Ξεκινάμε λοιπόν με το κομμάτι «Death and the Healing» των αγαπημένων μου Wintersun.

‘Α windstorm dropped a bird from the sky
It fell to the ground and it’s wings broke and died
But when the time got by, back to sky it flied
’cause the wings healed in time and the bird was I’

Στις πρώτες τέσσερεις γραμμές του τραγουδιού ο Jari Maenpaa μας διηγείται μια μικρή ιστορία. Το «πουλί» στην ιστορία είναι ο ίδιος ο Jari ενώ το σημείο που «σπάνε» τα φτερά του αναφέρεται σε κακουχίες της ζωής, δύσκολες στιγμές οι οποίες δοκιμάζουν τους ανθρώπους κατά κύριο λόγο πνευματικά και πολλές φορές τους «τσακίζουν» όπως για παράδειγμα ένας δύσκολος χωρισμός ή μια περιπέτεια υγείας. Ο χρόνος όμως είναι το βασικό συστατικό για την θεραπεία από αυτές τις κακουχίες. Με τον χρόνο μόνο μπορεί κάποιος να ανακάμψει από μία δύσκολη στιγμή, έτσι και το πουλί στην ιστορία με τον χρόνο θεραπεύτηκαν τα φτερά του και έτσι ξαναπέταξε. Και προχωράμε στο ρεφρέν:

‘Time is the death and the healing
Take your last breath, ’cause death is deceiving
Time is the past, now and tomorrow
Days fly so fast and it leaves me so hollow’

Ο χρόνος όπως είπαμε θεραπεύει (healing), όμως είναι αυτός από τον οποίο στο τέλος δεν μπορούμε να ξεφύγουμε (death). Η βασική αιτία θανάτου για την οποία ο άνθρωπος δεν έχει βρει τρόπο αποφυγής και κατά πάσα πιθανότητα δεν θα βρει ποτέ είναι τα γηρατιά τα οποία είναι αποτέλεσμα τους πέρας του χρόνου. Ο θάνατος είναι αναπόφευκτος όσο και αιφνίδιος (deceiving) γι’αυτό και κάθε πνοή που παίρνουμε μπορεί να είναι η τελευταία μας. Περνάει τόσο γρήγορα που δεν προλαβαίνουμε να κάνουμε τα πράγματα τα οποία πραγματικά θέλουμε σε αυτή τη ζωή και έτσι μας αφήνει ένα κενό (hollow).

‘A snowstorm blew inside a wolf’s eyes
and the frozen tears covered all the mountainsides
But then the time got by and the wolf died
and someday that wolf would be I’

Άλλη μια ιστοριούλα παρόμοια με αυτή στους πρώτους τέσσερεις στίχους. Εδώ μία χιονοθύελα φυσάει μέσα στα μάτια ενός λύκου του οποίου τα δάκρυα πάγωσαν τις βουνοπλαγιές. Έτσι πιθανότατα ο Jari να θέλει να δείξει πως όπως στον λύκο συνέβη κάτι και τον έκανε δυνατό (τόσο που με τα δάκρυα του «πάγωσε όλες τις βουνοπλαγιές») έτσι μπορεί να γίνει και στον άνθρωπο. Με τον χρόνο όμως ο λύκος πέθανε παρά την δύναμη του. Όπως ο λύκος έτσι και μεις θα έχουμε την ίδια τύχη κάποια μέρα όσο δυνατοί και να είμαστε γιατί κανείς μας δεν μπορεί να ξεφύγει από την δύναμη του χρόνου.

Εν κατακλείδι ο Jari Maenpaa όντας από τους αγαπημένους μου μουσικούς προσφέρει σε ένα τραγούδι που ήδη απαρτίζεται από riff-αρες, στίχους που μπορούν να βάλουν σε σκέψεις τον ακροατή χωρίς να είναι υπερβολικά συνηθισμένοι ή κλισέ. Gotta love Jari!

