Αναρωτιέμαι συχνά, τι είναι αυτό που με τραβάει τόσο στις ταινίες και σειρές των 80s και 90s; Η απάντηση δεν είναι ποτέ απλή. Είναι η νοσταλγία, σίγουρα. Είναι οι παιδικές μου αναμνήσεις, ναι. Αλλά είναι και κάτι παραπάνω. Είναι αυτή η αίσθηση ότι επιστρέφεις σπίτι, σε ένα μέρος όπου τα πάντα είναι γνώριμα και ασφαλή. Όπως όταν ανοίγεις ένα παλιό κουτί γεμάτο VHS και βρίσκεις το Ghostbusters και το E.T. ανάμεσα στις αγαπημένες σου στιγμές της παιδικής σου ηλικίας.

Δεν ξέρω για εσάς, αλλά για μένα η εμπειρία του να παρακολουθείς ταινίες ήταν ένα τελετουργικό. Έπρεπε να γυρίσω την κασέτα στην αρχή (πάντα με το φόβο ότι η ταινία θα χαλάσει), να βρω την κατάλληλη στιγμή για να πατήσω το pause, και φυσικά να πείσω τον αδερφό μου ότι είναι η σειρά μου να διαλέξω. Σήμερα απλώς πατάμε ένα κουμπί στο Netflix. Καμία μαγεία, καμία αγωνία, μόνο αλγόριθμοι.

Οι 80s και 90s ταινίες είχαν και κάτι άλλο: χαρακτήρες που δεν έμοιαζαν τέλειοι. Οι ήρωες ήταν αδέξιοι, έκαναν λάθη, έπεφταν και ξανασηκώνονταν. Θυμάστε τον Indiana Jones να τρέχει μακριά από εκείνη την τεράστια μπάλα ή τον Marty McFly να παλεύει να επιστρέψει στο μέλλον; Αυτοί οι ήρωες ήταν ανθρώπινοι. Σήμερα οι περισσότεροι κινηματογραφικοί χαρακτήρες μοιάζουν υπερφυσικοί, άτρωτοι. Και ίσως για αυτό δεν μπορώ να συνδεθώ με αυτούς με τον ίδιο τρόπο.

Αλλά ας μην ξεχνάμε και τις σειρές! Ποιος δε θυμάται το Friends και το εμβληματικό “How you doin’?” του Joey; Ή το Fresh Prince of Bel-Air, που μας δίδαξε πώς να χορεύουμε και να γελάμε με την καρδιά μας; Και φυσικά, δεν μπορώ να μην αναφέρω το X-Files, που με έκανε να κοιμάμαι με το φως ανοιχτό για εβδομάδες. Όλες αυτές οι σειρές είχαν κάτι μοναδικό, κάτι που δεν βλέπεις πια. Ήταν αυθεντικές.

Και φυσικά, υπήρχαν οι αγαπημένες κασέτες. Αν δεν είχε κανείς το soundtrack του Top Gun σε κασέτα, είχε ζήσει πραγματικά τα 80s; Ή αν δεν προσπαθούσαμε να μιμηθούμε τις κινήσεις του John Travolta στο Saturday Night Fever, τι είχαμε κάνει με τη ζωή μας; Αυτές οι ταινίες και οι σειρές μας έδιναν λόγους να γελάμε, να κλαίμε, να ονειρευόμαστε.

Σήμερα, όταν επιστρέφω σε αυτές τις ταινίες, δεν βλέπω απλώς την ίδια ιστορία. Βλέπω εμένα, την οικογένειά μου, τους φίλους μου. Βλέπω τις στιγμές που με διαμόρφωσαν. Και ναι, γελάω ακόμα όταν βλέπω τον Kevin στο Home Alone να παγιδεύει τους ληστές, ή όταν ο Terminator λέει το κλασικό “I’ll be back” (ή Ι will back για τους μύστες). Αυτές οι ατάκες είναι πλέον μέρος της κουλτούρας μας, μέρος της γλώσσας μας.

Αν μιλάμε για τις ελληνικές βιντεοκασέτες, τότε το όνομα του Στάθη Ψάλτη είναι το πρώτο που έρχεται στο μυαλό. Εκείνη την εποχή, οι ταινίες του δεν ήταν απλώς κομμάτι της καθημερινότητάς μας – ήταν ολόκληρη κουλτούρα. Από το “Καμικάζι, αγάπη μου” μέχρι το “Βασικά καλησπέρα σας,” ο Ψάλτης μας έμαθε ότι μπορείς να βρεις το χιούμορ παντού: στη δουλειά, στον στρατό, ακόμα και σε ένα λαϊκό καφενείο με έναν περίεργο καφετζή που λέγεται Θανάσης.

Ποιος μπορεί να ξεχάσει τις εμβληματικές ατάκες όπως το “Έλα να γίνουμε λιώμα, ρε φίλε!” ή τις υπερβολικές ερμηνείες του, που έφταναν στα όρια του καρτούν αλλά με έναν τρόπο τόσο αυθεντικό που μόνο ο ίδιος μπορούσε να φέρει στη ζωή; Ήταν ο άνθρωπος που κατάφερνε να συνδυάσει τα χρυσά παπούτσια με τη χρυσή καρδιά – γιατί πάντα, ακόμα και μέσα από τις υπερβολές, οι χαρακτήρες του είχαν μια αγνότητα και μια τρυφερότητα που σε έκαναν να τους αγαπάς.

Οι ελληνικές βιντεοκασέτες, όμως, ήταν και πολλά περισσότερα από τον Ψάλτη. Ήταν ένα πανηγύρι χαρακτήρων και ιστοριών που μας έκαναν να γελάμε μέχρι δακρύων, χωρίς να ζητούν συγγνώμη για τις υπερβολές τους. Θυμάσαι τις κωμωδίες του Μιχάλη Μόσιου ή τις σουρεάλ καταστάσεις όπου οι ηθοποιοί έπαιζαν ταυτόχρονα σε καράβια, ταβέρνες, και μπουζουξίδικα; Ήταν η εποχή όπου οι ταινίες δεν έλεγαν απλώς ιστορίες – σου έλεγαν: “Άραξε, πάρε πασατέμπο, και γέλα όσο μπορείς!”

Και φυσικά, δεν μπορούμε να μιλήσουμε για ελληνικές βιντεοκασέτες χωρίς να αναφέρουμε τη χαρακτηριστική ποιότητα εικόνας. Εκείνες οι σκηνές που μοιάζανε σαν να έχουν περάσει μέσα από φίλτρο “καπνιστή κουζίνα” ήταν μέρος της εμπειρίας. Αν έπαιζες το ίδιο βίντεο πολλές φορές, άρχιζες να βλέπεις τους ηθοποιούς με λίγο περισσότερο… θολό τρόπο. Αλλά, αλήθεια τώρα, ποιον ένοιαζε; Εμείς θέλαμε να δούμε αν ο Στάθης θα πιάσει τελικά δουλειά ή αν θα τα παρατήσει για να κυνηγήσει την καρδιά της πρωταγωνίστριας.

Οι ταινίες αυτές μπορεί να φαίνονται cult σήμερα, αλλά τότε ήταν η καθημερινότητά μας. Ήταν το Σαββατόβραδο με την οικογένεια μπροστά από την τηλεόραση, με σουβλάκια και Coca-Cola στο τραπέζι, και το γέλιο να αντηχεί στο δωμάτιο. Ήταν μια απλή εποχή, όπου οι ιστορίες δε χρειάζονταν ειδικά εφέ ή πολύπλοκα σενάρια για να σε κάνουν χαρούμενο. Μια καλή ατάκα, ένα χαμόγελο, και ένας Ψάλτης που έκανε τα δικά του ήταν αρκετά.

Γιατί, στο τέλος της ημέρας, οι ελληνικές βιντεοκασέτες ήταν αυτό ακριβώς που χρειαζόμασταν: λίγη χαρά, λίγη υπερβολή, και πολύ αγάπη για τη ζωή. Και αν κλείσεις τα μάτια σου και σκεφτείς εκείνη την εποχή, στοιχηματίζω ότι ακούς ήδη το “Καμικάζι, αγάπη μου” να παίζει στο background. Ή μήπως είναι ο ήχος από το rewind της κασέτας; Αλλά ας είμαστε ειλικρινείς, δεν είναι όλα για τη νοσταλγία. Είναι και για την ευκολία. Πολλές φορές, όταν θέλω να ξεφύγω από την πραγματικότητα, δεν ψάχνω για κάτι νέο. Θέλω κάτι γνώριμο, κάτι που να με κάνει να νιώθω καλά. Και αυτές οι ταινίες και σειρές είναι σαν ένα παλιό, αγαπημένο πουλόβερ: πάντα ζεστό και πάντα εκεί για μένα.

Αυτό που με συγκινεί περισσότερο, όμως, είναι ότι μπορώ να μοιραστώ αυτές τις ταινίες και σειρές με μια νέα γενιά. Όταν βλέπω τα ανίψια μου να γελάνε με τις ίδιες σκηνές που γελούσα κι εγώ ως παιδί, νιώθω ότι αυτές οι ταινίες είναι διαχρονικές. Είναι η απόδειξη ότι οι καλές ιστορίες ποτέ δεν πεθαίνουν.

