Ήρθε για ακόμα μία φορά αυτή η στιγμή της χρονιάς. Ο Δεκέμβριος όπου μαζεύουμε τα καλύτερα άλμπουμ, ελληνικά και ξένα που ακούσαμε φέτος και τα παρουσιάζουμε στο Sound Vault. Φέτος μπορώ να πω ότι άκουσα ακόμα περισσότερους δίσκους από πέρυσι και έτσι το αφιέρωμα στα ξένα συγκροτήματα θα αποτελείται από τρία άρθρα με δώδεκα άλμπουμ το καθένα.

Επίσης όπως κάθε χρόνο, θα προσπαθήσω να σας φέρω τα καλύτερα από ολόκληρο το φάσμα του rock και του metal προτείνοντάς σας και πιο underground κυκλοφορίες και πιο γνωστές. Από post-punk μέχρι melodic death, αυτό είναι το πρώτο μέρος του Sound Vault και τα πρώτα άλμπουμ που σας προτείνω να ακούσετε οπωσδήποτε!

Harakiri for the Sky – Scorched Earth

Είδος: Post-black Metal

Κάθε Ιανουάριο θα βγει ένα άλμπουμ που θα με κάνει να κολλήσω για πολύ καιρό στο repeat. Πέρυσι ήταν οι Γάλλοι SLIFT, φέτος ήταν οι Αυστριακοί Harakiri for the Sky. Αν και η εξαιρετική διασκευή τους στο Street Spirit των Radiohead ήταν αυτή που παίχτηκε περισσότερο στα σόσιαλ, πιστεύω ότι όλο το Scorched Earth είναι άξιο προσοχής και ένας από τους καλύτερους της δισκογραφίας του συγκροτήματος.

Όπως και στα προηγούμενα άλμπουμ, η μπάντα σε προσκαλεί σε ένα ταξίδι μέσα στην ανθρώπινη θλίψη και τον πόνο και με κάποιον τρόπο σε κάνει να βγαίνεις δυνατότερος από όλο αυτό. Από τις πρώτες του νότες αντιλαμβάνεσαι ότι πρόκειται για την πιο προσωπική δουλειά τους. Μουσικά έχουμε αυτήν την υπέροχη μίξη post-rock και black σε συνθέσεις που χτίζονται και οδηγούν σε συνεχόμενες κορυφώσεις.

Οι διάρκειες παραμένουν μεγάλες, συγκεκριμένα από εφτά έως και δέκα λεπτά, αλλά δεν κουράζουν σε κανένα σημείο. Είναι ένας δίσκος που ουσιαστικά μιλάει για το πώς είναι να τραβάς το βάρος που έχεις μέσα σου, να πέφτεις και να σηκώνεσαι ξανά. Κομματάρες όπως το Without You I’m Just a Sad Song και το Heal Me αποτελούν οδηγό για το σύγχρονο metal. Ακόμα κι αν δεν είστε fan του post-black, αυτός ο δίσκος είναι από εκείνους που απαιτούν να τους ακούσεις ολόκληρους.

Tremonti – The End Will Show Us How

Είδος: Alternative Metal

Τη δισκογραφία των Tremonti την επισκεφτήκαμε ξανά ολόκληρη φέτος και τελευταίος σταθμός ήταν το φετινό The End Will Show Us How. Αν κάτι θαυμάζω πραγματικά στον Mark Tremonti είναι πως έχει μια απίστευτη ικανότητα να γράφει συνεχώς μουσική, να προσφέρει συνεχώς καινούρια άλμπουμ με διαφορετικά σχήματα και σπάνια να πέφτει η ποιότητα τους.

Ο ταλαντούχος Αμερικάνος ξεδιπλώνει για ακόμα μία φορά τους προσωπικούς του δαίμονες με τους στίχους του να αφορούν το Τέλος ως έννοια. Ταυτόχρονα μουσικά ξεδιπλώνει μία ακόμα παράσταση με εμπνευσμένα riffs, απίστευτα τεχνικά σόλο και όσο φτάνεις προς το τέλος, ο δίσκος γίνεται όλο και καλύτερος. Το δέσιμο του με τον Eric Friedman στις κιθάρες και τους Ryan Bennett και Tanner Keegan στο rhythm section εμφανές σε κάθε κομμάτι.

Είτε με πιο μελωδικά κομμάτια όπως το The Mother, The Earth and I και το Just Too Much, είτε με πιο σκληρές στιγμές όπως το Live in Fear, είτε με ατμοσφαιρικές τραγουδάρες όπως το Tomorrow We Will Fail και το Now That I’ve Made It βλέπουμε έναν από τους πιο ταλαντούχους κιθαρίστες της γενιάς του να αποδεικνύει πόσο ταλαντούχος είναι. Ας τον απολαύσουμε όσο έχει έμπνευση.

Mogwai – The Bad Fire

Είδος: Post-rock/Electronic Rock

Έχω μια αδυναμία στους Σκωτσέζους γενικά, αλλά αυτό το άλμπουμ μου πήρε λίγο παραπάνω για να το αγκαλιάσω και να το αγαπήσω. Σε αντίθεση με προηγούμενα πονήματά τους που πατούσαν περισσότερο στο post, το The Bad Fire αρέσκεται στους πειραματισμούς και η μουσική τους γεμίζει και με πολλά ηλεκτρονικά στοιχεία φλερτάροντας και με άλλα είδη.

Οι κιθάρες και οι μελωδίες βρίσκονται εκεί όταν τις χρειάζεσαι, αλλά η πραγματική μαγεία είναι στο χτίσιμο των συνθέσεων τους. Ο τρόπος που αργά και σταθερά χτίζουν μια ατμόσφαιρα που σταδιακά οδηγεί στο ξέσπασμα είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα του ορχηστρικού post, πόσο δε μάλλον όταν έρχεται από ένα συγκρότημα με το ταλέντο των Mogwai.

Με τραγούδια όπως το Hi Chaos, το What Kind of Mix is This? και το If You Find This World Bad, You Should See Some of the Others, το συγκρότημα από τη Γλασκώβη αποδεικνύει ότι δεν έχασε ποτέ την ικανότητα του να σε ταξιδεύει και να σε παρασύρει στους κόσμους που κρύβονται ανάμεσα στα synthesizers του.

