Το Disney Plus μπορεί να το έφερε στις αρχές Οκτωβρίου στην χώρα μας, αλλά το The Bear είχε κάνει τον ντόρο του από το καλοκαίρι που κυκλοφόρησε. Πως να μην γίνει άλλωστε αυτό; Πολλές είναι οι σειρές που κυκλοφορούν κάθε χρόνο και χάνονται. Αλλά οι πραγματικά καλές, θα βρουν τον τρόπο τους να βγουν στην επιφάνεια. Είτε αυτή η επιφάνεια είναι ο κόσμος του ίντερνετ, είτε είναι ένα καζάνι που βράζει.

Τι βλέπεις στο The Bear

Μετά από δέκα χρόνια στο Shameless, ο Jeremy Allen White αποφάσισε να αλλάξει στέγη. Εδώ υποδύεται τον Carmy, έναν πετυχημένο σεφ με βραβεία στο καλύτερο εστιατόριο που υπάρχει, όπου αναγκάζεται να γυρίσει πίσω στην πόλη του, το Σικάγο. Ο λόγος είναι να αναλάβει το χρεοκοπημένο σαντουϊτσάδικο του αδερφού του, ο οποίος αυτοκτόνησε. Σε αυτή την κουζίνα θα βρεις ανθρώπους πολύ διαφορετικούς μεταξύ τους, οι οποίοι πρέπει κάπως να προσαρμοστούν ώστε να βγει η δουλειά και να ξεχάσουν τις κακές τους συνήθειες.

Μόλις ξεκινάς να βλέπεις The Bear, αρχίζεις να καταλαβαίνεις έστω και ελάχιστα τι περνάνε οι άνθρωποι που δουλεύουν σε τέτοια περιβάλλοντα. Μέσα από τα μάτια και την ερμηνεία του Jeremy Allen White περνάει όλη η πίεση που μπορεί να έχει ένας άνθρωπος σε θέση ευθύνης ενώ παράλληλα έχει άλλα χίλια δύο προβλήματα στο κεφάλι του.

Όμως τι βλέπεις σε αυτή την σειρά; Πρόκειται για ένα δράμα με ξέφρενους ρυθμούς και άγχος για το κάθε τι. Σκέψεις και ενοχές για το παρελθόν. Αλλά και με γερές δόσεις οικογενειακού δράματος, το οποίο ξεκάθαρα παρουσιάζεται μπροστά σου, αλλά ποτέ δεν είναι το μόνο που κυριαρχεί. Από την άλλη μεριά, για να μην σας μαυρίζω, υπάρχουν και αρκετές χαλαρές στιγμές που η σειρά σου δίνει ανάσες με το κατάλληλο χιούμορ. Έχει λίγο απ’όλα και συμφέρει.

Το καστ του The Bear μαγειρεύει αριστουργηματικά

Μιας και είπαμε για τον πρωταγωνιστή της σειράς και την ερμηνεία του, θα ήταν άδικο να μην μιλήσουμε για το υπόλοιπο καστ. Μπορεί να πει δύο ατάκες, μπορεί να κάνει μονόλογο. Ο κάθε χαρακτήρας, όμως, νιώθεις ότι υπάρχει. Δεν πέρασε τυχαία από κει. Θα μάθεις όσα χρειάζεται γι’αυτόν, θα μάθεις πολλά στοιχεία του χαρακτήρα του από το πως συμπεριφέρεται μέσα στην κουζίνα. Όλα αυτά δεν θα μπορούσαν να γίνουν όπως πρέπει αν δεν βοηθούσαν και οι ηθοποιοί. Είναι κάτι παραπάνω από εμφανής σε κάθε λεπτό αυτής της σειράς, η δουλειά που έχουν ρίξει όλοι οι ηθοποιοί για το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα.

Βέβαια, υπάρχουν δύο βασικές υποσημειώσεις. Μία μεγάλη και μία πιο μικρή. Όχι όχι, μην τρομάζεις. Δεν θα το γυρίσω σε κράξιμο. Πάλι για καλό θα πω. Συγκεκριμένα, ο Ebon Moss-Bachrach όπως και να το κάνουμε σε κάθε σκηνή που εμφανίζεται κλέβει την παράσταση. Καταλαβαίνεις ότι ως Richie δεν είναι κακός άνθρωπος. Αλλά η συμπεριφορά του σε κάνει να απορείς ώρες ώρες αν θες να τον συμπαθήσεις. Από την άλλη, ξεχνάς σαν θεατής ότι είναι ο manager του μαγαζιού, ο οποίος πριν λίγους μήνες έχασε τον καλύτερό του φίλο. Και μιας και μιλήσαμε για τον Lieberman (ή Micro) του Punisher, ας μιλήσουμε και για τον ίδιο τον Punisher. Ναι δεν γράφω λάθος. Ο Jon Bernthal κάνει την εμφάνισή του και η βασική μου απορία είναι πως αυτός ο άνθρωπος ακόμα και 5 λεπτά να παίξει σε μια σειρά την αναβαθμίζει επιτόπου.

Η σκηνοθεσία του Storer

Όλα αυτά που περιγράφω μέχρι τώρα δεν θα είχαν ευτυχή κατάληξη χωρίς την σκηνοθεσία του Storer. Βλέπεις το βιογραφικό του και αυτό που διακρίνεις είναι η μεγάλη συμμετοχή που έχει σε comedy specials. Είτε ως σκηνοθέτης, είτε ως παραγωγός. Αυτό είναι το στοιχείο που δίνει την ικανότητα στον συγκεκριμένο άνθρωπο να σκηνοθετήσει μια σειρά όπως το The Bear. Η κωμωδία θέλει timing. Χωρίς σωστό timing στα πάντα, δεν θα δούλευε η σειρά που δημιούργησε και αποτελεί showrunner της.

Φυσικά, δεν ξεχνάμε την μουσική που παίζει στην σειρά καθ’ όλη την διάρκειά της. Μουσική που επέλεξε ο ίδιος ο Storer και θα μπορέσεις να ακούσεις soundtracks και κλασική ροκ ξεκινώντας από την δεκαετία του 1980. Θα ακούσεις από κομμάτια όπως το “Let Down” των Radiohead και το “Animal” των Pearl Jam μέχρι το “In Too Deep” των Genesis και το “Oh My Heart” των R.E.M.

Αξίζει τελικά το The Bear;

Δεν υπάρχει καν ερώτημα. Είναι μια σειρά που έτσι και αποφασίσεις να την δεις, δεν θα την αφήσεις. Βοηθάει αρκετά και η διάρκειά του καθώς αποτελείται από 8 επεισόδια των 20 με 30 λεπτών. Το πραγματικά δύσκολο ερώτημα είναι ένα. Τι θα αποφασίσετε να έχετε κοντά σας να τρώτε όσο βλέπετε την τελευταία επιτυχία του FX;

Περισσότερη πάρλα για σειρές εδώ!

The post The Series Corner: The Bear – Η κουζίνα είναι το απόλυτο τεστ ανθρωπίνων σχέσεων appeared first on anthem.gr.

Τα τελευταία χρόνια γνωρίζουν μεγάλη επιτυχία, ειδικότερα σε streaming πλατφόρμες, οι σειρές ντοκιμαντέρ για αθλήματα ή αθλητικές ομάδες. Μερικά από τα πιο γνωστά είναι τα Drive to Survive, Sunderland ‘Til I Die και φυσικά το Last Dance. Στο κλίμα του ντοκιμαντέρ της Sunderland, προέκυψε το 2022 το Welcome to Wrexham.

Η ιδέα

Το Sunderland ‘Til I Die δεν αναφέρθηκε τυχαία. Είναι αυτό που επηρέασε τον Rob McElhenney (γνωστό από το It’s Always Sunny in Philadelphia) για να θέλει να ασχοληθεί με το ποδόσφαιρο το 2020. Ο Rob βέβαια χρειαζόταν βοήθεια γι’αυτό του το εγχείρημα. Όπως λέει χαρακτηριστικά αρκετές φορές, εκείνος έχει λεφτά της τηλεόρασης. Αυτό που χρειαζόταν τώρα ήταν superhero money. Οπότε έπεισε τον Ryan Reynolds και μετά την ίδρυση της εταιρείας τους τον Νοέμβριο του 2020, απέκτησαν την Wrexham A.F.C τον Φεβρουάριο του 2021. Ομάδα που αγωνιζόταν στην 5η εθνική κατηγορία της Αγγλίας.

Η Wrexham δεν είναι μια οποιαδήποτε ομάδα. Είναι η 3η γηραιότερη ομάδα στον πλανήτη και το γήπεδό της το παλαιότερο που υπάρχει. Αλλά, η διαχείριση που γινόταν από προηγούμενες διοικήσεις την κράτησαν για 14 συνεχόμενα χρόνια στην National League. Μάλιστα, λόγω και του Covid, ήταν πολύ κοντά στον αφανισμό. Οπότε η αισιοδοξία και το πλάνο των Rob και Ryan κέρδισαν την εμπιστοσύνη του κόσμου για να μπορούν να κινηθούν στην αγορά του συλλόγου.

Γιατί την Wrexham;

Μια ερώτηση που παίζει αρκετά και στην σειρά αλλά και στα μυαλά πολλών που σκέφτονται αυτό το γεγονός είναι γιατί την Wrexham συγκεκριμένα. Μία ουαλική ομάδα στην 5η κατηγορία της Αγγλίας. Η απάντηση νομίζω έρχεται όσο βλέπεις το ντοκιμαντέρ. Βλέπεις πως λειτουργεί η ομάδα, τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει και την καθημερινότητά της. Το σημαντικότερο κομμάτι που καλύπτει το ντοκιμαντέρ είναι οι άνθρωποι του Wrexham. Ακούς Ryan Reynolds και νομίζεις ότι σε όλα τα επεισόδια απλά θα είναι εκεί να πετάει ατάκες. Συμβαίνει κι αυτό, αλλά σε μικρότερο βαθμό από αυτό που περιμένεις και που θα σε κούραζε. Το μέρος που κερδίζει τον περισσότερο χρόνο είναι ο κόσμος.

Στο Welcome to Wrexham θα δεις από την ζωή ενός ποδοσφαιριστή σε αυτή την κατηγορία, μέχρι του ιδιοκτήτη της παμπ δίπλα στο γήπεδο. Σχεδόν κάθε επεισόδιο, το οποίο δεν επικεντρώνεται σε κάποιο ποδοσφαιρικό γεγονός, ακολουθεί την ζωή ενός κατοίκου της πόλης. Καταλαβαίνεις πολύ γρήγορα ότι ομάδα και πόλη είναι ένα. Είναι ένας ζωντανός οργανισμός. Αν πηγαίνει καλά το ένα, θα έχει θετικό αντίκτυπο και στο άλλο. Και αντίστροφα φυσικά. Επίσης, καταπιάνεται με σοβαρά θέματα όπως ο χουλιγκανισμός. Ξεκινά με αφορμή ένα περιστατικό που βίωσε ένας φίλαθλος της ομάδας και φτάνει μέχρι σε αναφορές για το Heysel.

Τι πρέπει να περιμένεις

Λίγο απ’όλα. Μπορεί μέχρι τώρα η περιγραφή που έδωσα να δίνει την εντύπωση μιας πολύ σοβαρής σειράς, όμως κάθε άλλο. Ας μην ξεχνάμε ότι ιδιοκτήτες της ομάδας πλέον είναι δύο κωμικοί. Οπότε και η δομή της σειράς είναι αντίστοιχη σε αρκετά σημεία της. Για παράδειγμα, είναι αρκετές οι φορές που θα πέφτει μια καρτέλα όταν ακούγεται μία παράξενη λέξη για να αναφέρει την αντίστοιχη έκφραση στα αγγλικά των Άγγλων, των Αμερικάνων και στα Ουαλικά. Στιγμές γέλιου χαρίζουν τα διάσπαρτα σχόλια του Rob και του Ryan γι’αυτό που βλέπουμε εκείνη την στιγμή. Πάνω σε αυτό, highlight είναι το 14ο επεισόδιο κατά το οποίο ο Reynolds έχει πάει μόνος του στην Ουαλία και ο McElhenney το σχολιάζει σε όλο το επεισόδιο σε στυλ MJ στο Last Dance. Σε πολυθρόνα, με τάμπλετ κλπ.

Και μιας κι έγινε αντίστοιχη αναφορά, ίσως τα πιο απολαυστικά επεισόδια της σειράς είναι αυτά που ο Rob με τον Ryan πάνε να δουν από κοντά την ομάδα. Αυτό, όχι μόνο γιατί είναι σημαντικό σαν γεγονός. Αλλά γιατί χαίρεσαι με την αλληλεπίδραση που έχουν οι δύο ηθοποιοί με τον κόσμο της ομάδας, αλλά και τον κόσμο του Wrexham. Φαίνεται ότι δεν είναι δύο τύποι που αποφάσισαν να κάνουν τον χαβαλέ τους και θα κάθονται σπίτι τους χωρίς να πολυασχολούνται. Τους νοιάζει αυτό που κάνουν. Γι’αυτό και η επένδυσή τους είναι σοβαρή, χωρίς απλά να πετάνε λεφτά. Υπάρχει σχέδιο και άνθρωποι που ασχολούνται με έναν και μόνο σκοπό. Την άνοδο της ομάδας στις ανώτερες κατηγορίες.

Μάλιστα, ένα από τα μεγαλύτερα εμπόδια αλλά και μία από τις υποσχέσεις που έδωσαν ήταν το θέμα του γηπέδου. Το Racecourse Ground είναι το γηραιότερο ποδοσφαιρικό στάδιο που υπάρχει και λόγω συμφερόντων προηγούμενων ιδιοκτητών δεν ανήκε στην ομάδα. Ήταν ένα αρκετά σοβαρό ζήτημα, το οποίο απασχόλησε και την σειρά σε ένα ολόκληρο επεισόδιο. Μετά από τεράστια γραφειοκρατία, το περασμένο καλοκαίρι, ο Rob και ο Ryan φρόντισαν το γήπεδο να ανήκει στην ομάδα του Wrexham.

Ένα ακόμα γεγονός που απασχολεί την σειρά είναι η πίεση και η κριτική που δέχεται η ομάδα. Υπάρχουν στιγμές που οι προπονητές ή οι παίκτες είναι αποδέκτες αρκετά σκληρών σχολιών, με αποτέλεσμα ορισμένες φορές να έχουν σημαντικό αντίκτυπο στην ψυχολογία τους. Πάνω σε αυτό, κράτησα ένα σχόλιο του Rob όταν συναντήθηκε σε ένα επεισόδιο με τον ιδιοκτήτη των Philadelphia Eagles, ομάδας του NFL. Είπε πως όταν ήταν απλά φαν και έβλεπε αγώνες των Eagles, μπορούσε να σχολιάζει και να κρίνει με τους φίλους του την ομάδα χωρίς να τον πολυνοιάζει. Τώρα που είναι από την άλλη μεριά και καλείται να πάρει αποφάσεις, συνειδητοποιεί ότι όλοι αυτοί που σχολίαζε δεν είναι πλέον χαρακτήρες που βλέπει στην τηλεόραση. Είναι κανονικοί άνθρωποι.

Αξίζει τελικά το Welcome to Wrexham;

Φυσικά και αξίζει. Το ποδόσφαιρο έχει το θετικό ότι δεν χρειάζεται να είσαι φαν του για να το παρακολουθήσεις. Αρκεί να σου πει μια καλή ιστορία. Πράγμα σπάνιο να μην το καταφέρει λόγω της φύσης του. Βλέπεις σε 18 επεισόδια περίπου 25λέπτης διάρκειας αρκετά για να σε κρατήσουν. Θα δεις από πίκρες που περνάει η ομάδα μέχρι τελικούς στο Wembley, γεμάτο καλεσμένους celebrities. Από κει που ίσως να μην ήξερες καν την ύπαρξή της, θα γίνεις φίλος της ομάδας του Wrexham. Τουλάχιστον στο δικό μου κινητό πλέον, χτυπά ειδοποίηση κάθε φορά που βάζουν γκολ. Άλλωστε το βλέπεις και στην ανταπόκριση του κοινού, όχι μόνο εντός Ηνωμένου Βασιλείου.

Το προφίλ της Wrexham έχει αλλάξει τελείως και πλέον έχει 250k ακολούθους στο Twitter.

