Περιστέρι. Σπίτι γιαγιάς. Κάπου το 2004 ή 2005. Η τηλεόραση προφανώς ανοιχτή και το ζάπινγκ συνεχόμενο. Κάπου εκεί έπεσα στο TV Magic. Μαγικό κανάλι για όποιον το έχει ζήσει. Το TV Magic ήταν για πολλούς από εμάς η πρώτη μας επαφή με το WWE και το wrestling. Για όλους εμάς που αγαπήσαμε αυτό το σπορ, που το βλέπουμε και το στηρίζουμε ακόμα. Στο TV Magic βλέπαμε Smackdown και μάθαμε για τον Rey Mysterio, τον Undertaker, τον Edge, τον Batista και πολλούς ακόμα.

Την πρώτη φορά που είδα ωστόσο, στην τηλεόραση έπαιζε ο John Cena, νομίζω μαζί με τους F.B.I. Μου έκανε τρομερή εντύπωση όταν τον είδα. Η βερμούδα, το καπέλο, το ραπ στυλάκι, το σώμα του. Ο John Cena ήταν ο ορισμός του coolness και παρέμεινε αυτό παρά την πιο PG κατεύθυνση που πήρε αργότερα. Όσο έβλεπα Smackdown σε αυτό το κανάλι, ο Cena ήταν πάντα για μένα αυτός που ξεχώριζε. Κάπως έτσι έγινε ο αγαπημένος μου wrestler.

Χρόνια μετά…

Τα χρόνια πέρασαν. Άλλοτε έβλεπα WWE, άλλοτε σταματούσα μέχρι και το 2012 όταν γύρισα μια και καλή. Στο μεταξύ ο Cena έμοιαζε με τα χρόνια να αλλάζει. Ίσως φλωροποιήθηκε. Ίσως ο χαρακτήρας του Doctor of Thuganomics που πολλοί λατρέψαμε να έπρεπε να πάει προς μία άλλη κατεύθυνση. Στο wrestling δεν ήμουν ποτέ με αυτούς που η εταιρία έβλεπε σαν δικά της παιδιά. Αλλά με τον Cena αυτό διαφοροποιήθηκε.

Όσοι δεν βλέπουν WWE ή μάλλον όσοι βλέπουν το wrestling σαν μια καρικατούρα και “Έλα μωρέ, στημένα είναι όλα” δε μπορούν να καταλάβουν αυτό που λέω. Δεν μπορούν να καταλάβουν πόσο αδιανόητο ταλέντο είναι ο John Cena. Δεν μπορούν να πιάσουν τι έκανε, πως έσπασε την εσωστρέφεια της βιομηχανίας, πως πήγε το wrestling πολλά βήματα παρακάτω.

Όλα όσα έγιναν την περίοδο από το 2006 έως και το 2014 περίπου είχαν δαιμονοποιήσει τον Cena στα μάτια των οπαδών. Τον έκαναν να φαίνεται ένας clean cut company man που έθαβε νεότερους παλαιστές και έβαζε το χεράκι του στο να βγαίνει ο ίδιος από πάνω. Ίσως σε κάποιες περιπτώσεις να ίσχυε κιόλας, αλλά ο Cena ήταν πάντα αυτό. Ένας στρατιώτης που θα έκανε το καλύτερο για την εταιρία που δουλεύει. Με τα χρόνια έκανε το καλύτερο και για τη βιομηχανία συνολικά.

Shifting the narrative

Μπορώ να πω ότι η μεγάλη αυτή αλλαγή έγινε κάπου το 2015 με το εξαιρετικό US title run του. Ο Cena σταμάτησε να πρωταγωνιστεί για τα μεγάλα πρωταθλήματα και με έναν midcard τίτλο μετά από 11 χρόνια έκανε αυτό στο οποίο έγινε εξαιρετικός. Έδωσε τα φώτα και το spotlight του σε νεότερους αθλητές. Dean Ambrose, Cody Rhodes, Cesaro, Sami Zayn και πόσοι ακόμα αγωνίστηκαν με τον Cena και όλα τα ματς ήταν πολύ ποιοτικά.

Το πιο ωραίο όμως ήταν ότι όσο προχωρούσαν τα χρόνια, ο Cena έδειχνε ότι θέλει να μάθει περισσότερα. Προσέγγιζε το wrestling ως μαθητής, όχι ως δάσκαλος. Τον κατηγορούσαν ότι δεν ήξερε να παλεύει, ότι έκανε μόνο πέντε κινήσεις σε όλα τα ματς. Και εκείνος τους διέψευδε συνεχώς. Εξελισσόταν, πρόσθετε πράγματα στο moveset του, άλλαζε. Την περίοδο 2011-2013 μας έδωσε μερικά από τα καλύτερα ματς της δεκαετίας με τον CM Punk.

Μάθαινε πράγματα στους νέους, αλλά ταυτόχρονα μάθαινε και ο ίδιος από εκείνους. Κατάφερε όλοι του οι haters σιγά σιγά να τον παραδεχθούν. Άρχισε να χάνει συχνότερα έχοντας παραδώσει ματσάρες. Με τον AJ Styles μας χάρισε μια πραγματικά σπουδαία κόντρα. Με τον Bray Wyatt μας έδωσε το πιο περίεργο, storyline driven cinematic αριστούργημα που έχουμε δει. Με τον Kevin Owens παρέδωσε την ίσως πιο υποτιμημένη τριλογία στην ιστορία του wrestling. Η λίστα είναι ατελείωτη.

Δίνοντας το κίνητρο

Το πιο τρελό με τον Cena ήταν πως δεν είχε ανάγκη να κάνει τίποτα από όλα αυτά. Θα μπορούσε να είναι ο ίδιος χαρακτήρας, με τις ίδιες κινήσεις και το ίδιο attitude. Εκείνος όμως έκανε πολλά για το άθλημα που αγαπούσε. Το 2017 όταν έπρεπε πλέον να παραδώσει τη σκυτάλη στον Roman Reigns, επέλεξε να το κάνει με τον σκληρό τρόπο.

Τότε ο Reigns ήταν επιλεγμένος να γίνει το νέο πρόσωπο της εταιρίας, αλλά η αποδοχή του από τον κόσμο ήταν μηδαμινή. Στην κόντρα του με τον Cena, o John έκανε αυτό που πρέπει να κάνει κάθε σωστός μέντορας. Δεν βοήθησε τον Roman με γλυκόλογα. Όταν τον είδε να δυσκολεύεται και να αγχώνεται με το promo του, του έδειξε τον δύσκολο δρόμο.

Βγήκε εκτός σεναρίου, τον έκραξε, τον κονιορτοποίησε. Πολλοί τότε σκέφτηκαν ότι και να κερδίσει το ματς ο Roman, έχει τελειώσει. Δεν ίσχυε. Ο Cena ήξερε τι έκανε. Εκείνο το βράδυ έδωσε στο επόμενο πρόσωπο της εταιρίας την ευκαιρία να καταλάβει ότι τίποτα δεν τελειώνει με το χρίσμα. Τον ώθησε να δουλέψει περισσότερο, να γίνει καλύτερος και μετά από χρόνια να μετατραπεί στον Tribal Chief, ίσως τον πιο πολύπλοκο χαρακτήρα και πρωταγωνιστή στην καλύτερη ιστορία που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια. Αυτός ήταν ο Cena. Ο άνθρωπος που δούλεψε πολύ και έπρεπε να σου δείξει τι πρέπει να κάνεις και εσύ.

Και μιας και λέμε για μικρόφωνο…

Ωραίο το παλαιστικό κομμάτι, αλλά κάποια στιγμή πρέπει να μιλάμε λίγο και για τα promos. Μπορεί να είσαι εξαιρετικός παλαιστής, αλλά αν ανοίγεις το στόμα και δεν τα λες καλά, δύσκολο να σε πάρουν σοβαρά. Το πιο τρελό με τον Cena είναι ότι δε συζητιέται αρκετά ότι δεν είναι απλά καλός με ένα μικρόφωνο στο χέρι. Είναι ο καλύτερος που έχουμε δει.

Σκεφτείτε απλώς τι έχει κάνει αυτός ο άνθρωπος. Είχε απέναντί του τον The Rock που έχει καταστρέψει καριέρες με ένα μικρόφωνο, και τον κόμπλαρε βγάζοντας τον εκτός σεναρίου. Είχε απέναντι του CM Punk και Paul Heyman, δύο ανθρώπους που ο συνδυασμός τους στα promos είναι τρομακτικός, και τους κόντραρε στα ίσια μόνος του.

Είχε απέναντι του τον Tribal Chief Roman και τον έκανε να φαίνεται λιγότερο επιβλητικός. Πήγε στον Austin Theory και σχεδόν τον τελείωσε παρ’ ότι ήθελε να τον βοηθήσει. Ο εξαιρετικός Miz έμοιαζε μικρός μπροστά του. Απέναντι στον Cena δεν πήγαινες να κερδίσεις το promo battle. Αν ήσουν καλός, απλά θα ισοφάριζες και δε θα ήσουν πανωλεθρίας.

Ο Styles, o Ambrose, ο Cody και πολλοί ακόμα έπρεπε να δώσουν ένα από τα καλύτερα promos της καριέρας τους για να ανταγωνιστούν ένα απλό δικό του promo . Ο Cena δεν ήταν απλά καλός σε αυτόν τον τομέα. Ήταν ο καλύτερος. Ακόμα και φέτος, με την άκρως αποτυχημένη προσπάθεια του WWE να τον παρουσιάσει σαν κακό σε μια φοβερή κίνηση που έγινε μόνο για το σοκ, ο Cena ξεχώρισε.

Πήγε στα κοινά της Ευρώπης, γνωστά για την έντασή τους και έκανε ό,τι ήθελε. Δεν είχε σημασία τι έλεγε. Το κοινό απλά ακολουθούσε τον ρυθμό που ο ίδιος επέβαλλε. Ήταν ακραία πειστικός, ακραία επιθετικός, την είπε ακόμα και σε παιδί που φορούσε μπλούζα του. Και όταν στην εταιρία κατάλαβαν ότι τα σκάτωσαν, ξέρετε τι έκανε;

Πήγε απέναντι στον Cody Rhodes και μέσα σε λίγα λεπτά έδωσε ένα από τα καλύτερα και πιο όμορφα face promos όλων των εποχών. Χρειάστηκε μια κίνηση και μισή ώρα με το μικρόφωνο για να πείσει τους πάντες πως πλέον είναι κακός. Και μετά από μερικούς μήνες ήθελε μόνο δέκα λεπτά για να κάνει ξανά τον κόσμο να φωνάζει με κραυγές το όνομα του. Ποιος να συγκριθεί μαζί του;

Όχι το retirement tour που άξιζε, αλλά…

Έχουν ακουστεί πολλά για το WWE και το booking του φέτος. Δε θα τα αναλύσω τώρα. Το ζήτημα είναι ότι ο Cena έπεσε σε κακή περίοδο δημιουργικά. Δυστυχώς υπήρχαν πολλές αστοχίες φέτος. Από τη μία προτιμήθηκε να μην κερδίσει ο ίδιος το Royal Rumble ισοφαρίζοντας τον Steve Austin στις τρεις νίκες, από την άλλη η νίκη στο Elimination Chamber και το heel turn μετά θα μείνουν για πάντα στη μνήμη μας.

Βέβαια όπως φάνηκε όλο αυτό έγινε για το γρήγορο και φθηνό virality. Δε συνέχισε κάποια καλή ιστορία. Ακόμα και τα τελευταία του ματς με τον CM Punk και τον Orton ήταν απογοητευτικά σε θέμα γραψίματος. Είχαμε ανούσιο team up και μετέπειτα κόντρα με τον Logan Paul, μια ιστορία με τον R-Truth που δεν πήγε πουθενά, το χειρότερο ματς της χρονιάς με τον Lesnar και πολλά ακόμα. Χάθηκε πολύτιμος χρόνος για ουσιαστικότερα πράγματα.

Αυτός ο άνθρωπος όμως αποσύρθηκε με τους δικούς του όρους. Έκανε όσα ήθελε η εταιρία και ταυτόχρονα έκανε όσα ήθελε ο ίδιος. Μας έδωσε ένα τελευταίο κορυφαίο ματς με τον σπουδαίο AJ Styles. Έδειξε στον Cody πως είναι να είσαι σπουδαίος πρωταθλητής. Κέρδισε το Intercontinental championship που του έλειπε και ταυτόχρονα έδωσε στον Dominik Mysterio δύο ματς που ανεβάζουν ακόμα περισσότερο τις μετοχές του.

Δεν έχει καμία σημασία τι αποφασίζουν οι από πάνω. Αυτό προσπαθώ να σας δείξω σε όλο το κείμενο. Ο John Cena είναι τόσο σπουδαίος, τόσο ξεχωριστός, αγαπάει τόσο πολύ το wrestling που και σκατά να του έδιναν (που του έδωσαν) έκανε το καλύτερο δυνατό ώστε να φαίνονται σαν χρυσάφι. Το GOAT εκεί βασίζεται. Στο ότι δεν είναι ο Best. Είναι ο Greatest.

Το τέλος

Θέλω να πω κάτι για το τελευταίο ματς. Έχει μια αίσθηση σπουδαιότητας όλο αυτό. Η είσοδος, το κοινό, το interaction με τον τύπο πίσω από την κάμερα, οι αγκαλιές με θρύλους στις πρώτες θέσεις. Ο Gunther ήταν ο σωστότερος αντίπαλος από όλες τις απόψεις. Το ματς ίσως δεν ήταν το πιο θεαματικό, αλλά είχε πάνω του μια αστρόσκονη, μια ιδιαιτερότητα. Ήταν το φινάλε ενός σπουδαίου.

Με το τέλος και το tap out ξέρω ότι πολλοί έχετε αντιδράσεις. Θα σας πω εγώ κάτι. Δε με πείραξε το tap out, αλλά ότι δεν χτίστηκε πολύ. Ο Cena τα έκανε όλα σωστά. Αν τον είχαμε δει να σηκώνεται 2-3 φορές από το sleeper, να κάνει AA, ο Gunther να κάνει συνεχώς kick outs και μετά να ρίχνει αυτό το χαμόγελο παραδοχής της ήττας και να χάνει, θα το έπαιρνε λίγο καλύτερα το κοινό. Δε με πείραξε όμως η παραίτηση. Έτσι έπρεπε να φύγει. Δείχνοντας τον δρόμο και κάνοντας το σωστό.

Πάντα έλεγε Never Give Up. Στη ζωή του το κράτησε. Δεν παραιτήθηκε ποτέ. Είναι πάντα δίπλα στους φανς, σε events, στα παιδάκια από το Make A Wish. Όμως στο wrestling μας δίδαξε ότι κάποια στιγμή υπάρχει και το τέλος. Το βλέμμα του είναι όλα τα λεφτά. Το αποδέχθηκε. Ήξερε ότι τελείωσε. Χαμογέλασε. Και παραιτήθηκε. O κόσμος σοκαρίστηκε όσο πίσω έπαιζε η Symphony No. 9. How poetic.

John Cena ευχαριστώ

Από εμένα προς τον GOAT μου θέλω να πω μερικά ευχαριστώ και ας είναι λίγο σαν έννοια για όσα πρόσφερε. John Cena ευχαριστώ για εκείνα τα απογεύματα στο σπίτι της γιαγιάς που με έκαναν να αγαπήσω το wrestling. Ευχαριστώ για τα feuds, τις ατάκες, τη μουσική σου που είναι iconic. Ευχαριστώ που έσπασες τα όρια της βιομηχανίας και σε όλα τα σπορ κάνουν το σήμα σου, λένε τα catchphrases σου.

Ευχαριστώ για όσους ενέπνευσες, όσους βοήθησες, όσους αύριο μεθαύριο θα πρωταγωνιστούν εξαιτίας σου. Ευχαριστώ που θύμισες να μην παραιτούμαστε, αλλά να προσπαθούμε πάντα. Ευχαριστώ για το περίεργο Instagram σου και τα φοβερά σου quotes στο Twitter. Ευχαριστώ για τα μεγάλα ματς, τις σπουδαίες στιγμές, τις κόντρες που άφησαν εποχή, τα promos που θα ακούμε και θα εντυπωσιαζόμαστε. Και ευχαριστώ που και στο Hollywood δείχνεις να διαλέγεις ωραίες δουλειές όπως το The Suicide Squad.

Θα τα πούμε στη μεγάλη οθόνη. Ίσως να σε δούμε ξανά και με ένα μικρόφωνο στο ρινγκ. Και όπως θα σε βλέπουμε εκεί μέσα δε θα ξεχνάμε ένα πράγμα. Ότι ήσουν όντως ο καλύτερος όλων των εποχών.

The post The Unstable Show: Ο άνθρωπος που δεν μπορούσες να δεις, αλλά κατάφερε τα πάντα #ThankYouCena appeared first on anthem.gr.