Και έτσι τελειώνει το πρώτο μέρος της νέας αυτής στήλης. Η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω κάθε πότε θα βγαίνει αλλά θα προσπαθήσω όσο περισσότερο μπορώ για εβδομαδιαία κυκλοφορία. Stay tuned!

The post Lyrical Anatomy #1: Wintersun – Death And The Healing appeared first on anthem.gr.

6 χρόνια πέρασαν από το τελευταίο άλμπουμ των Slipknot, με τίτλο “All Hope Is Gone”, ένα άλμπουμ το οποίο αγαπήθηκε τόσο από φανς όσο και από κριτικούς. Στο διάστημα αυτό η μπάντα έμεινε στο προσκήνιο με συνεχείς περιοδίες, την δημιουργία του δικού της φεστιβάλ ονόματι Knotfest, τα δυσάρεστα νέα του θανάτου του μπασίστα Paul Gray καθώς και η ξαφνική αποχώρηση του ντράμερ Joey Jordison λίγο πριν την έναρξη των ηχογραφήσεων του .5 The Gray Chapter.

Η ταυτότητα των αντικαταστατών των Jordison και Gray δεν έχει αποκαλυφθεί επισήμως και μέσα σε όλη την μουρμούρα και τα “κουτσομπολιά” περί αυτής, κυκλοφορεί το .5 The Gray Chapter. Αν έπρεπε να χαρακτηρίσω το άλμπουμ με συντομία θα έλεγα πως είναι μια ανάμειξη του IOWA και του Vol. 3 (The Subliminal Verses). Στα τραγούδια του άλμπουμ είναι εμφανής η αγριάδα και το μίσος που βγάζουν οι Slipknot, ειδικά μέσα από τα riff τους, ενώ ταυτόχρονα βρίσκουμε μελωδικά μέρη που μας πάνε στο Vol. 3. Στιχουργικά δεν απογοητεύουν, έχοντας ξεκαθαρισμένα τα θέματα του κάθε τραγουδιού με μια απλή ανάγνωση των στίχων. Πολλά από αυτά τα τραγούδια είναι εμπνευσμένα από τον θάνατο του Paul Gray και τις δυσκολίες που αντιμετώπισε η μπάντα στην αποδοχή του συμβάντος.

