Η αλήθεια είναι ότι το σκέφτηκα αρκετά αν θέλω να γράψω άρθρο ξεχωριστά για μία σειρά του MCU. Όχι πως δεν θα το έκανα ποτέ. Απλά μέχρι τώρα σκεφτόμουν ότι δεν θέλω να περιοριστώ σε ένα κομμάτι αυτού του σύμπαντος. Από την άλλη πλευρά, εφόσον μου δόθηκε ένας χώρος και το ελεύθερο να σχολιάζω αυτά που θέλω μέσω άρθρων, γιατί να μην γράψω την άποψή μου για το She-Hulk που έχει κάνει τόσο ντόρο για διάφορους λόγους;

Το She-Hulk πριν καν βγει το πρώτο επεισόδιο, άρχισε να τρώει κράξιμο. Άλλωστε ανήκει σε μια φάση του MCU, που είναι από τις πιο άβολες καθώς και η ίδια η Marvel ψάχνει να βρει τα πατήματά της. Το τέλος του Infinity Saga είχε τεράστιο αντίκτυπο, δικαιολογημένα κιόλας, οπότε είναι δύσκολο να συνεχίσεις με την ίδια φόρα. Βέβαια πρέπει να σε αφήσουν να προσπαθήσεις τουλάχιστον. Κάτι που δεν το βλέπω να γίνεται. Οπότε πάμε να μιλήσουμε λίγο για την τελευταία σειρά που έβγαλε το κόκκινο brand.

Μα τι CGI είναι αυτό;

Ένας από τους κύριους λόγους που δέχτηκε τόσο μίσος η σειρά ήταν το CGI. Επειδή είναι ένα επιχείρημα που το ακούω συχνά τελευταία, ακόμα και σε anime για την χρήση 3D animation, ας σταθούμε λίγο. Προτείνω να κάνουμε ένα πείραμα. Αν πέσει σε μια παρέα σας η συζήτηση για κακό CGI, κάντε την εξής ερώτηση. Τι είναι καλό και τι κακό CGI; Bonus σε αυτό, όποιος πάει να μιλήσει, να απαντήσει χωρίς να δώσει παραδείγματα. Μόνο με επιχειρήματα που θα καταλάβει κι ένας παντελώς άσχετος τι θες να πεις. Στοιχηματίζω ότι 7 στους 10 θα μπερδέψουν την γλώσσα τους. Κι εσύ ρε Στέφανε γιατί αποφεύγεις να μιλήσεις; Ήταν καλό τελικά; Δεν ήταν το καλύτερο που έχεις δει σίγουρα. Υπήρχαν στιγμές που βλεπόταν, αλλά δυστυχώς υπήρχαν και στιγμές που όντως ήταν κακό. Ήθελε παραπάνω χρόνο, μεγαλύτερο budget. Δύο πράγματα που δεν τα είχαν αυτοί που εργάστηκαν στα εφέ. Αλλά πόσο μας νοιάζει άραγε σε τι συνθήκες εργάζονται αυτοί οι άνθρωποι;

Σιγά το σενάριο που είχε το She-Hulk

Θυμάμαι είχα κάποια στιγμή μια συζήτηση με ένα φίλο, που δεν ασχολείται με το MCU, περί τίνος πρόκειται η σειρά. Απάντησα ότι είναι μια σειρά για την χαρακτήρα της Jennifer Walters, η οποία είναι η δικηγόρος ξαδέρφη του Bruce Banner και μετά από ένα ατύχημα αποκτά τις δυνάμεις που έχει κι εκείνος. Μάλιστα, επειδή η Jen είναι γνωστό τρολ, δεν είναι τόσο σειρά δράσης αλλά πιο πολύ κωμωδία με αρκετά στοιχεία σχολιασμού της πραγματικότητας που βιώνει μια γυναίκα σήμερα. Και αυτό ήταν η σειρά. Ναι, υπήρχαν κάποιες σεναριακές ευκολίες όπως στον πιλότο. Ναι, κάποια αστεία ίσως να μην πέτυχαν τον στόχο τους τόσο καλά όσο άλλα. Αλλά η σειρά δεν κορόιδεψε. Έκανε αυτό που είπε ότι θα μας δείξει. Ειδικά με το φινάλε που έχει, επιβεβαιώθηκε η αρχική εντύπωση που πήρα από το κοινό στα πρώτα επεισόδια. Πραγματικά δεν κατάλαβαν πολλοί, τι έβλεπαν.

