Τελείωσε το 2024 και μετά τα ντοκιμαντέρ, λέω να πιάσουμε και τα υπόλοιπα είδη. Είχα πολλές σκέψεις στο πως θα χωρίσω αυτό το άρθρο. Εκεί που κατέληξα, ώστε να είναι όσο το δυνατόν λιγότερο κουραστικό, να πω τα αγαπημένα από ορισμένες κατηγόριες ταινιών. Κάποιες θα μπουν, κάποιες θα παραληφθούν παρόλο που τις είδα. Θα παίξουμε λίγο και με 2023, γιατί δεν σας έπρηξα πέρυσι με άρθρο και επιπλέον, εφόσον στην Ελλάδα βγήκαν το 2024, τότε μετράνε.

Ξεκινάμε τρομακτικά

Κατά γενική ομολογία, το 2024 ήταν η χρονιά του horror. Δεν προλάβαινες να δεις μια καλή ταινία του είδους κι έβγαινε άλλη. Σπάνιο φαινόμενο, καθώς άλλες χρονιές τις ψάχνουμε με το σταγονόμετρο.

Ξεκινώντας δυνατά, είδα body horror που μου άρεσε. Γενικά, με αυτό το υποείδος δεν έχουμε τις καλύτερες σχέσεις. Φέτος, όμως, νομίζω είδα δύο από τις καλύτερες που έχουν βγει. Τουλάχιστον για την μία δεν σταματάω σε κάθε ευκαιρία να μιλάω. Κι αυτή είναι το Substance. Όπως λέει και ο τίτλος, αυτή η ταινία είχε ουσία. Αν εξαιρέσει κανείς το body horror του πράγματος, μιλάμε ξεκάθαρα για μια σάτυρα και μια κριτική για την πίεση που δέχονται κυρίως οι γυναίκες για την εξωτερική τους εμφάνιση, την ηλικία τους και το πως “πρέπει” να είναι. Υπερβολή για αρκετά άτομα το φινάλε, για μένα ήταν το ιδανικό ξέσπασμα. Φυσικά, απίθανες Demi Moore και Margaret Qualley. Ίσως, πιο αηδιαστική σκηνή αυτή με τους αστακούς.

Στο ίδιο είδος, αλλά με φανερό προσανατολισμό στον τρόμο, το First Omen. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι έχει μια κοινή θεματική το prequel του Omen με την ταινία της Coralie Fargeat, ως προς το πως “πρέπει” να είναι μια γυναίκα. Εδώ πρόκειται για μια καλόγρια που παίρνει μεταγραφή για ένα καθολικό οργανοτροφείο στην Ρώμη κι εκεί την περιμένουν τα απίθανα. Προφανώς γύρω από τον ερχομό του Αντίχριστου. Η Nell Tiger Free και η σκηνή που βγαίνει από ένα αμάξι (μην κάνω σπόιλερ) θα με στοιχειώνει για πολύ καιρό.

Πάμε στην κατηγορία “ε δεν ήταν τόσο τρομακτικό τελικά”. Και οι δύο ταινίες να πω αρχικά ότι μου άρεσαν πολύ. Για τον ίδιο λόγο. Την ατμόσφαιρά τους. Πρόκειται για το Oddity και το Longlegs. Το πρώτο έχει να κάνει με ένα μέντιουμ που ψάχνει την αλήθεια για τον θάνατο της αδερφής της. Για βοήθεια έχει μια ξύλινη κούκλα! Μέχρι εκεί μπορώ να πω. Φουλ ατμόσφαιρα, αλλά δυστυχώς ήθελε παραπάνω υπόθεση. Για το δεύτερο, λογικά ακούσατε πολλά. Υπερβολές θα πω από όλες τις πλευρές. Ούτε η επόμενη Σιωπή των Αμνών δεν υπήρχε περίπτωση να είναι, ούτε δεν βλέπειται. Ήθελε λιγότερο τις υπερβολές του Cage (αν και τον βρήκα σωστό casting για τον ρόλο του Longlegs) και όπως λέω συχνά για horror ταινίες, αν παίζει η Maika Monroe, το βλέπουμε!!

Λίγο πριν φύγουμε από το horror, στα “αυτά έκαναν το κάτι το διαφορετικό” είναι τρεις ταινίες εντελώς διαφορετικές μεταξύ τους. Αρχικά, οφείλω ν’ αναφέρω το I Saw the TV Glow, ένα ψυχεδελικό ταξίδι για την ταυτότητα του ανθρώπου, αλλά και την σχέση που έχουμε με το ίδιο το μέσο για το οποίο μιλάμε και αγαπάμε. Είτε την τηλεόραση, είτε τον κινηματογράφο. Έπειτα, θα πάμε προς YouTube μεριά με το Milk & Serial. Βλέπεις πως η φάρσα μπορεί να ξεφεύγει ή και όχι. Γενικότερα μια ταινία που παίζει με τον θεατή και δείχνει τι μπορείς να κάνεις όταν έχεις την ελευθερία που χρειάζεσαι. Μια καλή προσθήση στο found footage είδος. Τέλος, δεν γινόταν να μην αναφέρω το Godzilla Minus One. Ναι κλέβω λίγο γιατί βγήκε Δεκέμβρη του 2023 στην Ελλάδα, αλλά είπαμε πιάνεται. Η απόδειξη ότι με το συγκεκριμένο kaiju πρέπει να είσαι Ιάπωνας για να το καταλάβεις πλήρως για ν’ασχοληθείς. Αλλιώς άστο, δεν πειράζει. Αξίζει οπωσδήποτε για όποιο ενδιαφέρεται και η ασπρόμαυρη έκδοση. Η μόνη φράση που θα συμπληρώσω είναι ότι ο Godzilla είναι αυτό που είναι. Ένα δημιούργημα του ανθρώπου. Τίποτα παραπάνω. Το θέμα είναι τι κάνουμε εμείς οι άνθρωποι με αυτό.

