Μέσα σε όλη αυτή την κατάσταση που βιώνουμε, με τους ασφυκτικά γρήγορους ρυθμούς της καθημερινότητας και την πίεση της πανδημίας, θεωρούμε πως και εμείς οι ίδιοι πρέπει να δώσουμε έμφαση και σε άλλα κεφάλαια, σε σχέση με την αρθρογραφία της σελίδας. Αποφασίσαμε λοιπόν να αφιερώσουμε μερικά άρθρα στο ψυχολογικό υπόβαθρο. Στα πλαίσια αυτά, συζητήσαμε για ένα κεφάλαιο της παραψυχολογίας με τον σχεσιακό ψυχοθεραπευτή και φίλο μας, Ανδρέα Γαλιατσάτο, ο οποίος μας μίλησε για τη σημασία της αναπνοής σε όλο αυτό το “παιχνίδι της καθημερινότητας”, αλλά και την εναλλακτική μέθοδο “Connected Breath”.

Μπορείτε να επισκεφθείτε το site του Ανδρέα, πατώντας εδώ.

Γεια σου Τζανέτο! Καλησπέρα.

Λίγα λόγια για τους ρόλους που παίζει ο Ανδρέας ως θεραπευτής. Είμαι σχεσιακός ψυχοθεραπευτής, ψυχαναλυτικής κατεύθυνσης. Δουλεύω και με ομαδικά δυναμικά. Δηλαδή είμαι ομαδικός ψυχοθεραπευτής, διαπροσωπικός κατά Irvin Yalom. Και από πίσω λειτουργώ και ως πολυμηχάνημα, με διάφορες άλλες τεχνικές, αναλόγως τι χρειάζεται και ποιες ανάγκες έχει ο θεραπευόμενος. Δουλεύω Νευρογλωσσικό Προγραμματισμό, ύπνωση και μία μέθοδο Connecting Breath, η οποία είναι αδερφάκι του Transformational Breath.

Η δική μου θέαση είναι, μακάρι να είχαμε σε κάθε εποχή τον ψυχοθεραπευτή και την ψυχοθεραπευτική σκέψη. Από το σχολείο κιόλας, έπρεπε να μαθαίνουμε να δουλεύουμε. Ειδικά αυτή την εποχή έχουμε ένα συλλογικό τραύμα, όπως παραδείγματος χάριν γίνεται σε έναν πόλεμο, όπου ό,τι υπάρχει μέσα ήδη στον άνθρωπο (παρανοϊκά, ψυχαναγκαστικά, καταθλιπτικά), αρχίζει σιγά-σιγά και κορυφώνεται. Οπότε όποιος έχει την ευχέρεια να δουλέψει ή δούλευε πιο πριν, είναι σε καλύτερη θέση από κάποιον/α, που δέχεται παθητικά όλο αυτό το συλλογικό φορτίο, που συμβαίνει στο “εξωτερικό δωμάτιο”.

Κάθε άνθρωπος καταλαβαίνει αυτόματα ότι όταν λερωθούν τα χέρια του θα πρέπει να πάει με λίγο σαπουνάκι να τα πλύνει. Και αντιλαμβάνεται όταν λερωθούν τα ρούχα, ότι πρέπει να τα βάλει στο “πλυντήριο” να τα πλύνει. Έτσι και καθημερινά χρειαζόμαστε ένα “πλύσιμο” στην ψυχή, σε όλα αυτά που φορτωνόμαστε συνειδητά και υποσυνείδητα, καθημερινά. Είναι πάρα πολύ σημαντικό να αποφορτίζουμε όποιο βάρος-φορτίο φτιάχνουμε ή μας έρχεται από το εξωτερικό περιβάλλον, για να έχουμε καλύτερη ποιότητα και στα τρία σώματα: στο υλικό, στο ψυχοσυναισθηματικό και στο νοητικό σώμα.

Η δυτική κοινωνία είναι πιο ορθολογιστική. Το συναίσθημα έχει μπει σε δεύτερη μοίρα. Κινείται με το κέρδος. Τι θα κερδίσω. Τι θα πάρω από αυτή τη σχέση; Τι θα πάρω από αυτή τη δουλειά; Κι έτσι έχουμε αποκόψει ένα κομμάτι της ύπαρξης μας, ένα κομμάτι του σώματος μας και πολλά συναισθήματα τα πετάμε πίσω. Είμαστε κι εμείς ένα ζώο. Απλά είμαστε ένα νοήμον δίποδο ζώο. Και όπως βλέπουμε τις γάτες που γρυλίζουν και σηκώνουν πίσω την καμπούρα τους, όταν υπάρχει φόβος, όταν θυμώνουν, όταν υπάρχει ένταση, έτσι κι εμείς βάζουμε στο πίσω κομμάτι συναισθήματα. Συναισθήματα που δε θέλουμε να δούμε. Κι αυτό προκαλεί πολλές φορές ψυχοσωματικά. Δηλαδή κατεβαίνει από την ψυχή στο σώμα.

Στη δική μου θέαση δεν παίζει ρόλο αν έκανε η κότα το αυγό ή το αυγό την κότα. Δηλαδή αν έκανε ψυχοσωματικό ή σωματοψυχικό ή αν το σώμα έφτιαξε κάποιο μίασμα μέσα στην ψυχή. Είναι η σχέση ανάμεσα στην ψυχή και στο σώμα που έχει σημασία. Στο νου και στην ύλη.

Δυστυχώς υπάρχει πολύ ευρεία γκάμα ψυχοσωματικών. Γι’ αυτό και τα αυτοάνοσα έχουν ανέβει πολύ. Όταν λέμε αυτοάνοσα, εννοούμε Σκλήρυνση κατά Πλάκας, Πάρκινσον, Λύκο. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι σωματοποιήσεις είναι οτιδήποτε. Από ένα σφίξιμο απλό που κάνουμε στη σιαγώνα και σφίγγουμε στον ύπνο μας και τρίβουμε τα δόντια μας τη σιαγώνα μας, μέχρι ένα σφίξιμο απλό που φτιάχνει γαστρεντερολογικά προβλήματα, κολίτιδες, γαστρίτιδες, χωρίς να υπάρχει το βακτηρίδιο. Μετά έχουμε πιο ισχυρά κομμάτια: σωματοποιήσεις καταθλίψεων, τικ και άλλα. Εκεί θέλει αρκετά πιο πολλή θεραπεία. Μπορεί να χρειάζεται καιΣ συνθεραπεία με ομαδική.

Η αναπνοή δεν λέει ποτέ ψέμματα. Η αναπνοή συνδέεται μεταξύ του συνειδητού και του υποσυνείδητου. Μπορώ να τη ρυθμίσω και να θέλω να αναπνεύσω γρήγορα και ρηχά. Εδώ έχουμε μία συνειδητή αναπνοή. Όταν κοιμάμαι, όταν βρίσκομαι σε κώμα, θα αναλάβει το υποσυνείδητο μου την αναπνοή και θα αρχίσει να αναπνέει για να επιβιώσει. Έτσι λοιπόν, όταν είμαι θυμωμένος θα φανεί στην αναπνοή μου. Θα έχει μία ένταση. Όταν είμαι καταθλιπτικός θα έχω μία ρηχότητα. Όταν είμαι σε ευεξία, σε διέγερση, σε χαρά, θα έχω μία ολοτροπική διαφραγματική αναπνοή. Άρα η αναπνοή καθρεφτίζει ό,τι υπάρχει στο ψυχοσυναισθηματικό σώμα εκείνη τη στιγμή. Και φυσικά, όταν είμαι πολύ σφιγμένος θα φανεί και στην αναπνοή και στο σώμα.

Μία ερώτηση που βρίσκεται πάνω σε αυτό είναι, γιατί κάποιοι αναπνέουν μόνο στην κοιλιά, κάποιοι αναπνέουν μόνο στο διάφραγμα, κάποιοι αναπνέουν μόνο θωρακικά, κάποιοι αναπνέουν πολύ ρηχά; Εδώ παίζει ρόλο ο τύπος του κάθε ανθρώπου, που χωρίζεται σε πολλούς τύπους, είναι και ένα κομμάτι της προσωπικότητας και πάνω σε αυτό υπάρχει και το δοχείο όπου έχουν αποτυπωθεί τα τραύματα του εκεί και τότε.

Αυτή η τεχνική μας δίνει ένα πολύ μεγάλο μονοπάτι και στα τρία σώματα. Ξεκινάει στο υλικό σώμα, το οποίο αναπνέει από την κοιλιά μέχρι τον θυρεοειδή. Κάνεις ένα μασάζ στα όργανα, ανοίγει το διάφραγμα, ανοίγει ο θωρακικός χώρος και αρχίζει να μαθαίνεις να αναπνέεις σαν ένα κύμα, από κάτω προς τα πάνω. Είναι σαν να βάζεις νερό σε ένα ποτήρι, όπου ξεκινάει και πιάνει όλο το χώρο από κάτω και σιγά-σιγά φτάνει ως τα πάνω το νερό.

Υλικά τα κύτταρα κάνουν ένα μπάνιο οξυγόνου. Το κύτταρο κάνει ένα κλακ και μεγαλώνει λίγο. Αυτό το κλακ κάνει μία αποτοξίνωση και για αυτό πολλές φορές έχουμε εφίδρωση, νιώθουμε κρύο, ηλεκτρισμό, μυρμήγκιασμα. Πολλές φορές, από την πολλή οξυγόνωση έχουμε μία βαθειά μέθη, όπως στα χειρουργεία. Έτσι εδώ έχουμε μία φυσική αναπνοή, η οποία μας δίνει τόσο οξυγόνο, που μας βάζει σε μία μέθη. Καταλαβαίνει ο συνειδητός νους που βρίσκεται, αλλά είναι στον ενδιάμεσο χώρο. Με αυτό το μπάνιο σε όλα τα κύτταρα έχουμε αποτοξίνωση. Το κάνουμε όμως μόνο για αυτό; Όχι. Το κάνουμε μόνο για να μάθει να αναπνέει ο οργανισμός από κάτω ως πάνω; Όχι. Μέσα στη μέθη τι γίνεται;

Μέσα στη μέθη θα αρχίσει να βγαίνει η “σκόνη του υποσυνειδήτου”. Μπορεί να βγει και μία “πέτρα προς τα πάνω”. Μπορεί να είναι κλάμα, γέλιο, θυμός, ένταση, σφιξίματα. Μπορεί να σφίξει το σαγόνι, ένα στομάχι. Εγώ παρατηρώ κατά τη διάρκεια της θεραπείας τι κάνει το ψυχικό σώμα με το υλικό σώμα. Κι εκεί προσπαθούμε να εκτονώσουμε ό,τι εμπόδιο έρθει.

Κατά τη διάρκεια της θεραπείας θα έρθουν πολλά εμπόδια. Τα θέλουμε τα εμπόδια. Τον θέλουμε τον σαμποτέρ. Τις θέλουμε τις αντιδράσεις. Διότι εκεί, όπως είπαμε, θα αλλάξει η αναπνοή. Κι εκεί θα καταλάβουμε ότι κάτι έχει αντίκτυπο. Συγχρόνως, αναλόγως με το ιστορικό που έχουμε πάρει και με το τι ακριβώς θέλει ο θεραπευόμενος, γίνονται κάποιες υποβολές. Δε γίνονται υποβολές από τον θεραπευτή. Δεν κάνει ο θεραπευτής του κεφαλιού του. Είναι υπηρέτης.

Περνώντας τα εμπόδια, ανοίγουμε παραπάνω τη συνεδρία και το χώρο. Το κάνουμε μόνο για να σηκωθεί μια ανάμνηση; Να έρθει κάτι να εκτονώσει κάποιο θυμό; Να βγάλει κάποια εμμονή; Να βγάλει κάποια νοητική παγίδα; Όχι. Το κάνουμε για να μάθει να μένει συγχρονισμένος με την αναπνοή του και στα εμπόδια και στα δύσκολα αλλά και στα καλά. Μπορεί να έρθει χαρά, ευτυχία, μία καλή ανάμνηση. Να αρχίσει να γελάει.

Και τελικά τι είναι; Είναι μόνο για να δει μία ταινία του “εκεί και τότε” ή τα τραύματά του να τα λυτρώσει; Είναι μόνο για να καθαρίσουμε, να βάλουμε ένα “πλυντήριο”; Όχι, πέρα απ’ όλους τους ρόλους, θέλουμε να δούμε τη βαθύτερη ύπαρξη. Το κουκούτσι. Εδώ πάμε λοιπόν στο ανώτερο επίπεδο, το πνευματικό. Δηλαδή πέρα από όλες τις στρώσεις το κρεμμυδιού, τι είναι το κουκούτσι; Τι είναι το βαθύτερο; Όσο πάμε πιο ψηλά χάνονται τα λόγια. Μπορεί στο τέλος να έχουμε απλά μια αίσθηση, μία ηρεμία, μία θάλασσα, ένα μπλε, μία αγάπη. Μα ό,τι και να πούμε τώρα, αυτό είναι κομμάτι του άλογου, εκείνου δηλαδή που δεν έχει λογική. Του ανόητου, όχι του χαζού. Αυτού που δεν έχει νόηση. Είναι το no mind. Σε αυτή τη σφαίρα φθάνει όταν έχει καθαρίσει τα από κάτω επίπεδα. Και σε αυτή τη σφαίρα μπορεί να έχει πραγματικά μία βαθύτερη εμπειρία της ύπαρξής του.

Ο κάθε θεραπευόμενος είναι πολύ διαφορετικός. Το παζλ που έχει μαζέψει, τα τρία σώματα, το κοκτέιλ του είναι πολύ διαφορετικό. Οπότε θα περάσει από ένα κομμάτι που λέγεται εκτόνωση. Στην εκτόνωση βάζουμε τον θεραπευόμενο να δούμε πως μπορεί να εκφραστεί στο σώμα. Και του λέμε: “Σε μία βαθιά εισπνοή θα χτυπήσεις τα χέρια και τα πόδια και φωνάξεις πολύ δυνατά, μέχρι να βγει όλος ο αέρας”. Θα φθάσει σε ένα κομμάτι που δε θα έχει καθόλου αέρα στα πνευμόνια του πια. Αυτό το σπρώξιμο, ενώ φαίνεται ότι τελειώνει ο αέρας, σε πάει προς τον επιθανάτιο ρόγχο, μετακινεί πάρα πολλά κομμάτια μέσα του και αντιδράει. Πώς αντιδρά ο κάθε θεραπευόμενος Τζανέτο, είναι άγνωστο.

Σε αυτό μπορεί όντως να παίζει ρόλο η άντληση οξυγόνου από τα κύτταρα. Είναι σαν τον δύτη, που έχει πάρει πολλές αναπνοές πριν για να μπορέσει να φθάσει κάτω, στον πάτο του, στο σκοτάδι του, στο υποσυνείδητο του. Όμως για κάποιους αυτό είναι εύκολο. Για κάποιους που έχουν φοβία, για κάποιους που δεν έχουν αντιμετωπίσει το κομμάτι της εκπνοής, που είναι ο “θάνατος”, υπάρχει φόβος κι ενώ έχουν κάνει το “μπάνιο οξυγόνου”, κατευθείαν παίρνουν αναπνοή. Άλλοι δε μπορούν να χτυπήσουν τα χέρια τους. Άλλοι δε μπορούν να φωνάξουν δυνατά.

Εκεί πάντα βλέπουμε την εκφραστικότητα, βλέπουμε τη σύνθεση του νου και του σώματος. Και υπάρχουν άλλοι, οι οποίοι είναι αρκετά δουλεμένοι και μπορούν να κρατήσουν και δύο και τρία λεπτά. Μπορεί να πέσουν και σε ένα βαθύ ύπνο και μετά να ξεκινήσει ο υποσυνείδητος να αναπνέει μόνος του. Εκεί τους επαναφέρεις σιγά-σιγά και βλέπεις ότι η αναπνοή δεν είναι νοητική. Ένα άλλο κομμάτι του εγκεφάλου, πιο υποσυνείδητο, έχει αναλάβει την αναπνοή.

Εγώ δουλεύω τη συνθεραπεία. Μου αρέσει πάρα πολύ, γιατί βοηθάει πάρα πολύ να μπορείς να έχεις το ιστορικό στο ψυχοθεραπευτικό δωμάτιο, είτε είναι ατομικό, είτε είναι ομαδικό. Συγχρόνως, αυτά που δουλεύει να μπορούμε να τα δουλεύουμε και στο αόρατο δωμάτιο, στο υπνοθεραπευτικό. Όχι, δε χρειάζεται κάτι που πρέπει να έχει δουλέψει πριν. Υπάρχουν κάποιοι όμως, ψυχικοί φάκελοι, οι οποίοι απαγορεύονται να μπουν μέσα σε αυτό το “δωμάτιο”. Κι αυτά είναι περιστατικά πάρα πολύ κατακερματισμένα, διαλυμένα, που ανήκουν στο ψυχωσικό φάσμα, στο παρανοϊκό και στο βαρύ οριακό (;), που εκεί δε συνιστούμε, πέρα από μία μάθηση, να κάνουν “βαθιές εγχειρήσεις”.

Ναι, χρησιμοποιούμε μουσική. Η μουσική βοηθάει το ταξίδι. Γιατί μέσα στην πορεία αυτού του ταξιδιού θα έρθουν τα εμπόδια. Κι εκεί πολλές φορές, η μουσική μας βοηθάει να δούμε παραπάνω το εμπόδιο, αν μπορούμε να το προσπεράσουμε, αν μπορούμε να μπούμε από κάτω. Αν πρέπει να δούμε μόνο το εμπόδιο και να μείνουμε εκεί για όλη την υπόλοιπη συνεδρία. Η μουσική έχει ένα beat, ένα ρυθμό, που όπως όταν κάνεις μια άθληση βοηθάει. Ένας προχωρημένος θεραπευόμενος, που έχει μάθει να κάνει αυτή την πρακτική και θα κάνει μετά αυτοθεραπεία μόνος του, μπορεί να μη χρειάζεται τη μουσική.

Μπορεί να χρειάζεται μόνο τη μουσική της αναπνοής του και της φωνής του που θα κάνει την εκτόνωση. Η μουσική μας δίνει συναίσθημα, μας βοηθάει. Γι’ αυτό και η μουσική στην αρχή είναι πολύ έντονη, μέχρι να μπει στη διαδικασία. Μετά γίνεται πιο ρυθμική και στο τέλος, όταν πάμε σε ένα κομμάτι βαθύτερης θεραπείας, της κάθαρσης, πέφτει πάρα πολύ η μουσική. Εκεί μπορεί να κάνει διαλογισμό, να κάνει τον παρατηρητή, να πέσει σε ύπνο, να κάνει εξωσωμάτωση. Έχει δηλαδή μεγάλη γαλήνη εκεί η μουσική.

Όχι. Στη φάση ο θεραπευόμενος όταν είναι βαθιά μέσα, κάποιοι δεν ακούν καν τη μουσική. Κάποιοι μπαίνουν μέσα στο beat της μουσικής. Και κάποιοι άλλοι μία είναι παρόντες, μία απόντες.

Η μεγαλύτερη στοχοπροσήλωση και επίγνωση που πρέπει να έχει ο θεραπευόμενος είναι η αναπνοή. Να παρατηρεί τις αλλαγές της αναπνοής. Μας ενδιαφέρει η αναπνοή να είναι στο δυναμικό ένας κύκλος. Μέσα στη διαδικασία θα καταλάβει πως η αναπνοή μερικές φορές κάνει μία άπνοια. Έτσι, μέσα από τη δική του βιωματική εμπειρία μαθαίνει Φφ όταν στην καθημερινότητα του θα έρθει αυτή η αναπνοή, θα μπορέσει πιο γρήγορα και με μεγαλύτερη επίγνωση να το λύσει. Αυτή είναι η βαθύτερη στοχοπροσήλωση που πρέπει να έχει ο θεραπευόμενος.

Όποιο εμπόδιο και να έρθει: μυρμήγκιασμα, εφίδρωση, βάρος, πλάκωμα, σουβλιά, γέλιο, ευεξία, ζεστασιά, ζωντάνια. Οτιδήποτε και να έρθει, συνεχίζουμε και αναπνέουμε στο δυναμικό μας. Γιατί μπορεί στη γέννηση να μην έχουμε καμία επιλογή και η πρώτη αναπνοή να έρχεται με μια σφαλιάρα στον πωπό. Μπορεί να μην έχουμε και καμία επιλογή στο θάνατο μας, στην τελευταία αναπνοή, στον επιθανάτιο ρόγχο, όπου θα φύγει τελείως η αναπνοή. Και θα τελειώσει το ταξίδι μας. Έχουμε όμως, σαν νοήμον δίποδο ζωάκι, την ελεύθερη βούληση από την αρχή της πρώτης εισπνοής, μέχρι το τέλος της τελευταίας εκπνοής, να αναπνέουμε με βαθιά συνείδηση όλο το δυναμικό μας.

Όλοι οι άνθρωποι πολλές φορές ξεχνάμε το μόνο που είναι σίγουρο. Ότι είμαστε πεπερασμένοι, θνητοί, ότι τελειώνουμε. Κάνουμε τόσα πράγματα. Το εγώ μας, μας κοροϊδεύει τόσο πολύ. Θέλει να είναι αθάνατο. Αναβάλλει. Κι όμως, κάθε αναπνοή μας είναι τόσο σημαντική. Τόσο πολύτιμη. Κάθε αναπνοή που περνάει, είναι ένα κομμάτι της ενέργειας και της ζωής μας που περνάει. Πόσο σημαντικό είναι να έχω επίγνωση. Η αναπνοή βρίσκεται παντού. Στο πως τρώω. Στο πως αθλούμαι. Στο πως δουλεύω. Στο πως κοιμάμαι. Στο πως κάνω έρωτα. Στην τελική, ποιος είμαι στο βαθύτερο μου κουκούτσι, πέρα από όλους τους ρόλους. Γι’ αυτό, ανέπνευσε βαθιά, γέλα δυνατά-εκκωφαντικά!

Για περισσότερες συνεντεύξεις με δημιουργούς και κοινότητες, μπορείτε να πατήσετε εδώ!

The post H σημασία της αναπνοής με τον Ανδρέα Γαλιατσάτο! appeared first on anthem.gr.

Η συζήτηση κυλούσε πολύ ωραία γύρω από το ΚΟΜΙΞ Wiki. Ωστόσο έβλεπα τα παιδιά ότι από τη συμμετοχή τους στο GreekComics ότι ήθελαν να πουν πολλά γύρω από το τωρινό ΚΟΜΙΞ που υπάρχουν πολλά παράπονα και γενικότερα να μιλήσουν για Disney εκδόσεις του εξωτερικού κτλ. Καλωσήρθατε λοιπόν στο δεύτερο μέρος της συνέντευξης με την ομάδα του ΚΟΜΙΞ Wiki όπου θα συζητήσουμε για τις εκδόσεις της Καθημερινής και τα προσωπικά γούστα των συμμετεχόντων.

Μιας και αγαπάτε το ΚΟΜΙΞ σαν περιοδικό, ποια είναι η γνώμη σας για την τωρινή κατάσταση του που δείχνει ότι έχει πέσει αρκετά;

PhantomDuck: Χωρίς αυτό το περιοδικό, δεν θα ήμουν εδώ για να μιλάμε αυτή τη στιγμή. Προφανώς έχω τεράστιες ενστάσεις που δεν μπορούν να γραφτούν μέσα σε λίγες γραμμές. Το περιοδικό ΚΟΜΙΞ του Χρήστου Τερζόπουλου ήταν σε σταθερά πτωτική πορεία, χονδρικά από το ~2005 και μετά, δηλαδή περίπου από το τεύχος 200. Προς το τέλος της εκδοτικής, ο νέος εκδότης, Ντέιβιντ Τερζόπουλος κατάλαβε το πρόβλημα, και προσπάθησε ξανά να δώσει ταυτότητα στο περιοδικό, όμως δυστυχώς δεν πρόλαβαν επειδή έχασαν το συμβόλαιο της Disney.

Αυτές οι ιστορίες εκδόθηκαν εν τέλει από την Καθημερινή, κάτι που είδαμε στα πρώτα 18 τεύχη της δεύτερης περιόδου του Κόμιξ. Αν και είχα κάποιες ενστάσεις, πιστεύω πως κινήθηκαν στη σωστή λογική, δηλαδή μία καλή, αξιόλογη, κεντρική, ιστορία, και αρκετές ολιγοσέλιδες σαν συμπλήρωμα.

Απ’ ό,τι φαίνεται όμως, αυτό δεν άρεσε στην Καθημερινή, η οποία προτίμησε να συνεχίσει για 5 ολόκληρα χρόνια με ανατυπώσεις του Ντον Ρόσα, ξεζουμίζοντάς τον όσο περισσότερο μπορούν. Υποθέτω πως βγάζει νόημα από οικονομικής πλευράς, όμως από την οπτική ενός αναγνώστη, είναι βλακώδης κίνηση, και πιστεύω πως έχει κάνει τεράστια ζημιά. Προσωπικά έχω σταματήσει να το αγοράζω εδώ και πολλά χρόνια, και περιμένω να δω τι θα κάνουν όταν τελειώσει ο Ρόσα.

σ.σ: Το τελευταίο βίντεο του PhantomDuck σχετικά με την ιστορία TimeCrime που δημοσιεύεται στα τελευταία τεύχη του Μίκυ Μάους. Μπορείτε να δείτε πολλά αφιερώματα σε σειρές και εκδόσεις Disney στο κανάλι του στο Youtube.

ChrisM^2: Το μόνο που έχει απομείνει πια στο ΚΟΜΙΞ από τον παλιό εαυτό του είναι ο τίτλος του. Έχω σταματήσει να το αγοράζω τα τελευταία τέσσερα χρόνια και δυο που έτυχε να τα αγοράσω, δε θυμάμαι κι εγώ γιατί, τα χάρισα με το σκεπτικό ότι θα πιάσουν τόπο. Ακόμα και την εποχή της πτώσης του Τερζόπουλου, υπήρχε κάτι ενδιαφέρον να διαβάσεις στα καλογραμμένα και ψαγμένα άρθρα του, στα Νέα της Ένατης Τέχνης και στα Γράμματα στη Σύνταξη.

ΚΟΜΙΞ: Αυτό το περιοδικό όπως φαίνεται και από το ψευδώνυμο που τελικά υιοθέτησα το αγαπάω πολύ και οπότε για αυτό, ότι γίνεται αυτή τη στιγμή μου φαίνεται πολύ άσχημο. Θυμίζει μια εποχή χάους όπου βάζουμε συνεχώς κάτι παλιό που ήταν επιτυχημένο και μετά συνεχίζουμε στον αυτόματο πιλότο όσον αφορά τις υπόλοιπες ιστορίες.

Αυτό είναι για μένα οι ανατυπώσεις των ιστοριών του Ρόσα που καταλαμβάνουν το μεγαλύτερο μέρος του περιοδικού με το υπόλοιπο υλικό να ποικίλλει σε ποιότητα. Δυστυχώς, επί το πλείστων μπαίνουν όλο οι ίδιοι δημιουργοί, δεν υπάρχουν πλέον ουσιαστικά άρθρα παρά μόνο ένα της ανατύπωσης και κόπηκε η στήλη με τα γράμματα στη σύνταξη. Επομένως μιλάμε για ένα περιοδικό «σκελετό» πλέον, ένα ΚΟΜΙΞ που έχει χάσει την ταυτότητα του και δεν ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα περιοδικά.

Ενώ η Καθημερινή, είχε δείξει καλά δείγματα με τα πρώτα 18 τεύχη μετά αυτό άλλαξε. Είχαν βρει το κατάλληλο μοτίβο για μένα. Έχω σταματήσει να αγοράζω το περιοδικό από το 2016 γιατί δεν να μου προσφέρει κάτι και μου δημιουργούσε τοξικότητα που φαινόταν στα reviews μου. Είμαι όμως περίεργος να δούμε τι θα έχουμε μετά τις ανατυπώσεις.