Δεν κατάλαβαν ότι ο πραγματικός κακός της σειράς ήταν το ίδιο το κοινό της. Ειδικά όταν στο πετάει στην μούρη, μάλλον είναι πιο εύκολο να του επιτεθείς παρά να το αποδεχτείς. Ας πάρουμε ως παράδειγμα την αποθέωση του 8ου επεισοδίου. Ίσως είναι το καλύτερο επεισόδιο της σειράς. Δεν αντιλέγω, το ίδιο βγήκα κι εγώ να πω όταν το είδα. Όμως, ακόμα κι εκεί, αρκετοί ένιωσαν έτσι γιατί είδαν την σειρά να τικάρει τα κουτάκια που είχαν εκείνοι στο μυαλό τους. Είναι ντροπή να δείχνεις σε μια υπερηρωϊκή σειρά καθημερινά προβλήματα. Είναι αίσχος να δείχνεις έναν γάμο. Πρώτη φορά σιχάθηκα σειρά της Marvel. Αυτά είναι μερικά από τα σχόλια που γράφτηκαν για την σειρά.

Το 4ο phase του MCU είναι για τα σκουπίδια

Το ενοποιημένο σύμπαν της Marvel έχει αυτή την στιγμή μπει σε ένα φαύλο κύκλο που έχει δημιουργήσει το ίδιο. Συγκεκριμένα ο Kevin Feige. Συνεχίζει κανονικά να βγάζει ταινίες στο στυλ που μέχρι τώρα κέρδιζε τα πλήθη. Αλλά, πλέον, δεν έχει τους χαρακτήρες που πουλούσαν από μόνοι τους. Πρέπει να φέρει άλλους. Γιατί για X-men, έχουμε καιρό ακόμα. Έχει τον χρόνο; Όχι, γιατί για κάποιον λόγο πρέπει κάθε χρόνο να κυκλοφορούν 3-4 ταινίες. Τρικλοποδιά στον εαυτό τους δηλαδή. Επιπλέον, έχουν φορτώσει το σύμπαν με σειρές που πρέπει να τις έχεις δει κι αυτές για να ξέρεις τι γίνεται στις ταινίες. Και κάπου εδώ έρχεται ένα από τα σοβαρότερα θέματα. Επειδή το φορμάτ του MCU είναι πολύ συγκεκριμένο, δεν υπάρχει το περιθώριο αλλά και το δικαίωμα να πειραματιστείς. Δεν έχεις το δικαίωμα να αποτύχεις. Πρέπει όλα να είναι αριστουργήματα. Λες και ήταν πριν. Αλλά ας μην το πιάσουμε.

Το πιο εκνευριστικό κομμάτι της όλη υπόθεσης για μένα είναι οι φίλοι του MCU. Ή μάλλον για να είμαι δίκαιος, οι τοξικοί του φίλοι. Είναι το MCU στην καλύτερη κατάστασή του; Ασφαλώς και όχι. Υπάρχουν λάθη που έχουν γίνει, βελτιώσεις που θα μπορούσαν να υπάρχουν. Από την άλλη μεριά, για κάποιο περίεργο λόγο, δεν έχεις το δικαίωμα να πεις ότι αυτό που βλέπεις σου αρέσει. Πρέπει να το μισήσεις. Αν περνάς ακόμα καλά, είσαι με τους απέναντι. Πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω ακόμα και τώρα, πως ένας χώρος ο οποίος υπάρχει για να δημιουργεί διασκέδαση, τελικά φέρνει τόσο έντονο αρνητικό κλίμα. Πως ταινίες και σειρές σε κάνουν να λες ότι νιώθεις ντροπή με αυτό που είδες. Ντροπή να νιώσεις αν δεν είσαι καλός άνθρωπος και δημιουργείς πρόβλημα στον συνάνθρωπο σου. Όχι γιατί μια σειρά δεν ήταν στα γούστα σου.

