Artists Archives - anthem.gr

Συνέντευξη με τον Νίκο Γαϊτανόπουλο!

Tzanetos Kavaliotis — Sun, 17 May 2020 07:59:22 +0000

Ο Νίκος Γαϊτανόπουλος είναι ένας ανερχόμενος συγγραφέας και εικονογράφος, που ασχολείται με το χώρο του Φανταστικού, ως συγγραφέας και εικονογράφος. Είχαμε τη χαρά να συζητήσουμε μαζί του για τον κόσμο που έχει δημιουργήσει, τα δύο πρώτα του βιβλία, τις εικονογραφήσεις καθώς και τις συνεργασίες που έχει κάνει.

Καλησπέρα Νίκο. Αν θα μπορούσες με λίγα λόγια να περιγράψεις τον εαυτό σου, ποια θα ήταν αυτά;

Καλησπέρα! Χαίρομαι πολύ που μιλάω μαζί σας, όπως επίσης και για το γεγονός ότι μου κάνατε την ερώτηση που με πιάνει πάντα απροετοίμαστο. Λοιπόν… είμαι 29 χρονών, διδάσκω Concept Art στο Teesside University στην Αγγλία, γράφω ιστορίες και κάνω σχέδια για video games και εικονογραφήσεις για βιβλία. Έχω σπουδάσει αρχιτεκτονική και έχω δουλέψει και στον χώρο της διαφήμισης. Μου αρέσει η μουσική, τα βιβλία και τα παιχνίδια, η ζωγραφική και το φαγητό. Α, κι όπως λέει και στο βιογραφικό μου, και η μπύρα.

Θα ήθελα να σε ρωτήσω ποιο ήταν το κίνητρο που σε ώθησε να συνδυάσεις την τέχνη της εικονογράφησης με εκείνη της συγγραφής;

Δεν είχα ποτέ ακριβώς κίνητρο. Ζωγραφίζω από μικρός, αλλά έχω γράψει συνολικά πολύ περισσότερο. Τα πρώτα μου ερεθίσματα στον χώρο ήταν τα παραμύθια και οι ιστορίες των μεγάλων ζωγράφων που μου διάβαζε η μητέρα μου. Να ’ναι καλά οι εκδόσεις Στρατίκη και οι Modern Times. Ωστόσο και μεγαλώνοντας, πάντα οι δύο χώροι πήγαιναν χέρι-χέρι για μένα. Όταν διάβαζα τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, έβλεπα δίπλα και τα σχέδια του Τόλκιν. Τα βιβλία του Ιουλίου Βερν είχαν μέσα υπέροχες γκραβούρες, ο Δον Κιχώτης ήταν εικονογραφημένος, το ίδιο και ο Βαρόνος Μινχάουζεν. Από τα πρώτα μου σχέδια ήταν να αντιγράφω αυτές τις εικονογραφήσεις και τα σχέδια του Αστερίξ. Για εμένα το κείμενο και η εικονογράφηση δεν απείχαν ποτέ πολύ.

Διαβάζοντας το βιογραφικό σου μία λέξη ξεχωρίζει αμέσως: Νόρνιμ. Πες μας δύο λόγια για το δημιούργημά σου αυτό.

Το Νόρνιμ είναι κάτι που προέκυψε πολύ σταδιακά με το όνομα οριακά τελευταίο. Είναι ένα κομμάτι του Βορρά, στο Ντάργκολ, στον κόσμο όπου διαδραματίζεται η ιστορία του Έρκαχοθ. Άλλαξε πολλά ονόματα, αλλά είχε πάντα την ίδια ουσία – και στην πραγματικότητα και στο κείμενο του βιβλίου. Δεν θυμάμαι καν πόσες φορές έχω δοκιμάσει να το ονομάσω. Τελικά κατέληξα στο «Νόρνιμ», γιατί η λέξη ακουγόταν σαν αυτό που ήταν. Μια περιοχή απομονωμένη και σιωπηλή που κρέμεται στην άκρη του κόσμου, όπου ο χρόνος κυλάει διαφορετικά, αλλά όχι γαλήνια. Όπου η ομίχλη και το δάσος δεν είναι μόνο το τοπίο, αλλά και ο τόπος ο ίδιος και τα μυστικά του έχουν γίνει ένα με το χώμα του. Πάνω από όλα, όμως, είναι μια αφετηρία. Ένας τόπος που αφήνεις πίσω και γίνεται σημαντικότερος όσο πιο μακριά φεύγεις. Ένας τόπος που μια μέρα θα γυρίσεις πίσω.

Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι να δημιουργήσεις ένα δικό σου φανταστικό σύμπαν από το μηδέν. Από πού άντλησες την έμπνευση;

Δεν ξέρω αν ήταν εύκολο ή δύσκολο – ακόμα το κάνω. Στην αρχή η αλήθεια ήταν είχα επηρεαστεί πάρα πολύ από τον Τόλκιν και για πολλά χρόνια συνέχισα έτσι. Κάποια στιγμή, όμως, όταν έκανα το μεταπτυχιακό μου, ένας φίλος μου στην Αγγλία μου είπε ενώ πίναμε σε μια pub, ότι η Φαντασία ήταν βαρετή. Μου έκανε εντύπωση – για μένα ήταν ό,τι πιο ενδιαφέρον. Μου είπε ότι όλα είναι χιλιογραμμένα και αναπαράγονται και είδα κάποια αλήθεια σε αυτό. Από τότε αποφάσισα, ότι έπρεπε να βρω έναν λόγο και μια αιτία για το κάθε τι στην ιστορία μου. Ο κόσμος στο κάτω κάτω για μένα είναι το δυναμικό παρασκήνιο της ιστορίας μου. Αγαπάμε την Οδύσσεια και την Ιλιάδα, τον Τόλκιν και τον Moorcock όχι τόσο για τον κόσμο τους, όσο για το τι ιστορίες λένε. Και τότε άρχισε το δύσκολο. Έπρεπε να αποδεχτώ τις επιρροές μου και να επανεφεύρω και να κάνω αλλαγές σε όλα όσα είχα γράψει, ώστε να έχουν το νόημά τους στην ιστορία μου. Και η αλήθεια είναι ότι τότε αγάπησα πραγματικά το Ντάργκολ και απολαμβάνω την εξερεύνησή του όσο τίποτα άλλο.

Έρκαχοθ: ο βασικός χαρακτήρας του δεύτερου βιβλίου σου. Ένας χαρακτήρας που καλείται να αντιμετωπίσει την ύστατη πρόκληση για την επίτευξη του μεγαλύτερου του στόχου. Πες μας δύο λόγια για τον χαρακτήρα. Ποιες είναι αδυναμίες του και ποια τα δυνατά του χαρακτηριστικά.