Πρόσφατα είδαμε πως συνεχίζει το ΚΟΜΙΞ μετά τον Rosa. Πως σαν φάνηκαν οι τελευταίες κινήσεις του περιοδικού;

ΚΟΜΙΞ: Με το πιο πρόσφατο τεύχος του ΚΟΜΙΞ, που μας δείχνει τα πρώτα δείγμα μιας μετά Ρόσα εποχής από ότι φαίνεται τα πρώτα δείγματα δεν είναι θετικά δυστυχώς. Το συγκεκριμένο τεύχος έχει δώδεκα ιστορίες και η κεντρική είναι μια δεκασέλιδη ιστορία του Μάρκο Ρότα. Πάλι έχουμε μόνο ένα άρθρο και τρεις ολιγοσέλιδες του Ρόσα. Όλο αυτό δυστυχώς θυμίζει τα χρόνια παρακμής του ΚΟΜΙΞ της Νέας Ακτίνας. Μόνο που τώρα είναι ακόμα χειρότερα!

Φανταστείτε ότι στο επόμενο τεύχος άρχισαν και τα όπως θα χαρακτηρίζαμε «clickbait» εξώφυλλα με τον Ρόσα… Θα μου πείτε είναι πολύ καλύτερα από το να βλέπουμε τα εξώφυλλα του Ναρντοπ όπως την Α΄ Περίοδο και θα απαντήσω δεν διαφωνώ αλλά να φτάσουμε σε αυτό το σημείο για να πουλήσει το περιοδικό… Τραγικό θα το χαρακτήριζα διότι δεν λένε να ξεκολλήσουν από τον Ρόσα για να πουλήσουν δηλαδή το μόνο που βλέπουμε στο ΚΟΜΙΞ πλέον είναι το brand και γίνεται εντελώς εμπορικό περιοδικό.

Για να δούμε το πόσο έχει ξεπέσει το περιοδικό αρκεί κανείς με ποια ιστορία έκλεισε το 2020 το Μίκυ Μάους και με ποια το ΚΟΜΙΞ. Η διαφορά είναι εμφανής πιστεύω. Αυτό γιατί το Μίκυ Μάους κλείνει την χρονιά όντας πιο σοβαρό περιοδικό με μια πολύ καλή ιστορία, TimeCrime (Εγκληματική Οργάνωση) με εκπληκτικό εξώφυλλο και σχέδιο ενώ το ΚΟΜΙΞ με μια απλή δεκασέλιδη. Το σημαντικό στο ιστορικό περιοδικό θα είναι να έχουμε ΚΑΛΕΣ ιστορίες! Προσωπικά προτιμώ ένα τεύχος να έχει 1 καλή ιστορία παρά 12 διότι προτιμώ την ποιότητα από την ποσότητα.

Δυστυχώς δεν μπορώ να διακρίνω πραγματικά σε τι διαφέρει το ΚΟΜΙΞ από το Super Μίκυ της εκδοτικής. Με τον καιρό γίνονται όλο και πιο ίδια που σημαίνει ότι το ΚΟΜΙΞ έχει χάσει την ταυτότητα του. Το design του περιοδικού (ειδικά στα εξώφυλλα) κιόλας έχει μείνει στάσιμο με την μαυρίλα αλλά ταιριάζει με την τωρινή του κατάσταση… Αν δεν αλλάξει κάτι σύντομα θα λέμε ότι ο ιστορικός αυτός κύκλος δεν έχει λόγο ύπαρξης με την μορφή που είναι τώρα.

Και όμως θα αναρωτηθείτε μήπως δεν υπάρχουν ιστορίες; Δεν ισχύει αυτό. Ας πάρουμε για παράδειγμα τον σχεδιαστή Άριλντ Μίντουν που μπαίνουν ιστορίες του στο ΚΟΜΙΞ ακόμα και τώρα. Ο συγκεκριμένος έχει σχεδιάσει ιστορίες όπως το «Σκρουτζ εναντίον Σκρουτζ» η οποία είναι μία πολύ όμορφη ιστοριούλα που κάνει αναφορές στο παρελθόν του Σκρουτζ σύμφωνα με τον Βίο και πολιτεία και περιμένει να δημοσιευτεί από το 2009. Γιατί μπαίνει σαν κύρια ιστορία μια αδιάφορη δεκασέλιδη αντί αυτής;

Ο συγκεκριμένος έχει σχεδιάσει ακόμα μία πολύ όμορφη ιστορία, το Orphan’s Christmas που εξερευνάει πάλι το παρελθόν του θείου Σκρουτζ. Μια Χριστουγεννιάτικη ιστορία που θα ήταν ότι πρέπει για την γιορτινή περίοδο που μας πέρασε. Αντί αυτής όμως είδαμε ως κεντρική την τετρασέλιδη ιστορία του Ρόσα, «Ωχ Έλατο!» που ήταν ανούσια… Όπως καταλάβατε ιστορίες υπάρχουν αλλά γίνονται κακές επιλογές. Αυτές οι ιστορίες είναι μερικές από τις επιλογές που θα έπρεπε να είχαν γίνει. Ας ελπίσουμε το περιοδικό να βρει τον δρόμο του.

Chris^M2: Θελήσαμε να στήσουμε ένα περιοδικό που να ξεχωρίζει, για να δημοσιεύσουμε ιστορίες που ξεχωρίζουν και, είτε δεν έχουν δημοσιευτεί ποτέ στη χώρα μας, είτε είχαν παρουσιαστεί παλαιότερα σε άλλους, εξαιρετικά δυσεύρετους πια, τίτλους των εκδόσεών μας.» Αυτά ήταν λόγια του προηγούμενου εκδότη του ΚΟΜΙΞ από το επετειακό τεύχος 121 και περιγράφει πολύ περιεκτικά ποιος ήταν ο λόγος ύπαρξης του περιοδικού. Τι από αυτά υπάρχει σήμερα στο ΚΟΜΙΞ; Τίποτα! Όπως και στην εποχή Ρόσα, που τελείωσε επιτέλους ύστερα από πέντε χρόνια, το περιοδικό, με την πορεία που φαίνεται να συνεχίζει να ακολουθεί το 2021, δεν έχει να προσφέρει τίποτα ουσιαστικό στους αναγνώστες. Προσωπικά, εμμένω στο ότι το ΚΟΜΙΞ, με όποια σκαμπανευάσματα είχε, τελείωσε στο τεύχος 18 της Β΄ Περιόδου και από εκεί και πέρα έχει σταματήσει να με απασχολεί η πορεία του.

(σ.σ: Απ’ όσο πληροφορηθήκαμε από την ομάδα του Wiki, ο Γιώργος-PhantomDuck θα ετοιμάσει κι ένα βίντεο στο κανάλι του στο Youtube σχετικά με το ΚΟΜΙΞ και τις κινήσεις του)

Ποια είναι η άποψή σας για τις ελληνικές Disney εκδόσεις γενικότερα από τη στιγμή που έχει αναλάβει η Καθημερινή; Σε τι διαφέρει από τον Τερζόπουλο και τι άλλο θα θέλατε να έχετε δει αυτά τα έξι χρόνια που είναι υπεύθυνη των εκδόσεων;

Alexoni97: Οι ελληνικές εκδόσεις σίγουρα βίωσαν μία σημαντική και μεγάλη αλλαγή όταν πήρε τα σκήπτρα η Καθημερινή από τον Τερζόπουλο. Όλοι ελπίζαμε αυτή η νέα εκδοτική προσπάθεια να στεφθεί από επιτυχία καθώς και να διορθώσει ορισμένα από τα κακώς κείμενα του Τερζόπουλου. Η Καθημερινή έχει το θετικό ότι είναι μεγάλη εφημερίδα, επομένως μπορεί να φέρει σε πολλά σπίτια φτηνά κόμικς κι έχει προσφέρει μνημειώδεις σειρές στο ελληνικό κοινό, όπως την Βιβλιοθήκη του Καρλ Μπαρκς και αυτή την περίοδο του Ρομάνο Σκάρπα.

Αυτό όμως που αποτελεί και μεγάλο της προτέρημα, ότι είναι δηλαδή μεγάλη και οικονομικά βιώσιμη επιχείρηση, έχει αποτελέσει και την μεγαλύτερη της αδυναμία, καθώς έχει χαθεί κάθε επαφή με τους αναγνώστες. Ούτε μέσω διαδικτύου ούτε μέσω των περιοδικών ούτε μέσω κάποιου καταστήματος δεν έρχεται σε επαφή με όλους εμάς που πάμε κάθε εβδομάδα στα περίπτερα και την στηρίζουμε. Συνεχίζει έτσι το έργο της αποκομμένη από τις επιθυμίες και τα θέλω των αναγνωστών της, έχοντας σημειώσει ως αποτέλεσμα και σημαντικές αποτυχίες, όπως το κλείσιμο του περιοδικού Φάντομ. Όλοι οι φανατικοί Ντισνεάκηδες θα συνεχίσουμε να την στηρίζουμε φυσικά καθώς έχει προσφέρει πολλά τεύχη στην συλλογή μας, αλλά εχθρός του καλού το καλύτερο!

PhantomDuck: Η Καθημερινή κατ’ εμέ ξεκίνησε με σαθρά θεμέλια. Όλος ο κόσμος είχε μάθει πως «τα Disney έκλεισαν στην Ελλάδα» πριν λίγους μήνες, και δεν κατάφερε να ενημερώσει επαρκώς την κοινή γνώμη. Δεν έκανε χαμό όταν ξεκίνησαν να επανακυκλοφορούν. Κράτησε τα ίδια περιοδικά, όμως ξεκίνησε την αρίθμηση των περιοδικών από την αρχή. Έχει εξαλείψει κάθε αναφορά στον προηγούμενο εκδότη, όμως κράτησε το brandname των περιοδικών που ο κόσμος έχει συνδέσει με τον προηγούμενο εκδότη. Αναφέρει τα περιοδικά της π.χ. ως «Το ΚΟΜΙΞ #75», αγνοώντας πως αυτό το τεύχος έχει ήδη κυκλοφορήσει από προηγούμενο εκδότη, δημιουργώντας έτσι μπέρδεμα στον αναγνώστη ο οποίος θα πρέπει να καταφύγει σε ανεπίσημους χαρακτηρισμούς όπως «Β’ περίοδος» ή «Νέα περίοδος».

Θα μπορούσε να έχει κρατήσει την ίδια αρίθμηση και να εκμεταλλευτεί διαφημιστικά το γεγονός των 2.500 τευχών Μίκυ Μάους και 50 ετών ιστορίας. Δεν το έκανε. Όλα αυτά δείχνουν πως δεν είχαν ξεκάθαρο όραμα, απλώς πιθανότατα έκαναν ό,τι τους έλεγε ο υπεύθυνος του μάρκετινγκ. Βέβαια, η Καθημερινή δεν έχει κάνει τα πάντα λάθος, ούτε ο Τερζόπουλος έκανε τα πάντα σωστά. Όμως η Καθημερινή ξεκίνησε με μεγάλες προσδοκίες και βλέπουμε πως προσγειώθηκε πολύ ανώμαλα.

ChrisM^2 : Η μόνη ελληνική ντισνεϋκή έκδοση που αγοράζω (και αυτή περιστασιακά πια) είναι το Μίκυ Μάους. Πιστεύω ότι γίνεται καλή δουλειά σε αυτό και δε με νοιάζει πλέον που ιστορίες επιπέδου ΚΟΜΙΞ μπαίνουν σε αυτό, αρκεί που μπαίνουν μόνο. Θα ήθελα μόνο να συνοδεύονται και από σχετικά άρθρα ή αφιερώματα, έστω και μεταφρασμένα από τα ιταλικά.

Επίσης, με ενοχλεί κάπως που σταμάτησαν να μεταφράζονται τα ηχητικά εφέ, ενώ και η επιμέλεια του κειμένου δε γίνεται με την ίδια προσοχή που γινόταν την περίοδο της Νέας Ακτίνας, με αποτέλεσμα να βρίσκω έστω ένα τυπογραφικό (ή σπάνια και ορθογραφικό) λάθος ΚΑΘΕ φορά που παίρνω να διαβάσω ένα τεύχος. Υποσυνείδητα, η Καθημερινή μου βγάζει μια προχειρότητα. Τέλος, με χαλάει που οι σελίδες απορροφούν τόσο πολλή υγρασία, κάτι που δε γινόταν την εποχή της Νέας Ακτίνας. Αυτά τα έξι χρόνια θα ήθελα να έχει ολοκληρωθεί η σειρά Φάντομ και να κυκλοφορούσαν οι ιστορίες του Ρόσα σε τόμους, ώστε να συνεχίσει το ΚΟΜΙΞ στο επίπεδο των πρώτων δεκαοκτώ τευχών της Β΄ Περιόδου.

ΚΟΜΙΞ: Η καλύτερη έκδοση της εκδοτικής πλέον είναι με διαφορά το Μίκυ Μάους λόγω της ποικιλίας που έχει κάθε τεύχος αλλά και του επιπέδου των κεντρικών ιστοριών. Οφείλω να αναφέρω όμως ότι η Καθημερινή μας πρόσφερε όλη την Βιβλιοθήκη του Μπαρκς σε πολύ καλή τιμή και πλέον έχουμε και την Βιβλιοθήκη του Σκάρπα. Κάτι που δύσκολα που θα βλέπαμε από τον Τερζόπουλο. Βέβαια, η σημαντική διαφορά τους είναι η επικοινωνία με τους αναγνώστες. Η Καθημερινή είναι αρκετά απρόσωπη και δεν επικοινωνεί αρκετά με κοινό της. Ακόμα, υστερεί στην διαφήμιση των περιοδικών της και δεν ξέρουμε τι πλεονεκτήματα (εκτός της τιμής) μπορεί να έχει ένας συνδρομητής κάποιου περιοδικού. Με λίγα λόγια κάνει τα λιγότερα δυνατά που θα μπορούσε να κάνει στην εποχή μας ώστε να προωθήσει τα περιοδικά της και είναι μυστικοπαθής.

Αν ήσασταν στην ομάδα των εκδόσεων της Καθημερινής, τι βελτιώσεις θα προτείνατε προς υλοποίηση και τι θα αλλάζατε στην εκδοτική λογική της;

PhantomDuck: Η εντύπωση που μου δίνει η εκδοτική, είναι πως δουλεύουν πολύ λίγα άτομα για να βγάλουν τεράστιο όγκο δουλειάς. Ξεκίνησαν αρκετά δυναμικά, όμως όσο περνάει ο καιρός, γίνονται συνέχεια περικοπές. Το χαρτί λεπταίνει, οι στήλες των νέων και αλληλογραφίας ξηλώνονται, τα ηχητικά εφέ στις ιταλικές ιστορίες μένουν αμετάφραστα επειδή θέλουν παραπάνω γραφιστική δουλειά (δεν έρχονται σε layers). Αυτά ο κόσμος τα καταλαβαίνει, και βλέπει μια εικόνα εκδοτικής που είναι στον αυτόματο πιλότο.

Γιατί να τη στηρίξει όταν η ίδια εκδοτική δεν ενδιαφέρεται; Αυτά είναι βαθιά προβλήματα που δεν λύνονται απλώς με μερικές δημοσιεύσεις καλών ιστοριών σε ένα περιοδικό. Οι εποχές που έβγαζες τεύχη στα περίπτερα και πωλούνταν μόνα τους, έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Θέλει επικοινωνία με τον κόσμο, παρουσία σε φεστιβάλ, κάλεσμα δημιουργών για signing (πιθανότατα σε συνδυασμό με έκτακτες εκδόσεις), online κατάστημα, έξυπνες διαφημιστικές προσεγγίσεις. Όλα αυτά όμως απαιτούν σχεδιασμό, πρόγραμμα, χρόνο και χρήμα, κάτι που δυστυχώς η εκδοτική φαίνεται πως δεν είναι διατεθειμένη να επενδύσει.

ChrisM^2 : Καταρχάς, θα απαιτούσα να σταματήσει η φρικωδία που συντελείται στο ΚΟΜΙΞ από το 2016, ίσως και να πάψει να εκδίδεται μια για πάντα το περιοδικό, και θα πρότεινα την έκδοση ενός τελείως νέου περιοδικού, απαλλαγμένου από τη σκιά του ΚΟΜΙΞ, που θα περιείχε μια μίξη κλασικών και καινούριων διαλεγμένων ιστοριών, φυσικά με τα άρθρα και τις στήλες των νέων και της αλληλογραφίας του προκατόχου του. Επειδή ένα τέτοιο εγχείρημα δεν ξέρω κατά πόσο θα ήταν εφικτό στην Ελλάδα, ιδίως στη μετά-κορονοιό εποχή, ίσως απλά οι αλλαγές αυτές να συντελούνταν στο ΚΟΜΙΞ. Τέλος, θα πίεζα για μεγαλύτερη προώθηση των περιοδικών.

ΚΟΜΙΞ: Θα συμφωνήσω με τις απαντήσεις των προηγούμενων και θα προσθέσω πως θα πρέπει να γίνει και έξυπνη χρήση των σόσιαλ μίντια που τα χρησιμοποιεί πολύ ο κόσμος. Ήδη η σελίδα του Ιταλικού Topolino το κάνει αυτό. Επικοινωνεί με τον κόσμο, δείχνει τι ιστορίες έχει το περιοδικό κάθε φορά, διαφημίζει διάφορες εκδόσεις. Δεν ανεβάζει απλώς μια εικόνα που λέει ότι κυκλοφορεί το εκάστοτε περιοδικό και τελειώνει εκεί όπως γίνεται στη χώρα μας. Από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μπορείς να πάρεις και ένα «feedback» για τα τεύχη και να δεις που χρειάζεται βελτίωση.

Ακόμα, θα πρέπει κάθε περιοδικό να έχει την δική του ταυτότητα πράγμα που σημαίνει επενδύουμε στα δυνατά σημεία του καθενός από 4 περιοδικά. Το ΚΟΜΙΞ θα πρέπει να επιστρέψει στο να είναι το περιοδικό με τις πληροφορίες, τα άρθρα, τη στήλη με τα γράμματα στην σύνταξη και με τις καλές ιστορίες. Όλο αυτό θέλει υπομονή και αλληλεπίδραση με το αναγνωστικό κοινό. Τέλος, καλό θα ήταν να υπήρχε και ένα eshop για να βρίσκει κάποιος εύκολα τα περιοδικά. Ειδικά στην εποχή μας και με τις τωρινές συνθήκες γίνεται όλο και πιο αναγκαία η ύπαρξη αυτού.

Παρακολουθείτε ξένες Disney εκδόσεις; Αν ναι, ποια ιστορία σας που δεν έχει δημοσιευθεί στην Ελλάδα, θα θέλατε να μας τη φέρουν στα ελληνικά;

Alexoni97: Από ξένες εκδόσεις παρακολουθώ κυρίως την Αμερικάνικη σκηνή, καθώς μόνο αγγλικά γνωρίζω αρκετά καλά για να μπορώ να διαβάσω τις ιστορίες. Κυριότερο χαρακτηριστικό της αγοράς αυτής που εκτιμώ είναι οι σκληρόδετοι ποιοτικοί τόμοι που περιέχουν τα καλύτερα έργα ενός καλλιτέχνη, όπως η σειρά Disney Masters της Fantagraphics, ενώ υπάρχει και η πολύ αξιόλογη βιβλιοθήκη του Ντον Ρόσα, ο οποίος ωστόσο είναι υπερκορεσμένος στην χώρα μας. Αυτό που θα ήθελα να έρθει και στη χώρα μας αποτελούν οι Γαλλικές πρόσφατες ιστορίες Ντίσνεϋ της Glenat ορισμένες από τις οποίες έχουν κυκλοφορήσει στα αγγλικά και είναι πραγματικά πολύ αξιόλογες και θα ήθελα πολύ να τις διαβάσω και στα ελληνικά…

PhantomDuck: Ο μεγάλος μου καημός είναι η γαλλική σειρά Disney της Glénat. Είναι αριστουργηματικές ιστορίες που απ’ ό,τι φαίνεται δεν θα τις δούμε ποτέ στην Ελλάδα, ενώ λίγες τους έχουν βγει στα αγγλικά. Μου άρεσαν τόσο που αγόρασα τους γαλλικούς τόμους και τους μετέφρασα καρέ καρέ με διαδικτυακό μεταφραστή επειδή δεν γνωρίζω γαλλικά.

Επίσης, όσο οξύμωρο και αν ακούγεται, η «Don Rosa Library» της Fantagraphics είναι μια εξαιρετική έκδοση. Λατρεύω τις ιστορίες του Ρόσα. Έχω κουραστεί με το περιοδικό Κόμιξ που βάζει για 5 χρόνια ανατυπώσεις ιστοριών του, όμως αν παρουσιαστούν σε 10 συγκεντρωτικούς, πολυτελείς τόμους, τότε θα χαρώ να ξοδέψω τα χρήματά μου.

Τι άλλα κόμικ διαβάζετε εκτός Disney; Υπάρχει κάποιο που αγαπάτε πολύ και δεν το έχουμε δει στα ελληνικά;

Alexoni97: Τα κόμικς Ντίσνεϋ αποτελούν το συντριπτικά μεγαλύτερο κομμάτι της συλλογής μου, αλλά υπάρχουν και άλλα αναγνώσματα που απολαμβάνω, ιδιαίτερα τα γαλλοβελγικά της Μαμούθκομιξ καθώς και ο Κόρτζο Μαλτέζε του Ούγκο Πραττ. Η αλήθεια είναι ότι δυστυχώς πολλές σειρές έχουν μείνει ημιτελείς στην χώρα μας (Αλίξ, Αχιλλέας Ταλόν, Ιζνογκούντ κ.α.), τις οποία θα ήθελα κάποτε να δούμε ολοκληρωμένες στην χώρα μας. Με μεγάλη ανυπομονησία προσμένω επίσης και το νέο Αστερίξ, το οποίο ακόμα δεν έχει δυστυχώς κυκλοφορήσει στην χώρα μας, παρότι έχει βγει από πέρσι στην Γαλλία.

PhantomDuck: Διαβάζω υπερβολικά πολλά manga. Η Anubis κάποτε είχε κάνει μια κρούση, όμως θεωρώ πως δεν τα αντιμετώπισε όπως έπρεπε. Όπως και να ‘χει, έχω ουκ ολίγους τίτλους στα αγγλικά. Πέραν της Ιαπωνίας, μου αρέσουν πολύ «καρτούν», τίτλοι δηλαδή όπως Αστερίξ, Λούκυ Λουκ, Λεονάρντο, Ιζνογκούντ, αλλά και άλλα όπως Μαφάλντα, Γκάρφιλντ. Είμαστε τυχεροί, τα περισσότερα εξ αυτών υπάρχουν σε ελληνικές εκδόσεις.

ChrisM^2 : Λατρεύω τα μάνγκα και το Walking Dead, αν και διαβάζω γενικά διάφορα, όπως Αστερίξ κλπ. Δεν εξαρτώμαι σε γενικές γραμμές από την ελληνική γλώσσα. Τα αγγλικά με καλύπτουν και, αν δεν υπάρχει ούτε στα αγγλικά, με λίγη έρευνα μπορεί να βρεθεί τουλάχιστον μια τίμια μετάφραση από φαν.

ΚΟΜΙΞ: Πέρα από τα Ντίσνεϋ που έχουν την κυρίαρχη θέση, διαβάζω μάνγκα, υπερηρωικά κόμικς, Κόρτο Μαλτέζε, τα Αστερίξ και Λούκυ Λουκ της Μαμούθ και γενικά όποιο BD μου κάνει το κλικ. Από τα αγαπημένα μου κόμικ των τελευταίων χρόνων είναι το House Of X/Powers Of X του Jonathan Hickman (μιας και λατρεύω τους X-Men) και για να πω την αλήθεια μου καλύπτομαι από την αγγλική έκδοση. Γενικά τα υπερηρωικά δεν μου αρέσει να τα διαβάζω στα ελληνικά. Αυτή τη στιγμή δεν ανυπομονώ για κάποιο συγκεκριμένο κόμικ να βγει στη γλώσσα μας.

Κλείνοντας με τις Disney ερωτήσεις θα ήθελα ο καθένας αν μπορεί να αναφέρει 2-3 αγαπημένους δημιουργούς, καθώς και αγαπημένες του Disney ιστορίες.

Alexoni97: Μεγάλη αγάπη είναι φυσικά ο Καρλ Μπαρκς και ο Ντον Ρόσα, τους οποίους γνώρισα σε μεγαλύτερη ηλικία και μέσω της συλλογής της Καθημερινής αλλά και μέσω της Βιβλιοθήκης ΚΟΜΙΞ του Τερζόπουλου. Και οι δύο έχουν παράγει σημαντικό και αξιομνημόνευτο έργο ασύγκριτης ποιότητας, το οποίο πρέπει να υπάρχει στην συλλογή κάθε κομιξόφιλου, όχι μόνο ντισνεόφιλου. Μεγάλη αγάπη είναι κι ένας άλλος, συχνά παραγνωρισμένος, Ιταλός σχεδιαστής, ο Τζόρτζιο Καβατσάνο, που έχει σχεδιάσει αμέτρητες ιστορίες τις όποιες έχουμε δει σχεδόν σε κάθε περιοδικό στην χώρα μας. Αξέχαστες ιστορίες είναι οι παρωδίες του και ειδικά «Η Αληθινή Ιστορία του Χίλια Εννιακόσια» και η «Καζαμπλάνκα», που μας μεταφέρουν με απίστευτα ρεαλιστικό τρόπο σε άλλες εποχές και περασμένα μεγαλεία!

PhantomDuck: Δύσκολα μου βάζεις. Από κλασικούς φυσικά οι Μπαρκς / Ρόσα με την ιταλική σχολή να ακολουθεί (Σκάρπα, Κατατσάνο, Μάσσιμο Ντε Βίτα). Νομίζω όμως πως πρέπει να αναφερθούμε στους νεότερους που κρατάνε τα κόμικς στα χέρια τους αυτή τη στιγμή. Ο σημαντικότερος κατ’ εμέ αυτήν την περίοδο είναι αναμφίβολα ο Κάστυ, καθώς επίσης και δημιουργοί όπως ο Μάρκο Τζερβάσιο, Στέφανο Τουρκόνι, Κλαούντιο Σιαρρόνε και πάρα πολλοί ακόμα. Δεν θα αναφερθώ σε αγαπημένες ιστορίες, επειδή θα ξεφύγουμε τελείως από χώρο, είναι αμέτρητες. Άντε ίσως το «Σπαθί των πάγων» τιμής ένεκεν.

ChrisM^2 : Αρτιμπάνι, Μοττούρα, Ραντίτσε-Τουρκόνι. Μπαρκς και Ρόσα θεωρούνται δεδομένοι κατ’ εμέ, γι’ αυτό τους παραλείπω. Από τους προαναφερθέντες ξεχωρίζω τις ιστορίες «Μόμπυ Ντικ», «Μητρόπολη», «Η Μεγάλη Αμμοθάλασσα» και «Ανεκτίμητη Αξία».

ΚΟΜΙΞ: Πολύ ωραία και δύσκολη ερώτηση. Από τους Αμερικάνους κλασικούς πάντα είναι το δίδυμο Καρλ Μπαρκς και Ντον Ρόσα. Από την μεριά της Ιταλικής σχολής όμως έχουμε και κλασσικούς και σύγχρονους. Οπότε όσον αφορά τους κλασσικούς θα αναφέρω τους Σκάρπα, Κάρπι και Ντε Βίτα. Από τους σύγχρονους ξεχωρίζω περισσότερο τους Πάολο Μοττούρα, Κάστυ, Τζερβάζιο και Τουρκόνι. Έχω μεγάλη αδυναμία στον Μοττούρα και ειδικά στο «Μόμπυ Ντικ» που το έχω σε 3 διαφορετικές εκδόσεις (ελληνική, αγγλική ιταλική). Γενικά για τους υπόλοιπους θα αναφέρω μερικές ιστορίες ενδεικτικά όπως «Το Μυστικό του Παλιού Κάστρου», «Γράμμα από το Σπίτι», «Το Σπαθί των Πάγων», «Η Αυτοκρατορία των Πάγων», «Το Παπί των Δασών». Γενικά, είναι πολλές οι αγαπημένες μου ιστορίες.

Ποιοι είναι οι μελλοντικοί στόχοι του ΚΟΜΙΞ Wiki σαν πλατφόρμα και σαν webzine;

ΚΟΜΙΞ: Μελλοντικοί στόχοι στο Wiki είναι να γράψουμε περισσότερα άρθρα και να κάνουμε περισσότερες «μελέτες» ώστε να συγκεντρώσουμε ενδιαφέρουσες πληροφορίες γύρω από τις οποίες θα συζητούν οι φαν των Ντίσνεϋ κόμικς. Από την άλλη με το webzine επιθυμούμε να περάσουμε όλοι καλά μιλώντας για επίκαιρα θέματα και δημιουργούς, αναλύοντας ιστορίες και γενικά σχολιάζοντας τι συμβαίνει στην Ντισνεϊκή σκηνή τόσο της χώρας μας όσο και του εξωτερικού.

