Αναρωτιέμαι συχνά, τι είναι αυτό που με τραβάει τόσο στις ταινίες και σειρές των 80s και 90s; Η απάντηση δεν είναι ποτέ απλή. Είναι η νοσταλγία, σίγουρα. Είναι οι παιδικές μου αναμνήσεις, ναι. Αλλά είναι και κάτι παραπάνω. Είναι αυτή η αίσθηση ότι επιστρέφεις σπίτι, σε ένα μέρος όπου τα πάντα είναι γνώριμα και ασφαλή. Όπως όταν ανοίγεις ένα παλιό κουτί γεμάτο VHS και βρίσκεις το Ghostbusters και το E.T. ανάμεσα στις αγαπημένες σου στιγμές της παιδικής σου ηλικίας.

Δεν ξέρω για εσάς, αλλά για μένα η εμπειρία του να παρακολουθείς ταινίες ήταν ένα τελετουργικό. Έπρεπε να γυρίσω την κασέτα στην αρχή (πάντα με το φόβο ότι η ταινία θα χαλάσει), να βρω την κατάλληλη στιγμή για να πατήσω το pause, και φυσικά να πείσω τον αδερφό μου ότι είναι η σειρά μου να διαλέξω. Σήμερα απλώς πατάμε ένα κουμπί στο Netflix. Καμία μαγεία, καμία αγωνία, μόνο αλγόριθμοι.

Οι 80s και 90s ταινίες είχαν και κάτι άλλο: χαρακτήρες που δεν έμοιαζαν τέλειοι. Οι ήρωες ήταν αδέξιοι, έκαναν λάθη, έπεφταν και ξανασηκώνονταν. Θυμάστε τον Indiana Jones να τρέχει μακριά από εκείνη την τεράστια μπάλα ή τον Marty McFly να παλεύει να επιστρέψει στο μέλλον; Αυτοί οι ήρωες ήταν ανθρώπινοι. Σήμερα οι περισσότεροι κινηματογραφικοί χαρακτήρες μοιάζουν υπερφυσικοί, άτρωτοι. Και ίσως για αυτό δεν μπορώ να συνδεθώ με αυτούς με τον ίδιο τρόπο.

Αλλά ας μην ξεχνάμε και τις σειρές! Ποιος δε θυμάται το Friends και το εμβληματικό “How you doin’?” του Joey; Ή το Fresh Prince of Bel-Air, που μας δίδαξε πώς να χορεύουμε και να γελάμε με την καρδιά μας; Και φυσικά, δεν μπορώ να μην αναφέρω το X-Files, που με έκανε να κοιμάμαι με το φως ανοιχτό για εβδομάδες. Όλες αυτές οι σειρές είχαν κάτι μοναδικό, κάτι που δεν βλέπεις πια. Ήταν αυθεντικές.

Και φυσικά, υπήρχαν οι αγαπημένες κασέτες. Αν δεν είχε κανείς το soundtrack του Top Gun σε κασέτα, είχε ζήσει πραγματικά τα 80s; Ή αν δεν προσπαθούσαμε να μιμηθούμε τις κινήσεις του John Travolta στο Saturday Night Fever, τι είχαμε κάνει με τη ζωή μας; Αυτές οι ταινίες και οι σειρές μας έδιναν λόγους να γελάμε, να κλαίμε, να ονειρευόμαστε.

Σήμερα, όταν επιστρέφω σε αυτές τις ταινίες, δεν βλέπω απλώς την ίδια ιστορία. Βλέπω εμένα, την οικογένειά μου, τους φίλους μου. Βλέπω τις στιγμές που με διαμόρφωσαν. Και ναι, γελάω ακόμα όταν βλέπω τον Kevin στο Home Alone να παγιδεύει τους ληστές, ή όταν ο Terminator λέει το κλασικό “I’ll be back” (ή Ι will back για τους μύστες). Αυτές οι ατάκες είναι πλέον μέρος της κουλτούρας μας, μέρος της γλώσσας μας.