Άξια αναφοράς: Lisa Frankestein, Late Night with the Devil, Smile 2

Δράση, με αγωνία και λιγότερη μπέρτα

Την χρονιά που πέρασε, η αλήθεια είναι ότι δεν είχαμε πολλές υπερηρωϊκές ταινίες. Σίγουρα όχι αρκετές που ν’ αξίζουν την προσοχή μας. Αυτή που τράβηξε την προσοχή όλων ήταν προφανώς το Deadpool & Wolverine. Λίγο η αγάπη του κοινού για τον πρώτο, λίγο η επιστροφή του Jackman, δεν θέλει και πολύ να έρθει η επιτυχία. Σίγουρα έπαιξε ρόλο σε αυτό ότι πρόκειται για ταινία Fox κι όχι Disney. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Παράλληλα, είχαμε το κλείσιμο της υπερηρωϊκής κομεντί με όνομα Venom. Το bromance Venom με Eddie Brock έριξε έναν τελευταίο χορό και πρόσφερε ό,τι και στις προηγούμενες δύο ταινίες. Οπότε αν μισείς τα προηγούμενα, μην μπεις καν στον κόπο να δεις το τέλος. Εγώ πέρασα καλά πάντως. Ήξερα τι πήγαινα να δω.

Στην διλογία με όνομα “μην κάνεις τίποτα”, τοποθετώ δύο ταινίες του Netflix. Το Rebel Ridge και το Carry-On. Για την ταινία με πρωταγωνιστή τον νέο Green Latern, Aaron Pierre, έχω αρκετά καλή άποψη. Μου πρόσφερε αυτό που ήθελα από ένα θρίλερ δράσης, που ξέρει πως να χτίσει την ένταση μέχρι να την εκτονώσει στην τελευταία πράξη. Έμεινα απόλυτα ικανοποιημένος. Αντίθετα από το Carry-On. Πήρε καλά λόγια γενικά, χαίρομαι γι’αυτό. Απλά για τα γούστα μου ήταν εντελώς προβλέψιμο στα πάντα του. Χωρίς να κάνει κάτι λάθος. Πάντως, και οι δύο ταινίες είχαν εξαιρετικούς κακούς με Don Johnson και Jason Bateman αντίστοιχα.

Στο κομμάτι των πολεμικών τεχνών, θα ήθελα να έχω δει παραπάνω γιατί το έχω παραμελήσει σαν είδος. Αλλά οι περιπτώσεις που είδα, με καλύπτουν για όλη την χρονιά. Αρχικά να πω ότι πρέπει να μιλήσουμε παραπάνω για το Monkey Man. Μια πολύ προσωπική ταινία του Dev Patel. Φάνηκε από την κουλτούρα της, από το σενάριό της, από κάθε λεπτομέρεια στις ρεαλιστικές και μεταφυσικές πτυχές της. Δείτε το. Θίγει θέματα που ανησυχούν τον κόσμο όπως και το Twilight of the Warriors: Walled In. Βασισμένο στην υπαρκτή περιοχή της Kowloon Walled City, το Hong Kong τηρεί την παράδοση που έχει στις πολεμικές τέχνες θυμίζοντάς μου γιατί αγάπησα μικρός τις ταινίες με πολεμικές τέχνες. Οκ, δεν είμαι λάτρης της χρήσης συρμάτων για τα ακροβατικά που γίνονται. Αλλά και πάλι, είναι εντυπωσιακό το θέαμα που προσφέρεται.

Το animation δεν θα έλειπε το 2024

Θέλω αρχικά να κράξω τον εαυτό μου λέγοντας ότι animation δεν είναι είδος, αλλά τρόπος έκφρασης. Οπότε κακώς το ξεχωρίζω από τα υπόλοιπα. Αλλά, δεν πειράζει. Ας τα μαζέψουμε εδώ.

Πρώτο και καλύτερο το Flow. Μια ταινία που δημιουργήθηκε αποκλειστικά με το πρόγραμμα Blender, στην Λετονία, με πρωταγωνιστές ζώα που προσπαθούν να επιβιώσουν από μια πλημμύρα και δεν ακούμε κανένα τους διάλογο. Από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς άνετα.

Αντίστοιχα, καλύτερο manga σε anime adaptation το Look Back. Ίσως το εικαστικό στυλ να ξενίσει μια μερίδα του κόσμου, αλλά πιστέψτε με ήταν η τέλεια μεταφορά. Ακολούθησαν κατά γράμμα την λογική του manga, οπότε είτε διαβάζεις το ιαπωνικό κόμικ, είτε βλέπεις την ταινία, έχεις την ίδια εμπειρία. Για να δώσω μια ιδέα και από το σενάριο, πρόκειται για την ιστορία δύο συμμαθητριών και το πάθος τους για το σχέδιο. Πως η μία εμπνέει την άλλη και την κοινή τους πορεία στην ζωή. Έξτρα χρήσιμη πληροφορία, το manga είναι του Tatsuki Fujimoto, δημιουργού του Chainsaw Man.

Τρίτη animated ταινία που λάτρεψα το 2024 ήταν το γαλλικό Mars Express. Αν έπρεπε με λίγα λόγια να δώσω σε κάποιο άτομο να καταλάβει την θεματολογία του θα έλεγα ότι ήταν μια παραλλαγή του Blade Runner. Από τα θέματα που θήγει, τον ενήλικο τρόπο προσέγγισής τους και την ρεαλισμό μέσα στο cyberpunk κόσμο του. Για μένα είναι ακόμα μία άχαστη ταινία.

Άξια αναφοράς: The Day the Earth Blew Up: A Looney Tunes Movie, HAIKYU!! The Dumpster Battle

Τα αγαπημένα των αγαπημένων

Πρώτα απ’όλα κάποια τελευταία άξια αναφοράς είναι τα Juror #2, The Apprentice (δεν περίμενα να αναφέρω ταινία για τον Τραμπ), Ultraman: Rising, Furiosa: A Mad Max Saga. Πάμε τώρα στις κορυφές.