Που μπορεί να σας βρει ο κόσμος στα social media;

PhantomDuck: Στο κανάλι μου στο youtube Phant0mDuck.

ΚΟΜΙΞ: Μπορεί να μας βρει στα Facebook, Twitter, Youtube και Instagram ως ΚΟΜΙΞ Wiki. Υπάρχει ακόμα και server στο Discord με το ίδιο όνομα. Ανεξάρτητα από τα social media υπάρχει και η ιστοσελίδα DisneyComicsPress όπου γίνονται παρουσιάσεις και κριτικές τευχών και μιλάμε για τα Ντισνεϊκά νέα.

Ένα μήνυμα για τους αναγνώστες του anthem.gr;

PhantomDuck: Μιας και προσωπικά κατακεραύνωσα την Καθημερινή, αξίζει να προσθέσω πως έχουν κάνει και αρκετές καλές κινήσεις. Η σημαντικότερη είναι η έκδοση της «Μεγάλης Βιβλιοθήκης Disney» που συλλέγει τα άπαντα του Καρλ Μπαρκς. Δόθηκε σαν ένθετα με την κυριακάτικη εφημερίδα της, και είναι αναμφίβολα μία από τις πιο σημαντικές εκδόσεις κόμικς που έχουν κυκλοφορήσει ποτέ στην Ελλάδα. Εξαιρετική κίνηση που έβαλε τις ιστορίες του Καρλ Μπαρκς σε δεκάδες χιλιάδες σπίτια.

Εύφημος μνεία στο «Μίκυ Μάους» που φαίνεται πως είναι ο τίτλος που φροντίζουν περισσότερο απ’ όλους. Βλέπουμε πως ανανεώνεται συνεχώς, βάζει πρόσφατες ιστορίες και γενικά είναι ένας πολύ καλός τρόπος ώστε να ενημερωνόμαστε για τις ιστορίες της επικαιρότητας της Ιταλίας. Είναι το μόνο περιοδικό που δεν έχω χάσει τεύχος του και προτείνω σε όλους να το αγοράζουν. Δεν έχει πάντα αριστουργήματα, όμως είναι αξιοπρεπέστατο σε γενικές γραμμές.

ChrisM^2: Μην αγοράζετε το ΚΟΜΙΞ!

ΚΟΜΙΞ: Προσωπικά θα ήθελα αρχικά να ευχαριστήσω εσένα Νίκο για αυτή την υπέροχη συνέντευξη. Όσο για τους αναγνώστες εύχομαι να μην τους κουράσαμε και τους ευχαριστώ πάρα πολύ που αφιέρωσαν τον χρόνο τους να διαβάσουν τις απαντήσεις μας. Θέλουμε να γινόμαστε όλο και καλύτεροι και αυτό μπορούμε να το πετύχουμε λαμβάνοντας πάντα υπόψιν τα σχόλια του κοινού.

The post Συνέντευξη “ΚΟΜΙΞ Wiki” Μέρος 2ο: Μια συζήτηση γύρω από τα κόμικ της Disney και όχι μόνο appeared first on anthem.gr.

Πριν ξεκινήσουμε τη συνέντευξη θα ήθελα όπως πάντα να πω πέντε πράγματα για τους ανθρώπους που φιλοξενούμε σήμερα στο anthem.gr. Από τότε που ξεκίνησα να ασχολούμαι ξανά ενεργά με τα κόμικ, ένιωσα μια ανάγκη να ξαναπιάσω ιστορίες Disney μετά από 6-7 χρόνια που απείχα από εκείνες. Μέσω της συμμετοχής στο GreekComics, έμαθα για το ΚΟΜΙΞ Wiki και γνώρισα πολλούς από τους συντελεστές του.

Το ΚΟΜΙΞ Wiki είναι μία εξαιρετική προσπάθεια που γίνεται από ανθρώπους με μεράκι και αφορά τα Disney κόμικ. Δεν είναι σαν πολλά ελληνικά wikis που ξεκινούν και το αφήνουν μετά από 40-50 σελίδες. Πρόκειται για την πλουσιότερη και σημαντικότερη εγκυκλοπαίδεια γνώσεων για ήρωες, δημιουργούς και ιστορίες Disney που έχουμε στα ελληνικά. Και οι δημιουργοί του δεν το κρατούν απλά ζωντανό για σχεδόν μία δεκαετία. Είναι ένα wiki που εκτός όλων των άλλων, έχει βγάλει τη δική του έντυπη αυτοέκδοση και δικό του ηλεκτρονικό webzine με την πρώτη περίοδο να μετρά 13 τεύχη και τη δεύτερη που ξεκίνησε πρόσφατα να έχει προσθέσει ακόμα 2. Μάλιστα την πρώτη τους αυτοέκδοση την είχαμε φωτογραφήσει στο φεστιβάλ Με Πενάκι και Σκαπάνη πριν από αρκετά χρόνια.

Συνομιλήσαμε λοιπόν με τον Κώστα, το Γιώργο, τον Αλέξανδρο και τον Χρήστο, γνωστοί με τα ψευδώνυμα τους ΚΟΜΙΞ, PhantomDuck, Alexoni97 και ChrisM^2 και η συζήτηση ήταν εξαιρετικά ενδιαφέρουσα. Αποφασίσαμε ότι επειδή οι ερωτήσεις γύρω από το Wiki μπορούσαν να επεκταθούν αρκετά, θα χωρίζαμε τη συνέντευξη σε δύο μέρη προκειμένου να πιάσουμε και ένα άλλο θέμα που απασχολεί την ελληνική Disney κοινότητα. Την τωρινή κατάσταση των εκδόσεων Disney, τις καλές κινήσεις, τις ενστάσεις και φυσικά την περίεργη φάση που διανύει το περιοδικό που έδωσε το όνομα σε όλη την προσπάθειά τους. Σήμερα ξεκινάμε με το πρώτο μέρος που αφορά την ΚΟΜΙΞ Wiki.

Πότε ξεκίνησε το ΚΟΜΙΞ wiki και από ποιους; Μιλήστε μας λίγο για την τωρινή σύνθεση της συντακτικής ομάδας.

ΚΟΜΙΞ: Το ΚΟΜΙΞ Wiki δημιουργήθηκε στις 31 Ιανουαρίου 2011, από εμένα τον ΚΟΜΙΞ (Κώστα). Εκείνη την περίοδο είχα ανακαλύψει την Wiki (τώρα Fandom) και τελικά πήρα την απόφαση να φτιάξω μια σελίδα για το αγαπημένο μου περιοδικό, το ΚΟΜΙΞ! Άρχισε δειλά ως ένας ιστότοπος με πολύ λίγες σελίδες και υλικό βασισμένο στην Wikipedia. Στην αρχή, δεν είχε κόσμο αλλά αυτό δεν με έκανε να το βάλω κάτω και να μην συνεχίσω να την αναπτύσσω. Σιγά σιγά βρήκε το δρόμο της η ιστοσελίδα και εμπλουτίστηκε με αρκετά άρθρα ενώ άρχισαν να έρχονται νέα μέλη. Σημαντικό ρόλο στις αρχές έπαιξε και ο Tightwad (Φαίδων) που γνώρισα από το Greekcomics, ο οποίος λίγο αργότερα έφτιαξε ένα αγγλικό Wiki που ήταν αφιερωμένο στις ιστορίες των Καρλ Μπαρκς και Ντον Ρόσα.

Κατά την διάρκεια αυτής της (σχεδόν) δεκαετούς πορείας έχουν περάσει από το ΚΟΜΙΞ Wiki πολλά αξιόλογα μέλη. Η τωρινή σύσταση της συντακτικής ομάδας έχει ως εξής:

• ChrisM^2: Έχει δημιουργήσει πολλά όμορφα άρθρα όπως το Φαντομίας – Οι Συναρπαστικές Περιπέτειες Ενός Αριστοκράτη Λωποδύτη και γενικά όλα τα άρθρα που έχουν να κάνουν με τη σειρά του Φαντομία. Βοηθάει τους νέους χρήστες να εισαχθούν ομαλά στην Wiki και προτείνει ιδέες για την βελτίωση της Wiki.
• Alexoni97: Υπεύθυνος για την δημιουργία σελίδων όπως Ο Βίος και η Πολιτεία του Σκρουτζ Μακ Ντακ. Έχει φτιάξει τα περισσότερα άρθρα και χάρης τον ίδιο και την προσφορά του ξεπεράσαμε τις 2000 σελίδες! Πλέον βοηθάει δίνοντας σκαναρίσματα για σελίδες ιστοριών και για την διαφήμιση των τευχών του ΚΟΜΙΞ.
• Petross21: Άλλο ένα σημαντικό μέλος που έχει δημιουργήσει σελίδες για πολλές ιστορίες δημιουργών αλλά και συγκεντρωτικές σελίδες όπως Το Σύμπαν του Ρεπόρτερ Γκούφυ. Ένας από τους βασικούς του ρόλους είναι διόρθωση λαθών και βελτίωση άρθρων.
• ΚΟΜΙΞ: Συντονισμός της ομάδας και γενικός υπεύθυνος. Ασχολούμαι με το design της σελίδας, τη διόρθωση και την ενημέρωση άρθρων. Δημιουργώ και εμπλουτίζω τις γενικές σελίδες για σημαντικές εκδόσεις όπως Οι Μεγάλες Ιστορίες Disney.

Πώς αποφασίσατε να ξεκινήσετε ένα wiki γύρω από τις ελληνικές Disney εκδόσεις;

ΚΟΜΙΞ: Ο λόγος που δημιουργήθηκε είναι διότι ψάχνοντας εκείνη την περίοδο ήθελα να βρω κάποια ιστοσελίδα που να επικεντρώνεται στα κόμικς της Disney (και κυρίως στο ΚΟΜΙΞ). Τελικά βρήκα το ΚΟΜΙΞ Mag αλλά σύντομα αυτό έκλεισε για κάποιο λόγο. Τότε αποφάσισα ότι ήθελα να φτιάξω έναν χώρο όπου θα συγκεντρώνονται πληροφορίες για τους αγαπημένους μου χαρακτήρες αλλά και που κάποια στιγμή θα γεμίσει με άτομα που είχαν το ίδιο πάθος με εμένα. Έτσι θα γνωριζόμασταν και θα μιλούσαμε για τα αγαπημένα μας περιοδικά. Τότε ήταν και μια εποχή που τα σόσιαλ μίντια δεν ήταν όπως σήμερα, οπότε δεν ήταν τόσο εύκολο όσο τώρα να βρεις άτομα με το ίδιο πάθος.

Ποιο είναι το περιεχόμενο του wiki αυτή τη στιγμή; Γύρω από ποια θέματα μπορούν να βρουν σελίδες οι αναγνώστες;

ChrisM^2: Το ΚΟΜΙΞ Wiki περιλαμβάνει πάνω από 2180 σελίδες για χαρακτήρες, ιστορίες, δημιουργούς, τοποθεσίες, αντικείμενα και οτιδήποτε άλλο αφορά τον κόσμο τόσο του Ντόναλντ όσο και του Μίκυ, όπως τους γνωρίσαμε κυρίως μέσα από τις σελίδες του περιοδικού ΚΟΜΙΞ. Έχουν δημιουργηθεί σελίδες για όλες τις ιστορίες του Ντον Ρόσα και για παραπάνω από 450 ιστορίες που φιλοτέχνησε ο Καρλ Μπαρκς, καθώς επίσης και για όλα τα τεύχη του ομώνυμου περιοδικού της Α΄ Περιόδου (1988 – 2013), ενώ δημιουργούνται συνεχώς νέες για τα τεύχη της Β΄ Περιόδου (2014 – σήμερα). Μπορεί επίσης να επισκεφθεί κανείς πλήρεις καταλόγους των παραπάνω και ακόμα περισσότερων.

Καθώς η ποιότητα του περιοδικού βρίσκεται σε μια ατελείωτη πτώση τα τελευταία χρόνια, το περιεχόμενο του wiki έχει αρχίσει να εμπλουτίζεται και με σελίδες που αφορούν ιστορίες και χαρακτήρες που δεν έχουν δημοσιευθεί αποκλειστικά ή καθόλου στο ΚΟΜΙΞ και στην παρούσα φάση είναι κυρίως συγκεντρωτικές. Χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι οι Νέες Περιπέτειες του Φάντομ Ντακ (γνωστό και ως PKNA), ο Φαντομίας, ο Ρεπόρτερ Γκούφυ, καθώς και το σύμπαν του Δάσους, που περιλαμβάνει χαρακτήρες όπως οι Τσιπ και Ντέηλ, ο Κακός Λύκος και η Χιονάτη. Τέλος, μπορεί κανείς να βρει συνεντεύξεις από μέλη και μη του wiki που πάρθηκαν από μεγάλους δημιουργούς στα πλαίσια κάποιας διαδικτυακής επικοινωνίας ή κάποιου φεστιβάλ κόμικς.

Alexoni97: Το ΚΟΜΙΞ Wiki περιέχει μία ευρεία γκάμα θεμάτων, με κεντρικό άξονα φυσικά το περιοδικό ΚΟΜΙΞ, αλλά όχι μόνο. Στην σελίδα μπορούν να βρεθούν πληροφορίες για τα πάντα σχεδόν που αφορούν το περιοδικό ΚΟΜΙΞ και γενικότερα τα περιοδικά Ντίσνεϋ στην Ελλάδα κι εκτός συνόρων. Έτσι, μπορεί κάποιος να βρει σελίδες που αφορούν ιστορίες, αναλύσεις για διάφορους χαρακτήρες, παρουσιάσεις εκδόσεων, βιογραφίες δημιουργών και πολλά ακόμα.

Υπάρχει επίσης έντονη αλληλεπίδραση με τους επισκέπτες της σελίδες, με την συχνή διοργάνωση ψηφοφοριών αλλά και της έμπρακτης συμμετοχής τους, η οποία μπορεί να εκφραστεί είτε μέσω ενός απλού σχολίου είτε μέσω της δημιουργίας ενός θέματος. Πάνω από όλα το ΚΟΜΙΞ Wiki αποτελεί μία πηγή γνώσεων και πληροφοριών για τα Ντίσνεϋ, που όμοια της δεν υπάρχει στην Ελλάδα. Εξερευνώντας τις πολυάριθμες και κατατοπιστικές σελίδες της, οι επισκέπτες μπορούν να εμπλουτίσουν τις γνώσεις τους και να λύσουν την απορία τους για σχεδόν οποιοδήποτε θέμα, τόσο σχετικά με το περιοδικό ΚΟΜΙΞ όσο και γενικότερα τον κόσμο του Ντόναλντ και του Μίκυ.

Αν και ασχολείστε γενικότερα με ιστορίες, δημιουργούς και κόμικς Disney, η εγκυκλοπαίδεια πήρε το όνομα της από το ιστορικό περιοδικό ΚΟΜΙΞ. Πώς πάρθηκε αυτή η απόφαση;

Πάντα μου άρεσαν τα περιοδικά της Disney και κυρίως το ΚΟΜΙΞ και αυτό διότι ήταν ξεχωριστό. Το θεωρούσα ένα περιοδικό που σου πρόσφερε μεγάλο όγκο πληροφοριών που παλιότερα δεν υπήρχε τρόπος να τις βρεις. Ήταν κάτι μαγικό για μένα αυτή η γνώση. Μέσα από αυτό έμαθα δημιουργούς όπως ο Καρλ Μπαρκς, ο Ντον Ρόσα, ο Ντάαν Γίππες, ο Μάρκο Ρότα, ο Ντάνιελ Μπράνκα… Στην αρχή επιθυμούσα η ιστοσελίδα να επικεντρώνεται στο συγκεκριμένο περιοδικό γιατί αυτό ήταν μια πηγή πληροφοριών και γνώσης. Κάτι που αντιπροσωπεύει και ένα wikia, ένας χώρος όπου «βρίσκεις» ή και «προσθέτεις» γνώση. Αργότερα, όταν ήρθαν και τα υπόλοιπα μέλη, μετά από συζητήσεις αποφασίστηκε το Wiki να αφορά όλες τις εκδόσεις αλλά πάντα το επίκεντρο να συνεχίσει να είναι το ΚΟΜΙΞ. Το περιοδικό αυτό αναδεικνύει δημιουργούς οπότε θεωρήσαμε άδικο να μην επικεντρωθούμε και σε άλλους σημαντικούς δημιουργούς όπως ο Ντε Βήτα ή σε ανερχόμενα ταλέντα όπως οι Κάστυ, Μοττούρα και Τζερβάζιο. Ήταν σαν να πηγαίναμε κόντρα στο πνεύμα του ίδιου του ΚΟΜΙΞ. Και έτσι πάρθηκε η απόφαση να διευρύνουμε το περιεχόμενο του Wiki.

Ήταν μια ερώτηση αυτή που ήθελα να κάνω σχετικά με τη διεύρυνση του περιεχομένου σας, καθώς μέσω του wiki προσωπικά κατάφερα να βρω περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το Φαντομία και το σε ποια ελληνικά τεύχη μπορώ να βρω ιστορίες του. Πρέπει να πω ότι είναι μικρό μέρος των πληροφοριών που έχω πάρει γενικά από το WIki, καθώς πρόσφατα έκανα μια επιστροφή στο Disney κόμικ και με βοηθήσατε πολύ στην επανένταξη μου αυτή. Εκτός όσων αναφέρατε, υπάρχουν ιδέες και για άλλες Disney σειρές και θεματολογίες ή θεωρείτε πως έχετε καλύψει όσες θέλατε και τώρα επιχειρείτε περαιτέρω εμπλουτισμό τους;

ChrisM^2: Έχουμε επεκταθεί σε αρκετές νέες (για τα ελληνικά δεδομένα) σειρές και σίγουρα πρέπει να εμπλουτιστούν περισσότερο, μιας και μέχρι στιγμής έχουμε καλύψει κυρίως την ανάγκη της στοιχειώδους παρουσίας τους στα περιεχόμενα του Wiki. Αν και το Σύμπαν του Φαντομία έχει εμπλουτιστεί με αρκετές πληροφορίες, αυτές σαφώς δεν αρκούν μιας και έχουν προστεθεί ένα σωρό καινούριες από το δημιουργό του, ενώ χρειάζεται σοβαρή επέκταση σε σειρές όπως Οι Νέες Περιπέτειες του Φάντομ Ντακ, ο Μυστικός Πράκτωρ ΝΝ, ο Ρεπόρτερ Γκούφυ, ο Μαύρος Κεραυνός κλπ. Άλλες θεματολογίες που θα μπορούσαμε να προσεγγίσουμε είναι οι επικοί Άρχοντες των Δράκων του Τζόρτζιο Καβατσάνο, που καταπιάνονται με έναν τελείως νέο κόσμο και την αλληλεπίδραση της οικογένειας των Ντακ τόσο με αυτόν όσο και μεταξύ τους σε ένα άλλο επίπεδο. Τέλος, οι Παρωδίες, όπως αυτές των Αρτιμπάνι-Μοττούρα και Τσελόνι, έχουν να προσφέρουν αρκετό νέο υλικό στο Wiki.

ΚΟΜΙΞ: Καταρχάς να αναφέρω ότι χαίρομαι που σε έχουμε βοηθήσει στην επανένταξη σου στο κόσμο των Ντίσνευ κόμικς. Όπως ανέφερε και ο ChrisM^2 έχουμε μέχρι στιγμής έχουμε αρκετές σειρές που σίγουρα πρέπει να ενημερωθούν ώστε να αποκτήσουν περισσότερο υλικό. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι έχουμε καλύψει όλα τα θέματα που θα θέλαμε και αυτό γιατί είναι πολλά αυτά που θα πρέπει να γίνουν. Θέλουμε κάποια στιγμή στο μέλλον να ασχοληθούμε και με τον Γκότφρεντσον και τις ιστορίες του που θεμελίωσαν τον Μίκυ, με την Ιστορία και την Δόξα της Δυναστείας των Ντακ και να γίνουν σελίδες και μελέτες για τους προγόνους, να δημιουργήσουμε και κάποιες σελίδες που αφορούν τα καρτούν που επίσης έχουν επηρεάσει τα κόμικς. Αυτά είναι μερικά πρότζεκτ που μου έρχονται στο μυαλό. Γενικά έχουμε πολύ ακόμα δρόμο και αυτό είναι το ευχάριστο, διότι έτσι δεν βαριόμαστε ποτέ.

Κάτι που μου αρέσει πολύ στο σάιτ και το fanzine είναι οι συνεντεύξεις με ξένους δημιουργούς κόμικς που τις αναφέρατε προηγουμένως. Έχουν περάσει εξαιρετικά ονόματα! Κάστυ, Μοττούρα, Αρτιμπάνι, Ραντίτσε και Τουρκόνι απλά για να αναφέρω μερικούς. Πώς κλείσατε συνεντεύξεις με αυτά τα ονόματα και πως νιώθετε για τη φιλοξενία τέτοιων δημιουργών στη σελίδα σας;

ΚΟΜΙΞ: Οι συνεντεύξεις ήταν κάτι που άρχισε με μεγάλο δισταγμό. Σιγά σιγά, αρχίσαμε να κάνουμε έρευνα και να προσεγγίζουμε δημιουργούς. Το πάθος για αυτές προήλθε από το ΚΟΜΙΞ και τις συνεντεύξεις που δημοσίευε, αλλά και από τα άρθρα του, μέσα από τα οποία μαθαίναμε πολύ ενδιαφέρουσες πληροφορίες. Οπότε, ήθελα να το δοκιμάσω. Προσωπικά άρχισα να ψάχνω πληροφορίες για τους δημιουργούς, να τους προσεγγίζω είτε μέσω με email είτε με τα σόσιαλ μίντια και μέσα από συζητήσεις για τη δουλειά τούς ρωτούσα αν θα ήθελαν να απαντήσουν σε ερωτήσεις των Ελλήνων θαυμαστών τους.

Άμα η απάντηση τους ήταν θετική, τότε μιλούσα με την υπόλοιπη ομάδα ώστε να συντάξουμε τις ερωτήσεις. Νιώθουμε υπέροχα και τυχεροί που απαντούν στις ερωτήσεις μας. Γενικά το να μαθαίνεις πληροφορίες μέσα από την ίδια την πηγή και ειδικά από ονόματα όπως οι Κάστυ, Μοττούρα, Τζερβάζιο, Τουρκόνι κλπ. είναι κάτι πολύ ιδιαίτερο. Από την μεριά μου, νιώθω ότι εκπληρώνει και έναν άλλο σημαντικό στόχο της σελίδας που είναι να έρχονται πιο κοντά οι φαν με το έργο των δημιουργών. Χαίρομαι πολύ για συνεντεύξεις που έχουμε πάρει και συνεχίζουμε ακάθεκτοι. Μια συνέντευξη που δεν έχουμε και θα ήθελα πολύ να πάρουμε μελλοντικά είναι από τον Τζόρτζιο Καβατσάνο.

Υπάρχει κάποιο ενδιαφέρον περιστατικό ή κάποια ενδιαφέρουσα ιστορία πίσω από τη συνέντευξη π.χ. να σας έδωσαν και κάποιο σχέδιο για τη σελίδα ή κάποια άλλη πληροφορία;

ΚΟΜΙΞ: Στην συνέντευξη που είχαμε πάρει το 2016 από τον Πάολο Μοττούρα, τον είχαμε ρωτήσει αν μπορεί να σχεδιάσει κάτι για την σελίδα μας και εκείνος δέχτηκε με μεγάλη χαρά. Αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι ότι όντως προθυμοποιήθηκε να μας στείλει το σχέδιο! Και όταν ήρθε, δεν το πίστευα και ακόμα όσες φορές το βλέπω δεν το πιστεύω. Δεν το περίμενε κανείς μας αυτό. Ένα άλλο περιστατικό που μας έχει συμβεί είναι ότι στη συνέντευξη που πήραμε από τον Ρομπέρτο Γκάνορ που είχε ως κέντρο τη ελληνική παρωδία «Η Οδύσσεια του Μίκυ», χάρηκε τόσο πολύ για τις ερωτήσεις, αλλά και όταν τον ρωτήσαμε εάν έχει κάποια εικόνα που θα μπορούσε να μας δώσει σχετικά με την ιστορία, μάς έστειλε σε καλή ανάλυση αρκετές εικόνες και κάποιες από αυτές δεν θυμάμαι να υπήρχαν στις άλλες ιστοσελίδες της Ιταλίας που προμόταραν την ιστορία.

Το 2014 ξεκινήσατε το ηλεκτρονικό σας περιοδικό, ΚΟΜΙΞ Wiki, το οποίο, όπως το περιοδικό ΚΟΜΙΞ, χωρίζεται σε δύο περιόδους! Αρχικά θέλω να μου πείτε πως σας ήρθε η ιδέα για ένα webzine και τι ανταπόκριση βρήκε από τον κόσμο; Τι μπορεί να βρει κανείς στο ΚΟΜΙΞ Wiki webzine;

ΚΟΜΙΞ: Το 2014 είναι μια συμβολική χρονιά για πολλούς λόγους. Ένας από αυτούς είναι ότι μετά από συζήτηση και πρόταση και άλλων μελών του Wiki αποφασίστηκε να γίνει αυτό το φιλόδοξο πρότζεκτ. Σκεφτήκαμε ότι αφού το ΚΟΜΙΞ άρχιζε κάτι καινούργιο, θα ήταν ωραίο να έχουμε και εμείς ως φαν μια δικιά μας «έκδοση» όπου θα γράφαμε για τα αγαπημένα μας περιοδικά. Θα κάναμε κάτι διαφορετικό, ενώ επίσης θα είχαμε την ευκαιρία να νιώσουμε όπως η σύνταξη του ΚΟΜΙΞ. Η ανταπόκριση του κόσμου ήταν πολύ θετική από την αρχή, αλλά οφείλω να ομολογήσω ότι έφτασε στην κορύφωση με το δεύτερο τεύχος της δεύτερης περιόδου. Και δεν το περιμέναμε σε τέτοιο βαθμό. Στο webzine μπορεί κανείς να διαβάσει άρθρα/μελέτες γύρω από ιστορίες και δημιουργούς, συνεντεύξεις, νέα για τα κόμικς της Disney την αντίστοιχη περίοδο, γράμματα αναγνωστών, φαν αρτ και ,φυσικά, κόμικς!

Ως αναγνώστης του έχω διαπιστώσει ότι όντως οι δύο περίοδοι του webzine σας διαφέρουν μεταξύ τους. Ποιες είναι οι διαφορές αυτές που παρουσιάζουν και κυρίως τι στόχους έχετε για αυτό το project, πως θα θέλατε δηλαδή να το εξελίξετε;

ΚΟΜΙΞ: Αρχικά θα ήθελα να αναφέρω ότι ο διαχωρισμός σε περιόδους έγινε για δυο λόγους. Ο πρώτος ήταν ότι στην πρώτη περίοδο είχαμε πιο πολύ το στοιχείο του να βγαίνει το περιοδικό σε στάνταρ διάστημα και να είναι πιο έντονο το στοιχείο του κόμικ. Υπήρχε μια βιασύνη. Ο δεύτερος ήταν ότι το τελευταίο τεύχος της πρώτης περιόδου είχε μεγάλη απόκλιση με το επόμενό του, που ήταν να βγει καθώς στην πραγματικότητα θέλαμε μια ανανέωση. Να κάνουμε μια πιο καλή και προσεγμένη δουλειά, δίχως το άγχος της κυκλοφορίας και να κάνουμε κάτι λίγο διαφορετικό από το στυλ του ΚΟΜΙΞ. Στην δεύτερη περίοδο έχουμε λιγότερες σελίδες και σε περιεχόμενο και σε κόμικς, αλλά πιο ποιοτικό υλικό.

Στόχος μας είναι κάθε τεύχος να είναι μοναδικό. Να έχει μια θεματολογία μέσα από την οποία αναλύουμε θέματα, συγκεντρώνουμε πληροφορίες και «επικοινωνούμε» με τον αναγνώστη. Είναι σημαντικό το ότι μπορεί κάτι από το τεύχος να εμπνεύσει κάποιον να εξερευνήσει ιστορίες που δεν έχει διαβάσει ή να του μείνει κάτι.