Ενώ παράλληλα βλέπεις την ζήτηση που υπάρχει από το κοινό για merch

Το πως θα εξελιχθεί αυτό το project κανείς δεν το ξέρει. Την στιγμή που γράφεται αυτό το άρθρο η ομάδα είναι στην 1η θέση με 42 βαθμούς. 1 βαθμό μπροστά από την 2η θέση, ενώ έχουν πραγματοποιηθεί 18 αγώνες από τους συνολικά 46! Ενδεχομένως, φέτος να είναι η χρονιά για άνοδο. Το μεγάλο όνειρο είναι η Premier League άλλωστε. Όμως, ακόμα κι αν δεν καταφέρει να πάρει την άνοδο, ίσως να μην πειράζει τόσο. Γιατί η είδηση της αγοράς της ομάδας από τον Ryan και τον Rob, η οποία εξακολουθεί να φαίνεται σαν να είναι ψέμα, έφερε κάτι πέρα από την προοπτική. Έφερε την ελπίδα που έλειπε από την πόλη και τους ανθρώπους της. Και ίσως αυτό να ήταν το στοιχείο που χρειαζόταν το Wrexham, πέρα από τίτλους και ανόδους. Ίσως αυτό είναι το στοιχείο που έχουμε ανάγκη όλοι μας. Η ελπίδα!

ΥΓ. Κάθε επεισόδιο ξεκινά με το “Everyday” του Buddy Holly, αλλά αυτό που χτύπησε μία ευαίσθητη χορδή ήταν το “The Times They Are A-Changin’ ” σε εκτέλεση του Keb’ Mo’.

ΥΓ2. Δεν θα κάτσω να προτείνω σε κάποιον το It’s Always Sunny in Philadelphia. Έχει ήδη το κοινό του. Μπορεί, ίσως, να γράψουμε κάτι γι’ αυτό κάποτε στο anthem.gr. Αλλά, αυτό που έχω να προτείνω μιας και μιλάμε για τον Rob McElhenney είναι το Mythic Quest. Όποιος δεν το έχει ξεκινήσει ήδη, χάνει μία από τις καλύτερες κωμωδίες των τελευταίων χρόνων στο είδος της.

The post The Series Corner: Welcome to Wrexham – ο Deadpool και ο Mac κατακτούν το ποδόσφαιρο appeared first on anthem.gr.

Η αλήθεια είναι ότι το σκέφτηκα αρκετά αν θέλω να γράψω άρθρο ξεχωριστά για μία σειρά του MCU. Όχι πως δεν θα το έκανα ποτέ. Απλά μέχρι τώρα σκεφτόμουν ότι δεν θέλω να περιοριστώ σε ένα κομμάτι αυτού του σύμπαντος. Από την άλλη πλευρά, εφόσον μου δόθηκε ένας χώρος και το ελεύθερο να σχολιάζω αυτά που θέλω μέσω άρθρων, γιατί να μην γράψω την άποψή μου για το She-Hulk που έχει κάνει τόσο ντόρο για διάφορους λόγους;

Το She-Hulk πριν καν βγει το πρώτο επεισόδιο, άρχισε να τρώει κράξιμο. Άλλωστε ανήκει σε μια φάση του MCU, που είναι από τις πιο άβολες καθώς και η ίδια η Marvel ψάχνει να βρει τα πατήματά της. Το τέλος του Infinity Saga είχε τεράστιο αντίκτυπο, δικαιολογημένα κιόλας, οπότε είναι δύσκολο να συνεχίσεις με την ίδια φόρα. Βέβαια πρέπει να σε αφήσουν να προσπαθήσεις τουλάχιστον. Κάτι που δεν το βλέπω να γίνεται. Οπότε πάμε να μιλήσουμε λίγο για την τελευταία σειρά που έβγαλε το κόκκινο brand.

Μα τι CGI είναι αυτό;

Ένας από τους κύριους λόγους που δέχτηκε τόσο μίσος η σειρά ήταν το CGI. Επειδή είναι ένα επιχείρημα που το ακούω συχνά τελευταία, ακόμα και σε anime για την χρήση 3D animation, ας σταθούμε λίγο. Προτείνω να κάνουμε ένα πείραμα. Αν πέσει σε μια παρέα σας η συζήτηση για κακό CGI, κάντε την εξής ερώτηση. Τι είναι καλό και τι κακό CGI; Bonus σε αυτό, όποιος πάει να μιλήσει, να απαντήσει χωρίς να δώσει παραδείγματα. Μόνο με επιχειρήματα που θα καταλάβει κι ένας παντελώς άσχετος τι θες να πεις. Στοιχηματίζω ότι 7 στους 10 θα μπερδέψουν την γλώσσα τους. Κι εσύ ρε Στέφανε γιατί αποφεύγεις να μιλήσεις; Ήταν καλό τελικά; Δεν ήταν το καλύτερο που έχεις δει σίγουρα. Υπήρχαν στιγμές που βλεπόταν, αλλά δυστυχώς υπήρχαν και στιγμές που όντως ήταν κακό. Ήθελε παραπάνω χρόνο, μεγαλύτερο budget. Δύο πράγματα που δεν τα είχαν αυτοί που εργάστηκαν στα εφέ. Αλλά πόσο μας νοιάζει άραγε σε τι συνθήκες εργάζονται αυτοί οι άνθρωποι;

Σιγά το σενάριο που είχε το She-Hulk

Θυμάμαι είχα κάποια στιγμή μια συζήτηση με ένα φίλο, που δεν ασχολείται με το MCU, περί τίνος πρόκειται η σειρά. Απάντησα ότι είναι μια σειρά για την χαρακτήρα της Jennifer Walters, η οποία είναι η δικηγόρος ξαδέρφη του Bruce Banner και μετά από ένα ατύχημα αποκτά τις δυνάμεις που έχει κι εκείνος. Μάλιστα, επειδή η Jen είναι γνωστό τρολ, δεν είναι τόσο σειρά δράσης αλλά πιο πολύ κωμωδία με αρκετά στοιχεία σχολιασμού της πραγματικότητας που βιώνει μια γυναίκα σήμερα. Και αυτό ήταν η σειρά. Ναι, υπήρχαν κάποιες σεναριακές ευκολίες όπως στον πιλότο. Ναι, κάποια αστεία ίσως να μην πέτυχαν τον στόχο τους τόσο καλά όσο άλλα. Αλλά η σειρά δεν κορόιδεψε. Έκανε αυτό που είπε ότι θα μας δείξει. Ειδικά με το φινάλε που έχει, επιβεβαιώθηκε η αρχική εντύπωση που πήρα από το κοινό στα πρώτα επεισόδια. Πραγματικά δεν κατάλαβαν πολλοί, τι έβλεπαν.

Δεν κατάλαβαν ότι ο πραγματικός κακός της σειράς ήταν το ίδιο το κοινό της. Ειδικά όταν στο πετάει στην μούρη, μάλλον είναι πιο εύκολο να του επιτεθείς παρά να το αποδεχτείς. Ας πάρουμε ως παράδειγμα την αποθέωση του 8ου επεισοδίου. Ίσως είναι το καλύτερο επεισόδιο της σειράς. Δεν αντιλέγω, το ίδιο βγήκα κι εγώ να πω όταν το είδα. Όμως, ακόμα κι εκεί, αρκετοί ένιωσαν έτσι γιατί είδαν την σειρά να τικάρει τα κουτάκια που είχαν εκείνοι στο μυαλό τους. Είναι ντροπή να δείχνεις σε μια υπερηρωϊκή σειρά καθημερινά προβλήματα. Είναι αίσχος να δείχνεις έναν γάμο. Πρώτη φορά σιχάθηκα σειρά της Marvel. Αυτά είναι μερικά από τα σχόλια που γράφτηκαν για την σειρά.

Το 4ο phase του MCU είναι για τα σκουπίδια

Το ενοποιημένο σύμπαν της Marvel έχει αυτή την στιγμή μπει σε ένα φαύλο κύκλο που έχει δημιουργήσει το ίδιο. Συγκεκριμένα ο Kevin Feige. Συνεχίζει κανονικά να βγάζει ταινίες στο στυλ που μέχρι τώρα κέρδιζε τα πλήθη. Αλλά, πλέον, δεν έχει τους χαρακτήρες που πουλούσαν από μόνοι τους. Πρέπει να φέρει άλλους. Γιατί για X-men, έχουμε καιρό ακόμα. Έχει τον χρόνο; Όχι, γιατί για κάποιον λόγο πρέπει κάθε χρόνο να κυκλοφορούν 3-4 ταινίες. Τρικλοποδιά στον εαυτό τους δηλαδή. Επιπλέον, έχουν φορτώσει το σύμπαν με σειρές που πρέπει να τις έχεις δει κι αυτές για να ξέρεις τι γίνεται στις ταινίες. Και κάπου εδώ έρχεται ένα από τα σοβαρότερα θέματα. Επειδή το φορμάτ του MCU είναι πολύ συγκεκριμένο, δεν υπάρχει το περιθώριο αλλά και το δικαίωμα να πειραματιστείς. Δεν έχεις το δικαίωμα να αποτύχεις. Πρέπει όλα να είναι αριστουργήματα. Λες και ήταν πριν. Αλλά ας μην το πιάσουμε.

Το πιο εκνευριστικό κομμάτι της όλη υπόθεσης για μένα είναι οι φίλοι του MCU. Ή μάλλον για να είμαι δίκαιος, οι τοξικοί του φίλοι. Είναι το MCU στην καλύτερη κατάστασή του; Ασφαλώς και όχι. Υπάρχουν λάθη που έχουν γίνει, βελτιώσεις που θα μπορούσαν να υπάρχουν. Από την άλλη μεριά, για κάποιο περίεργο λόγο, δεν έχεις το δικαίωμα να πεις ότι αυτό που βλέπεις σου αρέσει. Πρέπει να το μισήσεις. Αν περνάς ακόμα καλά, είσαι με τους απέναντι. Πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω ακόμα και τώρα, πως ένας χώρος ο οποίος υπάρχει για να δημιουργεί διασκέδαση, τελικά φέρνει τόσο έντονο αρνητικό κλίμα. Πως ταινίες και σειρές σε κάνουν να λες ότι νιώθεις ντροπή με αυτό που είδες. Ντροπή να νιώσεις αν δεν είσαι καλός άνθρωπος και δημιουργείς πρόβλημα στον συνάνθρωπο σου. Όχι γιατί μια σειρά δεν ήταν στα γούστα σου.

Ήταν τελικά τόσο κακό το She-Hulk;

Όχι θα πω. Όπως δεν ήταν κακό ούτε το Ms. Marvel. Ενδεχομένως είχαν τα θέματα τους που με λίγο παραπάνω χρόνο στο γράψιμο να διορθώνονταν. Επίσης, σημαντικό ότι χρειάζονταν παραπάνω χρονική διάρκεια προβολής για να αναπνεύσουν και να αναπτυχθούν. Αν και το She-Hulk, είχε τουλάχιστον 9 επεισόδια. Αλλά για μια φορά, ας κρατήσουμε τα θετικά. Ότι για παράδειγμα η Tatiana Maslany ήταν καταπληκτική ως Jen Walters. Ακόμη, ότι είδαμε μια αρκετά κομιξικά ακριβής εκδοχή της She-Hulk στο σήμερα. Είδαμε επιτέλους μια νέα πρόταση. Επίσης, πήραμε λίγο γερό μάτι και από τον MCU Daredevil του Charlie Cox. Πάντα υπάρχουν θετικά να σταθείς. Αρκεί να θες να τα δεις. Δύσκολο ε;

ΥΓ. Για όσους ψάχνουν αφορμή να κράξουν την “ντισνεοποίηση” του Daredevil (γελάμε) και αποθεώνει την σειρά του Netflix (δικαίως ή αδίκως είναι για άλλη στιγμή), ας μας θυμίσει που βρισκόταν όταν έβγαιναν σειρές όπως το Agents of Shield, το Agent Carter, το Cloak & Dagger, το Runaways. Σειρές που είναι κανονικά μέρος του MCU αλλά ο Feige ξύπνησε ένα πρωί και είπε να αγνοήσει την ύπαρξή τους. Ή πόσο γκρίνιαξαν για την ακύρωση καλών σειρών όπως το MODOK και το Hit-Monkey. Αααα σόρρυ ξέχασα. Εμάς μας νοιάζει η ποιότητα και είμαστε φανς μόνο εντός MCU. Λέμε τώρα. Γενικά ποιος νοιάζεται; Και θα έρθει κάποιος εύλογα να ρωτήσει: Αυτό μας αφαιρεί το δικαίωμα να έχουμε άποψη για το She-Hulk; Όχι. Άλλωστε, όπως και κάτι άλλο, όλοι έχουμε από μία άποψη. Το κράξιμο και η τοξικότητα είναι το θέμα αδέρφια. Την τοξικότητα που μερικά άτομα θα την πουν μέχρι και χιούμορ…

The post The Series Corner: She-Hulk: Attorney at Law appeared first on anthem.gr.

Μια συνήθεια που έχουν εκεί στην αμερικάνικη τηλεόραση είναι πολλοί κωμικοί να αναλαμβάνουν εκπομπές. Κακή συνήθεια θα έλεγα όταν δεν μπορούν να διανοηθούν την σπουδαιότητα του να έχεις στο δυναμικό σου Έλληνες παρουσιαστές. Τι να φτουρήσει ο Stephen Colbert μπροστά στο δικό μας μεγαθήριο που δεν τον λένε Σταμάτη και το επίθετο του ίσως κάνει ομοιοκαταληξία με τον ήχο που κάνει η γαλοπούλα (Ναι έκλεψα Tus στο πρώτο μου κείμενο και δεν ντράπηκα καθόλου). Εν πάσει περιπτώσει, talk shows που δεν αντέγραψε κανείς στην χώρα μας, σατιρικές εκπομπές, σειρές μυθοπλασίας κι ένα σωρό άλλα προγράμματα δημιουργούνται από κωμικούς.

Μία τέτοια περίπτωση δεν είναι ο Nathan Fielder. Ο Fielder είναι από τις σπάνιες περιπτώσεις κωμικών. Δεν θα τον ξέρεις γιατί έκανε κάποιο γνωστό comedy special που ανέβηκε στο Netflix. Δεν θα τον είδες σε sitcom που έκανε πάταγο και είναι χαρακτήρας σε αυτό. Για να μην κοροϊδευόμαστε και μεταξύ μας όμως, δεν γράφω αυτό το άρθρο για να μιλήσω για την ζωή του Fielder και την καριέρα του με κάθε λεπτομέρεια. Ψάχνω απλά μια αφορμή για να μιλήσω για δύο συγκεκριμένες εκπομπές. Ειδικά αν καταφέρω να πείσω κάποιον να δει έστω μία από τις δύο, ένα μεγάλο χαμόγελο θα χαραχτεί στο πρόσωπό μου. Πρόκειται για το Nathan for You και το Rehearsal. Είναι κάπως αναγκαστικό να τα αναλύσω με την σειρά που βγήκαν για να μπορεί να υπάρξει μια λογική συνέχεια. Λογική βέβαια με αυτά που θα πω παίζει να μην υπάρχει έστω στο ελάχιστο.

Το όχι Εφιάλτης στην Κουζίνα με το τραγούδι των highlights του Survivor

Είμαστε στο κάπως μακρινό πλέον 2013 και ξεκινάει στο Comedy Central η εκπομπή Nathan for You. Τι παίζει ακριβώς; Ο Fielder, ο οποίος κανονικά στην ζωή του έχει κάνει σπουδές σχετικά με επιχειρήσεις, πηγαίνει σε ανθρώπους που η επιχείρησή τους δεν πάει καλά για να τους προτείνει λύσεις να ορθοποδήσουν. Όμως, οι λύσεις που πέφτουν στο τραπέζι δεν τις λες και τις πιο συνηθισμένες. Κάθε άλλο. Για να γίνει πιο κατανοητό θα περιγράψω τι γίνεται στο πρώτο επεισόδιο.

Το πρώτο segment της συγκεκριμένης σειράς έχει το όνομα Yogurt Shop. Ο Nathan επισκέπτεται ένα κατάστημα στο οποίο οι πωλήσεις για frozen yogurt δεν πάνε καθόλου καλά. Η ιδέα του είναι να αρχίσουν να πουλάνε με γεύση… κακά! Ναι δεν έκανα λάθος. Θα πάει σε ειδικούς που φτιάχνουν γεύσεις από οτιδήποτε είναι πιθανό για να φτιάξει την συγκεκριμένη γεύση, αλλά να τρώγεται κιόλας χωρίς να δημιουργήσει άλλου είδους προβλήματα. Καλεί ανθρώπους να το δοκιμάσουν γνωρίζοντας μόνο ότι πρόκειται για μια καινούργια γεύση ώστε να δει αν πέτυχε. Βγαίνει στους δρόμους να το διαφημίσει.Τελικό αποτέλεσμα; Τεράστια εμπορική επιτυχία. Γευστικά δεν τρωγόταν, αλλά όλοι είχαν την περιέργεια να το δοκιμάσουν.