Dune: Part Two και The Wild Robot ήταν δύο ταινίες που νιώθω ευτυχισμένος ότι τις είδα σε κινηματογραφική αίθουσα. Το Dune είναι ο ορισμός του σινεμά από κάθε τεχνική άποψη, ενώ η τελευταία ταινία του Chris Sanders είναι ο ορισμός τι σημαίνει σινεμά για την ψυχή μου. Είναι ταινίες που σίγουρα θα ξαναδώ μέσα στα χρόνια και μακάρι δημιουργοί σαν τον Villeneuve και τον Sanders να υπάρχουν στον χώρο για όσο αντέχουν.

Δύο περιπτώσεις ταινιών που βγήκαν το 2023, αλλά σε μας ήρθαν αρχές του 2024 είναι από τις ταινίες που αγάπησα πολύ τελευταία. Το ένα είναι το Holdovers, η καλύτερη χριστουγεννιάτικη ταινία που δεν βγήκε την περίοδο των γιορτών. Με την αποκάλυψη που ακούει στο όνομα Dominic Sessa και τους καταπληκτικούς Paul Giamatti και Da’Vine Joy Randolph να κάνουν μια τριάδα την οποία δεν γίνεται να μην λατρέψεις. Η άλλη ταινία φυσικά είναι η τελευταία(;) του Hayao Miyazaki, το Boy and the Heron. Παίζει γενικά σαν σχόλιο ότι “μπορεί να μην είναι η καλύτερή του ταινία, αλλά…”. Εγώ θα πω ότι πρόκειται ίσως για την πιο προσωπική του και γι’αυτή που αν ακολουθείς όλη την φιλμογραφία αυτού του ανθρώπου, θα σε αγγίξει πιο βαθιά από οποιαδήποτε άλλη, χωρίς να στο ζητάει κιόλας.

Καλύτερη ταινία για πολλούς εκεί έξω ήταν το Anora. Είμαι μέσα σε αυτούς είμαι κι εγώ, βάζοντάς την μέσα στις 2-3 καλύτερες ταινίες του 2024. Ξεκινάει σαν ένα σύγχρονο Cinderella Story, για να εξελιχθεί σε κωμωδία, να μιλήσει για κοινωνικά θέματα και ταμπού και τα τελειώσει κομματιάζοντας την ύπαρξή σου. Η τελευταία σκηνή σού δίνει να καταλάβεις ότι το ζητούμενο τελικά είναι να σε δει ο απέναντι σαν άνθρωπο. Η Mikey Madison το πήρε πάνω της, έπαιξε λες και είναι ηθοποιός με 30 χρόνια καριέρα από πίσω και χάρισε μια ερμηνεία που δεν ξεχνιέται με τίποτα.

Για μένα όμως, η αγαπημένη μου ταινία είναι το Perfect Days. Η επιστροφή του Wim Wenders στον κινηματογράφο, με ένα διαφημιστικό για τις τουαλέτες στο Τόκυο που τελικά εξελίχθηκε σε ολόκληρη ταινία. Ο Koji Yakusho παίζει τόσο απλά, αλλά τόσο υπέροχα ένα καθημερινό άνθρωπο με μια ήσυχη ζωή, όπου δεν ζητάει πολλά, αλλά αρκείται στα λίγα που ήδη έχει. Μπορεί ο καθένας να κρίνει τον τρόπο ζωής του, αλλά είναι αυτός που έχει επιλέξει και πάλι όπως στο Anora, στην τελευταία σκηνή, τα μάτια του Yakusho λένε πολλά παραπάνω από αυτά που μπορούν να πουν οι λέξεις.

Κλείνοντας…

Αυτά για το 2024! Δεν ανέφερα μιούζικαλ, γιατί είδα λιγότερα και άκουσα περισσότερα. Ήταν η χρονιά του φινάλε του EPIC!

Πάντως, θα ήθελα να πω ότι σίγουρα λείπουν αρκετές ταινίες, είτε γιατί δεν τις είδα, είτε γιατί θεώρησα ότι δεν χρειάζεται να τις αναφέρω. Τις είδα, πέρασα καλά ή όχι και πάμε παρακάτω. Και το λέω αυτό γιατί ουσιαστικά δεν πρόκειται για κάποιο άρθρο κριτικής των ταινίων που είδα μέσα στο 2024. Αλλά μια ευκαιρία να μοιραστώ τι μου άρεσε και να μιλήσω γι’αυτό. Στην τελική, δεν χρειάζεται να δούμε τα πάντα. Έστω και μια ταινία να δούμε και να μας ταξιδέψει κατά την διάρκειά της, αρκεί. Τώρα αν ο στόχος στο Letterboxd είναι να δούμε 2 ταινίες μέσα στο 2025, ακόμα καλύτερα! Καλή χρονιά σε όλ@!!

Μιας και η χρονιά τελείωσε με EPIC, The Return και ανακοίνωση ταινίας για την Οδύσσεια από τον Nolan, ας κλείσουμε και ηχητικά με το έπος του Ομήρου.

The post The Movie Corner: Act IΙ για ταινίες του 2024 – Τα αγαπημένα appeared first on anthem.gr.

Η D23 Expo 2022 τελείωσε και φέρνει ορισμένους προβληματισμούς παρακολουθώντας την. Η Disney, έχοντας αγοράσει τα πάντα από στούντιο πλέον, είχε χωρίσει την παρουσίαση της σε κομμάτια με μια θεματική το καθένα. Για παράδειγμα, είχε ένα κομμάτι για την Marvel, ένα για τα Star wars και πάει λέγοντας. Το κομμάτι που με προβλημάτισε ήταν των live action ταινιών της. Ζήτημα πρώτο. Πόσες ταινίες ήταν ορίτζιναλ υλικό; Απάντηση: Μηδέν. Ναι, η Disney τα μόνα που ανακοίνωσε ήταν είτε sequels/prequels είτε remakes. Όμως, δεν έχω σκοπό να αγγίξω περιπτώσεις όπως το Hocus Pocus 2 ή το Disenchanted. Δεν είναι αυτές οι περιπτώσεις το πρόβλημα. Ίσα ίσα το αντίθετο. Το ζήτημα είναι τα live action remakes.