Ο Έρκαχοθ είναι ένας νεαρός – όχι πολύ – ο οποίος θέλει να γίνει Ιππότης σε έναν κόσμο, όπου οι αριστερόχειρες σαν κι εκείνον δεν γίνονται τίποτα άλλο παρά δακτυλοδεικτούμενοι και παρίες – μιας και θεωρούνται γρουσούζηδες. Είναι ειλικρινής και ηρωικός, αλλά σε επίπεδο που τελικά τον βλάπτει. Θέλει τόσο πολύ να ανήκει στον κόσμο του, που ξεχνάει να χρησιμοποιήσει το μυαλό του και πιάνεται κορόιδο. Είναι γεμάτος καλοσύνη αλλά και οργή, θέλει να αγκαλιάσει τον κόσμο και ταυτόχρονα τον απορρίπτει. Είναι ένα άτομο απίστευτα ηθικό που ταυτόχρονα παρασύρεται και πολλές φορές πιστεύει ότι έχει το ηθικό προβάδισμα. Κάθε δύναμη του Έρκαχοθ συνδέεται με μια του αδυναμία – και αντίστροφα. Όπως και οι δικές μας.

Χωρίς κάποιο σπόιλερ, τι επιφυλάσσει το μέλλον για τον Έρκαχοθ; Θα είναι μακρύς ο δρόμος για την κάθαρση στα επόμενα βιβλία; Θα δούμε νέους χαρακτήρες να τον πλαισιώνουν στην περιπέτειά του;

Ο δρόμος του Έρκαχοθ δεν έχει παρά μόλις ξεκινήσει. Έχει να πονέσει πολύ και να μάθει πολλά πράγματα. Έχει να μάθει να αγαπάει, αλλά και να αφήνει πράγματα και ανθρώπους πίσω του. Έχει να μάθει το πραγματικό κόστος του στόχου του και να αποφασίσει αν θέλει να τον κυνηγήσει ως το τέλος. Να δει τον κόσμο και τον εαυτό ως κομμάτι του. Ο δρόμος είναι μακρύς και φυσικά οι χαρακτήρες που θα συναντήσει πολλοί – όλοι με τις επιθυμίες και τις ανάγκες τους, τα ταξίδια και τις αποστολές τους.

Ποιους συγγραφείς θαυμάζεις και με ποιους θα ήθελες να συνεργαστείς κάποια στιγμή;
*πέρα από εκείνους που έχεις ήδη συνεργαστεί.

Όπως φαίνεται από τα παραπάνω έχω μεγάλο θαυμασμό για τον Τόλκιν. Μου αρέσει πάρα πολύ ο Μούρκοκ, ο Πόε και ο Peake. Λατρεύω τον David Gemell και τη Le Guin.Επίσης, μου αρέσει ο Terry Pratchett και ο Ιούλιος Βερν, ο Όμηρος και ο Hesse. Μου αρέσουν πάρα πολύ οι ιστορίες του Αστερίξ και του Scrooge McDuck από τον Don Rossa. Τώρα από συνεργασίες… θα ήταν όνειρο ζωής να συνεργαστώ με τον Neil Gaiman. Αλλά πραγματικά είναι πάντα χαρά μου να συνεργάζομαι με ανθρώπους που έχουν βαθιά αγάπη για το έργο τους.

Πρόσφατα θαυμάσαμε τη δουλειά σου στο έργο της Αγγελικής Ράδου, “Φάντασμα στο χιόνι”. Πώς προέκυψε αυτή η συνεργασία και ποια η εμπειρία σου από αυτή;

Γνώρισα την Αγγελική τη μέρα που έβγαινε το «Από τη Σοφίτα στο Νόρνιμ». Μιλούσε στην Αγγέλα Γαβρίλη, την εκδότριά μου, για ένα βιβλίο με θέμα την Ιαπωνία, το οποίο ήθελε να εικονογραφήσει. Η εκδότρια μας σύστησε και τα υπόλοιπα πήραν τον δρόμο τους. Ήθελα πάντα να εξερευνήσω αυτή τη μεριά του κόσμου και η ευκαιρία να βουτήξω – έστω και στα ρηχά – του ωκεανού της ιαπωνικής τέχνης και παράδοσης ήταν μια υπέροχη ευκαιρία, την οποία θα αποζητούσα ξανά και ξανά. Πέρασα πολύ όμορφα κάνοντας το «Φάντασμα στο Χιόνι» και ανυπομονώ να βρεθώ σε ένα αντίστοιχο έργο στο μέλλον.

Για κάποιον που δεν έχει δει ένα έργο σου, πώς θα χαρακτήριζες το στυλ με το οποίο εικονογραφείς;

Παρότι εικονογραφώ ψηφιακά, όσον αφορά τα έγχρωμα σχέδιά μου, προσπαθώ να τους δίνω μια αισθητική που βλέπεις σε πίνακες σαν αυτούς του Aivazovsky, του Carl Gustav Carus και των Προραφαηλιτών, ή του John Howe και του Allan Lee. Των τελευταίων η αισθητική είναι αυτή που έχει επηρεάσει και τα περισσότερα έργα μου – ιδιαίτερα στο μολύβι. Το έργο του Gustave Doré είναι επίσης μεγάλη επιρροή για εμένα. Όταν ζωγραφίζω, ο πρώτος μου στόχος είναι να εκφράσω μία σκέψη ή ένα συναίσθημα και το μολύβι και η γραφίδα μου είναι τα εργαλεία μου.

Θεωρείς ότι υπάρχει ανταπόκριση του αναγνωστικού κοινού στο κάλεσμα των νέων συγγραφέων;

Όπως έχουν πάει τα πράγματα για εμένα, θα έλεγα ναι. Το «Από τη Σοφίτα στο Νόρνιμ» βρίσκεται ήδη στη δεύτερή του έκδοση και ο Έρκαχοθ παίρνει σιγά-σιγά φόρα. Νόμιζα ότι ο Έρκαχοθ θα σταματούσε στον κύκλο των γνωστών μου, αλλά από ό,τι φαίνεται υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω που δέχονται να με εμπιστευτούν με τον χρόνο και τα χρήματά τους – ειδικά σε μια εποχή που και τα δύο σπανίζουν. Αν κάποιος μας διαβάζει τώρα, να ξέρετε ότι σας ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου και ανυπομονώ να σας ξανασυναντήσω σε κάποια επόμενη δημιουργία μου. Ή και δική σας.

