Χριστούγεννα! Η εποχή που στολίζουμε το δεντράκι μας, ακούμε χριστουγεννιάτικες μουσικές, τρώμε μελομακάρονα (και κουραμπιέδες προφανώς, αλλά #TeamMelomakarona) και βλέπουμε χριστουγεννιάτικες ταινίες. Όχι, δεν θα μιλήσω για το Home Alone. Ειδικότερα, με όσους δεν θεωρούν το 2ο καλύτερο από το 1ο. Κρίμα για τους φανς, αλλά κάπου βαρεθήκαμε. Να το πω κι αλλιώς; Θα το δείτε ανεξάρτητα αν θα το βάλω στην λίστα μου. Ποιο το νόημα, λοιπόν, να χαλάμε τις καρδιές μας;

Επίσης, όσο κι αν μ’αρέσει, δεν θα ακούσετε για το Love Actually. Πολύ προφανές δεν είναι; Να σημειώσω ότι θα πρόσθετα στην λίστα το Eyes Wide Shut (ναι αμέ! Έχει Κριστμας Σπίτιρ και την αντίθεση με αυτό), αλλά για Kubrick λέω να πιαστώ κάποια άλλη στιγμή. Τέλος, αισθητή η απουσία του It’s a Wonderful Life από την λίστα. Πέρα του ότι θα δούμε κάμποσο Dickens παρακάτω, υπάρχει σε όλες τις λίστες αυτή η ταινία. Να το βάλουμε κι εμείς; Προφανώς και είναι ταινιάρα, αλλά έστω σε μια ταινία, ας διαφέρουμε.

Σε αυτό το σημείο γελάμε, γιατί από την εισαγωγή έχω ήδη αναφέρει 4 πολύ δημοφιλείς χριστουγεννιάτικες ταινίες. Τι έμεινε για μετά; Έχουμε πραγματάκια, μην αγχώνεστε. Οπότε, ετοιμαστείτε για μια λίστα με αρκετό animation, λίγο live-action, μερικές κλισέ επιλογές και μερικές όχι τόσο.

The Polar Express

Ξεκινάμε από τα βασικά. Χριστούγεννα με Tom Hanks, ένα Express με προορισμό τον Βόρειο Πόλο και ένα αγόρι που αμφιβάλει για την ύπαρξη του ίδιου του Άγιου Βασίλη. Τι άλλο να ζητήσουμε; Λίγο καλύτερη ταινία, αλλά δεν πειράζει. Η μαγεία που σου προσφέρει η πρώτη εξ ολοκλήρου ψηφιακή ταινία είναι αρκετή για να αγνοήσεις οποιοδήποτε πρόβλημα υπάρχει. Μάλιστα, από τις 15 Δεκεμβρίου επανακυκλοφορεί στους κινηματογράφους για όποιον τον ενδιαφέρει.

Arthur Christmas

Πως θα ήταν άραγε μια ταινία, που συνδυάζει την δημιουργία της Pixar με το γράψιμο του Nick Park (ξέρετε Chicken Run, Wallace & Gromit κλπ κλπ); Σε ένα σενάριο, όπου το όνομα Santa Claus δεν ανήκει σε ένα άτομο, αλλά αποτελεί τίτλο, ο Arthur είναι ο μικρότερος γιος του τωρινού Άγιου Βασίλη. Παρόλο που είναι αρκετά ατσούμπαλος, η καλή του καρδιά θα τον βάλει στην διαδικασία να σώσει την κατάσταση, καθώς ένα κορίτσι κατά λάθος δεν έλαβε το δώρο του την Παραμονή των Χριστουγέννων.

The Christmas Chronicles

Νομίζω ότι ο Kurt Russell έχει βάλει γερή υποψηφιότητα να μείνει στο μυαλό μου ως ο καλύτερος Άγιος Βασίλης που υπάρχει. Η υπόθεση δεν διαφέρει από τα κλισέ. Δύο αδέρφια και κυρίως η μικρή αδερφή, θέλουν να δουν τον Άγιο, κάπως καταφέρνουν να καταστρέψουν το έλκηθρο χάνοντας τα δώρα και πρέπει τώρα να βρεθεί λύση ώστε να σωθούν τα Χριστούγεννα. Αλλά, το τέρμα συμπαθητικό καστ είναι αυτό που κερδίζει τις εντυπώσεις.

Dr. Seuss’ The Grinch (2018)

Έχουν υπάρξει μεταφορές του How the Grinch Stole Christmas! ξανά στο παρελθόν. Από το all time classic animated TV Special του θρύλου των Looney Tunes, Chuck Jones, μέχρι την live action μεταφορά του 2000 με τον Jim Carrey. Επιλέχθηκε όμως αυτή του 2018, λόγω της τρομερής δουλειάς του Illumination στο animation και της ερμηνείας του Benedict Cumberbatch ως Grinch. Αν πρέπει να δείτε για πρώτη φορά μία εκδοχή αυτού του βιβλίου, επιλέξτε άφοβα αυτή. Δεν είναι τυχαίο ότι αποτελεί την μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία μεταξύ των μεταφορών των βιβλίων του Dr. Seuss, ενώ ταυτόχρονα έχει πιάσει την κορυφή του box office ανάμεσα σε όλες τις χριστουγεννιάτικες ταινίες όλων των εποχών. Η δύναμη των Minions πιάνει κι εδώ λέτε; Πόσιμπολ.