Η εισαγωγή γίνεται με το “ΧΙΧ”, με εξαιρετική ατμόσφαιρα που αντιπροσωπεύει το υπόλοιπο άλμπουμ, με το ακόλουθο τραγούδι “Sarcastrophe” να δένει άψογα. Ακολουθούν τα “AOV” και “The Devil In I”, δύο τραγούδια που αντιπροσωπεύουν το γενικό ήχο του άλμπουμ με τον άγριο και ταυτόχρονα μελωδικό ήχο τους. Φτάνουμε στο 5ο τραγούδι του δίσκου ονόματι, “Killpop”, αναμφίβολα ένα από τα καλύτερα του δίσκου και μάλιστα από τα πιο συναισθηματικά. 6ο και 7ο τραγούδι τα “Skeptic” και “Lech” αντίστοιχα, δύο τραγούδια που θυμίζουν πολύ τους Slipknot του IOWA με την λιγοστή μελωδία και τα βαριά riffs, με το δεύτερο να είναι απόδειξη του ότι η μπάντα δεν προσέλαβε τον πρώτο τυχόντα για την θέση του νέου ντραμέρ, αλλά έναν άξιο αντικαταστάτη του Jordison. Και ενώ βρισκόμαστε στη μέση ακόμα, έρχεται το “Goodbye”. Ένα ιδιαίτερο τραγούδι που μου θυμίζει το Snuff ως ένα βαθμό κυρίως λόγω της δομής του αφού αποτελεί μπαλάντα μέχρι την μέση και δυναμώνει στην συνέχεια. Μετά από αυτό το μικρό “διάλειμμα” συνεχίζουμε με το “Nomadic” στο οποίο τα όργανα παράγουν έναν βαρύ, θυμωμένο ήχο ενώ την όποια μελωδία έχει το τραγούδι την προσφέρουν τα φωνητικά του Corey.  Αρκετά παρόμοιο ήχο έχει και το “The One That Kills The Least”. Και καθώς φτάνουμε στο τέλος έρχεται το “Custer”. Το τραγούδι ξεκινά με τον Shawn Crahan να εξηγεί πως θα είναι ο ρυθμός της εισαγωγής του τραγουδιού. Κατά την διάρκεια του τραγουδιού ακούγονται υψηλής συχνότητας ήχοι -σαν συναγερμοί-, ενώ είναι το μοναδικό τραγούδι του άλμπουμ το οποίο μου θυμίζει πολύ έντονα το πρώτο άλμπουμ της μπάντας. Ακολουθεί το μικρότερο σε διάρκεια τραγούδι του άλμπουμ, “Be Prepared For Hell” το οποίο πιθανότατα να είναι εισαγωγή για το επόμενο κομμάτι, παρ’όλα αυτά θα μπορούσε κάλλιστα να είναι theme ενός ψυχολογικού θρίλερ ή ταινίας τρόμου, μιας και ο ήχος είναι αρκετά… creepy. Και φτάνουμε στα δύο τελευταία κομμάτια του άλμπουμ, με το πρώτο να είναι το “The Negative One”, το πρώτο single που κυκλοφόρησε και ένα από τα καλύτερα κομμάτια του δίσκου με το κυρίως riff να παίρνει βραβεία καλύτερου riff για το 2014. Τελευταίο κομμάτι το “If Rain Is What You Want”, το μεγαλύτερο σε διάρκεια κομμάτι του δίσκου (6:20) κάτι το οποίο η μπάντα δεν συνηθίζει. Είναι επάξιος επίλογος του άλμπουμ με σχετικά πιο χαμηλό τέμπο σε σχέση με το υπόλοιπο δίσκο. Και έτσι μετά από 63 λεπτά τελειώνει το άλμπουμ.

Συνοπτικά έχουμε να κάνουμε με έναν από τους καλύτερους -αν όχι τον καλύτερο- δίσκο των Slipknot που σίγουρα θα ικανοποιήσει και τον πιο die-hard fan των πρώτων δίσκων ιδιαίτερα του IOWA και του Vol.3 (The Subliminal Verses). Όσοι φοβόντουσαν ότι η αποχώρηση του Joey θα επηρεάσει αρνητικά την μπάντα δεν χρειάζεται να ανησυχούν μιας και ο νέος ντράμερ (όποιος και αν είναι) όχι μόνο ανταποκρίνεται στις προσδοκίες αλλά στέκεται επάξια στην θέση του προκατόχου του και αν σκεφτεί κανείς ότι ο προκάτοχος αυτός είναι ο Joey Jordison τότε μπορεί να καταλάβει το εύρος των δυνατοτήτων του νέου ντράμερ.

ΔΥΝΑΤΑ ΣΗΜΕΙΑ

-Μελωδικά και ταυτόχρονα δυνατά κομμάτια

-Στιχουργικά -για άλλη μια φορά- άψογοι οι Slipknot

-Δυνατό drumming επάξιο του Jordison

-Ικανοποιητική διάρκεια (63:51)

ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΔΙΣΚΟΥ

-Corey Taylor: Φωνητικά

-Mike Thomson: Κιθάρα

-Jim Root: Κιθάρα

-Shawn Crahan: Τύμπανα

-Chris Fehn: Τύμπανα

-Sid Wilson: Samples, turntables

-Craig Jones: πλήκτρα

-Donnie Steele: μπάσο (session member)

-???: Drums

The post Flashback: Slipknot – .5: The Gray Chapter appeared first on anthem.gr.

Ως πιστός οπαδός του Power Metal περίμενα αυτό το άλμπουμ αρκετό καιρό. Το αποτέλεσμα

άξιζε την αναμονή και για ακόμη μία φορά οι Sabaton μας αποδεικνύουν γιατί η δημοτικότητα
τους έχει φτάσει στο ζενίθ τα τελευταία χρόνια.