Τι επιφυλάσσει το μέλλον για τον Νίκο Γαϊτανόπουλο;

Έχουμε και λέμε. Το δεύτερο βιβλίο του Έρκαχοθ είναι στα σκαριά με πολλή εκτενέστερη δομή και εικονογράφηση, με περισσότερα τραγούδια και περισσότερες ιστορίες. Αυτή τη στιγμή μεταφράζεται και το πρώτο βιβλίο από τον Αντρέα Μιχαηλίδη, οπότε αγωνιώ λίγο και για αυτό. Επίσης, κάθε τόσο θα γράψω μια μικρή ιστορία ή κάποιο ποίημα στο σημειωματάριό μου. Τέλος έχω σχέδια για 2-3 μεγαλύτερες ιστορίες και ένα παιδικό παραμύθι, αλλά αυτά είναι project για λίγο αργότερα. Αλλά πού ξέρεις; Μπορεί να αλλάξουν τα πράγματα και να μπορώ σύντομα να κάνω περισσότερα.

Δύο λόγια για τους αναγνώστες του anthem.gr;

Να είστε πάντα περίεργοι, πάντα ζωντανοί και να βλέπετε πάντα τον κόσμο με αγάπη. Ακόμη κι αν μοιάζει να μην έχει καθόλου, είναι απλώς καλά κρυμμένη. Και στηρίξτε τους καλλιτέχνες που σας στηρίζουν.

Διαβάστε περισσότερες συνεντεύξεις συγγραφέων πατώντας εδώ.

The post Συνέντευξη με τον Νίκο Γαϊτανόπουλο! appeared first on anthem.gr.

Συνέντευξη “Puppetmyth”

Tzanetos Kavaliotis — Thu, 09 Nov 2017 16:04:15 +0000

Πείτε μας δύο λόγια για το Puppetmyth. Πώς σας γεννήθηκε η ιδέα και ποια τα βήματα για την υλοποίηση της;

Το Puppetmyth οπτικοποιεί,μύθους της παράδοσης, (κυρίως σκοτεινούς) αστικούς θρύλους ή / και ιστορίες από το αστυνομικό ρεπορτάζ, τις οποίες τις οπτικοποιούμε μέσω φωτογραφιών με καθημερινούς ανθρώπους.

Είναι ένα dark art photography project που δεν αποφέρει κανένα οικονομικό όφελος.

Η ιδέα γεννήθηκε, όταν παρατηρήσα στο instagram, πως στο εξωτερικό φωτογραφίζουν κτήρια παλιά κι εγκαταλελειμμένα, και σήμερα πλέον έχουν ξεκινήσει να προσθέτουν το ανθρώπινο στοιχείο μέσα στις φωτογραφήσεις τους. Εμείς προσθέσαμε τους μύθους – σενάρια για να έχει περισσότερο ενδιαφέρον.

Ιστορίες τρόμου λοιπόν ζωντανεύουν μέσα από τις φωτογραφίες σας. Με ποια κριτήρια θα επιλέγετε να σκηνοθετήσετε μία ιστορία;

Ένα μεγάλο κομμάτι είναι ο χώρος – η τοποθεσία που μπορεί να ανακαλύψουμε. Εκτός από το χώρο είναι και η ιστορία – μύθος που θα μας ιντριγγάρει και θα μας κάνει να ασχοληθούμε μέσω έρευνας.Επίσης, μας ενδιαφέρει για τα πραγματικά γεγονότα, να βγάζουμε στο φως ,την αληθινή ιστορία.

Πρωταγωνιστικό ρόλο -όπως καταλαβαίνουμε κι από το όνομα- έχουν οι μαριονέτες στις φωτογραφίες σας. Πώς βγάζετε τόσο έντονα το horror στοιχείο μέσα από τις φωτογραφίες σας;

Μαριονέτες ονομάζουμε τους καθημερινούς ανθρώπους που ζωντανεύουντους μύθους μας. Διαλέγουμε πρόσωπα και χαρακτήρες, οι οποίοι να μπορούν να δώσουν όσο το δυνατό, καλύτερη αίσθηση στις φωτογραφίες μας.

Ποιοι είναι οι συνεργάτες σας στις φωτογραφήσεις; Οι άνθρωποι δηλαδή που δίνουν ζωή στις ιστορίες;

Βασικό ρόλο παίζει ο φωτογράφος μας Δημήτρης Φίλντισης, στο μακιγιάζ και μαριονέτα η Έφη Θεολόγου, στην έρευνα και τοποθεσίες ο Γιάννης “ArtMan” Παναγόπουλος, βοηθός και μαριονέτα η Βένια Ζαζάνη και στις μεταφράσεις στα αγγλικά η Όλγα Καρτσωνάκη – Λαγούδη.

Βασικές μαριονέτες μας ο Δημήτρης Πετροπουλέας, Μάγδα Ασημακοπούλου, Νάνσυ Αβραμοπούλου, Αθανασία Σαραντοπούλου και ο γιός της Διονύσης και πολλά ακόμα παιδιά. Επίσης για τη δημιουργία γραφικών μας ασχολείται η Εβίτα Παπασιδέρη ενώ στα κουστούμια μας έχουμε μία πολλή καλή συνεργασία με την επιχείρηση Manousou costume designers.

Ποια ιστορία θεωρείτε πώς σας έχει σημαδεύσει;

Η κάθε μία μας έχει αφήσει και τα σημάδια της. Μάλλον όμως το Black Magic Underground είναι αυτό που μας έχει αφήσει τα βαθύτερα σημάδια. Και λόγω του σκοτεινού του θέματος αλλά και λόγω της πολυπλοκότητας και δυσκολίας της συγκεκριμένης ιστορίας.

Ποια η ανταπόκριση του κόσμου μέχρι σήμερα;

Όλως παραδόξως, έχει μεγάλη απήχηση. Το βλέπουμε αυτό από την επισκεψιμότητα της σελίδας μας, αλλά και από τις δηλώσεις συμμετοχής πολλών ακόμα ανθρώπων στo Project μας.

Πιστεύετε πως το horror έχει θέση στην σκοτεινή ποπ κουλτούρα σήμερα;

Είναι αναπόσπαστο κομμάτι της σκοτεινής ποπ κουλτούρας. Και φυσικά είναι το αλατοπίπερό της.

Η βάση σας είναι στην Καλαμάτα. Ποια ιστορία τρόμου και λαογραφίας έχει το μεγαλύτερο ενδιαφέρον από την περιοχή;

Το φάντασμα της Κοσκάρακας, αυτό που εμείς ως 4ο μύθο, ονομάσαμε GhostKaraka. Είναι από όσο ψάξαμε και μια ιστορία που υπάρχει σε πολλά μέρη της Ελλάδας, με διάφορες παραλλαγές.

Ποια τα σχέδια σας για το επόμενο διάστημα στο puppetmyth;

‘Εχουμε στο τέλος του μήνα ένα μεγάλο και δύσκολο project, από το αστυνομικό ρεπορτάζ. Την ιστορία του Νίκου Κοεμτζή. Επίσης, στα σχέδιά μας είναι σε κάποια επόμενα project να τολμήσουμε να τα κάνουμε και σε μορφή βίντεο.