Πριν από μερικές εβδομάδες, σας ανακοινώσαμε πως το Anthems Radio Show θα σταματούσε στην ένατη του σεζόν στο Radioalchemy βγαίνοντας στον αέρα του σταθμού για μια τελευταία φορά. Την 1η Οκτωβρίου περάσαμε μαζί σας ένα μαγικό τρίωρο με εκπλήξεις, παλιούς συμπαραγωγούς μας, πολλούς καλεσμένους και φυσικά το σήμα κατατεθέν του Anthems: Καλή μουσική και ανελέητο τρολάρισμα στην επικαιρότητα.

Υπήρξαμε πάντα ανοικτοί να συνεχίσουμε την εκπομπή εφ’ όσον βρισκόντουσαν οι κατάλληλες συνθήκες και μας άρεσε το project. Με μεγάλη χαρά λοιπόν σας ανακοινώνουμε πως το Anthems Radio Show θα φιλοξενείται τις Τετάρτες από τις 19:00 έως τις 21:00 στο Favela Web Radio ξεκινώντας από την ερχόμενη Τετάρτη 29 του μηνός.

Μαζί μας, στην ομάδα της εκπομπής εντάσσεται ο Αγαμέμνονας Μητροβγένης, μέλος και αρθρογράφος του anthem.gr και συμπαραγωγός μας στο Radioalchemy με την εκπομπή Music Stories.Ως τριάδα πλέον θα επιστρέψουμε στη γνωστή συνταγή. Νέες και παλιές μουσικές διαδρομές που αγαπήθηκαν, αυθόρμητες συζητήσεις, καυστικό χιούμορ, ιστορίες από τη ζωή και την καθημερινότητα και την αυθεντική αίσθηση μιας παρέας που μοιράζεται εμπειρίες και στιγμές με το κοινό.

Παράλληλα τις γραφιστικές δημιουργίες και τις προωθητικές ενέργειες για τα social media της εκπομπής θα ετοιμάζει η φίλη και ακροάτρια Celestie Artwork με την ξεχωριστή της ματιά και άποψη.

Η 10η σεζόν του Anthems είναι εδώ και μαζί μας περιμένουμε να δούμε όλους εσάς που μας γεμίσατε με αγάπη τις τελευταίες εβδομάδες και συμβάλατε τα μέγιστα είτε με τα αστεία σας είτε με τα συγκινητικά σας μηνύματα στην τελευταία μας εκπομπή. Είμαστε εδώ για όσους αγαπούν τη μουσική, το καφρικο χιούμορ και την αυθεντική αίσθηση μιας μεγάλης ραδιοφωνικής παρέας.

Ραντεβού λοιπόν αυτήν την Τετάρτη στις 19:00 στο Favela Radio!

Η ομάδα του Anthems Radio Show,

Τζανέτος
Νικόλας
Αγαμέμνονας

The post Το Anthems Radio Show επιστρέφει για τη 10η του σεζόν στο Favela Radio! appeared first on anthem.gr.

Εδώ και λίγες μέρες βγήκε η ανακοίνωση μας. Το Anthems Radio Show σταματάει από το Radioalchemy και σήμερα είναι η τελευταία μας εκπομπή. Έχω πολλές σκέψεις, έχω ανάμεικτα συναισθήματα, αλλά κυρίως πριν κλείσουμε έχω να σας πω μερικές ιστορίες. Ιστορίες που θα σας βοηθήσουν να καταλάβετε τι κεφάλαιο κλείνει για εμάς σήμερα.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν

Το 2016, το anthem.gr δεν είχε κλείσει ακόμα τα δύο του χρόνια και τα όνειρά μας ήταν μεγάλα. Ήταν μια περίοδος έκρηξης για το webzine που διαβάζετε. Μέσα στις ιδέες που είχαμε, ο Τζανέτος μας πρότεινε να κάνουμε μια ραδιοφωνική εκπομπή. Δεν φαντάζεστε πόσο κατά ήμουν. Εγώ. Ο ντροπαλός, συνεσταλμένος τύπος που ανοίγεται δύσκολα, να βγω να μιλήσω στο μικρόφωνο; Εγώ ανέβαινα στα Anthem Festival και έτρεμα μπροστά σε διακόσια άτομα.

Το ψάξαμε πολύ και βρεθήκαμε κοντά και στα FM αλλά και στο να φτιάξουμε marketing plan για μια εκπομπή στην τηλεόραση, αλλά αυτό είναι μια ιστορία που θα σας πω κάποια άλλη φορά. Κάποιες φορές τα πράγματα έρχονται από καθαρή τύχη και έτσι βρεθήκαμε στο Radioalchemy. Ξεκινήσαμε φουλ underground, φουλ ψαρωμένοι, αλλά και με πολλή όρεξη να φέρουμε κάτι καινούριο.

Τις τελευταίες μέρες ακούω συνέχεια τις πρώτες μας σεζόν. Ρε είμαστε φουλ έξω απ’ τα νερά μας, αλλά περνούσαμε τέλεια. Ήμασταν πολύ νέοι, μιλάγαμε για θέματα που ενδιέφεραν μόνο εμάς, γνωρίσαμε φοβερούς ανθρώπους (γιατί ναι, κάποτε κάθε δεύτερη εκπομπή σχεδόν κάναμε συνέντευξη) και προσθέσαμε πολλά στοιχεία από την υπόγεια νυχτερινή ζωή της Αθήνας σε έναν σταθμό που κινούνταν πολύ επιτυχημένα στο mainstream.

Οι πρώτες μας πέντε σεζόν που μεταδόθηκαν Τρίτες και Πέμπτες νιώθω ότι οδήγησαν σε έναν κορεσμό, ο οποίος το 2019 λόγω θεμάτων του σταθμού οδήγησαν στη διακοπή της εκπομπής για δύο χρόνια. Αν σταματούσε εκεί, το Anthems για μένα θα ήταν μια πολύ ωραία και διαφορετική εμπειρία. Ωστόσο αυτό που έγινε στην επιστροφή ήταν που θα μείνει χαραγμένο στην ψυχή μου.

A New Hope

Είχαμε πολλές συζητήσεις το 2021 για το τι θα κάνουμε με την εκπομπή. Είπαμε να επιστρέψουμε Τετάρτες πλέον στις οχτώ το βράδυ. Αυτή η εποχή του Anthems για μένα είναι και μακράν ένα από τα κορυφαία πράγματα που έχω κάνει στη ζωή μου. Είμαι πολύ περήφανος για κάθε μία από τις τελευταίες τέσσερις σεζόν μας. Και αυτό δεν οφείλεται μόνο σε μένα και τον Τζανέτο ή τους άλλους συμπαρουσιαστές μας.

Η δεύτερη εποχή του Anthems δεν έχει καμία σχέση με την πρώτη. Κάναμε ελάχιστες συνεντεύξεις κυρίως σε φίλους μουσικούς. Οι καλεσμένοι μας επιλέξαμε να είναι άτομα που προερχόντουσαν από το κοινό μας. Δώσαμε μικρόφωνο σε όσους συνέβαλαν σε αυτήν την εκπληκτική χημεία που αναπτύξαμε μαζί σας. Γιατί για εμάς το ραδιόφωνο δεν είναι ένα ξεπλυμένο προϊόν καθοδηγούμενο από κάποιον προϊστάμενο.

Δεν είμαστε εκφωνητές. Είμαστε παραγωγοί. Για εμάς το ραδιόφωνο είναι παρέα, είναι πλάκα, είναι γέλιο. Για εμάς η καλή μουσική υπάρχει εκεί έξω και πρέπει σε κάθε εκπομπή να ακούτε κάτι διαφορετικό. Για εμάς δεν έχει σημασία το clean cut στυλάκι και η επιλογή θεμάτων για τον αλγόριθμο. Για εμάς πάντα μετράει το αυθόρμητο, το να παράξουμε στιγμές που θα θυμάσαι.

Αυτό θεωρώ πως κάναμε αυτά τα τέσσερα χρόνια. Παίξαμε μαζί σας Τηλεκύβο, τραγουδήσαμε καραόκε, σας είπαμε αστείες ιστορίες από το σχολείο και τις δουλειές μας, θάψαμε ταινίες, μάθαμε τι είναι τα Συμπαντικά Ειδύλλια και οι σομελιέ νερού, γίναμε άνδρες αξίας (πέφτουλες), διαβάσαμε λόγιες κριτικές σουβλατζίδικων, συζητήσαμε τα μπιφτέκια αλιγάτορα και τον τύπο που έτρωγε αεροπλάνα και φάγαμε αηδιαστικά γλυκά από όλη την υφήλιο.

Σε έναν κόσμο που αλλάζει, έναν κόσμο που γίνεται πιο σκοτεινός και μια πιο σκληρή καθημερινότητα, αυτό το δίωρο της Τετάρτης ήταν για πολλούς ένα αποκούμπι, μια στιγμή που η παραφροσύνη κυριαρχούσε και που παραγωγοί με κοινό γινόμασταν ένα. Το να κάνω κάθε εβδομάδα το Anthems σήμαινε να επενδύω πάρα πολύ χρόνο και δεν κρύβω ότι αν φέτος κάναμε εκπομπή, ίσως να μην ήμουν κάθε εβδομάδα εκεί. Υπήρχαν εβδομάδες που ήμουν εξαντλημένος, στεναχωρημένος, κουρασμένος και πάλι όταν καθόμουν μπροστά στο μικρόφωνο όλα πέρναγαν.

Μερικά ευχαριστώ

Τώρα που η εκπομπή θα σταματήσει προσπαθώ να συνειδητοποιήσω μερικά πράγματα και μου είναι φουλ δύσκολο. Μέρος του ταξιδιού είναι και το τέλος που είχε πει ο Tony Stark στο Endgame. Μέρος του ταξιδιού είναι όμως και όσοι βοήθησαν να είμαστε εκεί και τώρα είναι η στιγμή που ελπίζω να μην ξεχάσω κανέναν.

Ευχαριστώ λοιπόν τον Γιώργο Παπάζογλου που ήταν για δύο χρόνια συμπαρουσιαστής μας και συντελεστής στις ίσως κορυφαίες εκπομπές μας. Η έβδομη σεζόν μαζί του βρίσκεται στο πάνθεον μαζί με την ένατη και τελευταία. Ευχαριστώ τον Αγαμέμνονα Μητροβγένη, μέλος του anthem.gr για τη στήριξη του και τα ειλικρινή του λόγια. Ευχαριστώ πολύ τους άλλους συμπαρουσιαστές μας ανά τα χρόνια, τον Πέτρο Καβαλιώτη, τον Κωστάρα, τον Γιώργο Κύρο που έβαλαν το λιθαράκι τους στο Anthems.

Πολλές ευχαριστίες σε όλους όσους ήρθαν καλεσμένοι είτε αργότερα τσακωθήκαμε είτε όχι, στους συμπαραγωγούς μας στο Radioalchemy για την βοήθεια στα πρώτα μας χρόνια, σε μέλη του τσατ που συνέβαλαν με τις ατάκες τους όπως τη Celestie και τα καταπληκτικά βίντεο της, τον Goku, τον DrFreeHugs, τον Καμπαμαρού, τη γιαγιά Τζανέτου aka χακερού, την οικογένεια μου και όλους όσους κάθε εβδομάδα στηρίζατε αυτό που κάναμε. Εύχομαι σήμερα να είστε όλοι εκεί.

Τα δύο μεγαλύτερα ευχαριστώ

Ένα τεράστιο ευχαριστώ στο Radioalchemy και τον Νίκο Διακουμάκο, γιατί όταν ξεκινήσαμε ήμασταν παντελώς άπειροι και άσχετοι και μας έδωσαν μια τεράστια ευκαιρία που δε μπορώ να την ξεχάσω.

Και για το τέλος το μεγάλο ευχαριστώ στο φίλο μου, στον αδερφό μου Τζανέτο Καβαλιώτη που είμαστε μαζί από την πρώτη σεζόν, μαζί χτίσαμε όλα αυτά, τρέξαμε πολύ, διαφωνήσαμε σε πολλά και στο τέλος της ημέρας και τα επόμενα βήματα του Anthems θα τα χαράξουμε από κοινού. Εννιά χρόνια είναι πολλά για ένα project δύο φοιτητών και μαζί το μεταφέραμε σε όλες τις φάσεις της ζωής μας.

Γιατί σταματάει η εκπομπή και το μέλλον

Πολλοί σεβαστήκατε ότι ζήτησα να μην μου στείλετε μηνύματα που να αφορούν το τέλος της εκπομπής και μου μιλήσατε για άλλα πράγματα. Και τώρα θα μιλήσω λίγο πιο ευθέως. Η αλήθεια είναι ότι εδώ και δύο χρόνια ήθελα πολύ το Anthems να περάσει σε ένα επόμενο επίπεδο και δεν εννοώ προφανώς τα ερτζιανά, γιατί ξέρω πόσο θα αποστείρωνε το περιεχόμενό του.

Θεωρώ πως η εκπομπή αυτή είχε potential για κάτι πολύ μεγάλο και μπορούσαμε να το επιτύχουμε. Δυστυχώς για πολλούς λόγους δεν μπορέσαμε να πάμε στο επόμενο επίπεδο από το καλοκαίρι του 2023 που το είχα οραματιστεί. Ωστόσο, προσωπική μου σκέψη, είναι ότι όλο αυτό δε μπορούσε να γίνει στο Radioalchemy για λόγους που αφορούν τον σταθμό. Στο παρελθόν είχε περάσει από το μυαλό μας να φύγουμε αλλά πάντα κάποιος εκ των δύο είχε τη διαύγεια ή την αίσθηση να πει να μείνουμε που ήταν και η σωστή απόφαση.

Τώρα εν μέσω και άλλων projects που ετοιμάζαμε, η αναστολή λειτουργίας του σταθμού απλά οδήγησε σε μια επίσπευση της αποχώρησης, καθώς η αλήθεια είναι πως το anthem.gr όχι απλά δε θα σταματήσει να παράγει περιεχόμενο, αλλά θα το κάνει ακόμα πιο οργανωμένα και με πιο ξεκάθαρους στόχους. Κάποιοι με ρωτήσατε αν θα επιστρέψουμε ραδιοφωνικά. Η απάντηση είναι όχι άμεσα.

Έχουμε κάνει κάποιες συζητήσεις, ακόμα και πρόταση μπορεί να λάβουμε τις επόμενες ημέρες, αλλά θέλουμε αν πάμε κάπου να υπάρχει καλή συνεργασία και συνεννόηση, γιατί ξέρουμε τι μπορούμε να δώσουμε και να το κάνουμε με δικούς μας όρους. Συν ότι προσωπικά δε θέλω να βιαστώ και να κάνω το επόμενο βήμα άμεσα επειδή το Anthems θα έβγαινε στον αέρα στα μέσα Οκτώβρη. Αντιθέτως θα σας ετοιμάσουμε καινούρια πράγματα σαν anthem.gr πια.

Θα κάνουμε περισσότερα επεισόδια για το anthem.gr podcast παρέα με τον Τζανέτο, θα συνεχίσουμε κανονικότατα το Past Forward με τον Αγαμέμνονα, ενώ θα βγουν και επεισόδια Unstable Show! Θα μας ακούτε σταθερά κάθε μήνα, ίσως και με παρόμοια συχνότητα, ενώ ταυτόχρονα τελείως υπόκωφα συνεχίζουμε να δουλεύουμε ένα project που μας έχει ενθουσιάσει πάρα πολύ. Και όπως είπαμε, είμαστε ανοιχτοί στο να ξανακάνουμε το Anthems.

Αν και είμαι συγκινημένος για την τελευταία μας εκπομπή, είμαι ταυτόχρονα ενθουσιασμένος για όσα θα έρθουν τους επόμενους μήνες. Μέχρι όμως να έρθει αυτό, σας περιμένουμε σήμερα στις εφτά το βράδυ, για μια τελευταία φορά στο τσατ του Radioalchemy για ένα εκρηκτικό φινάλε με γέλιο, συγκίνηση και όμορφα μηνύματα. Μην ξεχάσετε να μας στείλετε τα ηχητικά σας εδώ.

Μέρος του ταξιδιού είναι και το τέλος. Αλλά αυτό το τέλος φέρνει μια νέα αρχή. Και όπως σας έδειξα και πιο πάνω, κάθε φορά που επιστρέφουμε, είμαστε καλύτεροι. Τα λέμε το βράδυ.

The post The Unstable Show: Part of the journey is the End… Ευχαριστούμε Radioalchemy appeared first on anthem.gr.

Λένε πως όταν ένα κεφάλαιο κλείνει, ανοίγει ο δρόμος για να ξεκινήσει κάτι καινούργιο, ίσως ακόμη πιο όμορφο. Έτσι κι εμείς, ως Anthems Radio Show και Anthem.gr, αποχαιρετούμε σήμερα το ραδιοφωνικό μας σπίτι.