Όπως και τα προηγούμενα άλμπουμ της μπάντας, έτσι και το “Heroes” αντλεί την θεματολογία του
από πολέμους. Όμως αυτή τη φορά οι Sabaton αποφάσισαν να αποκλίνουν από τις μεγάλες μάχες
και να εστιάσουν σε ατομικά και ομαδικά επιτεύγματα. Έτσι μας προσφέρουν ένα άλμπουμ πιστό
στον χαρακτηριστικό ήχο της μπάντας.

Εδώ να σημειωθεί ότι είναι το πρώτο άλμπουμ της μπάντας μετά από την μεγάλη αλλαγή στην
σύνθεση της. Λίγο πριν την κυκλοφορία του “Carolus Rex” 3 μέλη της μπάντας έφυγαν λόγω των
συνεχώς αυξανόμενων υποχρεώσεων της μπάντας. Η αλλαγή αυτή δεν φαίνεται να επηρέασε ιδιαίτερα
τον ήχο των Sabaton και έτσι μας προσφέρουν άλλο ένα αριστούργημα του Power Metal, μαθαίνοντας
μας ταυτόχρονα ιστορία.

Η εισαγωγή στο άλμπουμ γίνεται με το “Night Witches”, ένα τραγούδι στο οποίο είναι εμφανείς οι
επιροές από μπάντες όπως οι Judas Priest. Πολύ σωστή ως πρώτη επιλογή, καθώς προιδεάζει τον ακροατή
για το τι επακολουθεί. Ακολουθεί το “No Bullets Fly”, το προσωπικό αγαπημένο μου, ένα τραγούδι που
η μελωδία του με βάζει σε χαρούμενο κλίμα και η ιστορία που διηγείται με βάζει σε σκέψεις για το
κατά πόσο υπάρχει ανθρωπιά στον πόλεμο. Τρίτο τραγούδι το “Smoking Snakes”, η ιστορία τριών Βραζιλιάνων ηρώων που διηγούνται οι Sabaton μέσω του δικού τους μοναδικού τρόπου και μελωδίας. Τέταρτο τραγούδι το “Inmate 4859”, το πιο ατμοσφαιρικό κομμάτι του άλμπουμ, με τον Chris Rorland να μας επιδεικνύει τους όμορφους ήχους που μπορεί να βγάλει κάποιος στην 7χορδη κιθάρα. Βρισκόμαστε στην μέση του άλμπουμ και οι Sabaton μας έχουν βάλει ήδη σε κλίμα πόρωσης. Πέμπτο τραγούδι το “To Hell And Back”, ερμηνευτικά ένα πανέμορφο τραγούδι το οποίο μέσα από σκληρό ήχο μιλά για έναν βετεράνο του 2ου Παγκοσμίου και πως τι βίωσε στο πεδίο της μάχης. Έκτο κομμάτι το “The Ballad of Bull”, το οποίο όπως δηλώνει πρόκειται για μπαλάντα, κάτι ασυνήθιστο για τους Sabaton. Θα μπορούσα να πω πως είναι το χειρότερο τραγούδι του δίσκου όμως θα ήμουν άδικος γιατί πρόκειται για μια ωραία μπαλάντα, με ηρωικό ήχο. Έβδομο κομμάτι το “Resist And Bite”, το οποίο πιστεύω πως έχει την καλύτερη εισαγωγή στο άλμπουμ, αναμφίβολα ένα από τα καλύτερα του δίσκου. Ακολουθεί το “Soldier of 3 Armies” που περιέχει ένα από τα πιο ωραία riff του άλμπουμ. Προτελευταίο τραγούδι το “Far From The Fame”, το οποίο προσωπικά δεν μου προκάλεσε θαυμασμό, αλλά σίγουρα θα το έβαζα σε playlist  με motivational τραγούδια (όπως τα περισσότερα των Sabaton). Τέλος έχουμε το “Hearts Of Iron”, έναν πολύ καλό επίλογο για το άλμπουμ.