Ήταν τελικά τόσο κακό το She-Hulk;

Όχι θα πω. Όπως δεν ήταν κακό ούτε το Ms. Marvel. Ενδεχομένως είχαν τα θέματα τους που με λίγο παραπάνω χρόνο στο γράψιμο να διορθώνονταν. Επίσης, σημαντικό ότι χρειάζονταν παραπάνω χρονική διάρκεια προβολής για να αναπνεύσουν και να αναπτυχθούν. Αν και το She-Hulk, είχε τουλάχιστον 9 επεισόδια. Αλλά για μια φορά, ας κρατήσουμε τα θετικά. Ότι για παράδειγμα η Tatiana Maslany ήταν καταπληκτική ως Jen Walters. Ακόμη, ότι είδαμε μια αρκετά κομιξικά ακριβής εκδοχή της She-Hulk στο σήμερα. Είδαμε επιτέλους μια νέα πρόταση. Επίσης, πήραμε λίγο γερό μάτι και από τον MCU Daredevil του Charlie Cox. Πάντα υπάρχουν θετικά να σταθείς. Αρκεί να θες να τα δεις. Δύσκολο ε;

ΥΓ. Για όσους ψάχνουν αφορμή να κράξουν την “ντισνεοποίηση” του Daredevil (γελάμε) και αποθεώνει την σειρά του Netflix (δικαίως ή αδίκως είναι για άλλη στιγμή), ας μας θυμίσει που βρισκόταν όταν έβγαιναν σειρές όπως το Agents of Shield, το Agent Carter, το Cloak & Dagger, το Runaways. Σειρές που είναι κανονικά μέρος του MCU αλλά ο Feige ξύπνησε ένα πρωί και είπε να αγνοήσει την ύπαρξή τους. Ή πόσο γκρίνιαξαν για την ακύρωση καλών σειρών όπως το MODOK και το Hit-Monkey. Αααα σόρρυ ξέχασα. Εμάς μας νοιάζει η ποιότητα και είμαστε φανς μόνο εντός MCU. Λέμε τώρα. Γενικά ποιος νοιάζεται; Και θα έρθει κάποιος εύλογα να ρωτήσει: Αυτό μας αφαιρεί το δικαίωμα να έχουμε άποψη για το She-Hulk; Όχι. Άλλωστε, όπως και κάτι άλλο, όλοι έχουμε από μία άποψη. Το κράξιμο και η τοξικότητα είναι το θέμα αδέρφια. Την τοξικότητα που μερικά άτομα θα την πουν μέχρι και χιούμορ…

The post The Series Corner: She-Hulk: Attorney at Law appeared first on anthem.gr.

Αν κάποια στήλη έλειψε πολύ από το anthem.gr, γιατί σας είχε συνηθίσει με συχνά άρθρα είναι το Movie Corner. Η λογική πλέον για αυτή τη στήλη αλλάζει. Λόγω του ότι δε δύναμαι να γράφω αναλυτικές κριτικές μετά από κάθε μα κάθε ταινία που βλέπω και κυρίως επειδή θέλω να επικεντρωθώ στις υπόλοιπες στήλες μου, αποφάσισα να κρατήσουμε αυτού του είδους τις κριτικές για τεράστια blockbusters, αλλά και για ταινίες που κάνουν εντύπωση σε όλους τους αρθρογράφους του anthem.gr. Για φέτος που το anthem.gr έλειπε στον ελληνικό στρατό, προφανώς ο χρόνος για κριτικές ήταν ελάχιστος και αποφάσισα για όποια ταινία ήθελα φέτος να κάνω κριτική, να ετοιμάσω το μίνι reviewδάκι που έκανα και πέρυσι. Σύντομα και περιεκτικά λοιπόν, κριτικές για όσες ταινίες ήθελα να σχολιάσω φέτος. Το αφιέρωμα ξεκινάει με τις live-action υπερηρωικές ταινίες της χρονιάς, οι οποίες τα πήγανε και φέτος εξαιρετικά και μας δώσανε δείγματα πολύ ποιοτικού κινηματογράφου.