Αυτή είναι η λογική όλης της εκπομπής. Σκεφτόμαστε έξω από το κουτί, αλλά τόσο έξω που είναι αδύνατον να μην σε πιάσουν τα γέλια με αυτό που παρακολουθείς να συμβαίνει. Βοηθάει σε αυτό πολύ η παρουσία του Fielder, ο οποίος είναι ο κλασικός αμήχανος άνθρωπος που μέσω αυτού θα σε κάνει να τον δεις με καλό μάτι ακόμα κι αν το στόμα του πετά τα πιο παράλογα πράγματα.

Κι αν το Nathan for You ακούγεται ναι μεν περίεργο αλλά κάπως διασκεδαστικό να το βλέπεις, ήρθε η στιγμή να πρίξω κι άλλο κόσμο για το Rehearsal.

Όταν χρειάζεται μία πρόβα για τα μεγάλα γεγονότα της ζωής σου

Πάμε στο 2022 και με το HBO στις πλάτες μας. Η ιδέα της εκπομπής αν στην περιγράψει κάποιος ίσως να είναι από τα πιο βαρετά πράγματα που έχεις ακούσει. Ο Fielder απευθύνεται σε ανθρώπους που έχουν δυσκολία να εκφράσουν αυτό που επιθυμούν ή θέλουν να κάνουν. Μελετώντας αρχικά τους ίδιους και στην συνέχεια τον κοινωνικό τους περίγυρο που έχει σχέση με το θέμα που τους απασχολεί, βρίσκει ηθοποιούς που θα παίξουν τους ρόλους των ανθρώπων με τους οποίους χρειάζεται να υπάρχει αλληλεπίδραση. Σημαντικό βήμα είναι και η κατασκευή αντιγράφων των τοποθεσιών που γνωρίζουν. Όπως για παράδειγμα ένα μπαρ. Με αυτόν τον τρόπο δημιουργούνται οι ακριβείς συνθήκες ώστε να γίνουν πρόβες. Με το πέρασμά τους θα προκύψει ένα αποτέλεσμα άξιο εφαρμογής στην πραγματική του ζωή.

Η σειρά ξεκινά από την περίπτωση ενός ανθρώπου που είπε ψέματα στην παρέα του για τις σπουδές του και θέλει να βρει τον τρόπο να πει την αλήθεια. Μια περίπτωση πολύ απλή και αθώα σε σύγκριση με το τι ακολουθεί στα επόμενα επεισόδια. Είναι δεδομένο ότι ορισμένα σημεία της σειράς είναι σενάριο. Κάνει, όμως, τόσο θολές τις διαχωριστικές γραμμές μεταξύ πραγματικού και φανταστικού. Ακόμα και τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές, παραδέχομαι ότι δεν μπορώ να αντιληφθώ σε ποιο σημείο σταματά το σενάριο και περνάμε στην πραγματικότητα. Ή το αντίστροφο. Δεν έχω σκοπό να πω παραπάνω λεπτομέρειες, γιατί πιστεύω είναι αρκετά ανώτερη εμπειρία αν ξέρεις ελάχιστα για το τι συμβαίνει.

Με το τέλος του 6ου και τελευταίου επεισοδίου, ανακοινώθηκε η ανανέωση της σειράς για 2η σεζόν. Ενθουσιαμός και τρόμος υπάρχει ταυτόχρονα στην ιδέα. Τι μπορεί να σκεφτεί το μυαλό του Nathan Fielder να κάνει… Ειδικά με το τέλος που είχε η πρώτη σεζόν, δεν ξέρεις που έχει σκοπό να πάει η σειρά.

ΥΓ. Το Heart of Courage των Two Steps From Hell λίγο πολύ υπάρχει παντού. Δεν θα μπορούσε, λοιπόν, να μην είναι και οι τίτλοι αρχής του Nathan for You. Σε περίπτωση που κάποιος έχει γλιτώσει από αυτό το instrumental κομμάτι, ας πατήσει το play παρακάτω γιατί απλά νομίζει ότι έχει ξεφύγει.

The post The Series Corner: Μπαίνοντας στο μυαλό του Nathan Fielder, τρώγοντας τελικά πόρτα appeared first on anthem.gr.

Καιρό έχουμε να τα πούμε από ένα Series Corner. Έψαχνα καιρό μία σειρά που να αξίζει να φιλοξενήσουμε σε αυτή τη στήλη και να πρέπει να την προτείνουμε στους αναγνώστες και αν και έχω προσχέδια για κάμποσες, επέλεξα η επιστροφή του Series Corner να γίνει με το Έτερος Εγώ-Χαμένες Ψυχές μιας και πρόσφατα παίχτηκε στην τηλεόραση και όλοι μπορούν να βρουν εύκολα τα επεισόδια.

Πως προέκυψε η σειρά

Η ταινία Έτερος Εγώ αποτέλεσε όαση για τον ελληνικό κινηματογράφο. Σε ένα χώρο που περισσότερο ακούγονται οι ανέμπνευστες κωμωδίες και οι ψευτοκουλτουριάρικες artistic, αλλά πλήρως κενές προσπάθειες, ήρθε μία προσεγμένη παραγωγή με εξαιρετική σκηνοθετική δουλειά και πανέξυπνη πλοκή, μια ιστορία μυστηρίου που ενθουσίασε τόσο εμάς που λατρεύουμε αστυνομικές σειρές/ταινίες και βιβλία όσο και το ευρύτερο κοινό. Η απόσυρση της ταινίας από τις αίθουσες προκάλεσε ποικίλες συζητήσεις, ενώ πλέον μπορεί ο καθένας να την απολαύσει στο Youtube, αφού ανέβηκε από το Σωτήρη Τσαφούλια που τη σκηνοθέτησε.

Το γεγονός ότι η Cosmote TV αποφάσισε με τους ίδιους συντελεστές να προσφέρει στον κόσμο μία σειρά οχτώ επεισοδίων, μόνο χαρμόσυνο γεγονός αποτελεί. Και επειδή ό,τι άρθρο έχω διαβάσει, λέει απλά ότι είναι μία πολύ καλή σειρά, ιδανική για binge-watching (τι μάστιγα κι αυτή, μάθανε το binge-watching και το αναφέρουν 25 φορές σε δέκα γραμμές κείμενο), ας πούμε εν συντομία, γιατί πρέπει να δει κανείς άμεσα αυτήν την τρομερή σειρά.

Ιστορία – Πλοκή

Το Έτερος Εγώ-Χαμένες Ψυχές δεν ασχολείται με μία ξεχωριστή υπόθεση σε κάθε επεισόδιο όπως τα περισσότερα procedurals, αλλά προτιμά το μοτίβο της ενιαίας αφήγησης, χτίζοντας την ιστορία ενός serial killer με ένα νέο θύμα σε κάθε επεισόδιο και καινούριους υπόπτους και χαρακτήρες να εμφανίζονται και οι οποίοι συνδέονται με περίεργο τρόπο.

Η ιστορία ξεκινάει με το φόνο ενός τρόφιμου σε ένα ψυχιατρείο, για τον οποίο κατηγορείται ο συγκάτοικος του, ο οποίος με τη σειρά του λέει πως όλα τα έκανε η “φωνή”. Ο προϊστάμενος του τμήματος Ανθρωποκτονιών Απόστολος Μπαλασόπουλος μαζί με τον αστυνόμο Παντελή Σκλαβή ξεκινούν να εξετάζουν τα ενδεχόμενα της υπόθεσης και αν όντως ο τρόφιμος διέπραξε το έγκλημα, καθώς υπάρχουν κάποιες ατέλειες στις καταθέσεις όσων ήταν στο ίδρυμα εκείνη την ώρα. Παράλληλα ο καθηγητής Εγκληματολογίας Δημήτρης Λαΐνης βρίσκει έξω από το σπίτι του ένα κουτί που περιέχει ένα κομμένο δάχτυλο, οπότε απευθύνεται στο Μπαλασόπουλο. Γρήγορα διαπιστώνουν πως το κομμένο δάχτυλο συνδέεται με το όπλο του φόνου και ο Λαΐνης αναγκαστικά ξεκινά να δουλεύει πάνω στην υπόθεση.

Σε κάθε επεισόδιο, ένας νέος φόνος λαμβάνει χώρα, και ως αποτέλεσμα η αστυνομική διεύθυνση και ο Τύπος ξεκινούν να πιέζουν. Ο δολοφόνος σκοτώνει παιδεραστές, μαφιόζους, τοκογλύφους και άτομα που κατά τον ίδιο, έχουν διαβρώσει την κοινωνία. Το μοτίβο στους φόνους, το οποίο και ανακαλύπτουν οι ήρωές μας είναι ότι η σειρά τους, οι τοποθεσίες όπου γίνονται και οι συμβολισμοί που αφήνει ο δολοφόνος, ταιριάζουν με τους άθλους του Θησέα. Έτσι η ομάδα καλείται να αποσυμβολίσει τους άθλους του αρχαίου ήρωα και να καταλάβει τα κίνητρα του δολοφόνου και ποιος από το περιβάλλον του κάθε θύματος μπορεί να είναι ύποπτος και για τους άλλους πέντε φόνους και να προλάβουν φυσικά το δολοφόνο από το να ολοκληρώσει το μεγαλειώδες σχέδιό του.

Σκηνοθεσία – Σενάριο

Πραγματικά μόνο συγχαρητήρια αξίζουν στον Σωτήρη Τσαφούλια και τους συντελεστές αυτής της σειράς. Μιλάμε για μια εξαιρετική προσπάθεια σε ένα αχανές τηλεοπτικό τοπίο και ένα πρόγραμμα που δε θα λέγαμε ότι βρίθει ποιότητας. Η σκηνοθεσία του Τσαφούλια είναι φανταστική, τα πλάνα του δίνουν μία απίστευτη noir αισθητική και μου άρεσαν τόσο οι εξωτερικές εικόνες στη φύση όσο και μέσα σε κτήρια και ειδικά στην αποθήκη, από την οποία ο δολοφόνος εκτελούσε το πλάνο του. Γενικότερα η δουλειά που έχει γίνει και οι απεικονίσεις που λαμβάνουν χώρα δείχνουν ένα τρομερό μεράκι των συντελεστών.

Η πλοκή έχει στηθεί πολύ προσεκτικά και το σενάριο γνωρίζει ποιον χαρακτήρα να μπλέξει και σε ποια ιστορία με αποτέλεσμα ο περίγυρος κάθε θύματος να αποτελείται από άτομα που έχουν αλληλεπιδράσει με άλλα θύματα ή υπόπτους των άλλων θυμάτων. Με πολλή προσοχή, ο Τσαφούλιας μαζί με την Κατερίνα Φιλιώτου αναπτύσσουν το σενάριο έτσι ώστε να μη δημιουργούν τρύπες στην πλοκή και κρατούν το θεατή σε συνεχή αγωνία, με αποτέλεσμα να μη μπορεί να πάει ο νους σου στο ποιος είναι ο δολοφόνος. Παρά την παρέλαση πολλών ονομάτων και χαρακτήρων, οι συνδέσεις και οι αλληλεπιδράσεις είναι σαφέστατες και δε μπερδεύουν σε κανένα σημείο τον θεατή.

Ερμηνείες – Ειδικά εφέ και λοιπά στοιχεία

Τα ειδικά εφέ των Αδελφών Αλαχούζων και ειδικά στις σκηνές των φόνων, φανερώνουν το μεράκι με το οποίο προσέγγισαν οι συντελεστές τη σειρά, ενώ πολύ όμορφη ήταν και η μουσική επιμέλεια. Όσον αφορά τις ερμηνείες, ο Πυγμαλίων Δαδακαρίδης αποδεικνύει πως είναι ένας από τους καλύτερους ηθοποιούς της γενιάς του, καθώς στέκεται εξαιρετικά τόσο σε κωμικούς όσο και σε δραματικούς ρόλους και στο ρόλο του καθηγητή Λαΐνη βγάζει για ακόμα μία φορά τον πόνο του να είσαι ένας άνθρωπος με πάθη μα ταυτόχρονα ευφυής. Το ίδιο ισχύει και για το Μάνο Βακούση και τον Πέτρο Λαγούτη που κλείνουν την τριάδα των πρωταγωνιστών, ωστόσο εξαιρετικές επιλογές έγιναν και για τους δεύτερους χαρακτήρες με χαρακτηριστικά παραδείγματα τον Άκη Σακελλαρίου, τον Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλο, τη Βίκυ Παπαδοπούλου και το Βασίλη Ρίσβα.

Σύνοψη

Εν τέλει γιατί αξίζει τόσο πολύ να δεις το Έτερος Εγώ – Χαμένες Ψυχές; Γιατί σε μια χώρα που η προχειρότητα, η ανοησία και η ψευτοκουλτούρα ζει και βασιλεύει, καλό είναι παραγωγές όπως αυτή να επιβραβεύονται! Ειλικρινά μιλάμε για μια από τις καλύτερες ελληνικές σειρές που έχουν περάσει από το μέσο, μια σειρά πάρα πολύ όμορφη οπτικά και σεναριακά, η οποία έχει πολύ ωραία μηνύματα για το θεατή, στον οποίο αφήνει την ερμηνεία τους. Must watch για λάτρεις των αστυνομικών, αλλά και ανθρώπους που τους αρέσει οι δραματικές σειρές, την προτείνω ανεπιφύλακτα! Επίσης βρισκόμαστε σε καραντίνα, έχεις να δεις κάτι καλύτερο;

Μπορείτε να απολαύσετε και τα οχτώ επεισόδια της σειράς στο Cosmote TV plus.

The post The Series Corner: Έτερος Εγώ – Χαμένες Ψυχές appeared first on anthem.gr.

Κάθε Part του JoJo’s Bizarre Adventure είναι διαφορετικό από τα άλλα. Διαφορετικό στόρι, διαφορετική εποχή, διαφορετικοί χαρακτήρες. Και όπως είπαμε και στο Part 3, αλλάζει και ο τρόπος που γίνονται οι μάχες μέσα στην σειρά. Υπάρχουν 2 πράγματα όμως που κάνουν το anime adaptation του Diamond is Unbreakable τελείως διαφορετικό. Πρώτον, το art design παίρνει μια νέα στροφή, κάνοντας το σχέδιο των χαρακτήρων αρκετά πιο smooth από αυτό των προηγούμενων Parts. Και δεύτερον και κατά την γνώμη μου σημαντικότερο, είναι η αλλαγή στο τρόπο αφήγησης της ιστορίας.

Για όλους τους JoJo μέχρι στιγμής, η περιπέτεια τους είναι ένα ταξίδι. Από ένα σχετικά πρώιμο σημείο της ιστορίας, ο κεντρικός κακός είναι γνωστός, και ο κάθε πρωταγωνιστής μας μαζί με τους συμμάχους πρέπει να ξεκινήσουν μια διαδρομή, να φτάσουν στον κακό και με οποιαδήποτε θυσία να τον σταματήσουν. Αν και αυτή είναι η βασική δομή κάθε Part, η μονοτονία είναι εμφανής και κουράζει.(αν και ελάχιστα.)

Έτσι, στο Part 4, λοιπόν, έχουμε ίσως την πιο έξυπνη αλλαγή που έχει γίνει ποτέ στο JoJo. Πλέον, αντί για ταξίδι, έχουμε μια βουτιά στην καθημερινότητα μια πολύ μικρής και περίεργης πόλης στην Ιαπωνία, με το όνομα Morioh, και βλέπουμε την καθημερινή ζωή του κεντρικού JoJo του 4ου μέρους, Higashikata Josuke. Ο κεντρικός κακός της σεζόν δεν εμφανίζεται σχεδόν καθόλου στην αρχή, υπάρχουν πολλά αυτοτελή επεισόδια που απλά οι χαρακτήρες ζουν τις ζωές τους(σε κάποια άλλη σειρά θα μπορούσαν να θεωρηθούν ως Filler, αλλά όχι εδώ, κάθε αυτοτελές επεισόδιο σε έβαζε όλο και περισσότερο στο κλίμα και τους ρυθμούς της Morioh και καθυστερούσαν το αναπόφευκτο τέλος αυτού του διαμαντιού.) και κάθε επεισόδιο που προχώραγε την κεντρική πλοκή έδινε, αν και μερικές φορές μικρά, Hints για το ποιο θα είναι το τελικό σημείο της πλοκής.

Αρκετά όμως με την εισαγωγή. Το Diamond is Unbreakable εκδόθηκε originally το 1992 και για πρώτη φορά στη σειρά ο Αράκι χρησιμοποιεί μελλοντική εποχή(1999) για να αφηγηθεί την ιστορία του. Το Part 4 θεωρείται αρκετά διαφορετικό από τους προκατόχους του, και μπορεί να εύκολα να αναρωτηθεί κανείς αν ξεπερνάει ή όχι τα προηγούμενα Part….

