτη σεζόν θα είναι το Alabasta Saga, ένα από τα πιο σημαντικά της σειράς. Οι παραγωγοί δεν βιάζονται καθόλου. Δεν παραλείπουν μικρά arcs και χρησιμοποιούν τον κατάλληλο αριθμό επεισοδίων που χρειάζεται το καθένα.

Βλέπουν την ιστορία σαν παζλ, ακριβώς όπως ο δημιουργός του One Piece, Eiichiro Oda, και μπορεί να κόβονται περιττά επεισόδια του anime, αλλά το απόσταγμα και η ουσία είναι αυτό ακριβώς που χρειάζεται μια live action σειρά για να κυλήσει σωστά.

Κρατάει σχεδόν αυτούσιο το σουρεαλιστικό στοιχείο του κόσμου και των χαρακτήρων

Ένας χαρακτήρας που τα μαλλιά του σχηματίζουν τον αριθμό 3. Τηλέφωνα σε μορφή σαλιγκαριών. Κόμμωση που κρύβει μέσα όπλα. Γιγάντια σπαθιά. Τεράστια τέρατα. Αυτά είναι μόνο μερικά από τα σουρεαλιστικά στοιχεία του manga και του anime που λέγεται One Piece. Συνήθως τα anime σε live action μορφή παίρνουν τον εαυτό τους πολύ στα σοβαρά και αλλάζουν χαρακτήρες, καταργούν τον σουρεαλισμό που είναι συνυφασμένος με το anime και προσπαθούν να δείξουν μια ιστορία σε όρους συμβατικής σειράς.

Το One Piece ξέρει τι είναι και ξέρει γιατί το αγαπούν οι fans. Αγκαλιάζει το “silliness” του κόμικ και δείχνει τους χαρακτήρες σχεδόν αυτούσιους, σαν να έχουν βγει μέσα από τις σελίδες του. Ακόμα και κάποιες επιλογές όπως ο Dalton και η Maria στα τελευταία επεισόδια είναι ακριβώς σαν να έχουν βγει από το πενάκι του Oda. Η λεπτομέρεια είναι που μετράει, ο σεβασμός στο source material και μάλλον αυτό είναι που το κάνει μια από τις καλύτερες, αν όχι την καλύτερη μεταφορά anime σε live action.

Καλό σενάριο και σωστή παρουσίαση μελλοντικών χαρακτήρων

Έχω ξαναπεί πολλές φορές ότι ανεξαρτήτως σκηνοθέτη, παραγωγού και μπάτζετ, μια καλή σειρά ή ταινία πρέπει πρωτίστως να έχει καλό σενάριο. Μια καλογραμμένη low budget ταινία είναι πάντα προτιμότερη από μία σαχλαμάρα που κοστίζει εκατομμύρια. Στην περίπτωση του One Piece, η βάση της σειράς είναι μία από τις καλύτερα δομημένες ιστορίες όλων των εποχών, ένας πολύ πλούσιος κόσμος που απλά πρέπει να προσαρμοστεί σε λιγότερα επεισόδια.

Είχα έναν φόβο για το πώς θα αποδοθούν σκηνές με βαρύτητα όπως ο Luffy που δίνει το καπέλο του στη Nami, σκηνές με συγκίνηση όπως η ιστορία του Chopper ή σκηνές που η δράση λειτουργεί καταλυτικά στην εξέλιξη των χαρακτήρων όπως η μονομαχία του Zoro με τον Mihawk. Ωστόσο με το δικό του τρόπο, το One Piece πέρασε όλα τα τεστ.

Όπως είπαμε και πιο πάνω, αφιερώνει ακριβώς όσο χρόνο χρειάζεται το εκάστοτε arc της ιστορίας για να δούμε τους χαρακτήρες να εξελίσσονται οπότε τίποτα δε μοιάζει βεβιασμένο. Ταυτόχρονα παίρνει τον χρόνο του για να προετοιμάσει το έδαφος για μελλοντικές ιστορίες. Έχουμε δει αρκετά τους Marines και τον Garp, πήραμε μια πρώτη γεύση από τον Dragon, είδαμε φευγαλέα τον Brook, μάθαμε λίγα στοιχεία για τον Ace, γνωρίσαμε τη Nico Robin.

Μας τα δίνουν σιγά σιγά, όπως το έκανε και ο Oda, ενώ παράλληλα όλοι οι βασικοί χαρακτήρες γίνονται καλύτεροι και δυνατότεροι. Ο Luffy μαθαίνει αργά και σταθερά πώς να γίνεται καλύτερος καπετάνιος και να μη δρα ενστικτωδώς, η Nami και ο Zoro, που ξεκινούν πιο απόμακροι, μαθαίνουν ξανά τι σημαίνει φιλία, ο εριστικός Sanji μαλακώνει σιγά σιγά, ο Usopp λειτουργεί σαν τον συνδετικό κρίκο ανάμεσα σε όλους..