Ύστερα από εννέα χρόνια παρουσίας στα ερτζιανά, μας ανακοινώθηκε ότι το Radioalchemy αναστέλλει τη λειτουργία του. Δεν γνωρίζουμε αν ο θρυλικός διαδικτυακός σταθμός θα κλείσει οριστικά ή αν κάποια στιγμή θα επιστρέψει. Για εμάς, όμως, ολοκληρώνεται μια υπέροχη συνεργασία, γεμάτη στιγμές που θα κρατήσουμε για πάντα.

Στα στούντιο του σταθμού γεννήθηκε μια εβδομαδιαία, σχεδόν ιερή συνήθεια μαζί σας. Το Anthems Radio Show υπήρξε η καλύτερη μορφή ψυχοθεραπείας, κι ένας μοναδικός τρόπος να διατηρούμε ζωντανή την επαφή μας με εσάς, τους αναγνώστες και ακροατές του webzine μας. Στα εννιά αυτά χρόνια γνωρίσαμε και συνομιλήσαμε με σπουδαίους καλλιτέχνες και μουσικούς, γελάσαμε με τους πιο επικούς χαρακτήρες της trash TV, διοργανώσαμε φεστιβάλ, σατιρίσαμε, δοκιμάσαμε γεύσεις από όλο τον κόσμο, χτίσαμε δυνατές φιλίες και ανοίξαμε τους ορίζοντές μας.

Πάνω απ’ όλα, θέλουμε να σας ευχαριστήσουμε από καρδιάς για την αγάπη, τη στήριξη και την παρέα που μας χαρίσατε όλα αυτά τα χρόνια. Χωρίς εσάς, τίποτα από όλα όσα ζήσαμε δεν θα είχε την ίδια αξία. Ήσασταν η έμπνευση και η κινητήρια δύναμή μας σε κάθε εκπομπή, σε κάθε μας βήμα.

Το ταξίδι μας στο Radioalchemy μπορεί να ολοκληρώνεται εδώ, αλλά οι αναμνήσεις, οι στιγμές και οι δεσμοί που δημιουργήσαμε θα μας συντροφεύουν για πάντα. Και, ποιος ξέρει; Ίσως σύντομα να βρεθούμε ξανά μαζί σε ένα νέο κεφάλαιο.

Μέχρι τότε σχεδιάζουμε να κάνουμε μία αποχαιρετιστήρια εκπομπή, την Τετάρτη 1 Οκτωβρίου, παρέα με τον Αγαμέμνονα και τον Νικόλα.

The post Μουσική Ανταρσία #56: Αντίο Radioalchemy appeared first on anthem.gr.

Τι λες τώρα; Ήρθε πάλι αυτή η στιγμή του χρόνου; Σαν χθες θυμάμαι να γράφω την πρώτη σύνοψη της χρονιάς για το Unstable Show το 2021. Πλέον πριν γράψω, διαβάζω όλα τα κείμενα από τις προηγούμενες χρονιές. Κάθε ένα εξ αυτών είναι μια προσωπική σφραγίδα, μια τρόπον τινά φωτογραφία του ποιος ήταν ο Νικόλας στο τέλος εκείνης της χρονιάς.

Είχα ξαναπεί ότι δεν πιστεύω σε πίπες τύπου New Year, New Me, αλλά ο χρόνος περνάει και ένα ημερολογιακό έτος είναι ένα καλό διάστημα για να καταγράψουμε σε τι φάση είμαστε. Το 2021, στη χειρότερη φάση της ζωής μου, διάβαζα έναν Νικόλα πληγωμένο. Πλέον για να γράψω και να πω όσα νιώθω μέσα μου, δε χρειάζεται να πιω. Αν και ακόμα γράφω στις τρεις το βράδυ. Επειδή γαμάει.

Προσωπικά και επαγγελματικά

Το 2022 διάβαζα έναν Νικόλα μπερδεμένο, αλλά αποφασισμένο. Το 2023 έναν προβληματισμένο, αλλά πιο χαρούμενο. Και το 2024 συνέχισα προς αυτήν την κατεύθυνση.. Ίσως δεν πέτυχα μακροπρόθεσμους στόχους για τους οποίους σας έλεγα το 2021 και οικονομικά να είχα κάποια χτυπήματα, αλλά σε προσωπικό επίπεδο άλλαξαν πολλά. Η προηγούμενη τριετία με είδε να βάζω πολλούς ανθρώπους στη ζωή μου και αντίστοιχα να βγάζω αρκετούς από αυτήν. Φέτος δεν είχα τα ίδια ξεκαθαρίσματα. Και να σας πω κάτι. Είναι τέλειο.

Το να καθαρίζεις από την τοξικότητα, να μην περνάς φάσεις με τσακωμούς, να μη θες απεγνωσμένα να κόψεις επικοινωνίες, γενικά να μην έχεις το drama δείχνει πως κινείσαι στη σωστή κατεύθυνση. Σπάνια περνάω πλέον φάσεις που νιώθω μόνος μου όπως το 2021. Περισσότερο έχω το παράπονο ότι ελλείψει χρόνου δε βλέπω κάποιους ανθρώπους όσο θα ήθελα. Όμως ξέρω ποιοι είναι στη ζωή μου και ποιοι βρίσκονται δίπλα μου. Ειδικά πρόσφατα πέρασα πολλές ωραίες βραδιές με φίλους και επιβεβαίωσα πόσο όμορφο είναι αυτό το συναίσθημα. Έχω κάνει τις σωστές επιλογές σε ανθρώπους.

Βέβαια οι δύσκολες φάσεις στη ζωή σου δε σε αφήνουν. Δεν είναι όλα ρόδινα. Φέτος ήταν η πρώτη φορά που μέσω του Unstable Show, επικοινώνησα και σε εσάς ότι δεν είμαι καλά. Ήταν δύσκολος μήνας ο Μάρτιος με κακές συναντήσεις, εφιάλτες και περίεργες στιγμές που δε με άφηνε να ζήσω τη ζωή μου όπως την ήθελα. Αυτοί οι μήνες είναι πάντα οι χειρότεροι και χαίρομαι που στάθηκα δυνατός και τους ξεπέρασα.

Το τρομερό είναι ότι η φετινή χρονιά ξεκίνησε με ένα τεράστιο σοκ και ένα πολύ δυσάρεστο γεγονός που συνέβη την Πρωτοχρονιά και με έκανε για καιρό και να φοβάμαι και να τρέχω σαν τον τρελό να καλύψω πολλές ζημιές που έγιναν. Φοβόμουν ότι όλα φέτος θα μου πηγαίνουν κατά διαόλου και ευτυχώς δεν ίσχυσε κάτι τέτοιο. Όλο αυτό με ενθάρρυνε και πλέον νιώθω ότι μπορώ να ξεπεράσω καταστάσεις και να αλλάζω πράγματα. Να μη φοβάμαι και να τολμάω και να μην παίρνω ως θέσφατο ότι μια ατυχία σημαίνει ότι τα πάντα θα πηγαίνουν σκατά. Το παιχνίδι μπορεί να γυρίσει αρκεί να πατάς γερά στα πόδια σου και να έχεις την ανάλογη στήριξη. Ήταν ένα γερό μάθημα.

Το 2024 άλλαξα και επαγγελματική στέγη. Δεν έγραφα συχνά για αυτό, αλλά δούλευα στην ίδια εταιρία για εφτά χρόνια. Φέτος πέρασα αρκετές κρίσεις στα επαγγελματικά μου. Εδώ και ενάμιση χρόνο ένιωθα ότι ο κόμπος φτάνει στο χτένι και ότι πρέπει να φύγω. Το σκεφτόμουν, το επεξεργαζόμουν, αλλά δεν έκανα ποτέ το βήμα. Τον Σεπτέμβριο είχε φτάσει πλέον η ώρα.

Ένιωθα τόσο άδειος, τόσο στεναχωρημένος, ένιωθα ότι υποτιμήθηκε η ποιότητα της δουλειάς μου και ο χαρακτήρας μου. Ίσως είπα κάποια πράγματα που δεν έπρεπε, όταν πήρα την απόφασή μου. Ίσως αν είχε δουλευτεί καλύτερα η όλη κατάσταση εσωτερικά, να είχαμε χαράξει ένα νέο μέλλον. Τελικά έφυγα. Δεν το μετανιώνω καθόλου. Υπάρχουν στιγμές που σκέφτομαι ότι ίσως πήρα λάθος απόφαση, αλλά δεν κρατάνε πολύ. Το σίγουρο είναι ότι εν τέλει έφυγα φιλικά και χωρίς τσακωμούς.

Ξέρω τι αξίζω και τι μπορώ να καταφέρω ως άνθρωπος. Ξέρω τα επιτεύγματά μου και γνωρίζω πως να οδηγήσω μια επιχείρηση σε ένα καλύτερο αύριο. Σίγουρα επειδή είμαι μόνο δύο μήνες στη νέα δουλειά, ψάχνω ακόμα τα πατήματά μου. Έχω πολλά ακόμα να σκεφτώ για το πως θα προχωρήσει η φάση εκεί. Αλλά βήμα βήμα αισθάνομαι καλύτερα. Όλοι οι πρώην συνάδελφοι μου, όταν βρεθήκαμε, μου είπαν ότι μοιάζω ανανεωμένος, πιο υγιής και σε καλύτερη σωματική και ψυχολογική κατάσταση. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη επιβεβαίωση για την ορθότητα της απόφασής μου από αυτά τα σχόλια.

Άλλες αλλαγές

Φέτος έκανα ακόμα δύο μεγάλες αλλαγές. Από πέρυσι είχα ξεκινήσει να γυμνάζομαι εντατικά. Έχω ακόμα πολλή δουλειά μπροστά μου, αλλά βλέπω το σώμα μου να αλλάζει προς το καλύτερο. Νιώθω ευεξία, νιώθω ότι ξανακάνω πράγματα που δε μπορούσα να κάνω, ενώ σε μια φάση μέσα στη χρονιά είχα χάσει έως και δέκα κιλά. Τώρα βέβαια τα Χριστούγεννα δεν προσέχω καθόλου, αλλά fuck it, σύντομα θα ξαναμπώ στο πρόγραμμα. Ελπίζω του χρόνου να είμαι ακόμα καλύτερα σωματικά.

Δεύτερον πήγα αρκετά ταξίδια μετά από πολύ καιρό! Όχι τόσο εξωτερικό (αν και η Ρώμη ήταν ταξιδάρα) όσο σε άλλες πόλεις της Ελλάδας. Θυμήθηκα μετά από πολλά χρόνια πως είναι να πηγαίνεις σε άλλες πόλεις και ήμουν εκτός Αθήνας σε όλα τα φετινά τριήμερα. Το μυαλό μου καθάρισε και άδειασε και όλο αυτό που πρόσφερε την απαραίτητη ηρεμία να σκεφτώ τα προσωπικά και επαγγελματικά θέματα που σας προανέφερα. Τα ταξίδια με καλή παρέα σε βοηθάνε και πιστέψτε με έχω υπέροχη παρέα.

Κεφάλαιο Anthems Radio Show

Πέρυσι ήμουν πολύ μπερδεμένος ως προς το τι θα γίνει από Ιανουάριο που ο φίλος και συμπαρουσιατής μας Γιώργος Goatfather Παπάζογλου θα έφευγε από την εκπομπή για να γυρίσει μόνιμα στη Μυτιλήνη. Είχαμε χρόνια να μείνουμε ως δυάδα με τον Τζανέτο. Αυτό που με έκανε να νιώθω περίεργα στο Anthems ήταν ότι πηγαίναμε ανέκαθεν με σπασμένα τα φρένα. Κάθε χρόνο κάναμε περισσότερες εκπομπές, περισσότερο κόντεντ και ποτέ δεν ηρεμούσαμε. Έτσι μπήκαμε και στο 2024 αρκετά φουριόζοι.

Όταν από τρεις γίναμε δύο, αποφασίσαμε να φέρουμε φίλους μας για καλεσμένους και φυσικά να κάνουμε πολλές εκπομπές ως ντουέτο. Στην αρχή του 2024 είχαμε εκπομπάρες, αλλά προς το τέλος της σεζόν είχα αρχίσει κάπως να κουράζομαι. Υπάρχει η αβεβαιότητα του Radioalchemy, αλλά πρώτα απ’ όλα πρέπει εμείς να βγάζουμε σωστά την εκπομπή μας. Όταν τραβήξαμε μέχρι 31 Ιουλίου, ένιωσα έναν κορεσμό, απόρροια και του να κάνεις κάθε χρόνο τόσες πολλές εκπομπές.

Όμως από τον Οκτώβριο μοιάζει σαν να τραβήχτηκε ο διακόπτης. Ενώ δεν κάναμε μεγάλο διάλειμμα να ξεκουραστούμε, η ένατη σεζόν ξεκίνησε φορτσάτη και συνεχίζει έτσι. Μπιφτέκια Αλιγάτορα, μέντιουμ, καραόκε nights, Αττικόψαρο, Μετρό Θεσσαλονίκης, Τηλεκύβος live, ο τύπος που έτρωγε αεροπλάνα. Πόσο γαμημένο κόντεντ και όλο αυτό με φοβερούς καλεσμένους και καλτ εκπλήξεις (όσοι ξέρετε, ξέρετε). Και φυσικά όλοι εσείς με τα σχόλιά σας να μας κάνετε να κλαίμε από τα γέλια.

Μέσα στο 2024 ένιωσα ότι κάναμε και ένα βήμα για το επόμενο επίπεδο. Ανοίξαμε το instagram μας ξανά, αναλύσαμε απίστευτες χαζομάρες, είπαμε ανοιχτά τις απόψεις μας, αλλά κυρίως νιώθω ότι ήρθα ακόμα πιο κοντά με τον Τζανέτο, γιατί είναι ο κολλητός μου και είμαστε ντουέτο στην εκπομπή από το 2016. Στο Anthems πολλοί ήρθαν, έφυγαν, με κάποιους μαλώσαμε, με άλλους χαθήκαμε, όμως στη βάση του ήμασταν πάντα εμείς οι δύο.

Δε με ενδιαφέρει τι κάνει ο οποιοσδήποτε έφυγε με πικρία πριν χρόνια. Αδιαφορώ και να δώσω σημασία σε άλλους. Με νοιάζει ότι μαζί με τον αδερφικό μου φίλο περνάμε καλύτερα από ποτέ και έχετε έρθει και εσείς, το κοινό μας, στο παιχνίδι. Κάθε εβδομάδα γελάμε με τα photoshops που μας φτιάχνετε (credits στη Celestie), με τα σχόλια σας για κάθε θέμα που αναλύουμε, αλλά κυρίως με τις ειδήσεις που μας στέλνετε να σχολιάσουμε και δημιουργείτε περιεχόμενο μαζί μας. Χαίρομαι που και το 2025 θα με βρει μαζί σας όπως κάθε Τετάρτη.

Οι στόχοι μου για το anthem.gr

Γενικά ένα μεγάλο ποσοστό των στόχων μου που βάζω για την επόμενη χρονιά σε αυτά τα άρθρα, βλέπω πως το πετυχαίνω. Το 2024 ήταν μια από τις πιο παραγωγικές μου χρονιές στο anthem.gr. Χαίρομαι πολύ που είχαμε μια τόσο δυνατή χρονιά στα δέκα χρόνια της ύπαρξης μας και φυσικά μπορείτε να ακούσετε πάρα πολλά στο special επεισόδιο podcast που κάναμε για να πούμε ιστορίες και αστεία περιστατικά που συνέβησαν αυτή τη δεκαετία.

Για το Unstable Show όχι απλά πετύχαμε το στόχο των οχτώ κειμένων, αλλά σπάσαμε το Matrix. Δεκατρία κείμενα συνολικά φτάνοντας το ουτοπικό σενάριο να βγάζω ένα κάθε μήνα. Επίσης θεματικά όντως κατάφερα να βάλω και κράξιμο και περισσότερη μουσική στη στήλη που ήταν ένας στόχος για το 2024.

Οπότε το 2025 θα μείνουμε στα ίδια φίλοι μου. Θέλω να το συνεχίσουμε μηνιαίο, να κρατήσουμε το κομμάτι της μουσικής και να σας μιλάω για αγαπημένους μου καλλιτέχνες, θα ήθελα όμως να βάλω και περισσότερη επικαιρότητα. Για όσους δεν το ξέρουν, τρέχω μια σελίδα με memes στο Instagram και συχνά πυκνά σχολιάζω την επικαιρότητα. Θα ήθελα λοιπόν μέσα στη νέα χρονιά να δείτε και μια πλευρά μου που την έχω ξεχάσει. Να συνδυάσω memes με αστείο κείμενο σε έναν σύντομο σχολιασμό της επικαιρότητας. Αν το πάμε έτσι, πιστεύω ότι θα είναι ένας δυνατός συνδυασμός που θα κάνει τη στήλη ακόμα πιο πολυσυλλεκτική.