Έτσι, επιστρέφω ξανά και ξανά στις cult δημιουργίες των 80s και 90s. Όχι μόνο γιατί με ταξιδεύουν πίσω στο χρόνο, αλλά γιατί μου θυμίζουν τι σημαίνει να ζεις, να γελάς, να αισθάνεσαι. Και τελικά αυτό είναι το νόημα, έτσι δεν είναι;

The post Past Forward: Γιατί επιστρέφω ξανά και ξανά στις cult ταινίες και σειρές των 80s και 90s appeared first on anthem.gr.

Καθώς περπατάμε στις γειτονιές του 2024 και 2025 οσονούπω, με τα smartphones και τα ηλεκτρικά πατίνια μας, είναι δύσκολο να μην αναπολούμε τις απλές χαρές των δεκαετιών 1980 και 1990. Οι καθημερινές συνήθειες εκείνων των εποχών μοιάζουν πλέον σαν κομμάτια από επιστημονική φαντασία ή, τουλάχιστον, από κάποιο παλιό επεισόδιο του “Ρετιρέ”.

1. Η Κασέτα και το στυλό

Θυμάστε τις κασέτες; Εκείνες τις μικρές πλαστικές μαγνητοταινίες που μας έκαναν να χορεύουμε, να τραγουδάμε και να υποφέρουμε όταν το μαγνητόφωνο έμπλεκε την ταινία; Και φυσικά, το καλύτερο εργαλείο επισκευής ήταν το μολύβι! Έπρεπε να τοποθετήσεις προσεκτικά το μολύβι στην τρύπα της κασέτας και να το στρίψεις μέχρι να ξανατυλιχτεί η ταινία. Σήμερα, οι νέοι πιθανόν να νομίζουν ότι το μολύβι είχε κάποια μαγική δύναμη.

2. Το Τηλέφωνο με Καντράν

Τι πιο νοσταλγικό από το “γκαρ-γκουκ” που έκανε το τηλέφωνο όταν καλούσαμε κάποιον; Και τι να πούμε για την αναμονή να τελειώσει η περιστροφή του κάθε αριθμού; Αν το νούμερο είχε πολλά “9” και “0,” έπρεπε να κάνεις διάλειμμα για καφέ πριν τελειώσεις την κλήση! Σήμερα, το touchscreen και η ταχύτητα κλήσης έχουν εξαλείψει αυτή την ευχαρίστηση.

3. Ο Ήχος του Modem

Το θρυλικό “ππππσσσσ-χρρρρρ-χρρρρ” του modem ήταν η μελωδία της σύνδεσης στο ίντερνετ. Κάθε φορά που ήθελες να μπεις στο διαδίκτυο, έπρεπε να υποστείς αυτό τον ψηφιακό θόρυβο, ενώ προσευχόσουν να μη σηκώσει κάποιος το τηλέφωνο και σε πετάξει εκτός. Οι νέοι ίσως να νομίζουν ότι πρόκειται για κάποιον εξωγήινο κώδικα.

4. Τα Βιντεοκλάμπ και η Ενοικίαση Ταινιών

Ποιος δεν θυμάται το σαββατοκύριακο στο βιντεοκλάμπ, να ψάχνει τις τελευταίες κυκλοφορίες ή τις αγαπημένες κλασικές ταινίες; Και φυσικά, πάντα υπήρχε η αγωνία μήπως κάποιος άλλος είχε ήδη ενοικιάσει την ταινία που ήθελες. Τώρα, με το streaming και το binge-watching, το βιντεοκλάμπ μοιάζει σαν ένας παραμυθένιος κόσμος μακρινός.

5. Τα Σημειωματάρια και τα Ερωτικά Γραμματάκια

Πριν τα SMS και τα social media, αν ήθελες να εκφράσεις τα συναισθήματά σου, έπρεπε να γράψεις ένα σημείωμα, να το διπλώσεις περίτεχνα και να το περάσεις διακριτικά στον/στην αγαπημένο/η σου. Σήμερα, ένα emoji ή ένα DM κάνει τη δουλειά, αλλά η ρομαντική αίσθηση εκείνων των γραμμάτων δεν θα ξεχαστεί ποτέ.

6. Οι Φωτογραφικές Μηχανές μιας Χρήσης και τα Φιλμ

Πήγαινες διακοπές και έπαιρνες μαζί σου μια φωτογραφική μηχανή μιας χρήσης. Κάθε κλικ ήταν ένας θησαυρός, γιατί ήξερες ότι είχες μόνο 24 ή 36 λήψεις. Και φυσικά, η αγωνία του να δεις τις φωτογραφίες αφού τις εμφάνιζες (και τα κλειστά μάτια στις μισές από αυτές) ήταν μέρος της διασκέδασης. Σήμερα, με τις selfie και τα φίλτρα, οι παλιές φωτογραφικές συνήθειες μοιάζουν σχεδόν προϊστορικές.

7. Οι Ραδιοφωνικοί Σταθμοί και οι Παραγγελίες Τραγουδιών

Το να τηλεφωνείς στο ραδιοφωνικό σταθμό για να ζητήσεις το αγαπημένο σου τραγούδι και να περιμένεις με ανυπομονησία να το ακούσεις ήταν μια μαγεία. Και αν είχες την τύχη να το ηχογραφήσεις στην κασέτα σου χωρίς να μιλήσει ο DJ πάνω στο τραγούδι, ήσουν ήρωας! Τώρα, με τις playlists και τα on-demand streaming, η υπομονή δεν είναι απαραίτητη.

Αναπολώντας αυτές τις συνήθειες, γελάμε και νοσταλγούμε τις εποχές που, αν και φαντάζουν από άλλο πλανήτη, μας έκαναν να νιώθουμε πιο συνδεδεμένοι και απλά… πιο ανθρώπινοι.

Κλείνοντας, μπορεί να ζούμε σε έναν κόσμο γεμάτο τεχνολογικά θαύματα και γρήγορες λύσεις, αλλά οι αναμνήσεις από τις δεκαετίες του 1980 και του 1990 μας θυμίζουν ότι η απλότητα και οι μικρές χαρές έχουν τη δική τους αξία. Ίσως οι νέες γενιές να μην καταλάβουν ποτέ την ευχαρίστηση του να φτιάχνεις μια κασέτα ή την αγωνία του να περιμένεις να συνδεθείς στο ίντερνετ, αλλά για εμάς, αυτές οι στιγμές είναι ανεκτίμητες. Γιατί, όπως λένε, καμιά φορά τα πιο απλά πράγματα στη ζωή είναι και τα πιο αξέχαστα…

The post Past Fοrward: Καθημερινές συνήθειες και αντικείμενα των 90s που μας έχουν λείψει appeared first on anthem.gr.

Οι δεκαετίες του ’80 και του ’90 αποτελούν έναν χρυσό ορίζοντα στην ιστορία του ανθρώπινου πολιτισμού. Είναι οι δεκαετίες που διαμόρφωσαν γενιές, που έφεραν αλλαγές σε κάθε τομέα της κοινωνίας, από την πολιτική και την οικονομία μέχρι την τέχνη και την ψυχαγωγία. Και καθώς κοιτάμε πίσω σε αυτές τις εποχές με νοσταλγία, δεν μπορούμε να μην αισθανθούμε μια δόση θλίψης για το παρελθόν που απομακρύνεται ολοένα και περισσότερο.

Η πολιτική σκηνή του παλαιού ΠΑΣΟΚ, με τα έντονα πολιτικά κινήματα και τις μεταρρυθμίσεις που προωθήθηκαν, αποτέλεσε έναν σημαντικό πυλώνα για την ανάπτυξη της χώρας. Η εποχή εκείνη φέρνει στο μυαλό μας την ελπίδα και τον αισιοδοξία για ένα καλύτερο μέλλον. Από την άλλη πλευρά, ο νόμος Παπαθεμελή αντιπροσώπευε τη φωνή της αλλαγής και της προόδου, ανοίγοντας νέους δρόμους στην εκπαίδευση και την κοινωνία.

Αλλά η μαγεία των ’80s και ’90s δεν ήταν μόνο πολιτική. Ήταν η εποχή των βιντεοκασετών και των μπουζουκιών, των γευστικών περιπετειών και των ατελείωτων ατομικών επιτευγμάτων στα video games. Ήταν ο χρόνος που οι ταινίες και οι σειρές μεταφέρονταν στις οθόνες μας μέσα από τις βιντεοκασέτες, που τα mixtapes γέμιζαν τα σπίτια με μουσική, και που οι φίλοι μαζεύονταν στα σπίτια για κοινή αναπαραγωγή.

Και παράλληλα με την αναπόφευκτη νοσταλγία, υπάρχει και μια δόση θλίψης. Η αναγνώριση ότι ο χρόνος περνά και ότι οι εποχές αλλάζουν μας φέρνει αντιμέτωπους με την παρακμή του παρελθόντος. Η απώλεια των ανθρώπων και των στιγμών που αγαπήσαμε, η αντικατάσταση των αναμνήσεων από νέες εμπειρίες – όλα αυτά συνθέτουν ένα μαύρο σκηνικό στην πορεία του χρόνου.