Haven – Causes

Είδος: Post-Metal / Alternative Metal

Χάθηκαν λίγο οι Βερολινέζοι Haven μετά το καταπληκτικό EP Anima που έβγαλαν το 2018. Παίζανε από εδώ και από εκεί κάποιες κυκλοφορίες σε singles, αλλά το επίσημο ντεμπούτο έσκασε στις αρχές του 2025 και πραγματικά είναι εξαιρετικό πρώτο άλμπουμ. Οι Γερμανοί επιστρέφουν εξίσου δυναμικοί, εξίσου θυμωμένοι και εξίσου αποφασισμένοι να παίξουν σύγχρονο metal.

Το Idol και το ομώνυμο Causes δείχνουν εξαρχής τον δρόμο. Συνθέσεις που κυμαίνονται από τα πέντε έως τα εφτά λεπτά, φοβερά screaming φωνητικά και ταυτόχρονα αρκετή μελωδία. Ρέει εξαιρετικά με μικρές μεταβάσεις όπως το Wesen και το Theia, αλλά ταυτόχρονα σου πετάνε και ένα Rue και ένα Ankou που σε κάνουν να ανυπομονείς να τους δεις σε ένα μικρό club show όπου θα γίνει χαμός. Δίσκος που αξίζει να ακούσει κανείς για να δει που κινείται σήμερα το metal.

Century – Sign of the Storm

Είδος: Heavy Metal

Για το ντεμπούτο των Century, τα είπαμε αναλυτικά πριν από δύο χρόνια. Μια κυκλοφορία που πραγματικά σε πιάνει από το χεράκι και σε ταξιδεύει στα 80s. Εμπνευσμένο από New Wave of British Heavy Metal αποτέλεσε μια από τις καλύτερες κυκλοφορίες του 2023. Οι Σουηδοί ωστόσο επέλεξαν να κάνουν πολύ γρήγορα το επόμενο βήμα κυκλοφορώντας το Sign of the Storm τον Ιανουάριο.

Έκαναν λάθος; Φυσικά και όχι. Χωρίς να αλλάξουν τίποτα στον ήχο τους, μοιάζει να επέστρεψαν να μας προσφέρουν μερικές ακόμα κομματάρες γεμάτες δισολίες, ατσάλι και ρεφρέν που θες να τραγουδήσεις σε κάποιο club show πίνοντας μπύρα. Τραγούδια όπως το ομώνυμο, το Sacrifice ή το The Chains of Hell θα αποτελούν σταθερά ακούσματα για μεταλλάδες όπως εγώ. Για άτομα που όσο και να εξερευνήσουν τον σύγχρονο ήχο, πάντα θα χρειάζονται λίγο retro 80s παραδοσιακό heavy metal.

Unreqvited – A Pathway to the Moon

Είδος: Post-Black Metal/Shoegaze

Έχω μια τεράστια λατρεία στα άλμπουμ που αντλούν επιρροές από πολλά διαφορετικά είδη και ο Καναδός Unreqvited έχει βγάλει ένα διαμαντάκι που είναι ακριβώς αυτό. Μια μίξη post, black metal, ambient και shoegaze με πολύ δυναμικές και ατμοσφαιρικές συνθέσεις. Είναι από αυτά τα άλμπουμ που από το εξώφυλλο και μόνο μπορούν να σε απορροφήσουν στη μαυρίλα τους.

Το A Pathway to the Moon είναι ένας δίσκος που από το The Antimatter σου δείχνει ότι ακροβατεί ανάμεσα σε ένα ιδιότυπο δίπολο. Μέσα σε δέκα λεπτά με την αποπνικτική ατμόσφαιρα και ταυτόχρονα τη μελωδικότητα του σε κάνει να χάνεσαι ανάμεσα σε όμορφα όνειρα και κακούς εφιάλτες. Οι συνθέσεις χτίζονται αργά, υπομονετικά, μέχρι που σε έχουν κάνει κομμάτι τους χωρίς να το καταλάβεις.

Σε κομμάτια όπως το The Starforger νιώθεις ότι κάθε riff χτίζει κάτι όπως ένα κάδρο σε μια αργή ταινία. Γι’ αυτό και ακριβώς στο τέλος αυτού του άλμπουμ αισθάνεσαι μια απίστευτη συναισθηματική λύτρωση. Δεν είναι τελείως μαύρο, δεν είναι όμως και αισιόδοξο. Είναι αυτό το ενδιάμεσο γκρίζο όπως τα περισσότερα πράγματα στη ζωή. Για αυτό και είναι τόσο καταπληκτικό.

Architects – The Sky, the Earth & All Between

Είδος: Metalcore/Alternative Metal

Η καριέρα των Architects έμοιαζε να έχει μπει σε ένα τέλμα. Μετά το εξαιρετικό For Those That Wish to Exist έσκασε σχεδόν καπάκι το μετριότατο The Classic Symptoms of a Broken Spirit και η μουσική τους κατεύθυνση κάθε άλλο παρά σίγουρη ήταν. Η φυγή του (παιχταρά) Josh Middleton φαίνεται να έκανε καλό και στους ίδιους, αλλά και στον κιθαρίστα που θα επικεντρωθεί στο να μας δίνει δισκάρες με τους Sylosis.

Το σημαντικό ωστόσο για τους Architects ήταν η επιστροφή τους με σύγχρονο metal ήχο και το έργο φάνηκε προς τα που πάει με την πρόσληψη του Jordan Fish ως παραγωγό του άλμπουμ. Ο Fish ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό για το εμπορικό metal του σήμερα με όσα έχει κάνει για τους Bring Me The Horizon, Poppy, Babymetal και House of Protection. Η προσφορά του φαίνεται και εδώ με τα ηλεκτρονικά στοιχεία που εντάσσει και τη δουλειά που γίνεται στα φωνητικά.

Το The Sky, the Earth & All Between που προέκυψε μέσω αυτής της συνεργασίας είναι ακριβώς αυτό που χρειαζόταν η μπάντα. Ένας συγκερασμός του metalcore ήχου τους με περισσότερα ηλεκτρονικά και μελωδικά στοιχεία. Εμπορικές συνθέσεις 3-4 λεπτών με πολύ κολλητικά ρεφρέν που θα κρατούν όμως σταθερή την ταυτότητα της μπάντας. Με κομμάτια όπως τα Brain Dead, Evil Eyes, Landmines, Judgement Day, Elegy και Curse να μου έχουν κολλήσει για μήνες, μπορώ να πω ότι πέτυχαν τους στόχους τους.