Ένα μήνυμα για τους αναγνώστες του anthem.gr;

Βάψτε την ζωή σας, μ’ ένα φωτεινό μαύρο χρώμα.

The post Συνέντευξη “Puppetmyth” appeared first on anthem.gr.

Συνέντευξη: Infosuccess3d

Peter Kavaliotis — Sat, 04 Feb 2017 15:17:56 +0000

Βρισκόμαστε λοιπόν για ακόμη μια φορά στο Αιγάλεω, και αυτή την φορά θα γνωρίζουμε από κοντά τα μέλη που εργάζονται στο infosuccess3d, ένα game development studio, κάτι που είναι σχετικά πρωτότυπο για την Ελλάδα. Μαζί μου βρίσκονται οι Γιάννης Κατσιμπούρδας, Κώστας Τσαραμίρσις, και Κώστας Λόνις, και σήμερα θα μας μιλήσουν για το τι φτιάχνουν εδώ.

ΚΛ: Φτιάχνουμε ένα RPG ελληνικής παραγωγής, το οποίο δίνει την δυνατότητα στο παίκτη, μέσω διαφόρων επιλογών, να αλλάξει την ιστορία του παιχνιδιού, με το τελικό αποτέλεσμα να είναι τελείως διαφορετικό μεταξύ των παικτών.

Και πως ονομάζεται το game αυτό;

ΚΤ: Του έχουμε δώσει το όνομα Seed Of The Arcane(S.O.T.A.)

Πείτε περισσότερα για το story του S.O.T.A.,

ΚΤ: Καταρχάς, να πούμε ότι το game μας ξεκίνησε βασισμένο στους κοσμούς του D&D. Σαν ομάδα παικτών, μετά από αρκετά χρόνια δημιουργήσαμε έναν κόσμο, τον οποίο τον μεταφέραμε μέσα στο SOTA. Η ιστορία ξεκινάει σε μια περίοδο γαλήνης αλλά τα πράγματα όλα αλλάζουν πολύ σύντομα. Ο κεντρικός χαρακτήρας δημιουργείται ουσιαστικά για να αλλάξει μέσα από τις κινήσεις του τη ροή του κόσμου. Στην αρχή ειδικά είναι καταδικασμένος να πεθάνει, αλλά μέσω μιας ανατροπής που γίνετε μέσα στο παιχνίδι, με την παρέμβαση μιας Θεάς, την γλυτώνει, παρεμβένοντας ουσιαστικά στα σχέδια της μοίρας. Ο παίκτης όμως δεν έχει ιδέα ποίος τον σώζει, και μάλιστα, πιστεύει πως η Θεά τον απέτρεψε από το μεγαλείο το οποίο προορίζεται. Μέσα στο game ξεκινάμε ως απλοί άνθρωποι(αγρότες στην συγκεκριμένη ιστορία) και μπορούμε να χτίσουμε τον χαρακτήρα μας από το μηδέν, με σκοπό οποιοσδήποτε να μπορεί από την πρώτη στιγμή να μπει στο ρολό του πρωταγωνιστή. Δεν διαλέγεις το class σου από την αρχή του παιχνιδιού, π.χ. πρέπει να εκπαιδευτείς από μάγους για να γίνεις μάγος, και έτσι μπορείς να μπεις μέσα στον χαρακτήρα και συμπεριφέρεσαι όπως και αυτός.

Ποτέ ακριβώς ξεκίνησε το project και πόσα άτομα δουλεύετε πάνω σε αυτό;

ΚΤ: Το project ξεκίνησε από το 2013, και μαζί του ιδρύθηκε και η infosuccess3d. Ανά διαστήματα βάζαμε διαφορετικά άτομα να δουλεύουν πάνω στο παιχνίδι και διαφορετικά άτομα να δουλεύουν για να συντηρήσουμε την εταιρεία. Στην εταιρεία πάντα εργάζονταν 3 τουλάχιστον άτομα. Έχουν περάσει 4 «γενιές» ανθρώπων από εδώ, οπού η ομάδα άλλαξε σχεδόν εξολοκλήρου. Αν και πιστεύω, ότι αυτήν την στιγμή πιστεύω ότι βρίσκομαι με το team που εκδώσουμε το alpha version του παιχνιδιού και ίσως και το full game.

Σε τι engine τρέχει το SOTA;

ΚΤ: Το παιχνίδι ξεκινήσαμε να το «χτίζουμε» μέσα στην unity engine, λόγω της παραπάνω εμπειρίας που είχαμε στην συγκεκριμένη μηχανή. Όμως δεν μπορούσαμε να κάνουμε τα πάντα με την Unity, σαν αποτέλεσμα να δημιουργήσουμε ένα engine μέσα στην Unity, ώστε και άτομα που δεν έχουν γνώσεις από προγραμματισμό να προγραμματίσουν μια πίστα.

Ποια είναι τα διάφορα προβλήματα που κατά καιρούς έχετε βρεθεί αντιμέτωποι κατά την διάρκεια του development και πόσο πίσω έστειλαν την δουλεία σας?

ΚΤ: Υπάρχουν πάρα πολλά προβλήματα. Συνεχώς αντιμετωπίζουμε bugs, τα οποία εντοπίζουμε σχεδόν κάθε βδομάδα. Παράλληλα, αντιμετωπίζουμε το πρόβλημα( και θετικό ταυτόχρονα), ότι σαν εταιρεία αναλαμβάνουμε και άλλες δουλείες εξωτερικές, ώστε να μπορούμε να ανταπεξέλθουμε στις ανάγκες του παιχνιδιού. Αλλά το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε, είναι ότι δεν ξέραμε πόσο δύσκολο ήταν το game development όταν ξεκινήσαμε για πρώτη φορά. Στην αρχή το θεωρούσαμε αρκετά εύκολο, διότι και στην θεωρία δεν φαινόταν δύσκολο, αλλά αντιμετωπίσαμε πολλά περισσότερα προβλήματα απ’ότι είχαμε φανταστεί ποτέ. Τώρα, είμαστε πολύ περήφανοι για το σημείο που έχουμε φτάσει και θεωρώ μάλιστα πως είναι το μεγαλύτερο project που έχω δουλέψει ποτέ, δηλαδή σε σημείο που έχει ξεπεράσει τις 19.000 γραμμές κώδικα.

Σε τι δουλειά ειδικεύεται ο καθένας σας πάνω στο development του SOTA;

ΚΤ: Εγώ έχω αναλάβει το storyline, και ασχολούμαι γενικά με την επίβλεψη του animation και των υπολοίπων τομέων.

Γ: Εγώ ασχολούμαι με animation capturing, κάνω όλα τα animation των διαφόρων χαρακτήρων και εχθρών μέσα στο παιχνίδι. Δουλεύω επίσης πάνω στο Blender, όπου δημιουργώ character models και αντικείμενα.