Και όμως, ακόμα και μέσα σε αυτήν τη θλίψη, βρίσκουμε την αληθινή ομορφιά της ανθρώπινης εμπειρίας. Η νοσταλγία για τις δεκαετίες του ’80 και του ’90 μας κάνει να εκτιμήσουμε το παρόν και να ονειρευόμαστε για το μέλλον. Είναι η αφορμή για να αντλήσουμε δύναμη από τις αναμνήσεις μας και να δημιουργήσουμε νέες στιγμές που θα αξίζει να νοσταλγήσουμε αύριο.

Ο λόγος; Aπλός αλλά και ταυτόχρονα σύνθετος. Βλέπεις υπάρχει κάτι μαγικό στις δεκαετίες του ’80 και του ’90 που συνεχίζει να μας συναρπάζει και να μας συγκινεί ακόμη και σήμερα. Από τα φωτεινά χρώματα και τα εκκεντρικά μοτίβα μέχρι την ατμόσφαιρα της pop κουλτούρας και της τεχνολογικής εξέλιξης, οι δεκαετίες αυτές αφήνουν μια ανεξίτηλη σφραγίδα στη μνήμη μας. Το φαινόμενο αυτό δεν είναι μόνο μια απλή προτίμηση για το ρετρό, αλλά μια βαθιά συναισθηματική σύνδεση με το παρελθόν. Αλλά γιατί ακριβώς αυτές οι δεκαετίες μας δημιουργούν νοσταλγία και θλίψη;

Μια από τις κύριες αιτίες που η δεκαετία του ’80 και του ’90 μας προκαλούν νοσταλγία είναι η αίσθηση της αθωότητας και της ανέμελης ευτυχίας που συνόδευε αυτές τις εποχές. Ήταν μια περίοδος χωρίς τη βαρύτητα των σύγχρονων τεχνολογικών προβλημάτων και της υπερβολικής ψηφιακής αλληλεπίδρασης. Οι άνθρωποι είχαν περισσότερο χρόνο να αφιερώσουν στις πραγματικές σχέσεις και τη δημιουργικότητα, και αυτό δημιούργησε ένα αίσθημα αυθεντικότητας και αληθινής σύνδεσης που σπάνια βρίσκουμε σήμερα.

Επιπλέον, η μουσική, η μόδα και η ποπ κουλτούρα των δεκαετιών αυτών ήταν πρωτοπόρες και επιδραστικές. Οι μεγάλοι καλλιτέχνες και συγκροτήματα της εποχής, όπως οι Michael Jackson, Madonna, Nirvana και Spice Girls, δημιούργησαν μουσική που ακούγεται ακόμη και σήμερα με το ίδιο πάθος και ενθουσιασμό. Η μόδα των ’80s και ’90s μας θυμίζει τον παιχνιδιάρικο και εκκεντρικό τρόπο έκφρασης, ενώ η ποπ κουλτούρα με τα τηλεοπτικά προγράμματα και τις ταινίες δημιουργεί ένα αίσθημα νοσταλγίας για μια εποχή που φαινόταν πιο απλή και αθώα.

Αν κλείσουμε λοιπόν τα μάτια μας και αφήσουμε τη μουσική να μας οδηγήσει πίσω στον χρόνο, θα βρεθούμε να χορεύουμε στους ρυθμούς του ”Δολοφόνου” με τα Κακά Κορίτσια. Οι γνωστές και καλτ πλέον εκφράσεις ”τα ορφανά πορεύονται και οι χήρες κονομιώνται” και ”να ‘χαμε να λέγαμε και να χαμε να πούμε” αναβιώνουν μπροστά μας σε ένα ατέλειωτο πάρτι των ’90s.

Αλλά ας μην ξεχνάμε και τις αξέχαστες κωμωδίες που γέμιζαν τις βιντεοκασέτες μας. Ποιος μπορεί να ξεχάσει τις ατελείωτες γκάφες του Κώστα Τσάκωνα ή τις ατάκες του Χάρρυ Κλυνν; Ακόμα και σήμερα, με μια ματιά στις παλιές βιντεοκασέτες μας, γελάμε με τα ίδια αστεία, ενώ παράλληλα αναρωτιόμαστε πώς είχαμε την υπομονή να περιμένουμε την επόμενη εβδομάδα για να δούμε το επόμενο επεισόδιο.

Και τέλος, ας μην ξεχνάμε τις αγαπημένες μας μουσικές συλλογές, που γεμίζανε τα σπίτια μας με ρυθμούς και μελωδίες από κασέτες που δημιουργούσαμε με πολύ μεράκι και μερικές φορές με πειραγμένα χειρόγραφα εξώφυλλα. Αυτό το “Κάτι” της Καιτούλας και το “Αεροπλάνο” της Λίτσας Γιαγκούση ήταν απλά μερικοί από τους ύμνους που μας συνόδευαν καθημερινά, φτιάχνοντας τη διάθεσή μας ακόμα και σε μέρες που η ζωή φαινόταν λίγο πιο γκρίζα.

Και καθώς ξεσκεπάζουμε τις βιντεοκασέτες με στάχτη από τις αναμνήσεις τους, ας αφήσουμε τη νοσταλγία να μας οδηγήσει σε μια εποχή όπου η απλότητα και η αθωότητα κυριαρχούσαν, δημιουργώντας μια αναπόσπαστη συνδεσιμότητα μεταξύ μας και των αγαπημένων μας στιγμών.

Και έτσι, με χιούμορ και μελαγχολία, συνεχίζουμε το ταξίδι μας μέσα στο χρόνο, φέρνοντας μαζί μας τις δεκαετίες του ’80 και του ’90 ως οδηγούς μας σε νέες περιπέτειες και ανακαλύψεις. Και όπως λέγαμε παλιά, “Τίποτα δεν ήταν τυχαίο. Όλα είχαν τη λογική τους” και ας συνεχίσουμε να προχωράμε με αυτήν την πίστη, αφήνοντας τις εποχές του 80′ και του 90′ να μας οδηγήσουν σε νέες περιπέτειες και ανακαλύψεις.

Καθώς κλείνουμε λοιπόν αυτό το ταξίδι μέσα από το χρόνο, ας αγκαλιάσουμε τις αναμνήσεις μας με αγάπη και ευγνωμοσύνη. Ας αφήσουμε τη νοσταλγία να γεμίσει τις καρδιές μας με θέρμη και ας κρατήσουμε στη συνείδηση ότι όσο και αν περάσαμε όμορφες στιγμές στο παρελθόν, ακόμα περισσότερα όμορφα μας περιμένουν στο μέλλον. Ας συνεχίσουμε να δημιουργούμε αξέχαστες στιγμές και να γεμίζουμε τις καρδιές μας με τη μαγεία της ζωής. Και πάντα, ας θυμόμαστε: όπως λέει και η αγαπημένη μας βιντεοκασέτα, “η ζωή είναι σαν μια σειρά επιτυχιών – κάθε στιγμή είναι ένα τραγούδι που αξίζει να τραγουδηθεί”.

The post Past Forward: Νοσταλγία και Θλίψη – Η Μαγεία των Καλτ ’80s και ’90s appeared first on anthem.gr.

Χαιρετώ τους απανταχού λάτρες του καλτ. Μετά την μυθική τριλογία με τις καλύτερες καλτ στιγμές της ελληνικής τηλεόρασης από το 2000 και μετά η στήλη ”Past Forward” του anthem.gr επιστρέφει με ένα άρθρο κόντρα στις τελευταίες πολιτικές εξελίξεις. Mιας και το πολιτικό σκηνικό στην Ελλάδα δεν φαίνεται να αλλάζει, αποφασίσαμε να θυμηθούμε και να νοσταλγήσουμε μια εποχή της Ελλάδας που φαντάζει τόσο κοντινή αλλά και τόσο μακρινή πλέον…

Ήρθε η ώρα να αναφωνήσουμε σαν την μοναδική Λυδία Φωτοπούλου στην σειρά “Η Τούρτα της Μαμάς” το αξέχαστο ”Αχ, ΠΑ.ΣΟ.Κ ωραία χρόνια.. ωραία! Έβηχες και σε έβγαζαν στην σύνταξη δεν σε έβαζαν καραντίνα…”. Είστε έτοιμοι για το λουτρό νοσταλγίας που έρχεται κατά πάνω σας;

Στο παρακάτω άρθρο χρειάστηκε η συνδρομή του διαδικτύου πρωτίστως αλλά και ατόμων της οικογένειάς αλλά και του ευρύτερου περιβάλλοντος μου φυσικά που έζησαν στο ζενίθ αυτά τα ένδοξα χρόνια και μου μετέφεραν με λεπτομέρειες τα όσα ζούσαν σε καθημερινή βάση και θεωρούσαν φυσιολογικά την τότε εποχή.