Αν μιλάμε για τις ελληνικές βιντεοκασέτες, τότε το όνομα του Στάθη Ψάλτη είναι το πρώτο που έρχεται στο μυαλό. Εκείνη την εποχή, οι ταινίες του δεν ήταν απλώς κομμάτι της καθημερινότητάς μας – ήταν ολόκληρη κουλτούρα. Από το “Καμικάζι, αγάπη μου” μέχρι το “Βασικά καλησπέρα σας,” ο Ψάλτης μας έμαθε ότι μπορείς να βρεις το χιούμορ παντού: στη δουλειά, στον στρατό, ακόμα και σε ένα λαϊκό καφενείο με έναν περίεργο καφετζή που λέγεται Θανάσης.

Ποιος μπορεί να ξεχάσει τις εμβληματικές ατάκες όπως το “Έλα να γίνουμε λιώμα, ρε φίλε!” ή τις υπερβολικές ερμηνείες του, που έφταναν στα όρια του καρτούν αλλά με έναν τρόπο τόσο αυθεντικό που μόνο ο ίδιος μπορούσε να φέρει στη ζωή; Ήταν ο άνθρωπος που κατάφερνε να συνδυάσει τα χρυσά παπούτσια με τη χρυσή καρδιά – γιατί πάντα, ακόμα και μέσα από τις υπερβολές, οι χαρακτήρες του είχαν μια αγνότητα και μια τρυφερότητα που σε έκαναν να τους αγαπάς.

Οι ελληνικές βιντεοκασέτες, όμως, ήταν και πολλά περισσότερα από τον Ψάλτη. Ήταν ένα πανηγύρι χαρακτήρων και ιστοριών που μας έκαναν να γελάμε μέχρι δακρύων, χωρίς να ζητούν συγγνώμη για τις υπερβολές τους. Θυμάσαι τις κωμωδίες του Μιχάλη Μόσιου ή τις σουρεάλ καταστάσεις όπου οι ηθοποιοί έπαιζαν ταυτόχρονα σε καράβια, ταβέρνες, και μπουζουξίδικα; Ήταν η εποχή όπου οι ταινίες δεν έλεγαν απλώς ιστορίες – σου έλεγαν: “Άραξε, πάρε πασατέμπο, και γέλα όσο μπορείς!”

Και φυσικά, δεν μπορούμε να μιλήσουμε για ελληνικές βιντεοκασέτες χωρίς να αναφέρουμε τη χαρακτηριστική ποιότητα εικόνας. Εκείνες οι σκηνές που μοιάζανε σαν να έχουν περάσει μέσα από φίλτρο “καπνιστή κουζίνα” ήταν μέρος της εμπειρίας. Αν έπαιζες το ίδιο βίντεο πολλές φορές, άρχιζες να βλέπεις τους ηθοποιούς με λίγο περισσότερο… θολό τρόπο. Αλλά, αλήθεια τώρα, ποιον ένοιαζε; Εμείς θέλαμε να δούμε αν ο Στάθης θα πιάσει τελικά δουλειά ή αν θα τα παρατήσει για να κυνηγήσει την καρδιά της πρωταγωνίστριας.

Οι ταινίες αυτές μπορεί να φαίνονται cult σήμερα, αλλά τότε ήταν η καθημερινότητά μας. Ήταν το Σαββατόβραδο με την οικογένεια μπροστά από την τηλεόραση, με σουβλάκια και Coca-Cola στο τραπέζι, και το γέλιο να αντηχεί στο δωμάτιο. Ήταν μια απλή εποχή, όπου οι ιστορίες δε χρειάζονταν ειδικά εφέ ή πολύπλοκα σενάρια για να σε κάνουν χαρούμενο. Μια καλή ατάκα, ένα χαμόγελο, και ένας Ψάλτης που έκανε τα δικά του ήταν αρκετά.

Γιατί, στο τέλος της ημέρας, οι ελληνικές βιντεοκασέτες ήταν αυτό ακριβώς που χρειαζόμασταν: λίγη χαρά, λίγη υπερβολή, και πολύ αγάπη για τη ζωή. Και αν κλείσεις τα μάτια σου και σκεφτείς εκείνη την εποχή, στοιχηματίζω ότι ακούς ήδη το “Καμικάζι, αγάπη μου” να παίζει στο background. Ή μήπως είναι ο ήχος από το rewind της κασέτας; Αλλά ας είμαστε ειλικρινείς, δεν είναι όλα για τη νοσταλγία. Είναι και για την ευκολία. Πολλές φορές, όταν θέλω να ξεφύγω από την πραγματικότητα, δεν ψάχνω για κάτι νέο. Θέλω κάτι γνώριμο, κάτι που να με κάνει να νιώθω καλά. Και αυτές οι ταινίες και σειρές είναι σαν ένα παλιό, αγαπημένο πουλόβερ: πάντα ζεστό και πάντα εκεί για μένα.