Κάπως έτσι έχουν τα πράγματα με τον καινούριο δίσκο των Sabaton. Πρόκειται για ένα must-buy για τους fans της μπάντας
και για έναν πολύ αξιόλογο δίσκο για τους fans του Power Metal. Γενικά δεν μου αρέσει να βαθμολογώ τα πράγματα,
γι’αυτό και θα κλείσω αυτό το review παροτρύνοντας σας να ακούσετε τον δίσκο και πιστεύω πως δεν θα χάσετε.

Μπείτε λοιπόν στο ηρωικό σας κλίμα και ακούστε το “Heroes”!

ΔΥΝΑΤΑ ΣΗΜΕΙΑ ΔΙΣΚΟΥ

• Μελωδίες που προκαλούν δυνατά συναισθήματα στον ακροατή
• Ο γνωστός δυνατός ήχος των Sabaton
• Η θεματολογία του δίσκου
• Μαθαίνουμε ιστορία μέσω φοβερών κομματιών

ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΔΙΣΚΟΥ

• Joakim Broden: Φωνητικά
• Par Sundstrom: Μπάσο
• Chris Rorland: Κιθάρα, επιπλέον φωνητικά
• Thobbe Englund: Κιθάρα, επιπλέον φωνητικά
• Hannes van Dahl: Ντραμς

The post Flashback: Sabaton – Heroes appeared first on anthem.gr.

Το “Cursed” ξεκινάει με το Last Hope for Salvation που λειτουργεί ως το δυνατό και πωρωτικό κομμάτι που σε προϊδεάζει τι θα ακούσεις στη συνέχεια. Το δεύτερο τραγούδι, το Within Your Soul, ανοίγει με ένα πολύ όμορφο και γρήγορο riff, ενώ ακολουθεί μία αλλαγή ταχυτήτων, αφού στα ρεφρέν και κουπλέ έχουμε πιο κατεβασμένες ταχύτητες, ενώ στα ορχηστρικά οι ταχύτητες ανεβαίνουν για να δώσουν πολύ ωραία riff και ένα καταπληκτικό solo με επιστέγασμα το πολύ ωραίο κλείσιμο.

Συνεχίζουμε με το Game of Fate που ήταν ένα από τα αγαπημένα μου κομμάτια στο δίσκο. Πολύ καλή δουλειά στις κιθάρες, πολύ ωραία φωνητικά και στιβαρό rhythm section συνθέτουν ένα πάρα πολύ ωραίο τραγούδι. Το ίδιο έχω να πω και για το I Won’t Cry που έχει πάρα πολύ κολλητικό ρεφρέν, ενώ μου άρεσαν τα σημεία που ξεπεταγόταν το μπάσο.

Το ομώνυμο τραγούδι διαθέτει πολύ ωραίους στίχους και είναι εξίσου δυνατό και heavy  με τα υπόλοιπα του δίσκου. Θα μπορούσα να πω πως ξεχώρισα το πολύ ωραίο ρεφρέν και το solo στο τέλος. Τέλος, το EP κλείνει με το Metal Fury, το κομμάτι που είχαν δημοσιεύσει πέρυσι οι Simplefast, σε μία λίγο διαφορετική εκδοχή του, η οποία όμως παραμένει εξαιρετική.

Η παραγωγή του EP είναι πάρα πολύ καλή και αναδεικνύει κάθε μέλος του συγκροτήματος. Κάθε στοιχείο του δίσκου δείχνει να έχει δουλευτεί πολλές ώρες. Η φωνή είναι πολύ όμορφη, οι κιθάρες οδηγούν τις συνθέσεις με πολύ ωραία riffs και καταπληκτικά solos, τα drums είναι γρήγορα και μαζί με το μπάσο ντύνουν πανέμορφα τις συνθέσεις, σχηματίζοντας ένα δυνατό rhythm section. Το πρώτο EP των Simplefast δείχνει ότι το συγκρότημα είναι εδώ, στην καλύτερη φάση της καριέρας του και έτοιμο για ακόμα περισσότερα πράγματα. Τους ευχόμαστε σύντομα να έχουν στα χέρια τους και έναν εξίσου φοβερό full length δίσκο.