3+1 δώρα εφημερίδων που ήταν καθημερινότητα επί ΠΑ.ΣΟ.Κ

Τι σου έρχεται στο μυαλό όταν ακούς την λέξη εφημερίδα; Αν σου έρχονται εικόνες με την οικογένειά σου να έχει γεμίσει τα συρτάρια τους με κουπονάκια είσαι στο κατάλληλο site. Στα θεσπέσια εκείνα δώρα τα οποία οι μεγαλοεκδότες προσέφεραν απλόχερα στους αναγνώστες τους. Και μην πάει το μυαλό σου στις κληρώσεις έτσι; Μόνο κουπονάκια. Μάζευες κουπόνια; Παίρνεις το δώρο!

Και τι δώρα έτσι, υπερπαραγωγή! Ακόμα και οι νεότεροι τα θυμόμαστε! Την επόμενη φορά που θα βρεις σε καμία κούτα κάποιο DVD «Υπαστυνόμου Ρεξ» ή κανένα CD με best of Τάσσου Μπουγά από το περιοδικό Πίστα, κάνε αυτή την κάλτ αναδρομή και με θλίψη βρες τις διαφορές με το σήμερα. Ευτυχώς που υπάρχει και το Anthems Radio Show να μας θυμίζει αυτή την εποχή με τους αποχυμωτές που κληρώνει (μπορεί και όχι) κάθε εβδομάδα.

Διαμερίσματα & Μεζονέτες

Σε αυτήν την περίπτωση αναφερόμαστε σε δυο εφημερίδες , την εφημερίδα Εξουσία και την εφημερίδα Εξόρμηση. Τα έντυπα χάριζαν ούτε ένα (Κοψιάλη γελάω), ούτε δυο, αλλά 30 διαμερίσματα 100+ τετραγωνικών μέτρων, 20 στην Αθήνα (και όχι σε καμιά φθηνή περιοχή αλλά σε Ψυχικό και Λαγονήσι που τότε παίζει να είχε λαγούς ακόμα) και 10 στη Θεσσαλονίκη εντελώς δωρεάν! Με μερικά κουπόνια! ΝΑΙ ΚΑΛΑ ΔΙΑΒΑΣΕΣ, ΕΠΙ ΠΑ.ΣΟ.Κ ΚΕΡΔΙΖΕΣ ΣΠΙΤΙ ΜΕ ΚΟΥΠΟΝΙΑ!

Τώρα για να λέμε και του στραβού το δίκιο δεν ξέρω αν τα πήραν οι νικητές ποτέ αυτά τα διαμερίσματα αλλά τέτοιο δώρο έπρεπε να το αναφέρω!

Αυτοκίνητα

Τα αυτοκίνητα τα χάριζαν τότε με την ίδια συχνότητα που σήμερα κερδίζεις σεντόνια με κουπόνια του σούπερ μάρκετ. Πρόκειται για δώρο που κέρδιζες παντού: Από το κοινό κάποιας βραδινής εκπομπής (Μόνο ο Κοκλώνης το κρατάει αληθινό πλέον), μέχρι τους τηλεθεατές των πρωινάδικων και τους αναγνώστες των μεγάλων εφημερίδων της εποχής. Μιλάμε για ποσότητα, όχι αστεία.

Κινητά τηλέφωνα

Και όχι ό,τι κι ό,τι μα για το ένα και μοναδικό μοντέλο που είχε μόλις κάνει την εμφάνισή του στη χώρα μας. Εκείνο που ζύγιζε ίσα με δεκαοκτώ κιλά περίπου, κεραία μέχρι την κορυφή της πολυκατοικίας και για να εφαρμόσει στο αυτί σου θα έπρεπε να κάνει 3 προσευχές στον Anubis. Ε, αυτό το κομμάτι που σήμερα είναι συλλεκτικό και φιγουράρει στο μουσείο τηλεπικοινωνιών του ΟΤΕ, τότε τα χάριζαν οι εφημερίδες με συλλογή κουπονιών.

MΠΟΝΟΥΣ: ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΕΣ

Τι να πει κανείς γι’ αυτές τις καταπληκτικές εγκυκλοπαίδειες (τύφλα να έχει ο Άδωνης) που μέχρι σήμερα όλο και κάπου θα βρεις καταχωνιασμένες στο σπίτι της θείας σου (ή και στο πατάρι σου). Οι εφημερίδες τότε στις χάριζαν με αποτέλεσμα εκείνα βιβλία να έχουν κατακλύσει τις αναμνήσεις των παιδικών μας χρόνων.

Μόνο ΠΑ.ΣΟ.Κ, τι να λέμε!

Από όλες τι αφηγήσεις που μου έκαναν και όλα όσα διάβασα κατέληξα στο ότι αν γύριζα το χρόνο πίσω και μπορούσα να πάρω κάποιες συνήθειες της εποχής ΠΑ.ΣΟ.Κ στο 2023 θα ήταν οι παρακάτω:

– Τα έτοιμα συναρμολογημένα έπιπλα που τα αγόραζες και στα έφερναν στο σπίτι κατευθείαν για χρήση (ΙΚΕΑ μακάρι όλα τα μακάρι…)

– Τις δωρεάν σακούλες σουπερμάρκετ που ΔΕΝ ΔΙΑΛΥΟΝΤΑΙ και έχουν διπλή χρήση γιατί ως γνωστόν εκεί πετάς τα σκουπίδια σου, μην ντρέπεσαι όλοι το κάνουμε.

– Το ελεύθερο κάπνισμα στα ΚΤΕΛ, στα αεροπλάνα, στις καφετέριες και γενικά παντού.

– Το Μεγάλο Παζάρι με δώρα τύπου ιδιωτικό σκάφος 12 μέτρων.

– Η σύνταξη από τα 50 αν ήσουν δημόσιος υπάλληλος.

– Τα πακέτα Ντελόρ γιατί τα χρωστάνε στην γενιά μας.

– Τα μπουζουκοδάνεια, διακοποδάνεια κλπ.

– Η Γιουροβίζιον με ορχήστρα.

– Τα παγωτά ΕΒΓΑ

– Οι τάπες Πόκεμον

– Τα μπουζούκια 7 στα 7

– Οι βιντεοκασέτες Ψάλτη,Γαρδέλη και Τσάκωνα.

– Να πληρώνουμε στο λεωφορείο με κέρμα.

– Το παλιό δημόσιο, το ορθόδοξο, χωρίς εξετάσεις ΑΣΕΠ με υπαλλήλους σε άδεια επί 10 χρόνια.

– Το φαξ ! Όχι στα mail, στα bluetooth και στα wetransfer!

– Το ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο

– Το AUTOSTOP (που σταματούσαν να σε πάρουν!)

– Οι επισκέψεις σε δημόσιες υπηρεσίες για δουλειές που κρατούσαν μια αιωνιότητα και μια μέρα περίπου.

– Το ποδόσφαιρο χωρίς VAR.

– Το κατοστάρικο χαρτζιλίκι.

– Το Carnation ή Το Yoko Choko.

ΜΠΟΝΟΥΣ: Νόμος Παπαθεμελή

Τον Φεβρουάριο το 1994 λοιπόν υπερψηφίζεται στην Βουλή ο ιστορικός νόμος Παπαθεμελή κατά τον οποίο προβλεπόταν τα καταστήματα εστίασης να κλείνουν στις 2:00 τα ξημερώματα! Όλη η νεολαία που έπασχε από ”ξενυχτίαση” έβγαινε στους δρόμους μετά το αναγκαστικό κλείσιμο των καταστημάτων και έκανε την νύχτα μέρα με πορείες ,μπάχαλα και μάχες με την αστυνομία. Γιατί τότε αυτά ήταν τα σοβαρά προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας! Χαρακτηριστικό της κατάστασης το παρακάτω βίντεο:

Για όσους παλιούς ορθόδοξους πιστούς έφτασαν μέχρι το τέλος του άρθρου να τους δώσω αρχικά το μετάλλιο της Πασοκικής καλτίλας και τους πω ότι “Πάλι με χρόνια με καιρούς πάλι δικά μας θα ΄ναι” (ίσως και όχι). Ελπίζουμε να σας άρεσε! Mείνετε στο anthem.gr για περισσότερα ρετρό και κάλτ άρθρα πολύ σύντομα.

Σημείωση αρχισυντάκτη Νικόλα: Συγγνώμη, αλλά το παρακάτω δε γινόταν να λείπει!

The post Past Forward: ΠΑΣΟΚ ωραία χρόνια, ωραία! appeared first on anthem.gr.

Χαιρετώ για ακόμη μια φορά τους αγαπημένους αναγνώστες του anthem.gr της πιο ”καλτ” στήλης του ελληνικού διαδικτύου. Το καλοκαίρι έφυγε, η Ελλάδα κάηκε για άλλη μια φορά (ότι είχε μείνει από τις προηγούμενες φορές δηλαδή), ένας φίλαθλος ακόμα έχασε την ζωή του άδικα και αναίτια και αφού σε αυτή την χώρα δυστυχώς δεν φαίνεται να αλλάζει αυτόματα όσο μεγαλώνουμε ο νους μας θα γυρνάει πίσω στην νοσταλγία στα παιδικά μας χρόνια και στα αξέχαστα καλοκαίρια μας. Έτσι επέλεξα το πρώτο άρθρο της σεζόν να περιστρέφεται γύρω από τις σειρές που παίζουν σε επανάληψη κάθε καλοκαίρι και θα τις χαζέψουμε πριν βγούμε για το ποτό μας ή μετά το μεσημεριανό ή ακόμα και πριν κοιμηθούμε τα ξημερώματα μετά από την επιστροφή μας στο σπίτι.