Για αυτό θα θέλαμε να πειραματιστούμε με νέες στήλες, ενδιαφέροντα θέματα ξεχωριστά από τα καθιερωμένα, είτε με τα άρθρα είτε με τα κόμικς, ώστε να έχουμε ένα μοντέρνο αποτέλεσμα. Συνεπώς, το να εξελίξουμε το περιοδικό σημαίνει να βρούμε τρόπους να εξελίξουμε την επικοινωνία με τους αναγνώστες.

ChrisM^2: Στη νέα περίοδο του περιοδικού υπάρχει μεγάλη διάθεση για εκθειασμό ιστοριών-διαμαντιών που έχουν δημοσιευθεί κατά καιρούς, σχολιασμός των εξελίξεων και μεγαλύτερη αλληλεπίδραση με τους υπόλοιπους φαν μέσω ερωταπαντήσεων. Βασικός στόχος είναι επίσης η προσέγγιση δημιουργών και η απόσπαση πληροφοριών όχι και τόσο γνωστών στο ευρύ κοινό.

Όπως βλέπω, έχετε συνεργαστεί και με αρκετούς Έλληνες δημιουργούς και πολύ γνωστούς κομίστες. Χαρακτηριστικά, στο τελευταίο τεύχος που βγήκε φέτος, το εξώφυλλο σχεδίασε ο Νικόλας Στεφαδούρος. Από ποιους κομίστες έχετε φιλοξενήσει δουλειές, πως είναι η συνεργασία και η επικοινωνία μαζί τους και με ποιους θα θέλατε ιδανικά να συνεργαστείτε;

ΚΟΜΙΞ: Πέρα από τον Νίκο έχουμε συνεργαστεί και με σχεδιαστές όπως οι Περικλής Κουλιφέτης, JimR, Γιάννης Αράπης, Χρήστος Δημητρίου. Αυτά είναι μερικά μόνο ονόματα και στο επόμενο τεύχος θα δείτε άλλη μια όμορφη συνεργασία. Γενικά, μέχρι στιγμής όλες οι συνεργασίες μας ήταν σε πολύ ευχάριστο κλίμα. Κάθε σχεδιαστής ήταν πολύ πρόθυμος να συνεργαστεί μαζί μας έπειτα από συζητήσεις που είχαμε.

Θα ήθελα μέσα από εδώ να ευχαριστήσω όλους τους σχεδιαστές που μας έχουν βοηθήσει τόσο πολύ για να στηθεί το πρότζεκτ του fanzine. Κάθε ένας είναι μοναδικός σε αυτό που κάνει! Πιο πολύ έχουμε συνεργαστεί με τους JimR, Γιάννη και Χρήστο, έχοντας περάσει πολύ όμορφα. Ειδικά για μένα, ο Γιάννης και ο Χρήστος είναι αναπόσπαστα και μοναδικά κομμάτια της ομάδας, ο καθένας με την δουλειά του, και με έχουν εμπνεύσει πολύ στο πως να διαμορφώσω το design του περιοδικού!

PhantomDuck: Ο αγαπημένος μου Έλληνας δημιουργός είναι ο Μάνος Λαγουβάρδος, όμως υπάρχουν πολλοί ακόμα που λατρεύω το στυλ τους, όπως ο Μάνος Κοτσιφάκης, ο Γιάννης Ρουμπούλιας, ο Γιώργος Καμπάδαης που έχει φτιάξει ορισμένες πολύ καλές ανεπίσημες δουλειές με τον Μίκυ, και φυσικά πολλοί ακόμα που νομίζω πως δεν μπορούμε να αναφέρουμε μέσα σε λίγες μόνο γραμμές. Γενικά υπάρχουν πολλοί σχεδιαστές που θα θέλαμε να συνεργαστούμε αν δοθεί η ευκαιρία.

Το 2016 εκδώσατε και το δικό σας fanzine, φυσικά με το όνομα ΚΟΜΙΞ Wiki, μια πρωτοβουλία που μάλιστα είχαμε φωτογραφήσει στο Με Πενάκι και Σκαπάνη πριν από αρκετά χρόνια, χωρίς καν να γνωριζόμαστε Μιλήστε μας λίγο για την ιδέα και την υλοποίηση, καθώς και τα περιεχόμενα των συγκεκριμένων τευχών.

ΚΟΜΙΞ: Τα πλεονεκτήματα που έχεις με μια ηλεκτρονική έκδοση είναι πολύ περισσότερα από ότι νόμιζα τελικά από μια έντυπη μορφή. Γενικά μάθαμε πάρα πολλά για το πως στήνεται μια έκδοση πριν καταλήξει στο τυπογραφείο. Η ιδέα που υπήρχε είναι ότι πέρα από το webzine θα ήταν όμορφο να υπάρξει ένα έντυπο που θα «μείνει» και θα είναι ωραίο να τυπωθούν ιστορίες θαυμαστών, που τις έχουν δουλέψει με μεράκι. Οπότε, σκεφθήκαμε τι υλικό έχουμε για το πρώτο τεύχος και κάναμε βελτιώσεις όσον αφορά το χρωματισμό, τις γραμματοσειρές, τα άρθρα, για να φτιάξουμε κάτι όμορφο. Ακόμα, το 2016 το wiki έκλεινε 5 χρόνια και θέλαμε να κάνουμε κάτι για να το γιορτάσουμε.

Η υλοποίηση, βέβαια, δεν ήταν τόσο απλή, καθώς έπρεπε να είμαστε ακόμα πιο προσεχτικοί για τα λάθη, το πώς θα βγουν τα χρώματα στην εκτύπωση κλπ., οπότε ήταν κάτι που μας δυσκόλεψε. Στην εκδήλωση που αναφέρεις, ειδικά, είμασταν πολύ οριακά όσον αφορά την εκτύπωση των τευχών. Εκείνη η ημέρα ήταν επεισοδιακή, γιατί τρέχαμε να πάρουμε τα τεύχη από τυπογραφείο και να προλάβουμε την εκδήλωση ενώ είχε και ζέστη!

Στο δεύτερο τεύχος ,ευτυχώς, είχαμε την εμπειρία και δεν μας κούρασε το ίδιο, αλλά είχαμε μια πρωτότυπη ιστορία (το σενάριο της οποίας βασίζεται σε ένα παιχνίδι που γινόταν τότε στο ΚΟΜΙΞ Wiki) με το κάθε μέρος της να έχει διαφορετικό σχεδιαστή. Και τα δυο τεύχη είχαν ακριβώς την δομή του ΚΟΜΙΞ (στις καλές εποχές), δηλαδή βασική ιστορία, άρθρο και συνέντευξη, μια μικρή ιστορία και ένα τελικό αφιέρωμα.

Πώς θα χαρακτηρίζατε την εμπειρία του να φτιάχνεις και να εκτυπώνεις μια αυτοέκδοση, ειδικά για ένα κοινό όπως το ελληνικό, που είναι σχετικά περιορισμένο όσον αφορά το χώρο του κόμικ; Έχετε σκοπό, αν μέσα στα επόμενα χρόνια γίνει κάποιο φεστιβάλ για κόμικ ή βιβλία, να συνδυάσετε την παρουσία σας με μια καινούρια έκδοση;

PhantomDuck: Είναι κάποιες ιστορίες που δεν μπορούν να τυπωθούν επίσημα, για πολλούς λόγους. Από το να μένουνε στο μυαλό των δημιουργών τους, είναι προτιμότερο να βγαίνουν προς τα έξω, ακόμα και με την ανεπίσημη μορφή των φανζίν. Το ότι υπάρχει και μία μερίδα ανθρώπων πέραν από εμάς που ήθελε να τις αποκτήσει, είναι μία ευπρόσδεκτη εξέλιξη.

Σε μελλοντικά πλάνα, ο Γιάννης Αράπης έχει φτιάξει μία εξαιρετική περιπέτεια βασισμένη στην «Μαγική κλεψύδρα» του Καρλ Μπαρκς, όπου προχωράει την ιστορία και μας εξηγεί τον πραγματικό σκοπό και την προέλευση της κλεψύδρας που έχει ο θείος Σκρουτζ. Την τυπώσαμε σε λίγα τευχάκια στα αγγλικά, απλώς για να τη δώσουμε σε διάφορους ξένους ως δείγματα δουλειάς, όπως τον Ντον Ρόσα, που συναντήσαμε στη Θεσσαλονίκη. Θέλουμε να την κυκλοφορήσουμε και στα ελληνικά, όμως, λόγω της πανδημίας, έχουν παγώσει τα πάντα. Για νεότερες εξελίξεις, μείνετε συντονισμένοι.

The post Συνέντευξη “ΚΟΜΙΞ Wiki” Μέρος 1ο: Το σάιτ, το webzine και η αυτοέκδοση appeared first on anthem.gr.

Λίγη ώρα πριν τα Reflections για τα 80 χρόνια Batman, εγώ και ο Νικόλας είχαμε τη χαρά να συνομιλήσουμε με δύο από τα βασικότερα μέλη του Comic Cultura, ενός εξαιρετικού περιοδικού με comic θεματολογία, το οποίο διατίθεται μέσω της πλατφόρμας Issuu. Συζητήσαμε με τον Ίωνα Αγγελή, εμπνευστή και αρχισυντάκτη του Comic Cultura, και συντάκτη του Smassing Culture, και τον Σπύρο Ανδριανό, μόνιμο συνεργάτη του Comic Cultura, και κάτοχο του blog για τα κόμικς, Comicmaniacs.

Τ: Πώς ξεκίνησε το Comic Cultura και από ποιους;

Ι: To Comic Cultura ξεκίνησε από εμένα, τον Ίωνα Αγγελή, και τον Σπύρο Ανδριανό. Αρχικά ως μία προσπάθεια για να υπάρξει ένα περιοδικό με κυρίως αρθρογραφία για τα κόμικς, με ιδέες για εφημερίδα ή έντυπο. Τελικά εξελίχθηκε όσο περνούσε ο καιρός. Η έμπνευση ήρθε το καλοκαίρι του 2018.

Ν.: Σαν έντυπο ή σαν ένθετο;

I.:Ή σαν έντυπο είτε σαν μία μικρή εφημερίδα…

Σ.: Πώς ήταν το «Καρέ-Καρέ» ίσως…

Ι.: Κάτι παρόμοιο. Αλλά τελικά αποφασίσαμε να γίνει ψηφιακό.

Σ.: Τον Νοέμβρη του ’18, καταλήξαμε στη μορφή του ψηφιακού περιοδικού.

Ι.: Επειδή παρακολουθούσα τι συνέβαινε στο issuu, είπα «Να μια πλατφόρμα που μπορούμε να εκφραστούμε κι εμείς». Και από κόμικς στο περιοδικό ξεκινήσαμε με δύο strip στο πρώτο τεύχος και από το δεύτερο και μετά βάζαμε όλο και περισσότερα comics. Το έχουμε κάπως 50-50 πλέον…

Σ.: Αρθρογραφία και comics γνωστών και νέων καλλιτεχνών.

Τ.: Πείτε μας μερικούς κομίστες και αρθρογράφους που συμμετέχουν.

Σ.: Αρθρογράφος είναι κι ο Ίωνας, είμαι κι εγώ, ο Γιώργος ο Σαφελάς, τα παιδιά από το Smassing Culture, η Λένα Τζιογκίδου…

Ι.: Ο Λάζαρος Κολαξής από το This is not a blog, ο Γιάννης Παπαδόπουλος, ο Διονύσης Τζαβάρας, ο Γιάννης Ιατρού και πολλοί άλλοι. Από κομίστες τον Κωνσταντίνο Κάτσο, τον Άρη Λάμπο, τον Θανάση Καραμπάλιο, την Φωτεινή Τυροβούζη, τον Λέανδρο, την Aniro, τον Σάββα Αμπατζίδη, τον Κώστα Μπεκιάρη, τον Παναγιώτη Τσαούση, τον Σπύρο Ανδριανό, τον Soloúp, τον Θοδωρή Παπαδόπουλο, και πάρα πολλούς άλλους, που συμπεριλαμβανομένου αυτούς που θα ακολουθήσουν στα επόμενα τεύχη, θα άγγιζε ώρα η απαρίθμηση. Γενικώς, το κάθε τεύχος προσθέτει και νέα άτομα στην ομάδα του, τόσο στα comics όσο και στα άρθρα, επειδή γενικότερα θέλουμε να έχουμε πολυφωνία και να πειραματιζόμαστε.

Ν.: Αυτό ήθελα να σε ρωτήσω κι εγώ. Φαντάζομαι ότι κάθε τεύχος είναι διαφορετικό. Δεν είναι ότι «θα βάλουμε τόσα comics και τόσα άρθρα».

Σ.: Μολονότι είναι ψηφιακό περιοδικό, κι αν έχουμε δυο-τρεις σελίδες στο ένα τεύχος παραπάνω δε χάθηκε ο κόσμος, προσπαθούμε να έχουμε τον ίδιο αριθμό σελίδων και να μοιράζονται τα comics με τα άρθρα. Σε κάθε τεύχος έχουμε ένα διαφορετικό αφιέρωμα. Ένα διαφορετικό κεντρικό θέμα.

Ν.: Υπάρχει δηλαδή ένας βασικός άξονας και ταυτόχρονα υπάρχουν και άλλα.

Τ.: Ένα παράδειγμα κεντρικού θέματος;

Ι.: Στο τρίτο τεύχος μιλήσαμε για το diversity στα comics, τόσο για τα ΛΟΑΤΚΙ άτομα, όσο και γενικότερα. Το εξώφυλλο υμνεί το diversity, καθώς μας παρουσιάζει τους Ρομά, ενώ στο τέταρτο συζητήσαμε για τα βραβεία Eisner. Θέλω και να προσθέσω κάτι, πάνω σε αυτό που είπε ο Σπύρος προ ολίγου: Δεν έχουμε συγκεκριμένες σελίδες πάντα. Κινούμαστε στο 50-50. Ισχύει αυτό. Από τη στιγμή όμως που εμείς δεν πληρώνουμε τους καλλιτέχνες και τους αρθρογράφους κι επειδή πολλές φορές μπορεί κάποιος να μην προλάβει να ετοιμάσει το υλικό που κανονίσαμε, έχουμε δηλαδή τέτοιου είδους ανατροπές, δεν έχουμε κάποιο προκαθορισμένο πρόγραμμα. Έχουν υπάρξει και περιπτώσεις που το πρόγραμμα αλλάζει και μία εβδομάδα πριν κυκλοφορήσει το τεύχος.

Σ.: Αυτό παντού συμβαίνει. Απλώς εμείς τρέχουμε και δε φθάνουμε μετά. Ειδικά ο Ίωνας θα γεράσει πριν την ώρα του.

Ν.: Νομίζω είναι φυσιολογικό, όταν συνεργάζεσαι με πάρα πολλά άτομα, κάποιος να μην προλάβει.
Τ.: Τα deadlines είναι αυστηρά ή έχετε αφήσει πιο ελαστικά περιθώρια;

Σ.: Στην αρχή μας κάνει αυστηρά deadlines, αλλά κατά την πορεία, όπως είπε κι ο ίδιος, ακόμη και δυο-τρεις μέρες πριν κλείσει το τεύχος παραδίδονται άρθρα έως και κόμικς.

Ι.: Όχι, δεν έχουμε deadlines συγκεκριμένα, το αφήνουμε αόριστο. Πλέον επικοινωνούμε πολύ καιρό πριν με τους αρθρογράφους και τους καλλιτέχνες.

Ν.: Σας έχουν δώσει ποτέ έτοιμο κείμενο, ή κάπου αλλού δημοσιευμένο;

Σ.: Όχι. Προσπαθούμε να μην παίρνουμε δημοσιευμένα κείμενα, αν και στα πρώτα τεύχη είναι η αλήθεια ότι τα δικά μου κείμενα προέρχονταν από το blog μου, το Comic Maniacs, με κάποιες παραλλαγές: Πρόσθετα κάτι, αφαιρούσα κάτι άλλο. Αυτό όμως γινόταν λόγω έλλειψης χρόνου. Οι περισσότεροι δίνουν πρωτότυπα κείμενα. Και με το Smassing Culture γινόταν και γίνεται αυτό. Τα είχαν βάλει στο site τους και μετά σ’ εμάς. Και αυτό γινόταν όμως λόγω έλλειψης χρόνου. Σε κάποιους συνεργάτες, που δεν αποτελούν τη μόνιμη συντακτική ομάδα, τα κείμενα είναι πάντοτε πρωτότυπα.

Ι.: Πάνω σ’ αυτό να προσθέσω κι εγώ ότι μερικές φορές βάζουμε κείμενα από άλλα sites, μόνο επειδή τυχαίνει να έχουμε στήλες για κριτικές σε comics και ταινίες. Όπως και να ‘χει, αν θέλω να βάλω μια κριτική σε ένα comic, μπορεί ο Σπύρος να έχει ήδη γράψει, οπότε θα χρησιμοποιήσω πάλι εκείνη. Απλά, σε κάθε κείμενο που έχουμε ήδη βάλει μέσα, ή θα πέσει κόψιμο, ή θα πέσει μία νέα εκδοχή του ίδιου αρθρογράφου. Εγώ θεωρώ ότι όλα είναι πρωτότυπα τα κείμενα. Ακόμη και αν τα ανακυκλώνουμε, γίνονται αλλαγές.

Σ.: Τίποτα δεν είναι ολόιδιο δηλαδή. Copypaste δεν κάνουμε στο Comic Cultura.

T.: Ερώτηση. Στα περιοδικά υπάρχουν πλατφόρμες όπως το Spotify, οι οποίες μπορούν να σου δώσουν βήμα κι ένα μεγαλύτερο κοινό ίσως;

Ι.: Επειδή είχα ψάξει σε κάποια φάση τι γίνεται, να ξεκαθαρίσω πως από το πρώτο τεύχος ξεκίνησα με το Issuu, επειδή ήταν η πιο γνωστή σε έμενα πλατφόρμα, αν και έπειτα συνειδητοποίησα πως όσο καλό κι αν φαίνεται δεν είναι. Είναι μεν μία δωρεάν πλατφόρμα, όπου μπορείς να ανεβάζεις τεύχη, αλλά όπως και να ‘χει αναλυτικά στατιστικά δεν υπάρχουν. Ηλικιακό κοινό αναγνωστών π.χ.. Δεν μου δίνει διάφορα. Μου δίνει μόνο αναγνώσεις όπου και πάλι υπάρχουν πολλά προβλήματα. Για να έχεις μια καλύτερη ανταπόκριση με το Issuu πρέπει να πληρώσεις το premium πακέτο.

Τ.: Ξεχνάς δηλαδή πρόσβαση σε Analytics.

I.: Ναι. Δεν έχουμε πολλά στατιστικά. Έχουμε μόνο τα 3-4 βασικά. Όπως και να ‘χει δεν είναι εξυπηρετικά. Επειδή όμως είχα ψάξει αρκετά, υπάρχουν μερικές πλατφόρμες, οι οποίες όμως δεν πάνε καθόλου καλά σε επισκεψιμότητα. Δεν έχουν καν πολλά ανεβάσματα από περιοδικά. Αλλά ναι. Είναι φτωχός αυτός ο χώρος. Και ψηφιακά, πέρα από εμάς, μόνο μέσω κάποιας ιστοσελίδας μπορεί ένας δημιουργός να ανεβάσει κάποιο comic ή μέσω του deviant art.

Σ.: Κάπως έτσι. Βέβαια εγώ κομίστας δεν βάζω εκεί μέσα (deviant art) γιατί φοβάμαι μην μου πάρουν ιδέες. Δεν ξέρω αν κατοχυρώνομαι ως δημιουργός. Πετάνε ένα copyright και όλα καλά. Δεν ξέρω αν κατοχυρώνονται.

Ν.: Πλατφόρμες για περιοδικά δεν υπάρχουν, αλλά για comics έχουμε δει. Έτσι;

Ι.: Ναι, στην Ελλάδα το So Comic είναι το πιο γνωστό.

Ν.: Και στο εξωτερικό έχουν αναδειχθεί.

Τ.: Πώς μπορεί κάποιος να κατεβάσει κάθε τεύχος του Comic Cultura;

Ι.: Μέσω επικοινωνίας στη σελίδα μας στο facebook, είτε mail και λοιπά.

Τ.: Από το Issuu;

Ι.: Μέσα από το Issuu όχι δεν μπορεί. Πρέπει να βάλουμε το premium πακέτο και να πληρώσουμε ώστε να ελευθερώσουμε αυτή την επιλογή. Υπάρχει στα σκαριά μία ιδέα, μήπως κάνουμε κάποιο site δικό μας, αλλά οι απόψεις μεταξύ των μελών διαφέρουν. Αλλά όπως και να ΄χει, για να κατεβάσει κάποιος το τεύχος, πρέπει να επικοινωνήσει με μας. Δεν γίνεται αλλιώς.

Ν.: Δε θα μπορούσατε να το δώσετε σε κάποιο site και να το κατεβάσουν από εκεί;

Ι.: Η αλήθεια είναι ότι δεν το έχουμε δοκιμάσει, αλλά μπορούν να το ανεβάσουν στο site τους ποστάροντας το link, αλλά και πάλι οι αναγνώσεις δεν προσμετρούνται στο Issuu. Αυτό δημιουργεί ένα ακόμη πρόβλημα, ότι έχουμε εμείς 2000 κάτι αναγνώσεις. Τη στιγμή που έχει ανεβεί στο Smassing για παράδειγμα ως copied link δεν προσμετράτε. Στα blogs γίνεται κανονικά, αλλά σε sites διαφέρει το πράγμα.

Τ.: Είδαμε ότι ο Μπλε Κομήτης σταμάτησε την λειτουργία του. Πού πιστεύετε ότι οφείλεται αυτό;

Ν.: Είναι σημάδι των καιρών ή οφείλεται στην έλλειψη ενδιαφέροντος από μεγάλο μέρος του κοινού.

Σ.: Εγώ δε θέλω να πιστέψω ότι η έντυπη μορφή του comic έχει πεθάνει ή έχει σβήσει. Μολονότι αυτό λένε και άνθρωποι που ακόμη ασχολούνται με τα comics, που ζούνε από αυτό. Σαν μαγαζάτορες πχ. Από τη μία γίνονται εκδηλώσεις, γίνονται φεστιβάλ, βλέπεις ότι κάτι έχει αλλάξει τα τελευταία χρόνια και από την άλλη δεν μπορεί να επιβιώσει ένα περιοδικό. Δεν μιλάμε τώρα για πολλά. Να υπήρχανε καμιά δεκαριά και να λέγαμε ότι το ένα τρώει το άλλο ή ότι δεν μπορεί να σηκώσει η αγορά τόσα. Ένα περιοδικό και δεν μπορεί να επιβιώσει; Κάπου είναι αντιφατικά αυτά τα πράγματα. Αλλά θέλω να πιστεύω ότι ακόμη δεν έχει πεθάνει η έντυπη μορφή του comic. Σίγουρα υπάρχει μία πτώση σε πωλήσεις σε παγκόσμιο επίπεδο. Το φαινόμενο είναι παγκόσμιο.

Τ.: Θα σου πω ένα ελληνικό φαινόμενο και θέλω τη γνώμη σου σε αυτό. Βγαίνει ένα comic, θα δούμε 2, 3, 4, 5 τεύχη, επειδή είναι διάσημο και θα πουλήσει στην αρχή, και μετά θα εξαφανιστεί. Δε θα βγει η συνέχεια. Το έχουμε ζήσει πολλές φορές.

Σ.: Άμα είναι ξένο comic, έχει να κάνει με τα δικαιώματα. Ή κάνει κάτι ο εκδότης, που δεν ευχαριστεί τον ξένο εκδότη, και του παίρνει τα δικαιώματα. Δηλαδή, αν εμένα μου δώσει ο Bonelli να βγάλω comic και πάω και βάλω και Spiderman μέσα, θα μου πάρει και τα δικαιώματα ο Bonelli, θα τ’ ακούσω και από την Marvel.

T.: Άρα δεν πιστεύεις ότι μπορεί να είναι παθογένεια κάποιου εκδοτικού οίκου, που πάει να μαζέψει π.χ. λεφτά στην αρχή και στη συνέχεια το αφήνει τελείως; Εμένα εκεί πηγαίνει το μυαλό μου.

Σ.: Κι αυτό γίνεται! Εγώ θεωρούσα ότι, ενώ στη δεκαετία του ΄60 και ΄70 έβγαιναν ένας σκασμός περιοδικά, οι περισσότεροι Έλληνες εκδότες ήταν λιαν επιεικώς τσαρλατάνοι. Λίγοι ήταν οι σωστοί επιχειρηματίες. Ένας Τερζόπουλος πχ. Οι άλλοι ήταν άρπα κόλλα. Τώρα όμως, τα τελευταία χρόνια, ότι βγαίνει από Έλληνες εκδότες είναι καλό.

Ι.: Επειδή είμαι ιδιαίτερα νέος στο χώρο και το Comic Cultura με βοήθησε να γνωρίσω πράγματα, θεωρώ ότι το πρόβλημα του Κομήτη, ήταν πως επρόκειτο για ένα αρκετά μονοδιάστατο περιοδικό. Ζούμε σε μία εποχή που ζητάμε το τέλειο πλέον, ο Κομήτης αυτή τη στιγμή έδινε τέλειες ιστορίες, ωραία κείμενα, λίγα αλλά καλά, τα γραφιστικά του ήταν οκ, όχι κάτι ιδιαίτερο. Αλλά επαναλάμβανε ένα συγκεκριμένο μοτίβο. Εγώ θεωρώ ότι κούρασε. Εμένα όχι, τον Σπύρο όχι, αλλά ίσως έναν άλλον αναγνώστη, που δεν έχει την ίδια τρέλα με εμάς. Ο μπλε κομήτης δεν πειραματιζόταν.

Σ.: Θέλω να προσθέσω κάτι σε αυτό που είπε ο Ίωνας, για το μονοδιάστατο. Καλώς ή κακώς, τα περισσότερα περιοδικά ακολούθησαν τη συνταγή της Βαβέλ. Και το 9 της Ελευθεροτυπίας και ο Μπλε Κομήτης, κάτι που εμείς θέλουμε να το αποφύγουμε στο Comic Cultura και ευτυχώς το έχουμε καταφέρει. Πράγματα που ίσως δεν άρεσαν στον αρχισυντάκτη τους, τα αγνοούν τελείως και βάζουν μόνο όσα τους αρέσουν. «Τι μου αρέσει εμένα; Μου αρέσει το ευρωπαϊκό comic; Ε μόνο ευρωπαϊκό comic θα μπαίνει μέσα. Δε θα βάλω αμερικάνικο, δε θα βάλω manga». Δεν πάει όμως έτσι. Ο αείμνηστος ο Άγγελος Μαστοράκης στο «9» της Ελευθεροτυπίας, λάτρευε  την Επιστημονική Φαντασία. Το διήγημα ήταν μόνο Επιστημονικής Φαντασίας. Το κοινό σου όμως δεν είναι μόνο αυτό. Μπορεί στον άλλο να αρέσει το horror. Βάλε κι ένα κείμενο horror. Ή δεν είχε βάλει τίποτα αμερικάνικο. Το μοναδικό αμερικάνικο comic που μπήκε στο «9» όλα αυτά τα χρόνια, ήταν το «League of Extraordinary Gentlemen». Δεν μπήκε κάτι άλλο αμερικάνικο. Δε μπορεί να είναι όλα άχρηστα. Εντάξει, μπορεί να μη σου αρέσουν οι σούπερ ήρωες. Θα πεις εγώ δε θα βάλω Batman και Spiderman και κλωτσοπατινάδα. Δεν είναι όμως όλα άχρηστα. Υπάρχουν και κάποια καλά. Βάλε Image.