Bonus: Morioh Cho Radio

Ότι πρέπει για να μπει κάποιος στο κλίμα της Morioh σε κάθε επεισόδιο, και αξίζει ένα ‘ από μόνο του.

Extra Score: ‘

H ιστορία ξεκινά στην Morioh, με το Koichi Hirose, ένα απλό και ήσυχο λυκειόπαιδο, ξαφνικά να βλέπει τον Jotaro Kujo,(πρωταγωνιστή του Part 3) ο οποίος ψάχνει έναν τύπο με το όνομα Josuke Higashikata. Ο Koichi δίνει οδηγίες στο Jotaro να περιηγηθεί μέσα στην πόλη, αλλά ξαφνικά βλέπουν στο δρόμο μια παρέα από τριτοετή λυκειόπαιδα να παρενοχλούν ένα πρωτοετή λυκειόπαιδο, με ένα περίεργο κούρεμα, που κοίταζε μια χελώνα. Οι τριτοετείς αρχίζουν να φωνάζουν στο πρωτοετή, χτυπάν την χελώνα, και ένας από αυτούς κάνει το λάθος να κοροϊδέψει το κούρεμα του.

Έτσι το λυκειόπαιδο τα παίρνει, και μαθαίνουμε ότι έχει Stand, με το όνομα Crazy Diamond, με το οποίο δέρνει τους τριτοετείς και, λόγω των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών που έχει το Stand του, γιατρεύει την τραυματισμένη χελώνα. Το παιδί αυτό μαθαίνουμε πως είναι ο Josuke Higashikata, και ο Jotaro σπεύδει να του μιλήσει.

Του εξηγεί πως ο Josuke είναι ο γιος του Joseph Joestar, ο οποίος σε μια επίσκεψη του στην Ιαπωνία έκανε σχέση με μια Ιαπωνίδα(την μητέρα του Josuke), και ότι δικαιούται το 1/3 της περιουσίας των Joestar. O Josuke, όμως του λέει πως δεν τον ενδιαφέρει η περιουσία των Joestar, και ότι θα ήθελε να συνεχίσει να ζει μια ήσυχη ζωή με την μητέρα του. Ο Jotaro, όμως, του εξηγεί, πως δεν είναι αυτός ο μόνος λόγος επίσκεψης του και ότι το Stand του Joseph εντόπισε έναν κίνδυνο μέσα στην πόλη, και αυτός ο κίνδυνος είναι ένας δραπέτης θανατοποινίτης με το όνομα Angelo, ο οποίος έφτασε στην Morioh πρόσφατα. Ο Josuke τις επόμενες μέρες θα αντιμετωπίσει τον Angelo και θα τον φυλακίσει μέσα σε έναν βράχο.

Περνώντας οι μέρες, ο Josuke με τον Koichi θα αρχίσουν να κάνουν όλο και περισσότερη παρέα, και μια μέρα θα βρεθούν έξω από ένα εγκαταλελειμμένο εμφανισιακά σπίτι. Σε αυτό το σπίτι ζουν τα αδέλφια Nijimura, τα οποία έχουν στην κατοχή τους ένα βέλος, το οποίο μπορεί να δώσει σε όποιον καρφώσει δυνάμεις Stand. O μεγαλύτερος αδελφός, Keicho, καρφώνει τον Koichi με το βέλος(με αποτέλεσμα ο Koichi να αποκτήσει Stand με το όνομα Echoes.) και τον απαγάγει μέσα στο σπίτι. Ο Josuke αντιμετωπίζει τον Okuyasu και τον Keicho με τα stand τους, the Hand και Bad Company, τους νικάει και σώζει τον Κoichi. Ξαφνικά, όμως, ένα Stand με το όνομα Red Hot Chili Pepper, εμφανίζεται, σκοτώνει τον Keicho, και κλέβει το βέλος. Ύστερα από αυτή την μάχη ο Okuyasu με τον Josuke γίνονται κολλητοί, και ψάχνουν με τον Koichi και τον Jotaro τον Red Hot Chili Pepper, για να σταματήσουν ότι και αν ετοιμάζει…

Score: 9/10 Αυτή είναι απλά η πλοκή των πρώτων επεισοδίων, και στην συνέχεια της σειράς θα υπάρξουν αρκετές ανατροπές.

Bonus: Stand Names

Κάθε Stand Name πλέον είναι ένα reference σε κάποια μπάντα ή κάποιο τραγούδι. Το Crazy Diamond και το Echoes είναι τραγούδια των Pink Floyd, το Bad Company είναι όνομα Μπάντας, και το Red Hot Chili Pepper είναι τόσο εμφανές που δεν θα πω τίποτα άλλο…

Extra Score: ‘

Το Diamond is Unbreakable έχει ένα αρκετά διαφορετικό στυλ από τα προηγούμενα μέρη. Πλέον οι χαρακτήρες δεν έχουν γωνίες στα χαρακτηριστικά του προσώπου τους, και είναι σχετικά πιο στρογγυλά τα πρόσωπα τους. Τα χρώματα πλέον είναι πιο έντονα για να αντιπροσωπεύουν την ζωντάνια που υπάρχει μέσα στην πόλη, και γενικά το Design μοιάζει πιο απλό. Το σίγουρο, πάντως, είναι ότι παραμένει το στυλ να είναι του JoJo. Είναι μια αλλαγή που έκανε το Part 4 πιο ευχάριστο να παρακολουθήσει κανείς, και βοηθάει στο να παρακολουθείς την πλοκή χωρίς να κουράζεται το μάτι.

Το animation quality παραμένει το ίδιο ποιοτικό με τα προηγούμενα επεισόδια, με καθαρά transition και χωρίς κολλήματα. Υπήρχαν μερικά flaws σε μερικά καρέ, αλλά με την κυκλοφορία του DvD version του Diamond is Unbreakable διορθώθηκαν.

Score: 10/10 Το καλύτερο art style που έχουμε δει στο JoJo’s Bizarre Adventure, που με το δικό του τρόπο κατάφερε να ξεχωρίσει και να μείνει αξέχαστο.

Πέρα από τους πρωταγωνιστές, το Diamond is Ubreakable έχει ένα αρκετά μεγάλο και diverse cast με χαρακτήρες. Πολλοί από αυτούς τους χαρακτήρες έχουν το δικό τους επεισόδιο και κάνουν επανεμφανίσεις σε κάποια σημεία του στόρι. Εδώ αξίζει να σημειωθεί, ότι περισσότεροι από αυτούς τους χαρακτήρες, ξεκινάνε σαν “κακοί” στο πρώτο επεισόδιο που εμφανίζονται και σε μετέπειτα επεισόδια μπορεί να βοηθούν τους κεντρικούς χαρακτήρες ή πολύ απλά να ζουν τις ζωές. 

Μεγαλύτερο παράδειγμα είναι ο Rohan Kishibe, ένας mangaka artist που πρόσφατα άρχισε να ζει στην πόλη. Με την δύναμη του Stand του, Heaven’s Door, πιάνει τον Koichi για να τον χρησιμοποιήσει ως έμπνευση για το έργο του. Μαζί με τον Josuke, όμως, καταφέρνουν να τον νικήσουν και να το στείλουν στο νοσοκομείο. Λίγα επεισόδια μετά, και ο Rohan Kishibe αρχίζει να γίνεται μέλος του κεντρικού cast και πλέον είναι ένας από τους πιο αγαπημένους χαρακτήρες των φαν.

Score: 10/10 Τόσοι πολλοί χαρακτήρες, και όμως παίρνουν τόσο screen time μέσα στην πλοκή, αρκετό για παρουσιαστούν μέσα στην σειρά.

Bonus: Κεντρικός Κακός

Χωρίς να θέλω να κάνω spoiler, ο κεντρικός κακός της σεζόν είναι τόσο διαφορετικός και ιδιαίτερος από τον Dio και τους Pillar Men, που μένει χαραγμένος στην μνήμη του κοινού. Από τα μέση της σεζόν και μετά, αρχίζουμε και βλέπουμε το κεντρικό κακό, έχει αρκετές δικές του στιγμές μέσα στα επεισόδια, και προσφέρει μια 2η περίεργη ματιά μέσα στην καθημερινότητα της Morioh.

Extra Score: ‘

To “Crazy Noisy Bizarre Town” από τους The DU και το “Chase” από τους Batta είναι τα δύο πρώτα opening Themes της σειράς. Το πρώτο σε βάζει δυνατά μέσα στο κλίμα της Morioh, ενώ το δεύτερο αφορά το κυνήγι που κάνουν οι πρωταγωνιστές για να πιάσουν τον κεντρικό κακό της σειράς.

Το “I want you” των Savage Garden είναι το πρώτο Ending Theme της σειράς και κάνει καλή δουλεία στο να κλείνει το κάθε επεισόδιο.

Και φτάνουμε στο “Great Days”, των Karen Aoki και Daisuke Hasegawa, που είναι το 3ο και 4ο opening της σειράς. Ναι, ένα τραγούδι τόσο επικό που χρησιμοποιήθηκε 2 φορές ως opening Theme.(Να σημειωθεί ότι σαν 4ο opening, ξεκινάει από διαφορετικό σημείο από ότι στο 3ο, για να συμβολίσει μια αλλαγή που έγινε προς τα τελευταία επεισόδια της σειράς.)

Score: 9/10 Καλό το “Great Days”, αλλά και πάλι δεν είναι το “Roundabout”

Bonus: Great Days Units Ver.

To 2o ending theme του Diamond is Ubreakable είναι το cover του “Great Days”, αλλά το τραγουδάνε όλοι οι προηγούμενοι τραγουδιστές των openings του JoJo’s Bizarre Adventure!

Extra Score: ”

To Diamond is Ubreakable είναι το πιο unique και υπέροχο Part του JoJo. Κάθε επεισόδιο σε κάνει να πιστεύεις ότι βρίσκεσαι σε μια αληθινή και ζωντανή πόλη, οι χαρακτήρες είναι ένας και ένας, και ο κεντρικός κακός έχει αφήσει την απεικόνιση του στα μυαλά όλου του κοινού.

Final Score: 9.5””’/10

Και έτσι φτάνουμε στο τέλος(για την ώρα) στο αφιέρωμα του JoJo Bizarre Adventure στο The Series Corner. Το Part 5: Vento Aureo παίζει κανονικά κάθε παρασκευή και σε μερικούς μήνες θα έχει φτάσει στο τέλος του, και μπορείτε τότε να περιμένετε το 5ο μέρος του αφιερώματος…

The post The Series Corner: JoJo’s Bizarre Adventure, Part 4: Diamond is Unbreakable appeared first on anthem.gr.

Το 1989 ήταν η χρόνια που σήμανε την μεγαλύτερη αλλαγή στις ιστορίες των JoJo, με το Stardust Crusaders ως το 3ο μέρος του JoJo’s Bizarre Adventure. Αυτή η αλλαγή ήταν τόσο καθοριστική που και μετά από 30 χρόνια, έχει παραμείνει στην πλοκή. Ποια ήταν αυτή η αλλαγή; Θυμάστε την Ενέργεια Χάμον, που χρησιμοποιούσαν οι χαρακτήρες στις μάχες τους; Πλέον, έκανε στην άκρη, και οι μάχες γίνονται μέσω των Stands. Τι είναι τα Stands; Είναι η ενσάρκωση του μαχητικού πνεύματος της ψυχής του κάθε ανθρώπου. Αυτή η ενσάρκωση είναι διαφορετική για κάθε άνθρωπο, με διαφορετικές ικανότητες και διαφορετική μορφή(από Ανθρωπόμορφη εμφάνιση μέχρι και την μορφή κάποιου οχήματος, τα όρια, αν υπάρχουν είναι λιγοστά.)

Τα Stands, όπως είναι λογικό στην αρχή, μπέρδεψαν το κόσμο. Κάποιοι τα λάτρεψαν, άλλοι δεν νοιαστήκανε, και υπήρχαν μερικοί που παράτησαν το JoJo για αυτό τον λόγο. Ένα πράγμα ήταν σίγουρο, τα Stands ήρθαν για να μείνουν.

Πέρα όμως από τα Stands, τι άλλο ήταν το Stardust Crusaders; Ήταν ένα ταξίδι, διαφορετικό από τα άλλα, διότι όσο σημαντική ήταν η διαδρομή, άλλο τόσο σημαντικό ήταν ο προορισμός. Μια διαδρομή, γεμάτη επικίνδυνους κακοποιούς, θανάσιμες παγίδες, και όλο το κόσμο να είναι εναντίων των πρωταγωνιστών.(Ναι, των.) Όμως, ήταν και μια διαδρομή γεμάτη επικές μάχες που μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο ήταν απρόβλεπτες, ξεκαρδιστικές σκηνές, και πλοκή που άφηνε το κοινό με μια τρύπα στην καρδιά όταν τελείωσε.

Επόμενος σταθμός για τις περιπέτειες των Joestar, η Ιαπωνία του 1989, με το πλέον Παππού Joseph Joestar, ύστερα από ένα μήνυμα από την κόρη του, Holly Joestar, να σπεύδει να την επισκεφτεί.(να σημειωθεί ότι ο Joseph δεν έχει ιδιαίτερη εκτίμηση για την Ιαπωνία και τους Ιάπωνες, καθώς ένας Ιάπωνας παντρεύτηκε την κόρη του.) Στο μήνυμα της, η Holly αναφέρει, πως ο εγγονός του, Kujo Jotaro, πήγε και κλείστηκε μόνος του οικειοθελώς στην φυλακή. Καταφθάνοντας στην φυλακή ο Joseph και πηγαίνοντας να μιλήσει με τον Jotaro, ο Jotaro του εξηγεί πως έκλεισε το εαυτό του στην φυλακή, φοβισμένος ότι θα κάνει κακό σε κόσμο, επειδή τον έχει κυριεύσει, κατά τον ίδιο, ένα κακό πνεύμα.

Με τα πολλά(και ύστερα από μια απόπειρα αυτοκτονίας του Jotaro για να αποδείξει την ύπαρξη του πνεύματος), ο Joseph του εξηγεί πως δεν τον έχει κυριεύσει κάποιο πνεύμα, αλλά έχει αποκτήσει ένα Stand(με το όνομα Star Platinum), το οποίο δημιουργήθηκε, λόγω της ξαφνικής επανεμφάνισης του Dio Brando, του Βαμπίρ που είχε αντιμετωπίσει πριν από εκατό χρόνια ο Jonathan Joestar, με αποτέλεσμα να αποκτήσει και ο Joseph Stand(Hermit Purple). Για να του αποδείξει ότι έχει δίκιο, ο Joseph του παρουσιάζει τον συνεργάτη του, Avdol, ο οποίος έχει και αυτός Stand, με το όνομα Magician’s Red. Έτσι, ο Jotaro αποφασίζει να βγει από την φυλακή….

Οι μέρες περνάν και ξαφνικά ο Jotaro βρίσκεται αντιμέτωπος με έναν δολοφόνο που έστειλε ο Dio να τον σκοτώσει. Ο δολοφόνος αυτός, με το όνομα Noriaki Kakyoin, παλεύει με το Stand του(Hierophant Green) μέχρι τελικής πτώσεως ενάντια στο Jotaro, αλλά δεν καταφέρνει να τον νικήσει. Ύστερα από την μάχη, αποδεικνύεται ότι ο Kakyoin ήταν υπνωτισμένος από τον Dio, και χωρίς να ‘ναι επηρεασμένος από τις δυνάμεις του Βαμπίρ, γίνετε φίλος με το Jotaro.

Ξαφνικά, η μητέρα του Jotaro αρρωσταίνει και λόγος της αρρώστιας αυτής είναι ότι απέκτησε και αυτή Stand, αλλά το σώμα της δεν μπορεί να το αντέξει, και ο μόνος τρόπος να μην πεθάνει, είναι να καταστραφεί ο Dio. Έτσι, ο Jotaro, o Joseph, o Avdol και ο Kakyoin, ξεκινάν ένα ταξίδι προς την Αίγυπτο(που μαθαίνουν ότι βρίσκεται ο Dio, χάρη στο Stand του Joseph) για να σκοτώσουν τον Dio, να διαλύσουν τα σχέδια του και να σώσουν την Holly. Στην αρχή του ταξιδιού τους θα συναντήσουν και τον Jean Pierre Polnareff, άλλο ένα υπνωτισμένο δολοφόνο του Dio, και θα έρθουν αντιμέτωποι με το Stand του Silver Chariot. O Polnareff, ύστερα από την ήττα του θα τους ακολουθήσει στο ταξίδι τους, ενώ παράλληλα θα ψάχνει για τον δολοφόνο της αδελφής του…

Το ταξίδι αυτό δεν θα είναι καθόλου εύκολο. Ο Dio έχει μαζέψει ένα στρατό από δολοφόνους με Stands, με τους περισσότερους να μην είναι καν υπνωτισμένοι, απλά να θέλουν είτε να βοηθήσουν τον Dio είτε να βγάλουν λεφτά. Κάθε μέρα ταξιδιού, άλλες δύο παγίδες θανάτου, αλλά οι πρωταγωνιστές μας είναι οπλισμένοι με πείσμα να μην αφήσουν τίποτα να τους εμποδίσει….