Όταν μια σειρά έχει τόσο καλό γράψιμο, την εμπιστεύεσαι με κλειστά μάτια για τα επόμενα βήματα. Η ιστορία της Alabasta και το πώς η Robin θα γίνει σύμμαχος και φίλη του πληρώματος είναι κάτι που πλέον δε μας φοβίζει, γιατί ξέρουμε ότι η σειρά θα πάρει τον δικό της ρυθμό και δε θα βιαστεί να φτάσει εκεί. Και στο τέλος της ημέρας, βλέπετε τι κάνει το καλό γράψιμο και η πίστη στο source material; Κανείς δεν γκρινιάζει για το diversity του cast, γιατί όλες οι επιλογές μοιάζουν επιτυχημένες και πλέον σε αυτό προστίθενται και πιο γνωστοί ηθοποιοί όπως ο David Dastmalchian και ο Joe Manganiello.

Τελικά είναι όλα τέλεια;

Όχι βέβαια. Αν μια σειρά δεν είναι Breaking Bad ή Better Call Saul, δύσκολα μπορώ να της αναγνωρίσω ότι είναι τέλεια. Το One Piece προφανώς έχει ατέλειες και προφανώς υπάρχουν και πράγματα που δεν κάνει 100% σωστά. Θεωρώ ότι ειδικά στη δεύτερη σεζόν ο Luffy δε δείχνει τόσο δυνατός όσο θα ήθελα. Είναι λίγο σαν να κερδίζει τις μάχες από τύχη και όχι λόγω ικανότητας. Επίσης κάποια subplots δεν είναι τόσο δουλεμένα, ειδικά στην πρώτη σεζόν.

Νομίζω όμως ότι αν και ο πήχης ήταν χαμηλά, το One Piece όχι απλά τον ξεπέρασε, αλλά μαζί του ξεπέρασε και τις προσδοκίες μας. Ο σπουδαίος Eiichiro Oda που έπλασε αυτόν τον κόσμο, έχει δείξει ότι η σειρά έχει την έγκρισή του και θεωρεί τον Iñaki Godoy τον τέλειο ηθοποιό για τον Luffy. Αν ο δημιουργός αυτού του έπους που λέγεται One Piece μπορεί να χαλαρώσει και να απολαύσει αυτό που προσφέρει η σειρά, τότε νομίζω πως κι εμείς μπορούμε να κάνουμε το ίδιο.

The post The Unstable Show: Το One Piece σε live action μορφή είναι πολύ καλύτερο από αυτό που περιμέναμε appeared first on anthem.gr.

Στο δεύτερο μέρος του αφιερώματός μας στη φιλμογραφία του David Lynch στρέφουμε την προσοχή μας στις μεγάλες εμπορικές επιτυχίες της δεκαετίας του 1990, αλλα και στον ίδιο τον δημιουργό πίσω από τις κάμερες: στη ζωή, τις επιρροές και στη σκέψη που διαμόρφωσαν το ξεχωριστό του ύφος.

Συζητάμε πώς η προσωπική του πορεία αντανακλάται στην τέχνη του και γιατί οι ταινίες του συνεχίζουν να προκαλούν συζητήσεις, να γοητεύουν και να διχάζουν. Μια κουβέντα για τον άνθρωπο και το έργο που έχει αφήσει τη σφραγίδα του στο παγκόσμιο σινεμά.

Καλή ακρόαση…

Podcast Website – Podcast Feed

Spotify – CastBox – RadioPublic
TuneIn – Apple Podcasts
Listen Notes – Breaker – Overcast
Castro – Podchaser
player.fm

Ολοκληρωμένο αρχείο ραδιοφωνικών εκπομπών

The post Στον λαβύρινθο του David Lynch Μέρος Β: Από το Twin Peaks έως το Inland Empire – Past Forward #19 appeared first on anthem.gr.

Σε αυτό το πρώτο μέρος του διπλού μας αφιερώματος στον μυστηριώδη κόσμο του David Lynch μπαίνουμε βαθιά στη φιλμογραφία του μεχρι το τελος της δεκαετίας του 1980 και εξερευνούμε το πώς οι μεγάλου μήκους ταινίες του κατάφεραν να ξεχωρίσουν. Αναλύουμε τα χαρακτηριστικά μοτίβα, τα σύμβολα που επανέρχονται, αλλά και τις ιδέες που γίνονται εικόνα, χωρίς να χάνουμε την προσωπική μας ματιά και τον τρόπο που εμείς τους δίνουμε νόημα μέσα από την κουβέντα και τις ερμηνείες μας. Καλή ακρόαση…

Podcast Website – Podcast Feed

Spotify – CastBox – RadioPublic
TuneIn – Apple Podcasts
Listen Notes – Breaker – Overcast
Castro – Podchaser
player.fm

Ολοκληρωμένο αρχείο ραδιοφωνικών εκπομπών

The post Στον λαβύρινθο του David Lynch Μέρος Α: Από το Eraserhead ως το Wild At Heart – Past Forward #18 appeared first on anthem.gr.