ΚΛ: Εγώ δουλεύω στην Unity, για να φτιάξω τα μεγαλύτερα quest line και όλα τα interaction του κεντρικού παίκτη με όλα τα npc. Κάνω fix στα bugs, και ασχολούμαι και με level designing.

Ας μιλήσουμε λίγο για τις επιλογές του παίκτη για το class του. Τι το πρωτότυπο έχει να προσφέρει το SOTA σε αυτόν το τομέα;

ΚΤ: Υπάρχουν σύνολο τρία Paths. Τα οποία ανοίγουνε περίπου 18 classes. Ανάλογα με τις επιλογές του παίκτη κλειδώνουμε μερικά class, για παράδειγμα δεν μπορείς να είσαι druid και να καις την φύση, δεν μπορείς να είσαι paladin και να αφήνεις τους ανθρώπους να πεθαίνουν. Αλλά ταυτόχρονα, ξεκλειδώνουν και κάποιες άλλες. Επίσης υπάρχει και ένα path από κρυμμένες classes, τι οποίες πρέπει να ψάξεις αρκετά για να τις βρεις. Τα κεντρικά paths περιλαμβάνουν classes, όπως druid, ranger και shapeshifter στο path της φύσης, στο arcana path, mage, battlemage και wizard/elementalist, και τέλος, στο main path υπάρχουν cleric, high priest ή Templar και knight, warrior, paladin και δύο classes που έχουμε δημιουργήσει εμείς, Empire knight και Abaddon knight, που ουσιαστικά είναι εξέλιξεις του Knight. Όλες οι classes έχουν code of conduct, και αν ο παίκτης παραβιάσει τους κανόνες του, χάνει το ανάλογο class..

Αν δεν κάνω λάθος το παιχνίδι θα λειτουργεί με episodes, σαν το Life is strange ή το Walking dead. Τι σας οδήγησε σε αυτή την απόφαση;

ΚΤ: Ήταν μια δύσκολη απόφαση που πήραμε. Προς το παρόν το παιχνίδι θα βγαίνει σε episodes. Αλλά ο κεντρικός στόχος είναι να βγει το παιχνίδι σε ένα build.

Ετοιμάζεστε να μπείτε και στο steam greenlight από ότι ενημερώθηκα.

ΚΤ: Κάναμε 2 απόπειρες να «ιχνηλατήσουμε» το greenlight. Φαίνεται πως μαζεύουμε πολύ γρήγορα στο greenlight τα views. Και πλέον θέλουμε να είμαστε 100% ότι είμαστε έτοιμοι να μπούμε, να έχουμε δηλαδή το game έτοιμο και όλο το promotional υλικό. Το greenlight φαίνεται σαν μια πόρτα που μπορεί να ανοίξει πολύ εύκολα και να αλλάξει πολύ πιο γρήγορα το γενικό σχέδιο και θα μπορούσαμε πολύ πιο εύκολα να ολοκληρώσουμε το game με την υποστήριξη του Steam.

Πότε υπολογίζετε ότι το game θα βγει από το pre- Alpha state που βρίσκετε τώρα για να περάσετε στο επόμενο στάδιο;

ΚΤ: Η Alpha version του παιχνιδιού έχει ήδη ξεκινήσει σε κάποια σημεία του παιχνιδιού και ο μόνος λόγος που βρισκόμαστε ακόμα στο pre –Alpha stage του SOTA είναι μια κοιλιά που αντιμετωπίζουμε στην πίστα 2.Πιστεύουμε ότι πριν μπούμε στο Steam greenlight θα έχουμε φτάσει εκεί.

Τι θέλετε να έχει αλλάξει από την τωρινή έκδοση του παιχνιδιού μέχρι την τελική του;

ΚΤ: Ελπίζουμε να έχουμε αλλάξει τα γραφικά στα spells, τα γραφικά γενικά, να κάνουμε ένα overhaul σε όλο το user interface. Παράλληλα πιστεύουμε ότι θα έχουμε δημιουργήσει και extra stories, για να δει ο παίκτης τα background των main πρωταγωνιστών πέρα του κεντρικού χαρακτήρα.

Ευχαριστώ πολύ για το χρόνο σας. Σας εύχομαι καλή επιτυχία στο Steam Greenlight.

Γ: Πριν τελειώσουμε να κάνω ένα shout out στο φίλο και συνεργάτη μας Στράτο Μπέλα, που δυστυχώς δεν μπορούσε να είναι μαζί μας στην συνέντευξη, διότι εκτίει τη στρατιωτική του θητεία.

Link για το main page του παιχνιδιού εδώ!

Facebook page!

The post Συνέντευξη: Infosuccess3d appeared first on anthem.gr.

Συνέντευξη “Kamp”

Νικόλας — Fri, 09 Dec 2016 08:00:07 +0000

Πως δημιουργήθηκαν οι Kamp και από ποιους αποτελούνται σήμερα;

JK: Οι KAMP είναι ένα προσωπικό project, αν και στην αρχή, το 2012, οι προθέσεις ήταν ακόμη σχετικά συγκεχυμένες. Ξεκίνησαν ωστόσο, ως μια ανάγκη μου να παίξω δικό μου υλικό – ανάγκη που βέβαια δεν ήρθε απο τον ουρανό. Πέρασαν πολλά χρόνια συνεργασιών με μπάντες και δοκιμές σε ημι-προσωπικά projects, για να φτάσει να ωριμάσει η συνθήκη. Έτσι, το 2012 έβαλα μια αγγελία για μουσικούς. Να πω εδώ, οτι μέχρι εκείνη τη στιγμή εμπιστευόμουν μουσικούς που γνωριζόμασταν με κάποιο τρόπο, δηλαδή είτε τους ήξερα, είτε είχαμε παίξει μαζί αλλά δεν τους ήξερα προσωπικά, είτε τους γνώριζα σε events παρέα με άλλα γκρουπ. Μέσω της αγγελίας ήρθα σε επαφή με τον Αντώνη Δούνια (τύμπανα) και τον Νίκο Παλυβό (μπάσο), ενώ οι δύο πρώτες ας το πούμε “πρόβες”, ήταν μονάχα συναντήσεις για καφέ, αφού εγώ τότε αντιμετώπιζα ένα θέμα υγείας. Δοκιμάσαμε διάφορους μουσικούς, και καταλήξαμε στον Νίκο Νικολαΐδη, στις κιθάρες. Τα πρώτα πειράματα ήταν σε ύφος semi-acoustic, επάνω σε παλιότερα κομμάτια μου. Σύντομα, και μετά το πρώτο live που κάναμε, άλλαξε σε ηλεκτρικό ύφος όλο το πράγμα, ξαναδουλεύοντας τα κομμάτια απο την αρχή. Έτσι, βγάλαμε το πρώτο concept LP “KAMP:REAPPEAR”, το 2013, αλλά το σχήμα έπρεπε να περάσει σε άλλη φάση. Ο Νικολαΐδης έφυγε εκτός Ελλάδας, ενώ σταμάτησε η συνεργασία μας με τον Παλυβό. Ύστερα απο έναν χρόνο συνεχών δοκιμών και ατελέσφορων συνεργασιών, γνώρισα εντελώς απο σπόντα τον Μιχάλη Ευδαίμων (μπασο) και την επόμενη μέρα έβαλα ξανά αγγελία. Στην audition -που ήταν μια παράξενη φάση, καθώς όλοι δοκιμάζαμε όλους- ο Νίκος Κουτσοποδιώτης κράτησε επάξια τη θέση του κιθαρίστα. Οι τέσσερίς μας λοιπόν, ο Δούνιας τύμπανα, ο Ευδαίμων μπάσο, ο Κουτσοποδιώτης κιθάρα, κι εγώ, μπήκαμε εντατικά στο προβάδικο και μέσα σε έξι μήνες είχαμε έτοιμο ένα νέο υλικό, το οποίο και παρουσιάζαμε ζωντανά στον κόσμο.