I.: Πάνω στον Μπλε Κομήτη θέλω να προσθέσω και κάτι ακόμη. Να ξεκαθαρίσουμε κατ’ αρχήν ότι ο Κομήτης είχε μερικές βάσεις. Ζητούσε εξαιρετική ποιότητα comic, τέλειο σενάριο, τέλειο σχέδιο, την καλύτερη συνέντευξη, τα καλύτερα κείμενα. Όταν βάζεις τόσο ψηλά τον πήχη τα πράγματα δυσκολεύουν. Είχαν θέσει ψηλά τον πήχη και σε θέμα χαρτιού, στην ποιότητα εκτύπωσης που εγώ το θεωρώ το καλύτερο χαρτί και το οποίο προμηθεύονταν από το εξωτερικό, δεν είναι καν ελληνικό αυτό το χαρτί. Είχαν θέσει τόσο ψηλά τον πήχη, κάτι που ίσως να προκαλέσει πρόβλημα και σε εμάς αν προχωρήσουμε σε έντυπο, αλλά και σε άλλα περιοδικά. Ο Κομήτης ήταν τόσο τέλειος σε μερικά βασικά τεχνικά θέματα. Ίσως γίνουν συγκρίσεις. Αν εγώ βγω τώρα έξω, με ένα Comic Cultura έντυπο, θα αντιμετωπίσω σύγκριση.

Σ.: Από τη Βαβέλ και μετά συμβαίνει διαρκώς βέβαια αυτό, γιατί η Βαβέλ έκανε το πιο μεγάλο ΜΠΑΜ και διατηρήθηκε τόσα χρόνια, οτιδήποτε βγαίνει πάντοτε το συγκρίνουμε με τη Βαβέλ.

T.: Ισχύει ακόμη αυτό; Έστω, να δεχτώ ότι ένας συλλέκτης ή παλιότερος αναγνώστης θα το συγκρίνει με τη Βαβέλ. Ένας νέος που είναι 17-18 χρονών, όπως ο Ίωνας, που δεν έχει τα ίδια βιώματα, θα κάνει τη σύγκριση;

Σ.: Όταν του μιλήσουν για τη Βαβέλ θα την κάνει τη σύγκριση.

Τ.: Θέλω να πω ότι ζούμε σε μία εποχή μετά την κρίση, έχουν αλλάξει κάποια πράγματα και πλέον οι νέοι έχουν άλλες προσδοκίες. Μπορεί ναι μεν οι παλαιότεροι να είναι κάπως πιο «κολλημένοι», αλλά οι νέοι αναγνώστες είναι πιο «προσγειωμένοι».

Ι.: Ως 17-χρονος, όπως και προείπα, ζούμε σε μία εποχή που τα θέλουμε όλα τέλεια. Και η γενιά μου το πιστεύει αυτό. Έχουμε τοποθετήσει πολύ ψηλά τον πήχη. Εντάξει, κι εμείς που είμαστε πιο πολύ της κουλτούρας άνθρωποι, ίσως είμαστε και πιο συμβατικοί.

Σ.: Αν δεις ότι γίνεται πραγματική προσπάθεια με μεράκι, παραβλέπεις και κάποια τεχνικά προβληματάκια που θα υπάρχουν.

Ι.: Δε διαφωνώ σε αυτό.

Σ.: Ο κάθε ένας αναγνώστης, ξεχωριστά σαν οντότητα, θα είναι ευχαριστημένος όταν γίνεται το δικό του. Αν δείτε περιοδικά που έχουν στήλη αλληλογραφίας, ο καθένας κάνει τις προτάσεις του και αυτές τις θεωρεί σωστές. Αυτό που λέω εγώ θα γίνει. Βάλε αφίσες. Βάλε αφιέρωμα. Κάνε εκείνο. Κάνε το άλλο. Αλλιώς δε θα αγοράσω ξανά. Ο Έλληνας αναγνώστης εμ δεν αγοράζει, δε γκρινιάζει κι από πάνω. Αν ακούσεις τι ζητάει ο Έλληνας αναγνώστης…

Ι.: Εμείς πάλι καλά δεν το έχουμε βιώσει ακόμη αυτό. Δεν υπάρχουν πολλές απαιτήσεις από εμάς.

Σ.: Βάλε στήλη αλληλογραφίας να σου πω εγώ (γέλια).

Ι.: Το περιμένω πως και πως η αλήθεια είναι. Θέλω προτάσεις από τους αναγνώστες. Τους ζητάω πολλές φορές να μου σχολιάσουν το τεύχος. Ζητάω την κριτική.

Ν.: Είναι αυτό, ότι είμαστε μικρό κοινό και ταυτόχρονα θέλουμε τα πάντα να συμβαδίζουν με τις απαιτήσεις μας.

Ι.: Ακόμη κι αν ακούς τους πάντες, πρέπει να έχεις κι εσύ κριτική σκέψη. Δηλαδή αν έρθει κάποιος με μία πρόταση ανέφικτη, θα του πω ωραία πρόταση, αλλά δε γίνεται.

Ν.: Είπατε πριν ότι ο Μπλε Κομήτης ήταν λίγο μονοδιάστατος. Ήταν τι άρεσε στον αρχισυντάκτη ή τη συντακτική ομάδα, γιατί μπορεί και να συμπίπτουν τα γούστα. Η πολυσυλλεκτικότητα είναι ένας παράγοντας επιτυχίας ή κάπου χάνεται η μπάλα;

Σ.: Εγώ νομίζω πως ναι. Γιατί καλύπτεις πλέον όλες τις ανάγκες των αναγνωστών σου. Ένας που του αρέσει το αμερικάνικο comic, δε θα αγόραζε Μπλε Κομήτη. Θα σου πετούσε κάτι καλό μέσα, θα το ‘χε πάρει κι αυτός. Όταν στο απορρίπτουν όμως, σου λένε «όχι αυτό δε θα μπει εδώ μέσα, με τίποτα», τότε τι γίνεται; Έπρεπε να γίνει το σχίσμα στη Βαβέλ για να πάει ο συχωρεμένος ο Μπαζίνας να βγάλει το «Dark Knight Returns» του Miller. Η Βαβέλ δε θα το είχε βγάλει ποτέ. Αμερικανιά θα ‘λεγε. Κι ας σατίριζε ο Μίλλερ την Αμερική και τα ιδανικά της.

Ι.: Επειδή κι εγώ είμαι πολιτικά φορτισμένος σε κάποια θέματα και μπορεί να συμφωνούσα με τη Βαβέλ σε μερικά από αυτά, όπως και να ‘χει σαν αρχισυντάκτης δέχομαι comics, επικοινωνώ με καλλιτέχνες. Εμένα μου αρέσει το πολιτικό comic ή το horror. Δεν θέλουμε όμως να κάνουμε ένα περιοδικό αποκλειστικά horror ή αποκλειστικά political. Για αυτό και ψάχνουμε πολυφωνία. Να είναι πολυδιάστατο αυτό που δίνουμε έξω.

Σ.: Και δε σημαίνει ότι θα σου βγει και πάντα. Μπορεί κάτι να μη σου βγει. Να μην άρεσε σαν τεύχος. Το έκανες όμως. Το προσπάθησες.

Ν.: Πώς βλέπετε τους Έλληνες εκδότες όσον αφορά τα comics; Υπάρχουν λίγοι μεγάλοι παίκτες. Πώς βρίσκετε την αγορά;

Τ.: Είναι φυσιολογικό να υπάρχει ένα τέτοιο ολιγοπώλειο;

Ι.: Επειδή έχουμε επικοινωνία με τους περισσότερους εκδότες, πλέον το αναγνωστικό κοινό είναι μικρό. Πχ με την Τζέμα, με την οποία πρόσφατα έχω μια επικοινωνία, βλέπω ότι τα τιράζ που βγάζουν είναι πολύ μικρά. 500, 1000. Βλέπεις τον Λεωκράτη Ανεμοδουρά, ο οποίος συνεχίζει με ένα συγκεκριμένο μοντέλο, αλλά και πάλι τα τιράζ του τα έχει κόψει. Η Polaris, με τον Μπλε Κομήτη, ίσως έχασε από αυτό. Δεν ξέρω τι τιράζ είχε ο Μπλε Κομήτης, σίγουρα είχε τεράστιο, αν συγκρίνουμε με τα νούμερα του πρώτου τεύχους, που άκουσα πως πέρασαν τις 3000.

Σ.: Δεν υπάρχουν μεγάλα τιράζ πλέον. Ξεχάστε τα. Κάποτε το Μίκυ Μάους πουλούσε 300.000 αντίτυπα τη βδομάδα και τώρα ζήτημα να πουλάει 1000. Έχουν αλλάξει οι εποχές. Με την τηλεόραση, τα videogames, τα social media. Πάντως εγώ πιστεύω ότι οι Έλληνες εκδότες, όσοι έχουν απομείνει, οι άνθρωποι είναι ρομαντικοί και απλώς αγαπάνε το μέσο και βγάζουν. Κέρδος δεν έχουν. Αυτό είναι το μόνο σίγουρο.

Ι.: Βλέπεις όμως ότι υπάρχουν και μεγάλοι εκδοτικοί οίκοι, πχ Πατάκης ή Ίκαρος, οι οποίοι βγάζουν comics. Εκείνοι θα βγάλουν ένα δύο το χρόνο, τα οποία έχουν το προνόμιο ότι θα πάνε στα ΕΒΚ, θα πάρουν κάμποσα βραβεία. Ξέρουν ότι θα έχουν τεράστια αποδοχή. Και αυτό που διάβασα πρόσφατα, ο «Γιαννούλης Χαλεπάς», το βιογραφικό αυτό comic που έκανε ο Θανάσης ο Πέτρου με τον Δημήτρη τον Βανέλλη, ήταν ένα απίστευτο comic. Έπαθα την πλάκα μου. Και είχε βγει από τον Πατάκη. Και ο Πατάκης γενικώς βγάζει πολύ καλές εκδόσεις κόμικς τελευταία.

Σ.: Έχει μπει στο παιχνίδι. Βγάζει και καλές δουλειές.

Ν.: Από το comic πάντως, οι περισσότεροι εκδοτικοί «μπαίνουν» μέσα.

Τ.: Πόσο εύκολη ή δύσκολη είναι η επιβίωση για τους δημιουργούς που βρίσκονται στον ελλαδικό χώρο; Είναι κι εκείνοι ρομαντικοί, όπως οι εκδότες;

Σ.: Εκείνοι δεν είναι απλώς ρομαντικοί. Κουβαλούν και μία δόση τρέλας. Σου μιλάω εκ πείρας. Το κάνουμε επειδή αυτό το πράγμα μας αρέσει. Ξέρουμε εξ’ αρχής ότι λεφτά δε θα βγάλουμε από αυτό. Εγώ δηλαδή, δύο άτομα ξέρω που να έχουν βγάλει λεφτά στην Ελλάδα με τα comics τους, με τις δημιουργίες τους. Ο πιο γνωστός ο Αρκάς. Από ‘κει και πέρα, αν δεν απορροφηθούν από την αγορά του εξωτερικού, δεν βγάζεις λεφτά στην Ελλάδα από το comic. Εκτός αν γίνεις ελαιοχρωματιστής ή κάνεις κανένα εξώφυλλο για κάποιο παραμυθάκι. Άλλο εικονογράφηση και άλλο το κόμικ.

Ν.: Επειδή στο comic μπορεί να υπάρχει και σεναριογράφος και σχεδιαστής, ποιος από τους δύο επιβιώνει πιο εύκολα; Γιατί αν είσαι σεναριογράφος, δεν μπορεί εύκολα από το βιβλίο να πας στο comic. Έχει τις ιδιαιτερότητές τους.

Σ.: Και για τους δύο είναι δύσκολο, αλλά για το σχεδιαστή περισσότερο.

Ι.: Εγώ θεωρώ ότι υπάρχουν τρεις Τέχνες που συνδυάζονται άμεσα: Λογοτεχνία, Comic, Κινηματογράφος. Η Λογοτεχνία είναι αυτό, τέλος. Τα Comics έχουν και Λογοτεχνία και Ζωγραφική. Ενώ ο Κινηματογράφος συνδυάζει τα υπόλοιπα δύο και σου βάζει και την κάμερα. Στην Ελλάδα είναι δύσκολο. Πάρα πολλοί λίγοι ζουν από αυτές τις Τέχνες. Και στα κόμικς, μιλάμε για περιπτώσεις καλλιτεχνών που τα ονόματά τους τα έχουμε δει εκατοντάδες φορές, είτε σε περιοδικά, είτε σε άλμπουμ, αλλά ναι, οι περισσότεροι είναι ρομαντικοί. Ο καθένας έχει τη δουλειά του και θα κάνει κι ένα comic.

Σ.: Και το Comic Cultura για ρομαντικούς λόγους έγινε. Για την τρέλα μας.

Τ.: Κλασσική ερώτηση που κάνουμε στην εκπομπή και θα ήθελα να μου απαντήσετε ξεχωριστά. Marvel ή DC;

Σ.: Εγώ τρέφω αγάπη και για τις δύο εταιρίες. Έχω μεγαλώσει με comics τους, τα συλλέγω χρόνια, σίγουρα όμως ένα μέρος στην καρδιά μου για την Marvel. Αυτό δε σημαίνει ότι απορρίπτω τη DC ή βάζω διλήμματα. Σίγουρα έχω μία σχέση καλύτερη με τη Marvel, αλλά και τη DC την αγαπώ. Και δεν ασχολούμαι με τις ταινίες για να σχολιάσω τα Cinematic Universes. Μιλάω για τα comics.

Ι.: Από άποψη comics, ότι και να κάνεις, η DC είναι κορυφή. Είμαι πολύ κάθετος, γιατί η DC πειραματίστηκε τόσο καιρό. Έκανε και κάνει τρομερά πράγματα. Η Vertigo έκλεισε, κλαίμε ναι.

Σ.: Αυτό ήταν τρομερό δηλαδή με τη Vertigo; Ή το New 52 το θεωρείτε επαναστατικό; Ξέγραψαν μέσα σε ένα χρόνο και γύρισαν οι μισοί ήρωες εκεί που ήταν; Οι άλλοι μισοί έχουν μείνει στο New 52 κι είναι ένας αχταρμάς;

Ν.: Είναι λίγο αχταρμάς, αλλά έβγαλε και ωραίες ιστορίες το New 52.

Σ.: Βεβαίως έβγαλε.

Ι.: Στις ταινίες, επίσης, αν μου πεις ότι η DC είναι καλύτερη, πάλι θα έχουμε θέμα. Είμαι φουλ Marvel. Εγώ θεωρώ ότι η DC βέβαια αρχίζει και πειραματίζεται. Πχ το Joker που έρχεται σύντομα. Όπως και να ‘χει, η Marvel έχει ένα μοντέλο που λειτουργεί και μου αρέσει. Μιλάμε για ταινίες, όπως το Endgame, την πιο επική ταινία που έχει βγει. Γι’ αυτό πρέπει να τα λέμε.

Τ.: Ποια είναι τα αγαπημένα σας αναγνώσματα, όσον αφορά τα comics;

Ι.: Εγώ ξεκίνησα με τα κλασικά: Λούκυ Λουκ, Αστερίξ. Αλλά μέσα σ’ όλα αυτά διάβαζα πάρα πολύ Μπλεκ και Μαρκ. Και μετά απέκτησα κόλλημα με την Ντίσνεϊ. Είχα μείνει πολλά χρόνια σ’ αυτό το όριο των 80s, των κλασικών comics και όχι Βαβέλ και λοιπά. Νομίζω ότι γύρω στα 15 μου άρχισα να ψάχνω το αντικείμενο ιδιαίτερα. Σιγά-σιγά. Κομήτης, Βαβέλ, 9. Τώρα σε καλύτερα comics, σίγουρα «Οι νέες περιπέτειες του Φάντομ Ντακ» είναι κορυφή από κάθε άποψη. Το Dark Knight Returns σίγουρα. Ήταν απίστευτο. Και το Watchmen. Πολύ κλασικές επιλογές. Αλλά και το Colombo του Altan ήταν τρομερό. Το «Saga», επίσης. Το «Understanding Comics» του Scott McCloud, το οποίο το διάβασα το Πάσχα, και μου άλλαξε την όλη μου αντίληψη για τον χώρο. Τελευταίο ήταν το «Mister Miracle» του Tom King. Σίγουρα έχω ξεχάσει πολλά να αναφέρω.

Σ.: Εγώ, όπως όλα τα παιδιά, ξεκίνησα με της Ντίσνεϊ, Μίκυ Μάους, Λούκυ Λουκ και Αστερίξ. Αρχές ’80 γνώρισα τα υπερηρωικά comics κι έγινα μανιώδης συλλέκτης μέχρι και σήμερα. Αλλά γενικά μου αρέσει και η Γαλλοβελγική Σχολή και Manga έχω διαβάσει και το ερωτικό comic μου αρέσει. Δεν υπάρχει κάτι που να μην μου αρέσει στα comics. Σίγουρα στα Αμερικάνικα έχω μία μεγαλύτερη αγάπη. Έχω διαβάσει τα περισσότερα.

Ι.: Πάντως το comic που θεωρώ καλύτερο όλων των εποχών και έχω ως σημείο αναφοράς, είναι σίγουρα το «Κόρτο Μαλτέζε». Ήταν το πρώτο σοβαρό comic και που με ενθουσίασε με ιδιαίτερο τρόπο.

Σ.: Φυσικά αν μιλάμε για comic strip, θα πούμε το Crazy Cat. Απίστευτη δουλειά. Το ζητούσα από γνωστό κομιξάδικο και δεν ήξεραν πιο είναι. Μου έλεγαν ποιο είναι αυτό;

Τ.: Τι στόχοι υπάρχουν για το Comic Cultura;

Ι.: Το Comic Cultura, ως τώρα, έχει ως στόχο να δώσει βήμα σε νέους καλλιτέχνες να εκθέσουν τη δουλειά τους. Και καταξιωμένους, αλλά κυρίως νέους. Να επεκτείνει λίγο τον όρο αρθρογραφία στα comics. Στην αρθρογραφία θέλουμε να φέρουμε θέματα που είναι ή αμφιλεγόμενα, ή έχουν σχέση με κοινωνικοπολιτικά ζητήματα. Υπάρχει πόλωση και πολλές φορές πρέπει να πιάσεις μία πλευρά και να κλείσεις αυτό το κομμάτι. Η αλήθεια είναι πως εμείς το έχουμε ψιλοορίσει. Τι είμαστε και ποιες πολιτικές απόψεις έχουμε. Όπως και να ‘χει, οι στόχοι μας είναι αυτοί. Να επεκτείνουμε λίγο τον ρόλο των comics στην Ελλάδα και για αυτό το ψηφιακό ίσως βοηθάει σε αυτό το κομμάτι, καθώς είναι δωρεάν, αλλά είναι και ψηφιακά. Αν καταφέρω να δείξω την Τέχνη αυτή, σε άτομα που δεν έχουν σχέση με τα comics και καταφέρω να τους κάνω αναγνώστες, εγώ θα μείνω ικανοποιημένος.

Σ.: Αυτό θα είναι το μεγαλύτερο κέρδος.

Ι.: Και από το 5ο τεύχος, που εισάγουμε το English version του Comic Cultura, είναι κάτι πολύ σημαντικό, και κάτι που θεωρώ μεγάλο επίτευγμα. Εάν δούμε νέους Έλληνες καλλιτέχνες να εκδίδουν δουλειές στο εξωτερικό, μπορώ να πω με το χέρι στη καρδιά πως θα μπορώ να πεθάνω ήσυχος –ναι στα 17 μου συζητάω για το θάνατο, όσο περίεργο και αν φαίνεται.

Ν.: Ένα μήνυμα για τους αναγνώστες του anthem.gr;

Ι.: Η underground φάση, που ευδοκιμεί στις μέρες μας, το ρετρό και όλα αυτά τα ρεύματα, πρέπει να τα αποδεχόμαστε, πρέπει να τα βλέπουμε με θετική σκέψη. Γενικότερα, εμείς καλούμε τον κάθε αναγνώστη, τον κάθε άνθρωπο της κουλτούρας να έρθει σε μας, είτε να συνεργαστούμε, είτε να μας διαβάσει, είτε να μας πει δύο απόψεις. Θέλουμε να ενισχύσουμε το χώρο όσο γίνεται και να στηρίξουμε τις Τέχνες. Και το anthem.gr χαίρομαι που αντιπροσωπεύει με τόσο όμορφο τρόπο την underground, και την κουλτούρα των τεχνών…

Σ.: Και γενικά κάντε αυτό που αγαπάτε. Ότι κι αν είναι αυτό από pop κουλτούρα. Είτε είναι μουσική, είτε κινηματογράφος. Ό, τι και να σας λένε, εσείς κάντε αυτό που αγαπάτε. Αυτό που σας αγγίζει περισσότερο. Και ευχαριστούμε πολύ για τη φιλοξενία.

Σύνδεσμοι

Comic Cultura Issuu

Comic Cultura Facebook

Comicmaniacs Blog

Comicmaniacs Facebook

The post Συνέντευξη “Comic Cultura” appeared first on anthem.gr.

Γνώρισα τη Λέσχη Φίλων Κόμικς σχετικά πρόσφατα. Παρακολουθούσα συζητήσεις από τα μέλη της στο φόρουμ που τρέχουν, το greekcomics.gr, ωστόσο δεν έτυχε να περάσω από το χώρο που στεγάζει την αγάπη τους για τα κόμικς μέχρι την περσινή χρονιά. Προσπαθώ πλέον να συμμετέχω συχνά-πυκνά σε events και να περνάω μία βόλτα από τη ΛΕΦΙΚ, όπου έχουν στήσει έναν πολύ όμορφο χώρο. Η ομάδα του anthem.gr επισκέφτηκε τη ΛΕΦΙΚ και συνομίλησε με τον Πρόεδρο της Λέσχης, τον κ. Γιώργο Γεωργέλο και τον κ. Κώστα Μαδεμλή. Τα κύρια σημεία της συζήτησης αυτής και όσα αφορούσαν τη Λέσχη μπορείτε να τα διαβάσετε παρακάτω:

Πως πήρατε την απόφαση να ξεκινήσετε μία λέσχη για το κόμικ; Γνωρίζαμε ότι είχατε το φόρουμ, το greekcomics.gr, αλλά πως αποφασίσατε να έχετε ένα χώρο δικό σας;

Γ: Η ιδέα ξεκίνησε από το φόρουμ. Αρχίσαμε κάποια άτομα που ήμασταν μέλη του φόρουμ να συναντιόμαστε. Έλληνες είμαστε, θέλουμε να ξέρουμε με ποιον μιλάμε, οπότε αρχίσαμε και κάναμε συγκεντρώσεις. Τις λέγαμε “Συγκεντρώσεις της Σακούλας”, γιατί αγοράζαμε και ανταλλάσσαμε ο ένας από τον άλλο όλη την ώρα κόμικ για τις συλλογές μας. Φτάσαμε σε ένα σημείο που είχαμε μαζευτεί 30 άτομα. Ήταν αρκετά δύσκολο, γιατί υπήρχαν συναντήσεις που ερχόντουσαν 30-40 άτομα.

Είναι λογικό αφού την προηγούμενη δεκαετία, πολλά φόρουμ κάνανε συναντήσεις, αλλά το να φτάνεις 30 και βάλε άτομα είναι μεγάλο νούμερο!

Γ: Ε ναι, γενικά πάνω από 20 είναι πολύ δύσκολο να συναντηθείς σε κάποιο χώρο, τρία με τέσσερα τραπέζια μπορείς να βρεις σε κάποιο μαγαζί αν το κλείσεις, αλλά ξαφνικά αν εμφανιστούν πολλά άτομα είναι αδύνατο να βρεις. Ο αριθμός των ατόμων δεν ήταν προγραμματισμένος, ανέβαινε στο φόρουμ και ήταν ανοιχτή πρόσκληση για όλους. Φτάσαμε λοιπόν στο σημείο να κλείσουμε ένα χώρο πάνω από μία κρεπερί. Ήταν ένα πατάρι που βρισκόταν στο Μπραχάμι κοντά στο μετρό του Αγίου Δημητρίου, αλλά μας έτρωγε η τσίκνα, φεύγαμε μυρωδάτοι από εκεί. Αυτόν τον χώρο δεν τον χρησιμοποιούσαν συχνά οι πελάτες, μόνο όταν είχε αγώνες, οπότε όταν ξέραμε ότι δεν είχε, πηγαίναμε και μαζευόμασταν εκεί 30-40 άτομα, κάναμε και γενέθλια εκεί.

Κ: Και αυτό ήταν και πολύ συχνό, δηλαδή μαζευόμασταν 1-2 φορές την εβδομάδα, δεν ήταν ας πούμε μία φορά το δίμηνο.

Γ: Σωστό, μαζευόμασταν συχνά, στην αρχή ήταν μία φορά στις 15 ημέρες, αλλά είδαμε ότι θέλαμε να βρισκόμαστε και ξεκινήσαμε να το κάνουμε μία φορά την εβδομάδα και ύστερα δύο φορές.

Αυτές οι συναντήσεις τι ακριβώς αφορούσαν;

Γ: Τίποτα, απλά παρέα ήμασταν, αρχικά θέλαμε και να γνωρίσουμε ποιος βρισκόταν πίσω από το nickname, δηλαδή το παρατσούκλι στο φόρουμ. Δεύτερον να μπορέσουμε να κουβεντιάσουμε πάνω στα κόμικ, γιατί όσο και να κουβεντιάζεις στο φόρουμ, δεν είναι όπως το να συζητάς από κοντά, να συνδέσουμε και ονόματα με πρόσωπα.

Πως αποφασίσατε να φύγετε από τις συναντήσεις και να έχετε ένα δικό σας χώρο;

Γ: Εκεί που αρχίσαμε να βρισκόμαστε πιο συχνά, είδαμε ότι θέλαμε να κάνουμε και κάτι άλλο, υπήρξε η ιδέα να γίνουμε υπαρκτοί. Όσο είναι μόνο στο Διαδίκτυο είσαι αέρας, δεν υπάρχεις, είναι ένα κλικ. Θέλαμε να στήσουμε μία οντότητα, δηλαδή ότι είμαστε μία παρέα τρελών, αλλά θέλαμε να έχουμε ένα στέκι, να μπορούν να μας βρουν. Και να κάνουμε το στέκι όπως θέλουμε εμείς, όχι να είμαστε κάπου φιλοξενούμενοι. Μπορείς να πας σε μία καφετέρια και να συνεννοηθείς να κάνεις τις συγκεντρώσεις, δε θα σου πουν όχι. Το θέμα ήταν πως θέλαμε να γίνει όπως το είχαμε φανταστεί εμείς, να γίνει με τη δικιά μας την τρέλα. Οπότε αποφασίσαμε να νοικιάσουμε ένα χώρο με μεγάλο ρίσκο. Φτιάξαμε ένα σύλλογο, μία λέσχη που είναι μία αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία και αρχίσαμε να ψάχνουμε για χώρο, κάτι πολύ δύσκολο, γιατί ο χώρος σημαίνει υποχρεώσεις, χρήματα, ωράριο.

Πότε έγινε η ίδρυση της λέσχης;

Γ: Το Φεβρουάριο του 2009 μιλήσαμε μέσα από το φόρουμ και κάναμε μία συγκέντρωση, μαζευτήκαμε 13 άτομα και υπογράψαμε το καταστατικό. Έτσι ιδρύθηκε η Λέσχη Φίλων Κόμικ.

Οπότε σε λίγες ημέρες γιορτάζετε τα 10 χρόνια της Λέσχης;

Γ: Ναι, αλλά είναι το τυπικό, γιατί συνήθως τα γενέθλια της λέσχης τα γιορτάζουμε γύρω στις 30 Μαΐου με αρχές Ιούνη που βρήκαμε την έδρα.

Περάσατε δηλαδή ένα πρώτο τρίμηνο που ψάχνατε το χώρο;

Γ: Από Μάρτιο μέχρι Μάιο ψάχναμε το χώρο με βάση τα χρήματα, να δούμε πως θα πάμε και τι θα κάνουμε. Υπήρχαν πολλές διαφωνίες, γιατί στην παρέα είχαμε ένα τραπεζικό και ένα λογιστή, οι οποίοι μιλάνε με νούμερα και τα νούμερα δε βγαίνανε. Την κάναμε όμως την τρέλα και το φτιάξαμε. Για εφτά χρόνια είχαμε ένα χώρο στο Μοναστηράκι στην Αγίας Ειρήνης. Ήταν ένα διατηρητέο χωρίς κοινόχρηστα, είχε δική του πόρτα, ανεβαίναμε και είχε πρώτο και δεύτερο όροφο. Όταν ανοίξαμε, είχαμε ελάχιστα πράγματα, δεν είχαμε ούτε τραπέζια, ούτε καρέκλες. Άρχισαν και έφερναν διάφορα άτομα και έδιναν σαν προσφορά πράγματα, άλλος καρέκλες, άλλος πανιά για τις καρέκλες, καθένας ό,τι μπορούσε, πήραμε δύο βιβλιοθήκες στην αρχή και σιγά σιγά στήσαμε το χώρο για να ξεκινήσουμε. Τώρα κλείνουμε δέκα χρόνια και μου φαίνεται απίστευτο.