Tiktaalika – Gods of Pangaea

Είδος: Heavy Metal

Ακούγοντας το όνομα Tiktaalika, το μυαλό σου πάει σε μάλλον κάποια ξεχασμένη σκανδιναβική μπάντα. Η αλήθεια όμως είναι πως πρόκειται για το alter ego του Charlie Griffiths, του κιθαρίστα των Haken. Οι Haken αποτελούν μεγάλη λατρεία μου, ωστόσο ο Άγγλος στο Gods of Pangaea ξεδιπλώνει μια εντελώς διαφορετική πτυχή του μουσικού του ταλέντου.

Αφήνει πίσω τα πολλά progressive στοιχεία και αποτίει ένα φόρο τιμής στο κλασικό 80s heavy metal. Οι συνθέσεις του μεν πατάνε σε πιο παλαιού τύπου φόρμες, όμως εμπλουτίζει τον ήχο του με λίγες διακριτικές djent πινελιές. Ταυτόχρονα η παραγωγή είναι καλογυαλισμένη και φρέσκια δείχνοντας ότι θέλει πολύ να γυρίσει στα παλιά του ακούσματα, αλλά να προσδώσει τη δική του ματιά.

Ό,τι και να πούμε για τον Griffiths, δε γίνεται να μην παραδεχθούμε πόσο φοβερά τραγούδια μπορεί να γράψει. Ορχηστρικά το άλμπουμ είναι άψογο γεμάτο εμπνευσμένα σόλο και εκπληκτικά riffs, ενώ οι συνοδοιπόροι του Griffiths είναι προσεκτικά επιλεγμένοι. Ο μπασίστας των Haken, Conner Green, o Darby Todd στα ντραμς, οι Vladimir Lalić, Tommy Rogers και Daniël de Jongh στα φωνητικά, γενικά έχει συγκεντρώσει τρομερά ταλαντούχους μουσικούς, τους οποίους καθοδηγεί σε μια από τις καλύτερες undergound κυκλοφορίες της χρονιάς.

Dream Theater – Parasomnia

Είδος: Progressive Metal

Η επιστροφή του ασώτου υιού. Μια από τις πιο σημαντικές επανεντάξεις σε όλο το metal ήταν αυτή του Mike Portnoy στους Dream Theater. Αυτός ο άνθρωπος είναι για μένα η ψυχή της μπάντας, είναι αυτός που το τεχνικό του παίξιμο στα ντραμς και οι προσωπικοί του στίχοι προσδίδουν απίστευτο συναίσθημα στις συνθέσεις του συγκροτήματος. Έτσι το Parasomnia ήταν ακριβώς αυτό που περίμενα από την στιγμή που ανακοίνωσαν καινούριο δίσκο.

O Portnoy δεν έρχεται να νοθεύσει τον progressive ήχο των Theater με άλλα στοιχεία όπως έκανε σε κάποιους δίσκους του πριν φύγει, αλλά να προσαρμοστεί σε αυτήν την εποχή της μπάντας. Η χημεία του με τον Petrucci και τον Rudess δε χάθηκε ποτέ. Το είδαμε και στον δίσκο των Liquid Tension Experiment πριν λίγα χρόνια. Το Night Terror που ήταν και η πρώτη γεύση από το άλμπουμ μας προϊδέασε για το τι θα ακολουθήσει.

Οχτώ συνθέσεις με πολύ μεγάλες διάρκειες, απαράμιλλη τεχνική από όλα τα μέλη, ωραία ορχηστρικά μέρη, συνεχόμενες αλλαγές στον ρυθμό και όλους τους συντελεστές να μπαίνουν στη διαδικασία να παίζουν μεταξύ τους σε δίπολα κάνοντας το αποτέλεσμα πιο απολαυστικό. Ήθελαν μια νέα πνοή οι Dream Theater και ο Portnoy ήταν ακριβώς αυτό που χρειαζόντουσαν.

Spiritbox – Tsunami Sea

Είδος: Metalcore

Οι Καναδοί είναι μια από τις πιο ανερχόμενες μπάντες σε όλο τον κόσμο και με το Tsunami Sea μπορώ να πω πως παγίωσαν τη θέση τους στο μουσικό στερέωμα. Από το πρώτο riff του Fata Morgana νιώθεις αυτό το μείγμα πομπώδους μεγαλοπρέπειας και συναισθηματικής έντασης που μόνο αυτοί μπορούν να πετύχουν. Ταυτόχρονα είναι ένα άλμπουμ που εδραιώνει την Courtney LaPlante ως μια από τις κορυφαίες ερμηνεύτριες αυτής της γενιάς.

Το Tsunami Sea είναι το άλμπουμ που δείχνει πως πρέπει να παίζεται το σύγχρονο metalcore. Ακροβατεί ανάμεσα στην τεχνική και την ατμοσφαιρικότητα σε κάθε σύνθεσή του. Έχει riffs που γκρεμίζουν τοίχους, breakdowns που χτυπάνε σαν το κύμα στο βράχο, αλλά και συναισθηματικές στιγμές όπως το Perfect Soul που σε κάνουν να συνειδητοποιήσεις πόσο σπουδαίο είναι αυτό που ακούς. Ένα άλμπουμ σταθμός για το metal εν έτει 2025 και με τους Spiritbox να έχουν λαμπρό μέλλον μπροστά τους.

Bloodywood – Nu Delhi

Είδος: Nu Metal/Indian Folk Metal

Τους Bloodywood τους ανακάλυψα πέρυσι σαν πρόταση του φίλου και αρθρογράφου Στέφανου. Μου έκανε εντύπωση αυτή η μίξη metal με παραδοσιακή ινδική μουσική και το Rakshak ήταν ένα πολύ ευχάριστο άλμπουμ στα αυτιά μου. Το Nu Delhi αποτελεί μια φυσική συνέχεια του ντεμπούτου τους και είναι ακόμα πιο στοχευμένο με λιγότερα κομμάτια και σαφέστερη προσέγγιση.