Αυτό που με συγκινεί περισσότερο, όμως, είναι ότι μπορώ να μοιραστώ αυτές τις ταινίες και σειρές με μια νέα γενιά. Όταν βλέπω τα ανίψια μου να γελάνε με τις ίδιες σκηνές που γελούσα κι εγώ ως παιδί, νιώθω ότι αυτές οι ταινίες είναι διαχρονικές. Είναι η απόδειξη ότι οι καλές ιστορίες ποτέ δεν πεθαίνουν.

Έτσι, επιστρέφω ξανά και ξανά στις cult δημιουργίες των 80s και 90s. Όχι μόνο γιατί με ταξιδεύουν πίσω στο χρόνο, αλλά γιατί μου θυμίζουν τι σημαίνει να ζεις, να γελάς, να αισθάνεσαι. Και τελικά αυτό είναι το νόημα, έτσι δεν είναι;

The post Past Forward: Γιατί επιστρέφω ξανά και ξανά στις cult ταινίες και σειρές των 80s και 90s appeared first on anthem.gr.

Καθώς περπατάμε στις γειτονιές του 2024 και 2025 οσονούπω, με τα smartphones και τα ηλεκτρικά πατίνια μας, είναι δύσκολο να μην αναπολούμε τις απλές χαρές των δεκαετιών 1980 και 1990. Οι καθημερινές συνήθειες εκείνων των εποχών μοιάζουν πλέον σαν κομμάτια από επιστημονική φαντασία ή, τουλάχιστον, από κάποιο παλιό επεισόδιο του “Ρετιρέ”.

1. Η Κασέτα και το στυλό

Θυμάστε τις κασέτες; Εκείνες τις μικρές πλαστικές μαγνητοταινίες που μας έκαναν να χορεύουμε, να τραγουδάμε και να υποφέρουμε όταν το μαγνητόφωνο έμπλεκε την ταινία; Και φυσικά, το καλύτερο εργαλείο επισκευής ήταν το μολύβι! Έπρεπε να τοποθετήσεις προσεκτικά το μολύβι στην τρύπα της κασέτας και να το στρίψεις μέχρι να ξανατυλιχτεί η ταινία. Σήμερα, οι νέοι πιθανόν να νομίζουν ότι το μολύβι είχε κάποια μαγική δύναμη.

2. Το Τηλέφωνο με Καντράν

Τι πιο νοσταλγικό από το “γκαρ-γκουκ” που έκανε το τηλέφωνο όταν καλούσαμε κάποιον; Και τι να πούμε για την αναμονή να τελειώσει η περιστροφή του κάθε αριθμού; Αν το νούμερο είχε πολλά “9” και “0,” έπρεπε να κάνεις διάλειμμα για καφέ πριν τελειώσεις την κλήση! Σήμερα, το touchscreen και η ταχύτητα κλήσης έχουν εξαλείψει αυτή την ευχαρίστηση.

3. Ο Ήχος του Modem

Το θρυλικό “ππππσσσσ-χρρρρρ-χρρρρ” του modem ήταν η μελωδία της σύνδεσης στο ίντερνετ. Κάθε φορά που ήθελες να μπεις στο διαδίκτυο, έπρεπε να υποστείς αυτό τον ψηφιακό θόρυβο, ενώ προσευχόσουν να μη σηκώσει κάποιος το τηλέφωνο και σε πετάξει εκτός. Οι νέοι ίσως να νομίζουν ότι πρόκειται για κάποιον εξωγήινο κώδικα.

4. Τα Βιντεοκλάμπ και η Ενοικίαση Ταινιών

Ποιος δεν θυμάται το σαββατοκύριακο στο βιντεοκλάμπ, να ψάχνει τις τελευταίες κυκλοφορίες ή τις αγαπημένες κλασικές ταινίες; Και φυσικά, πάντα υπήρχε η αγωνία μήπως κάποιος άλλος είχε ήδη ενοικιάσει την ταινία που ήθελες. Τώρα, με το streaming και το binge-watching, το βιντεοκλάμπ μοιάζει σαν ένας παραμυθένιος κόσμος μακρινός.