Στην αρχή τα νούμερα βγαίνανε από συνδρομές της αρχικής παρέας;

Γ: Όχι, όταν άνοιξε η λέσχη, είχαμε χρήματα για 3 μήνες. Τα δεκατρία ιδρυτικά μέλη δώσαμε ένα κεφάλαιο στην αρχή, μικρό, αλλά αρκούσε για ένα τρίμηνο. Τότε δεν είχαμε και πωλητήριο.

Ποιοι είναι πίσω από την οργάνωση της λέσχης;

Γ: Αυτή τη στιγμή είμαστε ογδόντα μέλη που δίνουν συνδρομές κάθε μήνα. Φίλους έχουμε πολλούς, αλλά τα εγγεγραμμένα μέλη είναι ογδόντα. Τα καταστατικά μέλη είναι έντεκα. Όταν είσαι μέλος του καταστατικού, έχεις άλλες ευθύνες από τα απλά μέλη. Το απλό μέλος δίνει απλά συνδρομή, δεν υπάρχει Διοικητικό Συμβούλιο και τέτοια πράγματα. Αυτή τη στιγμή αποφασίζουμε και τρέχουμε για τη Λέσχη γύρω στα 4-5 άτομα. Πάντα όταν έχουμε κάποιο φεστιβάλ ή το καλοκαίρι που μετακομίζαμε και έπεσε πάρα πολλή δουλειά σε αυτό το χώρο, κάνουμε μία πρόσκληση μέσω του φόρουμ και έρχονται άτομα και μας βοηθάνε. Ο καθένας προσφέρει με τον τρόπο του. Δε δουλεύουμε σαν εταιρεία, είναι το εθελοντικό και το τι γουστάρουμε να κάνουμε.

Πως μπορεί να γίνει κάποιος μέλος της Λέσχης και τι κερδίζει μέσα από αυτό;

Γ: Είναι πολύ εύκολο το να γίνει. Δίνει κάποια στοιχεία είτε online, είτε στον Κώστα, είτε σε μένα. Υπάρχει και φόρμα στο φόρουμ γι’ αυτό το σκοπό. Η συνδρομή είναι 5 ευρώ το μήνα για τους επαρχιώτες και 6 ευρώ για τους Αθηναίους. Τα οικονομικά οφέλη για ένα μέλος είναι καλύτερες τιμές στα μεταχειρισμένα και έξτρα εκπτώσεις στα καινούρια που πουλάμε. Παίρνει μία κάρτα που είναι 20% έκπτωση στα κόμικ του Public και ειδικές εκπτωτικές τιμές σε άλλα μαγαζιά που πουλάνε κόμικ. Επίσης βοηθάει να κρατηθεί αυτό ζωντανό που είναι μοναδικό, δεν έχει ξαναγίνει.

Κ: Κάποιοι μάλιστα το κάνουν μόνο γι’ αυτό. Υπάρχουν μέλη από την επαρχία που δεν έχουν έρθει ποτέ εδώ και δίνουν χρήματα για να βοηθήσουν.

Γ: Έχουμε άτομα από την επαρχία που το αγαπάνε αυτό και αγαπάνε το γεγονός ότι άτομα χωρίς εμπορικό συμφέρον, χωρίς όφελος αν θα πουλήσει κάτι ή δε θα πουλήσει, που δεν είναι δημιουργοί ή εκδότες, το κάνουν μόνο για την ευχαρίστηση, για να προσφέρουν. Γι’ αυτό δεν έχουμε τιμοκατάλογο, κάνουμε εκδηλώσεις και τα προσφέρουμε όλα τσάμπα, γι’ αυτό έχουμε τέτοιες τιμές στα μεταχειρισμένα, δεν έχουμε τιμές του εμπορίου.

Με ποιον τρόπο μπορεί κάποιος να προσφέρει στη Λέσχη;

Κ: Πολλοί δίνουν δωρεά κάποια τεύχη που έχουν διπλά και ή τα βάζουμε στη βιβλιοθήκη ή αν τα έχουμε, στο πωλητήριο στα μεταχειρισμένα. Άλλοι βοηθάνε φέρνοντας πράγματα από το σούπερ μάρκετ. Υπάρχουν πολλοί τρόποι.

Γ: Ισχύει, πολλοί έρχονται με σακούλες. Άλλοι έρχονται να πιουν ένα καφέ και προσθέτουν χρήματα στους κουμπαράδες που έχουμε. Πολλοί έχουν κούτες με τεύχη και αντί να τις πετάξουν, τις δωρίζουν για πώληση. Καθένας προσφέρει ότι νομίζει.

Που μπορεί να σας βρει κάποιος και ποιες ώρες;

Γ: Ο χώρος μας βρίσκεται στην Ιερά Οδό 14. Εκτός από Δευτέρες είμαστε ανοιχτά όλα τα απογεύματα από τις 18:00 ως τις 22:00 και Σαββατοκύριακα είμαστε και πρωί 10:00 με 14:00 εκτός από απόγευμα. Είναι ώρες που δε δουλεύουμε και βρισκόμαστε εδώ για να συντηρούμε τη Λέσχη.

Τι μπορεί να κάνει κάποιος στη Λέσχη;

Γ: Προσφέρουμε δύο είδη καφέ και αναψυκτικά. Έχουμε τη βιβλιοθήκη, τη μοναδική στην Ελλάδα με τόσα πολλά τεύχη, τα οποία είναι μόνο στα Ελληνικά, δεν έχουμε ξένα. Μπορεί να έρθει να διαβάσει ό,τι θέλει χωρίς καμία υποχρέωση, να φέρει την παρέα του και να παίξουν επιτραπέζια από τάβλι μέχρι ό,τι μπορείς να φανταστείς, μπορούν να φέρουν καφέ και φαγητό από έξω και να κάτσουν.

Κ: Μπορεί επίσης να συναντηθεί με παιδιά από το φόρουμ για συζήτηση.

Γ: Επίσης μπορεί ο καθένας να βάλει να δει ταινία, γιατί έχουμε μεγάλη τηλεόραση Plasma. Πολλοί έρχονται με λάπτοπ ή tablet και κάνουν δουλειά μετά μουσικής, γιατί έχουμε wi-fi. Είμαστε ανοιχτό στέκι για όλους, χωρίς υποχρεώσεις, δε χρειάζεται να είσαι μέλος για να έρθεις. Θες να έρθεις για παρέα, παίρνεις μία καρέκλα και έρχεσαι στην παρέα, θες να διαβάσεις μόνος σου, κάθεσαι και διαβάζεις μόνος σου. Υπάρχουν σχεδιαστές που έρχονται και απλά σχεδιάζουν.

Είναι ένας ήσυχος χώρος με υπέροχη θέα, δεν ενοχλούμε ο ένας τον άλλο, δεν έχουμε εντάσεις τύπου να σφαχτούμε για πολιτικά ή ποδοσφαιρικά, προφανώς μπορούμε να πετάξουμε ένα πείραγμα όπως σε κάθε παρέα. Δεν υπάρχουν διακρίσεις τύπου “Έλα τώρα, εσύ διαβάζεις Marvel και ήρωες με κολάν” ή “Εγώ διαβάζω μόνο Παπιά”. Είναι σεβαστές οι προτιμήσεις του καθενός, πειράγματα κάνουμε μεταξύ μας και κάνουμε πλάκα, γιατί γνωριζόμαστε και κανένας δεν παρεξηγείται. Απλά διασκεδάζουμε. Στις συγκεντρώσεις μας θα βρεις καθηγητές πανεπιστημίου, άνεργους, δεκαεφτάρηδες στο Λύκειο, γιατρούς, ό,τι μπορείς να φανταστείς και απλά καθόμαστε στο ίδιο τραπέζι και περνάμε όμορφα. Το κόμικ δεν είναι για να χωρίζει τους ανθρώπους, είναι διασκέδαση.

Πέραν από κόμικ, τι άλλο συλλέγει η Λέσχη; Συλλέγετε επιτραπέζια ή φιγούρες;

Γ: Όχι, τα επιτραπέζια και οι φιγούρες είναι όλα από προσφορές. Η Λέσχη δεν έχει τα χρήματα να πάει να αγοράσει για να συλλέξει. Κάποιοι δε θέλουν τις φιγούρες και μας τις φέρνουν και εμείς τις βάζουμε στο χώρο για διακόσμηση.

Κ: Και τα επιτραπέζια δεν τα έχουμε σαν συλλογή, είναι προσφορές και τα έχουμε καθαρά για να έρθει κάποιος να παίξει.

Γ: Έχουμε αγοράσει κάποια τραπέζια και άλλα πράγματα, αλλά το κολάζ που έχει πάνω του, το έκανε ο Κώστας. Άλλοι άνθρωποι φέρανε δικά τους original σχέδια και τα κορνιζάραμε. Τα έχουμε εδώ μέσα ακόμα και δέκα χρόνια.

Η μόνη συλλογή μας είναι τα κόμικ στη βιβλιοθήκη. Ένα μεγάλο μέρος της βιβλιοθήκης είναι η δικιά μου η συλλογή που την έφερα εδώ, κάποια τεύχη είναι δωρεά από εκδότες που μας δίνουν τους νέους τίτλους για να μπουν στη βιβλιοθήκη και κάποια που έρχονται από δωρεές και προσφορές. Αγοράζουμε κόμικ μόνο για να μπουν στο πωλητήριο, όχι για τη βιβλιοθήκη, γιατί δεν υπάρχουν χρήματα. Ο στόχος είναι να βγαίνει το νοίκι, το ρεύμα, το τηλέφωνο και η εφορία. Για την εφορία είμαστε εταιρεία, έχουμε ΑΦΜ, έχουμε ταμειακή, POS λόγω του πωλητηρίου, οπότε έχουμε και αυτό το έξοδο. Αφού τακτοποιήσουμε αυτά και μπορούμε να κάνουμε κάτι παραπάνω, θα κάνουμε κάποια εκδήλωση που έχει πάντα έξοδα, να κάνουμε κάποια πράγματα για εμάς και τον κόσμο.

Πόσα και τι είδους κόμικ περιλαμβάνει η συλλογή της Λέσχης;

Γ: Έχουμε από θρησκευτικά και ερωτικά μέχρι Τσε Γκεβάρα. Αριθμεί περίπου 30.000 τεύχη, σύντομα θα κάνουμε απογραφή για τον ακριβή αριθμό.

Ας πάμε στο φόρουμ, το greekcomics.gr. Πως ξεκίνησε;

Γ: Ασχολούμαστε σε καθημερινή βάση και με το φόρουμ. Έχει γίνει εξαιρετική δουλειά όλα αυτά τα χρόνια, η οποία από πίσω κρύβει πολύ κόπο που δε φαίνεται. Για να πάρει αυτή τη μορφή έχει πέσει απεριόριστη δουλειά και φυσικά χρήματα. Ξεκίνησε από μία δική μου ιδέα, γιατί ασχολούμουν με ξένα φόρουμ. Ελληνικά τότε δεν υπήρχαν πολλά. Είχα γνώσεις πως να στήσω ένα φόρουμ και μαζί με ένα φίλο που ασχολούνταν με κόμικς είπαμε να το ξεκινήσουμε. Λόγω ηλικίας έχω ζήσει τη δεκαετία του 70 που το κόμικ ήταν στη γειτονιά. Αγοράζαμε με φίλους, διαβάζαμε, μιλάγαμε. Αφού δεν υπάρχει πλέον η γειτονιά και ήξερα από τεχνολογία, είπα να κάνω μία ιντερνετική γειτονιά. Τότε δεν υπήρχαν καν ελληνικά κόμικ σκαναρισμένα και το Ίντερνετ δεν ήταν τόσο αναπτυγμένο.

Κ: Έπεσε ακριβώς την περίοδο που το Ίντερνετ πήρε τα πάνω του στην Ελλάδα.

Γ: Φαντάσου αυτό ξεκίνησε Αύγουστο του 2006 και θεωρούσαμε επιτυχία μέχρι την Πρωτοχρονιά να έχουν εγγραφεί 500 μέλη. Την Πρωτοχρονιά φτάσαμε 3.000 μέλη. Ήταν τρέλα, γιατί δεν υπήρχε κάτι τέτοιο, άρεσε, διαδόθηκε και έγινε επιτυχία. Εκεί βάλαμε και κανόνες που δεν ίσχυαν σε άλλα φόρουμ. Ήταν κάτι καίριο στο να ζήσει και να αναπτυχθεί αυτό το φόρουμ. Έχει μείνει το ίδιο ζωντανό 12 χρόνια, ενώ όλα κάνουν τον κύκλο τους σε 3-5 χρόνια. Έχουμε 16 άτομα διοικητική ομάδα. Η φιλοσοφία είναι διαφορετική από τα υπόλοιπα φόρουμ, γιατί η διοικητική ομάδα βγαίνει από τα μέλη και το ποιοι συμμετέχουν πιο πολύ. Η ομάδα αλλάζει, προφανώς αν κάποιος δε μπορεί να συνεχίσει λόγω έλλειψης χρόνου, σταματάει και μπαίνει κάποιος άλλος. Έχουν αλλάξει πάνω από 70-80 άτομα στην ομάδα. Μόνο με ανανέωση πας μπροστά.

Επιπλέον έχουμε διαγράψει περίπου 34.000 εικονικούς λογαριασμούς, αφού περίπου 5.000 είναι οι χρήστες που συζητούν σε σταθερή βάση. Δε θέλουμε εικονικά νούμερα. Δεν έχουμε βάλει ποτέ διαφήμιση και συντηρείται από δικά μας χρήματα ή από δωρεές όπου πάντα αναγράφουμε τα ακριβή ποσά και δίνουμε στοιχεία στον κόσμο που πάνε τα χρήματα. Δεν πάει τίποτα στην τσέπη μας. Άλλος κανόνας είναι να μην υπάρχουν τσακωμοί. Το έχουμε αυτό οι Έλληνες. Κανένας δεν έχει χαρτί ειδικού ή κριτικού, υπάρχει μόνο το “Μου Αρέσει” και το “Δε μου Αρέσει” και φυσικά όποιος θέλει το αναλύει.

Συμμετέχουν δημιουργοί στο φόρουμ;

Γ: Εννοείται, είναι όλοι μέσα. Δημιουργοί, εκδότες, όποιος έχει σχέση με το κόμικ έχει γραφτεί. Αυτό γίνεται, γιατί είναι το μόνο μέρος που έχει όλη την ιστορία των κόμικ, παρουσιάσεις και αρχείο για οτιδήποτε έχει βγει στην Ελλάδα με 70.000 εξώφυλλα. Και όχι μόνο κόμικ, αλλά και περιοδικά. Οτιδήποτε νέο, όπως μία μικρή έκθεση στην επαρχία ή ένα νέο ISBN ενός εκδότη για νέα κυκλοφορία θα το μάθεις εκείνη την ώρα. Το περιβάλλον είναι πολιτισμένο που σε προδιαθέτει θετικά. Έχουμε μία τεράστια βάση δεδομένων με πληροφορίες που δεν υπήρξαν ποτέ μαζεμένες κάπου. Πέρυσι κάναμε τεράστια αναβάθμιση και το κάναμε αρκετά ομορφότερο.

Η θεματολογία του φόρουμ έχει επεκταθεί αρκετά και μπορεί ο καθένας να δώσει την άποψή του για οποιοδήποτε θέμα; Πως αποφασίστηκε αυτό;

Γ: Έχω κατηγορηθεί στο παρελθόν, επειδή δεν έκανα το φόρουμ ένα κλειστό μέρος μόνο για κόμικς. Και εδώ που βρισκόμαστε μπορεί να είναι όλο κόμικς, αλλά όπως σε κάθε παρέα μιλάμε και για άλλα πράγματα, δηλαδή για μουσική, βιβλία, ταινίες, είπαμε να το κάνουμε και στο φόρουμ. Η αιχμή του δόρατος παραμένουν τα κόμικς. Έχουμε χιλιάδες σκαναρισμένα άρθρα που έχουν γίνει για κόμικς, ποιος το έγραψε, πότε εκδόθηκε, σε ποιο μέσο.

Κ: Είναι καταχώρηση της παρουσίασης, δηλαδή ότι ένα άρθρο για κόμικς δημοσιεύθηκε αυτή τη χρονιά και σε αυτό το περιοδικό.

Γ: Έχουμε τη βάση αλφαβητικά, ανά δημοσιογράφο, ανά τίτλο και μπορεί να τα βρει κάποιος πολύ εύκολα. Φτιάξαμε και blogs και clubs, υπάρχει για παράδειγμα club από κάποια παιδιά που θέλανε να συζητάνε για Disney. Φόρουμ συζήτησης είμαστε και βρήκαμε τον τρόπο να κάνουμε clubs να μιλάμε και για ταινίες, μουσική, για τα πάντα.

Κ: Όλα τα σάιτ διευρύνουν τη θεματολογία τους με τον καιρό.

Γ: Δε μπορείς να είσαι εξαιρετικά εξειδικευμένος, γιατί περιορίζεις τον κόσμο που θέλει να μπει.

To 2014, στην παλιά της έδρα, η ΛΕ.ΦΙ.Κ. είχε φιλοξενήσει τον Don Rosa, στην δεύτερή του επίσκεψη στην Ελλάδα. Ποιους άλλους μεγάλους καλλιτέχνες έχει φιλοξενήσει η ΛΕ.ΦΙ.Κ;

Γ: Όχι, δεν έχουμε φέρει κάποιον άλλο. O Don Rosa μας βρήκε ο ίδιος. Μας γνώρισε ιντερνετικά και μας προσέγγισε. Δεν υπάρχει κάτι τέτοιο ούτε στη χώρα του, ούτε παγκοσμίως. Παντού υπάρχουν λέσχες ή clubs που εξειδικεύονται σε κάποιο συγκεκριμένο είδος.

Κ: Υπάρχουν καταστήματα που έχουν χώρο να φιλοξενούν συγκεκριμένα events όπως για επιτραπέζια ή cosplay, κάτι που είναι πιο επαγγελματικό. Δεν είναι η νοοτροπία να φτιάξουν κάτι πιο χαλαρό, ένα στέκι.

Γ: Πολλοί το βλέπουν και με γνώμονα τα χρήματα. Οι εκδότες ψάχνουν κάτι να πουλήσει, όχι κάτι που να τους αρέσει μόνο. Εμείς θέλαμε να το σπάσουμε, να έχουμε έναν ανοιχτό χώρο να έρθει όποιος θέλει να περάσει όμορφα όπως και στο φόρουμ.

Υπάρχει περίπτωση να φέρετε ξανά κάποιον;

Γ: Ναι, αν είναι περίπτωση σαν τον Rosa. Ο Rosa ήρθε από Φινλανδία που του πληρώσανε τα έξοδα οι Φινλανδοί για να πάει από Αμερική και εμείς βάλαμε μόνο το εισιτήριο του από τη Φινλανδία στην Ελλάδα. Πέντε μέρες έμεινε σπίτι μου, όχι σε ξενοδοχείο. Για να βγουν τα έξοδα μας έδωσε αποκλειστικότητα δύο έργα του, το Περτουίλαμπι και το Kentucky που δεν το έχουμε εκδώσει και θέλουμε να τον καλέσουμε ξανά για να το βγάλουμε στην αγορά. Του δώσαμε και κάποια χρήματα, γιατί το Περτουίλαμπι ξεπούλησε. Ο άνθρωπος ήρθε για να βοηθήσει, γιατί το γούσταρε όλο αυτό. Μας είπε ότι από όλα τα signings που έχει κάνει, αυτό ήταν το πιο οργανωμένο. Αφού το έγραψε στο σάιτ του, μας πήρανε τηλέφωνο από το εξωτερικό, άνθρωποι επαγγελματίες να μας ρωτήσουν πως το οργανώσαμε. Ήμασταν βάρδια 11 άτομα για να βγει όλο αυτό. Τα καταφέραμε, γιατί είχαμε μεράκι. Ο Rosa είναι τρομερός χαρακτήρας και κρίμα που το ταλέντο του κόπηκε έτσι άσχημα από την υγεία του λόγω του ότι δε μπορεί να δει καλά και ο γιατρός του δεν τον αφήνει να σχεδιάζει. Δε μπορούμε να φέρουμε άλλο καλλιτέχνη λόγω του οικονομικού κομματιού. Θέλαμε να φέρουμε καλό κόσμο, αλλά είναι δύσκολο. Και για το Περτουίλαμπι που το εκδώσαμε, ήταν πολύ δύσκολο. Δεν είμαστε εκδότες για να φέρουμε κάποιον να πουλήσει. Δεν υπάρχουν και μέλη να δώσουν πολλά χρήματα.

Σε ποια conventions και εκδηλώσεις συμμετέχετε;

Έχουμε συμμετάσχει σε όλα τα conventions εκτός Comic Dom, είχαμε κάνει κρούση, αλλά μας είπαν ότι δεν υπάρχει χώρος. Έχουμε πάει Θεσσαλονίκη, στο Athens Con, στο Fantasticon, στο Hobby Festival και το Vintage Festival. Είναι δύσκολο να κουβαλήσουμε πράγματα και τα ποσά για να πάρεις χώρο είναι μεγάλα, οπότε πηγαίνουμε μόνο στο Athens Con και το Vintage.

Πότε ξεκίνησε το πωλητήριο της λέσχης με μεταχειρισμένα και καινούρια κόμικ;

Γ: Από την τρίτη χρονιά. Είδαμε ότι τα έξοδα δε βγαίνουν μόνο με τις συνδρομές. Δεν είχαμε ποτέ πάρα πολλά μέλη, αν είχαμε περισσότερα, θα ήταν πιο εύκολη η ζωή μας. Τα μεταχειρισμένα κόμικ τα αγοράζουμε ή από παζάρια ή στο Μοναστηράκι ή από ιδιώτες που θέλουν να τα δώσουν. Από καινούριες εκδόσεις δεν έχουμε πολλά, είχαμε στην αρχή, αλλά είναι δύσκολο να προκαταβάλλουμε. Τα πρώτα χρόνια είχαμε παρακαταθήκη, αλλά τη σταματήσαμε, γιατί δε μας άρεσε να χρωστάμε. Αυτή τη στιγμή παίρνουμε κάποια κομμάτια του Μικρού Ήρωα, αυτοεκδόσεις που αφήνουν κάποια παιδιά και τα κόμικ των εκδόσεων Οξύ.

Είχατε βγάλει ένα βιβλίο με όλες τις εκδόσεις κόμικ στα ελληνικά μέχρι το 2010. Έχετε σκοπό να βγάλετε κάποια συνέχεια του;

Γ: Θα θέλαμε, αλλά είναι πάρα πολύ δύσκολο. Το κόστος αυτού του βιβλίου είναι πολύ μεγάλο, γιατί έχει 530 έγχρωμες σελίδες. Η πρώτη έκδοση μπήκε μέσα, δεν έβγαλε τα έξοδά της.

Εσείς με ποια κόμικ ξεκινήσατε και τι διαβάζετε γενικά;

Γ: Ξεκίνησα όπως όλοι, σαν πιτσιρικάς με Disney, Μπλεκ, Αγόρι, τα γνωστά που είχαμε στην εποχή μου. Πλέον δε διαβάζω κάτι συγκεκριμένο, απ’ όλα τα είδη. Μου αρέσουν της φαντασίας, έχω ιδιαίτερη προτίμηση στα γαλλοβελγικά και πως παρουσιάζουν τα κόμικ. Δε λέω όχι και στο υπερηρωικό, το ιταλικό ή το αγγλικό, δεν έχω παρωπίδες, γιατί κάθε είδος έχει διαμάντια. Δεν είμαι φαν, ούτε “ειδικός” σε κάποιο είδος, δε θεωρώ πως είμαι “ειδικός” γενικά στα κόμικς. Είμαι οργανωτικός και μου αρέσει να συντονίζω, με φωνάζουν χαϊδευτικά “Πρόεδρο” της Λέσχης για να με πειράξουν.

Κ: Αν δεν πειράξουμε τον Πρόεδρο, ποιον θα πειράξουμε;

Γ: Γι’ αυτό το λόγο όλη η συλλογή, εκτός από μερικά τεύχη, ήρθε στη Λέσχη. Δεν κατηγορώ κανένα είδος και κανέναν που διαβάζει κόμικς. Κάποιους τους πειράζω τύπου Οι Ήρωες με τα Κολάν, Τα Παπιά, λέμε διάφορα τέτοια. Από τίτλους μου άρεσε ο Κοκομπίλ, ο Μίστερ ΝΟ, διάβασα το καινούριο Punisher: Οι Δουλέμποροι και μου άρεσε. Δοκιμάζω διάφορα είδη και διαβάζω ελληνικά και ξένα. Για να διαβάσω κόμικ, θέλω την ηρεμία μου, την ησυχία μου, δε θέλω να έχω προβλήματα, δεν το ξεφυλλίζω το κόμικ.

Κ: Κι εγώ θα έλεγα ότι είμαι παμφάγος στα κόμικ, αλλά έχω μία ιδιαίτερη προτίμηση στα υπερηρωικά και γενικά στα αμερικανικά. Οι Αμερικάνοι ήταν οι πρώτοι που έκαναν εμπορική την πληροφορία για το είδος τους και μετά το έκαναν όλοι οι άλλοι. Έπρεπε να περάσουν χρόνια για να γίνει πιο καθολικό το Ίντερνετ και να αρχίσουν όλοι να δίνουν πληροφορίες για τα κόμικ τους. Τα πρώτα πράγματα που έπεσαν στα χέρια μου ήταν Αστερίξ, Λούκυ Λουκ, μετά Disney και ύστερα ήρθαν τα πρώτα Spider-Man. Με τα χρόνια εμπλουτίζεις όμως τις γνώσεις σου, όσοι μένουν στάσιμοι σε κάποιο είδος, το παρατάνε σαν ασχολία το κόμικ. Αυτό συμβαίνει και στη μουσική και στα πάντα. Όποιος δεν εμπλουτίζει τις προτιμήσεις του, αποχωρεί.

Γ: Μετά δουλεύουν καθαρά αναμνήσεις. Πολλοί λένε ότι ασχολούνται 30 χρόνια με κάποιο είδος, αλλά συνήθως έχουν σταματήσει να διαβάζουν και δουλεύει η νοσταλγία. Οι ενεργοί αναγνώστες που ψάχνονται και κοιτάνε διαφορετικά τεύχη είναι λίγοι.

Ποια είναι η γνώμη σας για τα ελληνικά κόμικ και τους Έλληνες δημιουργούς;

Κ: Υπάρχουν πολλές μικρές παραγωγές, τευχάκια μικρά, αυτοεκδόσεις, καμία σχέση με πριν δέκα χρόνια. Έχει ανέβει η παραγωγή.

Γ: Αυτό γίνεται, γιατί πλέον είναι πολύ εύκολο, αν θέλει κάποιος, μπορεί να φτιάξει κάτι, να το εκτυπώσει και να το εκδώσει. Υπάρχουν πολλά φεστιβάλ, οπότε με συγκεκριμένο αριθμό κομματιών, μπορεί να τα πουλήσει και να μη μπει μέσα οικονομικά. Γενικά όμως παραμένουμε σε νηπιακή ηλικία, γιατί δεν έχουμε σχολές και παιδεία, έστω να ξεκινήσει κάποιος και να φτάσει πολύ ψηλά. Έχουμε πολύ μεγάλα ταλέντα, τα οποία είτε βλέπουν την έλλειψη παραγωγής και αναγνωστικού κοινού να στηρίξει τις εκδόσεις τους και πάνε χαμένα είτε κάποιοι ξεφεύγουν και δουλεύουν με το εξωτερικό.

Κ: Έχουμε φοβερούς σχεδιαστές, αλλά όχι σεναριογράφους.