Από πού προέκυψε το όνομα σας;

JK: Απο το επίθετό μου, “Καμπουρόπουλος”. Δεν είναι ευφάνταστο, το ξέρω, αλλά τουλάχιστον ξεχωρίζει! Για την Ιστορία, την εποχή που τραγουδούσα στους Closer, το nickname μου ήταν “camp” με “c”. Υπέγραφα ως Johnny Camp, επιρρεασμένος απο έναν συγγενή μου που ζούσε στο εξωτερικό και είχε συντομέψει το οικογενειακό επίθετο. Αργότερα το άλλαξα και το έκανα kamp. Με “k”. Επίσης, ήταν και μια ομόφωνη απόφαση που πάρθηκε με τα παιδιά απο το πρώτο line-up, να ονομαστεί το γκρουπ με το δικό μου όνομα, εφ’όσον ήταν προσωπικό project. Έτσι έγιναν οι “KAMP”.

Ποιες είναι οι μουσικές σας επιρροές ως συγκρότημα;

JK: Πολλές και διάφορες. Επειδή εγώ γράφω τα κομμάτια ως στιχουργός και βασικός συνθέτης, οι επιρροές των τραγουδιών κυμαίνονται απο Beatles μέχρι Soundgarden κι απο 70’s μπαλλάντες, μέχρι funk και alternative rock. Ενδεικτικά αναφέρω -εκτός απο τους δύο προαναφερόμενους- τον Joe Cocker, David Bowie, Jeff Buckley, Buffalo Springfield, Led Zeppelin, PJ Harvey, Radiohead, Strangelove, Muse, Porcupine Tree, Alice in Chains κ.α. Τώρα, όσον αφορά τις επιρροές των παιδιών, οι οποίοι συμβάλλουν καίρια στην ενορχήστρωση και πολλές φορές στην αναδιάρθρωση της σύνθεσης κυρίως στα ορχηστρικά parts, οι επιρροές μπορεί να είναι απο σκηνή του Nashville μέχρι Steven Wilson, όλο το φάσμα που μπορεί να φανταστεί κανείς! Γι’αυτό και σε κάθε κομμάτι υπάρχει κι απο ένα μικρό ίχνος όλων αυτών, πολύ καλά χωνεμένο.

Από ποια θέματα εμπνέεστε τους στίχους σας;

JK: Είμαι αρκετά παρατηρητικός και κάπως ενδοσκοπικός τύπος, συνήθως εμπνέομαι απο τα συναισθήματα που μου προκαλούν διάφορα βιώματα και σκέψεις. Ταλανίζομαι πολύ με όλα, όμορφα και άσχημα. Οι κεραίες μου είναι πάντα ανοιχτές κι ο ρημάδης ο προενισχυτής δουλεύει στα κόκκινα. Κακό; Ίσως… Αλλά δημιουργικά, μπορώ να πω οτι μάλλον εξαργυρώνεται η διαδικασία. Άλλες φορές, επιρρεάζομαι απο γεγονότα, όπως λ.χ. το προσφυγικό ή την ανθρώπινη φύση, θέματα που αναφέρονται σε δύο κομμάτια στο LP “KAMP:CLAIRVOYANCE”. E, και καμμιά φορά, γράφω απλώς ιδέες ατάκτως ερημμένες. Γιατί κι η ονειροπόληση άνευ λόγου και αιτίας, είναι ωραίο πράγμα!

Πρόσφατα κυκλοφορήσατε το δεύτερο άλμπουμ σας το πολύ όμορφο “Clairvoyance”. Πείτε μας 2 λόγια για τη διαδικασία ηχογράφησης και τους ανθρώπους που συνεργαστήκατε.

JK: Ήταν η δεύτερη μεγάλη παραγωγή στην οποία συμμετείχα – μετά το Suddenly Comes των Closer, οπου τότε ήμουν ο lead singer. Επίσης, ήταν η πρώτη μεγάλη παραγωγή που ανέλαβα ο ίδιος – το REAPPEAR δεν είχε τέτοιο μέγεθος. Μπήκαμε στο στούντιο το Φεβρουάριο του 2016 και βγήκαμε τον Ιούνιο, μετά το mastering. Υπήρχε πολλή αγωνία απο εμένα, προσδοκίες απο όλους, κινητικότητα. Αλλά δεν έγιναν όλα τυχαία. Ξεκινώντας απο το στούντιο, έψαχνα έναν χώρο και έναν ηχολήπτη οπου να μπορέσουμε να αποτυπώσουμε αυτό που έβγαινε στα live, δηλαδή την ενέργεια, τη λιτή ομορφιά της μουσικής μας και την ουσία της. Αυτό, όσο κι αν ακούγεται απλό, δεν είναι. Δεν κάνουν όλοι οι χώροι κι όλοι οι επαγγελματίες για το οτιδήποτε, χωρίς να συζητώ καν για την ποιότητα που εδώ και χρόνια τη θεωρώ δεδομένη. Μιλώ για αισθητική και τεχνική προσέγγιση με βάση τις ανάγκες της εκάστοτε μπάντας. Με αυτόν το γνώμονα, γνώρισα τον Γιώτη Παρασκευαΐδη και το AUX studio. Αρχικά, κάναμε εκεί παρέα με το Νίκο τέσσερα ακουστικά βίντεο, δυο κιθάρες-φωνή. Ύστερα, γυρίσαμε δύο βίντεο full band, που τελικά δεν τελεσφόρησαν – αλλά οι live ηχογραφήσεις και οι μίξεις έγιναν κανονικά. Και μετά ήρθε η παραγωγή. Κι αυτό ήταν πολύ σημαντικό, αφού όλοι νιώσαμε πιο άνετα, καταλάβαμε “πού πάει το πράγμα”, είδαμε κι ακούσαμε και τελικώς εμπιστευθήκαμε. Η δε διαδικασία ήταν πολύ ενδιαφέρουσα, καθώς ο Γιώτης αγκάλιασε το project με τρόπο που τον έκανε να κινηθεί ως σχεδόν συμπαραγωγός. Ο Αντώνης με τον Μιχάλη έκαναν ένα βαρβάτο διήμερο lock-out. Κατόπιν, ο Νίκος κι εγώ περάσαμε πολλές μέρες και νύχτες ηχογραφώντας και τέλος εγώ με τον Γιώτη μιξάροντας, με αναλογικές τεχνικές. Πολύ ευχαριστημένοι μείναμε κι απο την συμμετοχή της Βιργινίας Φραγκουλατζή στο κομμάτι “Faith”, ενώ ο Νάσος Νομικός έκανε εξαιρετική δουλειά στο mastering. Τέλος, αξίζει να αναφέρω οτι οι ηχογραφήσεις έγιναν όλες με τεχνικές full stereo recording, των οποίων οι βασικές αρχές ανήκουν στη δεκαετία του 70.