Αυτό που αποφάσισαν οι Ινδοί είναι να προσφέρουν ένα πιο συμπαγές και πιο σκληρό άλμπουμ. Είναι εντυπωσιακό το πάντρεμα που κάνουν με την ινδική μουσική και πως οδηγούν σε ακραίες κορυφώσεις όπως για παράδειγμα στο Kismat. Ή το πως ταιριάζουν με το επίσης ιδιότυπο j-pop των BABYMETAL στο Bekhauf. Είναι ένας δίσκος που λειτουργεί περισσότερο σαν μια δήλωση ότι μπορούν να συνεχίσουν να παράγουν ποιοτικότατες συνθέσεις και να κατακτήσουν και το απαιτητικό δυτικό κοινό.

Winona Fighter – My Apologies To The Chef

Είδος: Punk

Αυτό το άλμπουμ το ανακάλυψα κάπως τυχαία, αλλά εξελίχθηκε στον δίσκο που άκουσα περισσότερο το 2025 σύμφωνα με το Spotify. Με επιρροές από πρώιμους Paramore και πάρα πολλή punk ενέργεια, η Coco Kinnon και η παρέα της φτιάχνουν ένα από τα πιο όμορφα ακούσματα της χρονιάς γεμάτο τραγούδια που θα σου κολλήσουν στο κεφάλι με χαρακτηριστική ευκολία.

Συνδυάζει όλες τις πλευρές των Winona Fighter με τον καλύτερο τρόπο. Διαθέτει μια πιο ευαίσθητη πλευρά με mid tempo κομμάτια, ενώ σε άλλα συμπυκνώνουν σε τρία λεπτά όλη τη νεανική punk ορμή και ενέργεια που ακούγαμε όσοι αγαπήσαμε αυτή τη μουσική στο Λύκειο. Το My Apologies To The Chef μοιάζει να έχει βγει από τα 00s και την τότε τρέλα που επικρατούσε.

Είναι ένα αυθεντικό άλμπουμ που δεν προσπαθεί να φέρει επανάσταση στο είδος, αλλά να σε κάνει να κουνηθείς, να χτυπηθείς και να χαμογελάσεις. 35 λεπτά ωμής ενέργειας, με ελάχιστα έως καθόλου fillers και κομματάρες όπως τα Talk, Swimmer’s Ear, Subaru, Attention, Johnny’s Dead και πολλά άλλα στα οποία γύριζα συνεχώς σε πολλές φάσεις της χρονιάς. Αυτό τα λέει όλα για την ποιότητά του.

Αυτή ήταν λοιπόν η πρώτη ντουζίνα και σε πολύ λίγες μέρες έρχονται και τα επόμενα δύο μέρη του αφιερώματος. Ελπίζω να σας αρέσουν οι προτάσεις μου και περιμένω τα δικά σας μηνύματα και σχόλια για όσα ακούσατε φέτος!

The post The Sound Vault: Αγαπημένα άλμπουμ για το 2025, Μέρος Πρώτο appeared first on anthem.gr.

Από φέτος λοιπόν, πολλές από τις περσινές κατηγορίες αλλάζουν συλλήβδην, όσον αφορά τουλάχιστον την μουσική σκηνή και την ραδιοφωνική μας εκπομπή. Επιπλέον αποφασίσαμε να κινηθούμε πιο δημιουργικά στις επιλογές μας.

Αν και σε αντίθεση με το ’17, η χρονιά δεν ήταν ιδιαίτερα παραγωγική για το Χόλιγουντ, αποφασίσαμε να επανέλθουν οι επιλογές για τις αγαπημένες μας σειρές και ταινίες, επειδή οι ακροατές της εκπομπής έχετε αγκαλιάσει τη συγκεκριμένη θεματική και συμμετέχετε ενεργά. Δειλά-δειλά κάνει και την εμφάνισή της η κατηγορία με αγαπημένα comics και βιβλία. Ελπίζουμε πως το 19 θα μας δοθεί η ευκαιρία να γεμίσουμε το άρθρο με ακόμη με περισσότερες επιλογές.

Τέλος θυμίζουμε πως πρόκειται ξεκάθαρα για προσωπικές απόψεις, αφού θέλουμε απλώς να παρουσιάσουμε όσα εμείς ξεχωρίσαμε, λέγοντας δύο λόγια γιατί.

Ευχόμαστε το 2018 να κλείσει όμορφα και δημιουργικά. Μακάρι να έχουμε μία υπέροχη χρονιά!

[Βρείτε μας στο facebook πατώντας εδώ].

Ο δίσκος της χρονιάς, τελεία και παύλα! Ό,τι πιο δυνατό έχουν βγάλει οι “Architects” κατά τη διάρκεια της δισκογραφικής τους πορείας! Συναισθηματικά τέλειο, με σωστή δομή από την αρχή μέχρι το τέλος και riff που τσακίζουν κόκαλα. ! Ήδη τα άρτια κομμάτια του δίσκου έχουν βρει θέσεις στις μουσικές μας λίστες! – Τ.

Είναι τρομερή η εξέλιξη των Ghost τα τελευταία χρόνια τόσο σε θέμα σκηνικής παρουσίας όσο και μουσικής σύνθεσης. Στο Prequelle ακούγονται απολαυστικότεροι από ποτέ, έχοντας πιο catchy μελωδίες και pop φωνητικά, αλλά ταυτόχρονα αναπτύσσουν τις καλλιτεχνικές τους ανησυχίες, βάζουν στην εξίσωση πιο πολλά μουσικά όργανα όπως σαξόφωνο και synthesizer και δίνουν στο κοινό ένα εξαιρετικό σύνολο τραγουδιών. – Ν.

Πίστευα ότι οι Godsmack έχουν δώσει πάνω-κάτω όσα είχαν να δώσουν μέχρι τα τέλη της προηγούμενης δεκαετίας, αλλά προφανώς έκανα λάθος. Με το When Legends Rise ο Sully Erna και η παρέα του βγάζουν ένα πολύ διασκεδαστικό άλμπουμ με μοντέρνο heavy ήχο, ραδιοφωνικά κομμάτια, αλλά και σκληρές συνθέσεις που θύμισαν τη μπάντα των 00s που λάτρεψα στο Λύκειο. – Ν.

Οι Alice In Chains μετά το comeback τους με την πρόσληψη του William DuVall έχουν κυκλοφορήσει άλλα δύο φοβερά άλμπουμ, αλλά το Rainier Fog είναι μακράν το καλύτερο τους μετά την επιστροφή τους. Ισορροπώντας μεταξύ του rock και του metal με πολλά επαναλαμβανόμενα κολλητικά riffs, το trademark φωνητικό δίπολο των DuVall-Cantrell και στιβαρό rhythm section, το αποτέλεσμα είναι τρομερό με μερικά από τα τραγούδια τους να συγκαταλέγονται στα καλύτερα της χρονιάς. -Ν.