Τα καλοκαίρια η ελληνική τηλεόραση μπαίνει σε ένα pause. Σειρές και εκπομπές σταματούν, δίνοντας τη θέση τους σε επαναλήψεις πολυαγαπημένων ελληνικών σειρών. Δε θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι κάθε χρόνο το πρόγραμμα των καναλιών στις επαναλήψεις είναι περίπου ίδιο κι όσες φορές κι αν έχουμε δει κάποιες σειρές κάθε χρόνο είναι ένα είδος παράδοσης. Τα πρωινά πριν τη θάλασσα, τα μεσημέρια μετά το μπάνιο στο φαγητό και φυσικά το βράδυ κλείνοντας την ημέρα μας. Κωμωδίες ή δραματικές σειρές, ανάλογα με τα γούστα μας πάντα θα βρίσκουμε κάτι να παρακολουθούμε. Ποιες είναι όμως οι ελληνικές σειρές που στιγμάτισαν τα καλοκαίρια μας;

5. Το Ρετιρέ

Όταν αυτό το χαρακτηριστικό και αδιαμφισβήτητα καλτ τίτλο αρχής  ”Του-ρου-ρου-ρου-ρου-ρου-ρου-ρουυυυυ”  το μυαλό σου πάει κατευθείαν στο ”Ρετιρέ”. Συνήθως έπαιζε τα πρωινά στο Mega ή λίγο πριν το μεσημβρινό δελτίο ειδήσεων. Αν ο όρος «cult ελληνική σειρά» είχε βασιλιά θα ήταν αυτή η σειρά. Βγαλμένη από μια άλλη εποχή με τα σημερινά δεδομένα, σε σκηνοθεσία του μοναδικού Γιάννη Δαλιανίδη, πρωτοπροβλήθηκε το 1990 με πρωταγωνίστρια την Κατερίνα Γιουλάκη. Το καστ συμπλήρωναν οι Έλντα Πανοπούλου, Νίκος Κούρος, Τζόυς Ευείδη, Κούλα Αγαγιώτου, Παύλος Ευαγγελόπουλος, Τάσος Κωστής, Δημήτρης Καλλιβωκάς και ενώ υπήρχαν σχέδια για τρίτη σεζόν, δεν προχώρησαν ποτέ. Σύμφωνα με πληροφορίες που δόθηκαν αργότερα, η σειρά διακόπηκε γιατί δυο ηθοποιοί ζήτησαν περισσότερα χρήματα, ο Δαλιανίδης αρνήθηκε και αποφάσισε να δημιουργήσει τους «Μικρομεσαίους». Για πολλούς η επιτυχία της οφείλεται στις ετήσιες επαναλήψεις και όχι στην πρώτη μετάδοση, κάτι που μπορεί να επιβεβαιωθεί από το πόσες φορές προβλήθηκε από το 1994 και μετά.

4. Εμείς κι Εμείς

Άλλη μια καλτ σειρά του Mega που προβάλλεται κάθε καλοκαίρι. Το πρώτο επεισόδιο έκανε πρεμιέρα το 1994 και δημιουργήθηκε από τον Πάνο Αμαραντίδη και τον Σπύρο Μεταλληνό. Ακολουθεί μεταξύ άλλων τους Ελένη Γερασιμίδου, Νατάσα Μανίσαλη, Βασίλη Κούκουρα, Μαρία Φιλίππου, Μαρία Κανελλοπούλου, Σμαράγδα Διαμαντίδου, Στέλιο Παύλου και Γιώργο Γιαννούτσο στην καθημερινότητα τους σε μια πολυκατοικία στη περιοχή του Μετς. Ξεκάθαρα vibes των ’90s, αγαπημένοι ηθοποιοί, που είτε ξεκίνησαν από εκεί την καριέρα τους, είτε ήταν ήδη γνωστοί, συνθέτουν το κάδρο μιας κωμικής σειράς που αγαπήθηκε πολύ.

3. Οι Στάβλοι της Εριέτας Ζαΐμη

Καλοκαίρι χωρίς Στάβλους της Εριέτας Ζαΐμη, δεν είναι καλοκαίρι», μια φράση που θα ακούμε κάθε χρόνο και είναι απολύτως σωστή θα λέγαμε. Μια δημιουργία του επιτυχημένου διδύμου Αλέξανδρου Ρήγα και Δημήτρη Αποστόλου, βγήκε στον αέρα του ΑΝΤ1 για πρώτη φορά το 2002 και ολοκληρώθηκε στους δύο κύκλους και 36 επεισόδια μετά, με τη συμμετοχή πασίγνωστων ηθοποιών όπως ο Νίκος Σεργιανόπουλος, η Μίρκα Παπακωνσταντίνου, η Μαρία Λεκάκη, η Σοφία Μουτίδου κ.ά.

Η σειρά σχολιάστηκε πολύ για τα χαμηλά νούμερα και τις βωμολοχίες που περιέχουν οι διάλογοι της και μάλιστα το ΕΣΡ επέβαλε πρόστιμο στο κανάλι του Αμαρουσίου, το οποίο από 300.000 ευρώ μειώθηκε στα 200.000 μετά από ένσταση. Ο έρωτας του Παυλάτου με τη Μιχαήλ, οι ατάκες των κρατουμένων και οι καυγάδες τους έχουν χαραχτεί στη μνήμη μας και σίγουρα θα θυμόμαστε όλοι τα ξενύχτια που ρίξαμε για να τη δούμε.

2. Υπέροχα Πλάσματα

Η σειρά του Alpha που έκανε πρεμιέρα το 2007 και δημιουργήθηκε από τη Μυρτώ Κοντοβά, απέκτησε χιλιάδες φανατικούς θεατές και μάλλον κερδίζει το στοίχημα με αντίπαλο το «Μίλα μου βρώμικα» (Mega) της ίδιας δημιουργού. Το βασικό θέμα της σειράς είναι η φιλία μεταξύ τριών 35αρηδων, του Γιώργου Πυρπασόπουλου, της Μυρτούς Αλικάκη και της Φαίης Δρούκα στην Ελλάδα και συγκεκριμένα στην Αθήνα του σήμερα, με όλες τις παραμέτρους που έχει. Σίγουρα μια σειρά όχι τόσο καλτ για την χρονολογία που βγήκε αλλά κυρίως για το πόσο μακρινή μοιάζει σε σχέση με το σήμερα αν και τόσο πρόσφατη.

1. Οι Απαράδεκτοι

Αδάμαντος 4. Λυκαβηττός. Εκεί εκτυλίσσονται οι απίθανες ιστορίες της κωμικής σειράς που θυμούνται όλοι. Εκεί μένουν οι τέσσερις Απαράδεκτοι. Ο αθεράπευτα κομμουνιστής Σπύρος, η Δημητρούλα που κάνει τα πάντα για να κρατήσει ζωντανή τη σχέση της μαζί του, ο εναλλακτικός Γιάννης και ο αγαπημένος Βλάσης με το Αστροπελέκι του, ήταν, είναι και θα είναι τα πιο αγαπημένα πρόσωπα. Από το ξεκίνημα του Mega μέχρι σήμερα!

Μια σειρά συνώνυμο του καλτ με all star καστ που άλλαξε την ιστορία των ελληνικών σειρών στην ιδιωτική τηλεόραση.

ΒΟΝUS : Oι σειρές που δεν έχουν εποχή

Ας ξεκινήσουμε από το top 3 των σειρών που έχουμε “ξεχάσει” πόσα χρόνια προβάλλονται: «Κωνσταντίνου και Ελένης», «Το Καφέ της Χαράς» και «Άκρως Οικογενειακόν». Αυτές οι τρεις σειρές του ΑΝΤ1, ίσως να είναι και οι μεγαλύτερες επιτυχίες του στο κομμάτι της μυθοπλασίας. Είναι το καθημερινό μεσημεριανό μας ραντεβού, όλες τις μέρες του χρόνου.

Σε αυτές θα προστεθούν τα «Εγκλήματα», το «Άγγιγμα Ψυχής», το «Μη μου λες αντίο», το «Βότκα Πορτοκάλι», το «Εκείνες κι Εγώ», η «Ονειροπαγίδα», τα «40 κύμματα» το «Δεληγιάννειον Παρθεναγωγείο» και το «Της Ελλάδος τα Παιδιά», που επίσης έχουμε δει πολλές φορές σε επαναλήψεις.