Score: 8/10 Από την αρχή μέχρι το τέλος το Stardust Crusaders καταφέρνει και παραδίδει. Καμιά μάχη δεν μοιάζει με άλλη, τα plot twist, πετάγονται από κάθε γωνία και δε σε αφήνουν να σηκωθείς από την καρέκλα σου.

Bonus: Stand Names

Σχεδόν κάθε Stand σε αυτό το part, έχει αποκτήσει το όνομα του από μια κάρτα Ταρό, με τα χαρακτηριστικά του να ταιριάζουν την συγκεκριμένη κάρτα. Ένα έξτρα flavour που αξίζει να αναφερθεί. 

Extra Score: ‘

Το Art Style παραμένει το κλασσικό που όλοι οι φανς ξέρουμε και αγαπάμε, αλλά σίγουρα έχουν υπάρξει βελτιώσεις. Το animation με άνεση μπορούμε να πούμε ότι έχει βελτιωθεί, και παρόλο που οι animators έπρεπε να φτιάξουν τα διπλάσια επεισόδια από τα δύο προηγούμενα parts μαζί, απέδωσαν σε εντέλεια.

Score: 9/10 Σχεδόν αγγίζει την τελειότητα, σχεδόν…

Ο Jotaro είναι ο Badass JoJo, με κάθε έννοια της λέξης, παραμένει ψύχραιμος μέχρι το τελευταίο λεπτό και γενικά, όποιος κάνει το λάθος να τον αντιμετωπίσει, στο τέλος το μόνο που καταφέρνει είναι να φάει άπειρες μπουνιές από το Stand του.

Αλλά, όπως αναφέρθηκε και πριν, ο JoJo του Part 3 δεν είναι ο μόνος πρωταγωνιστής του Part. O Joseph ακόμα συνεχίζει και προσφέρει την ακαταμάχητη προσωπικότητα του στην σειρά, ενώ ο Avdol, o Kakyoin, και ο Polnareff, όλοι τους έχουν αρκετά επεισόδια αφιερωμένα στον καθένα ξεχωριστά.

Το μόνο “κακό” με τους χαρακτήρες του Part 3, είναι οι κακοί. Αν και μερικοί από αυτούς επανεμφανίζονται, είναι φανερό ότι είναι φτιαγμένοι να τους νικάν οι πρωταγωνιστές. Αυτό, που εννοώ, είναι ότι κάθε κακός στην σειρά καταφέρνει σχεδόν να νικήσει τους πρωταγωνιστές και στο τέλος χάνει(πάντα ύστερα από μια έξυπνη ατάκα, του πρωταγωνιστή). Αυτό, αν και συνέβαινε και στα προηγούμενα parts του JoJo, επειδή το Part 3 είναι διπλάσιο σε διάρκεια, εμφανίζεται σε σχεδόν κάθε επεισόδιο και κουράζει. Εξαιρέσεις του κανόνα, o Vanilla Ice και ο Dio Brando, οι δύο τελικοί κακοί της υπόθεσης.

Score: 8/10 Αν και οι πρωταγωνιστές τραβάνε αρκετά καλά την πλοκή, η πληθώρα των κακών που είναι παρόμοιοι ο ένας με τον άλλο κουράζει.

Bonus: Iggy

Στα αρχή της δεύτερης σεζόν, ένα νέο μέλος μπαίνει στην ομάδα του Jotaro. Ένας σκύλος με το δικό του Stand, ο Iggy. Περήφανος, αστείος και μοναδικός, ο Iggy μέχρι τέλους, ήταν μια ευχάριστη προσθήκη στο cast.

Extra Score: ‘

To Part 3 είναι το πρώτο part με παραπάνω από 2 openings, δίνοντας στο κοινό ακόμα περισσότερη ποιοτική μουσική. Το Stand Proud του Jin Hashimoto και το End of the World που είναι ένα τρίο μεταξύ του Coda, του Jin και του Tommy Tominaga (των τριών τραγουδιστών των τριών προηγούμενων openings.) είναι τραγούδια που δεν αφήνουν κανένα παραπονεμένο.

Από την άλλη, το Walk like an Egyptian, των Bangles και το Last Train Home των Pat Metheny, αν και δεν είναι το roundabout των Yes που είχαμε συνηθίσει για κλείσιμο, κάνουν μια σχεδόν εξίσου καλή δουλειά.

Score: 9/10 Δεν έχει roundabout πλέον για ending, και είναι μια απώλεια που την νοιώθουμε ακόμα και σήμερα.

Το Stardust Crusaders, είναι το Part του JoJo, που προσπάθησε καινούργια πράγματα και στην πορεία απέδωσε και έθεσε ένα νέο standard για την σειρά. Tα Stands ήρθαν για να μείνουν, και προσωπικά ήταν μια αναγκαία αλλαγή που έφερε καθαρό αέρα στην σειρά.

8.5”/10 Très Bien!

The post The Series Corner: JoJo’s Bizarre Adventure, Part 3: Stardust Crusaders appeared first on anthem.gr.

Λίγους μήνες μετά τη κυκλοφορία του Phantom Blood, στις δύο Νοεμβρίου του 1987, έρχεται το δεύτερο μέρος του JoJo’s Bizarre Adventure, με τίτλο Battle Tendency, και ενώ ταυτόχρονα καταφέρνει να βελτιώσει πολλά σημεία αυτό που έκανε τον Phantom Blood μοναδικό, αλλάζει αρκετά την ατμόσφαιρα και το στυλ της σειράς.

Αυτή η αλλαγή ήταν αυτό που χρειάζονταν το JoJo για περάσει σε άλλο επίπεδο, και έτσι οι νέοι κωμικοί τόνοι σε συνδυασμό με επικές μάχες, συγκινητικές σκηνές, και ακόμα περισσότερες πόζες είναι οι κυριότεροι λόγοι που οι περισσότεροι Φανς θεωρούν το Part 2 ως το καλύτερο της σειράς. Τα κατάφερε όμως τόσο καλά και το anime adaptation;

Πρωταγωνιστής αυτή την φορά στην ιστορία είναι o Joseph Joestar, ίσως ο πιο αγαπημένος από το κοινό JoJo(και προσωπικά αγαπημένος). Σαν χαρακτήρας ο Joseph είναι πολύ πιο ευθύς και τραχύς, δεν φοβάται να πει την γνώμη του ή να αντιδράσει σε κάτι που δε θεωρεί σωστό. Παράλληλα, είναι οξυδερκής, έχει αρκετά καλό χιούμορ και το πιο σημαντικό από όλα, σαν αληθινός Joestar, έχει την ίδια καλοσύνη και κώδικα τιμής με τον Jonathan(παππού του Joseph). Ο Joseph όμως, συγκριτικά, είναι αρκετά πιο flawed χαρακτήρας(Ίσως ένας λόγος που είναι τόσο αγαπητός από το κοινό. Αρκετές φορές ο Joseph δεν θα πάρει στα σοβαρά μια μάχη κοντεύοντας έτσι να χάσει, ναι μεν είναι οξυδερκής αλλά σίγουρα δεν είναι και ο πιο έξυπνος JoJo, και αρκετά συχνά εκφράζει φόβο που σε κάποια σημεία τον δυσκολεύει να λύσει τα προβλήματα του. Κανείς δεν πρέπει να ξεγελαστεί όμως, ο Joseph είναι η επιτομή στο τι σημαίνει να είσαι μέλος της οικογένειας Joestar.

Στην Νέα Υόρκη, λοιπόν του 1938, καταφθάνουν ο Joseph με τη γιαγιά του, Erina, θέλοντας να επισκεφτούν το Robert Speedwagon(το μοναδικό father figure για τον Joseph, καθώς και ο παππούς του και ο πατέρας του πέθαναν πρόωρα), που ύστερα από τόσα χρόνια πλέον, κατάφερε και έγινε Κροίσος. Κατά την επίσκεψη  τους στην Αμερική, ο Joseph συναντάει το Smokey, ένα παιδί-κλέφτη, που κάτι διεφθαρμένοι αστυνομικοί προσπαθούν να πάρουν στην δούλεψη τους δια της βίας. Ο Joseph καταφέρνει χάρη στην ενέργεια Hamon, να βοηθήσει τον Smokey να ξεφύγει από τους αστυνομικούς. Έτσι, κάνοντας παρέα μια νύχτα με τον Smokey, o JoJo συναντά και αντιμετωπίζει το Straizo, έναν άνθρωπο που πριν από αρκετά χρόνια είχε βοηθήσει τον Jonathan να νικήσει το Dio. Πλέον ο Straizo, γερασμένος, αποφάσισε και απέρριψε την ανθρωπότητα του και κατέληξε βαμπίρ.(Με μια περίπου ίδια μάσκα που χρησιμοποίησε ο Dio). Ο Straizo μάλιστα πριν από λίγες μέρες, χτύπησε πισώπλατα τον Speedwagon για να αποκτήσει την μάσκα.

Ο Joseph αποφασίζει να μην σκοτώσει τον Straizo, ο οποίος, όμως αυτοκτονεί, αλλά όχι πριν του αποκαλύψει ότι ο Speedwagon ζει και ότι τον έχουν πιάσει ναζί στο Μεξικό, όπου το χρησιμοποιούν για να τους δώσει πληροφορίες για τους Pillar Men, της αρχαίας φυλής εκ των οποίων προέρχονται οι μάσκες των Βαμπίρ.

Έτσι ο Joseph σπεύδει για το Μεξικό, για να σώσει τον Speedwagon, εισβάλει στο στρατόπεδο των ναζί και ξαφνικά βρίσκεται, στην μέση της μάχης/σφαγής, των ναζί ενάντια σε έναν και μόνο Pillar Men, τoν Santana(με τους ναζί να πεθαίνουν με το κιλό, χάρη στις υπερφυσικές δυνάμεις του Santana). Σε triple way, o Joseph αντιμετωπίζει τον Santana και τον Rudol Von Stroheim, τον αρχηγό των ναζί. Αρκετά κοντινή μάχη καταφέρνει να νικήσει και τους δύο ο Joseph, σώζει τον Speedwagon, από τον οποίο μαθαίνουμε ότι υπάρχουν 3 ακόμα πιο  δυνατοί Pillar Men παγιδευμένοι κάπου. Για αυτό ξεκινάει ένα ταξίδι με τον Joseph στην Ιταλία, και συγκεκριμένα στην Ρώμη, οπού φημολογείται βρίσκεται η πέτρινη φυλακή τους. Εκεί ο Joseph θα συναντήσει και θα πιάσει φιλίες με τον Caesar Zeppeli, άρτιο στην τέχνη της ενέργειας Hamon και εγγονό του τρανού Baron Zeppeli, και έτσι θα γνωρίσει την καθηγήτρια Hamon, Lisa Lisa, για να μάθει να χειρίζεται ο Joseph το Hamon καλύτερα για να μπορέσουν να σταματήσουν τους Pillar Men από το να ξυπνήσουν…..

Score: 9/10 Το story του Battle Tendency στην αρχή φαίνεται κάπως βαρύ και μπερδεμένο, αλλά αμέσως καταφέρνει να δέσει και να εξηγήσει αρκετά κενά που δημιουργεί, είναι γεμάτο επικές στιγμές, δυνατές συγκινήσεις, και απίθανα plot twist.

To Phantom Blood και το Battle Tendency, αν και διαφορετικά part, λόγω των μειωμένων κεφαλαίων που έχουν συγκριτικά με τα άλλα parts, κυκλοφόρησαν στην ίδια σεζόν, έτσι το animation τους είναι ολόιδιο, αρκετά πιστό στο πανέμορφο Art style του Araki. Όμως, είναι φανερό ότι οι animators, ύστερα από τόσα επεισόδια, είχαν πάρει το κολάι, και βελτίωσαν ακόμα περισσότερο το animation.

Score: 8/10 Υπάρχει βελτίωση, με ακόμα λιγότερα τεχνικά κολλήματα, αλλά όπως είχαμε πει, κάθε part βελτιώνει το quality. (Και για αυτό το λόγω υπάρχει και μικρότερη βαθμολογία.)

Αν και από την μεριά των καλών χαρακτήρων, το Battle Tendency είναι πιο πολύ One Man Show, με τον JoJo να κουβαλάει την πλοκή της σειράς στα χέρια του, υπάρχουν και αρκετοί χαρακτήρες όπως ή Lisa Lisa και Caesar που έχουν πολύ δυνατές εμφανίσεις.

Αυτό που κάνει όμως το Part 2 να λάμπει πραγματικά, είναι οι κακοί του. Από τον Stroheim, τον Santana και τον Straizo έως τους Kars, Esidisi και Wamuu(οι 3 Pillar Men), δεν υπάρχει κανείς από το κοινό να μείνει παραπονεμένος. Καθένας τους έχει κάτι το μοναδικό είτε στην προσωπικότητα του, είτε στο τρόπο που πολεμά, δημιουργώντας έτσι ένα ιδιαίτερο και περίεργο Rogue Gallery για το Part 2.

Scaore:9,5/10 Κάθε μάχη που έχει ο JoJo με τους κακούς, και όλα τα interactions που έχει μαζί τους, τους κάνουν ίσως τους καλύτερους κακούς της σειράς(ίσως……)

Το Roundabout των Yes παραμένει το Ending Theme της σεζόν, ωστόσο το opening theme, αλλάζει σε κάτι πιο ταιριαστό με το δεύτερο μέρος. Έτσι, ο Coda μας παρουσιάζει το Bloody Stream, ένα αρκετά πιο funky τραγούδι σε σύγκριση με το πρώτο, και έχει αρκετές αλλαγές στη διάθεση του, για να προϊδεάσει κατάλληλα το κοινό για το τι έπεται.

Score:9.5/10 Προσωπικά προτιμώ το Sono Chi No Sadame, αλλά δεν υπάρχει κανένα τραγούδι που να με αφήνει παραπονεμένο από το JoJo. Έτσι και αλλιώς, το δεύτερο μέρος έχει κάτι που δεν θα έχει ποτέ το πρώτο…..

BONUS OST: Awaken, (My Masters)

Το καλύτερο non opening/ending OST του JoJo’s Bizarre Adventure.  To theme αυτό παίζει πρώτη φόρα την στιγμή που ξυπνάνε οι Pillar Men, και είναι μια από τις πιο επικές σκηνές κακών EVER. Επίσης από, τότε έχει γίνει meme, και είναι ένας κύριος λόγος που πολύς κόσμος έμαθε το JoJo.

Extra Score: ‘

Για πολλούς το καλύτερο Part του JoJo, πιστεύω πως όντως φτάνει κάπου εκεί στην κορυφή και σίγουρα έθεσε πολύ υψηλά standards για τα υπόλοιπα parts. 9’/10

Ραντεβού την επόμενη εβδομάδα για το review του 3ου μέρους του JoJo’s Bizarre Adventure, Stardust Crusaders, όπου τα πράγματα παίρνουν όντως μια πιο περίεργη στροφή….

The post The Series Corner: JoJo’s Bizarre Adventure Part 2, Battle Tendency appeared first on anthem.gr.

Στην πρώτη Ιανουαρίου του 1987, κυκλοφόρησε στο εβδομαδιαίο περιοδικό Shonen Jump, το πρώτο chapter του JoJo no Kimyō na Bōken(JoJo’s Bizarre Adventure), σε σχέδιο και κείμενο του Χιροχίτο Αράκι, ξεκινώντας έτσι μια σειρά που έχει γίνει μεγάλο κομμάτι της τωρινής ποπ κουλτούρας. 32 χρόνια μετά, 123 τόμους, 8 anime adaptation, μια έκθεση στο Λούβρο, καθώς και άπειρα memes στο Διαδίκτυο, μπορούμε με άνεση να πούμε ότι πρόκειται για ένα cult φαινόμενο, που δεν φαίνεται να σταματήσει να γίνεται πιο επιτυχημένο.