Γ: Έχουμε παραμυθάδες, σεναριογράφους, μυθιστοριογράφους, αλλά δεν έχουν ασχοληθεί με το κόμικ, γιατί γενικά θεωρείται ότι δε βγαίνουν λεφτά από το κόμικ λόγω της μικρής αγοράς. Έχει αρχίσει και φθίνει η περίπτωση του καλλιτέχνη που το κάνει για την τέχνη του. Το 1970 είχε κυκλοφορήσει το Ελ Τζο, το πρώτο αμιγώς ελληνικό κόμικ που βγήκε σε συνέχειες. Ήταν δύο δημιουργοί και είχαν βγάλει τρία τευχάκια. Τους γνωρίσαμε και τους πείσαμε να βγάλουν ένα τέταρτο τεύχος 48 χρόνια μετά. Βγάλαμε 100 κομμάτια. Ήταν τρομερή η συγκίνησή τους που βγάλανε κόμικ τόσα χρόνια μετά. Τότε δουλεύανε και ξενυχτάγανε για να βγάλουν ένα τευχάκι. Πλέον δεν υπάρχει αυτό. Δε θα κάτσει κάποιος να δουλέψει το σχέδιο και το σενάριο του, να βρει ιδέες, να φτιάξει κάτι πολύ καλό. Δε θεωρεί ότι υπάρχει το κοινό που θα το αγοράσει για να ανταμειφθεί ο κόπος του. Το να γίνει η τέχνη για βιοποριστικούς λόγους είναι πολύ δύσκολο.

Έχετε κάποια συνεργασία με εκδοτικούς ή έχετε κάνει κάποιο αφιέρωμα σε εκδοτικούς;

Γ: Αφιερώματα έχουμε κάνει. Έχουμε κάνει μηνιαίο αφιέρωμα σε Jemma, Anubis, Ανεμοδουρά, Μικρό Ήρωα και το Νοέμβρη είχαμε κάνει στο Οξύ. Έχουμε καλύψει τους μεγαλύτερους εκδοτικούς.

Κ: Έχουμε κάνει και αφιερώματα για ένα Σαββατοκύριακο και σε διάφορους δημιουργούς.

Είναι λογικό στην Ελλάδα να μην υπάρχουν τόσοι εκδοτικοί;

Γ: Φυσικά. Από τη στιγμή που δεν υπάρχει αγοραστικό κοινό, είναι λογικό. Αν κυκλοφορήσει κάτι στα Ελληνικά, θα αγοραστεί μόνο εδώ και στην Κύπρο, αν βγει στα αγγλικά, αγοράζεται σε όλο τον κόσμο. Έχουμε δει εκδοτικούς να έρχονται και να φεύγουν, αλλά από το 1930 που βγαίνουν στην Ελλάδα κόμικ, δεν το έχει πάρει κανείς στα σοβαρά. Στην αρχή το βλέπανε σαν παιδικό, σαν εφηβικό, σαν άλλα πράγματα γενικά. Δεν υπάρχει συνέπεια, ούτε μακροπρόθεσμο πλάνο. Πολλοί τίτλοι μπορούν να μην ολοκληρώνονται καν.

Κ: Πολλοί αναγνώστες το προκαταβάλλουν πλέον, μπορεί να μην ξεκινάνε κάποιον τίτλο, γιατί φοβούνται ότι θα κοπεί. Επίσης πολλοί εκδοτικοί φοβούνται τη διαφήμιση στο προϊόν, ενώ είναι πολύ σημαντικό στη σημερινή αγορά να διαφημίζεις κάτι για να πουληθεί.

Που μπορεί να σας βρει κάποιος;

Γ: Έχουμε Facebook, Twitter, Instagram και ανοίξαμε πρόσφατα κανάλι στο Youtube και φυσικά στο greekcomics.gr.

Κ: Το κανάλι στο Youtube το δουλεύουμε αργά και σταθερά. Μόνο Myspace δεν έχουμε!

Τι στόχους έχει η Λέσχη στο μέλλον;

Γ: Από το 2009 που φτιάξαμε τη Λέσχη ο βασικός μας στόχος ήταν η επιβίωση, δηλαδή να μείνει ανοιχτή. Από εκεί και πέρα ό,τι παραπάνω μπορούμε. Φτάσαμε 4-5 φορές στο τσακ να κλείσουμε. Έγινε όλες ένα θαύμα και προχωρήσαμε. Κανένας μας δεν περίμενε ότι θα ζήσει αυτό το πράγμα δέκα χρόνια. Ούτε εγώ που είμαι ο πιο τρελός και ονειροπόλος. Για το φόρουμ το περίμενα, είναι διαφορετικά στημένο. Κάτι το οποίο έχει έξοδα και κυμαινόμενα έσοδα και μέσα στην οικονομική κρίση είναι δύσκολο να επιβιώνει. Ιδέες έχουμε πάρα πολλές. Θέλουμε να φέρουμε δημιουργούς, να κάνουμε δικά μας αφιερώματα πάνω σε πράγματα που αρέσουν, εκθέσεις, συνεργασίες, θα θέλαμε να διαδώσουμε την αγάπη για τα κόμικς σε όλη την Ελλάδα, να φτιάξουμε ένα δικό μας φεστιβάλ. Είναι θέμα συγκυριών, χρημάτων, βοήθειας, χορηγών. Οπότε ο στόχος είναι να περνάμε καλά!

Ένα μήνυμα για τους αναγνώστες του anthem.gr;

Κ: Να διασκεδάζετε πάντα με αυτό που σας αρέσει.

Γ: Ελάτε να γνωρίσετε τη Λέσχη και να γνωρίσετε τον υπέροχο κόσμο των κόμικς. Γιατί είναι ένας υπέροχος κόσμος!

Με τη σειρά μας, θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε τη ΛΕΦΙΚ για την άριστη φιλοξενία και την πολύ όμορφη και ενδιαφέρουσα συζήτηση. Σας προτείνουμε να επισκεφθείτε και να βοηθήσετε τη Λέσχη Φίλων Κόμικς, καθώς κάνει εξαιρετική δουλειά, προσφέροντας έναν πολύ ωραίο χώρο για όλον τον κόσμο.

The post Συνέντευξη “Λέσχη Φίλων Κόμικς” appeared first on anthem.gr.

Για αυτή τη συνέντευξη διάλεξα να πάω σε μέρος γνώριμο για μένα και hobby στο οποίο έχω εμπειρία και γι’αυτό ο δρόμος με έφερε στο κέντρο της Αθήνας και συγκεκριμένα στην 3^ης Σεπτεμβρίου 65, όπου στεγάζεται το Fantasy Shop. Πρόκειται για ένα store με αρκετά μεγάλο community όπου μπορεί κανείς να βρει ότι ψάχνει γύρω από τον κόσμο του φανταστικού, από επιτραπέζια μέχρι βιβλία και είδη μοντελισμού.

Κάθε βδομάδα στο Fantasy Shop διοργανώνονται διάφορα events, και έτσι βρήκα την ευκαιρία και συμμετείχα στο εβδομαδιαίο event-workshop του με την ονομασία Painting Day. Στο Painting Day, μπορεί όποιος θέλει να συμμετάσχει να μάθει πως να βάφει φιγούρες(είτε από επιτραπέζια, είτε από wargames, είτε απλά συλλεκτικές) εντελώς δωρεάν κάτω από την διδασκαλία 2 εξαιρετικά φιλικών «δασκάλων», του Παναγιώτη και του Δημήτρη , οι οποίοι μου μίλησαν για το event και το story πίσω από αυτό.

Πως μπορεί να συμμετέχει κάποιος στο Painting Day; Το μόνο που χρειάζεται είναι να βρεθεί μια Πέμπτη το απόγευμα στο χώρο του Fantasy Shop με τις φιγούρες του(την πρώτη φόρα παρέχεται μια δοκιμαστική φιγούρα στους συμμετέχοντες)  και τα παιδιά θα τον βοηθήσουν να ξεκινήσει να βάφει και να μάθει τα βασικά.

Πρόκειται για μια πολύ δυνατή εμπειρία, όπου είναι πολύ εύκολο να συναντήσεις νέο κόσμο, να μάθεις καινούργια πράγματα, και πάνω από όλα να περάσεις καλά, διότι πρόκειται για μια εκδήλωση που γίνεται με μεράκι προς το hobby, από άτομα που ζουν για αυτό.

Π.Σ.: Καλησπέρα, ονομάζομαι Παναγιώτης Σουλελές, είμαι ζωγράφος, και βοηθάω εδώ τα παιδιά να μάθουν να βάφουν μαζί με τον Δημήτρη, που μάλιστα ήταν αυτός που ξεκίνησε το σαν ιδέα το event.

Δ.Χ.: Καλησπέρα και από μένα, είμαι ο Δημήτρης Χοντρογιάννης, και εγώ βοηθάω όσο μπορώ στο βάψιμο, και όπως ανέφερε και ο Παναγιώτης, εγώ ξεκίνησα το Painting Day σαν event, αν και με το καιρό, λόγω υποχρεώσεων, το Painting Day πέρασε από πολλά χέρια, και τώρα πρόσφατα το ανέλαβα και πάλι μαζί με τον Πάνο.

Δ.Χ.: Πρόκειται για μια παρέα πλέον, που προσπαθούμε να δείξουμε σε άτομα που πρόσφατα ξεκίνησαν και δεν έχουν γνώσεις πάνω στο μοντελισμό, πως να μπορέσουν να συναρμολογήσουν και στην συνέχεια να βάψουν σε σχετικά καλό για αρχή βαθμό τις φιγούρες τους.

Π.Σ.: Και στην πορεία να βελτιωθεί και να βάφει πιο αναλυτικά και να κάνει καλύτερες λεπτομέρειες. Να σημειώσω ότι οποιοσδήποτε μπορεί να ασχοληθεί, ασχέτως με τις γνώσεις του σε θέματα καλλιτεχνικών και ανεξαρτήτου ηλικίας. Απλά χρειάζεται να ακολουθήσει κάποια βήματα μεθοδικά για να φτάσει χωρίς πολύ κόπο σε ένα καλό επίπεδο. Και για αυτό είμαστε εμείς εδώ, για δείξουμε στο κόσμο πως μπορεί να φτάσει σε αυτό το επίπεδο για να έχει έτοιμες φιγούρες, είτε για display, είτε για game.

Δ.Χ.: Εγώ ξεκίνησα να βάφω με lord of the rings φιγούρες που μοίραζε η Deagostini, οπότε βρέθηκα να ασχολούμαι και με άλλα wargames, και κάποια στιγμή ξεκίνησα να ασχολούμαι και με το Warhammer, όπου ένας φίλος μου ζήτησε βοήθεια με το βάψιμο του δικού του στρατού, και σιγά σιγά αναλάμβανα να βοηθήσω και βάψω φιγούρες πολλών γνωστών μου. Και το τελευταίο καιρό μαζί με τον Πάνο εγώ βάψει πολλές φιγούρες και πολλά κομμάτια terrain από διάφορα μαγαζιά, καθώς και διάφορα demos από wargames για το Fantasy.

Π.Σ.: Και εγώ με το Lord of the Rings της Deagostini ξεκίνησα, όμως κάποια στιγμή σταμάτησα για αρκετό καιρό, και ξανάρχισα, όταν εντελώς τυχαία γνώρισα το κύριο από εδώ στο Helexpo, όπου με ρώτησε αν ήθελα να μάθω Magic the Gathering, και μου έδειξε ένα demo του παιχνιδιού. Εκεί είχε διάφορα stands για να κάτσει κανείς να βάψει, οπότε κάτσαμε και βάψαμε μαζί για αρκετή ώρα. Αυτή ήταν η πρώτη επαφή μου με τον μοντελισμό. Και σιγά σιγά καθόμασταν και βάφαμε μαζί, παίζαμε wargames, βγαίναμε μαζί.

Δ.Χ: Και έτσι, του είπα να έρθει στο Painting Day, όπου οι γνώσεις του πάνω στην χρωματική θεωρία στις αντιθέσεις και στο χρωματολόγιο τον βοήθησαν αρκετά. Το πρόβλημα που είχε ο Πάνος ήταν  στο τρισδιάστατο, διότι πάντα την διάσταση την έκτισε μόνος του πάνω στο καμβά. Και πλέον ο Πάνος βάφει εξαιρετικά σε σχέση με ότι έκανε στην αρχή.

Δ.Χ.: Να πούμε πρώτα ότι δεν έχει ποτέ σχέση με την ηλικία κάποιου, έχω δει παιδιά 12-13 χρόνων να ξεκινάν και να βάφουν καλύτερα από ενήλικους . Βέβαια, μιλάμε για το πως βάφουν στην αρχή όλοι μπορούν να βελτιωθούν και να ξεπεράσουν τους εαυτούς τους.

Π.Σ.: Για παράδειγμα, έρχεται το τελευταίο καιρό ένα παιδί που μου δείχνει τις πρώτες φιγούρες που είχε βάψει και έπαθα πλάκα, έβαφε πολύ καλύτερα απ’ότι όταν είχα ξεκινήσει εγώ, και έχει ήδη δει τρομερή βελτίωση. Το πιο σημαντικό είναι να έχει κάποιος χρόνο να ασχοληθεί και ακολουθώντας 3-4 βήματα θα δει σταδιακή βελτίωση.

Π.Σ.: Αυτή τη στιγμή ο κόσμος μπορεί να μας βρει στο facebook στις προσωπικές μας σελίδες, αν και ετοιμάζουμε ειδική σελίδα, καθώς και site, για μπορεί να μας βρει ο κόσμος.

Δ.Χ.: Να έρθετε μια Πέμπτη που να σας βολεύει, το απογευματάκι, χαλαρά με τον καφέ σας, για δείτε από κοντά τι εστί  Painting Day, και να βγάλετε μόνοι σας συμπεράσματα, αν σας αρέσει ή όχι και να δείτε αν είναι αλήθεια αυτά που λέμε.

Π.Σ.: Πρόκειται για ένα πολύ ωραίο δημιουργικό χόμπι, όπου, όπως ανέφερα και πριν, έχουμε γίνει όλοι μια παρέα: «Οι φίλοι που θα μαζευτούμε κάθε Πέμπτη και θα βάψουμε».

Δ.Χ.: Ούτως ή άλλως δεν δουλεύουμε εδώ, το μαγαζί μας βοηθάει παρέχοντας μας χώρο και προμήθειες για το event. Ελπίζουμε και να σας δούμε από κοντά.

Αυτός ήταν ο χρόνος που είχαμε για σήμερα, ελπίζω, αγαπητοί αναγνώστες, να σας τράβηξα το ενδιαφέρον, ραντεβού ξανά στα μέσα Μαΐου, σε ένα ακόμα άρθρο έκπληξη. Καλό σας βράδυ.

Από την Αθήνα για το Anthem, Πέτρος-Πιέρρος Καβαλιώτης.( Τώρα ο Τζανέτος μου χρωστάει μια μπύρα.)

Το Fantasy Shop θα το βρείτε στο Facebook, και στο website του.

Τον Παναγιώτη και το Δημήτρη θα τους βρείτε εδώ και εδώ, αντίστοιχα, και εδώ θα βρείτε την σελίδα με τα artwork του Παναγιώτη.

The post Συνέντευξη “Fantasy Shop” appeared first on anthem.gr.

Δ: Βρισκόμαστε στο House of Games, μαγαζί από τα πρώτα του είδους του.

Γ: Πολύ επιτραπέζιο, αρκετό RPG και ειδικά τον τελευταίο καιρό, πολλά wargames. Σε συνδυασμό με μπύρες, καλό φαγητό…

Δ: Και σε ένα χώρο που θυμίζει medieval καταστάσεις. Είναι ζεστός και χειμωνιάτικος, χτισμένος με πέτρα και ξύλο.

Δ: Η διαφορά μας με άλλα μαγαζιά του είδους ή μπυραρίες ή διάφορους συλλόγους, είναι ότι εμείς τα συνδυάζουμε όλα αυτά, συνοδεύοντας τα με καλό φαγητό και ήχους ροκ!

Γ: Είναι ένα καλό blend, μια δυνατή μίξη διαφόρων στοιχείων…

Γ: Η έλλειψη ενός χώρου κοντά μας πέρα από τα σπίτια μας (όχι τίποτα άλλο κανείς δεν ήθελε να κάνει τη λάντζα) να μπορούμε να παίζουμε επιτραπέζια και RPG. Έτσι ξεκινήσαμε να φτιάχνουμε το δικό μας στέκι ένα μέρος που και οι δυο να πηγαίνουμε.

Δ: Και λέγοντας την αλήθεια, ο Γιάννης μπορεί να μην το θυμάται, αλλά πριν το 2010 που  έγινα φαντάρος, περίπου το 2006-7, συζητάγαμε να ανοίξουμε ένα μαγαζί μαζί. Τότε, όμως, σκεφτόμασταν κάτι σε μπυραρία, το κλασσικό εφηβικό όνειρό πολλών. Έτσι, συμφωνήσαμε μόλις τελειώσουμε με το στρατό, και το 2011 αρχίσαμε να ψάχνουμε το θέμα, και κοιτάγαμε για το οτιδήποτε, γιατί τότε άρχισε και η κρίση, και έπρεπε να βρούμε δουλειά. Φτάνουμε 2014, και αφού βρήκαμε το χώρο που μας άρεσε, αποφασίσαμε τι θα κάνουμε, ανοίγοντας έτσι το House of Games.

Δ: Καταρχήν το μαγαζί ξεκίνησε με το όνομα του House of Games. Το οποίο όνομα αποφασίστηκε όταν ο Γιάννης είχε λίγο περισσότερη πώρωση με το GoT, το οποίο έβγαζε ένα ωραίο ακρωνύμιο για τα δικά μας δεδομένα, δηλαδή το αγριογούρουνο (hog). Από εκεί και πέρα, ο κόσμος άρχισε να μας επισκέπτεται ολοένα και περισσότερο, ίσως λόγω της ανάμειξης όλων εκείνων των διαφορετικών στοιχείων που εκφράζουν το House of Games, δημιουργώντας έτσι κάτι το πρωτότυπο. Έτσι, κάναμε ουσιαστικά trademark το «Πάμε στο HoG.»…

Γ: Δηλαδή δεν έρχεται ο κόσμος στο HoG μόνο για επιτραπέζιο ή μόνο για φαγητό. Έρχεται και για την παρέα.

Γ: Ναι. Πρόκειται για ένα από τα μεγαλύτερα focus που έχουμε κάνει στο μαγαζί κατά την δημιουργία του. Το stock με τα επιτραπέζια δεν ήταν τόσο μεγάλο. Η επαφή μας με τα wargames δεν ήταν τόσο μεγάλη. Αλλά, ως gamers και οι δυο μας  και σαν παίχτες RPG, ξέραμε ακριβώς τι θέλαμε από ένα δωμάτιο για RPG. Και για αυτό το φτιάξαμε με υψηλά standards.

Δ: Με ειδικό τραπέζι, κρυφούς φωτισμούς, πρίζες πάνω στο τραπέζι το ίδιο, terrain, battlefield, Dm screen ενσωματωμένο στο τραπέζι, με καλό εξαερισμό, χτισμένο με πέτρα και ξύλο, με καλή ηχομόνωση. Όλο αυτό δημιουργήθηκε επειδή είχαμε την εμπειρία και την όρεξη πάνω στο RPG. Ενώ η γνώση στα επιτραπέζια και στα wargames μας ήρθε σιγά σιγά. Τώρα, μπορώ να προτείνω ή να εξηγήσω τι θέλει ακριβώς ο  κόσμος που έρχεται εδώ. Και έτσι, από εκεί που το μαγαζί ξεκίνησε σαν ένας χώρος με 2 δωμάτια, πλέον έχουμε φέρει μεγαλύτερη γκάμα επιτραπέζιων, ενώ μας επισκέπτεται αρκετά ο κόσμος του wargaming, είτε μιλάμε για Warhammer είτε για Warmachine είτε για Infinity.

Γ: Ξεκινήσαμε, η αλήθεια είναι, χαλαρά με το φαγητό, δεν ξέραμε αν θα πετύχει. Αλλά, με βάση όλα τα χρόνια που παίζουμε RPG, ξέρουμε ότι ένα RPG session τραβάει φαγητό. Όσο προχώραγε το μαγαζί, αυξάναμε και την ποιότητα στα φαγητά μας, και έτσι φτάσαμε σε σημείο να προσλάβουμε και ειδικό μάγειρα για την κουζίνα. Και παραδόξως, έχουμε γίνει και ένα dinner spot, αφού έχουμε κόσμο που έρχεται εδώ μόνο για να φάει.

Δ: Στο μαγαζί έχουμε βαρβάτα blends καφέ, από τα καλύτερα στην Αθήνα, ενώ παράλληλα έχουμε δημιουργήσει μια ποιοτική κουζίνα, χωρίς να έχουμε βάλει υψηλές τιμές, αφού έτσι και αλλιώς, ούτε εγώ ούτε ο Γιάννης δεν έχουμε βάλει σκοπό να γίνουμε πλούσιοι από το μαγαζί. Παράλληλα, το μαγαζί έχει ποικιλία κοκτέιλ, ποτών, ενώ από μπύρες προσφέρουμε μια ποικιλία από 13 διαφορετικά μπουκάλια και 4 draft, κάτι το οποίο δύσκολα μπορεί να βρει κανείς αλλού. Πάντα προσπαθούμε να φέρουμε το καλύτερο δυνατόν στο HoG, πρώτα σαν κόσμος που θα μας επισκεφτεί και μετά σαν ιδιοκτήτες.

Δ: Από τότε που ξεκινήσαμε έτυχε κάθε περίοδο να τρέχουμε ένα μεγάλο campaign και στο τέλος το κρατήσαμε σαν «παράδοση». Είτε τώρα αυτό είναι D&D είτε οτιδήποτε homemade, παίζει πάντα, ένα μαζικό campaign. Αυτή την περίοδο παίζει το Etnaar’s Chronicles, που θυμίζει αρκετά D&D, αλλά με δικό του ιδιαίτερο σύστημα και χρώματα από το Game of Thrones.

Γ: Το Etnaar ξεκίνησε με λίγο κόσμο γύρω στα 10 άτομα και έχει φτάσει πλέον 40 και βάλε. Και όπως πάει πιστεύω ότι θα αυξηθεί πολύ ο κόσμος. Πρόκειται για μια πολύ καλή δουλειά και οργάνωση και λαμβάνει την υποστήριξη από εμάς για να συνεχίσει.

Δ: Σε παρόμοιο τόνο, σκεφτόμουν τώρα για τις γιορτές να φτιάξω ένα event-campaign που θα έχει χριστουγεννιάτικο theme και με κεντρικό κακό τον γνωστό σε όλους μας Big Red, Άγιο Βασίλη. Ζωντανές κάλτσες Χριστουγέννων, cookie monsters, ζεστό γάλα και διάφορα τέτοια.

Δ: Καθώς χτίζαμε το μαγαζί σκοπός μας ήταν να το κάνουμε όσο πιο φιλικό γίνεται.

Γ: Σε πολλά μαγαζιά, ξέρεις ότι δεν μπορείς να αγγίξεις την διακόσμηση.

Δ: Εμείς πήραμε πανοπλία, για να την φοράει ο κόσμος, ακόμα και να πηγαίνει μέχρι και το περίπτερο με αυτή. Το βασικότερο όλων, ενώ δυστυχώς είμαστε σε περίοδο κρίσης, και με τα έξοδα να αυξάνονται, δεν έχουμε φτάσει ακόμα στο επίπεδο που θέλουμε να είμαστε, εμείς θα προσπαθήσουμε να κάνουμε το χώρο όσο πιο επικό γίνεται!

Δ: Κάτι ξέχασα να αναφέρω. Η πρόσβαση στο House of Games είναι αρκετά εύκολη από όλη την Αθήνα, αφού βρίσκεται δίπλα στο σταθμό του μετρό στο Αιγάλεω, μόλις 3 στενά από την πλατεία Ευσταυρωμένου.

Γ: Ανυπομονούμε λοιπόν να έρθετε και από κοντά να σας γνωρίσουμε και να παίξουμε μαζί σας. Ευχόμαστε να σας αρέσει το μέρος και από εκεί και πέρα σας περιμένουμε.

Δ: Να ψάξετε για το τύπο με τα μαλλιά και τον φίλο του, που αποτελεί ένα μυστήριο… και να έχετε ένα καλό βράδυ.

Κείμενο: Πέτρος Καβαλιώτης                                                                                                                                                                                           Επιμέλεια: Πέτρος Καβαλιώτης                                                                                                                                                                                         Φωτογραφίες: Πέτρος Καβαλιώτης

The post Συνέντευξη “House of games” appeared first on anthem.gr.

Τα τελευταία χρόνια οι σύλλογοι στο χώρο του Φανταστικού έχουν καταφέρει να ξεχωρίσουν και να πάρουν τα ηνία, κερδίζοντας την προσοχή ολοένα και περισσότερων οπαδών του χώρου. Αν υπάρχει ένας σύλλογος που διακρίνεται για τη φιλοξενία του και την ποιότητά των ανθρώπων του, τότε αναμφίβολα μιλούμε για τον Ε.Σ.ΠΑΙ.ΡΟ.Σ.! Πριν από λίγο καιρό, ο αδερφός μου (Πέτρος) κι εγώ είχαμε τη χαρά να συνομιλήσουμε με μερικά από τα παιδιά του Συλλόγου, κάνοντας μία πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση για τη δράση τους. Σήμερα, μία μέρα μετά το Murder Party (θα διαβάσετε για αυτό), μπορώ δίχως καμία αμφιβολία να σας διαβεβαιώσω πως πράγματι πρόκειται για μία ομάδα ατόμων που μοιράζεται την ίδια αγάπη για το Φανταστικό, τα RPGs και τη συλλογικότητα!  

Εβίτα: Καλησπέρα! Ονομάζομαι Εβίτα Ντότα και είμαι η πρόεδρος εδώ στο σύλλογο  Ε.Σ.ΠΑΙ.ΡΟ.Σ. και από εδώ…

Πετρίνα: Εγώ είμαι η Πετρίνα Ραβιόλου και είμαι η αντιπρόεδρος

Yuri: Και εγώ ένα απλό μέλος του συλλόγου, ο Γιούρι.

Εβίτα: Τα αρχικά βγαίνουν από τον Ελληνικό Σύλλογο Παιχνιδιών Ρόλου και Στρατηγικής και στην πραγματικότητα είναι ένας σύλλογος στο οποίο μπορούμε να μαζευόμαστε και να παίζουμε War Games να παίζουμε RPG( role playing games) να παίζουμε επιτραπέζια και ότι αφορά το χώρο της Φαντασίας. Φέτος κλείνουμε τα 15 χρόνια.

Yuri: Έχουμε αλλάξει ανά καιρούς χώρους που νοικιάζουμε. Εδώ και 6 χρόνια βρισκόμαστε εδώ επί οδού Πατησίων 155, είναι ένας χώρος ο οποίος έχει πέντε μεγάλα δωμάτια που είναι διαμορφωμένα με τραπέζια για παιχνίδι. Όποιος θέλει μπορεί να μας βρει στην σελίδα μας στο facebook ή να μας στείλει ένα e-mail στο espairos@gmail.com ή απλά να μας «googlarei».

Εβίτα: Η αλήθεια είναι ότι ο Ε.Σ.ΠΑΙ.ΡΟ.Σ. ξεκίνησε στα πλαίσια μιας παρέας, οι οποίοι ψάχνανε ένα χώρο και τρόπο να μπορέσουν να ασκούνε καλύτερα το χόμπι τους. Και αυτό είναι που έχει μείνει και σήμερα! Είμαστε μια μεγάλη παρέα. Τα RPGs υπήρχαν στην Ελλάδα καιρό πριν, απλά πριν από 15 χρόνια δεν υπήρχαν τόσες προδιαγραφές όσες σήμερα, ώστε να μπορείς να ασκήσεις το χόμπι σου ποιο άνετα. Έτσι, η παρέα αυτή βρήκε το χώρο, απέκτησε ότι χρειαζότανε και σήμερα μιλάμε για ένα χώρο πλήρως εφοδιασμένο με ότι χρειάζεται κάποιος.