The post Something to Focus On: Simplefast-Cursed appeared first on anthem.gr.

Το κοινό τους, περίμενε με αγωνία και δικαιώθηκαν πρόσφατα, με το πρώτο άλμπουμ της μπάντας που κυκλοφορεί από την Βρετανική Casket Music Records και σε παγκόσμια διανομή από την Plastic Head. Ο τίτλος του είναι «The Road to Despair». Περιλαμβάνει 10 κομμάτια, όλα γραμμένα από τους ίδιους. Το τραγούδι «Human Recycle» (που έχει κι επίσημο lyric video, με ενδιαφέροντα σχέδια) ξεχώρισε ήδη. Οι στίχοι κουβαλάνε μπόλικα κοινωνικά μηνύματα, που προβληματίζουν τον κόσμο, ενώ τα thrash φωνητικά υπογραμμίζουν το νόημα.

Πατάω το play και δυναμώνω! Δεν ξύπνησα μόνο εγώ, αλλά κι όλη η πολυκατοικία! Κολλάω στα ρεφραίν και σε κάποια σημεία απορώ για το λαρύγγι του lead singer!!! Δε θέλω να ξεχωρίσω κάποιο, αλλά αναμφίβολα το ομώνυμο τραγούδι «Margin of Existence» είναι το αγαπημένο μου, από τότε που πρωτοάκουσα το συγκρότημα να παίζει! Πολύ καλά ριφάρουν και στο «Isolation», ενώ ακούγοντας το άλμπουμ από την αρχή μέχρι το τέλος, διαπιστώνει κάποιος πόσο καλή συνοχή έχουν μεταξύ τους τα κομμάτια.

Το συγκρότημα με την πρώτη αυτή ολοκληρωμένη δουλειά αποδεικνύει πως με προσπάθεια και όταν γουστάρεις αυτό που κάνεις, μπορείς να καταφέρεις πολλά. Θα φιλοσοφήσω και λίγο, για να πω πως η χώρα μας χρειάζεται μουσικούς και μπάντες που να βγάζουν δουλειά και προς τα έξω και πρέπει όλοι να στηρίζουμε τέτοιες περιπτώσεις. Γερές δόσεις μέταλλου για να μαθαίνουν οι παλιοί και για να μεγαλώνουν γερά παιδιά!

Στους Margin of Existence, ευχόμαστε το άλμπουμ «the road to despair», να γίνει γι’ αυτούς the road to success.

The post Margin of Existence – The Road to Despair appeared first on anthem.gr.

Με το “Sleep…” η μπάντα προχωράει ένα βήμα πιο μπροστά από τα “Triarchy of the Lost Lovers” και το “Dead Poem. Τα τραγούδια είναι δημιουργημένα με πιο αργούς ρυθμούς, ενώ κυριαρχεί η ατμοσφαιρικότητα και το συναίσθημα. Στιχουργικά, τα κομμάτια είναι γραμμένα με προσοχή κι εξαιρετική ποιότητα. Το καταθλιπτικό τους ύφος δίνει ακόμη μεγαλύτερο βάθος στις μελωδίες, με αποτέλεσμα το “Sleep…” να συγκαταλέγεται στα πιο ατμοσφαιρικά black metal album όλων των εποχών.