Στο πρώην Six Songs, έχω αρχίσει και σπάω τα κοντέρ. Με τη μετονομασία του σε The Sound Vault, έχω τεράστια ελευθερία πλέον να μιλάω για καλλιτέχνες και δίσκους και έτσι είχαμε δεκατρία κείμενα πιο πολυσυλλεκτικά από ποτέ. Επιτέλους έφτιαξα και ένα άρθρο για τη σκηνή της Αυστραλίας και ολοκλήρωσα το μεγάλο αφιέρωμα στους αγαπημένους ελληνικούς δίσκους της πενταετίας που ήταν πολύ καιρό στα σκαριά, καλύπτοντας ταυτόχρονα και τις μουσικές κυκλοφορίες όλου του 2024.

Στο Sound Vault δε θα μπει κανένας στόχος. Χρειάζομαι περισσότερες ιδέες η αλήθεια είναι και αφού βρεθούν, θα καταγραφούν και θα προγραμματιστούν. Θα ήθελα λίγο πιο σταθερή ροή των αφιερωμάτων μέσα στο 2025. Είμαι όμως πολύ ικανοποιημένος με τη στήλη και φυσικά το να παραμένω up to date με τις κυκλοφορίες της νέας χρονιάς και να τις παρουσιάζω είναι ένας προφανής στόχος.

Στο Ranking έβαλα σαν στόχο τέσσερα κείμενα όπως είχαμε το 2023. Τον πετύχαμε, αλλά κυριολεκτικά στην εκπνοή αφού είχαμε τα δύο άρθρα του Δεκεμβρίου για το wrestling. Το Ranking το αγαπώ πολύ σαν ιδέα και στήλη και θέλω να κάνω ακόμα περισσότερα πράγματα με αυτό. Αρχικά ένας στόχος είναι να ανανεωθούν τα αφιερώματα για τα άλμπουμ των Linkin Park και τα βιβλία του Fitzek που συνεχώς τα αμελώ.

Όμως το όνειρό μου για το Ranking είναι ακόμα περισσότερες κατατάξεις για άλμπουμ συγκροτημάτων και ήδη ακούω ολόκληρες δισκογραφίες ξανά. Επίσης θέλω να βάλουμε σε κατάταξη όλη την εργογραφία μεγάλων σκηνοθετών όμως κάναμε με τον Nolan. Ιδέες υπάρχουν πολλές, αλλά λείπει ο χρόνος. Καλώς ή κακώς το Ranking είναι ο τρίτος τροχός της αμάξης για αυτό και θα κρατήσω τον στόχο των τεσσάρων κειμένων.

Τι συμβαίνει με τα podcasts και τις playlists

Το μόνο σημείο που βγήκα εκτός στόχων σε αυτά που σας υποσχέθηκα στο περσινό κείμενο ήταν αυτό που είπα για τέσσερα Unstable Show Podcasts και το όραμα για μερικές καινούριες playlists. Ο λόγος που βγήκε μόλις ένα Unstable Show Podcast είναι απλός. Δεν υπάρχει ο απαραίτητος χρόνος. Μην ξεχνάμε ότι εκτός όλων των αφιερωμάτων και των κειμένων που διαβάζετε από μένα, έχω πάνω μου και όλη την επιμέλεια του αρχείου εκπομπών, άρα κάθε εβδομάδα χρειάζομαι χρόνο να ετοιμάσω τα bullets με τα βασικά θέματα της κάθε εκπομπής και να αρχειοθετώ screenshots ώστε να τα έχουμε ταξινομημένα.

Είχα υποσχεθεί να βγουν τα δύο ηχογραφημένα Unstable Show για σειρές και ριάλιτι, αλλά αλήθεια δεν προλαβαίνω να κάνω μοντάζ. Η πλάκα είναι ότι εκτός του αυγουστιάτικου, υπάρχει στο αρχείο μου ένα ακόμα ηχογραφημένο Unstable Show με κράξιμο στην ελληνική μουσική βιομηχανία παρέα με τον Αγαμέμνονα Μητροβγένη.

Καλώς εχόντων των πραγμάτων ευελπιστώ όλα αυτά να τα ακούσετε εντός 2025. Επίσης podcastικά με ακούτε σταθερά στο Past Forward του Αγαμέμνονα και ένας από τους λόγους που δεν έχουμε Unstable Show είναι ότι δίνω το χρόνο μου και την ενέργειά μου σε κάτι πολύ ωραίο που χτίζουμε οι δυο μας και που θα συνεχίσει να κυλάει όμορφα.

Για το Anthem.gr Podcast παρέα με τον Τζανέτο, δεν ξέρω τι μέλλει γενέσθαι. Το σπέσιαλ επεισόδιο για τα δέκα χρόνια του Anthem είχε πολύ ωραίο vibe. Όμως και για αυτό και για το Unstable Show, δεν έχω το χρόνο να κάνω σταθερά ηχογραφήσεις. Εξετάζουμε παρέα με τα παιδιά κάποιες λύσεις και κάποιους τρόπους που θα μας βοηθήσουν να ανεβάσουμε επίπεδο τα podcasts μας, όπως και την επιστροφή του Anthems Horror Show που συζητάμε κατά καιρούς. Δε θα θέσω κανένα στόχο πάντως ακόμα. Πάντα ελπίζω να μπορούμε να σας χαρίσουμε όσο περισσότερο περιεχόμενο γίνεται.

Όσο για τις playlists, θέλω να πω πως έχω μια τρελή τελειομανία. Και επειδή θέλω να υπάρχει μια ενιαία θεματική και να κυλάνε με συγκεκριμένο τρόπο, αδυνατώ να βρω τον αριθμό τραγουδιών που χρειάζεται και το πλήθος των καλλιτεχνών. Είναι πάντως work in progress και ακούω συνεχώς καινούρια μουσική προκειμένου να χτίσω αυτό που θέλω.

Και τελικά;

Το 2024 ήταν μια ήρεμη και μεταβατική χρονιά. Είχε τα κάτω της και τα πάνω της όπως όλες, αλλά χαίρομαι που είμαι υγιής και πάνω απ’ όλα χαρούμενος και δημιουργικός. Νιώθω πως έχω δίπλα μου πολύ όμορφους ανθρώπους και πολύ καλούς φίλους. Στον Τζανέτο και στον Αγαμέμνονα θα κάνω μια ειδική μνεία, γιατί πέραν του ότι αποτελούν δύο ανθρώπους που έχω στην καρδιά μου, είναι και οι άνθρωποι που τρέχουμε μαζί την εκπομπή στο Radioalchemy και το anthem.gr.

Είναι περίεργο που κάποιος απαισιόδοξος όπως εγώ, λέει ανοιχτά ότι συνεχίζει να βρίσκεται σε καλή φάση ζωής. Εύχομαι και το επόμενο Unstable Show σε 365 μέρες να με βρίσκει εξίσου χαρούμενο, ορεξάτο και έτοιμο να δημιουργήσει νέα πράγματα. Και αν δεν ισχύει, θα ξεκινήσω ξανά να προσπαθώ για το καλύτερο όπως κάνω τα τελευταία χρόνια.

The post The Unstable Show: Συνοψίζοντας τη χρονιά… (2024) appeared first on anthem.gr.

Σε αυτό το τρίτο και τελευταίο μέρος για τις ανθρώπινες σχέσεις τον 21ο αιώνα, ο Αγαμέμνονας υποδέχεται τον Νικόλα, αρχισυντάκτη του anthem.gr και συζητούν από μια διαφορετική οπτική για κοινωνικές συναναστροφές, εργασιακές σχέσεις και γενικά κάθε μορφή αλληλεπίδρασης ενός ατόμου με τον κοινωνικό του περίγυρο! Ένα θέμα που παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον εν έτη 2024 και σίγουρα αξίζει τον κόπο να ακούσετε.

Καλή ακρόαση!

Podcast Website – Podcast Feed

Spotify – CastBox – RadioPublic
TuneIn – Apple Podcasts
Listen Notes – Breaker – Overcast
Castro – Podchaser
player.fm

Ολοκληρωμένο αρχείο ραδιοφωνικών εκπομπών

The post Οι κοινωνικές σχέσεις τον 21ο αιώνα – Past Forward #8 appeared first on anthem.gr.

Σε αυτό το 2ο μέρος του podcast για τις ανθρώπινες σχέσεις στον 21ο αιώνα, ο Αγαμέμνονας υποδέχεται τον Νικόλα και συζητούν για τις φιλικές σχέσεις. Ένα θέμα που αποτελεί ερωτηματικό στις μέρες μας και μέσα από την σκοπιά του Past Forward θα αναλύσουμε κάθε πτυχή του.

Podcast Website – Podcast Feed

Spotify – CastBox – RadioPublic
Google Podcasts – TuneIn – Apple Podcasts
Listen Notes – Breaker – Overcast
Castro – Podchaser
player.fm

Ολοκληρωμένο αρχείο ραδιοφωνικών εκπομπών

The post Η αξία της φιλίας στον 21ο αιώνα – Past Forward #7 appeared first on anthem.gr.

Ένα από τα πράγματα που μου λείπει από την εφηβεία μου είναι το πως δενόμουν με την καλή μουσική. Ως ένας άνθρωπος που προσπαθώ να ακούσω όσο το δυνατόν περισσότερα συγκροτήματα γίνεται, μου φαίνεται δύσκολο πλέον να δεθώ και αγαπήσω κάποιο. Για παράδειγμα στην καραντίνα δέθηκα πολύ με τους Pelican. Αλλά σε μεγάλο βαθμό σε επηρεάζουν οι συνθήκες και στην καθημερινή ρουτίνα είναι δύσκολο να βιώσεις το ίδιο έντονα συναισθήματα και να δεθείς με καλλιτέχνες.

Στα σχολικά μας χρόνια χωρίς τόσο γρήγορο και προσβάσιμο Ίντερνετ, χωρίς Spotify, ακούγαμε αλλιώς μουσική. Μαθαίναμε από φίλους, μπαίναμε Youtube, ψάχναμε. Εκείνη την εποχή λοιπόν το συγκρότημα που όλη η γενιά μας άκουγε ήταν οι Linkin Park. Ήταν αυτοί που ισορρόπησαν ανάμεσα στο pop και το hip-hop, αλλά ταυτόχρονα μας έβαλαν και στο metal. Ήταν εθιστικοί και ταυτόχρονα σκληροί.

Αυτό που εγώ μπορούσα να ξεχωρίσω ήταν ότι ο καταλύτης τους δεν ήταν άλλος από τον Chester Bennington. O Chester ήταν ο άνθρωπος που όλοι αγαπήσαμε, όλοι κλάψαμε μαζί του, όλοι ουρλιάξαμε στα ξεσπάσματά του. Το τρομερό με τον Chester ήταν το πως ξεχώριζε ως προσωπικότητα. Ανέκαθεν αυτό που έλεγα για τους Linkin Park ήταν ότι όλοι μου έμοιαζαν λίγο αδιάφοροι εκτός του Chester και του Mike.

Ειδικά ο πρώτο είχε το ταλέντο του να απογειώνει κάθε συγκρότημα που βρισκόταν. Δεν ξέρω πως θα ήταν οι Linkin Park χωρίς εκείνον. Οι Dead by Sunrise πάτησαν στην εξαιρετική φωνή του. Οι Stone Temple Pilots απογειώθηκαν με εκείνον στα φωνητικά. Είχε την προσωπικότητα και τη δυναμική να κάνει τους πάντες καλύτερους. Όταν ο Chester αυτοκτόνησε στις 20 Ιουλίου του 2017, όλοι παγώσαμε. Είναι μια απώλεια που ακόμα και σήμερα έχει μείνει νωπή στη μνήμη μας. Έχω γράψει πολλά και σε αυτό το Unstable Show.

Το κεφάλαιο Linkin Park

Το πόσο μας επηρέασαν ως δίσκοι τα Hybrid Theory και Meteora είναι δεδομένο. Μιλάμε για δύο αριστουργήματα που δύσκολα μπορούν να ξαναβγούν. Δύο δίσκοι που βγήκαν στην εποχή κυριαρχίας του nu metal προσθέτοντας όμως και ένα alternative στοιχείο που έλειπε από το είδος. Άλλοι hip-hopιζανε περισσότερο, άλλοι πατούσαν πιο πολύ στο metal παρά τα beats και τις λούπες. Οι LP όμως πάντρευαν τα πάντα αρμονικά και έδωσαν δύο άρτιους δίσκους χωρίς καμία μέτρια σύνθεση. Το έχει αναλύσει και ο Τζανέτος σε δικό του κείμενο εδώ.

Η πορεία τους μετά από αυτά τα δύο άλμπουμ, είναι ακόμα και σήμερα αντικείμενο ντιμπέιτ. Είναι γεγονός ότι το συγκρότημα έδωσε χώρο στην alternative πλευρά του με το Minutes to Midnight, ενώ σιγά σιγά το ηλεκτρονικό στοιχείο κυριαρχούσε στα A Thousand Suns και Living Things (που το θεωρώ πολύ καλύτερο του πρώτου). Το The Hunting Party ήταν μια πολύ ευχάριστη επιστροφή στις σκληρές φόρμες, αλλά το One More Light έδειχνε ξανά την επιστροφή σε έναν πιο pop δρόμο. Μπορώ να πω ότι είναι εύκολα ο χειρότερος τους δίσκος.

Δύο μήνες μετά το One More Light, ο Chester φεύγει από τη ζωή. Μπορούμε όλοι να καταλάβουμε το πόσο επηρέασε αυτό τους υπόλοιπους, μιλάμε για συγκρότημα που είχε μείνει με την ίδια σύνθεση για πάρα πολλά χρόνια. Το πλέον λογικό ήταν για όλους να θρηνήσουν, να πάρουν τον χρόνο τους, να σκεφτούν, να ηρεμήσουν. Ανά τα χρόνια μαθαίναμε πως ο Shinoda με διάφορα μέλη δουλεύανε πάνω σε νέα μουσική, αλλά ήταν μόνο κάποιες ιδέες.

Οι ειδήσεις από το στρατόπεδο των LP δεν ήταν πολλές. Ο Shinoda μίλαγε περισσότερο και έλεγε ότι δε μπορεί να τους φανταστεί με άλλον τραγουδιστή και ότι αν τελικά συνεχίσουν με κάποιον άλλον θα πρέπει να έρθει πολύ φυσικά. Σε αυτό το σημείο βρέθηκαν το 2024.

Τα reissues που έπαιξαν τον ρόλο τους

Η πιο ευχάριστη έκπληξη όλα αυτά τα χρόνια ήρθε πέρυσι. Μέσα στα reissues για το Papercuts, μια best of συλλογή και τα 20 χρόνια του Meteora είχαμε την ευκαιρία να ακούσουμε δύο νέα τραγούδια με τη φωνή του Chester που υπήρχαν ως demo. Τα Lost και Fighting Myself μπορώ να πω εύκολα ότι είναι εξίσου αριστουργήματα με τα κομμάτια που ακούσαμε την εποχή 2000-2003 και μας ξύπνησαν ξανά πολλές εφηβικές αναμνήσεις. Τα είπαμε εδώ πιο αναλυτικά.

Μέσα σε όλα αυτά είδαμε ότι δεν υπήρχε συμμετοχή του Rob Bourdon, του original ντράμερ των LP,  ο οποίος όπως μάθαμε και αργότερα δεν ήθελε να συνεχίσει με το συγκρότημα, δε συμμετείχε σε sessions και δεν ασχολήθηκε με τα reissues ή την προώθησή τους.

Οι Linkin Park συνεχίζουν και εγώ δεν ξέρω πως να νιώσω

Η είδηση ότι οι Linkin Park επιστρέφουν ήταν μια είδηση που έσκασε πολύ ξαφνικά στο χώρο του rock. Με νέα τραγουδίστρια την Emily Armstrong και καινούριο ντράμερ τον Colin Brittain, οι Καλιφορνέζοι έβγαλαν νέο τραγούδι, ανακοίνωσαν νέο άλμπουμ και έκαναν και ένα live που τραγούδησαν παλιές επιτυχίες. Παρ’ όλα αυτά αλήθεια δεν ξέρω πως να νιώσω με όλο αυτό.

Αφήνουμε απ’ έξω όλο αυτό το σκάλισμα παλιών δημοσιεύσεων της Armstrong με τις οποίες έγινε ιντερνετικός χαμός και μένουμε καθαρά στο καλλιτεχνικό κομμάτι. Μου άρεσε το καινούριο τους τραγούδι με τίτλο The Emptiness Machine; Πολύ. Θεωρώ πως είχε όση σκληράδα και hardcorίλα χρειαζόμασταν και ταυτόχρονα την alternative νότα που τη χρειάζομαι όταν ακούω Linkin Park.