Το παρόν αυτού του περιέργου κόσμου

Πάμε να δούμε τι έχουμε. Το πιο ανώδυνο το Peter Pan & Wendy. Peter Pan ταινίες θα βγαίνουν μέχρι να εξαφανιστεί ο πλανητής οπότε ας συμβιβαστούμε με την ιδέα. Ήρθε απλά η σειρά της Disney. Περνάμε στο Snow White που απλά ανακοινώθηκαν οι δύο πρωταγωνίστριες. Με καλό μάτι της είδα και τις δύο, ειδικά της Gal Gadot στο ρόλο της κακιάς. Στη συνέχεια, υπάρχει το Little Mermaid. Μια χαρά είναι η Halle Bailey. Φέρνει σε γοργόνα, έχει φωνάρα, τι άλλο ζητάμε δεν ξέρω.

Πάμε στο ζουμί κι εκεί που θα έπρεπε να γίνει ντόρος. MUFASA: The Lion King. Πρώτον, τι τίτλος είναι αυτός;

Δεν ξέρω τι μανία έχει πιάσει το Χόλιγουντ να μας εξηγεί τους τίτλους τελευταία. Λες και δεν ξέρουμε ποιος είναι ο Mufasa ή με τι έχει σχέση. Ας το περάσουμε κι αυτό. Γιατί υπάρχει ένα prequel του Lion King; Σύντομη απάντηση: Γιατί άρμεγμα.

Πρώτη αποτυχημένη προσπάθεια στα live action remakes

Για την Disney τα mid 2010s δεν είναι η πρώτη φορά που δοκίμασε αυτή την διώδο αρμέγματος των franchises της. Η συγκεκριμένη εταιρεία έχει ένα τεράστιο πλεονέκτημα σε βάρος όλων των άλλων και το ξέρει. Μας μεγάλωσε. Πολλοί μπορούν να πουν ότι είχαν κάποιο χαρακτήρα ή σούπερ ήρωα που υπήρχε στην παιδική μας ηλικία. Αλλά κανείς δεν μπορεί με θράσος να έρθει να σου πει στην μούρη ότι εγώ σε πήρα από την κούνια και σε έφτασα μέχρι την ενηλικίωσή σου με οποιοδήποτε δυνατό τρόπο, ιστορία, τραγούδι, χαρακτήρα. Οπότε γιατί να κάτσει να σκεφτεί νέες ιδέες όταν έχει ήδη δοκιμασμένες λύσεις;

Έχουν περάσει χρόνια και ίσως να ξεχνάμε ότι πριν το Jungle Book του Favreau υπήρχε το Jungle Book του Sommers. Ναι ναι εκείνου που έκανε τα Mummy με τον Frazer. Πριν από την Cruella, υπήρχε το 101 Dalmatians και το 102 Dalmatians κανονικά σε live action μεταφορές με την θεάρα Glenn Close στον ρόλο της Cruella. Κι εκεί κάπου τέλος. Γιατί; Πολύ απλή απάντηση πάλι. Το box office. Το 102 Dalmatians, πέρα από κακή ταινία, δεν τα πήγε καν καλά σε εισπράξεις. Για τα δεδομένα της Disney πάντα και σε σύγκρινη με την επιτυχία της πρώτης ταινίας.

Το νέο στοίχημα

Ερχόμαστε, λοιπόν, στο 2010. Ένα μεγάλο στοιχήμα. Alice in Wonderland με Tim Burton στο τιμόνι και καστ που θα ζήλευε ο οποιοσδήποτε. Τελικό αποτέλεσμα, αν και η ταινία είχε ζητήματα στην αφήγηση μάζεψε πάνω από 1 δις στο box office. Οπότε άνοιξε τον δρόμο για ταινίες όπως η Maleficent, Cinderella, ξανά Jungle Book, Beauty and the Beast κλπ κλπ.

Πολυλογώ τόση ώρα γιατί θέλω να καταλήξω στο εξής. Δεν υπάρχει πρόβλημα στο να θες να κάνεις remake μιας παλιάς ταινίας. Ειδικά αν θες να προσφέρεις μια καινούργια οπτική σε αυτή. Όμως, κάθε μία από αυτές τις ταινίες είναι απλά προσπάθεια για περισσότερα λεφτά. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα το Lion King.

Είναι επιτυχία; Πρακτικά ναι γιατί το box office στο τέλος έδειξε πάνω από 1,6 δις δολλάρια. Καλλιτεχνικά όμως; Θα πω με απόλυτο τρόπο όχι. Ναι τεχνολογικά είναι κάτι το εντυπωσιακό. Είναι λες και βλέπεις πραγματικά ζώα. Όμως, αυτό είναι το θέμα. Δεν θέλω να δω ζώα. Δεν ψάχνω να δω ένα ντοκιμαντέρ. Ψάχνω να βρω κάποιους χαρακτήρες που τυχαίνει να είναι ζώα. Αντιθέτως, βλέπεις άψυχες υπάρξεις, χωρίς καμία έκφραση και που ο μόνος λόγος που ξεγελάς τον εαυτό σου ότι αυτό που έχεις μπροστά σου είναι ο Simba και όχι ένα τυχαίο λιοντάρι είναι επειδή μιλάει. Συγγνώμη, αλλά ούτε το πλήρωσα αυτό, ούτε μπήκα στον κόπο να το δω. Είναι προσβολή όχι μόνο για την πρωτότυπη ταινία αλλά για τον κινηματογράφο γενικότερο. Πρόκειται απλά για μια 3D animated ταινία που είναι τόσο φωτορεαλιστική ώστε να θυμίζει την πραγματικότητα.