5. Τα Σημειωματάρια και τα Ερωτικά Γραμματάκια

Πριν τα SMS και τα social media, αν ήθελες να εκφράσεις τα συναισθήματά σου, έπρεπε να γράψεις ένα σημείωμα, να το διπλώσεις περίτεχνα και να το περάσεις διακριτικά στον/στην αγαπημένο/η σου. Σήμερα, ένα emoji ή ένα DM κάνει τη δουλειά, αλλά η ρομαντική αίσθηση εκείνων των γραμμάτων δεν θα ξεχαστεί ποτέ.

6. Οι Φωτογραφικές Μηχανές μιας Χρήσης και τα Φιλμ

Πήγαινες διακοπές και έπαιρνες μαζί σου μια φωτογραφική μηχανή μιας χρήσης. Κάθε κλικ ήταν ένας θησαυρός, γιατί ήξερες ότι είχες μόνο 24 ή 36 λήψεις. Και φυσικά, η αγωνία του να δεις τις φωτογραφίες αφού τις εμφάνιζες (και τα κλειστά μάτια στις μισές από αυτές) ήταν μέρος της διασκέδασης. Σήμερα, με τις selfie και τα φίλτρα, οι παλιές φωτογραφικές συνήθειες μοιάζουν σχεδόν προϊστορικές.

7. Οι Ραδιοφωνικοί Σταθμοί και οι Παραγγελίες Τραγουδιών

Το να τηλεφωνείς στο ραδιοφωνικό σταθμό για να ζητήσεις το αγαπημένο σου τραγούδι και να περιμένεις με ανυπομονησία να το ακούσεις ήταν μια μαγεία. Και αν είχες την τύχη να το ηχογραφήσεις στην κασέτα σου χωρίς να μιλήσει ο DJ πάνω στο τραγούδι, ήσουν ήρωας! Τώρα, με τις playlists και τα on-demand streaming, η υπομονή δεν είναι απαραίτητη.

Αναπολώντας αυτές τις συνήθειες, γελάμε και νοσταλγούμε τις εποχές που, αν και φαντάζουν από άλλο πλανήτη, μας έκαναν να νιώθουμε πιο συνδεδεμένοι και απλά… πιο ανθρώπινοι.

Κλείνοντας, μπορεί να ζούμε σε έναν κόσμο γεμάτο τεχνολογικά θαύματα και γρήγορες λύσεις, αλλά οι αναμνήσεις από τις δεκαετίες του 1980 και του 1990 μας θυμίζουν ότι η απλότητα και οι μικρές χαρές έχουν τη δική τους αξία. Ίσως οι νέες γενιές να μην καταλάβουν ποτέ την ευχαρίστηση του να φτιάχνεις μια κασέτα ή την αγωνία του να περιμένεις να συνδεθείς στο ίντερνετ, αλλά για εμάς, αυτές οι στιγμές είναι ανεκτίμητες. Γιατί, όπως λένε, καμιά φορά τα πιο απλά πράγματα στη ζωή είναι και τα πιο αξέχαστα…

The post Past Fοrward: Καθημερινές συνήθειες και αντικείμενα των 90s που μας έχουν λείψει appeared first on anthem.gr.

Οι δεκαετίες του ’80 και του ’90 αποτελούν έναν χρυσό ορίζοντα στην ιστορία του ανθρώπινου πολιτισμού. Είναι οι δεκαετίες που διαμόρφωσαν γενιές, που έφεραν αλλαγές σε κάθε τομέα της κοινωνίας, από την πολιτική και την οικονομία μέχρι την τέχνη και την ψυχαγωγία. Και καθώς κοιτάμε πίσω σε αυτές τις εποχές με νοσταλγία, δεν μπορούμε να μην αισθανθούμε μια δόση θλίψης για το παρελθόν που απομακρύνεται ολοένα και περισσότερο.

Η πολιτική σκηνή του παλαιού ΠΑΣΟΚ, με τα έντονα πολιτικά κινήματα και τις μεταρρυθμίσεις που προωθήθηκαν, αποτέλεσε έναν σημαντικό πυλώνα για την ανάπτυξη της χώρας. Η εποχή εκείνη φέρνει στο μυαλό μας την ελπίδα και τον αισιοδοξία για ένα καλύτερο μέλλον. Από την άλλη πλευρά, ο νόμος Παπαθεμελή αντιπροσώπευε τη φωνή της αλλαγής και της προόδου, ανοίγοντας νέους δρόμους στην εκπαίδευση και την κοινωνία.