Εγκωμιάστηκε πολύ από τους κριτικούς ως μία υπερηρωική ταινία που το πηγαίνει στο πιο “σοβαρό” με νέα θέματα και την προσωπική αισθητική του πολύ ταλαντούχου Ryan Coogler. Θα έλεγα πως βρήκα κάπως υπερβολικά τα τόσο θετικά σχόλια, αλλά σε καμία περίπτωση δε θα πω ότι δεν τα αξίζει, αφού μπαίνει στο top 10 των αγαπημένων μου ταινιών του MCU. Είχε πολύ ωραία visuals και τρομερή σκηνοθεσία από τον Coogler, όλες οι σκηνές είχαν κάτι να σου πουν, η αφρικανική αισθητική και τα εντυπωσιακά χρώματα και πλάνα έκλεβαν την παράσταση, κάνοντας τους επικριτές του MCU όσον αφορά τη χρωματική παλέτα να φαίνονται ακόμα πιο γελοίοι ως προς αυτό το επιχείρημα. Η δράση ήταν όπως πάντα εξαιρετική, οι δεύτεροι χαρακτήρες σε κέρδιζαν με το που εμφανίζονταν στην οθόνη (αποκορύφωμα η Shuri) και έβαλε ένα πολύ σημαντικό λιθαράκι στην πορεία για το επικό Infinity War. Well done Panther!

Τι έπος βγάλανε πάλι οι Russo Brothers ρε; Ας πάρουν όλοι μαθήματα από τον Kevin Feige πως στήνεται σωστά και όμορφα ένα υπερηρωικό universe επιτέλους. Μέσα στα 149 λεπτά του, το Infinity War κατάφερε να συμπεριλάβει ένα σύμπαν διάρκειας 10 χρόνων και ήρωες 18 ταινιών και αντί να σκοντάψει ή να πέσει κάτω από το ίδιο του το βάρος, έβγαλε ένα εκρηκτικό αποτέλεσμα, καπαρώνοντας την πρωτιά ανάμεσα στις καλύτερες ταινίες της Marvel. Μας πώρωσε, μας συγκίνησε, μας άφησε τρελό hype για το Avengers: Endgame, μας έκανε να κοιτάμε με τα μάτια γουρλωμένα την οθόνη με τις αποφάσεις που πήρε. Και όλα αυτά με άψογη σκηνοθεσία, με εξαιρετικό ρυθμό, με πανέμορφες εικόνες και εκμεταλλευόμενο όλα τα πλεονεκτήματα, καθώς και τα θετικά ή κουλ στοιχεία κάθε ήρωα που εμφανιζόταν στην οθόνη. Αυτή η ταινία αποτελεί ορόσημο τόσο για την εταιρεία, όσο και για τον κινηματογράφο, καθώς κατάφερε να κάνει κάτι που κανένα άλλο franchise δεν έχει καταφέρει. Να κεφαλαιοποιήσει με μία μόνο ταινία την επιτυχία 10 χρόνων, επιτυγχάνοντας ταυτόχρονα τεράστια εμπορική και καλλιτεχνική επιτυχία.