Το ουσιαστικό πρόβλημα αυτής της υπόθεσης

Οπότε, όταν η ίδια η εταιρεία δεν σέβεται τον εαυτό της στο βωμό των χρημάτων, γιατί να την σεβαστούμε και να την προσκυνούμε σαν κοινό; Προβληματίζομαι πιο πολύ γιατί ενώ είναι κοινώς αποδεκτό ότι αυτές οι ταινίες στην καλύτερη περίπτωση είναι μέτριες, πάμε και πληρώνουμε εισιτήριο. Δεν θα κακολογήσω κάποιον που θα μου πει ότι σόρρυ ρε φίλε αλλά η Μικρή Γοργόνα είναι η αγαπημένη μου ταινία οπότε θέλω να την δω. Αλλά για μένα μετά χάνεις την βαρύτητά της η άποψή σου, αν το αποτέλεσμα είναι κακό. Συγγνώμη, η ιστορία δείχνει ότι αυτό είναι το σύνηθες κι εσύ μόλις το στήριξες κιόλας για να συνεχίσει να γίνεται. Δεν θα κάτσω καν να αριθμήσω πόσες ταινίες έχουν σκοπό να βγάλουν. Το μόνο που θα πω είναι ότι στον ορίζοντα υπάρχει και ένα Lilo & Stitch…

Για να μιλήσουμε και λίγο ρεαλιστικά, στην τελική πολυεθνική είναι τα λεφτά θα κοιτάξει. Αυτό που έχω παράπονο και ζητάω να σκεφτούμε καλύτερα είναι πως αντιμετωπίζουμε εμείς τις πρωτότυπες ταινίες και γενικότερα το κόσμο του animation. Κάποια στιγμή πρέπει να ξεκολλήσει το κεφάλι μας και να αντιμετωπίσουμε το animation ως αυτό που είναι. Δηλαδή ένα μέσο. Δεν είναι μια υποκατηγορία. Είναι ένα μέσο για να πεις μια ιστορία. Αυτή ναι μπορεί να έχει ως κοινό τα παιδιά, αλλά μπορεί να έχεις στόχο τους ενηλικές. Εκτός αν πιστεύουν μερικοί, μένοντας σε ντισνεϊκό κλίμα, ότι η Παναγία των Παρισίων είναι παιδική ταινία. Εκείνες οι ταινίες όπως το Lion King, το Beauty and the Beast και πολλές ακόμα ήταν άρτιες σαν καλλιτεχνικό αποτέλεσμα. Τις αγάπησε ο κόσμος γιατί ήταν υπέροχες ταινίες. Τελεία. Όχι γιατί μια εταιρεία τους πουλούσε νοσταλγία σε μοντέρνο περιτύλιγμα.

Μια ματιά στο μέλλον

Για να κλείσουμε με μια αισιόδοξη νότα ας μιλήσουμε λίγο για Pixar. Το συγκεκριμένο στούντιο είναι ο λόγος που έχεις να αναμένεις κάτι καλό από τον κολοσσό στον οποίο ανήκει. Οπότε θέλω να κάνω shoutout, όπως λένε στο χωριό μου, σε κάποια projects που περιμένω. Πρώτον και σημαντικότερο για μένα, Win or Lose. Είναι η πρώτη σειρά μεγάλου μεγέθους της Pixar. Αφορά μια παιδική ομάδα softball. Όλα τα επεισόδια διαδραματίζονται μέσα στην διάρκεια της ίδιας βδομάδας. Η ιδιαιτεραίοτητα είναι πως κάθε επεισόδιο αφορά την οπτική ενός συγκεκριμένου ατόμου. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να αλλάζει το καλλιτεχνικό στυλ του κάθε επεισοδίου. Δεύτερον, το Elio. Είναι η ιστορία ενός παιδιού που καταλάθος πάει στο διάστημα και γίνεται πρέσβης της Γης. Τρίτον, φυσικά το Inside Out 2. Ναι, δεν έχω μεγάλη συμπάθεια στην σκέψη ότι η Pixar αναλλώνεται σε sequels, αλλά μεταξύ μας δύσκολα κάνει κακή συνέχεια για ήδη αγαπημένη ταινία.

ΥΓ. Δεν θα μπω στην διαδικασία να συζητήσω γιατί η Ariel άλλαξε χρώμα δερμάτος σοβαρά με κάποιον. Καλό θα ήταν όμως να υπάρχει μια γενικότερη κουβέντα για το τι εταιρεία είναι η Disney. Να μιλήσουμε πχ για το πως έγιναν τα γυρίσματα στο Mulan. Να κάτσουμε να συζητήσουμε για τους animators και τι συμπεριφορές ανέχονται είτε στις συνθήκες εργασίας είτε σε καλλιτεχνικές παρεμβάσεις. Υπάρχουν πολλά παραπάνω θέματα απ’ότι νομίζουμε κι εμείς στεκόμαστε στο ένα που κάνει θόρυβο. Στην τελική είναι θέμα μόνο για όσους θέλουν να το κάνουν.

The post The Movie Corner: Ο “λατρεμένος” κόσμος των live action μεταφορών της Disney appeared first on anthem.gr.

Καλή χρονιά σε όλους! Τις τελευταίες μέρες οφείλω να πω πως εκτός του άρθρου με τα καλύτερα της χρονιάς, έκανα ολιγοήμερες διακοπές από την αρθρογραφία και ξεκουράστηκα σε πολύ μεγάλο βαθμό. Ελπίζω το ίδιο να κάνατε κι εσείς και να είστε έτοιμοι να υποδεχθείτε τη νέα χρονιά. Στα δικά μας τώρα, όλες μου οι στήλες επιστρέφουν σύντομα με νέα Six Songs, Unstable Show και Ranking να είναι στα σκαριά.