Σίγουρα, αυτό που βοήθησε αρκετά να μεγαλώσει και άλλο η φήμη της σειράς, είναι το JoJo’s Bizarre Adventure anime adaptation του 2012, οπού μέσα σε 26 επεισόδια κατάφερε να απεικονίσει σωστά τα πρώτα 2 parts του manga, κάτι που οι προηγούμενες προσπάθειες δεν τα είχαν καταφέρει. Σαν συνέπεια, περισσότερος νέος κόσμος έμαθε για το JoJo, και είναι αυτό που το έκανε πολύ πιο διάσημο από ότι ήταν ποτέ. Έτσι από σήμερα και κάθε Σάββατο, για τις 5 επόμενες βδομάδες θα αναλύσουμε τα JoJo anime adaptions από το 2012 και μετά, και παράλληλα θα βαθμολογήσουμε ποιο είναι το καλύτερο. 

Disclaimer: Mild Spoilers Ahead (Up to episode 4)

Κάθε part του JoJo έχει διαφορετική πλοκή, με διαφορετικούς χαρακτήρες και σε διαφορετική εποχή. Το κοινό μεταξύ όλων των parts είναι ότι ο πρωταγωνιστής τους είναι μέλος της οικογένειας Joestar, και ότι το αρχικό τους όνομα ξεκινάει από Jo (π.χ., Joseph, Jotaro, Josuke) με αποτέλεσμα ο κόσμος να τους φωνάζει όλους JoJo.

Το πρώτο part του Jojo Bizarre Adventure, λοιπόν, εν ονόματι Phantom Blood, μας αφηγείται την ζωή του Jonathan Joestar, ενός χαρακτήρα, που η ζωή του ήταν τόσο λυπητερή, βάναυση, και σκληρή, που όλη η πλοκή της Λάμψης μπροστά της θα θεωρούταν κωμωδία. Η πλοκή διαδραματίζεται στην Αγγλία του 1880, με τον Jonathan να είναι ο γιος του ευγενή George Joestar. Παρόλο που είναι ευγενής, ο JoJo πάντα προσπαθεί να βοηθήσει αυτούς που το έχουν ανάγκη, ακόμα και αν καταλήξει να τσακωθεί με κάποιον σαν αποτέλεσμα. Την καλοσύνη αυτήν την πήρε από τον πατέρα του, όπου ο George μια μέρα υιοθετεί τον γιο ενός γνωστού που απεβίωσε πρόσφατα.

Το παιδί αυτό με το όνομα Dio Brando, όμως, είναι κάθε τι αντίθετο από ότι αντιπροσωπεύει το όνομα Joestar. Είναι υποχθόνιος, διπρόσωπος και διεστραμμένος, με μοναδικό του σκοπό, να αποκτήσει όλη την περιουσία της οικογένειας Joestar. Ο Jonathan τον καταλαβαίνει από νωρίς όμως και για αυτό ο Dio του κάνει την ζωή κόλαση. Κάνει τον πατέρα του να θυμώνει απέναντι του, κάνει όλο τον περίγυρο τους να τον απεχθάνεται, προσπαθεί να του κλέψει το κορίτσι που αρέσει στο Jonathan(και την φιλάει και πρώτος, και χωρίς την θέληση της), και το χειρότερο από όλα; ΚΑΙΕΙ ζωντανό τον σκύλο του Jonathan και ρίχνει το φταίξιμο στον μπάτλερ. Ο Jonathan, ύστερα από όλα αυτά αποφασίζει να αντιμετωπίσει τον Dio και καταφέρνει να τον νικήσει. Κατά την διάρκεια της μάχης όμως το αίμα του Dio πέφτει πάνω σε μια αρχαία μάσκα που διακοσμούσε τον τοίχο, με την μάσκα να βγάζει καρφιά.

Εκστασιασμένος από την δύναμη της μάσκας, ο Dio αποφασίζει να αλλάξει στρατηγική, και αποφασίζει να σταματήσει να ενοχλεί τον JoJo, όσο μελετά τη μάσκα και της δυνάμεις της, για να βρει ένα νέο τρόπο να καταστρέψει τους Joestar. 7 χρόνια αργότερα, ο Dio έχει πιάσει φιλίες με τον Jonathan, προσπαθώντας να τον μπερδέψει, και ταυτόχρονα, δηλητηριάζει τον πατέρα τους George, με ένα δηλητήριο που σκοτώνει τον θύμα του σαν να ‘χε αρρωστήσει. Ο JoJo δεν μασάει αυτά που τον ταΐζει ο Dio, και αρχίζει να ερευνά την αρρώστια του πατέρα του. Έτσι, φεύγει με σκοπό να βρει αποδείξεις. Στον δρόμο του συναντάει τον Speedwagon και την συμμορία του, που προσπαθούν να τον κλέψουν. Στο τέλος, όμως ο Speedwagon συνειδητοποιεί πόσο καλό χαρακτήρα έχει ο JoJo και αποφασίζει να τον βοηθήσει να ξεσκεπάσουν τον Dio, και άμεσα βρίσκουν ποιος παρέδωσε το δηλητήριο. 

Γυρνώντας στην έπαυλη, στήνουν παγίδα στο Dio, ο οποίος την ίδια μέρα είχα πάει έξω κάνοντας πειράματα με την μάσκα, ανακαλύπτοντας ότι όποιος την φοράει γίνεται βρυκόλακας. Έχοντας αποκαλυφθεί πια σε όλους, αποφασίζει να φορέσει την μάσκα, απορρίπτοντας έτσι και το τελευταίο κομμάτι ανθρωπιάς που του ‘μένε. Στην νέα του μορφή, καταφέρνει και σκοτώνει και τον πατέρα το JoJo και όλους τους αστυνομικούς που τον είχαν περικυκλώσει. Ο JoJo, σε μια απελπισμένη του προσπάθεια, καταφέρνει και νικά τον Dio, νομίζοντας ότι έχει πεθάνει. Η βίλα και ότι είχε η οικογένεια Joestar καταστρέφονται. Ύστερα, ο JoJo μαθαίνει ότι ζει και ότι αυτήν την φορά θέλει να κατακτήσει τον Κόσμο. Ο Jonathan πλέον θα κάνει τα πάντα για να τον σταματήσει…

Βαθμολογία:Πρόκειται για την πιο σκοτεινή από όλες τις ιστορίες της σειράς, αλλά το φως μέσα στο σκοτάδι, που είναι ο χαρακτήρας του Jonathan, καταφέρνει να γεμίζει με ελπίδα του αναγνώστες.  8/10 

Το στυλ του Αράκι είναι μοναδικό. Όλοι οι πρωταγωνιστές είναι φουσκωτοί, οι χαρακτήρες κάνουν πόσες στο πουθενά, γράμματα αιωρούνται από το πουθενά για να χαρακτηρίζουν την ατμόσφαιρα τριγύρω τους. Αρχικά φαίνεται περίεργο, αλλά όσο πιο πολύ επενδύσει κανείς μέσα στην σειρά, βλέπει πόσο δημιουργικό είναι πραγματικά αυτό το σύνολο. Το Animation επίσης είναι καλοφτιαγμένο, όχι μόνο απεικονίζει άρτια το σχέδιο του Αράκι, αλλά και το εμπλουτίζει. Οι κινήσεις τον χαρακτήρων φαίνονται καθαρά, τα σπέσιαλ εφέ δεν έχουν κολλήματα, και γενικά είναι μια αξιοπρεπείς δουλειά.

Επίσης αξίζει να σημειωθεί ότι το JoJo είναι μια σειρά γεμάτη μάχες. Ειδικά από την στιγμή που JoJo μαθαίνει ότι Dio ζει, αρχίζει και εκπαιδεύεται με την καθοδήγηση του Βαρόνου Zeppeli στο πως να πολεμάει με την μυστικιστική ενέργεια Hamon, που μπορεί να εξολοθρεύσει βρικόλακες. Όλες οι μάχες από αυτό το σημείο και έπειτα, ενώ ήδη ήταν καλοσχεδιασμένες και είχαν impact σε κάθε χτύπημα, απέκτησαν ένα καινούργιο και πρωτοποριακό στυλ.

Βαθμολογία:  Αν και είναι εξαιρετικό το animation, στις επόμενες σεζόν βελτιώνεται όλο και περισσότερο,  με αποτέλεσμα στα reruns να παρατηρεί κάποιος μερικά κολλήματα. 7/10

Κάθε χαρακτήρας είναι μοναδικός. Από τον καλοσυνάτο JoJo στον διεστραμμένο Dio και από τον αστείο Speedwagon στον ηρωικό Baron Zeppeli, οι χαρακτήρες έχουν φτιαχτεί, ώστε ο καθένας να έχει διαφορετική προσωπικότητα, διαφορετικές αρχές, διαφορετικό είναι. Και στο πρώτο part, με ένα συγκριτικά μικρότερο καστ από τα άλλα, αυτό φαίνεται περισσότερο.

Βαθμολογία: Οι χαρακτήρες του Phantom Blood είναι όλοι ένας προς ένας, και καταφέρνουν να παρουσιάσουν πολλές φορές αληθοφάνεια. 9/10

To Opening, Sono chi no Sadame (For the Blood of all the JoJos) του Hiroaki Tommy Tominaga, με το δυνατό του intro και τα μοναδικά του φωνητικά ανεβάσματα, βάζει το κοινό στο κλίμα του JoJo.

Από την άλλη το Ending Theme του JoJo, είναι το Roundabout των Yes, είναι ίσως το πιο γνωστό τραγούδι που συσχετίζεται με την σειρά. Μάλιστα, είναι ένας από του κύριους λόγους που η σειρά είναι τόσο διάσημη. Άπειρα To be continued… memes στολίζουν το διαδίκτυο, και πλέον όλοι συσχετίζουν τις περιπέτειες των JoJo με αυτό το τραγούδι. 

Βαθμολογία: Άνετα τα πιο memorable τραγούδια που κοσμούν αυτή την σειρά. 10/10

Το Phantom Blood είναι ένα από τα καλύτερα intro σειράς που υπάρχουν, σε βάζει στο κλίμα του JoJo, και σε κάνει είτε να ανυπομονείς για περισσότερο, είτε να θες να διαβάσεις τα βιβλία. Για αυτό και άξια παίρνει την βαθμολογία 8.5/10.

Ραντεβού το επόμενο Σάββατο, όπου θα αναλύσουμε το part 2: Battle Tendency!

The post The Series Corner: JoJo’s Bizarre Adventures Part 1, Phantom Blood appeared first on anthem.gr.

Ολιστικός σημαίνει να αντιμετωπίζεις ένα πρόβλημα από όλες τις πλευρές, και το “Dirk Gently’s Holistic Detective Agency” μας αποδεικνύει ότι στην ζωή όλα συνδέονται. Ακόμα και η πιο μικρή και ασήμαντη λεπτομέρεια μπορεί να αλλάξει τα πάντα. Η σειρά είναι βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του Douglas Adams και πρόκειται για το 2ο iteration στην μικρή οθόνη του αγαπημένου σε όλους ολιστικού ντετέκτιβ.

Story

Η σειρά ακολουθεί την ζωή του Todd Brotzman, ενός γκρουμ, του οποίου η ζωή πάει από το κακό στο χειρότερο. Χρωστάει λεφτά στο σπιτονοικοκύρη του, απέτυχε με την μπάντα του να γίνει διάσημος, όταν προσπαθεί να βρει χρήματα για την άρρωστη αδελφή του ζητώντας προκαταβολή, είναι ο πρώτος που βρίσκει νεκρούς στον τελευταίο όροφο του ξενοδοχείου που δουλεύει τον δισεκατομμυριούχο Patrick Spring και τους μπράβους του που φαίνεται να ‘χουν πεθάνει από επίθεση καρχαρία…
Πλέον η αστυνομία τον παρακολουθεί συνέχεια και ο σπιτονοικοκύρης του θέλει να τον σκοτώσει, και ο Todd νιώθει πως έχει πιάσει πάτο. Ξαφνικά, όμως, καθώς μπαίνει στο σπίτι του βλέπει το Dirk Gently να τον περιμένει, και αρχίζει…. να τον δέρνει(Ο Todd δεν ξέρει ακόμα ποιος είναι ο Dirk.)
Αφού ηρεμούν τα πνεύματα ο Dirk του εξηγεί πως είναι ντετέκτιβ, που διερευνά τον θάνατο του Patrick Spring, και μάλιστα ο Spring είναι αυτός που τον προσέλαβε. Και επειδή ο Todd ήταν ο πρώτος που βρήκε τα πτώματα, ο Dirk αποφασίζει να το προσλάβει σαν βοηθό. Και τότε, η ζωή του Todd άλλαξε, όχι απαραίτητα προς το καλύτερο αλλά σίγουρα προς το διαφορετικό…

Story Telling

Αυτό που καταφέρνει η σειρά καλύτερα από όποια άλλη, είναι να δείχνει στο κοινό αντί να λέει. Κάθε λεπτομέρεια σε κάθε πλάνο έχει σημασία, και καθώς πλησιάζει στο τέλος κάθε σεζόν, ανταμείβει το κοινό για τη παρατηρητικότητα του. Καμία απάντηση δεν μένει αναπάντητη, κανένας βράχος δεν μένει ασήκωτος.

Η σειρά έχει αρκετά random στοιχεία, που κάνουν το κοινό να μένει καθηλωμένο. Σε κάθε σκηνή μπορεί να γίνει κάτι περίεργο που στην αρχή μπορεί να μην βγάζει νόημα, αλλά μετά σε αφήνει άφωνο.

Characters

Κάτι άλλο που καταφέρνει η σειρά να αναδείξει είναι οι χαρακτήρες της. Κάθε χαρακτήρας μέχρι και πιο απλό μπράβο είναι αναπτυγμένος μέσα στην πλοκή της σειράς και είναι μοναδικός. Παράλληλα, οι κεντρικοί χαρακτήρες είναι φτιαγμένοι να μην είναι απλά καλοί ή κακοί, αλλά παρουσιάζονται σαν κανονικοί άνθρωποι, ικανοί για όλα ή και για τίποτα.

Acting

Το καστ του Dirk Gently είναι αρκετά δυνατό. Πρωταγωνιστές, ο Elijah Wood, όπου ερμηνεύει τον Todd Brotzman, ο Samuel Barnett ως Dirk Gently, η Hanna Marks ως Amanda Brotzman, και η Jade Eshete στο ρόλο Farah Black.

Όλοι οι ηθοποιοί της σειράς πιστεύω έχουν καταφέρει να εκτελέσουν σωστά το ρόλο τους, με τους χαρακτήρες να νιώθουν πραγματικοί. Προσωπικό favourite o Osric Chau ως Vogel, μέλος των The Rowdy 3, του οποίου ο ρόλος είναι αρκετά διαφορετικός από ότι μας έχει συνηθίσει.

Final Thoughts

Αν και όπως φαίνεται η σειρά δεν θα συνεχιστεί, λόγω χαμηλής τηλεθέασης, είναι μια σειρά που ανταμείβει όποιον την δει και σίγουρα προσφέρει ένα μοναδικό θέαμα. Προσωπικά, είναι η σειρά που έχω κάνει το πιο γρήγορο binge watch, τελειώνοντας την σε 2 ημέρες. Και μετά την ξαναείδα επιτόπου για να δω κάθε στοιχείο που μου είχε ξεφύγει. Μια σειρά τόσο καλή, που η δεύτερη φορά που την βλέπεις είναι μια τελείως διαφορετική εμπειρία.

The post The Series Corner: Dirk Gently’s Holistic Detective Agency appeared first on anthem.gr.

Τι είναι το Final Space; To Final Space δεν είναι απλά μια σειρά, αλλά ένα ταξίδι. Είναι το όνειρο του δημιουργού, Olan Rogers, που έγινε πραγματικότητα μετά από μία πορεία 8 χρόνων, με τη σειρά να έχει τον τότε τίτλο Gary’s Space. Κάθε λεπτομέρεια στο animation, κάθε μικρό κομμάτι της ιστορίας έχει γίνει με προσοχή ώστε ο θεατής να μείνει καθηλωμένος στην οθόνη του. Ας μην περιττολογούμε, όμως, και ας ξεκινήσουμε το review.

Πρόκειται για ένα comedic Space Opera, με πρωταγωνιστή τον Gary Goodspeed, τον έναν και μοναδικό κρατούμενο του Galaxy One, του διαστημόπλοιου, που ο Gary εκτίει την 5ετή ποινή του. Όλα αυτά τα χρόνια, ο Gary βρίσκεται ολομόναχος μέσα στο πλοίο, και επισκευάζει καθημερινά δορυφόρους ως μέρος της ποινής του. Μόνη του παρέα στο πλοίο τα ανδροειδή του πλοίου, ο H.U.E.(το πρόγραμμα ελέγχου του πλοίου) και ο KVN, μία τεχνητή νοημοσύνη με σκοπό να ενοχλεί απεριόριστα τον Gary ώστε αυτός να μην τρελαθεί επειδή είναι ολομόναχος.