Θεωρώ σοφή απόφαση να μη συνεχίσουν με άνδρα τραγουδιστή για να αποφευχθούν οι συγκρίσεις με τον αξεπέραστο Chester; Φυσικά. Είναι πανέξυπνη κίνηση. Οι Linkin Park έχουν προσεγγίσει άψογα το θέμα. Σου δείχνουν ότι αυτή είναι μια νέα αρχή, μια νέα εποχή για αυτό και το livestream που έκαναν ονομαζόταν From Zero. Δεν αντικαθιστούν τον Chester. Προχωράνε σε μια νέα εποχή…

Διαβάζω πολλές απόψεις αριστερά και δεξιά και θεωρώ πως όλες μα όλες είναι βάσιμες. Ακούω το γεγονός ότι πολλοί θεωρούν τον Chester την ψυχή των Linkin Park και χωρίς αυτόν δε θα έπρεπε να συνεχίσουν. Ακούω ότι όταν έφτιαξαν το συγκρότημα, είχαν άλλον τραγουδιστή. Ακούω ότι εκείνος θα ήθελε οι φίλοι του να συνεχίσουν. Μια πολύ ενδιαφέρουσα άποψη γράφτηκε από τη φίλη Yekaterina εδώ:

Όταν θες να κάνεις ένα νέο ξεκίνημα, αλλάζεις πράγματα. Όταν πέθανε ο Ian Curtis, οι υπόλοιποι Joy Division έγιναν οι New Order και από το post-punk κατευθύνθηκαν σε ολοκαίνουρια synth pop μονοπάτια όπου και εκεί διέπρεψαν καλλιτεχνικά. Οι αγαπημένοι μου We Lost the Sea για τους οποίους έχω γράψει εδώ κάποια πράγματα, αφού έχασαν τον Chris Torpy άλλαξαν εντελώς το στυλ τους και από το post-metal έγιναν μια instrumental post-rock μπάντα βάζοντας νέα στοιχεία στη μουσική τους. Αποτέλεσμα το Departure Songs να αποτελέσει έναν από τους καλύτερους post δίσκους της δεκαετίας.

Οι Linkin Park έχουν το ταλέντο να γράφουν καλά τραγούδια, ακόμα και αν πλέον δεν έχουν τον Chester να τα απογειώσει. Θα προσαρμοστούν στις νέες συνθήκες, θα γράψουν πάνω στις φωνητικές γραμμές των Shinoda και Armstrong, θα αλλάξουν την προσέγγισή τους. Θα μπορούσαν όμως να συνεχίσουν με ένα άλλο όνομα ή να αλλάξουν το είδος που παίζουν; Σίγουρα.

Τελικά όμως τι είναι σωστό και τι είναι λάθος ως επιλογή; Δεν μπορώ να το απαντήσω με σιγουριά σε αυτή τη φάση. Ο θάνατος του Chester με είχε επηρεάσει πάρα πολύ και θεωρώ πως ακόμα είναι νωπές οι μνήμες από εκείνη τη μέρα του Ιουλίου. Συνεπώς δεν είμαι στη θέση των υπόλοιπων bandmates του, ούτε η άποψή μου είναι η απόλυτη αλήθεια για το τι πρέπει να κάνουν.

Αναγνωρίζω από τη μία ότι η κληρονομιά του Chester είναι πολύ βαριά και από την άλλη θέλω να συνεχίσω να ακούω τους ύμνους μίας χαμένης εφηβείας αφού στο From Zero η απόδοση των LP στα παλιά κομμάτια ήταν πολύ καλή. Νιώθω ένα ιδιότυπο μπλέξιμο και ταυτόχρονα έναν άκρατο ενθουσιασμό για το επόμενό τους βήμα. Βλέπω ότι πολλοί βρίσκονται στην ίδια σελίδα νοσταλγώντας το παρελθόν τους, τα εφηβικά τους χρόνια και τους ήχους με τους οποίους πηγαίναμε τότε στο σχολείο. Είναι ασύλληπτη η νοσταλγία του να τους βλέπεις να επιστρέφουν μετά από τόσα χρόνια.

Περισσότερα θα μπορούμε να πούμε το Νοέμβριο που θα ακούσουμε το επόμενο τους άλμπουμ και θα έχουμε βγάλει ασφαλή συμπεράσματα.

Θα τα πούμε σύντομα με κάποιο καινούριο Unstable Show…

The post The Unstable Show: Οι Linkin Park επιστρέφουν και εγώ δεν ξέρω πως να νιώσω… appeared first on anthem.gr.

Όπως είπαμε και στο πρώτο μέρος, ο έλεγχος εξαμήνου για το 2024 δε θα γίνει με τα καλύτερα άλμπουμ της χρονιάς, αλλά θα δώσουμε έμφαση σε τραγούδια. Προσπάθησα να έχω όσο περισσότερες ελληνικές συμμετοχές γίνεται και φυσικά όσο μεγαλύτερη ποικιλομορφία γίνεται στις επιλογές μου. Σας ευχαριστώ πολύ για τα σχόλια και τα μηνύματα που αφορούσαν την πρώτη δεκάδα. Πάμε λοιπόν να δούμε το δεύτερο μισό με τα καλύτερα του 2024 μέχρι τώρα!

1. Bokassa – Bradford Death Squadron

Πόσο λάτρεψα τον φετινό δίσκο των Bokassa! Οι Νορβηγοί με το All Out of Dreams έβγαλαν ένα από τα πιο feelgood άλμπουμ της χρονιάς με αυτό το ιδιότυπο μείγμα hardcore punk και stoner το οποίο παίζουν. Αν και αγάπησα πολλά τραγούδια, αυτό που έλιωσα περισσότερο στο Spotify ήταν το Bradford Death Squardon. O λόγος ήταν ότι κόλλησα με το υπέροχο riff της εισαγωγής σε συνδυασμό με το ρεφρέν και το πως παίζουν με τα δεύτερα φωνητικά. Φαίνονται ωραίοι τύποι και θα ήθελα να τους δω στα μέρη μας.

2. Movement of Static – Archetypes

Τα είπαμε αναλυτικά για τους Movement of Static στο τελευταίο Unstable Show. Θεωρώ ότι τα άλμπουμ τους είναι μια ανεξάρτητη και ολιστική εμπειρία, αλλά αν έπρεπε να ξεχωρίσω ένα τραγούδι τους για τις φετινές λίστες, αυτό θα ήταν το Archetypes. Οι MoS καταφέρνουν να συμπυκνώσουν όσο περισσότερες επιρροές τους γίνεται μέσα σε μόλις έξι λεπτά. Στην εισαγωγή είναι πιο μελωδικοί και στη συνέχεια αφήνουν την heavy πλευρά τους να βγει προς τα έξω δημιουργώντας ένα φανταστικό outro. Μια από τις καλύτερες συνθέσεις στο post είδος γενικότερα τη φετινή χρονιά.

3. Bring Me The Horizon – DArkSide

Τα χρόνια περάσανε, οι Bring Me The Horizon αλλάξανε, αλλά καλά τραγούδια δε σταματήσανε ποτέ να βγάζουνε. Το DArkSide είναι ίσως λίγο κλεψιά να συμπεριληφθεί γιατί πρωτοκυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 2023, αλλά αξιολογώ τραγούδια και βάσει της ροής και της θέσης στο άλμπουμ που τα εμπεριείχε. Αν και το Post Human: Nex Gen είχε αρκετές υποψηφιότητες για το άρθρο, το συγκεκριμένο κέρδισε για το πόσο απλό και ταυτόχρονα κολλητικό είναι. Το chorus του είναι εξαιρετικό, πλασμένο για μεγάλες συναυλίες, οι επιρροές από Linkin Park και 00s nu metal είναι εμφανέστατες. Βρίσκω πολύ δύσκολο το να μη θες να χτυπηθείς στο ρυθμό του και να σιγοτραγουδήσεις τους στίχους του.

4. DVNE – Sarmatæ

Το post-metal είναι το είδος που προσπαθώ να παρακολουθώ όσο πιο διεξοδικά γίνεται τα τελευταία χρόνια και σε μία από αυτές τις αναζητήσεις ανακάλυψα τους Σκωτσέζους DVNE. Γενικότερα προτιμούν συνθέσεις 7-8 λεπτών για να ξεδιπλώσουν την τεχνική και τις επιρροές τους, αλλά το Sarmatæ είναι ένα από τα καλύτερα δείγματα μουσικής τους όντας τρομερά μινιμαλιστικό. Πολύ ωραία παραγωγή που βγάζει vibe από τα 00s, υπέροχες εναλλαγές καθαρών και screaming φωνητικών, εξαιρετικό στήσιμο ατμόσφαιρας και συνολικά ένα πραγματικά ολοκληρωμένο κομμάτι που σε ταξιδεύει σε άλλες εποχές μουσικά.

5. REZN – Chasm

Ίσως η έκπληξη της χρονιάς έως τώρα. Οι REZN είναι τρομερά παραγωγικοί και μετά το περσινό Solace που βρήκα κάπως αδιάφορο, επανήλθαν τον Ιούνιο με το Burden. Αν και όλο το άλμπουμ είναι ένα φανταστικό άκουσμα, το Chasm είναι αυτό που ξεχώρισα, ειδικά για τον τρόπο που κλείνει τον δίσκο. Ένας heavy psych όλεθρος με χαμηλοκουρδισμένες doom ριφάρες και πάρα πολλά περάσματα, ιδίως στα φωνητικά που θυμίζουν Mastodon. Ένα κομψοτέχνημα από την αρχή έως το τέλος για το συγκρότημα από το Σικάγο, ανυπομονώ να δω σε τι μουσικές κατευθύνσεις θα κινηθούν μετά το Burden.

6. Green Day – Bobby Sox

Πόσες και πόσες φορές έχουν επιστρέψει οι Green Day από κακές στιγμές; Δεν ξέρω πως μόλις τέσσερα χρόνια μετά το μετριότατο (στην καλύτερη) Father of All Motherfuckers κατάφεραν να γυρίσουν με το Saviors, το καλύτερο άλμπουμ τους από εποχές 21st Century Breakdown. Ένας δίσκος με μπόλικες κομματάρες, αλλά το Bobby Sox θα μείνει στη συνείδηση του κόσμου ως η καλύτερη στιγμή του.

Ηχητικά, η τριάδα από την Καλιφόρνια επιχειρεί μια πολύ back to the roots προσέγγιση θυμίζοντας πολύ τα 90s. Αυτό φαίνεται και στο βίντεο κλιπ τους με τις εικόνες που δείχνουν και τη σκηνοθεσία να παραπέμπει σε ρετρίλα. Στιχουργικά, το τραγούδι αποτελεί μια ωδή σε όσους εφήβους εκεί έξω είναι bisexual και θέλουν να το εκφράσουν όσο πιο δυνατά γίνεται. Συνολικά, οι Green Day όταν θέλουν μπορούν ακόμα να δώσουν κορυφαίες στιγμές.

7. Acid Mammoth – Fuzzorgasm (Keep On Screaming)

Οι Αθηναίοι είναι ένα από τα πιο παραγωγικά συγκροτήματα του είδους και με το φετινό Supersonic Megafauna Collision πιστεύω πως άλλαξαν επίπεδο συνθετικά. Το Fuzzorgasm είναι ακριβώς αυτό που λέει το όνομα του. Ένα συνθετικός οργασμός από fuzzy ήχους στις κιθάρες, διάχυτη Sabbathίλα και τα doom-ψυχεδελικά στοιχεία που αγαπάμε στους Acid Mammoth. Είναι το τραγούδι που μου κόλλησε περισσότερο στο repeat από το άλμπουμ τους και σίγουρα ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια φέτος όσον αφορά το doom/stoner/psych είδος.

8. Alcest – Amethyste

Οι Γάλλοι είναι από τα συγκροτήματα που σπάνια βλέπεις. Τα χρόνια περνούν και κάθε δίσκος τους είναι καλύτερος από τον προηγούμενο. Συνδυάζουν τόσο τέλεια την post ατμόσφαιρα με το extreme στοιχείο και παραδίδουν μεγάλες σε διάρκεια συνθέσεις που ακούγονται συγκλονιστικά ετερόκλητες και ταυτόχρονα υπέροχα δεμένες. Το Amethyste από το φετινό Les Chants De L’ Aurore δεν αποτελεί εξαίρεση, αφού έχει μια αργή, πολύ ατμοσφαιρική αρχή και σταδιακά, σχεδόν Opethικά εξελίσσεται σε ένα σπάνιας ομορφιάς τραγούδι με τα black στοιχεία που είναι σήμα κατατεθέν των Alcest να κυριαρχούν. Δεν χάνεται η φετινή τους συναυλία στην Αθήνα.

9. Imminence – Continuum

Έχω ένα πρόβλημα με τους Σουηδούς και τις μπάντες που κινούνται στο extreme metal/metalcore. Σπάνια θα βρω κάποιο συγκρότημα της σκηνής τους που θα μου περάσει αδιάφορο. Οι Imminence είναι ήδη γνωστοί, αλλά νομίζω ότι με το The Black κάνουν μια πραγματικά μεγάλη και σπουδαία κίνηση προς την εμπορική και καλλιτεχνική αναγνώριση.

Τι να πω όμως για το Continuum που ακούγεται προς το τέλος του; Είναι ένα κομμάτι που θέλει να σε μετατρέψει σε μηχανή headbanging και ταυτόχρονα σε μαλακώνει με τα ορχηστρικά του περάσματα. Οι Imminence ακροβατούν τόσο αρμονικά μεταξύ των δύο πλευρών τους που στο τέλος μένεις εντυπωσιασμένος και προσπαθείς με συνεχείς ακροάσεις να το αποκωδικοποιήσεις. Είναι το metalcore του 2024 όπως θα έπρεπε να παίζεται.

10. Bruce Dickinson – Afterglow of Ragnarok

Ο Bruce Dickinson πέραν του αγαπημένου μου metal τραγουδιστή, αποτελεί και έναν άνθρωπο που θεωρώ ότι έχει δώσει πάρα πολλά με τη σόλο δισκογραφία του σε αντίθεση με πολλούς μεγάλους μουσικούς εκεί έξω. Είχε χρόνια να βγάλει προσωπικό δίσκο, αλλά βρήκε τους συντελεστές για να κυκλοφορήσει ένα ακόμα διαμάντι.

Ξέρω ότι δεν πρωτοτυπώ, αλλά από το άλμπουμ αυτό ξεχώρισα το Afterglow of Ragnarok γιατί μου αρέσει πολύ η ατμοσφαιρική εισαγωγή και ο ήχος της κιθάρας στο πρώτο ριφ και από εκεί και μετά έχει μια πολύ μεστή ερμηνεία τόσο στις χαμηλές όσο και στις ψηλές νότες ενός τραγουδιστή που είναι απορίας άξιο πως σε αυτή την ηλικία κρατάει τη φωνή του σε τέτοιο επίπεδο. Τυχεροί που ήρθε στην Ελλάδα και έδωσε μία ακόμα παράσταση.

Αυτό λοιπόν ήταν το αφιέρωμα για αυτό το εξάμηνο με τα είκοσι πιο αγαπημένα μου φετινά τραγούδια. Το Six Songs θα διακοπάρει για λίγο, αλλά τον Σεπτέμβρη θα είναι έτοιμο το επόμενο αφιέρωμα και πιστέψτε με θα είναι πολύ δυνατό.

The post The Sound Vault: Τα καλύτερα τραγούδια του 2024 έως τώρα, Μέρος Δεύτερο appeared first on anthem.gr.

Είναι επίσημο! Ο John Cena σταματάει την καριέρα του ως professional wrestler. Όχι ακόμα βέβαια. Το 2025. Αλλά, ετοιμάζουμε ήδη τις συνδρομές στο Netflix και τα πακέτα χαρτομάντιλα για να μην χάσουμε δευτερόλεπτο από το retiring tour του. Οι λόγοι της απόσυρσής του φυσικά είναι περισσότεροι από ένας. Λίγο η ηλικία και το σώμα που γερνά, λίγο το βαρύ πρόγραμμα του Hollywood, έφεραν το αναπόφευκτο.

Για τα highlights και τις μεγάλες wrestling στιγμές, που μας χάρισε ο Cena, έχουμε καιρό να τις θυμηθούμε. Τώρα σκέφτηκα ότι θα ήταν καλό να κοιτάξουμε την τωρινή καριέρα. Κι όχι φίλε/φίλη αναγνώστη/αναγνώστρια. Δεν θα πάμε στα εύκολα τύπου Fast and Furious και Peacemaker. Θα πάμε στα δύσκολα. Στα πρώτα βήματα. Με απλά λόγια, αν στην παραγωγή δεν γράφει WWE Studios, μην το περιμένετε στην λίστα.

The Marine

Στα τελειώματα του Doctor of Thuganomics κι ενώ ο Randy Orton δεν παίρνει τον ρόλο, γιατί δεν τα πήγε καλά με τους πεζοναύτες, ο Cena “μαχαιρώνεται” από τον μπράβο του Carlito, Jesus, για να έχει χρόνο για τα γυρίσματα του Marine. Ενός franchise, που συμμετείχε μόνο στην πρώτη ταινία και στην μοναδική από τις 6, που βγήκε στις κινηματογραφικές αίθουσες. Ο Cena έκανε το υποκριτικό του ντεμπούτο ως ένας πεζοναύτης, που παράκουσε τις εντολές των ανωτέρων του για να σώσει ομήρους σε ένα κρησφύγετο της al-Qaeda.