Το album ξεκινάει με το “Cold Colours”, το  οποίο αποτελεί ιδανική επιλογή για εναρκτήριο άκουσμα του δίσκου. Δυνατό του σημείο οι “ζοφερές” μελωδίες και οι “παγωμένοι” στίχοι. Ακολουθεί το “After Dark I Feel”, τραγούδι το οποίο σπάνια λείπει από τα setlist στα live του συγκροτήματος και το κοινό το έχει λατρέψει. Το “Victoriatus” εντυπωσιάζει με τους στίχους και την ευρηματικότητα του, ενώ το “Der Perfekte Traum” αποτελεί το μοναδικό τραγούδι του συγκροτήματος που είναι γραμμένο στα Γερμανικά. Το “You My Flesh” είναι ένα αριστούργημα, βουτηγμένο μελωδικά στο συναίσθημα, ενώ στιχουργικά διαφοροποιείται από τα υπόλοιπα κομμάτια, καθώς μιλάει για την αγάπη γονιού και παιδιού. Το “The World Made End” διαφοροποιείται μουσικά από τα υπόλοιπα τραγούδια, καθώς είναι πιο γρήγορο και δυνατό, δίχως όμως να χάνει την ατμοσφαιρικότητα που χαρακτηρίζει το “Sleep…”. Ακολουθούν τα “Sleep the Sleep of the Angels”, “Delusions” και “Imaginary Zone” τα οποία ολοκληρώνουν μουσικά και στιχουργικά το δίσκο. Το “Sleep…” ολοκληρώνεται με το “Thine is the Kingdom”, το οποίο προσπαθεί να δώσει απαντήσεις για το τέλος του κόσμου, κλείνοντας με τον καλύτερο τρόπο, ένα από τα ποιοτικότερα black metal album όλων των εποχών.

Δυνατά σημεία:

• Αν και όλο το άλμπουμ αποτελεί ένα εξαιρετικό σύνολο ξεχωρίζουν τα εξής:
• Το σόλο του “Victoriatus”, το οποίο πραγματικά παθιάζει τον ακροατή.
• Η μουσική και τα φωνητικά του “You My Flesh”, τα οποία έχουν ερμηνευτεί με τον κατάλληλο τρόπο για να αποκτήσει βάθος το τραγούδι.
• Το outro του “Imaginary Zone”
• Οι στίχοι των “Cold Colours” και “After Dark I Feel”.
  

  ---

Τελικό σχόλιο: Σήμερα, 15 χρόνια μετά την κυκλοφορία του,  το “Sleep of the Angels” αποτελεί ένα από τα ιστορικότερα και ποιοτικότερα έργα της ελληνικής μουσικής σκηνής. Ένα διαμάντι που πρέπει να υπάρχει σε κάθε συλλογή!

The post Flashback: Rotting Christ – Sleep of the Angels appeared first on anthem.gr.

Έρχεται κάποια στιγμή στην καριέρα ενός καλλιτέχνη που θέλει να ξεφύγει από το καλούπι του συγκροτήματός του και να δώσει στο κοινό έναν δίσκο με το δικό του απολύτως προσωπικό γούστο. Η στιγμή αυτή ήρθε για τον Mark Tremonti. Ο Mark για όσους δεν τον ξέρουν είναι κιθαρίστας για τους Creed και τους Alter Bridge. Στους πρώτους βρίσκεται στη σκιά του τραγουδιστή Scott Stahp, ενώ στους δεύτερους (στους οποίους συμμετέχει και το rhythm section των Creed) ξεδίπλωσε για πρώτη φορά το εκρηκτικό του ταλέντο και έγραψε 4  απίστευτους δίσκους σχηματίζοντας φοβερό κιθαριστικό δίδυμο με τον Myles Kennedy.