Τα βράδια ο Gary στέλνει μηνύματα στην αγαπημένη του, Quinn(την οποία είχε δει μόνο μια φορά στην ζωή του, εξαιτίας της μπήκε φυλακή και το χειρότερο, αυτή δεν γνωρίζει τίποτα). Λίγες μέρες, λοιπόν, πριν εκτίσει την ποινή, ο Gary βρίσκει ένα ιπτάμενο πράσινο πλασματάκι, το οποίο ονομάζει Mooncake. Τον Mooncake όμως, τον κυνηγάνε μισθοφόροι του Lord Commander(κεντρικού κακού της σειράς), επειδή ο Mooncake είναι ένα υπερόπλο που μπορεί να καταστρέψει το σύμπαν ολόκληρο. Και έτσι ο Gary καταφέρνει και βρίσκεται στο κέντρο όλων των γεγονότων και από εδώ ξεκινάει η ιστορία μας.

Κάθε επεισόδιο του Final Space αφηγείται την ιστορία του σε 2 χρόνους, έχοντας ένα αρχικό segment σε κάθε επεισόδιο με τον πρωταγωνιστή να επιπλέει άσκοπα στο διάστημα, και σε συνέχεια το υπόλοιπο επεισόδιο δείχνει στο κοινό πως έφτασε σε αυτή την κατάσταση, δίνοντας μια αίσθηση ολοκλήρωσης, όσο η σειρά πλησιάζει προς το τέλος της σεζόν.

Αυτό που κάνει το Final Space μοναδικό, όμως, είναι ο τρόπος που δημιουργοί κατάφεραν να συνδυάσουν εξαιρετικό χιούμορ και πρακτικά αστεία, με την τραγωδία, το πόνο και το χάος, ενώ παράλληλα άφθονες μάχες κρατάνε το μάτι του τηλεθεατή κολλημένο στην οθόνη. Καλά το διαβάσατε, το Final Space είναι μια τραγωδία μεταμφιεσμένη σε Space Opera. Χαρακτήρες πεθαίνουν σαν να μην υπάρχει αύριο, το αίμα ρέει ασταμάτητα και το κοινό μένει άφωνο στις εξελίξεις της πλοκής.

Τέλος, οι διάλογοι μεταξύ των χαρακτήρων είναι γεμάτοι ζωή, με το καθένα τους να φέρνει κάτι διαφορετικό στο παιγνίδι. Ακόμα και ασήμαντοι χαρακτήρες, οι οποίοι πιθανότατα εμφανιστούν ξανά στην σειρά, έχουν αρκετό development, για να είναι διαφέρουν από το υπόλοιπο cast. Αυτό ισχύει διπλά για κάθε ανδροειδές!

Με μία πρώτη ματιά, το animation του Final Space, φαίνεται απλοϊκό, όμως παρακολουθώντας ένα ένα τα επεισόδια, μπορούμε να παρατηρήσουμε όλες τις λεπτομέρειες. Δεν κολλάει καθόλου, είναι γρήγορο και τα ειδικά εφέ είναι καλοφτιαγμένα. Βέβαια, υπάρχουν μερικά σημεία που φαίνεται ότι υπάρχει κάποιο delay ή fps drops και κάποιες φορές τα εφέ είναι υπερβολικά πολλά, με αποτέλεσμα ο θεατής να χάνεται. Επίσης, ο συνδυασμός των 3d και 2d σκηνών είναι ένα αναγκαίο κακό που μαστίζει τoν πληθυσμό των σημερινών animation. Παρόλα αυτά, πρόκειται για αρκετά δυνατή απεικόνιση και το ποιο σημαντικό από όλα είναι πως δεν κουράζει το μάτι.

Με εξαίρεση τον δημιουργό του Final Space/φωνή του Gary, Olan Rogers(που είναι η πρώτη του μεγάλη δουλειά), όλο το υπόλοιπο cast της σειράς αποτελείται από κορυφαία ονόματα. Τρομεροί ηθοποιοί, όπως ο Fred Armisen, Steven Yeun(Glenn από το TWD) και η Tika Sumpter χαρίζουν τις φωνές του στην σειρά, ενώ Voice actors όπως ο Tom Kenny(η φωνή του Μπομπ Σφουγγαράκη), και ο Coty Galloway, δείχνουν καθαρά επαγγελματική δουλειά. Μεταξύ των δυο κατηγοριών, εμφανίζεται ο David Tennant, ο γνωστός σε αρκετούς 10ος Doctor, που παράλληλα έχει δώσει φωνή σε αρκετούς animated χαρακτήρες, και παραχωρεί μια από τις καλύτερες του ερμηνείες σαν τον Lord Commander, τον κεντρικό κακό της σειράς.

Καμία σειρά δεν υπάρχει χωρίς ατέλειες, αλλά το Final Space καταφέρνει να τις προσπεράσει και να παρουσιάσει ένα διαστημικό έπος, που μέχρι το τέλος θα αφήσει άφωνους τους θεατές.

The post The Series Corner: Final Space appeared first on anthem.gr.

To 2018 ήταν μία πολύ γεμάτη χρονιά για το “υποσύμπαν” του MCU στο Netflix, καθώς οι σειρές των 4 ηρώων του The Defenders έβγαλαν από μία νέα σεζόν. Με αφορμή την κυκλοφορία της 3ης σεζόν του Daredevil αυτήν την Παρασκευή, θα κάνουμε μία ανασκόπηση σε μία από τις καλύτερες και σκοτεινότερες σειρές που έχουμε δει εκεί έξω.

Το μόνο που είχαμε δει στο παρελθόν από τον Daredevil σε live-action ήταν η ταινία του 2003 με τον Ben Affleck στο ρόλο του Man Without Fear, η οποία όπως οι περισσότερες ταινίες με b list ήρωες πριν την έλευση του MCU ήταν μία μέτρια προς κακή προσπάθεια, με το Director’s Cut να είναι λίγο καλύτερο. Η σειρά του Netflix ήρθε από εκεί που δεν το περιμέναμε, αποτελώντας κομμάτι του κορυφαίου εμπορικά franchise όλων των εποχών, του Marvel Cinematic Universe και χτίζοντας ένα δικό της “υποσύμπαν” στις γειτονιές της Νέας Υόρκης.

Βλέποντας λίγο αναλυτικότερα την πορεία της σειράς μέχρι τώρα, στην πρώτη σεζόν συστήνονται στο θεατή ο Matt Murdock και οι βασικοί χαρακτήρες γύρω από εκείνον με κυριότερους τον κολλητό του και συνέταιρο στο μικρό τους δικηγορικό γραφείο, Foggy, τη γραμματέα τους Karen και φυσικά την αιώνια νέμεση του ήρωα, Wilson Fisk ή Kingpin. Ο τελευταίος είναι γνωστός ως ευεργέτης του Hell’s Kitchen, της περιοχής της Νέας Υόρκης, στην οποία διαδραματίζεται η σειρά αλλά στην πραγματικότητα ελέγχει το μεγαλύτερο μέρος της Μαφίας, σε ένα μέρος διεφθαρμένο, στο οποίο προσπαθούν να κάνουν κουμάντο η κινέζικη και η ρώσικη Μαφία και η Yakuza.

Η συγκεκριμένη σεζόν είναι μέχρι σήμερα η καλύτερη κάθε άλλης σειράς του MCU στο Netflix με τον ήρωα να φτάνει αντιμέτωπος τελικά με τον εχθρό του μέσα από μία σειρά από εκτεταμένες περιπέτειες, δολοφονίες και φυσικά πάρα πολύ ξύλο. Έχει αριστουργηματικό storytelling και δομεί άψογα την πλοκή, σε σημείο που καμία άλλη υπερηρωική σειρά δεν έχει καταφέρει να πλησιάσει.

Η δεύτερη σεζόν κινείται στο ίδιο πολύ υψηλό επίπεδο με την πρώτη. Εισάγει την Elektra που θα αποτελέσει πολύ βασικό χαρακτήρα μέχρι και το Defenders, αλλά και τον καλύτερο live-action Punisher, ο οποίος αργότερα θα αποκτήσει και τη δικιά του σειρά (για την οποία θα φανμποηδιάσουμε σε μελλοντικό Series Corner, γιατί ήταν καταπληκτική). Ταυτόχρονα όμως αυτή η σεζόν λειτουργεί και για την ανάπτυξη της ιστορίας του Hand, μιας ιστορίας που θα εξελιχθεί στο Iron Fist και θα τελειώσει στο Defenders, ανοίγοντας έτσι δρόμο για νέους κακούς.

Αν κάτι αποτελεί σήμα κατατεθέν του Daredevil είναι οι σκηνές ξύλου, οι οποίες είναι αριστοτεχνικά σκηνοθετημένες, συμβάλλουν άψογα στην ιστορία και είναι τόσο καλογυρισμένες που προσωπικά τις βάζω στη λίστα με τις καλύτερες και πιο επιδραστικές που έχω δει στη ζωή μου. Σε αντίθεση με του Arrow που είναι τίμιες, αλλά δείχνουν ότι είναι μία κατά βάση φθηνή σειρά, το Daredevil έχει μάχες πιο κινηματογραφικές, πιο ρεαλιστικές, με περισσότερη χορογραφία, φοβερά visuals και πιο κοντά στο βίαιο και τεχνικό ξύλο που είδαμε στο Captain America: The Winter Soldier.

Ένα δείγμα της καταπληκτικής δουλειάς που γίνεται στη σειρά και η οποία δείχνει το μεράκι των παραγωγών είναι οι δύο σκηνές δράσης στις οποίες η κάμερα φαίνεται να κινείται συνεχώς γύρω από τη δράση, χωρίς να κάνει κανένα κόψιμο και χωρίς κανένα editing. Επίσης αν προσέξει κανείς σε ποιο σημείο της σεζόν βρίσκεται η κάθε μία από αυτές τις μάχες, θα διαπιστώσει το πόσο ενισχύουν το status του Daredevil ως ήρωα και το πόσο συμβάλλουν στο storytelling.

Αυτό που κάνει το Daredevil ωστόσο καλύτερα από κάθε άλλη υπερηρωική σειρά είναι το ότι παίρνει τον εαυτό του στα σοβαρά και όχι σαν μία ακόμα ανάλαφρη κόμικ σειρά. Οι χαρακτήρες έχουν συγκρούσεις, έχουν ελαττώματα και πάθη, περνάνε αποτυχίες και σημαδεύονται από αυτές, αλλά και από τα λάθη του παρελθόντος τους. Το ρομάντζο δεν είναι αυτοσκοπός της σειράς, αλλά ένα στοιχείο που απορρέει από τη χημεία και την εξέλιξη των χαρακτήρων. Αν κάποιος σου ξαναπεί πως ό,τι βγάζει η Marvel είναι για παιδάκια, απλά βάλτον να δει Daredevil.

Ο Matt συγκρούεται με τον Punisher για θέματα ηθικής και ιδεωδών έχοντας ταυτόχρονα κοινά βιώματα και έχοντας ζήσει τον πόνος της απώλειας. Προσπαθεί να ξεπεράσει τον έρωτά του για την Electra, συνειδητοποιώντας ότι την αγαπάει, ενώ είναι τελείως διαφορετική στον τρόπο σκέψης από εκείνον. Και το κυριότερο είναι ότι ο ήρωάς μας δε θα διστάσει να έρθει αντιμέτωπος με τον πιο ισχυρό άνδρα του Hell’s Kitchen, στο οποίο γεννήθηκε και μεγάλωσε, γνωρίζοντας πως και οι δύο κάνουν αυτό που θεωρούν σωστότερο για την ανάπτυξη της περιοχής. Είναι συγκλονιστικό το πόσα θέματα υπερηρωικών ιδανικών και αυτόκλητης τιμωρίας αναπτύσσει το Daredevil σε 26 επεισόδια, με τον πρωταγωνιστή να ακροβατεί μεταξύ του διπόλου ήρωας-αντιήρωας, επιλέγοντας πάντα την καλή πλευρά.

Στην παρούσα φάση, η σειρά επανέρχεται στο προσκήνιο μετά από 2,5 χρόνια με τον Daredevil να έχει κάνει την εμφάνιση του και στο περσινό Defenders. Η σεζόν θα βασίζεται στο Born Again, την καλύτερη ιστορία του ήρωα στα κόμικ και ένα από τα καλύτερα graphic novels της Marvel γενικότερα. Έχοντας να διαχειριστεί τόσο καλό πρωτότυπο υλικό, αλλά και να ανταποκριθεί στο hype που έχουν δημιουργήσει οι προηγούμενες δύο εξαιρετικές σεζόν, θα λέγαμε πως είναι δύσκολο έργο, αλλά δεν έχω καμία αμφιβολία ότι θα καταφέρουν να βγάλουν ξανά ένα εξαιρετικό αποτέλεσμα.

Βάσει του trailer και των teasers που έχουν βγει μέχρι τώρα, όλα δείχνουν πως τα πράγματα θα πάρουν μία ακόμα πιο σκοτεινή τροπή με τον ήρωα να δείχνει πιο βίαιος από ποτέ, αλλά ταυτόχρονα ο Kingpin, η αιώνια νέμεσή του, δείχνει επίσης πιο επικίνδυνος από ποτέ. Εκτός αυτού, θα δούμε και τον Bullseye σε μία πολύ διαφορετική προσέγγιση από αυτή της ταινίας, πιο σκοτεινή και ενδιαφέρουσα.

Οπότε ναι, είναι μία σειρά που πρέπει να βρίσκεται σε αυτήν τη στήλη και την οποία αξίζει να δεις οπωσδήποτε! Είμαι σίγουρος πως πάλι θα μείνουμε με το στόμα ανοικτό. Περιμένω τις γνώμες σας και τα σχόλιά σας, καθώς και ποια σειρά θα θέλατε να παρουσιάσουμε σε επόμενο Series Corner!

The post The Series Corner: Marvel’s Daredevil appeared first on anthem.gr.

Series October is here και στο anthem.gr σας παρουσιάζουμε σειρές που παίχτηκαν φέτος, τις λατρέψαμε και σας τις προτείνουμε ανεπιφύλακτα. Σήμερα θα ασχοληθούμε με μία νέα σειρά που κέντρισε το ενδιαφέρον λόγω του ότι πρωταγωνιστεί ο Tom Hardy, το Taboo.

Η αλήθεια είναι πως αμφιταλαντευόμουν γι’ αυτό το άρθρο, καθώς ήμουν ανάμεσα στο Taboo και το A Series of Unfortunate Events, καθώς είμαι μεγάλος φαν της σειράς βιβλίων και η σειρά του Netflix υπήρξε εξαιρετική μεταφορά των πρώτων τεσσάρων βιβλίων. Θα αποκτήσει όμως μελλοντικά το δικό της Series Corner, ωστόσο τώρα θα δώσουμε έμφαση στο Taboo.

H σειρά προβάλλεται στο BBC One, ενώ αργότερα μπήκε ως συμπαραγωγός το FX. Δημιουργήθηκε από τον Tom Hardy, τον πατέρα του Edward Hardy και τον Steven Knight και από τη συνεργασία των δύο καναλιών καταλαβαίνει κανείς ότι η παραγωγή είναι εκτός από εξαιρετική, και ακριβή και αυτό βγαίνει στην οθόνη.

Το Taboo ακολουθεί την ιστορία του James Delaney, ο οποίος γυρίζει στην Αγγλία λόγω του θανάτου του πατέρα του, παρά το γεγονός πως όλοι νομίζουν ότι είναι νεκρός. Ενώ μαίνεται πόλεμος μεταξύ των ΗΠΑ και της Αγγλίας, ο Delaney αποφασίζει να διεκδικήσει την περιουσία του πατέρα του και να ξεπληρώσει τους πιστωτές του, έχοντας δίπλα του τη Lorna, μία ηθοποιό που ισχυρίζεται πως ήταν παντρεμένη με τον πατέρα του. Ωστόσο τόσο η πανίσχυρη εμπορική εταιρεία East India Company όσο και ο Βασιλιάς θέλουν να βγάλουν τον James από τη μέση. Δε θα πω κάτι παραπάνω για την υπόθεση, γιατί μπορεί να αποτελέσει spoiler. Ένα άλλο πολύ σημαντικό subplot είναι η περίεργη σχέση του Delaney με την ετεροθαλή αδερφή του, Zilpha και το πως καθένας από τους δύο θα πρέπει να δεχθεί τις αλλαγές στην προσωπικότητα και τη ζωή του άλλου στο πέρασμα των χρόνων.