Η πρώτη ταινία του Cena, περιέργως, πήγε καλά εισπρακτικά. Να ‘ναι καλά οι πωλήσεις των DVD. Από κριτικές, όμως, δεν τα πήγαμε φοβερά. Βέβαια, είναι να απορεί κανείς, πως οι επόμενες κατάφεραν να είναι χειρότερες. Ναι οκ, συμβαίνει. Τουλάχιστον εδώ, είχαμε τον Robert Patrick για κακό. Και την αρχή του Super Patriot Cena gimmick.

12 Rounds

Για όσους δεν ξέρουν και καλά κάνουν κατά την γνώμη μου, οι ταινίες των WWE Studios δεν φημίζονται για την πρωτοτυπία τους. Έτσι, η δεύτερη ταινία του Cena με όνομα 12 Rounds είναι ουσιαστικά το Die Hard with a Vengeance, με τον σκηνοθέτη του Die Hard 2 και συμπρωταγωνιστή τον Aidan Gillen (Littlefinger από το Game of Thrones). Κάπως πάλι, η ταινία οριακά βλέπεται. Κι αυτό γιατί ως ταινία δράσης έχει ένα ρυθμό, αρχίζεις να συνηθίζεις τον action hero Cena, αλλά από πλοκή και το κάτι παραπάνω, μηδέν εις το πηλίκο. Α ναι. Κι αυτό έγινε franchise. Πάλι χωρίς τον Cena στις επόμενες ταινίες. Γιατί παιδιά μου, αν πουλάνε τα DVD σαν ζεστό ψωμάκι, χαζοί είναι να μην ανοίξουν φούρνο;

Φουλ του DVD

Αν δείτε ένα μοτίβο που δημιουργείται στις πρώτες ταινίες που πρωταγωνιστεί ο Cena είναι ότι πρακτικά αποτυγχάνουν στις αίθουσες και το σώζουν στις πωλήσεις DVD ή Blu-Ray. Οπότε, σου λέει και το WWE, γιατί να παιδευόμαστε τσάμπα; Πάμε κατευθείαν στο σπίτι. Έτσι, οι δύο επόμενες ταινίες του John Cena, οι οποίες όχι απλά δεν ξέφυγαν σε ποιότητα από τις δύο προηγούμενες, αλλά ήταν και χειρότερες, ήταν το Legendary (2010) και το The Reunion (2011). Ένα αθλητικό δράμα, για να θυμηθούμε ότι έχουμε κι έναν αθλητή για ηθοποιό και ω τι έκπληξη μια ταινία δράσης.

Σκεφτόμουν αν θα ήθελα να περιγράψω την πλοκή γι’αυτές τις δύο ταινίες. Αλλά όταν σκηνοθέτης του Reunion ήταν ένας σύμβουλος των writers των σοου του WWE εκείνης της εποχής, είπα να μην σας κάνω τέτοιο κακό.

Στροφή στο animation

Οι τελευταίες ταινίες του Cena κάτω από την ομπρέλα του WWE θα ήταν animated. Οι δύο μάλιστα συνεργασίες με μεγάλα ονόματα. Με τον Scooby-Doo και τους Flintstones. Ευλόγως, μπορεί να γεννηθεί η απορία στο οποιοδήποτε, αν τουλάχιστον αυτές βλέπονται. Η απάντηση είναι ναι. Οκ οκ, δεν είναι και Spirited Away. Αλλά, είναι ό,τι μπορεί να περιμένεις από μια ταινία του Scooby-Doo. Μάλιστα, για τον Cena, που είναι το θέμα μας, είναι ακόμα πιο εύκολα τα πράγματα καθώς καλείται να κάνει τον εαυτό του σε μια πλοκή όπως όλες οι άλλες με το συγκεκριμένο τετράποδο. Αντίστοιχα και με τους Flintstones.

Κοίτα να δεις όμως που δεν γλιτώσαμε τις πατάτες. Κι αυτό γιατί ήρθε το Surf’s Up 2. Ενώ το πρώτο Surf’s Up αποτελεί ένα τίμιο mockumentary πάνω στο surf με πιγκουίνους, στο sequel πέσαμε σε περίπτωση παλιάς ορθόδοξης Disney. Δηλαδή sequels που είναι direct-to-video με ό,τι αυτό συναπέγεται. Χαμηλό budget, κακά σενάρια, ακόμη χειρότερες εκτελέσεις. Επίσης, βάλε συνεργασία των πιγκουίνων της πρώτης ταινίας με γνωστούς παλαιστές σε μορφές πιγκουίνων και το αποτέλεσμα δεν έχει σοβαρές ελπίδες να βγει αξιόλογο.

Κλείνοντας…

…αυτό που απέφυγα επίτηδες μέχρι τώρα ήταν να μιλήσω για το υποκριτικό ταλέντο του Cena. Κι αυτό γιατί πιστεύω ότι όλο αυτό το συνονθύλευμα ταινιών εξυπηρέτησε σε έναν σκοπό. Να ψηθεί υποκριτικά ο John. Δεν θα γινόταν ποτέ Anthony Hopkins. Αλλά, κατάφερε λίγα χρόνια μετά να πάει πχ στο Bumblebee ή το F9 και να μην εκτεθεί. Το professional wrestling κρύβει μέσα του την ηθοποιία. Οπότε λογικό αρκετά άτομα από τον έναν χώρο να μεταβούν στον άλλο. Αυτό δεν σημαίνει ότι πάντα γίνεται με επιτυχία όμως.

Ο John Cena είχε πάντα το σωματότυπο και την εμφάνιση να γίνει ένας action hero. Τα κατάφερε πραγματικά όταν πέταξε από πάνω του αυτό το στερεότυπο, άρχισε να παίζει σε κωμωδίες και όταν επέστρεψε στις ταινίες δράσης, φάνηκε το πραγματικό εκτόπισμά του. Το οποίο τον οδήγησε να είναι ο Peacemaker. Οπότε, κοιτάζοντας πίσω, μπορεί κι αυτός όπως κι εμείς, να ευχαριστήσουμε τα WWE Studios, που του έδωσαν την ευκαιρία να κάνει εκεί τα στραβοπατήματά του για να τα καταφέρει αργότερα.

Που θα οδηγήσει η υποκριτική του καριέρα δεν ξέρουμε. Μπορεί να καταλήξει να είμαι μια βελτιωμένη έκδοση του Dwayne “The Rock” Johnson. Δηλαδή, μεγάλο όνομα, σίγουρα λεφτά στο box office και ελάχιστη προσπάθεια. Θα δείξει. Το σίγουρο είναι ότι τον Ιανουάριο του 2025 ξεκινάει το τελευταίο ταξίδι του παλαιστή John Cena και αυτή την φορά We Can See Him!

The post The Movie Corner: Thank You Cena appeared first on anthem.gr.

Το καλοκαίρι έφτασε και οι περισσότεροι, συμπεριλαμβανομένου και του γράφοντος, το ρίχνουν στις σειρές. Η αλήθεια είναι ότι δεν έχω καταφέρει να παρακολουθώ με τη συχνότητα που το έκανα παλιότερα και ειδικά σειρές με περισσότερες από 3-4 σεζόν έχουν καταλήξει projects πλέον. Ωστόσο προσπαθώ όσο μπορώ να το ακολουθώ το σπορ.

Σήμερα λοιπόν είπα να προτείνω έναν από τους καλύτερους τύπους σειράς. Τέλειο για ανθρώπους χωρίς πολύ ελεύθερο χρόνο. Ανθολογίες. Ψάχνεις ποιες σεζόν είναι οι τοπ, τις βλέπεις με αρχή, μέση και τέλος και κλείνεις την υπόθεση. Μια από τις καλύτερες εκεί έξω είναι το True Detective και για χρόνια κονταροχτυπιέται για την κορυφή με το Fargo.

Με πολύπλοκη δομή, κάποιες συνδέσεις μεταξύ χαρακτήρων διαφορετικών σεζόν, ενδιαφέροντες πρωταγωνιστές και καταπληκτική κινηματογραφία, το True Detective μπορεί να έχει βγάλει μόλις τέσσερις σεζόν σε δέκα χρόνια, αλλά ειδικά η πρώτη έχει καταφέρει να χαραχτεί στη μνήμη όσων την παρακολούθησαν. Εν μια νυκτί έγινε αντικείμενο μελέτης για την ποπ κουλτούρα, οπότε είπα το σημερινό Ranking να αφιερωθεί στην κατάταξη των σεζόν True Detective από την χειρότερη στην καλύτερη.

Season 4: Το Night Country που δε μας ικανοποίησε

Το τελευταίο πόνημα της σειράς είναι δυστυχώς και το πιο αδύναμο. Από τα πρώτα τρέιλερ φάνηκε μια back to the roots προσέγγιση με ένα δυνατό πρωταγωνιστικό δίδυμο και την Jodie Foster να ξεχωρίζει, σκοτεινή ατμόσφαιρα και ένα αποπνικτικό χειμερινό τοπίο στην Αλάσκα. Στα πρώτα επεισόδια πειραματίστηκε πάρα πολύ με το horror και το υπερφυσικό βάζοντας κάποιες τρομακτικές σκηνές και παίζοντας με τον θεατή για το αν οι φόνοι έχουν γίνει από κάποιο φανταστικό ον ή από άνθρωπο.

Επίσης κάνει κάποιες αναφορές στην μυθολογία της πρώτης σεζόν, αλλά περισσότερο για το reference και λιγότερο για την ουσία. Δυστυχώς όσο το Night Country προχωράει γίνεται όλο και πιο αδύναμο και κάθε επεισόδιο καταλήγει χειρότερο από το προηγούμενο.

Η Foster προσπαθεί, αλλά το σενάριο είναι κακογραμμένο, οι συγκρούσεις των χαρακτήρων μπλέκονται σε βαθμό που οι αποφάσεις τους δεν βγάζουν νόημα και η αποκάλυψη για τις δολοφονίες είναι από ανεπαρκής έως απογοητευτική. Η έλλειψη του Nic Pizzolatto, του μυαλού πίσω από το concept του True Detective είναι εμφανής καθ’ όλη τη διάρκεια της.

Season 2: Η σεζόν που κρίθηκε πολύ αυστηρά

Στη θέση των παραγωγών της σειράς, θα περίμενα λίγο παραπάνω μέχρι να βγάλω αυτή τη δεύτερη σεζόν. Ένα sequel ή μια δεύτερη σεζόν ενός αριστουργήματος είναι δύσκολο βήμα. Πρέπει να ζυγίζεις ανάμεσα στο hype που μπορείς να πατήσεις και την πιθανότητα να απογοητεύσεις. Παρ’ όλα αυτά πιστεύω ακράδαντα ότι αυτή η Season 2 κρίθηκε πολύ πιο αυστηρά απ’ όσο χρειαζόταν κυρίως γιατί έπαιξε μόλις ένα χρόνο και λίγους μήνες μετά την πρώτη.

Ο Pizzolatto αποφάσισε να αλλάξει τελείως την προσέγγισή του και σε αντίθεση με την πρώτη σεζόν που επενδύει στους πρωταγωνιστές του, αυτή τη φορά αποφασίζει ο πρωταγωνιστής του να είναι η πόλη Vinci της California. Γράφει μια ιστορία γύρω από τη διαφθορά και την εγκληματικότητα στην πόλη, το πόσο βαθιά έχουν ριζώσει στους θεσμούς που επηρεάζουν τα πάντα ανεξαρτήτως προσώπων, το πως η μαφία ελέγχει τους πάντες και βγάζει από τη μέση όποιον αντιστέκεται.

Είναι η ιστορία των Raymond Velcoro και Ani Bezzerides που από ένα φόνο ανακαλύπτουν ένα βρώμικο δίκτυο διαφθοράς που έχει απλώσει παντού τα δίχτυα του. Είναι η ιστορία του Frank Semyon, ενός εγκληματία που συμμαχεί μαζί τους για να έρθει στο φως όλη η αλήθεια. Τελικά όμως αλλάζουν τα πράγματα σε ένα τόσο σκοτεινό μέρος που μοιάζει να έχει παραδοθεί σε όσους το καταδυναστεύουν; Ή μπορούν μια χούφτα άνθρωποι να το αλλάξουν;

Ο Colin Farrell, η Rachel McAdams και ο Vince Vaughn είναι φανταστικοί στους ρόλους τους και ο Pizzolatto προσεγγίζει την ιστορία του υπό μια νέα, τελείως διαφορετική βάση με αποτέλεσμα η δεύτερη σεζόν του True Detective να βλέπεται πολύ ευχάριστα. Αν είχατε απογοητευτεί το 2015, ξαναδώστε του μια ευκαιρία, αξίζει.

Season 3: O Mahershala Ali σε ρόλο καριέρας

Αν κάτι θεωρούσα τρομερό στο True Detective είναι το πως μπορούσε πάντα να βρίσκει τον πρωταγωνιστή του σε μια από τις καλύτερες περιόδους της καριέρας του ερμηνευτικά. Βρήκε τον Matthew McConaughey μετά από το Wolf of Wall Street και την ερμηνεία καριέρας στο Dallas Buyers Club. Πήρε τον Colin Farrell σε μια από τις φάσεις που ωρίμαζε πολύ ως ηθοποιός. Και φυσικά μας έφερε τον Mahershala Ali μετά από τα δύο Όσκαρ σε Moonlight και Green Book.

Το θέμα είναι ότι ο Pizzolatto είχε και έναν διαολεμένο τρόπο να γράφει τον τέλειο χαρακτήρα για τους ηθοποιούς αυτούς και να εκμεταλλεύεται όλο το εύρος της ερμηνείας τους. Η πραγματικά καλή back to the roots προσέγγιση έγινε σε αυτή τη σεζόν με τον σεναριογράφο να επιστρέφει στο μοντέλο που έκανε την πρώτη τόσο ξεχωριστή. Το να αφηγηθεί την ιστορία σε τρία διαφορετικά χρονικά διαστήματα και με αριστοτεχνικό μοντάζ και καλό σενάριο να δέσει αυτά τα διαστήματα μεταξύ τους για να φτάσουμε στη λύση του μυστηρίου.

Ο Mahershala Ali υποδύεται έναν πρώην ντεντέκτιβ που έχει σημαντικά προβλήματα μνήμης και ο οποίος περνάει συνέντευξη από ένα ντοκιμαντέρ για μια παλιά υπόθεση που δεν έχει καταφέρει να λύσει. Μέσα από τα flashbacks τόσο στην εποχή της υπόθεσης όσο και κάποια χρόνια μετά που προσπάθησε να την ξανανοίξει, ο Wayne έρχεται αντιμέτωπος με λάθη του παρελθόντος, την αποκατάσταση σχέσεων με συνεργάτες και μέλη της οικογένειας του που είχαν ψυχρανθεί και ταυτόχρονα η κατάσταση της μνήμης του οδηγεί σε συνεχείς ανατροπές.

Αυτή η τρίτη σεζόν ίσως δεν είχε την ξεχωριστή σκηνοθετική ματιά και την εικόνα των προηγούμενων δύο με τον Pizzolatto να εκτελεί και χρέη σκηνοθέτη σε μερικά επεισόδια, αλλά τελικά εξελίσσεται σε ένα πολύ σοβαρό dark horse χάρη στην ιστορία που ξεδιπλώνεται στις οθόνες μας.

Season 1: Το αριστούργημα των αριστουργημάτων

Για τη γενιά των γονιών μας, το ερώτημα είναι ποιος σκότωσε την Laura Palmer. Για τη δικιά μας θα είναι ποιος σκότωσε την Dora Lange. Τι να γράψω για αυτή τη σεζόν ακριβώς που να μην έχει ειπωθεί ήδη; Έσκασε σαν κεραυνός εν αιθρία τον Γενάρη του 2014 και θυμάμαι τότε πρωτοετής να βάζω από περιέργεια να τη δω λόγω των διθυραμβικών σχολίων που λάμβανε.

Το έχω γράψει και σε παλιότερο άρθρο μου ότι ένα από τα αγαπημένα μου συναισθήματα είναι αυτό που ξαφνικά συνειδητοποιείς ότι το άλμπουμ που ακούς, η ταινία ή η σειρά που βλέπεις είναι στην πραγματικότητα κάτι το αριστουργηματικό. Αυτό νιώθεις σε κάθε επεισόδιο του True Detective.

Η ιστορία σπάει σε τρία timelines: στο 1995 όπου οι Rust Cohle και Marty Hart προσπαθούν να λύσουν την υπόθεση του φόνου της Dora Lange ενώ χτίζουν τη φιλία τους, στο 2002 που η υπόθεση εξελίσσεται και η σχέση τους καταστρέφεται και στο 2012 όπου οι δύο ντεντέκτιβ έρχονται ξανά αντιμέτωποι όχι μόνο με την παλιά δολοφονία αλλά και με το γεγονός ότι πρέπει να συνεργαστούν παρά τη διάλυση της φιλίας τους και την διακοπή της διαπροσωπικής τους επαφής.