Έχουν βάλει σκοπό να μας τρελάνουν οι MoS. Δύο χρόνια μετά το EP τους που μας ανατίναξε το μυαλό, οι Βορειοελλαδίτες post-rockers επιστρέφουν με έναν απίστευτο instrumental full-length δίσκο, ο οποίος βρίθει από πανέξυπνα riffs, είναι σε κάποια σημεία πωρωτικός, σε άλλα σημεία ρίχνει τους τόνους και χωρίς μισό στίχο σε παρασέρνει σε ένα ταξίδι σκέψεων και νοημάτων μέσα από το concept που αφορά τη ζωή και το λόγο ύπαρξης μας. Εκπληκτικό. – Ν.

Η πειραματική μουσική των Message in a Cloud ξεφεύγει από τις παραδοσιακές φόρμες. Από την πρώτη κιόλας ακρόαση ο δίσκος καταφέρνει να δημιουργήσει συναισθήματα.  Η παντελής απουσία φωνητικών εξυπηρετεί άψογα το storytelling. Δίκαια το motto της χρονιάς ήταν: “Eat, Sleep, Listen to Anassa, Repeat.” -T.

Στίχοι και riffs που “δεν μπορούμε να βγάλουμε από το κεφάλι μας”, ψυχεδελικά φωνητικά και μία εξαιρετική πρόζα από τον Ψαραντώνη, συνθέτουν το εξαιρετικό αυτό δίσκο, που αναμφίβολα έχει κερδίσει μία θέση στα highlights της χρονιάς. Ποίηση, μουσική, απελευθέρωση! – Τ.

Μία συγκλονιστική κυκλοφορία, όπου συγκεντρώθηκαν ανέκδοτα τραγούδια του Θάνου. Είναι δύσκολο να ακούσει κάποιος το δίσκο δίχως να φορτιστεί με κάποιο από τα κομμάτια του εκλιπόντος. Μία συγκινησιακά φορτισμένη κυκλοφορία που αγαπήσαμε. – Τ.

Οι Deathcrop Valley μας απέδειξαν και στο παρελθόν, με lives όπως το Anthem Festival, πως μπορούν να είναι εκρηκτικοί. Από το ομώνυμο album τους δεν περίμενα τίποτα λιγότερο. Τρομερά riffs που σου κολλάνε στο μυαλό, καταπληκτικά φωνητικά και δυναμικό rhythm section, ένας 100% άρτιος δίσκος που σίγουρα θα λατρέψει κάθε οπαδός του heavy rock. Απολαύστε αυτό το δίσκο και όπως και εγώ χτυπηθείτε με όλα του τα κομμάτια. – Ν.

Μία από τις καλύτερες μπάντες της σκηνής μας, οι “The Last Drive” κυκλοφόρησαν φέτος έναν δυνατό δίσκο, μας χάρισαν μερικές απίστευτες συναυλίες και κατάφεραν να μας εθίσουν με το αψεγάδιαστο single του “Always the Sun”, το οποίο είναι η αλήθεια πως περιμέναμε με ανυπομονησία! – T.

Έσκασε σαν κεραυνός εν αιθρία, αλλά δε μπορούμε να πούμε ότι μας χάλασε κιόλας. Ένα τρομερό single σαν κι αυτό έχει θέση στα καλύτερα της χρονιάς με τους Slipknot να μας θυμίζουν εποχές Iowa, θυμό να ξεχειλίζει από κάθε στίχο και τους ίδιους να ακούγονται εξίσου φρέσκοι, έτοιμοι για ένα ακόμα επιτυχημένο δισκογραφικό βήμα. Ανυπομονούμε και για το νέο άλμπουμ. – Ν.

Δίκαια το 2018 ήταν η χρονιά των Noise Figures! Αν και το “Telepath” είναι ένας υπέροχος δίσκος, το “Lethary” είναι η αφρόκρεμα του album! Εξαιρετικό, εθιστικό και με τεράστιο replay value, ήταν το τραγούδι που φέτος δεν σταματούσαμε να ακούμε. Και μην ξεχνάμε πως ήταν από τα αγαπημένα των ακροατών της εκπομπής μας! Θα μπορούσαμε να πούμε πως “μας στοίχειωσε και στον ύπνο μας! – Τ.

Η τεράστια Dolores O’ Riordan των Cranberries θα συμμετείχε σε αυτή τη διασκευή, αλλά τη μέρα της ηχογράφησης έφυγε από τον κόσμο. Οι Bad Wolves εις μνήμην της, προσθέτουν metal στοιχεία στην κλασική επιτυχία με το αποτέλεσμα να κερδίζει τον κόσμο τόσο λόγω των εξαιρετικών φωνητικών του Tommy Vext, όσο και του δυναμισμού που αποπνέει. Πολύ όμορφο. – Ν.

Ένας από τους λόγους που λάτρεψα αυτήν την ταινία(ρα) ήταν και το soundtrack, με το κάθε τραγούδι να ταιριάζει τέλεια στην κάθε σκηνή. Hip-Hop, R&B και rap κομμάτια με φοβερούς καλλιτέχνες όπως τον Post Malone ντύνουν άψογα την ταινία. Δυνατές υποψηφιότητες είχαν και το soundtrack του Black Panther και φυσικά το Venom του Eminem. – Ν.

Austin ήταν αναμφίβολα ο pop καλλιτέχνης που ακούσαμε περισσότερο από κάθε άλλον εντός του 2018. Με συνεχή ροή κομματιών, δυνατές συνεργασίες και άψογο flow, τα κομμάτια του καταφέρνουν πάντοτε να κερδίσουν επάξια τις κορυφαίες θέσεις των charts. – T.

Πάντα υπάρχει ένα debate, αν το κάθε καινούργιο Opening του JoJo ταιριάζει με την σειρά. Για την πέμπτη σεζόν του JoJo, η συζήτηση αυτή δεν υπάρχει. Το Fighting Gold μπαίνει δυναμικά και αφήνει το κοινό γεμάτο αισθήματα. Καθ’όλην την διάρκεια του κρατάει ένα άνετο pace, μέχρι που φτάνει στο ρεφρέν και το “γυρνάει ανάποδα”. – Π.