Το διάλειμμα των AB πριν μερικά χρόνια, του έδωσε καιρό να ασχοληθεί με τον προσωπικό δίσκο του. Ένα δίσκο που θα έγραφε όπως ήθελε ο ίδιος βγάζοντας το μεταλλά που κρύβει μέσα του και γράφοντας μουσική βασιζόμενος στις επιρροές που είχε μικρότερος, κάτι που μπορεί να φανεί και στον τίτλο του άλμπουμ. Στην προσπάθεια αυτή συμβάλλουν ο Brian Marshall μπασίστας στους Creed και τους Alter Bridge, ο Eric Friedman που συμμετέχει στους Creed ως touring guitarist και πίσω από το drum kit o Garrett Whitlock που ως όνομα μου ήταν άγνωστος, ωστόσο ανταποκρίθηκε 100% στις προσδοκίες μου παίζοντας στακάτα και δυναμικά και κάνοντας το δίσκο ακόμα πιο απολαυστικό. Τα φωνητικά αναλαμβάνει ο ίδιος ο Tremonti και ακόμα κι εκεί κάνει εξαιρετική δουλειά, παρ’ ότι δεν έχει συμμετέχει ποτέ σε σχήμα ως κύριος τραγουδιστής, παρά μόνο σαν κιθαρίστας.

Όπως καταλαβαίνει κανείς ο στόχος του Tremonti επιτεύχθηκε. Ο δίσκος είναι εξαιρετικός. Συνδυάζει το metal παίξιμο και τη συναισθηματική φόρτιση του δημιουργού του και οδηγεί σε ένα σύνολο 12 φοβερών τραγουδιών. Τα riffs είναι πρωτότυπα και πωρωτικά, τα solo είναι γρήγορα και εντυπωσιάζουν ενώ τα ρεφραίν είναι κολλητικά, δείγμα του πόσο δούλεψε ο Mark πάνω σε κάθε τραγούδι. Η κιθαριστική δουλειά γενικώς, τόσο στα lead όσο και στα rhythm είναι εξαιρετική και συνδυάζει το παλιό καλό heavy και thrash metal που άκουγε μικρότερο ο Tremonti με το μοντέρνο metal που έπαιξε κυρίως με τους Alter Bridge. Η παραγωγή είναι επίσης προσεκτική από τον Michael Baskette που έχει δουλέψει και στους 2 τελευταίους δίσκους των Alter Bridge και δεν έχει σκοπό να αναδείξει αποκλειστικά τον Tremonti, αλλά ολόκληρο το συγκρότημα.

Από άρτιους δίσκους σαν το All I Was δε μου αρέσει να ξεχωρίζω τραγούδια, ειδικά όταν κάθε τραγούδι μπορεί να σου προσφέρει ένα κολλητικό ρεφρέν, ένα γαμάτο solo ή ένα πωρωτικό riff. Ακόμα και τα λιγότερο γνωστά τραγούδια σαν το Giving Up, το Decay και το Proof  θα τα λατρέψεις, αν είσαι φαν του ήχου. Όμως πρέπει να αναφέρω πως προσωπικό αγαπημένο είναι το Brains. Κονταροχτυπήθηκε με κομματάρες σαν το Things I’ve Seen, το πρώτο single του δίσκου You Waste Your Time, το So You’re Afraid και το Leave It Alone, αλλά τελικά υπερίσχυσε στην προτίμηση μου. Στα 50 λεπτά της διάρκειας του ο δίσκος δεν παρουσιάζει σκαμπανεβάσματα και αυτό είναι μεγάλο πλεονέκτημα.

Ακούγοντας το δίσκο μπορεί να καταλάβει κανείς ότι ο Tremonti πρόσφερε ακριβώς αυτό που θέλει να ακούσει ένας οπαδός του μοντέρνου metal. Ένα άκουσμα συμπαγές, ένα δίσκο που ενώνει το παζλ των επιρροών που είχε από παιδί. Ήξερε πως δεν θα γινόταν πλατινένιο album σαν αυτά των Creed ή ότι δεν θα είχε την αναγνωρισιμότητα που απολαμβάνουν οι Alter Bridge. Ο Mark δημιούργησε αυτή τη solo μπάντα για να περνάει καλά και να παίζει τη μουσική που από μικρή ηλικία γούσταρε.  Ευχή μου είναι κάθε οπαδός των AB να δώσει στον Tremonti την ευκαιρία να τον μαγέψει για ακόμα μία φορά σε έναν δίσκο που τα έχει όλα.

The post Something to Focus On: Tremonti – All I Was appeared first on anthem.gr.