Τέλος, να αναφέρουμε και τις τέσσερις σειρές του Alpha που οι επαναλήψεις τους είναι καθιερωμένες και δεν είναι άλλες από τη «10η εντολή», τον «Κόκκινο Κύκλο», τις «Ιστορίες του Αστυνόμου Μπέκα» και τους «Εντιμότατους Κερατάδες».

Μέχρι το επόμενο κάλτ άρθρο καλό κουράγιο και καλή τύχη σε όλους. Μπορείτε να αφήσετε το σχόλιο σας με ιδέες για επόμενα άρθρα, απόψεις αλλά και ό,τι άλλο θέλετε!

The post Past Forward: 5 καλτ σειρές που σημάδεψαν τα καλοκαίρια μας appeared first on anthem.gr.

Με αφορμή τα 80 χρόνια του Batman και το επερχόμενο αφιέρωμα την Κυριακή 15 Σεπτεμβρίου στο Death Disco, θυμόμαστε πέντε και μία ιστορίες του Ανθρώπου Νυχτερίδα, που για διαφορετικούς λόγους η καθεμία, δεν κράτησαν τη φήμη των Killing Joke, The Dark Knight Returns, Hush κ.α. αλλά παραμένουν πολύ δυνατές.

Πάντα πιστοί στο πνεύμα της στήλης Azrael, η επιλογή των ιστοριών έγινε πρώτα με βάση το πόσο δυνατά συναισθήματα μας δημιούργησαν διαβάζοντας το περιεχόμενο τους και δευτερευόντως με το αν είναι καλύτερες από κάποιες άλλες.Για όσους διαβάζουν πρώτη φορά κάτι από τα αρχεία του Azrael ενημερώνουμε ότι θα μένει πάντα μακριά από καθαρόαιμες κριτικές βιβλίων ή δίσκων για πολλούς λόγους. Ευχαριστούμε προκαταβολικά για το χρόνο που αφιερώνετε για αυτό το άρθρο, μας έκανε να ξαναβγάλουμε από τη σκόνη ορισμένα βιβλία και περιοδικά μετά από πολλά χρόνια.

Υπάρχουν ορισμένα έντιμα spoilers ,καθώς οι πληροφορίες που δίνουν δεν προορίζονται ως απαγορευτικά για μια ανάγνωση χωρίς αγωνία στη συνέχεια

Batman-Gothic / 1990

Grant Morrison-Klaus Janson
Legends of The Dark Knight #-6-10

Το 1989 ξεκίνησε το Legends Of The Dark Knight ,η πρώτη batman μηνιαία σειρά έπειτα από το 1940, με μια πολύ ιδιαίτερη θεματική: Περιπέτειες από την πρώτη περίοδο δράσης του Σκοτεινού Ιππότη με ιστορίες γεμάτες σοκαριστικές αποκαλύψεις και μυστήρια πέρα από τα συνηθισμένα. Κάθε κεφάλαιο διαρκούσε μερικά τεύχη συνήθως και η ποιότητα ήταν πάντα επιπέδου graphic novel που θα μπορούσαν άνετα να χρησιμοποιηθούν σε βιβλία μυστηρίου και λογοτεχνίας τρόμου επίσης. Η σειρά άντεξε πάνω από δύο δεκαετίες και τα πρώτα χρόνια παρήλαυναν στις σελίδες της συγγραφείς και σχεδιαστές που έμελλε να γίνουν τεράστια ονόματα στη συνέχεια .

Από το έκτο μέχρι το δέκατο τεύχος οι Grant Morrison και Klaus Janson ένωσαν τις δυνάμεις τους χαρίζοντας μας την ιστορία Gothic. Ο Mr whisper, μια φιγούρα χωρίς σκιά, επιστρέφει μετά από είκοσι χρόνια ξεγελώντας το θάνατο και αρχίζει να σκοτώνει τους μαφιόζους που τον οδήγησαν σε αυτόν. Ταυτόχρονα, οι εφιάλτες του Μπρους Γουέιν σχετικά με την παιδική του ηλικία παρουσιάζουν μια έντονα αυξημένη οξύτητα και μοιάζουν να τον οδηγούν σε ένα συγκεκριμένο παζλ γεγονότων πέρα από όσα συναντά ένα γυμνό μάτι και πέρα από όσα είναι αποδεκτά από τη λογική. Μια προφητεία που συσχετίζεται με τον καθεδρικό ναό της Γκόθαμ κινητοποιεί τον νυχτερίδα στο να ψάξει σε βάθος τι ακριβώς συμβαίνει με τον Mr Whisper.

Εδώ συναντάμε έναν Μπάτμαν πολύ πιο ανασφαλή από ότι έχουμε συνηθίσει ο οποίος μας ξεδιπλώνει συγκλονιστικά στοιχεία για το παρελθόν του λίγες μόλις ημέρες πριν από το γεγονός που καθόρισε τη μοίρα του που δεν ξέραμε. Ο σχεδόν πάντα κυνικός ορθολογιστής (και πρόσφατα άθεος όπως μάθαμε στις ιστορίες του DC rebirth) εξετάζει τις ρίζες της μαγείας, τρομάζει πολύ πιο εύκολα από όσο νομίζαμε, αλλά προχωράει το ίδιο ακάθεκτος μέχρι που τελικά παραδέχεται ότι υπάρχει μια μεταφυσική αλήθεια σε όλα.

Ο Πάντα ψαγμένος Grant Morrison (ή θα τον αγαπήσεις ή θα τον μισήσεις για αυτό, δεν υπάρχει μέση οδός-βλεπε The invisibles, Kid Eternity) προσφέρει γνώση από το αντικείμενο του μεταφυσικού και της μαγείας, ενώ ο Klaus Janson, γνωστός για τα λίγα αλλά γερά και τρανταχτά του βήματα στα κόμικς (claive barker:tapping the vein, batman death and the maidens ,συμβολή στο The Dark Knight Returns) παραθέτει το απλό αλλά αγαπημένο του μολύβι, δίνοντας ένα τόνο ακόμα πιο σκοτεινό σε μια ήδη πολύ παράξενη ιστορία. Ένα κλικ πιο μαύρο και πιο ενήλικο Batman Adventures θα μπορούσαμε να το χαρακτηρίσουμε*

*τα σημεία ειδικά που ο Alfred κυριολεκτικά παρακαλεί τον Μπρους να φάει εκείνα τα σάντουιτς που διαρκώς πάνε χαμένα και φυσικά το ‘εγγλέζικο’ χιούμορ του Άλφρεντ που ρέει άφθονο και στα τέσσερα μέρη της ιστορίας από το συντοπίτη του, Morrison.

Στους πιο αξιόπιστους οδηγούς τιμών τα πέντε τεύχη που φιλοξένησαν τη σειρά καθώς και η εξαντλημένη πρώτη έκδοση σε τόμο είναι πάρα πολύ φθηνά και μπορείτε να τα προμηθευτείτε από το ίντερνετ χωρίς να πονέσει ο λογαριασμός σας, αλλά αλλού θέλουμε να καταλήξουμε με αυτή την αναφορά… Η αληθινή αξία ενός κόμικ είναι μόνο εκείνη που του δίνει ο κάτοχος του! Εμπεδώστε το οι πιο πιτσιρικάδες από εσάς και γεμίστε τη βιβλιοθήκη σας με διαμάντια σαν και αυτό .

Συλλογή: Batman-Gothic new edition

Δείτε επίσης:

τις άλλες δυο ιστορίες που καθόρισαν το πνεύμα της σειράς LOTDK , Shaman και Faces.

Batman – Death Of Innocents / 1996

Dennis O’neill-Joe Staton-Bill Sienkiewicz

Με άλλα λόγια “όταν πραγματικά τρόμαξε ο Batman” ( για δεύτερη φορά)…

Ένα νεαρό κορίτσι αγνοείται στα ναρκοπέδια της Κράβια και ο Batman ακολουθεί μια αποστολή αυτοκτονίας όταν διαπιστώνει ότι ο ο άδικος τρόπος που πέθανε αποτελεί τις ρίζες της ύπαρξής του. Ο Batman των 90s, πριν την larger than life κουλτούρα που τον έπνιξε χρόνια αργότερα, φοβάται και αντιμετωπίζει τη φρίκη σε μια ιστορία – ωδή μίας σκληρής πραγματικότητας, όπως πρέπει να είναι αυτές που την αντικατοπτρίζουν, μακριά από το ‘απαραίτητο’’ καλό τέλος. Ένας ύμνος κατά των όπλων και των αδικοχαμένων ψυχών παιδιών και όχι μόνο στα ναρκοπέδια με την αλησμόνητη απλή ατμόσφαιρα και σχέδιο των 90s που μυρίζει θάνατο από την αρχή μέχρι το τέλος με την απορία ζωγραφισμένη σε πρόσωπα ανήλικων θυμάτων και την ειρωνεία σε εκείνο του αγαπημένου μας Νυχτερίδα και ραγίζει την καρδιά του αναγνώστη. Συνοδεύεται από μικρά άρθρα βετεράνων πολέμου που ζούσαν τέτοια περιστατικά σαν αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας τους.