Τι εμπειρίες σας άφησε η ηχογράφηση αυτή;

JK: Λίγο ως πολύ όλοι είμαστε έμπειροι, τα έχουμε ξανακάνει αυτά, έχουμε ξανανιώσει το δέσιμο που προκύπτει μετά απο το στούντιο. Αλλά για μένα ήταν μεγάλη ανακούφιση που το αποτέλεσμα είχε την υπογραφή όλων μας. Κι απο πλευράς ύφους, αυτό εξυπηρέτησε με τον καλύτερο τρόπο το υλικό μας. Πέραν τούτων όμως, περάσαμε πολύ καλά, με τις πλάκες μας, τις αναγκαίες εντάσεις μας, την δημιουργική ρουτίνα που διήρκεσε 5 μήνες. Προσωπικά νιώθω και ένα σκαλί πιο σοφός, αφού ανέλαβα και διεκπεραίωσα μια μεγάλη παραγωγή, παίρνοντας δύσκολες αποφάσεις κάποιες φορές, αλλά συνάμα, είχα την ευκαιρία να δω να “μεγαλώνει ένα παιδί” μέσα σε τέσσερις τοίχους, μια “γριά” κονσόλα του 70, πληθώρα analog outboards, και τους ανθρώπους που πλαισίωσαν την μουσική αυτή, τη στήριξαν και την πίστεψαν. Κι αυτό είναι πολύ έντονο συναίσθημα!

Θα λέγαμε ότι ακούγοντας και τους 2 δίσκους σας διαπιστώσαμε ότι το “Clairvoyance” είναι περισσότερο κιθαριστικό και ροκ σε σχέση με το ντεμπούτο σας “Reappear” χωρίς να γίνονται βέβαια εκπτώσεις στην ποιότητα. Εσείς ποιες διαφορές θα λέγατε ότι υπάρχουν ανάμεσα στα 2 άλμπουμ;

JK: Οι διαφορές είναι τόσες, όσες και οι ομοιότητες. Το REAPPEAR περιέχει παλιότερα κομμάτια, που γεννήθηκαν κάτω απο εντελώς διαφορετικές συνθήκες, απο εντελώς διαφορετική ψυχολογική κατάσταση και ωριμότητα. Το CLAIRVOYANCE, με εξαίρεση δύο κομμάτια που είναι λίγο πιο παλιά, περιέχει φρέσκο υλικό που ανταποκρίνεται σε αυτό που ήμουν πριν λίγο καιρό. Και τα δύο έχουν τη σφραγίδα τεσσάρων ανθρώπων και τη δική μου σφραγίδα ως songwriter. Στο CLAIRVOYANCE οι ρόλοι είναι μοιρασμένοι ισόποσα, σε όλα τα όργανα. Αν και προσωπικό project, ποτέ δεν θέλησα να προβάλλω τη φωνή σε σχέση με τη μπάντα. Δεν τραγουδώ pop κομμάτια (που και αυτή η παράμετρος συζητείται, αν λάβει κανείς υπ’όψη το Thriller του Michael Jackson ή τις υπερπαραγωγές της Madonna…), ούτε πρεσβεύω τη φάση του “ντίβα” (sic). Στο Reappear επικράτησε μια πιο μινιμαλ προσέγγιση απο όλους. Ίσως αυτό να ήταν το σωστό για εκείνα τα κομμάτια, τα οποία ήταν παλιότερα και διέπονταν απο άλλες συνθήκες και αποτύπωναν μια άλλη δημιουργική ματιά. Στο Clairvoyance έχουμε δώσει σημαντικό βάρος στο συνολικό κλίμα το οποίο περιστοιχίζει το Τραγούδι. Οι στίχοι μιλούν για άλλα πράγματα, απο πιο τραχιές εποχές, δίνοντας έμφαση σε άλλα στοιχεία μελωδίας, ερμηνείας και δημιουργώντας άλλες ανάγκες ενορχήστρωσης. Είναι οι μουσικές ιδέες που μπλέκουν, χωρίς να επεμβαίνουν περιοριστικά, μέσα στους στίχους και τη ροή του κομματιού. Η ξεχωριστή ταυτότητα του κάθε τραγουδιού-κομματιού. Γιατί οι KAMP αυτό κάνουν: κάθε κομμάτι είναι διαφορετικό. Και συνηθίζω να λέω οτι βαριέμαι να γράφω ένα Είδος. Καθώς διέπομαι απο ποικίλλα και αντιφατικά συναισθήματα ως άνθρωπος αρκετά συχνά, δε θα μπορούσα ούτε να ακούσω, ούτε να γράψω κάτι που θα μοιάζει ίδιο απο την αρχή ως το τέλος του CD. Κι αυτή είναι η συνολική υπογραφή των KAMP, είτε πρόκειται για το REAPPEAR, είτε για το CLAIRVOYANCE.