Η 4η σεζόν της σειράς είναι και η καλύτερη μέχρι στιγμής, με τον πήχη να ανεβαίνει διαρκώς. Η αργή και μεστή προσέγγιση στο σενάριο δεν έλειψε ούτε φέτος, ενώ οι αποκαλύψεις για τους αγαπημένους μας χαρακτήρες από το σύμπαν του Breaking Bad, μας χαστούκιζαν συνεχώς στα μούτρα. Πέραν της εξαιρετικής πλοκής, η ώριμη και αψεγάδιαστη σκηνοθεσία δημιούργησε μία σειρά που δεν έπασχε από καμία παθογένεια! – Τ.

Θα είμαι ειλικρινής μαζί σας: Τη σειρά αυτή την κατέβασα από το Netflix, για να σκοτώσω το χρόνο μου στην πτήση προς Ιταλία. Βέβαια δεν είμαι μέντιουμ, για να ξέρω αν ήταν χάλια η σειρά πριν την δω (γκουχ-γκουχ). Ωστόσο,από το πρώτο κιόλας επεισόδιο το “Money Heist” κατάφερε να με κερδίσει. Η γρήγορη εξέλιξη της πλοκής παραδόξως δεν με κούρασε, η σκηνοθεσία ήταν δυνατή, η δράση ανελλιπής και το χιούμορ καυστικό. Μοναδικό παράπονο: ε δεν γίνεται τώρα να μου χορεύετε το Bella Ciao στις ξαπλώστρες στη Μύκονο! Λυπηθείτε μας! – Τ.

Α ρε Daredevil μας αρρώστησες και φέτος. Το “παιδί” της Marvel και του Netflix όχι απλά δε λύγισε μετά από δύο εξαιρετικές σεζόν, αλλά έβγαλε μία τρίτη που ήταν απολαυστική από το πρώτο μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο. Τρομερή εξέλιξη της πλοκής, καταπληκτική σκηνοθεσία, σεμιναριακές σκηνές μάχης και απίστευτοι χαρακτήρες. Παραμένει στο πάνθεον των υπερηρωικών σειρών και ας είναι αυτή η τρίτη σεζόν η τελευταία – Ν.

Με την καινούργια του σεζόν να βγαίνει σε λίγες μέρες και την οδύσσεια που πέρασαν οι συντελεστές του Β99 να ξαναβγούν στην tv, ευχόμαστε απλά η σειρά να έχει μια σταθερή πορεία. Μια απίθανη κωμωδία, γεμάτη γέλιο, συγκινήσεις, running jokes και Die Hard references. Must Watch! – Π.

Τι σεζόν κι αυτή; Με ένα συνταρακτικό “Fall Finale” και την ιστορία να εξελίσσεται πιο δυναμικά από ποτέ, το “The Blacklist” κατάφερε και φέτος να αναδειχθεί ως μία από τις καλύτερες σειρές της χρονιάς. Φυσικά και φέτος ξεχώρισε ο James Spader στο ρόλο του Reddington, ενώ τρομερή ήταν και η εξέλιξη του Ryan Eggold, που υποδυόταν τον Tom Keen. – Τ.

Το animation στα καλύτερα του! Μία σειρά που απογείωσε το space drama με καυστικό παράλληλα χιούμορ, το οποίο μας επέτρεπε να εμβαθύνουμε στους χαρακτήρες και την πλοκή. Άψογο από όλες τις απόψεις, το Final Space κατάφερε να συγκινήσει ακόμη και τους πιο σκληρούς κριτικούς. Ανυπομονούμε για τη δεύτερη σεζόν! -Τ.

Το Camp Camp είναι μία από τις καλύτερες σειρές animation του διαδικτύου. Αρχικά, φαίνεται για ένα κλασσικό παιδικό cartoon με κατασκηνωτές. Όμως από το πρώτο κιόλας επεισόδιο, η πραγματική του ταυτότητα αποκαλύπτεται. Με αρκετό adult humor, καλοφτιαγμένες σκηνές και εξαιρετικό voice acting, το Camp Camp είναι μια τελείως διαφορετική σειρά, και η τρίτη σεζόν απλά εμβαθύνει στο πόσο καλή είναι. – Π.

Το ομώνυμο βιβλίο της Gillian Flynn το προτείνω ανεπιφύλακτα και η σειρά του HBO έκανε εξαιρετική δουλειά στη μεταφορά του. Pulp στοιχεία, πολύ καλή σκηνοθεσία από τον Jean-Marc Vallée, ρυθμός που βοηθά το θεατή στην κατανόηση όσων διαδραματίζονται, αρκετό μυστήριο και φυσικά μία τελική σκηνή που σου κόβει την ανάσα. – Ν.

Η Robbin’ Season του Atlanta περιείχε μερικά από τα καλύτερα επεισόδια της χρονιάς και σκηνοθετικά ήταν από τις πιο άρτιες φετινές σειρές. Hiro Murai και Donald Glover δίνουν μαθήματα σκηνοθεσίας σε επεισοδιάρες όπως το Teddy Perkins και το Barbershop. Αν λατρέψατε κι εσείς το βίντεο κλιπ του “This is America”, μαντέψτε ποιοι βρίσκονται πίσω από τη σύλληψη και εκτέλεση του. Σειρές σαν το Atlanta δε βγαίνουν κάθε χρόνο. – Ν.

Started from the bottom, now we are here. Η καλύτερη σειρά όλου του Arrowverse, μας χαρίζει 2 ακόμη σεζόν το 2018. Με το επικό Final battle της 3ης σεζόν και το μοναδικό “Legends of To meow meow” επεισόδιο της 4ης, το LoT ικανοποιεί dc, scifi και comic book fans. – Π.

Δεν είναι κάτι σύνηθες να βγαίνουν καλές horror σειρές, but Netflix did it again! To The Haunting of Hill House είναι μία πάρα πολύ προσεγμένη σειρά, πολύ τρομακτική ανά σημεία χωρίς να χρησιμοποιεί συνέχεια jump scares, αλλά καλλιεργώντας μία ανατριχιαστική ατμόσφαιρα. Έχει πρωτότυπο storytelling, χρησιμοποιώντας διαφορετικές αφηγηματικές τεχνικές κατά τη διάρκειά της. – Ν.