Αλλά η μαγεία των ’80s και ’90s δεν ήταν μόνο πολιτική. Ήταν η εποχή των βιντεοκασετών και των μπουζουκιών, των γευστικών περιπετειών και των ατελείωτων ατομικών επιτευγμάτων στα video games. Ήταν ο χρόνος που οι ταινίες και οι σειρές μεταφέρονταν στις οθόνες μας μέσα από τις βιντεοκασέτες, που τα mixtapes γέμιζαν τα σπίτια με μουσική, και που οι φίλοι μαζεύονταν στα σπίτια για κοινή αναπαραγωγή.

Και παράλληλα με την αναπόφευκτη νοσταλγία, υπάρχει και μια δόση θλίψης. Η αναγνώριση ότι ο χρόνος περνά και ότι οι εποχές αλλάζουν μας φέρνει αντιμέτωπους με την παρακμή του παρελθόντος. Η απώλεια των ανθρώπων και των στιγμών που αγαπήσαμε, η αντικατάσταση των αναμνήσεων από νέες εμπειρίες – όλα αυτά συνθέτουν ένα μαύρο σκηνικό στην πορεία του χρόνου.

Και όμως, ακόμα και μέσα σε αυτήν τη θλίψη, βρίσκουμε την αληθινή ομορφιά της ανθρώπινης εμπειρίας. Η νοσταλγία για τις δεκαετίες του ’80 και του ’90 μας κάνει να εκτιμήσουμε το παρόν και να ονειρευόμαστε για το μέλλον. Είναι η αφορμή για να αντλήσουμε δύναμη από τις αναμνήσεις μας και να δημιουργήσουμε νέες στιγμές που θα αξίζει να νοσταλγήσουμε αύριο.

Ο λόγος; Aπλός αλλά και ταυτόχρονα σύνθετος. Βλέπεις υπάρχει κάτι μαγικό στις δεκαετίες του ’80 και του ’90 που συνεχίζει να μας συναρπάζει και να μας συγκινεί ακόμη και σήμερα. Από τα φωτεινά χρώματα και τα εκκεντρικά μοτίβα μέχρι την ατμόσφαιρα της pop κουλτούρας και της τεχνολογικής εξέλιξης, οι δεκαετίες αυτές αφήνουν μια ανεξίτηλη σφραγίδα στη μνήμη μας. Το φαινόμενο αυτό δεν είναι μόνο μια απλή προτίμηση για το ρετρό, αλλά μια βαθιά συναισθηματική σύνδεση με το παρελθόν. Αλλά γιατί ακριβώς αυτές οι δεκαετίες μας δημιουργούν νοσταλγία και θλίψη;

Μια από τις κύριες αιτίες που η δεκαετία του ’80 και του ’90 μας προκαλούν νοσταλγία είναι η αίσθηση της αθωότητας και της ανέμελης ευτυχίας που συνόδευε αυτές τις εποχές. Ήταν μια περίοδος χωρίς τη βαρύτητα των σύγχρονων τεχνολογικών προβλημάτων και της υπερβολικής ψηφιακής αλληλεπίδρασης. Οι άνθρωποι είχαν περισσότερο χρόνο να αφιερώσουν στις πραγματικές σχέσεις και τη δημιουργικότητα, και αυτό δημιούργησε ένα αίσθημα αυθεντικότητας και αληθινής σύνδεσης που σπάνια βρίσκουμε σήμερα.

Επιπλέον, η μουσική, η μόδα και η ποπ κουλτούρα των δεκαετιών αυτών ήταν πρωτοπόρες και επιδραστικές. Οι μεγάλοι καλλιτέχνες και συγκροτήματα της εποχής, όπως οι Michael Jackson, Madonna, Nirvana και Spice Girls, δημιούργησαν μουσική που ακούγεται ακόμη και σήμερα με το ίδιο πάθος και ενθουσιασμό. Η μόδα των ’80s και ’90s μας θυμίζει τον παιχνιδιάρικο και εκκεντρικό τρόπο έκφρασης, ενώ η ποπ κουλτούρα με τα τηλεοπτικά προγράμματα και τις ταινίες δημιουργεί ένα αίσθημα νοσταλγίας για μια εποχή που φαινόταν πιο απλή και αθώα.