Yuri: Γενικά υπήρχαν και υπάρχουν μαγαζιά τα οποία πας και παίζεις, αλλά η όλη ιδέα ήτανε να υπάρχει ένας σύλλογος, ο οποίος είναι μη κερδοσκοπικός, κανονικά αναγνωρισμένος από το ελληνικό κράτος με όλα τα νομικά πλαίσια και να μπορεί ο καθένας να πηγαίνει και να παίζει με τη παρέα του και να κάνει το χόμπι του

Πετρίνα: Να συμπληρώσω ότι πριν 15 χρόνια, όπως γνωρίζετε, δεν ήταν και τόσο διαδεδομένο γενικά το φανταστικό στοιχείο στο χώρο του παιχνιδιού. Πλέον, έχουν ανοίξει πάρα πολλά μαγαζιά και υπάρχουν και άλλοι αντίστοιχοι χώροι για να μπορείς να εξασκήσεις τέτοια χόμπι, όποτε εκείνη την περίοδο ήταν κάτι πρωτότυπο.

Yuri: Ναι, και αντίστοιχα δεν υπάρχει κάτι ανάλογο και τότε δεν υπήρχε σαν ιδέα να υπάρξει ένας σύλλογος όπως αυτός.

Yuri:Ακριβώς! Κατά κάποιο τρόπο…

Yuri: Έτσι ακριβώς όπως τα λες.

Εβίτα: Και φυσικά ήταν πάντα λίγο άβολο να φωνάζεις «Σου επιτίθεμαι» όταν οι γονείς σου ήταν στο ίδιο τραπέζι.

Yuri: Είναι περίπου 70 μέλη. Ανά καιρούς, άλλοι έρχονται άλλοι φεύγουν, κάποιοι έκαναν παιδιά και τώρα τους είναι πιο δύσκολο κάποιοι πηγαίνουν στο εξωτερικό, έρχονται καινούργια πρόσωπα μέσα από δράσεις που κάνουμε, με συμμετοχές όπως εκείνη του Φantasticon. Εμείς σαν Σύλλογος προσπαθούμε να φέρουμε σε όποιον αγαπάει το φανταστικό, το παιχνίδι αυτό που κάνουμε το κάτι διαφορετικό να τον προσεγγίσουμε και να έρθει να γίνει μέλος της παρέας μας.

Yuri: Για αρχή να μας στείλει ένα μήνυμα, να ξέρει ότι κάποιος θα είναι στον χώρου του συλλόγου. Από εκεί και πέρα, μπορεί να έρθει μέχρι 4 φορές το χρόνο να παίξει, να δει,- μέσα σε αυτές τις φορές δεν μετράμε αν κάποιος έρθει για καφέ η μαζί με ένα φίλο του από το σύλλογο- και αν του αρέσει ο χώρος και θέλει να γραφτεί, είναι για 5-7 μήνες δόκιμο μέλος και μετά αποφασίζει είτε να συνεχίσει είτε να σταματήσει. Αν συνεχίσει και γραφτεί και γίνει τακτικό μέλος, αποκτάει δικαίωμα να μπει στο διοικητικό συμβούλιο, παίρνει κλειδί για την πόρτα και πλέον έρχεται όποτε θέλει και παίζει όποτε θέλει με τους φίλους του ή με άτομα που θα βρει εδώ.

Yuri: Ναι, αυτό υπάρχει περισσότερο σαν δικλείδα ασφαλείας και για το νέο μέλος και για τον σύλλογο. Επειδή είμαστε ένα μέρος που έχουμε βιβλία, έχουμε επιτραπέζια, είμαστε μια κοινότητα, για αυτό πρέπει να υπάρχει μια εμπιστοσύνη ώστε αυτός που θα έρθει δεν θα ναι κάποιος που θα το κάνει για ένα μήνα ή να μπορεί να κάνει κάτι «κακό» στο σύλλογο. Οπότε στους 5 μήνες που θα είναι μέλος καταλαβαίνεις αν είναι όντως κάποιος που όντως του αρέσει χώρος του αρέσει το χόμπι μας του αρέσουν τα παιχνίδια και είναι εδώ για την παρέα και την διασκέδαση.

Εβίτα: Η αλήθεια είναι ότι όντως έχουν γίνει διάφορες διοργανώσεις, αν και πιο πολύ έχουν γίνει στα πλαίσια του κεφιού που είχανε κάποια άτομα, οπότε είναι τυχαίες και πολλές. Διοργάνωση εμείς ονομάζουμε οποιοδήποτε γεγονός το οποίο είναι ανοικτό και όποιος θέλει μπορεί να έρθει. Παράδειγμα κλασσικό είναι τα party που κάνουμε σαν σύλλογος θέλουμε και εμείς μεταξύ μας να γιορτάζουμε και ψάχνουμε κάθε ευκαιρία και έτσι έχουμε party κάθε Χριστούγεννα κάθε απόκριες, κλπ. Φέτος έχουμε γιορτή για τα 15 χρόνια Ε.Σ.ΠΑΙ.ΡΟ.Σ. Τον τελευταίο καιρό έχουμε αρχίσει να γιορτάζουμε κάθε Halloween, μας αρέσει πολύ και ειδικά στην Πετρίνα από εδώ.

Yuri: Αυτό που γίνεται περισσότερο υπό την αιγίδα της Πετρίνας τον τελευταίο 1.5 χρόνο είναι τα Murder Mystery Party, τα οποία είναι ανοικτά προς το κοινό να έρθει κάποιος να παίξει χωρίς ιδιαίτερους κανόνες και δεν είναι κάτι δύσκολο αλλά καλύτερα να μιλήσει περαιτέρω η Πετρίνα.

Πετρίνα: Στην ουσία είναι ένα party στο οποίο όμως γίνεται κάποια αναπαράσταση, συνήθως είναι ένας φόνος, στα επίπεδα του παιχνιδιού πάντα, και οι καλεσμένοι καλούνται να εξιχνιάσουν το έγκλημα το οποίο έχει γίνει. Είναι συνήθως διαδραστικό, μπορούν να συμβούν και άλλα αναπάντεχα μέσα στο βράδυ ανάλογα με το concept κάθε βραδιάς. Στην ουσία είναι μια αφορμή να παίξουμε όλοι μαζί.

Πα: Όχι, γιατί κατά κάποιον τρόπο πρέπει να μείνεις στο χώρο, και όχι να φύγεις, για να λύσεις το μυστήριο του φόνου.

Yuri: Να διευκρινίσουμε ότι δεν είναι ένα κλασσικό παιχνίδι, όπου έχεις ένα ζάρι έχεις ένα χαρτί κανόνων. Ο καθένας παίζει ένα χαρακτήρα φανταστικό που έχει δημιουργήσει από λίγο νωρίτερα και είναι τελείως διαδραστικό μιλάς με τους άλλους, πρωσοποιείς το χαρακτήρα σου, σαν να κάνεις «ηθοποιία». Έτσι, είτε προσπαθείς να βρεις το δολοφόνο, είτε να τον βοηθήσεις είτε, αν είσαι ο δολοφόνος, να σκοτώσεις περισσότερα θύματα. Είναι καθαρά RPG της στιγμής χωρίς πολλούς κανόνες.

Πετρίνα: Πέρυσι έγιναν θεσμός και τα διοργανώναμε ανά τρίμηνο. Τώρα φέτος θα δούμε πως θα πάει. Το πρώτο party τώρα με την νέα season θα γίνει στο Halloween.

Yuri: Στο Halloween να διευκρινίσουμε το παιχνίδι για όποιον θα τον ενδιέφερε να έρθει: Γίνεται ένα γάμος, σε πλαίσια τρομακτικού και είναι όλοι καλεσμένοι, παίζοντας είτε κάποιο μέλος της οικογένειας είτε κάποιον φίλο και ξαφνικά κάποιος πεθαίνει και προσπαθούμε να βρούμε τι γίνετε σε ένα γενικό concept Παλέρμου

Εβίτα: Εγώ θα είμαι η νύφη.

Yuri: Εγώ θα είμαι ο γαμπρός.

Ε:Παίζουμε διάφορα οργανωμένα παιχνίδια εδώ. Μάλιστα, φροντίζουμε να κάνουμε μερικά RPG να έχουν μεγάλα campaigns και έτσι έχουμε ταυτόχρονα 5 τραπέζια το καθένα με DM να παίζουν την ίδια στιγμή στον ίδιο κόσμο.

Yuri: Τα λεγόμενα mass campaigns. Κάθε τραπέζι επηρεάζει τον κόσμο στον οποίο όλοι παίζουν, και έτσι δημιουργούνται συνέπειες για τα άλλα τραπέζια.

Εβίτα: Αυτό βοηθάει τα μέλη να γνωριστούν μεταξύ τους και να αρχίσουν να γνωρίζουν περισσότερο τον σύλλογο.

Yuri: Ναι, έχει συμβεί αρκετές φορές. Μάλιστα, μια φορά, οι χαρακτήρες των παικτών μέσα στο παιχνίδι άρχισαν να τσακώνονται.

Yuri: Εμείς προσπαθούμε να συμμετάσχουμε με οποιονδήποτε τρόπο στην κοινότητα και το Φantasticon είναι ένας από αυτούς. Πέρυσι δυστυχώς δεν καταφέραμε να πάμε. Φέτος, το προσπαθήσαμε, ήρθε πολύς κόσμος και θεωρώ ήταν μια απίθανη εκδήλωση. Είδαμε όλες τις πλευρές του κόσμου του φανταστικού και είχαμε μια καλή σχέση με όλη την κοινότητα. Για παράδειγμα έχουμε μέλη στο σύλλογο που την ίδια στιγμή συμμετάσχουν στην ελληνική κοινότητα LARP(Live Action Role Playing). Έχουμε επίσης πολλά άτομα που δουλεύουν στο χώρο σε διάφορα μαγαζιά που ασχολούνται στο χώρο του φανταστικού και των διαφόρων επιτραπέζιων. Όποιος αγαπάει το φανταστικό, όλα αυτά τα παιχνίδια, τα war games, τα RPG μπορεί να έρθει σε εμάς και να ασχοληθεί περαιτέρω.

Εβίτα: Είναι όπως θα το περίμενε κανείς. Δεν έχω δει ποτέ όλα μέλη ταυτόχρονα ίδιο χώρο, και πάντα θα υπάρχουν τα αναπάντεχα, οι διαμάχες.

Yuri: Δεν υπάρχει κάποιο μεγάλο θέμα, αφού κάθε τακτικό μέλος έχει τα κλειδιά του, έρχεται όποτε θέλει, παίζει με την παρέα του, και φεύγει μετά. Από εκεί και πέρα θέματα ίσως δημιουργούνται όταν κάποιο μέλος κλείνει όλο το σύλλογο για κάποιο mass campaign, πιάνοντας 4-5 τραπέζια. Και για αυτό υπάρχει το ΔΣ, που αποφασίζει για τέτοια πράγματα, καθώς και κάνει κάποιες αγορές, αναλαμβάνει την καθαριότητα του χώρου, πως θα παίξουν οι παίκτες στις αντικρουόμενες μέρες, κλπ..

Εβίτα: Στην πραγματικότητα γίνονται εκλογές για το ΔΣ ανά τακτά χρονικά διαστήματα και έπειτα από αυτό ορίζονται τα 7 μέλη του ΔΣ. Και έτσι εκλέγονται Πρόεδρος, Αντιπρόεδρος, Γραμματέας, Ταμίας 3 μέλη και 2 αναπληρωματικά. Η λειτουργία τους μέσα στο σύλλογο είναι καθαρά διαχειριστική, δεν μπορούν να πάρουν αποφάσεις ξεκάθαρα και αποφασίζει όλος ο σύλλογος στην Γενική Συνέλευση.

Yuri: Η συνέλευση αυτή πρόκειται για ένα παράδειγμα άμεσης δημοκρατίας και εκεί κυρίως θα μαζευτούν τα περισσότερα μέλη, γιατί έχει την ανασκόπηση της χρονιάς…

Εβίτα: Βασιλόπιτα με δώρο!

Yuri: Βασιλόπιτα με δώρο, σημαντικό! Μάλιστα υπάρχουν διάφορες μικρό διαφωνίες και ίντριγκες κατά την διάρκεια της συνέλευσης που κάνουν λίγο πιο «πικάντικη» την συγκέντρωση.

Εβίτα: Να σημειωθεί, ότι παρ’ όλες τις φήμες, και φέτος θα έχουμε βασιλόπιτα.

Yuri: Γενικά ναι. Το ΔΣ τρέχει το σύλλογο, πληρώνει τους λογαριασμούς, και όταν τα μέλη κάνουν αίτηση να αγοραστεί κάποιο βιβλίο ή επιτραπέζιο, το ΔΣ αναλαμβάνει να πάει να το πάρει. Επίσης, αναλαμβάνει να οργανώσει τις συμμετοχές του συλλόγου στις εκδηλώσεις.

Εβίτα: Είναι εύκολη η δουλειά μας στο ΔΣ γιατί δεν παίρνουμε αποφάσεις μόνοι μας, άλλα μαζί με όλο τον σύλλογο και επίσης υπάρχει το καταστατικό για να γνωρίζει το κάθε ΔΣ τις αρμοδιότητες του.

Yuri: Κατά κάποιο τρόπο. Ύστερα από 15 χρόνια λειτουργίας, έχουμε μάθει πώς να δουλεύουμε σαν σύλλογος και ΔΣ. Αλλά δεν ήταν πάντα όλα ρόδινα. Στην αρχή ειδικά υπήρχαν πολλά προβλήματα. Όμως η αγάπη για τον σύλλογο μας έφτασε εδώ που είμαστε σε ένα χώρο φτιαγμένο και διακοσμημένο από τα μέλη, έναν χώρο που οποιοσδήποτε που ενδιαφέρεται για το Φανταστικό μπορεί να έρθει να βρει.

Εβίτα:Ότι τυπωμένο βλέπεται εδώ μέσα, αρκετά βιβλία, επιτραπέζια καθώς και πολλά από τα πράγματα εδώ μέσα, τα έχουμε φέρει εμείς και τα υπόλοιπα μέλη. Επίσης εμείς βάψαμε το χώρο. Να κάνουμε ένα shout-out στο Βαγγέλη Γαλάνη, που αν και δεν ασχολείται με τα κοινά, έχει φτιάξει όλα τα banner εδώ και μας τα έχει δωρίσει. Πρόκειται για ένα εκπληκτικό γραφίστα.

Πετρίνα: Γενικά όλα τα μέλη συντηρούμε το χώρο, εμείς καθαρίζουμε, εμείς προσέχουμε το χώρο, εμείς το διακοσμούμε, είναι αποτέλεσμα όλων των προσπαθειών μας.

Εβίτα:Είμαστε 70 άτομα, που μας δένει η αγάπη μας για το ίδιο χόμπι. Στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν ακριβώς προβλήματα.

Εβίτα: Έχω μια θεωρία.  Όσο περνάει ο καιρός, δημιουργείται ένα ρεύμα ρομαντισμού. Στις δύσκολες συνθήκες όλοι προσπαθούμε να βρούμε τρόπους ανακούφισης από την καθημερινότητα και την σκληρή πραγματικότητα. Έχουμε δει τέτοια προβλήματα και έχουμε κάνει πολλές συζητήσεις πάνω στο θέμα σαν σύλλογος και πάντα προσπαθούμε να διευκολύνουμε τα μέλη που αντιμετωπίζουν προβλήματα, αλλά δεν έχουμε δει μείωση ίσα ίσα, μαζεύετε περισσότερος κόσμος να παίξει horror games που «αρμόζουν» στην κατάσταση.

Yuri:Ο Βαγγέλης μας είχε κάποτε φτιάξει το σλόγκαν “Find your game!”. Το Τελευταίο καιρό το σλόγκαν έχει εξελιχθεί σε «Find your game, find your Magic!”. Δηλαδή βρες το παιχνίδι που σου ταιριάζει, βρες την μαγεία σου και παίξε!

Εβίτα: Είναι πολύ εύστοχος τίτλος, γιατί πρόκειται για ένα χώρο που σου παρέχει ότι χρειάζεσαι. Σου δίνει τα βιβλία σου δίνει τα επιτραπέζια, και υπάρχει και ο κόσμος για να παίξεις μαζί. Έτσι, βρίσκεις τι σου ταιριάζει, τι σου αρέσει, μαθαίνεις περισσότερα για το χόμπι σου και βρίσκεις και τα άτομα που μπορείς να παίξεις μαζί και στην τελική να συμπορευτείς μαζί.

Yuri: Τίποτα το ιδιαίτερο αν και φέτος θα έχουμε ποτά φτιαγμένα σαν fantasy potions. Θα έχουμε healing potions, polymorph potions, invisibility potions. Αλλά ίσως πρόκειται για μια αφορμή να κάτσουμε να πιούμε… Που και που βγαίνουμε και εμείς έξω σαν άνθρωποι!

Yuri: Μπορούν να μας βρουν στο Facebook, στο Twitter στο ίδιο το site-forum.

The post Συνέντευξη “Ε.Σ.ΠΑΙ.ΡΟ.Σ.” appeared first on anthem.gr.

Τα τελευταία χρόνια, το ίντερνετ έχει γίνει η επέκταση του χεριού του μέσου ενήλικα. Δεκάδες συγκροτήματα της ελληνικής underground σκηνής προσπαθούν να εκμεταλευτούν την καθολικότητα του διαδικτύου, στήνοντας προφίλ στα social media και προωθώντας τη δουλειά τους σε διάφορες πρωτοποριακές πλατφόρμες (πχ bandcamp).

Εκτός όμως από την προσπάθεια των συγκροτημάτων να προωθήσουν το έργο τους, γίνεται και μία σημαντική προσπάθεια συσπείρωσης των ακροατών της σκηνής μας. Σήμερα, στο facebook υπάρχουν δεκάδες ομάδες υποστήριξης της underground σκηνής. Τα μέλη μοιράζονται τραγούδια μεταξύ τους, προωθούν συνέχεια ταλαντούχους μουσικούς και συζητούν σαν φίλοι για κάθε θέμα που τους απασχολεί.

Μιλήσαμε με τους διαχειριστές δύο εκ των προαναφερθέντων ομάδων (Λευτέρη Βογιάντζογλου και Πάνο Πρέντζα), οι οποίοι μας περιέγραψαν όλη αυτή την προσπάθεια που γίνεται!

Λευτέρης: Η ομάδα μου ονομάζεται “ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΕΤΑΛ ΣΚΗΝΗ\\m//”. Τη δημιούργησα εδώ και ένα χρόνο, γιατί γουστάρουμε τη μουσική της Ελλάδας.

Πάνος: Έχω φτιάξει μια ομάδα που λέγεται “GREEK METAL SCENE”. Έχουμε μαζευτεί περίπου εννιακόσια μέλη αυτή τη στιγμή. Ενεργά ασχολούνται περίπου πενήντα άτομα καθημερινά. Οι υπόλοιποι παρακολουθούν τις δημοσιεύσεις. Υπάρχουν και πολλά μέλη συγκροτημάτων τα οποία ενημερώνονται μέσω της ομάδας.

Λευτέρης: Με τη metal σκηνή γενικότερα ασχολούμαι από δευτέρα γυμνασίου, ενώ με την εγχώρια σκηνή από πρώτη λυκείου. Θα συνεχίσουμε να ακούμε μέχρι να γεράσουμε.

Πάνος: Ασχολούμαι από το 1992. Είμαι και λίγο κωλόγερος βλέπεις. Για να φανταστείς, ο πρώτος δίσκος που αγόρασα ήταν το “100% LIVE” των Spitfire σε βινύλιο.

Πάνος: Κοκορομαχίες υπάρχουν γιατί έτσι είναι η φύση του Έλληνα. Αυτό είναι στάνταρ. Έχουμε προϊστορία στο να τρωγόμαστε. Βέβαια μπορεί να υπάρξει συνεργασία και ήδη υπάρχει, κυρίως στις κοινότητες του ακραίου ήχου. Γίνονται απίστευτα live. Τα συγκροτήματα βοηθούν το ένα το άλλο και σιγά σιγά θα αλλάξει η νοοτροπία. Ελάχιστοι διαφωνούν.

Λευτέρης: Μπορεί να επιτευχθεί συνεργασία ανάμεσα στις μπάντες. Το να υπάρχουν διαμάχες είναι τελείως λάθος. Πρέπει να είμαστε ενωμένοι για να την προωθήσουμε ως αντάξια (με τις ξένες σκηνές), ίσως και καλύτερη, στο εξωτερικό.

Πάνος: Δεν υπήρχε κάποιος ιδιαίτερος λόγος. Ήθελα να δημοσιεύω και να συζητώ αποκλειστικά για ελληνικά συγκροτήματα. Σε αυτό υστερούμε. Ασχολούμαστε πάρα πολύ με οτιδήποτε ξένο, ενώ υπάρχουν τόσες γκρουπάρες, με τις οποίες δεν ασχολείται σχεδόν κανείς. Είναι ένα είδος χόμπι. Αφού κολλάμε τόσες ώρες στο facebook, ας κάνουμε και κάτι χρήσιμο.

Λευτέρης: Ασχολιόμουν πολλές ώρες τη μέρα με την Ελληνική σκηνή. Έφτιαξα την ομάδα για να μαζευτούμε πολλοί “τρελοί” με έναν κοινό στόχο: την προώθηση της σκηνής μας.

Λευτέρης: Ναι. Βέβαια υπάρχουν κι άλλες ομάδες που κάνουν την ίδια, ίσως και καλύτερη δουλειά από μας. Είναι καλό όμως να υπάρχουν πολλές σελίδες που προωθούν τη σκηνή.

Πάνος: Αφιερώνω μία με μιάμιση ώρα κάθε μέρα. Και να μην δημοσιεύσω εγώ κάτι θα διαβάσω όλα αυτά που έχουν γραφτεί. Θα δω επίσης τι γίνεται και στις άλλες ομάδες. Γίνεται πολλές φορές εποικοδομητική συζήτηση, ενώ πολλές φορές διαφωνούμε. Πάντως είναι καλό που υπάρχει επικοινωνία.

Λευτέρης: Αφιερώνω δύο με τρεις ώρες πριν και μετά τη δουλειά. Για μας είναι τρόπος ξεκούρασης.

Λευτέρης: Το μόνο κέρδος είναι ότι ασχολούμαστε με αυτό που γουστάρουμε. Ακούω μουσική γύρω στις τέσσερις ώρες. Στηρίζουμε την κάθε μπάντα αγοράζοντας το cd τους, τη μπλούζα, ή το demo τους, ώστε να μπορούν τα συγκροτήματα να συνεχίσουν αυτό που κάνουν.

Πάνος: Από το πρωί που σηκώνομαι πατάω το play. Είτε στη δουλειά είμαι, είτε οπουδήποτε αλλού, ακούω μουσική. Οπότε μπορώ να σου πω ότι ακούω σχεδόν όλη μέρα. Καταρχήν, σαν χαρακτήρας έχω διαμορφωθεί καθαρά μέσα από τη μουσική. Μου ‘χει προσφέρει απίστευτα συναισθήματα, με έχει βοηθήσει σε δύσκολες ώρες και χάρη σε αυτή έχω δημιουργήσει δυνατές φιλίες και στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό! Για μένα είναι τρόπος ζωής.

Λευτέρης: Ναι έχω προσωπική συλλογή. Έχω γύρω στα 1000 cd της εγχώριας σκηνής, είκοσι δίσκους και περίπου είκοσι κασσέτες.

Πάνος: Έχω περίπου 2500 βινύλια, περίπου 600 cd και 150 με 200 κασσέτες.

Λευτέρης: Όλες οι μπάντες είναι σημαντικές για μένα. Ξεχωρίζω βέβαια Nergal και Aasgard.

Πάνος: Μεγάλωσε με Spitfire, Άγγελο Περλεπέ (Mystery) και Blind Justice. Βέβαια μπορώ να σου πω άπειρα συγκροτήματα.

Πάνος: Δεν είναι θέμα ποιότητας. Είναι θέμα νοοτροπίας. Πρέπει να καταλάβουμε ότι υπάρχει underground σκηνή. Καμία μπάντα δεν φύτρωσε αυτόματα από μόνη της, εκτός από μερικές κατασκευασμένες από τα ΜΜΕ. Πρέπει να στηρίξουμε το underground και κυρίως τις μπάντες της χώρας μας. Δυστυχώς ο Έλληνας δεν είναι αυτής της νοοτροπίας. Ακόμα και μεγάλες ελληνικές μπάντες, όπως είναι οι Rotting Christ, πρώτα έκαναν επιτυχία έξω, ενώ εδώ τους χλευάζαμε. Ευτυχώς αυτό αλλάζει, κυρίως με τα νέα παιδιά. Βλέπω απίστευτη συμμετοχή και απίστευτα live από μπάντες του ακραίου χώρου. Παρ’ ότι δεν είμαι τόσο του ακραίου χώρου, έχω πάει σε live  κι έχω πάθει πλάκα. Πληρότητα μαγαζιών 100%, απίστευτη συνεργασία και απίστευτες εμφανίσεις. Έχουμε και ποιότητα. Κοντράρουμε οποιαδήποτε σκηνή στα ίσα, σε οποιοδήποτε είδος. Μπορώ να λέω μπάντες και δίσκους μέχρι αύριο το πρωί. Το θέμα είναι η αλλαγή νοοτροπίας. Από εκεί ξεκινάνε όλα.

Λευτέρης: Η ποιότητα είναι αντάξια των ξένων συγκροτημάτων. Οι πιο πολλοί βέβαια προτιμούν τις ξένες συναυλίες. Στην ελληνική σκηνή δίνεις τέσσερα-πέντε ευρώ για να ακούσεις τρία με τέσσερα συγκροτήματα. Και για τσιγάρα να πας, σχεδόν τα ίδια λεφτά θα δώσεις. Είναι λάθος που δεν πάμε. Πρώτα πρέπει να βοηθήσουμε τις ελληνικές μπάντες και μετά τις ξένες.

Πάνος: Πλέον όχι. Δύσκολα. Μπορεί να προωθήσει τη μουσική σε πέντε ανθρώπους που θέλουν να ψαχτούν. Αν κάποιος δεν έχει διάθεση να στηρίξει τις ελληνικές μπάντες, να ασχοληθεί με αυτό που λέγεται ελληνικό heavy metal και του αρέσουν μόνο τα “μεγάλα” ονόματα,  τότε όσες ομάδες και όσες δημοσιεύσεις και αν φτιάξουμε δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα. Πρέπει να θέλει ο άλλος να ασχοληθεί.

Λευτέρης: Εγώ πιστεύω ότι ήδη έχει ξεκινήσει η αλλαγή. Πλέον βλέπουμε πως υπάρχει καλύτερη προώθηση της σκηνής μας.

Λευτέρης: Όχι. Η κρίση έχει επηρεάσει την δυνατότητα μας να αγοράσουμε τα νέα album. Πιο πολλά λεφτά δίνουμε στα ΕΛΤΑ, παρά στις μπάντες που μας τα δίνουν ή τζάμπα ή με πέντε περίπου ευρώ.

Πάνος: Η κρίση έχει επηρεάσει την ποιότητα των δίσκων προς το καλύτερο. Βλέπω ότι γίνονται απίστευτες ποιοτικά κυκλοφορίες σε καιρό κρίσης. Θεωρώ ότι είναι ξέσπασμα. Τα παιδιά ξεσπούν πλέον στη μουσική. Τους δίνει διέξοδο σε αυτά που ζουν καθημερινά στην οικογένεια και στην καθημερινότητά τους. Βέβαια υπάρχει μεγαλύτερη δυσκολία στην κυκλοφορία ενός δίσκου. Είναι πολλές μπάντες που βγάζουν δίσκους με δανεικά, άλλες που πληρώνουν τα στούντιο με δόσεις και άλλες που από τα πέντε μέλη τους δουλεύει μόνο ο ένας.

Λευτέρης: Ας ψάξουν τις εγχώριες μπάντες. Είναι ισάξιες με του εξωτερικού. Αξίζει να ασχοληθεί.

Πάνος: Να το κάνει χτες. Όχι σήμερα. Χτες. Υπάρχουν απίστευτες μπάντες, οποιοδήποτε είδος και να ακούει. Πιστεύω πως έχουμε την κορυφαία σκηνή στον ακραίο ήχο, πχ grind, black metal. Βέβαια έχουμε και απίστευτα συγκροτήματα σε κάθε άλλο χώρο. Έχουμε πλέον απίστευτη ποιότητα. Οποιοδήποτε είδος και να ακούει μόνο κερδισμένος θα βγει ακούγοντας ελληνικά συγκροτήματα.

The post Η Ελληνική underground σκηνή μέσα από τα social media appeared first on anthem.gr.