Η σειρά-Βασιλιάς των anime επέστρεψε, πιο δυνατή από ποτέ. Απολύτως πιστή στο manga, καταφέρνει παράλληλα να βελτιώσει αρκετές κλασσικές σκηνές από το masterpiece του Araki. Περιμένουμε πολλά περισσότερα από το νέο έτος και ήδη έχει γίνει το καλύτερο anime του 2019. – Π.

Μια σειρά που καταφέρνει να πατήσει κάτω τα περισσότερα tropes γύρω από παρόμοιες σειρές, το Goblin Slayer μας παρουσιάζει της περιπέτειες του ομώνυμου χαρακτήρα. Πρόκειται για ένα αρκετά βίαιο anime, που παρουσιάζει ένα σκληρό και αληθοφανή κόσμο, παρόλο που βρίσκεται σε Fantasy Setting. – Π.

Ωραίο το Black Panther, τίμιος ο Aquaman, αλλά όπως είναι φυσιολογικό το Infinity War ήταν η καλύτερη υπερηρωική ταινία της χρονιάς. Κατάφερε να συμπεριλάβει άπειρους χαρακτήρες, δίνοντας καλό screen time στους περισσότερους, είχε στιγμές που ουρλιάζαμε από τη χαρά μας με όσα εκτυλίσσονταν στην οθόνη, οι μάχες ήταν τρομερές και η σκηνοθεσία εξαιρετική. Ένα απίστευτο σύγχρονο blockbuster, once again καταπληκτική δουλειά από τη Marvel. – Ν.

Μία ταινία που δε μπορεί να αφήσει ασυγκίνητο κανέναν fan του Spiderman, με απίστευτο χιούμορ, animation που σε μαγνητίζει, κορυφαίο soundtrack και σενάριο που εξελισσόταν οργανικά, παρά την πολυπλοκότητα του multiverse. Την παράσταση κλέβει φυσικά ο χαρακτήρας του Miles Morales και η τάση των δημιουργών για αυτοσαρκασμό! – Τ.

Αν και η ταινία δεν ήταν απολύτως πιστή στο βιβλίο του Ernest Cline, ξεχώρισε αρκετά, ενώ ήταν μια unique ταινία με άπειρα έξυπνα pop culture references, καλοστημένο plot και πανέμορφο στυλ. Οι ερμηνείες των ηθοποιών ήταν ικανοποιητικές, και η τελική μάχη ήταν απλά μοναδική. – Π.

Εν έτει 2018, μία βιογραφία για τον Freddy Mercury μας έκανε όλους να λατρέψουμε τη συνθετική και τραγουδιστική ιδιοφυΐα του frontman των Queen λες και τους ξανακούγαμε για πρώτη φορά. Ο Rami Malek είναι συγκλονιστικός ως Freddy, ενώ η απόδοση πολλών στιγμών του συγκροτήματος (κι ας υπήρξαν αλλαγές σε σχέση με την πραγματική ιστορία) είναι απίστευτα πιστή με το Live Aid να αποτελεί μία τρομερή κορύφωση. – Ν.

Μπορεί να μην είναι η ταινία της χρονιάς, ωστόσο αυτή η διαφορετική οπτική στην ιστορία του Christopher Robin και του αρκούδου του, Winnie The Pooh, καταφέρνει με ευκολία να μας μεταφέρει γλυκόπικρα συναισθήματα. Όλοι μας ταυτιστήκαμε με τον Robin του παρελθόντος, αν και συμπάσχουμε με την ενήλικη πλευρά του χαρακτήρα. Μία ταινία που μας θύμισε τη μαγεία της παιδικής μας ηλικίας με διασκεδαστικό σενάριο και πανέμορφη σκηνοθεσία! – Τ.

Ο John Krasinski εκτός από πολύ καλός κωμικός ηθοποιός, αποδεικνύει πως είναι γενικότερα καλός ηθοποιός και σκηνοθέτης μέσω αυτής της πάρα πολύ καλής ταινίας. Το A Quiet Place δε χρειάζεται σενάριο, αλλά ήχους, ατμόσφαιρα και φυσικά τη σκηνοθετική πινελιά του Krasinski για να τρομάξει το θεατή και να τον κάνει να νιώθει πως βρίσκεται μαζί με τους πρωταγωνιστές στη δυστοπία, στην οποία ζουν. Τρομερά πράγματα. – Ν.

Ήρθε από το πουθενά το Game Night, αλλά τη δουλειά του την έκανε. Στη σύγχρονη κωμωδία όπου οι περισσότερες ταινίες ή είναι παρωδίες ή έχουν παντού κακά αστεία, το Game Night ήταν πρωτότυπο, πρόσθεσε λίγη ευρηματικότητα, καλά running jokes και έβγαλε γέλιο μέσα από τις καταστάσεις που ζούσαν οι πρωταγωνιστές. O Jason Bateman είναι απλά τέλειος. – Ν.

Είναι τρομερό το πόσο σταθερά ποιοτικός τίτλος είναι το Batman. Μετά τους Grant Morrison στα τέλη των 00s και Scott Snyder κατά το New 52, ο Tom King γράφει συνεχώς όλο και πιο ευρηματικές ιστορίες, εξερευνώντας πτυχές του αγαπημένου ήρωα που δεν είχαμε δει στο παρελθόν και οι οποίες το φέρνουν στην κορυφή των καλύτερων κόμικ της DC. Must-read για κάθε λάτρη της ένατης τέχνης. – Ν.

Οι εκδόσεις Οξύ έχουν φέρει νέα πνοή όσον αφορά τα κόμικ στα ελληνικά και με το Infinity Gauntlet έκαναν ένα ακόμα βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση. Άψογη μεταφορά της κλασικής ιστορίας του Jim Starlin, μία έκδοση που έπρεπε επιτέλους να δούμε στη χώρα μας και η οποία ήρθε στο τέλειο σημείο κοντά στην κυκλοφορία του Infinity War. Όσον αφορά το κόμικ καθ’ αυτό, είναι μία από τις καλύτερες ιστορίες όλων των εποχών τόσο για τη Marvel όσο και γενικά και καθόλου υπερτιμημένη καθώς γι’ αυτό προσπάθησαν κάποιοι αδαείς να μας πείσουν, αποτυγχάνοντας πλήρως. Σε κάθε σελίδα σε ενθουσιάζει και σε αφήνει διψασμένο για τη συνέχεια. Διαβάζεται μονορούφι και σε αφήνει πλήρως ικανοποιημένο. – Ν.