Όσο για σήμερα, το τελευταίο μέρος του αφιερώματός μας στις ταινίες του 2018 είναι εδώ. Λόγω του ότι ο χρόνος μου ήταν περιορισμένος και λόγω του προγραμματισμού δημοσίευσης των υπόλοιπων μερών του αφιερώματος, αποφάσισα να μην κατηγοριοποιήσω όσες ταινίες είδα τους τελευταίους δύο μήνες, αλλά να τις βάλω σε ένα άρθρο, καθώς η περίοδος Νοεμβρίου-Δεκεμβρίου είναι πάντα καλή περίοδος τόσο για Oscar baits όσο και για blockbusters. Πάμε να δούμε λοιπόν συνοπτικές κριτικές για τις ταινίες αυτής της περιόδου.

Τα είπαμε και στην κριτική της ταινίας μαζί με τον Τζανέτο, ας τα πούμε μία τελευταία φορά. Μακράν η πιο απογοητευτική φετινή ταινία βάσει προσδοκιών και σίγουρα η χειρότερη του Wizardring World. Άπειρες ιστορίες χωρίς λόγο ύπαρξης, αδύναμοι χαρακτήρες οι περισσότεροι που εμφανίζονται, ένας μέτριος κακός στο πρόσωπο του Grindelwald, μηδενική συνοχή και κάκιστος ρυθμός. Είχε σκηνές που μας θύμισαν παλιό καλό Hogwarts και ο Dumbledore του Jude Law ήταν ελπιδοφόρος, αλλά το σενάριο της Rowling χαντάκωσε την ταινία. Για να μην αναφέρω την απαράδεκτη τελική αποκάλυψη, γιατί ακόμα τσαντίζομαι. Στο όνομα ενός cliffhanger γκρεμίστηκε η μυθολογία που αγαπούσαμε και λατρεύαμε από παιδιά. Όπως και να ‘χει το τελικό αποτέλεσμα είναι πολύ κακό και θεωρώ πως χρειάζονται πολύ σημαντικές αποφάσεις για αλλαγές.

Το πρώτο Creed μέσα από την ιδιαίτερη σκηνοθετική ματιά του Ryan Coogler αναρριχήθηκε μεταξύ των καλύτερων ταινιών του franchise του Rocky. To sequel μπορεί να μην έχει τον Coogler, αλλά έχει τον συγκλονιστικό Michael B. Jordan και τον Sylvester Stallone να δίνουν φοβερές ερμηνείες, ενώ είναι γεγονός η επιστροφή του Ivan Drago από το Rocky IV, ο οποίος ζητάει εκδίκηση. Η ιστορία είναι πολύ πιο ώριμη σε σχέση με άλλες ταινίες του franchise, βασίζεται στις διαπροσωπικές σχέσεις των πρωταγωνιστών και τις συγκρούσεις χαρακτήρων, ενώ έμφαση έχει δοθεί στο να είναι καλογυρισμένες και με σαφή χορογραφία οι σκηνές με το boxing. Αν και το μοτίβο που ακολουθεί για την ανάπτυξη της, είναι γνωστό τόσο σε sports movies όσο και ταινίες της ίδιας της σειράς, είναι πολύ ιδιαίτερη και διασκεδαστική και αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στο δέσιμο του θεατή με τους χαρακτήρες. Ένα sequel που αξίζει να δεις, μία ιστορία που εξελίσσεται συνεχώς και για την οποία θα θέλαμε σύντομα να υπάρξει συνέχεια.

Αγαπάω σχεδόν ό,τι έχει βγάλει η Disney στον τομέα του animation, γι’ αυτό δεν υπήρχε περίπτωση να χάσω το sequel του Wreck it Ralph, καθώς η πρώτη ταινία με είχε εντυπωσιάσει με την εφευρετικότητα της. Η δεύτερη χτίζει περισσότερο ανάμεσα στη σχέση του Ralph με τη Vanellope, αλλά δυστυχώς με τον λάθος τρόπο και ταυτόχρονα συνεχίζει να βρίσκει τρόπους να παρουσιάζει έξυπνα το Ίντερνετ και τις αλληλεπιδράσεις των ανθρώπων με αυτό. Η πλοκή μεταφέρει συνεχώς τους ήρωες από το ένα μέρος στο άλλο με πολύ αστείους τρόπους κάνοντας αναφορές σε διάφορες συμπεριφορές της διαδραστικής σχέσης που έχουμε με το Διαδίκτυο, ενώ τα pop culture references είναι άπειρα. Δεν προτείνω την ελληνική μεταγλώττιση, αλλά την αγγλική εκδοχή. Συνολικά, η ταινία είναι κατώτερη της πρώτης, πάει καλά μέχρι ενός σημείου, αλλά σύντομα η λανθασμένη ανάπτυξη των χαρακτήρων των πρωταγωνιστών οδηγεί σε λάθος αποφάσεις και βαρετά αποτελέσματα. Θα μπορούσε να επενδύσει περισσότερο στη νοσταλγία και δεν το έκανε και το αποτέλεσμα είναι απλώς μέτριο προς καλό.

Η DC πατάει επιτέλους γερά στα πόδια της. Το Aquaman είναι η δεύτερη ταινία της μετά το Wonder Woman που κερδίζει την αποδοχή κοινού και κριτικών και φυσικά υπάρχουν λόγοι γι’ αυτό. Ο James Wan χωρίς τις παρεμβάσεις στελεχών της εταιρείας αναπτύσσει σκηνοθετικά την ταινία όπως θεωρεί ο ίδιος ότι πρέπει και δεν κάνει λάθη. Είναι εντυπωσιακό το ότι είναι πρώτη ταινία όπου τόσο μεγάλο μέρος της δράσης και σκηνών όπου οι χαρακτήρες συζητούν, διαδραματίζονται κάτω από το νερό, ωστόσο τα εφέ και τα κάδρα της είναι εξαιρετικά. Κάτι που λάτρεψα ήταν η πολύ πιστή απόδοση των χαρακτήρων και του design τους βάσει του κόμικ με τη Mera και τον Black Manta (που ήταν τέλειος) να μοιάζουν σαν να βγήκαν από τις σελίδες κάποιου κόμικ. Ο Jason Momoa απολαμβάνει το ρόλο του, καθώς μπορεί να μην είναι τρομερός ηθοποιός, αλλά είναι ιδανικός για τον χαρακτήρα του Aquaman, συμβάλλοντας εξαιρετικά σε αυτό cool redesign του ήρωα. Επιτέλους ταινία της DC με πλούσια χρώματα, με fun προσέγγιση και συμπαθείς χαρακτήρες, μας αρέσει η σκοτεινίλα, αλλά περισσότερο μας αρέσουν καλές ταινίες και το Aquaman είναι τέτοια.