Αν κλείσουμε λοιπόν τα μάτια μας και αφήσουμε τη μουσική να μας οδηγήσει πίσω στον χρόνο, θα βρεθούμε να χορεύουμε στους ρυθμούς του ”Δολοφόνου” με τα Κακά Κορίτσια. Οι γνωστές και καλτ πλέον εκφράσεις ”τα ορφανά πορεύονται και οι χήρες κονομιώνται” και ”να ‘χαμε να λέγαμε και να χαμε να πούμε” αναβιώνουν μπροστά μας σε ένα ατέλειωτο πάρτι των ’90s.

Αλλά ας μην ξεχνάμε και τις αξέχαστες κωμωδίες που γέμιζαν τις βιντεοκασέτες μας. Ποιος μπορεί να ξεχάσει τις ατελείωτες γκάφες του Κώστα Τσάκωνα ή τις ατάκες του Χάρρυ Κλυνν; Ακόμα και σήμερα, με μια ματιά στις παλιές βιντεοκασέτες μας, γελάμε με τα ίδια αστεία, ενώ παράλληλα αναρωτιόμαστε πώς είχαμε την υπομονή να περιμένουμε την επόμενη εβδομάδα για να δούμε το επόμενο επεισόδιο.

Και τέλος, ας μην ξεχνάμε τις αγαπημένες μας μουσικές συλλογές, που γεμίζανε τα σπίτια μας με ρυθμούς και μελωδίες από κασέτες που δημιουργούσαμε με πολύ μεράκι και μερικές φορές με πειραγμένα χειρόγραφα εξώφυλλα. Αυτό το “Κάτι” της Καιτούλας και το “Αεροπλάνο” της Λίτσας Γιαγκούση ήταν απλά μερικοί από τους ύμνους που μας συνόδευαν καθημερινά, φτιάχνοντας τη διάθεσή μας ακόμα και σε μέρες που η ζωή φαινόταν λίγο πιο γκρίζα.

Και καθώς ξεσκεπάζουμε τις βιντεοκασέτες με στάχτη από τις αναμνήσεις τους, ας αφήσουμε τη νοσταλγία να μας οδηγήσει σε μια εποχή όπου η απλότητα και η αθωότητα κυριαρχούσαν, δημιουργώντας μια αναπόσπαστη συνδεσιμότητα μεταξύ μας και των αγαπημένων μας στιγμών.

Και έτσι, με χιούμορ και μελαγχολία, συνεχίζουμε το ταξίδι μας μέσα στο χρόνο, φέρνοντας μαζί μας τις δεκαετίες του ’80 και του ’90 ως οδηγούς μας σε νέες περιπέτειες και ανακαλύψεις. Και όπως λέγαμε παλιά, “Τίποτα δεν ήταν τυχαίο. Όλα είχαν τη λογική τους” και ας συνεχίσουμε να προχωράμε με αυτήν την πίστη, αφήνοντας τις εποχές του 80′ και του 90′ να μας οδηγήσουν σε νέες περιπέτειες και ανακαλύψεις.

Καθώς κλείνουμε λοιπόν αυτό το ταξίδι μέσα από το χρόνο, ας αγκαλιάσουμε τις αναμνήσεις μας με αγάπη και ευγνωμοσύνη. Ας αφήσουμε τη νοσταλγία να γεμίσει τις καρδιές μας με θέρμη και ας κρατήσουμε στη συνείδηση ότι όσο και αν περάσαμε όμορφες στιγμές στο παρελθόν, ακόμα περισσότερα όμορφα μας περιμένουν στο μέλλον. Ας συνεχίσουμε να δημιουργούμε αξέχαστες στιγμές και να γεμίζουμε τις καρδιές μας με τη μαγεία της ζωής. Και πάντα, ας θυμόμαστε: όπως λέει και η αγαπημένη μας βιντεοκασέτα, “η ζωή είναι σαν μια σειρά επιτυχιών – κάθε στιγμή είναι ένα τραγούδι που αξίζει να τραγουδηθεί”.

The post Past Forward: Νοσταλγία και Θλίψη – Η Μαγεία των Καλτ ’80s και ’90s appeared first on anthem.gr.