Το βιβλίο “διαμάντι” της φετινής χρονιάς ήρθε από την Ars Nocturna. Οι ιστορίες του Λευκάδιου Χερν πήραν σάρκα και οστά στα ελληνικά σε μία προσεγμένη έκδοση που δίκαια έγινε best seller! Το βιβλίο περιέχει όλο το πακέτο: όμορφο εξώφυλλο, σωστά δομημένες εισαγωγικές πληροφορίες, εξαιρετικές μεταφράσεις. Ένας τίτλος που πρέπει να κοσμεί κάθε βιβλιοθήκη. – Τ.

Όσον αφορά τα κόμικ στα Ελληνικά, οι Εκδόσεις Οξύ πήραν μία πολύ σωστή απόφαση με την έκδοση του Venom από τον Rick Remender. Πολύ ωραία ιστορία με τον ανάπηρο βετεράνο του πολέμου Flash Thompson να είναι ο κυβερνητικός πράκτορας Venom σε μία ιστορία πέντε τευχών πραγματικά υπέροχη με αρχή, μέση και τέλος. Σίγουρα μία κυκλοφορία που δεν περίμενα τόσο καλή και αποτέλεσε έκπληξη. – Ν.

Με το αναμενόμενο anime adaptation του να κυκλοφορεί σύντομα, δεν θα μπορούσαμε να παραλείψουμε το πιο διαφορετικό/επικό Isekai εκεί έξω. Η ιστορία του Naofumi ξεκινάει με τον κόσμο να τον μισεί και να τον κατηγορεί για ένα έγκλημα το οποίο δεν διέπραξε, με αποτέλεσμα από ήρωας να θεωρείται κακοποιός. Έχοντας χάσει την ελπίδα του στην ανθρωπότητα, θα βρει συμμάχους εκεί που δεν το περιμένει, και με την βοήθεια τους θα προσπαθήσει να σώσει τον κόσμο, αυτόν τον οποίον τον πούλησε… – Π.

Για μία ακόμα χρονιά τα Κουραφέλκυθρα μας έκαναν να γελάσουμε στο μέγιστο βαθμό. Με τη θεματολογία να ποικίλει, πολλούς χαρακτήρες να εμφανίζονται σε πολλαπλά σκίτσα και φυσικά τα αστεία και το χιούμορ να μην έχουν να ζηλέψουν σε τίποτα από ποιοτικά κόμικ του εξωτερικού. Αξίζει να στηρίξετε εκτός της σελίδας στο Facebook, την έντυπη έκδοση όπου συγκεντρώνονται τα πρώτα 8 χρόνια των Κουραφέλκυθρων. – Ν.

Με συνεχή ροή νέων επεισοδίων κάθε Σάββατο και Τρίτη, “οι Περιπέτειες του Θεού” είναι το πρώτο πράγμα που διαβάζουμε για να ξεκινήσει ευχάριστα η μέρα. Με πρωτότυπους χαρακτήρες και δημιουργική πλοκή, πρόκειται για μια απολύτως μοναδική ιστορία και δεν χάνουμε επεισόδιο. – Π.

Η pop κουλτούρα είχε την τιμητική της στο διήμερο του AthensCon, το οποίο φέτος πραγματικά απολαύσαμε. Στο φεστιβάλ παρακολουθήσαμε ενδιαφέρουσες ομιλίες για αγαπημένα κόμικ, γνωρίσαμε καταξιωμένους καλλιτέχνες από Ελλάδα και εξωτερικό και κάναμε μία όμορφη βόλτα με διάρκεια μεγαλύτερη των 8 ωρών.  – T.

Η αγαπημένη μας εκδήλωση επέστρεψε για μία ακόμη χρονιά στην Ελληνοαμερικανική Ένωση, ίσως με την πιο βολική διαρρύθμιση που έχουμε δει ποτέ στο χώρο. Με δυνατούς καλεσμένους και πολύ καλή οργάνωση, το διήμερο event κύλισε ευχάριστα. – Τ.

Τα αγαπημένα εβδομαδιαία events των Reflections έδωσαν για μία ακόμη χρονιά δυναμικό παρόν στα αθηναϊκά δρώμενα. Συγγραφείς, ηθοποιοί, μουσικοί και καλλιτέχνες ένωσαν τις δυνάμεις τους στη σκηνή του Death Disco, με το Vampire Masquerade και εκδηλώσεις για θεματικές που αγαπάμε (Lord Of The Rings, Cure, Sandman, Helloween κ.α) να έχουν την τιμητική τους. Φέτος κυκλοφόρησε και η ανθολογία της εκδήλωσης “Σκιές και Αντανακλάσεις”, όπου συμμετείχα κι εγώ, εκπροσωπόντας το anthem.gr! -T.

Ο Ελληνικός Σύλλογος Παιχνιδιών Ρόλων και Στρατηγικής συνέχισε να δείχνει έμπρακτα την αγάπη του για το αντικείμενό του και φέτος. Με συμμετοχή σε όλα τα μεγάλα φεστιβάλ, συνεχή παρουσία στα social media, τα καθιερωμένα πάρτυ που διοργανώνει και φυσικά άπειρο παιχνίδι, ο ΕΣΠΑΙΡΟΣ διέγραψε και φέτος εξαιρετική πορεία! – Ν.

Η πιο ηλίθια μορφή συνομοσιολόγων είναι αναμφίβολα οι flat earthers. Έχοντας μπει στις σελίδες τους, προσπαθήσαμε πολλές φορές μέσω της εκπομπής και της αρθρογραφίας μας να εξετάσουμε πως γίνεται να επιβιώνει μία τόσο βλακώδης θεωρία στην εποχή μας. – Τ.

Η καθολική εκκλησία ζήλεψε τη δόξα του Pokemon Go και αποφάσισε να κυκλοφορήσει ένα αντίστοιχο παιχνίδι, με σκοπό να οδηγήσει τους νέους στο κατώφλι της. Αναρωτιόμαστε εμείς, πόσο σπάνιος χαρακτήρας θα είναι ο Άγιος Βελισσάριος; – Τ.

The post Μουσική Ανταρσία #44: Τα καλύτερα του 2018! appeared first on anthem.gr.