Αναμφίβολα η έκπληξη της χρονιάς. Είχα δει τα επεισόδια του Ultimate Spider-Man που αφορούσαν το Spider-Verse και τα λάτρεψα, αλλά αυτό ήταν το κάτι άλλο. Μιλάμε για μια 100% διασκεδαστικότατη υπερηρωική περιπέτεια που στέκεται επάξια δίπλα σε live-action φετινές ταινίες. Έχει πάρα πολλούς συμπαθητικούς χαρακτήρες, τις σχέσεις των οποίων χτίζει πολύ όμορφα και επενδύει προκειμένου εκτός από το να σε κάνει να γελάσεις, να σε συγκινήσει. Οι κακοί είναι φοβεροί και κάποιοι εξ αυτών έχουν υποστεί πολύ πρωτότυπα redesigns. Κάθε σκηνή ντύνεται υπέροχα από pop, R&B και hip-hop κομμάτια και το χιούμορ που είναι αναπόσπαστο μέρος της μυθολογίας του Ανθρώπου-Αράχνη ήταν πάρα πολύ ωραίο με πολλά references σε άλλες ταινίες. Σκηνοθετικά αυτό που μου άρεσε είναι το πως πειραματίστηκαν οι σκηνοθέτες με το animation ανάλογα με το ποιος Spider-Man εμφανιζόταν στην οθόνη, ενώ είχε ένα πολύ συγκινητικό cameo από τον Stan Lee. Ένα μικρό αριστουργηματάκι, για το οποίο περιμένω εναγωνίως sequel.

Δε μπορώ να πω ότι το Bumblebee είχε δύσκολο έργο στο να ξεπεράσει οποιοδήποτε Transformers του Michael Bay. Με τον Travis Knight να σκηνοθετεί εξαιρετικά, η ταινία μπορεί όπως και οι προκάτοχοί της να βασίστηκε σε χαρακτήρες ανθρώπους και στον αμερικάνικο στρατό, αλλά το χειρίστηκαν πολύ καλύτερα. Αφενός η Charlie και οι γονείς, όπως και ο Memo είναι τρομερά συμπαθητικοί χαρακτήρες (σε αντίθεση με τον Shia LaBeouf και τους ηλίθιους που είχε για οικογένεια), ενώ η σχέση της πρώτης με το ρομπότ αναπτύσσεται εξαιρετικά μέσα στην ταινία. Ο Knight φροντίζει σε κάθε σκηνή να εξισορροπήσει το οικογενειακό δράμα της πρωταγωνίστριας με την αλληλεπίδραση της με το ρομπότ και το καταφέρνει εξαιρετικά. Αφετέρου ο John Cena παίζει έναν πράκτορα και είναι όπως πάντα γαμάτος οπότε θα δεχτώ τις σκηνές με τα φαντάρια αν είναι να τους οδηγεί ο Big Match John. Οι σκηνές με ρομπότ είναι πιο σαφείς σε σχέση με το παρελθόν και τα πλάνα είναι πανοραμικά και πεντακάθαρα με τα πολύ υψηλού επιπέδου εφέ νααναδεικνύουν τόσο αυτά, όσο και το design και τη μεταμόρφωση των ρομπότ που περνάει σε μία νέα λογική, πιο κοντά στο κλασικό καρτούν. Εκτός αυτού, έχει νοσταλγικό 80s soundtrack που πάντα μου αρέσει. Για εμάς που γουστάραμε μικροί τα Transformers μας σεβάστηκε απόλυτα, αφού το Bumblebee είναι γενικά διασκεδαστικό, ενώ ταυτόχρονα επιτυγχάνει το να σε συγκινήσει και να σε κάνει να νοιαστείς για τους χαρακτήρες και τους Autobots.

Αυτό ήταν λοιπόν το αφιέρωμα για τις ταινίες του 2018. Έσπασε σε τέσσερα μέρη με τις ταινίες να χωρίζονται αρκετά. Ελπίζω να σας άρεσε και εύχομαι το 2019 να είναι μία χρονιά με πολλές κριτικές και πολλά αφιερώματα!

The post The Movie Corner: Συνοπτικές κριτικές για ταινίες του 2018 – Ταινίες Νοεμβρίου-Δεκεμβρίου appeared first on anthem.gr.

Το δεύτερο μέρος του αφιερώματος σχετικά με τις ταινίες του 2018 είναι εδώ! Στην προσπάθεια να ομαδοποιήσω τις φετινές ταινίες, αποφάσισα δώσω σε κάποιες την ταμπέλα του geek λόγω της θεματολογίας ή του fan base που τις στηρίζει και πήγε να τις δει. Ορίστε λοιπόν οι κριτικές για πέντε geek movies που είδαμε σαν σωστοί νέρντουλες και φέτος! Α και να μην ξεχνιόμαστε, #subscribetopewdiepie.