Χρονολογικά είναι αξιοσημείωτο το ότι υπήρξε μια τέτοια κυκλοφορία σε μια εποχή που μετά το πέρας της knightfall era είχαμε μια περίοδο που η Dc έδειχνε πραγματικά να μην ξέρει τι να κάνει με το Μπάτμαν. H απορία “crossovers ή αυτοτελείς ιστορίες?” διαιωνιζόταν, ο Kelley jones έκανε μαγικά στο μηνιαίο τίτλο χωρίς όμως ίδιας κλάσης σενάριο και έπρεπε να φθάσουμε στο 1999 και το no man’s land που διήρκησε ένα χρόνο αλλά μας έδωσε διαμάντια χωρίς πολλά (έως και καθόλου άχρηστα tie ins) και η μπατ-επανάσταση είχε αρχίσει δειλά δειλά για να κορυφωθεί το 2003 με το Hush.

Δείτε επίσης:

Batman War on Crime(εξαντλημένο,ελπίζω να είστε τυχεροί στο internet) και σκεφτείτε αν προτιμάτε μια γλυκιά,ωραιοποιημένη αλήθεια για μια σκληρή πραγματικότητα ή το αντίθετο.

Batman-Dark Victory #1-12 / 1999-2000

Δεν υπάρχει ποτέ κάποια λίστα με τις κορυφαίες ιστορίες του Μπάτμαν, η οποία να μην εμπεριέχει κάποια ειδική μνεία στην ιστορία The Long Halloween-και μάλιστα σε πολύ περίοπτες θέσεις, όπου ο Σκοτεινός Ιππότης σχηματίζει μια άκρως iconic ιερά συμμαχία με τους επιθεωρητή Jim Gordon και τον εισαγγελέα Harvey Dent, δίνοντας όρκο να απαλλάξουν το Gotham από τις ανέγγιχτες οικογένειες της μαφίας μια για πάντα. Στο τέλος κέρδισαν τον πόλεμο αλλά έχασαν το Harvey Dent.

Η ιστορία Dark Victory, το σίκουελ του Long Halloween ενώ είναι πολύ πιο γνωστή από τις υπόλοιπες που εξετάζουμε σήμερα επισκιάζεται πάντα από το κεφάλαιο που προηγήθηκε όμως αξίζει πάρα πολλά σε τεχνικό και συναισθηματικό επίπεδο. Σενάριο κλάσης αστυνομικού νουάρ λογοτεχνικού αριστουργήματος και πάλι με πολλά plot twists και εμβάθυνση σε ακόμα πιο έντονα σημεία από την πρώτη ιστορία στην ψυχοσύνθεση του Μπρους Γουέιν και στην κλονισμένη του εμπιστοσύνη στους ανθρώπους μετά τον εκτροχιασμό του Harvey Dent. Εδώ γινόμαστε μάρτυρες της γνωριμίας του με τον Πρώτο Robin που υπήρξε ποτέ, τον Dick Grayson ο οποίος θα βγάλει τον Batman από το ψυχολογικό του αδιέξοδο την ίδια στιγμή που θα του δώσει απρόσμενα τη λύση σε μια σειρά φόνων που αδυνατεί να εξιχνιάσει για περίπου ένα χρόνο.

Παράλληλα διαβάζουμε μοναδικούς διαλόγους που εμβαθύνουν στη σχέση του με άλλους χαρακτήρες επίσης,όπως την αναπόφευκτη έλξη με την Catwoman και τις διακυμάνσεις των σχέσεων του νεαρού ακόμα Μπρους με τον Άλφρεντ και το Τζιμ, όμως η πατρική φιγούρα του Γουέιν που ξεδιπλώνεται για πρώτη φορά και ο κοινός πόνος που μοιράζεται με τον επίσης άδικα ορφανό Γκρέισον είναι από τις πιο συγκινητικές ιστορίες που διαβάσαμε ποτέ στις αρχές αυτού του αιώνα για όλα όσα αντικατοπτρίζει το αχτύπητο δίδυμο των κόμικς και τη μεταξύ τους σχέση η οποία στη συνέχεια θα περνούσε από έντονες διαφορές και εντάσεις όπως γίνεται με κάθε χαρακτήρα που είδε να χάνονται τα πάντα μπροστά στα μάτια του. “Ευχαριστούμε τον Μπρους και τον Ντικ για το παιδί μέσα μας” λένε οι δημιουργοί του, Jeph Loeb και Tim Sale, στις σημειώσεις τους στο πλαίσιο της collected edition της σειράς και δεν είχαν καθόλου άδικο.

Συλλογή: Batman-Dark Victory

Δείτε επίσης:

Catwoman-When In Rome

Για τους Batman completists υπάρχει και το Haunted Knight, μια γερή δόση από γκροτέσκες ιστορίες με τη μοναδική πνοή στο χαρτί του Sale σε χαρακτήρες τρομακτικούς όπως το Σκιάχτρο και ο Τζόκερ, με άφθονη ατμόσφαιρα νοσταλγίας επίσης σε βαθμό που πιστεύω ότι μόνο το Batman Adventures μας είχε δώσει ως τότε. Legends of the dark knight special τεύχη και άλλες ιστορίες σε μια μοναδική κολεκτίβα .

Υ.Γ. είχα να διαβάσω το συγκεκριμένο graphic novel δεκαπέντε χρόνια σχεδόν και με αφορμή αυτό το άρθρο το έβγαλα από την προστατευτική του ζελατίνα και πάλι με μεγάλη χαρά.Τελειώνοντας το πάρθηκε η απόφαση να αφιερωθεί το δεύτερο μέρος του άρθρου σε ιστορίες που είναι εξ ολοκλήρου βασισμένες στη σχέση του Μπάτμαν με τους οικείους του,τη νέμεση του,τον Τζόκερ και μαζί μας..

Batman-Climax / 1994

(Legends Of The Dark Knight #63)
Dennis O’Neil-Barry Kitson-Scott Hana

Το έπος του Knightfall είχε πολλές στιγμές που θα θυμόμαστε και πολλές που όχι και τόσο. Τα υπερβολικά πολλά και αχρείαστα tie ins, η παγίδα της τότε τάσης των extreme comics με τον τεράστιο Bat-Az με την ατσάλινη πανοπλία-περιβολή και το Bane για νέμεση από τη μια μεριά, ενώ από την άλλη ο ήρωας μας σε ένα τελετουργικά πανέμορφο εσωτερικό και μη ταξίδι χάνει την ταυτότητα του και το πέπλο του (μένει ανάπηρος όταν του σπάει τη σπονδυλική στήλη ο Bane) μέχρι να τα ξανακερδίσει (σε μια ψυχική περισσότερο μάχη με τον αμφιλεγόμενο Azrael που είχε ορίσει ως αντικαταστάτη του).

Στο τεύχος 63 της πιο ιδιαίτερης νυχτεριδοσειράς των 90ς (Legends Of The Dark Knight) όλα καταλήγουν εκεί από όπου ξεκίνησε η ύπαρξη του σκοτεινού ιππότη κάποτε, στη σπηλιά κάτω από το Μέγαρο Γουέην, σε μια μονομαχία περισσότερο ψυχολογική με ελάχιστα σημεία πάλης μεταξύ των δυο διεκδικητών, του Μπρους Γουέην και του Ζαν Πολ Βάλλευ. Μια ιστορία γοτθική,αργόσυρτη 22 σελίδων ιδανική για τους λάτρεις των συμβολισμών σε κάθε λογής ιστορία με τις εκφράσεις της χαμένης σιγουριάς και (προσωρινής) γαλήνης στο πρόσωπο του αληθινού Μπάτμαν δια χειρός Barry Kitson να ξεχωρίζουν.

Συλλογή: batman knightfall part 3:knightsend

Δείτε επίσης: ιστορίες από το No Man’s land saga με τον Azrael,ενώ αυτό το μήνα ξεκίνησε το Curse of The White Knight, σίκουελ του batman-the white knight όπου ο Azrael παίζει καθοριστικό ρόλο έπειτα από χρόνια,έστω και μέσα από μια ιστορία που δεν επηρεάζει το continuity.

Batman-Year One Hundred #1-4 / 2006

Paul Pope

Συνοπτικά : Ο Paul Pope (heavy liquid/vertigo και πρόσφατα επανέκδοση από την Image comics) φέρνει τον μοναδικό του τρόπο σχεδιασμού στους υπερήρωες. Χωρίς αυστηρή ανατομία , με μεγάλη όμως έμφαση στην κινησιολογία τους που αποτυπώνει την ψυχοσύνθεση τους μας φέρνει μια πολύ καλή cyberpunk, δυστοπική ιστορία.

2039 και η ιδιωτικότητα έχει πάει περίπατο ενώ εταιρείες και διεφθαρμένοι αστυνομικοί έχουν τα πάντα υπό πλήρη έλεγχο. Ο Ήρωας μας κατηγορείται για φόνο που δεν έχει διαπράξει και ο Τζιμ Γκόρντον, αρχηγός της αστυνομίας και εγγονός του Γκόρντον της δικής μας εποχής ανακαλύπτει ότι πρόκειται για έναν άνδρα που χρονολογικά δε θα έπρεπε να υπάρχει καν πλέον.