Ποια είναι η συνήθης διαδικασία γραφής των κομματιών σας;

JK: Κάτι θα με παρακινήσει, συνήθως κάποιο συναίσθημα. Άλλοτε, μπορεί να είναι και μια απλή ιδέα που μού καρφώθηκε στο μυαλό. Ή και τα δύο μαζί. Ξεκινώ απο τη μελωδία, γιατί αυτή με βοηθά περισσότερο στην στιγμιαία εξωτερίκευση – και μετά, με βάση το συναίσθημα που μού ανταποδίδει η μελωδία, κολλούν οι στίχοι επάνω της. Πάω ανάποδα. Το κάνω αυτό γιατί νιώθω πιο βολικά να τραγουδήσω κάτι που θα έχει ένταση και βαθύτητα και μετά να μετουσιώσω την εκλογικευμένη αποτύπωση των συναισθημάτων σε στίχους. Συμβαίνει το παράδοξο κάποιες φορές, να γράφω μελωδίες που είναι λ.χ. πιο σκοτεινές, με πιο φωτεινούς στίχους και το αντίστροφο. Μου αρέσει αυτή η αντίφαση, μού κάνει κάτι. Σαν Yin και Yang, το καλό στο κακό και τ’ανάποδο. Υπάρχουν και φορές που έχω γράψει στίχους μόνο και μόνο για να εξυπηρετήσω το κομμάτι, χωρίς να θέλω να πώ κάτι συγκεκριμένο, αλλά στην πορεία μού βγαίνει τελικά ένα βαθύτερο νόημα, καλά κρυμμένο στο υποσυνείδητο. Μοιάζει λίγο με Φροϋδική τεχνική. Ακολούθως, φτιάχνω μια home-made ενορχήστρωση παίζοντας εγώ όλα τα όργανα, πάνω στην οποία βασίζονται τα παιδιά. Τέλος στην πρόβα, και αφού έχει παιχτεί το κομμάτι “as is”, θα γίνουν αλλαγές-βελτιώσεις-τροποποιήσεις σε μέρη του κομματιού και της ενορχήστρωσης. Κι όλα αυτά, γίνονται πολύ φυσικά, πάντοτε με γνώμονα το κομμάτι, χωρίς να αλλοιώνεται κανενός το παίξιμο ή η μουσική ταυτότητα.

Ποια είναι η άποψή σας για τη στήριξη των ΜΜΕ σε συγκροτήματα του underground rock χώρου;

JK: Κατ’αρχήν, ας δούμε τί νοείται πλέον ΜΜΕ: το ραδιόφωνο; το facebook; το twitter; το instagram; το youtube; η τηλεόραση; το internet γενικά; Αν μιλάμε για τα “κλασικά”, βλέπω οτι κυρίως ο ανεξάρτητος ιντερνετικός τύπος στηρίζει έμπρακτα την underground σκηνή, όπως γίνεται και παντού. Επίσης, η γέννεση πολλών internet tv channels βοηθά αποτελεσματικά, όπως και τα web radios. Ωστόσο, δύσκολα θα δεις σε μια εφημερίδα ευρείας κυκλοφορίας, συνέντευξη μιας indie μπάντας. Απο την άλλη, τα web portals των εντύπων, έχουν άλλα deals, που παραπέμπουν σε πιο παλιές εποχές. Κι εκεί, πας μονάχα αν φύγεις απο την indie κατάσταση και κινηθείς σε πιο pro μονοπάτια. Για μένα, αυτό είναι αναγκαίο βήμα, αν θεωρούμε ως αναγκαία και την εξέλιξη. Το πώς, είναι άλλο θέμα, όπως είναι άλλο θέμα και το πώς το βλέπει ο καθένας μας. Εκεί, λοιπόν, δεν έχουν αλλάξει πολλά – για να μην πω οτι έγιναν και ακόμη πιο δύσκολα. Η πτώση της δισκογραφίας όπως την ξέραμε, άνοιξε κάποιες πόρτες και μισο-έκλεισε άλλες. Indie ή pro, το γεγονός οτι έχεις ένα σωρό άλλα Μέσα, που απο Κοινωνικής Δικτύωσης μετατρέπονται σε ΜΜΕ, έχει πολλά καλά και κυρίως, όλοι τα χρησιμοποιούν το ίδιο. Για παράδειγμα το facebook: με το πάτημα ενός κουμπιού, κάνεις μετάδοση live streaming, ή ακόμη, το station στα itunes. Ποτέ όμως δε θα είναι καθαυτό ΜΜΕ, παρά μονάχα βοηθητικά ως προς την εκάστοτε επικοινωνιακή στρατηγική.

Ποια είναι η γνώμη σας για τα συγκροτήματα της ελληνικής σκηνής, ζώντας την από μέσα;

JK: Εξαιρετικά καλά και ενδιαφέροντα πράγματα! Το internet βοήθησε πάρα πολύ, η πρόσβαση σε κάθε είδους πληροφόρηση οδήγησε τα νέα παιδιά εκεί ακριβώς που θέλουν, εκεί οπου ξέρουν οτι θα γίνουν καλύτεροι. Δόθηκε μεγάλη προσοχή στον εξοπλισμό, καθώς και εμπλουτίστηκαν οι ιδέες, ενώ ξεπήδησαν άλλες. Κι αν σκεφτεί κανείς οτι μιλάμε για ένα χωνευτήρι τεσσάρων δεκαετιών τουλάχιστον, οι ιδέες είναι πραγματικά ενδιαφέρουσες, απο jazz σχήματα με original υλικό, μέχρι metal, stoner, ακόμη και οι tribute μπάντες έχουν φτάσει σε σημεία, που οι παλιότεροι δεν είχαν την τύχη να φτάσουν. Προσωπικά χαίρομαι ιδιαίτερα να βλέπω νέες μπάντες και πηγαίνω συχνά -και όσο το επιτρέπουν και τα βαλάντια- σε live indie σχημάτων, μικρών ή πιο ακουσμένων. Απο τα μειονεκτήματα θα έλεγα οτι είναι η έλλειψη συλλογικής συνείδησης στα περί της Μουσικής Βιομηχανίας, σε συνδυασμό με μια έμφυτη τάση που έχουμε, ως λαός, να σνομπάρουμε οτιδήποτε “πρέπει” να γίνει, προς ώφελος της “φάσης”. Καλά και τα δύο, πιστεύω. Ούτε μόνο το ένα, ούτε μόνο το άλλο.

Τι επιφυλάσσει το μέλλον για τους Kamp;

JK: Έρχονται εμφανίσεις, νέο υλικό σιγά-σιγά, και θέλουμε να κάνουμε και ένα μινι τουρ στο εξωτερικό. Να δούμε και τί κάνουμε στο φυσικό χώρο της μουσικής που παίζουμε…

Που μπορεί ο κόσμος να σας βρει στα social media;

Στο Facebook θα μας βρείτε εδω: https://www.facebook.com/kamptheband/ . Αν θέλει κάποιος να αγοράσει υλικό μας ή το physical product του CLAIRVOYANCE, μπορεί να επισκεφθεί τη σελίδα μας στο bandcamp: https://kamptheband.bandcamp.com/ . To Twitter μας είναι το @kamptheband και έχουμε προφίλ και στο reverbnation: https://www.reverbnation.com/kamp . Τέλος, το κανάλι μας: https://www.youtube.com/channel/UCi5PqLg_pE6Rbs8HlxswS4g