Ε καλά μπαίνοντας στην αίθουσα δεν περίμενα να δω και το Lord of the Rings, ούτε καν είχα απαιτήσεις να υπάρχουν ψήγματα ποιότητας όπως στην πρώτη ταινία του Del Toro. Προφανώς είναι πολύ κατώτερο του προκατόχου του, σεναριακά μπάζει, οι ερμηνείες είναι μέτριες και ανά στιγμές μοιάζει υποτονικό, ωστόσο τα εφέ είναι εξαιρετικά και αυτός είναι ο λόγος που πήγε ο κόσμος να δει την ταινία στο σινεμά. Γνωρίζοντας ότι ο Del Toro, η αισθητική του και οι επιρροές του λείπουν, απλά θα πας να ικανοποιήσεις τον 6χρονο που κρύβεις μέσα σου με το να δεις Γιγάντια Ρομπότ εναντίον Γιγάντιων Τεράτων. Βασικά δεν το βλέπεις και στο Youtube τώρα που τα λέμε;

Ένα μεγάλο διαμαντάκι, το οποίο μας ήρθε δια χειρός Spielberg και το οποίο λάτρεψα για κάθε δευτερόλεπτο που το έβλεπα! Για όσους σας άρεσε, σας προτείνω ανεπιφύλακτα το βιβλίο του Ernest Cline που υπογράφει και το σενάριο. Πιστέψτε με το βιβλίο είναι πολύ διαφορετικό, πολύπλοκο και ακόμα καλύτερο! Αυτή η ταινία ήταν τίγκα στα easter eggs, σεβάστηκε όλους τους νέρντουλες της Γης από τον manga weeaboo κολλημένο μέχρι τον αμαξοκάγκουρα και τον φαν των υπερηρωικών, έδωσε σκηνές που ήταν πραγματικό eye candy, έπλεξε άψογα τη δράση στον πραγματικό με τον εικονικό κόσμο και όταν βγήκαμε από την αίθουσα, ήμασταν απίστευτα διψασμένοι για ένα sequel. Φοβερή ταινία, αξίζει να τη δείτε, σίγουρα θα έχει κάποια αναφορά σε αγαπημένο σας franchise, κόμικ, ταινία ή ήρωα!

Πέσανε όλοι να το φάνε το Solo. Δε φτάνει που υπήρξαν προβλήματα κατά τη διάρκεια της παραγωγής και βγήκε τουλάχιστον ένα αξιοπρεπές αποτέλεσμα, οι Ιντερνετάκηδες και όσοι ακόμα είναι θιγμένοι που το The Last Jedi κατούρησε το κάθε σκατοfan theory, φρόντισαν για καλό θάψιμο (της ταινίας και επερχόμενων projects της Disney με τη LucasFilms που ίσως οδηγούσαν σε καλύτερα αποτελέσματα. Thank you Internet). Παρ’ όλα τα λάθη που έκαναν οι παραγωγοί, τη λάθος ημερομηνία κυκλοφορίας, τις αλλαγές σκηνοθετών κτλ θα έλεγα ότι αυτό που είδαμε ήταν τίμιο. Προφανώς δεν ήταν η καλύτερη ταινία ανθολογίας της σειράς, το Rogue One ήταν πολύ καλύτερο, αλλά είχε μία ωραία ιστορία, είχε καλούς χαρακτήρες και μπορεί να μην υπήρχε το Star Wars feeling, αλλά εν τέλει δεν είδαμε και το Phantom Menace. Τώρα για το τι μέλλει γενέσθαι, ας περιμένουμε.

Αν όχι η πιο χαζή ταινία που είδα τα τελευταία χρόνια, για φέτος έχει την πρωτιά. Και δεν καταλαβαίνω γιατί τα πήγε τόσο άσχημα, ενώ είχε καλό σκηνοθέτη και σχετικά ωραία βασική ιδέα. Στο πρώτο μισό τα πηγαίνει καλά, έχει τις συγκινητικές στιγμές της και ταυτόχρονα πολύ καλή σκηνοθεσία με τα κατάλληλα σκοτεινά χρώματα και το σωστό τόνο. Στο δεύτερο μισό τα κάνει πιο μπουρδέλο και από μεγαλοπαράγοντες ποδοσφαιρικής ομάδας όταν πουλάνε εντεκαδάτους παίκτες. Το σενάριο γίνεται απίστευτα ηλίθιο, υπάρχουν κάποια twists τόσο χαζά και χωρίς κανένα λόγο ύπαρξης, η δράση περιορίζεται σε μία βίλα, οι χαρακτήρες εκτός Chris Pratt είναι τόσο αντιπαθητικοί που θες να πάρεις φωτογραφία τους και να την προσαρμόσεις στο στόχο που πετάς βελάκια και το τέλος είναι μία παπαριά και μισή. Να μη συζητήσω για μερικές “αποκαλύψεις” που αντί να σε σοκάρουν, σε έκαναν να κλαις από τα γέλια. Αυτό το franchise πρέπει απλά να καταλάβει πόσο το έχει παρατραβήξει και να σταματήσει να βασίζει τη φήμη της στο αριστούργημα του Spielberg.

Ο Brad Bird επιστρέφει για να σκηνοθετήσει το sequel που μας γαλούχησε πριν 14 χρόνια, ετοιμάζοντας μία ακόμα υπερηρωική ταινία που θα ζήλευαν μεγάλα στούντιο εκεί έξω. Το animation περνάει σε άλλο επίπεδο πλέον με κάθε λεπτομέρεια να φαίνεται υπέροχα αποτυπωμένη, ενώ η ιστορία της οικογένειας βρίσκεται πλέον σε μία τελείως διαφορετική βάση. Συνεχίζουμε να λατρεύουμε τον Jack-Jack και τον Κύριο Απίθανο που σε αυτήν την ταινία έχει τα ψυχολογικά του, καθώς πρέπει να βλέπει τη γυναίκα του να σώζει τον κόσμο, ενώ ο ίδιος φροντίζει την ανατροφή των παιδιών του. Έχει μερικά πολύ ωραία twists, τρομερές σκηνές δράσης και σενάριο πολύ υψηλού επιπέδου. Μία animated ταινία που αξίζει το Όσκαρ, ένα ακόμα αριστούργημα της συνεργασίας Pixar-Disney.

Στο επόμενο μέρος του αφιερώματος θα δούμε διάφορες random ταινίες όπως κωμωδίες, θρίλερ, βιογραφίες, ενώ τον Ιανουάριο θα τελειώσει με τις ταινίες που είδαμε Νοέμβρη και Δεκέμβρη.

The post The Movie Corner: Συνοπτικές κριτικές για ταινίες του 2018 – Geeky Movies appeared first on anthem.gr.