Μια σεζόν όπου το μυστήριο είναι εντυπωσιακό και μπλέκεται εξαιρετικά με τις συγκρούσεις των χαρακτήρων τόσο μεταξύ των δύο πρωταγωνιστών όσο και μεταξύ των ίδιων και των οικογενειών τους, μια σεζόν που ξεχειλίζει πεσιμισμό, μαυρίλα και σκοτεινές θεματικές, μια σεζόν που συνδυάζει την εξαιρετική πένα του Nic Pizzolatto, τις φανταστικές ερμηνείες των McConaughey και Harrelson και την υπέροχη σκηνοθετική ματιά του Cary Joji Fukunaga.

Έχει επιρροές από horror ταινίες και κλασικά βιβλία τρόμου όπως ο Βασιλιάς με τα Κίτρινα του Ρόμπερτ Τσέιμπερς και όλα αυτά τα παντρεύει με το μοντέρνο setting και παίξιμο. Δεν θυμάμαι άλλη μίνι σειρά να σε παρασέρνει τόσο στο νιχιλισμό και το σκοτάδι της και για μένα δύσκολα θα ξαναβγεί κάτι τόσο κορυφαίο στη μικρή οθόνη. Αν έχετε χρόνο, κάντε ένα rewatch για να θυμηθείτε πόσο αυθεντικά καλή τηλεόραση είδαμε σε αυτά τα οχτώ επεισόδια.

Αυτό λοιπόν ήταν το Ranking για το True Detective και εύχομαι να τα ξαναπούμε σύντομα με νέο άρθρο!

The post Ranking: Οι σεζόν του True Detective από τη χειρότερη στην καλύτερη appeared first on anthem.gr.

Στα πλαίσια των αφιερωμάτων που ετοιμάζω στο anthem.gr, ένα από τα αγαπημένα μου είναι αυτό που ζητάω από φίλους στο Twitter να μου προτείνουν το αγαπημένο τους άλμπουμ για τη χρονιά που πέρασε. Συγκεντρώνω όσα δεν έχω ακούσει και γράφω για τις εντυπώσεις που μου άφησαν. Το 2022 μάλιστα, οι συμμετοχές ήταν πολλές και το αφιέρωμα έσπασε σε δύο μέρη.

Εν αρχή ην η Κτηνωδία

Ένα κοινό λάθος που γίνεται στις συμμετοχές είναι να μου προτείνουν δίσκους της προηγούμενης χρονιάς. Το 2022 ο @PoppingDeath (που έχει κλείσει πλέον το account του και δεν έχω δυστυχώς το τουίτ του) μου έγραψε λακωνικά: Khirki – Κτηνωδία. Ψάχνοντας το άλμπουμ εντόπισα το λάθος του αφού η Κτηνωδία είχε βγει το 2021, αλλά πολλά πράγματα μου κίνησαν την περιέργεια.

Ήταν αυτό το υπέροχο εξώφυλλο, ο τίτλος στα ελληνικά, το ότι ο δίσκος είχε λίγα τραγούδια (πάντα εκτιμώ άλμπουμ με συνοχή) και έτσι είπα ότι ανεξαρτήτως αφιερώματος, αυτό το άλμπουμ έπρεπε να προστεθεί στη λίστα. Λίγο καιρό μετά ξεκίνησε η σχέση μου με τους Khirki. Δεν θυμάμαι αν το έχω ξαναγράψει, αλλά ένα από τα αγαπημένα μου συναισθήματα είναι όταν καταναλώνω μία ταινία/μια σειρά/ένα άλμπουμ να συνειδητοποιώ ότι αυτό που βλέπω ή ακούω είναι εξαιρετικά ποιοτικό.

Μπαίνει το Deadpan και από το πρώτο riff καταλαβαίνω ότι αυτή η μουσική έχει γραφτεί για μένα. Οι κιθάρες, το στιβαρό rhythm section, η μελωδία… Χρειάστηκε ένα τραγούδι για να νιώσω ότι αυτό που ακούω με ιντριγκάρει πολύ. Στο Black and Chrome μπήκαν αυτά τα folk στοιχεία και οι πινελιές από τη μουσική των Βαλκανίων που έχω υπερλατρέψει στους Khirki. Στο Raging Bull ερωτεύτηκα το υπέροχο ορχηστρικό outro.

Στη Medea ανατρίχιασα σε πέντε διαφορετικά σημεία του κομματιού. Εκεί άρχισα να νιώθω το συναίσθημα που περιέγραφα πιο πάνω. Η Κτηνωδία δεν είναι απλώς καλό άλμπουμ. Είναι συγκλονιστικός δίσκος. Κάτι που επιβεβαιώθηκε από το Bukovo που ακολουθούσε και με έκανε να χτυπιέμαι μανιωδώς κερδίζοντας τη θέση του αγαπημένου μου κομματιού στο δίσκο. Τελειώνοντας το, συνειδητοποίησα ότι μιλάμε για τον ορισμό του άλμπουμ “All Killer, No Filler”.

Ψάχνοντας στις σελίδες των Khirki στα social media, συνειδητοποίησα ότι μιλάμε για σχετικά νέους μουσικούς με πολλή ενέργεια που διοχετευόταν και στις ζωντανές εμφανίσεις τους. Κάπου εκεί κατάλαβα κιόλας γιατί η Κτηνωδία ήταν τόσο καλό άλμπουμ. Επειδή τα τρία μέλη του συγκροτήματος έχουν απίστευτο μεράκι που είναι εμφανές σε κάθε καλλιτεχνική έκφανση του. Το ντεμπούτο τους δεν ήταν άψογο μουσικά. Είχε υπέροχο εξώφυλλο, το merch τους είναι ίσως το καλύτερο που έχω δει στην underground φάση, οι σελίδες τους στα social media ενεργές και οι ίδιοι απαντούσαν συνεχώς στον κόσμο που τους έγραφε καλά λόγια.

Μετά την Κτηνωδία, ακολουθεί ο Κυκεώνας

Αν ήλπιζα κάτι όσο διάβαζα τις αναρτήσεις τους, αυτό ήταν να ανακοινώσουν σύντομα ένα δεύτερο άλμπουμ. Γνώριζα πως αυτό εγκυμονεί κινδύνους, ειδικά όταν το ντεμπούτο σου έχει κερδίσει τόσο το κοινό, αλλά είχα εμπιστοσύνη στο συγκρότημα. Πίστευα ότι θα επιστρέψουν αρκετά διαφορετικοί μουσικά και ταυτόχρονα εξίσου ποιοτικοί. Στις 28 Φεβρουαρίου μας προετοιμάζουν για μια μεγάλη ανακοίνωση, η οποία μεταφράζεται σε ένα ολοκαίνουριο κομμάτι, το Featherless, μία μέρα μετά!

Αφού πέρασαν λίγες ακόμα μέρες, τελικά ανακοινώνεται ο Κυκεώνας και αποκαλύπτεται το συγκλονιστικό του εξώφυλλο δια χειρός Μάνθου Στεργίου και Manster Design. Εκεί φάνηκε για ακόμα μία φορά ότι το συγκρότημα διακατέχεται από μεράκι και πλάνο. Κάθε τους κίνηση είναι προσεγμένη, κάθε στοιχείο τους από το εξώφυλλο μέχρι τη σειρά των κομματιών πρέπει να είναι τέλειο. Είναι εμφανές από τους τίτλους και τις δηλώσεις τους ότι το άλμπουμ είναι περισσότερο επηρεασμένο από το στοιχείο του Νερού και τη θάλασσα. Στην Κτηνωδία διαπίστωσα ότι κυριαρχούν πιο πολύ τα στοιχεία της Γης και της Φωτιάς.

Η θεματική της θάλασσας φάνηκε περισσότερο και στο δεύτερο single τους Father Wind (που ήταν ένα από τα καλύτερα τραγούδια του Κυκεώνα) και οι αλλαγές στο μουσικό τους ύφος είναι διακριτές στο επόμενο single που κυκλοφόρησαν, το Your Majesty όπου το συγκρότημα αποδίδει το δικό του φόρο τιμής στο heavy metal των 70s και των 80s, μια πλευρά τους που δεν είχαμε δει πιο πριν.

Κάπου εκεί είχα τη χαρά να τους δω πρώτη φορά ζωντανά στο Φεστιβάλ craft μπύρας που έγινε στο ΣΕΦ πριν από περίπου ένα μήνα. Οι Khirki ήταν απλώς ισοπεδωτικοί εκείνο το απόγευμα. Απέδωσαν άψογα όλα τα κομμάτια τους, μας ενημέρωσαν για το ευρωπαϊκό τους tour, μας μίλησαν για τον καινούριο δίσκο τους που θα κυκλοφορούσε σε λίγες ημέρες και ανανέωσαν το ραντεβού μας για τις 10 Μαΐου στο An Club. Μέσα σε όλα, με τα μέλη του συγκροτήματος ανταλλάξαμε και δύο κουβέντες μετά τη συναυλία και φυσικά μου άφησαν εξαιρετικές εντυπώσεις.

Με αφορμή την επερχόμενη συναυλία τους, ήθελα να γράψω λίγα πράγματα για την τριάδα από την Αθήνα και φυσικά για το πόσο αγάπησα και τον Κυκεώνα. Όπως προείπα, περίμενα να διαφέρει μουσικά από την Κτηνωδία και αυτό συνέβη, αφού το συγκρότημα αποφασίζει να ενσωματώσει ακόμα περισσότερες επιρροές του. Το heavy metal στοιχείο στο Your Majesty, τα κοφτά riffs και η ταχύτητα στο Pumping the Vein, το extreme intro του Heart of the Sea, η post εισαγωγή του Hekate που μου θύμισε Pelican, η μεγαλύτερη ποικιλομορφία σε ρυθμούς στα ντραμς, ο τρόπος που το μπάσο καθοδηγεί τις συνθέσεις, η εξαιρετική κιθαριστική δουλειά και κυρίως αυτά τα τρομερά folk περάσματα που απογειώνουν κάθε τους τραγούδι!

Οι στίχοι τους είναι πιο ώριμοι από ποτέ και το concept της θάλασσας τους ταιριάζει γάντι. Οι Khirki εδώ δεν έχουν τη συνοχή της Κτηνωδίας και πραγματικά δεν την χρειάζονται. Από το folk και το heavy rock με λίγα stoner στοιχεία, στον Κυκεώνα εξελίσσονται και παρουσιάζουν οχτώ φανταστικά κομμάτια έχοντας μπολιάσει τον ήχο τους με επιρροές από -κρατηθείτε- doom, heavy metal, black metal, Tool, Kvelertak, Sepultura, Gojira και κυρίως Mastodon που φαίνεται ότι τους αγαπούν πολύ. Θα μπορούσα να αραδιάσω κι άλλες επιρροές που εγώ έπιασα, αλλά δείτε πόσους διαφορετικούς καλλιτέχνες ανέφερα και πόσο υπέροχα τους έχουν παντρέψει με τη δική τους μουσική ταυτότητα οι Khirki, δημιουργώντας έναν από τους καλύτερους δίσκους της χρονιάς.

Και τελικά τι θα συμβεί όταν κλείνουν οι Συμπληγάδες;

Από όλα όσα είπα για τον Κυκεώνα, άφησα σκοπίμως απ’ έξω τις Συμπληγάδες. Όσο άκουγα το άλμπουμ, περνούσα καλά, μέχρι που φτάσαμε σε αυτό το κομμάτι. Αυτό το αναθεματισμένο κομμάτι. Πολύ σπάνια στην ακρόαση ενός δίσκου, θα βάλω ένα τραγούδι σε επανάληψη. Το αφήνω για τις επόμενες φορές που θα τον ακούσω. Εκείνη τη μέρα έσπασα τον κανόνα μου έξι φορές. Τόσες έβαλα να ξανακούσω τις Συμπληγάδες.

Μου φαινόταν αδιανόητο ότι οι Khirki προσπάθησαν επιτέλους να γράψουν με ελληνόφωνο στίχο. Ήταν παράδοξο μιας και τα άλμπουμ τους έχουν ελληνικά ονόματα, αλλά οι στίχοι τους ήταν πάντα στα αγγλικά. Οι Συμπληγάδες σπάνε αυτό το στοιχείο τους, αλλά σπάνε και εμάς σαν ακροατές. Από την εισαγωγή που θυμίζει Mastodon, το τραγούδι δεν σταματάει να εξελίσσεται ραγδαία μέσα στα εφτά λεπτά της διάρκειας του.

Από το chorus, τους υπέροχους στίχους και την ατμόσφαιρα που σε ταξιδεύει μέχρι τους ρυθμούς στα ντραμς που εναλλάσσονται συνεχώς, το ασύλληπτο μπάσο και την folk έκρηξη στο τέλος, οι Συμπληγάδες παίρνουν σιγά σιγά σχήμα και διαμορφώνουν το αγαπημένο μου τραγούδι για το 2024 έως τώρα. Προφανώς και αποτελεί το αγαπημένο μου κομμάτι των Khirki πλέον.

Ραντεβού στις 10 Μαΐου

Το συμπέρασμα μου παρακολουθώντας το συγκρότημα εδώ και ενάμιση χρόνο καταλήγει στο ότι οι Αθηναίοι δρέπουν τους καρπούς των κόπων τους. Δεν είναι τυχαίο που σε μόλις λίγα χρόνια, σε μια μουσική σκηνή επηρεασμένη από την πανδημία, οι Khirki εμφανίστηκαν, έβγαλαν δύο άλμπουμ, κέρδισαν το κοινό και τώρα περιοδεύουν στο εξωτερικό χάρη στο ταλέντο τους, τη δίψα τους για καλή μουσική και κυρίως την εξαιρετική δουλειά που κάνουν σε κάθε τομέα. Προσέχουν άψογα την εικόνα τους και προσφέρουν μία ολοκληρωμένη εμπειρία από τη μουσική και τα social media μέχρι τις εκρηκτικές live εμφανίσεις τους.

Μία μέρα λοιπόν πριν την παρουσίαση του Κυκεώνα, σας συστήνω ανεπιφύλακτα την ακρόαση του. Ακούστε το, βιώστε το, απολαύστε το και ελάτε στις 10 Μαΐου στο An Club να το ξανακούσετε από τους συντελεστές του. Τραγουδήστε μαζί τους τους στίχους, κάντε το headbanging σας, περάστε καλά με τους Khirki και στο τέλος δώστε τους ένα ζεστό χειροκρότημα. Το αξίζουν!

The post The Unstable Show: Οι Khirki με παρέσυραν στον δικό τους Κυκεώνα appeared first on anthem.gr.

Πριν από κάποιους μήνες βρέθηκα σε μια από τις χειρότερες φάσεις της ζωής μου. Προσπαθώντας να διαχειριστώ πολλά πράγματα που πήγαιναν σκατά, πήρα ένα πολύ μεγάλο break από όλα, το οποίο με βοήθησε πολύ. Ήταν μια περίοδος που αναπτύχθηκα πολύ σε προσωπικό επίπεδο και το ηθικό μου αναπτερώθηκε.

Αυτό που ξέχασα είναι ότι κάποιες φορές, οι δύσκολες φάσεις και οι κακές σκέψεις μπορούν να έρθουν από το πουθενά. Δεν ξέρω για εσάς, αλλά εγώ αυτό το πράγμα το παθαίνω σχεδόν κάθε χρόνο. Μπορεί τα πάντα να πηγαίνουν φαινομενικά καλά, αλλά στο τέλος της ημέρας να είμαι πεσμένος ψυχολογικά. Να μη νιώθω καλά, να κάνω κακές σκέψεις, να τα σκέφτομαι όλα αρνητικά.

Ε σε αυτήν την φάση είμαι και τώρα. Το Unstable Show ήταν πάντα ένα καταφύγιο για τις σκέψεις μου και τελευταία αυτές έγιναν ιδιαίτερα αρνητικές. Ίσως να φταίει ότι πριν κάποιες εβδομάδες, συνέβησαν πράγματα που έφεραν ξανά στη μνήμη μου παλιές καταστάσεις, τοξικές, δύσκολες. Καταστάσεις που αφού τις απέβαλλα, εξελίχθηκα πολύ, όμως μου άφησαν σημάδια και απώλειες. Όταν ξαναθυμάσαι δύσκολες φάσεις, πέφτεις.

Από την άλλη είχα τρελές αναταραχές στα επαγγελματικά μου πριν 1-2 μήνες και παρ’ ότι ξεπεράστηκαν, κάποιοι μου είπαν ότι αυτού του είδους οι αναταραχές αφήνουν κατάλοιπα. Ίσως το γεγονός ότι τελευταία έχω λίγο απομακρυνθεί από διάφορες δραστηριότητες που έκανα σταθερά και μπήκα σε μια ρουτίνα, να έχει ένα ψυχολογικό αντίκτυπο. Δεν ξέρω τι ακριβώς το προκαλεί. Αλλά ξέρω ότι ανά περιόδους έρχεται αυτή η γαμημένη φάση μελαγχολίας.