Αυτά συμβαίνουν, όταν έχεις μόλις 8 επεισόδια για να πεις μια ιστορία. Το αποτέλεσμα βγαίνει μία καλογραμμένη, δομημένη πρώτη σεζόν που σου ανοίγει την όρεξη για τις επόμενες δύο που προγραμματίζονται για να τελειώσει η ιστορία. Ο ρυθμός στα πρώτα επεισόδια είναι αργός, προκειμένου η σειρά να συστήσει τους χαρακτήρες και να προσφέρει πληροφορίες για το background του καθενός και ειδικά του πρωταγωνιστή, αλλά και για να μπορέσει ο θεατής να διακρίνει τις σχέσεις και τις αλληλεπιδράσεις μεταξύ των χαρακτήρων. Παρά τη μικρή κοιλιά που γίνεται στα επόμενα επεισόδια, το χτίσιμο της ιστορίας είναι αριστοτεχνικό, με το φοβερό φινάλε να κρύβει και ένα μεγάλο twist που δεν το περιμέναμε.

Δυνατό σημείο του Taboo είναι και οι ερμηνείες, με τον Tom Hardy να είναι μαγικός και να προσεγγίζει το ρόλο του James Delaney με πολύ μεράκι. Δεν περίμενα κάτι λιγότερο από τον Tom, καθώς είναι ένας από τους καλύτερους σύγχρονους ηθοποιούς, ενώ πολύ καλός είναι και ο Jonathan Pryce ως Sir Stuart Strange, ενώ και οι υπόλοιποι ηθοποιοί σε δεύτερους ρόλους δίνουν πολύ καλές ερμηνείες.

Κλείνοντας θα ήθελα να αναφερθώ σε δύο ακόμα πολύ θετικά στη σειρά τα οποία έχουν να κάνουν με την ατμόσφαιρα που απέπνεε. Το πρώτο είναι τα practical effects και τα σκηνικά, αφού το μπάτζετ του Taboo είναι υψηλό και αυτό φαίνεται στα κοστούμια και τα κτήρια, τα οποία είναι εξαιρετικά για μία σειρά εποχής. Το δεύτερο είναι η καταπληκτική μουσική του Max Richter, αφού ντύνει πολύ όμορφα τις σκηνές, ειδικά εκείνες που υπάρχει αγωνία για τις επόμενες κινήσεις και αποφάσεις του πρωταγωνιστή.

Συνοψίζοντας, το Taboo είναι μία καλογυρισμένη και καλογραμμένη σειρά εποχής, η οποία εκμεταλλεύεται στο έπακρο το ταλέντο του δημιουργού και πρωταγωνιστή της Tom Hardy και την εξαιρετική ατμόσφαιρα που περιβάλλει τα επεισόδια, χαρίζοντας μας μία όμορφη ιστορία και κάνοντας μας να ανυπομονούμε για την επόμενη σεζόν.

Κάπου εδώ τελειώνει και το Series October, ένα από τα μεγάλα αφιερώματα του anthem.gr που σας παρουσίασε τέσσερις από τις καλύτερες σειρές που είδαμε φέτος. Καλή θέαση και ελπίζουμε να το επαναλάβουμε αν όχι για σειρές, σίγουρα για μουσική ή ταινίες.

The post The Series Corner: Taboo appeared first on anthem.gr.

Series October is here και στο anthem.gr κάθε Κυριακή σας παρουσιάζουμε σειρές που παίχτηκαν φέτος, τις λατρέψαμε και σας τις προτείνουμε ανεπιφύλακτα. Σήμερα θα ασχοληθούμε με το Preacher, μία σειρά που βασίζεται στο ομώνυμο graphic novel της Vertigo.

Θα έλεγα πως τα κόμικ της Vertigo έχουν αρχίσει και εκτιμώνται από όλο και περισσότερο κόσμο και οι μεταφορές που γίνονται είναι πάρα πολύ καλές. Έτσι λίγους μήνες μετά το Lucifer και 1μιση χρόνο μετά το iZombie, το Preacher αναλαμβάνει να μας καθηλώσει και το AMC (Breaking Bad, Walking Dead), στο οποίο προβάλλεται η σειρά είναι συνώνυμο της ποιότητας, οπότε ξέρουμε ότι θα πάει καλά.

Πράγματι η σειρά μέχρι τώρα έχει κάνει εξαιρετική πορεία. Δια χειρός Seth Rogen και Evan Goldberg που αφήνουν στην άκρη τις larger than life κωμωδίες για ένα πολύ πιο αισιόδοξο και σοβαρό concept και του Sam Catlin που ήταν σεναριογράφος και συμπαραγωγός στο Breaking Bad, το Preacher ξεκινάει πολύ δυναμικά με την ιστορία να συνδυάζει κωμικά και δραματικά στοιχεία.

Πρωταγωνιστής είναι ο Jesse Custer, ένας ιεροκήρυκας στη μικρή πόλη Annville, ο οποίος στο παρελθόν υπήρξε εγκληματίας. Μία μυστηριώδης δύναμη, η οποία διασχίζει το γαλαξία, προσβάλλει τον Jesse, ο οποίος συνειδητοποιεί πως πλέον έχει τη δυνατότητα να ελέγχει οποιοδήποτε άνθρωπο λέγοντας του τι να κάνει.

Στην πρώτη σεζόν βλέπουμε τον Jesse να προσπαθεί να ανακαλύψει τι ακριβώς είναι αυτή η δύναμη που διαθέτει και φυσικά να πρέπει να αντιμετωπίσει πολλά εμπόδια και περίεργους “επισκέπτες”. Στη δεύτερη σεζόν που είναι καταπληκτική, ο Jesse ξεκινάει ένα ταξίδι μαζί με τους φίλους του, Tulip και Cassidy προκειμένου να βρει το Θεό με αρκετούς εχθρούς να συνεχίζουν να τον κυνηγούν, ενώ έρχεται σε επαφή με άτομα με τα οποία θα πρέπει να συνεργαστεί και παραθρησκευτικές οργανώσεις, και οι οποίες θα του αποκαλύψουν πολλά μυστικά.

Δε λείπουν φυσικά τα sublots όπως το παρελθόν του Jesse και της Tulip, η σχέση του Cassidy που είναι βαμπίρ με το γιο του και η ιστορία του Eugene ενός πιτσιρικά από το Annville με παραμορφωμένο πρόσωπο που ακολουθεί τις συμβουλές του Jesse μέχρι που ο τελευταίος τον στέλνει στην κόλαση κατά λάθος, όπου βλέπουμε πως παραμορφώθηκε το πρόσωπο του, αλλά και τη ζωή του και την προσπάθεια του να ξεφύγει από τον κάτω κόσμο.

Ξέρω πως όταν διαβάζεις την υπόθεση στις δύο προηγούμενες παραγράφους, σου φαίνεται κάπως τρελή ή αστεία, αλλά η σειρά είναι 100% αγνή διασκέδαση και παρά τους περίεργους χαρακτήρες παίρνει τον εαυτό της ακριβώς όσο σοβαρά χρειάζεται, ανεβάζοντας την επίπεδο κατ’ αυτόν τον τρόπο.

Η σκηνοθεσία είναι σταθερά εξαιρετική αποδίδοντας εξαιρετικά το country feeling του Annville, το jazz πνεύμα της Νέας Ορλεάνης και το σκοτάδι που επικρατεί στην κόλαση. Ο ρυθμός του Preacher είναι αργός στα πρώτα 6-7 επεισόδια, όπου συστήνονται οι χαρακτήρες και έχουμε τα πρώτα arcs, αλλά αυτό αλλάζει στη συνέχεια, όταν και τα γεγονότα παίρνουν από τα μάτια του θεατή πολύ πιο γρήγορα με αποτέλεσμα να είναι και τα επεισόδια πιο ποιοτικά και πιο ενδιαφέροντα.

Πολύ δυνατό σημείο της σειράς είναι οι ερμηνείες με τον Dominic Cooper ως Jesse, τον Ian Coletti ως Eugene και τον Joe Gilgun ως Cassidy να ξεχωρίζουν, ωστόσο υπάρχει και μία πλειάδα β’ χαρακτήρων με εξαιρετικές ερμηνείες, αλλά η αναφορά και μόνο στο ποιοι είναι αυτοί θα αποτελέσει spoiler. Τέλος, υπάρχουν καλοσκηνοθετημένες σκηνές δράσης, πολλοί πυροβολισμοί και κυρίως αίμα, αφού η βία δεν απεικονίζεται με γραφικό τρόπο, αλλά με απόλυτο ρεαλισμό, δημιουργώντας πολύ όμορφες εικόνες. Θα έλεγα πως όσο αχρείαστο ήταν στο Death Note του 2017, αλλά τόσο τέλειο είναι να το βλέπεις εδώ.

Βγάζοντας ένα γενικό συμπέρασμα, δεν περίμενα να ενθουσιαστώ τόσο πολύ με το Preacher και είναι κρίμα να μη μπορώ να κάνω spoilers σχετικά με την υπόθεση, αλλά είναι μία εξαιρετική σειρά που παρά το ότι αργεί να πάρει μπρος, εξελίσσει άριστα μέχρι στιγμής τους χαρακτήρες, προσφέρει συνεχώς σημαντικές κορυφώσεις της πλοκής και δε σταματάει να σε εντυπωσιάζει με τις αποκαλύψεις της. Όπως και οι υπόλοιπες αυτό το μήνα, προτείνεται ανεπιφύλακτα!

The post The Series Corner: Preacher appeared first on anthem.gr.

Series October is here και στο anthem.gr κάθε Κυριακή σας παρουσιάζουμε σειρές που παίχτηκαν φέτος, τις λατρέψαμε και σας τις προτείνουμε ανεπιφύλακτα. Σήμερα θα ασχοληθούμε με μία νέα υπερηρωική σειρά, η οποία προβλήθηκε στις αρχές του έτους, το Legion.

Μετά τις υπερηρωικές ταινίες που έχουν μπει για τα καλά στην ποπ κουλτούρα, οι εταιρίες βλέπουν την τηλεόραση ως ένα καλό μέσο για να πουν ιστορίες minor ή άγνωστων στο ευρύ κοινό χαρακτήρων, ελπίζοντας το χαμηλό μπάτζετ να μην αποτελέσει εμπόδιο και η ποιότητα του storytelling να κάνει τη διαφορά.

Το Arrowverse παρά τα σκαμπανεβάσματα του συνεχίζουμε να το αγαπάμε για τις πολύ όμορφες στιγμές του, το Gotham επίσης, η συνεργασία Marvel-Netflix είχε εξαιρετικά αποτελέσματα με αποκορύφωμα το αξεπέραστο Daredevil (η συνεργασία με το ABC όχι και τόσο, αλλά αυτό είναι μία άλλη ιστορία) κι έτσι πριν το The Gifted, η πρώτη live action σειρά με θέμα κάποιον χαρακτήρα από το σύμπαν των X-Men, το Legion, έκανε πρεμιέρα το Φεβρουάριο στο FX, το οποίο είναι ένα πολύ αγαπημένο δίκτυο.

Δημιουργός της σειράς είναι ο Noah Hawley του Fargo, ο οποίος σκηνοθέτησε το πρώτο επεισόδιο και έγραψε τα πρώτα δύο και το όγδοο. Η σειρά αποτελείται από 8 επεισόδια, κάτι που βοηθά στο να είναι η ιστορία δεμένη και σωστά δομημένη.

Ο Legion, κατά κόσμον David Haller είναι γιος του Professor X και ενώ είναι μεταλλαγμένος, έχει διαγνωστεί με σχιζοφρένεια και η αρχή της σειράς τον βρίσκει σε ένα ψυχιατρείο. Ο David έχει τη δυνατότητα της τηλεπάθειας, του να κινεί αντικείμενα με το μυαλό του και αρκετές ακόμα δυνάμεις, τις οποίες δεν έχει μάθει να ελέγχει. Στο ψυχιατρείο γνωρίζει μία κοπέλα, την Syd Barrett (κρατήστε το όνομα), η οποία θα γίνει η κοπέλα του, ωστόσο στο πρώτο τους άγγιγμα, θα αλλάξουν για λίγο θέσεις. Από εκεί και πέρα, η σειρά παίρνει μία άγρια τροπή με τον David να περνάει από συνεχείς ανακρίσεις, να ξεσπάει, να ξεφεύγει και να βρίσκει προσωρινά καταφύγια, ωστόσο τα προβλήματα δε σταματάνε να εμφανίζονται και ο ίδιος πρέπει να βρει τρόπο να ελέγξει τις δυνάμεις του και να ξεφύγει από αυτούς που τον κυνηγούν.

Το Legion είναι μακράν η πιο ψυχεδελική και ατμοσφαιρική σειρά που έχω δει πρόσφατα και παρά το γεγονός ότι η ιστορία αφορά έναν μεταλλαγμένο υπερήρωα, είναι τελείως διαφορετική από κάθε άλλη υπερηρωική σειρά που θα δεις. Έχει τόσες επιρροές που μπορείς να διακρίνεις ανά τα επεισόδια και παράλληλα είναι τόσο πρωτοπόρα και νεωτεριστική που σε κάνει να απορείς ώρες-ώρες με αυτό που βλέπεις και ποιος νους μπορεί να το συνέλαβε.

Η κινηματογραφία και η σκηνοθεσία, ειδικά του πρώτου επεισοδίου χτίζουν μία απίστευτα σκοτεινή, αλλά ταυτόχρονα ζεστή ατμόσφαιρα που ναι μεν δεν αποξενώνει το θεατή, αλλά δεν κάνει την εμπειρία της θέασης εύπεπτη και εύκολη. Μιλάμε για μία σειρά που σε θέλει 100% προσηλωμένο σε αυτήν, όπου κάθε σκηνή έχει νόημα και που πρέπει να πιάσεις όλες τις γρήγορες εναλλαγές μεταξύ των γεγονότων που περνούν μπροστά από τα μάτια σου. Δε θα ξέρεις τι είναι πραγματικότητα και τι όχι, τι εξελίξεις και ανατροπές ισχύουν και ποιες βρίσκονται σε όνειρα ή οράματα και οι σεναριογράφοι περιμένουν πάντα τη σωστή στιγμή για να σου δώσουν απαντήσεις σε όλα σου τα ερωτήματα. Αυτός είναι και ο λόγος που την είδα δύο φορές και όχι μία, προκειμένου να πιάσω όλες αυτές τις λεπτομέρειες.

Αν κάτι λάτρεψα είναι πως οι επιρροές δεν περιορίζονται σε άλλα οπτικοακουστικά έργα όπως το Twin Peaks του David Lynch, αλλά και σε μουσικά όπως τα τραγούδια του Syd Barrett που αναφέραμε και πιο πάνω. Το The Piper at the Gates of Dawn και η επιρροή του είναι παντού, καθώς θα μπορούσαμε να πούμε ότι ψυχεδελικές κομματάρες όπως το Astronomy Domine και το Interstellar Overdrive οπτικοποιήθηκαν από τον Hawley.

Δυνατό κομμάτι της σειράς ήταν και οι ερμηνείες της με τον Dan Stevens ως David και φυσικά την Aubrey Plaza ως Lenny να ξεχωρίζουν, αλλά το Legion διαθέτει ένα 100% ταλαντούχο cast με τους ρόλους να είναι κομμένοι και ραμμένοι στα μέτρα των ηθοποιών.

Τέλος και επειδή μιλάμε για μία υπερηρωϊκή σειρά, μην περιμένεις η δράση να μοιάζει με τις εντυπωσιακές σκηνές και τις χορογραφίες του Daredevil και του Arrow, αφού η σειρά θα δώσει βάση στα ψυχικά χαρακτηριστικά και προβλήματα του ήρωα και όχι στο πόσο δυνατός είναι σωματικά, ωστόσο υπάρχουν σκηνές που ο David δείχνει τις δυνατότητες και τις δυνάμεις του και οι οποίες είναι εντυπωσιακότατες και καλογυρισμένες με αποκορύφωμα αρκετές στιγμές του τελευταίου επεισοδίου.

Συνεπώς το Legion είναι μία πολύ εντυπωσιακή σειρά τόσο σεναριακά όσο και οπτικά, η οποία εκμεταλλεύεται τα οφέλη που τους δίνει ένα καλωδιακό κανάλι όπως το FX και προσφέρει ένα τελικό αποτέλεσμα τόσο ιδιαίτερο που λίγοι εκτίμησαν και ακόμα λιγότεροι κατάλαβαν, ωστόσο σε βάθος χρόνου οι προσπάθειες και η ποιότητα της θα αναγνωριστούν.

The post The Series Corner: Legion appeared first on anthem.gr.