O Ryan Reynolds και η παρέα του μας μαγέψανε και πάλι. Μπορεί να μην ήρθε από το πουθενά όπως το πρώτο, αλλά το Deadpool 2 είναι ένα εξαιρετικό sequel που κατάφερε να ξεπεράσει τον προκάτοχό του. Ο Cable και η Domino κερδίζουν την παράσταση από ένα καστ με πολλούς γαμάτους καινούριους χαρακτήρες, ο καθένας εκ των οποίων έκλεβε την παράσταση κάθε δευτερόλεπτο που βρισκόταν στην οθόνη (ακόμα και ο Vanisher). Βάλε στην εξίσωση ότι το σκηνοθέτησε ο David Leitch του John Wick και του Atomic Blonde, οπότε οι σκηνές δράσης είναι μερικές από τις καλύτερες που είδαμε φέτος, εμποτισμένες πάντα με την trademark βία και το αίμα που πρέπει να έχει μία ταινία με τον Deadpool. Υπάρχει ολόκληρη σκηνή αφιερωμένη σε ευρηματικούς αηδιαστικούς θανάτους. Τι να πω πια για τον Ryan Reynolds; Το πάθος του για αυτές τις ταινίες και το μεράκι του φαίνεται στην οθόνη. Ο Deadpool κρατάει μόνος του το σύμπαν των X-Men, δεν είναι απλά ένας χαρακτήρας του.

Αν είσαι η Marvel μπορείς να βγάλεις λεφτά ακόμα και με τον τριτοτέταρτο ήρωα σου και ταυτόχρονα να ετοιμάσεις και μία ευχάριστη ταινία. Το Ant Man and the Wasp είναι οριακά καλύτερο του προκατόχου του, έχει όλα τα στοιχεία που αγαπήσαμε στο πρώτο, προσθέτοντας μία πολύ ωραία εκδοχή της Wasp και με το καλό χιούμορ να παραμένει στα συν. Θα έλεγα πως βγήκε κάπως σύντομα στις αίθουσες μετά το χαμό που προκάλεσαν Black Panther και Infinity War, ενώ αν είχε βγει Νοέμβρη όπως το Thor: Ragnarok θα είχαμε ξεχαστεί λίγο και θα υπήρχε ευκαιρία για ένα ακόμα teaserάκι για την επόμενη ταινία των Avengers. Anyway μου άρεσε, γιατί τον Scott Lang τον γουστάρω πολύ σαν ήρωα και η εξέλιξη του χαρακτήρα του, καθώς και της σχέσης του με τη Wasp ήταν κάτι που περιμένουμε να δούμε πως θα προχωρήσει στη συνέχεια του σύμπαντος.

Ο Tom Hardy συγκαταλέγεται στους αγαπημένους μου ηθοποιούς και το γεγονός ότι καταπιάστηκε με έναν ακόμα comic book χαρακτήρα μετά τον Bane στο The Dark Knight Rises (όπου ήταν σπουδαίος), με ενθουσίασε. Το Venom σίγουρα δεν είναι το The Dark Knight ή το Avengers, κοινώς δε θα αλλάξει τα δεδομένα στον υπερηρωικό κινηματογράφο, αλλά θέτει τις βάσεις για ένα νέο σύμπαν και για πολλές νέες ιστορίες με το δημοφιλή αντιήρωα. Οι σκηνές δράσης παρουσίασαν αρκετά προβλήματα, αλλά τα εφέ ήταν πολύ καλοδουλεμένα και η ιστορία ήταν πολύ σωστά δομημένη και καθόλου βιαστική, δείγμα ότι υπάρχει πλάνο για το σύμπαν που προσπαθεί να στήσει η Sony. Ο Tom Hardy απολαμβάνει το ρόλο, κάνοντας overacting, ενώ το χιούμορ βγαίνει αβίαστα από αρκετές σκηνές. Σίγουρα περιμένω το sequel, για το οποίο μας άφησαν μία τρομερά ενδιαφέρουσα νύξη.

Προφανώς λείπει το Aquaman της επίσης αγαπημένης DC, αλλά για τις ανάγκες του προγραμματισμού της δημοσίευσης της συγκεκριμένης σειράς αφιερωμάτων, θα συμπεριληφθεί στο τελευταίο του μέρος με τις ταινίες που βγήκαν στις αίθουσες το Νοέμβριο και το Δεκέμβριο.

The post The Movie Corner: Συνοπτικές κριτικές για ταινίες του 2018 – Super Hero Films appeared first on anthem.gr.