Έρχεται και δεν με αφήνει να απολαύσω στο μάξιμουμ στιγμές με φίλους και δικούς μου ανθρώπους. Έχω πάντα μια αρνητική σκέψη για οτιδήποτε θετικό. Φοβάμαι ότι δύσκολες στιγμές του παρελθόντος, στιγμές που διέγραψα, στιγμές που δε θέλω να ξαναζήσω, θα επιστρέψουν. Και το παραμικρό πράγμα που μου τις θυμίζει, το αποκόπτω. Το σταματάω. Υπήρχαν βράδια που ξύπνησα έχοντας εφιάλτες.

Ο χειρότερος ήταν όταν είδα άτομα που ήθελαν το κακό μου να προσπαθούν να πείσουν αγαπημένα μου πρόσωπα να με παρατήσουν. Και το περίεργο ξέρεις ποιο είναι; Ότι όλη αυτή η αρνητικότητα έρχεται σε περίοδο που δεν έχω θέματα προσωπικής ή επαγγελματικής φύσεως. Είναι κατανοητό όταν έχεις προβλήματα να θες να τα βάλεις κάτω να τα λύσεις.

Αλλά όταν δεν ξέρεις γιατί δεν είσαι καλά και τι σε επηρεάζει; Ε τότε είναι που σφίγγεις τα δόντια και κάνεις θετικές σκέψεις. Και κυρίως σπας τη ρουτίνα και κάνεις πράγματα που σε ευχαριστούνε. Έπρεπε να ζήσω 1-2 τέτοιες μέρες τελευταία, μέρες που κάνω άλλα πράγματα από το συνηθισμένο και σπάω τη ρουτίνα ώστε να θυμηθώ πως είναι να τελειώνεις τη μέρα σου με ένα χαμόγελο. Κάνε πράγματα που σε ευχαριστούν έως ότου περάσει αυτό το γαμημένο διάστημα.

Πρέπει να θυμάμαι ότι η τοξικότητα δεν συνεχίζει να υπάρχει στη ζωή μου.

Πρέπει να θυμάμαι ποιους έχω δίπλα μου και γιατί.

Και κυρίως πρέπει να θυμάμαι ότι έχω εμένα, τον Νικόλα που στα δύσκολα, προχωρούσα παρακάτω και αυτό δε μου το συγχωρούν. Δε θα έρθει κάτι κακό. Θα έρθουν όμορφες μέρες. Και αν δεν μπορώ να τις απολαύσω τώρα, θα παλέψω μέχρι να μπορώ να ευχαριστηθώ και το τελευταίο δευτερόλεπτο των ωραίων στιγμών που θα δημιουργήσω. Ίσως πρέπει να σταματήσω (ξανά) να ασχολούμαι πολύ ενεργά με τα σόσιαλ και να κάνω ένα διάλειμμα που είναι πάντα αναζωογονητικό.

Έως τότε θέλω να συνεχίσω να γράφω και να ακούω πολλή και ωραία μουσική. Ξέρετε, ίσως τα αφιερώματα που έρθουν να ταυτιστούν με αυτές τις περίεργες ημέρες. Στο μέλλον θα τα ξαναδιαβάζω και θα θυμάμαι πως ένιωθα και θα γελάω αφού και αυτή η φάση έμεινε στο παρελθόν.

Θα τα ξαναπούμε σύντομα.

The post The Unstable Show: Δεν είμαι καλά appeared first on anthem.gr.

Είναι η πρώτη φορά εδώ και πάρα πολύ καιρό που έχω θέματα για Unstable Show και όχι 1-2, αλλά πολλά. Και αυτό πάντα με τρομάζει φίλε αναγνώστη, γιατί πάντα υπάρχει ο κίνδυνος να πέσω σε writer’s block και να βγουν εκτός προγραμματισμού. Ή να μην είναι στην επικαιρότητα.

Η σχέση μου με το Twitter (ας σας δώσω context)

Anyway πρέπει κάποια στιγμή να ξαναβγάλω λίγο τα πιο προσωπικά, αφού σας αρέσουν, αλλά επειδή όποτε θυμάμαι το συγκεκριμένο σκηνικό, έχω αρκετά νεύρα, ας τα πω στο Unstable Show. Πριν κάποια χρόνια άρχισα να ξανασχολούμαι με το Twitter αλλά σε αντίθεση με όλες τις προηγούμενες φορές, αυτήν τα πράγματα εξελίχθηκαν διαφορετικά. Αποφάσισα να σταματήσω να το παίρνω τόσο σοβαρά όσο όταν ήμουν μικρότερος και πέραν των φορών που θα πω τις αλήθειες μου, προτίμησα να κάνω καυλάντα για αθλήματα, να γράφω αστεία και να ανεβάζω τα memes μου.

Αυτό βέβαια σήμαινε και μια απότομη αύξηση αριθμού ακολούθων που φέρνει αρκετά μεγαλύτερο reach στα ποστ σου. Το αποτέλεσμα ήταν ανά καιρούς κάποια ποστ να έφταναν σε περισσότερο κόσμο απ’ όσο ήθελα και ο μπαχτσές είχε από βρισίδια μέχρι επιθέσεις κομματικών μηχανισμών. Δε θα ξαναπώ την ιστορία με την τυρόπιτα που ζήσαμε με τα παιδιά του Anthems Radio Show πριν ενάμιση χρόνο με τη λυσσαλέα επίθεση ακροδεξιών κυβερνητικών τρολ, ψάξτε το στις εκπομπές μας.

Η όρεξη μου για τρολιά οδήγησε πολλές φορές σε χιουμοριστικές απαντήσεις (ειδικά σε κάτι vegan αυτόνομους της πλάκας), σε βρισίδια, σε κλείσιμο λογαριασμών άλλων από ξεφτιλίκι, αλλά πολλές φορές αγνόησα κόσμο ειδικά σε κάτι περιπτώσεις ακροδεξιών αντιεμβολιαστών που το IQ τους ήταν τόσο χαμηλό που θα ήταν σαν να κλέβω εκκλησία.

Το γεγονός

Τι συνέβη λοιπόν πριν από ένα χρόνο και κάτι και τσαντίστηκα πολύ; Ας τα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Στην Ελλάδα τα τελευταία πέντε χρόνια με αυτό το ανεκδιήγητο κυβερνητικό τσίρκο, ζούμε και μια νέα διαφορετική όψη δημοσιογραφίας, η οποία είναι πιο γελοία από ποτέ. Έτσι όποιος και να βρίσκεται στο τσίρκο ή πέριξ του, λαμβάνει δύο καλά λόγια με αποκορύφωμα συγγενείς κυβερνητικών στελεχών.

Μέσα σ’ όλα λοιπόν πληροφορούμαστε από μέσα έγκριτΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ ότι ο γιος της Ευγενίας Μανωλίδου και θετός γιος του Άδωνι της καρδιάς μας είναι υποψήφιος για Όσκαρ. Λέω ας βάλω να δω τι παίχτηκε. Και εκεί είναι που ο γελοίος μηχανισμός προπαγάνδας έχει πάρει μπρος. Εν προκειμένω λοιπόν κανένας Αλέξανδρος Μανωλίδης δεν προτάθηκε για κανένα Όσκαρ. Το Όσκαρ αφορά την ταινία Glass Onion (πολύ καλή, να τη δείτε), η οποία προτάθηκε για Όσκαρ Διασκευασμένου Σεναρίου.

Μήπως ο Αλέξανδρος Μανωλίδης το έγραψε το σενάριο; Όχι βέβαια. Η συγκεκριμένη ταινία γυρίστηκε στην Ελλάδα και ο γιος της Μανωλίδου δούλευε στα logistics της ταινίας. Πάμε ξανά, γιατί μπορεί να μην το πιάσετε. Εν έτει 2023 στην Ελλάδα, βγήκαν σάιτ και έγραψαν στα σοβαρά ότι θετός γιος Υπουργού είναι προτεινόμενος για Όσκαρ επειδή συμμετείχε στα logistics μιας ταινίας που έλαβε υποψηφιότητα για το σενάριο της.

Ό,τι και να πεις για την ελληνική δημοσιογραφία, το πόσο ξεφτιλισμένη και σκουπίδι έχει καταντήσει και πόσο μικρή είναι η θέση 108 στην ελευθερία του Τύπου όταν γίνεται προπαγάνδα ακόμα και για τον θετό γιο του Άδωνι Γεωργιάδη λέει πολλά. Και αν σας ταΐζουν ακόμα και για αυτό παπάτζα, σκεφτείτε τι παπάτζα σας ταΐζουν για σοβαρότερα θέματα.

Πως ανακατεύτηκα εγώ

Τον Αλέξανδρο Μανωλίδη δεν τον ξέρω προσωπικά. Πριν από περίπου 15 χρόνια πηγαίναμε για ένα χρόνο στο ίδιο σχολείο και προσωπικά δεν του είχα μιλήσει ποτέ, αν και έμοιαζε μια ευγενική και συμπαθής φιγούρα. Αυτό που είναι γεγονός ήταν ότι την περίοδο που ήταν στο σχολείο, παιζόταν ένα από τα πιο ξεφτιλισμένα προγράμματα στην ιστορία της ελληνικής τηλεόρασης, η Στιγμή της Αλήθειας.

Aka η Ευγενία Μανωλίδου, η διακεκριμένη μαέστρος ρωτάει εξευτελιστικές ερωτήσεις σε ανθρώπους μπροστά στους συγγενείς τους και με αντάλλαγμα μερικά χιλιάρικα λαμβάνουν το χειροκρότημα του κοινού και το γέλιο όλου του Πανελληνίου. Τόσο κακό που κόπηκε από το ΕΣΡ σκεφτείτε. Αν απαντήσεις ψέματα, πέραν της πανελλήνιας χλεύης, παίρνεις και το απογοητευμένο ύφος της Μανωλίδου να σε ρωτάει γιατί δεν είπες αλήθεια αφού ούτως ή άλλως θα γινόσουν ρεζίλι.

Τέσπα μέσα σε όλο αυτό το γαϊτανάκι, το συγκεκριμένο παιδί είχε το παρατσούκλι “Ο Στιγμή της Αλήθειας”, δεν θυμάμαι από ποιους αλλά ναι το είχα ακούσει ότι τον φώναζαν κάποιοι έτσι και με αφορμή την είδηση το έγραψα στο Τουίτερ. Πέραν των σχολίων που γελούσαν, βέβαια έλαβα κάποια παντελώς ηλίθια σχόλια και επειδή δεν ασχολήθηκα στην πλατφόρμα και είμαι πάντα υπέρ του πρόσεξε τι μαλακία γράφεις δημόσια και σε ποιον, είπα να τα αποδομήσω σήμερα στο Unstable Show.

Τα σχόλια-διαμάντια

Η όλη φάση επιδόθηκε σε ένα ηλίθιο φεστιβάλ του ποιος υπερευαίσθητος αριστερός ή γλείφτης δεξιός θα πει καλύτερα τη μαλακία του. Μακράν το πιο ηλίθιο σχόλιο ήταν ένα που έλεγε ότι η αποστέρηση του ονόματος είναι πράξη ολοκληρωτικού καθεστώτος και παρακάτω έλεγε ο ίδιος άνθρωπος ότι υπήρξε θύμα. Ευτυχώς που δε μας είπε ότι ο Χίτλερ μπροστά μας είναι αρνάκι.

Σας εύχομαι αυτό να ήταν όλο το bullying που φάγατε, να σας αποκαλούσαν με το όνομα μιας εκπομπής και να μην ήσασταν μόνιμα ο κοντός, ο χοντρός, η αδερφή και άλλα ωραία υποκοριστικά. Σας εύχομαι αν γράψουν τραγούδι για εσάς με το πόσο χοντροί είστε όπως μου είχαν κάνει εμένα, να έχετε τη δύναμη να το τρολάρετε. Σας εύχομαι να έχετε προστατεύσει τον κολλητό σας από τοξικούς μαλάκες που τον κορόιδευαν επειδή ήταν ο κοντός της τάξης και να απομακρύνατε ακόμα και με έντονο ύφος όσους ήθελαν να τον πειράξουν. Σας εύχομαι ακόμα και να υπήρξατε θύτες να είχατε τη δύναμη να πείτε ότι κάνατε μαλακία.

Και κυρίως σας εύχομαι μια μέρα να μην είστε τόσο πλίνθοι, τόσο ηλίθιοι, τόσο μηδενικά για να πείτε ότι το να αποκαλέσεις κάποιον Ο Στιγμή της Αλήθειας να είναι το ίδιο ακριβώς με το bullying στους πιο θηλυπρεπείς, σε όσους είχαν κάποια ατέλεια, σε όσους δεν είχαν ύψος ή είχαν παραπανίσια κιλά. Δε θυμάμαι πότε διάβασα τελευταία φορά στις ειδήσεις για το γιο παρουσιάστριας που έχει ψυχολογικά επειδή τον αποκάλεσαν με το όνομα της εκπομπής της μάνας του.

Θυμάμαι όμως πότε διάβασα για το παιδί που βίασαν, για τα παιδιά που αυτοκτόνησαν, για τα παιδιά που τους γύρισε το μυαλό. Και πάντα θα έχω στο κεφάλι μου όσα παιδιά άντεξαν και κατάφεραν να το ξεπεράσουν και να βγάλουν πιο υγιείς απογόνους στην κοινωνία. Υπάρχουν ολόκληρα σχολεία με κακές νοοτροπίες, παιδιά που έχουν υποστεί βία και τη θεωρούν “πείραγμα” και δε δέχομαι εξισώσεις από ευαισθητοποιημένους υποκριτές δεξιούς και αριστερούς της πλάκας. Και κάτι τελευταίο.

Για έναν ΜΑΛΑΚΑ που νόμιζε ότι εγώ έκανα bullying στο συγκεκριμένο παιδί, το μόνο που θα πω είναι ότι όσο πιο πολύ γλείφετε κώλους Υπουργών τόσο λιγότερο διαβάζετε σωστά τα δεδομένα που σας δίνονται γιατί εγώ δεν έγραψα πουθενά κάτι για το παλικάρι και είπα ότι ΔΕΝ ΤΟΥ ΕΙΧΑ ΜΙΛΗΣΕΙ ΠΟΤΕ. Πριν λοιπόν βρίσετε επειδή έτσι σας επιβάλλει η κομματική σας ιδιότητα, βουτήξτε τη γλώσσα σε όσο μυαλό σας απέμεινε.

And the Oscar goes to…

Το Όσκαρ Μαλακίας σε όλους όσους μου έγραψαν την παπαριά τους από κάτω από το ποστ μου χωρίς να διαβάσουν τι έλεγα. Εύχομαι μετά το άρθρο να έβαλαν μυαλό. Το Όσκαρ Προπαγάνδας σε όσα μέσα ανέβασαν την εν λόγω είδηση για το Όσκαρ του Μανωλίδη. Και το Όσκαρ Στήριξης στον φίλο @ParisAlxN για τη συμβολή στο αρχικό τουίτ και το δίκασμα ηλιθίων που ρίξαμε από κοινού. Καιρό είχα για ένα Unstable Show με τσίτα τα γκάζια. Δεν ξέρω πως θα επιστρέψω στο επόμενο, αλλά Stay Crazy ρε!

The post The Unstable Show: Το Όσκαρ της Μαλακίας appeared first on anthem.gr.

Σε αυτό το τρίτο επεισόδιο o Αγαμέμνονας και ο Νικόλας συζητούν για τις αγαπημένες κωμικές σειρές μετά το μιλένιουμ και επικεντρώνονται σε σειρές οι οποίες στιγμάτισαν την εφηβική τους ηλικία.

Απο την Καίτη Κωνσταντίνου και τον Κώστα Κόκλα μέχρι τον Σάκη Μπούλα και την Κατερίνα Λέχου συνεχίζουν το ταξίδι τους στα άδυτα της παιδικής τους νοσταλγίας!

Ποιες ατάκες άφησαν εποχή; Έχει ο Γιώργος Καπουτζίδης την αναγνώριση που αξίζει; Ποια σειρά είναι το μεγαλύτερο what if της ελληνικής τηλεόρασης;

Όλες αυτές οι απαντήσεις και πολλές ακόμα στο 2ο μέρος με τις αγαπημένες κωμικές σειρές της ιδιωτικής τηλεόρασης!

Καλή ακρόαση!

Podcast Website – Podcast Feed

Spotify – CastBox – RadioPublic
Google Podcasts – TuneIn – Apple Podcasts
Listen Notes – Breaker – Overcast
Castro – Podchaser
player.fm

Ολοκληρωμένο αρχείο ραδιοφωνικών εκπομπών

The post Aγαπημένες Ελληνικές Κωμικές Σειρές Μέρος Β – Past Forward #3 appeared first on anthem.gr.