Μακριά από υπερβολές: Κάποια καρέ μας δείχνουν κάποια μαγικά κόλπα του Μπρους Γουέιν χωρίς όμως να μαθαίνουμε ποτέ στα αλήθεια τι ακριβώς έγινε και αυτός ο άνθρωπος είναι πάνω από εκατό χρόνων και όχι μόνο υπάρχει αλλά μοιάζει το πολύ πενήντα… ή μήπως μάθαμε; Τα σαρκαστικά Easter eggs στην αρχή της ιστορίας με αναφορές στο The Dark Knight Returns και τον Batman του Adam West δίνουν με μια δόση χιούμορ σε μια κατα τα άλλα “σοβαρή” ιστορία την απάντηση. Το ελιξίριο του Γουέιν δεν είναι η φιλοσοφική λίθος του Χάρι Πότερ ούτε ένα παζάρι με τον εξάποδο, είμαστε όλοι εμείς που αρνούμαστε να δούμε να πεθαίνει ο Μπρους.

Να θυμηθούμε το μίσος των φανς για τον Άζραελ στα 90s, πρώτα σα να ήταν υπαρκτό πρόσωπο; Τα εκατομμύρια e mails πριν το Batman r.i.p. του Grant Morrison το 2008 που ικέτευαν να μην πεθάνει ο Μπατς και πόσα άλλα… Σχετικά με τις υπερβολές τώρα πάλι ξεχνάμε εδώ το “θυμωμένο” και επιτηδευμένα βίαιο DC universe του Frank Miller. Η βία είναι όση χρειάζεται αλλά όχι επιτηδευμένη, περισσότερο αποτυπώνει απλά τον κίνδυνο της κατάστασης. Οι ήρωες φορτισμένοι αλλά όχι ακραίοι και γκροτέσκοι, ακόμα και οι καρτουνίστικες εκφράσεις τους σταματάνε ακριβώς εκεί που πρέπει.

Οι πολιτικές θέσεις λίγες και καλές αφού ο Paul Pope ξέρει τι θέλει να κάνει και αυτό δεν είναι μια πολιτική ιστορία και ας ξέρει ότι είναι η εύκολη οδός για να μείνει το στορι του αλησμόνητο. Κράζει τους μπάτσους και το σύστημα στήνοντας ένα υπόγειο νυχτεριδοδικτυο δράσης και μέχρι εκεί. Τα άφησε για άλλους αυτά . Εστιάζει στις σχέσεις του, Μπάτμαν με τους γύρω του επίσης όσο χρειάζεται χωρίς συναισθηματικές κορώνες … το Batman year one hundred είναι ονείρωξη για όσους αγαπάνε εξίσου το Μπατς, τη Vertigo (έχουμε και καλύτερο στο βήτα μέρος του άρθρου ) καθώς και τη φιλοσοφία των indie comics .

Συλλογή : Batman Year One Hundred to(εξαντλημένο ) Batman Year One Hundred -The Deluxe Edition

Bonus story

His Master’s Voice / 1996

Batman & Robin Adventures # 7

Δε θα μπορούσαμε να αφήσουμε οτιδήποτε σχετικό με το Batman Adventures έξω από αυτή τη μικρή λίστα. Έτσι και αλλιώς ήδη έγιναν πολλές αναφορές στις παραπάνω σειρές. Όλα ξεκίνησαν το 1992 στον απόηχο της παγκόσμιας νυχτεριδοφρενίτιδας που εξαπλώθηκε μαζί με τη δεύτερη ταινία του Τιμ Μπάρτον, “Ο Μπάτμαν Επιστρέφει” και μετουσιώθηκε σε μια σειρά κινουμένων σχεδίων με αισθητική που δεν είχαμε ξαναδείίσως από τα late 30s και τις πρώτες ιστορίες των Bob Kane και Bill Finger. “Ο Μπάτμαν όπως πρέπει να είναι” έλεγαν λιτά και απέριττα μεγάλα ονόματα της κόμικς βιομηχανίας όταν καλούνταν να σχολιάσουν τη σειρά της τηλεόρασης καθώς και την κομιξοσειρά που την πλαισίωσε,αρχικά με περιορισμένο αριθμό τευχών που έμελλε τελικά να γίνει αγαπημένη συνήθεια μέχρι και το 2003 όπου έκλεισε τον κύκλο του το Gotham Adventures.

Οι αναφορές αμέτρητες ακόμα και σήμερα για τη μάσκα του φαντάσματος,την πρώτη εμφάνιση της harley Queen, την εμφάνιση του χαρακτήρα Anarky(στο δεύτερο μέρος του άρθρου θα πούμε δυο λόγια και για αυτόν) και άλλα πολλά όμως πάμε να δούμε μια ιστορία ξεχασμένη τώρα. Το καλοκαίρι του 1996 κυκλοφορεί το 7ο τεύχος του βήτα κύκλου της σειράς,του batman & robin adventures υπό τον δυνατό τίτλο His Master’s Voice με κεντρικό κακό του τεύχους τον Ventriloquist,έναν εχθρό που είχε εξαφανιστεί για χρόνια ουσιαστικά από τις ιστορίες.Συχνές εμφανίσεις με το χαρακτήρα παρατηρούνται τελευταία φορά πίσω στην εποχή του θρύλου Norm Βreyfogle. Η ψυχική νόσος του Ventriloquist είναι σε έξαρση,ο Scarface,η περσόνα του απειλεί ένα μέλος της οικογένειας του(στο περίπου) και ο Batman σε έναν παράξενο ρόλο καλείται να προστατεύσει τον εγκληματία που έχει δραπετεύσει από τον εαυτό του.Σε ένα μηνιαίο περιοδικό για όλες τις ηλικίες όπου μοιραία καλείσαι να δημιουργήσεις ένα κλίμα αρκετά ελαφρύ με περιορισμούς και αναπόφευκτα με λίγους διαλόγους .Όταν δε ,έχεις να κάνεις με ένα χαρακτήρα με διαταραχή προσωπικότητας και ..second stringer επί σειρά δεκαετιών τα πράγματα είναι ακόμα πιο δύσκολα.

Τα χρυσά στοιχεία της σειράς είναι όλα παρόντα εδώ από τους ty Templeton και Rick Burchett που μέσα σε 22 σελίδες καταφέρνουν να αποδώσουν μια εξαιρετική ιστορία χωρίς κάποιον από τους πολύ διάσημους ήρωες από τη γκαλερί εχθρών του Μπάτμαν και χωρίς κάποια φοβερή πλοκή αντικειμενικά. Iconic σκηνές δράσης για το dynamic duo, εξαιρετική χρήση των σκιών στα σκίτσα, το σκανδαλιστικά απολαυστικό, λεπτό χιούμορ της σειράς (στην προκειμένη είναι καταλυτική η μικρή συμμετοχή του Γρίφου και φυσικά του Robin-Dick Grayson) και τη σκληρή (για όλες τις ηλικίες) σκιαγράφηση ενός βασανισμένου φτωχοδιαβόλου μέσα από διαλόγους (ή κυρίως μονολόγους;)

Και εκεί που διαβάζεις κάτι σχετικά ελαφρύ και γρήγορο,αφού όπως και να το κάνουμε είναι προορισμένο σαν all ages ανάγνωσμα,ξαφνικά πιάνεις τον εαυτό σου να αναρωτιέται τελικά αν είναι όντως ο Μπατς απλά ο καλοζωισμένος γόνος πλουσίων, ο φασίστας και οι φουκαράδες που καταδιώκει κάτι δύσμοιρα πλάσματα.Ευτυχώς υπάρχουν βιβλία σα το Dark Victory που είδαμε νωρίτερα και μας ξεδιπλώνουν μια άλλη οπτική γωνία ,υπενθυμίζοντας μας πως ό,τι λάμπει δεν είναι χρυσός.

Συλλογή: Batman & Robin Adventures vol. one.

Δείτε επίσης: Batman Adventures-The Lost Years

Τα πραγματικά χαμένα χρόνια,εξαιρετική μίνι σειρά που χάθηκε στο χρόνο, ο τόμος δεν έχει καν επανεκδοθεί προς το παρόν.

Υ.Γ. η συγκεκριμένη ιστορία είχε εκδοθεί κάπου στα τέλη του 2000 στα ελληνικά από τις εκδόσεις Πέργαμος,μηνιαίο περιοδικό που για εμάς τους σημερινούς τριαντάρηδες αποτελεί θησαυρό ανεκτίμητης αξίας,αφού μέσα από τις σελίδες του μάθαμε τα (ποιοτικά) κόμικς.

Σε λίγο καιρό από τώρα έρχεται το δεύτερο και τελευταίο μέρος του αφιερώματος όπου θα δώσουμε και επίσημα το ραντεβού με τα Reflections και το Death Disco.

Ως τότε,καλές αναγνώσεις…

Διαβάστε το δεύτερο μέρος του αφιερώματος πατώντας εδώ.

The post Azrael Overtones #15: Batman! Οι άλλες νυχτερίδες… appeared first on anthem.gr.