Τίτλος: Ακόμα πιο παράξενα πράγματα
Ιστορίες φαντασίας και τρόμου που ήρθαν από τα ’80s
Εκδόσεις Momentum 2020
Σελίδες: 224
Τιμή: 12,72 ευρώ
ISBN: 978-618-84931-3-1

Συγγραφείς

• Γρηγόρης Ασημίνης
• Άννα-Αλεξανδρίνα Λεάχου
• Γιώργος Τσιρακίδης
• Αγγελική Ράδου
• Αγγέλα Γαβρίλη
• Γιώργος Σαφελάς
• Τζανέτος Καβαλιώτης

Εικονογράφηση εξωφύλλου

• Malk (Νίκος Γιαμαλάκης)

Ακόμα πιο παράξενα πράγματα από τη δεκαετία του ’80…

• Μια σπηλιά γεμάτη ανατριχιαστικούς θρύλους για κανίβαλους στις ακτές της Σκωτίας.
• Ο παράλληλος κόσμος των ονείρων και οι δαίμονες που τα στοιχειώνουν.
• Το βαμμένο με αίμα μυστικό ενός ορεινού χωριού της ελληνικής επαρχίας.
• Οι μυστικές μάχες στην αθέατη πλευρά του αστικού τοπίου της Αθήνας.
• Μια παρέα εφήβων βιώνει έναν τρόμο πολύ αρχαιότερο από τους δαίμονες στα εξώφυλλα των αγαπημένων τους δίσκων.
• Μια παραδοσιακή γιάτρισσα αντιμέτωπη με το τοξικό νέφος του Τσερνομπίλ.
• Μια αινιγματική γυναίκα κόβει βόλτες με τη μηχανή της στη ροκ αθηναϊκή σκηνή της εποχής.

Επτά ιστορίες φαντασίας, τρόμου και δυστοπίας από συγγραφείς διαφορετικών ηλικιών. Κάποιοι έζησαν τα ’80s. Κάποιοι όχι. Όλοι όμως μοιραζόμαστε την ίδια επιρροή από την τέχνη και τη συλλογική κουλτούρα εκείνης της δεκαετίας.

Το «υλικό» της ατομικής αλλά και της συλλογικής μνήμης από τη δεκαετία του ’80 γίνεται η αφορμή και η έμπνευση για ένα αναγνωστικό ταξίδι πίσω στον χρόνο, σε τόπους κοντινούς, μακρινούς ή μιας παράλληλης πραγματικότητας…

Το σίγουρο είναι ότι οι ιστορίες αυτής της συλλογής διαβάζονται ακούγοντας τα αγαπημένα σας eighties κομμάτια δυνατά!

Περιεχόμενα

1. Μέταλ, μπύρα και κανίβαλοι – Γρηγόρης Ασημίνης
2. Όταν οι δαίμονες κλαίνε – Άννα-Αλεξανδρίνα Λεάχου
3. Σλάσερ – Γιώργος Τσιρακίδης
4. Το Κόκκινο Δάσος – Αγγελική Ράδου
   Αυτή – Αγγέλα Γαβρίλη
5. Βρώμικος χρόνος – Γιώργος Σαφελάς
6. Η Μοίρα της ροκ – Τζανέτος Καβαλιώτης

Μπορείτε να βρείτε το βιβλίο και στο κατάστημα του webzine μας, Anthem Effect (Λυκούργου 70 – Καλλιθέα). Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να κλικάρετε εδώ.

Πρόσφατα “ανακρίναμε” δύο από τους συμμετέχοντες της συλλογής (Αγγελική Ράδου & Γρηγόρης Ασημίνης). Για να διαβάσετε τις συνεντεύξεις με τους συγγραφείς των εκδόσεων Momentum, μπορείτε να πατήσετε εδώ!

The post Ακόμα πιο παράξενα πράγματα από τις Εκδόσεις Momentum! appeared first on anthem.gr.

Δεν είχε τυχαίο πως τα ’80s έπαιξαν κομβικό ρόλο στη συνείδηση των απανταχού μεταλάδων. Ακόμη και σήμερα στα μέταλ πάρτι, οι μουσικές αποτελούνται ως επί το πλείστον από τη χρυσή εκείνη δεκαετία. Η λίστα περιέχει αγαπημένες κομματάρες, αλλά και κάποια κρυμμένα κοσμήματα! Are you ready to rock ‘n’ roll?

The post Playlist: ’80s Heavy Metal Nights appeared first on anthem.gr.