The Muppet Christmas Carol

Μία ιστορία που παίζει πολύ αυτή την εποχή, θα παίξει αναγκαστικά και στην δική μας λίστα. Μια μικρή προοικονομία έγινε και στην εισαγωγή γι’ αυτή. Είναι η Χριστουγεννιάτικη Ιστορία του Charles Dickens. Ξέρετε τώρα. Εμπενίζερ Σκρουτζ, τσιγκούναρος, δεν χωνεύει ούτε τ’ άντερά του, φαντάσματα κι άλλα πολλά. Είναι μια ιστορία που όλοι ξέρουμε λίγο ή πολύ. Τι μπορείς να κάνεις για να δώσεις κάτι διαφορετικό; Μα να βάλεις τα Muppets στην εξίσωση. Πάντα θα υπάρχει το Muppets Show. Αλλά, η συγκεκριμένη ταινία είναι από τους πιο ομαλούς τρόπους να μάθει κάποιος, γιατί υπάρχει αγάπη και τρέλα γι’ αυτούς τους χαρακτήρες. Αα μια μικρή, ίσως, ασήμαντη λεπτομέρεια. Τον Σκρουτζ τον υποδύεται ο Michael Caine!

Die Hard

Όχι που δεν θα έβαζα το Die Hard σε λίστα με χριστουγεννιάτικες ταινίες. Δεν είμαι ο μόνος που το κάνει παγκοσμίως έτσι κι αλλιώς. Έχει περάσει καιρός που ήμαστε λίγοι. Έχεις, λοιπόν, Bruce Willis στα πολύ καλά του, έχεις για κακό τον απίθανο Alan Rickman και για να μην το κουράζουμε έχεις μία από τις καλύτερες ταινίες δράσης που υπάρχουν.

Klaus

Δεν υπερβάλω καθόλου όταν λέω πως το Klaus είναι από τις καλύτερες ταινίες που μπορεί κάποιος να βρει στην streaming πλατφόρμα του Netflix. Ο σκηνοθέτης της, Sergio Pablos, δεν είναι κάποιος τυχαίος. Για χρόνια animator μέσα στην βιομηχανία, ήταν το άτομο που έδωσε την αρχική ιδέα για το Despicable Me. Ξεφεύγουμε εντελώς από τις παραδόσεις και τα όσα γνωρίζουμε για τον Saint Nicholas. Mεταφερόμαστε σε έναν φανταστικό 19ο αιώνα. Ένας ταχυδρόμος παίρνει δυσμενή μετάθεση για μια μικρή νησιωτική πόλη, όσο πιο βόρεια πιάνει ο χάρτης. Εκεί θα γίνει φίλος με τον τοπικό κατασκευαστή παιχνιδιών, Klaus. Μία από τις ομορφότερες ταινίες που υπάρχει από πολλές απόψεις. Ταυτόχρονα, ήταν μια από τις μεγαλύτερες αδικίες των 92ων βραβείων Όσκαρ. Η συγκεκριμένη ταινία (όπως και η άλλη ταινιάρα, το I Lost My Body) έχασε το βραβείο από το Toy Story 4!

Tokyo Godfathers

Η ταινία που πρήζω όποιον ξέρω να δει στις γιορτές. Αυτό συμβαίνει, γιατί στην συγκεκριμένη ταινία υπάρχει ένας σπάνιος συνδυασμός. Σκηνοθέτης είναι ένας από τους αγαπημένους μου, ο Satoshi Kon. Πρόκεται για animation. Και είναι για την αγαπημένη μου εποχή. 3 στα 3 δηλαδή! Παραμονή Χριστουγέννων, μια τριάδα αστέγων, η οποία αποτελείται από έναν μεσήλικα αλκοολικό άντρα, μια τρανς γυναίκα και μια έφηβη που έχει φύγει από το σπίτι της, ψάχνει στα σκουπίδια ώστε να βρει δώρα. Εκεί βρίσκουν ένα νεογέννητο μωρό, με ένα σημείωμα για όποιον το βρει, να το φροντίσει. Έτσι ξεκινά μια περιπέτεια για την εύρεση των γονιών αυτού του μωρού.

Στην πιο προσγειωμένη σκηνοθετική απόπειρα του Kon, καθώς είναι πολύ μακριά από την φαντασία και την παράνοια του Perfect Blue και του Paprika, καταφέρνει να δημιουργήσει μία από τις πιο ζεστές χριστουγεννιάτικες ταινίες. Ταυτόχρονα, εξετάζει την πραγματική έννοια της λέξης οικογένεια και τι μπορεί να σημαίνει για τον οποιοδήποτε από εμάς.

The Nightmare Before Christmas

Ένας σκελετός πέφτει τυχαία πάνω σε μια πόρτα και θέλει να αντιγράψει τις παραδόσεις της πόλης πίσω από αυτή. Ναι αυτή είναι η υπόθεση του Nightmare before Christmas, αλλά είναι και πολλά παραπάνω. Ένα dark fantasy musical φτιαγμένο με την τεχνική του stop-motion, κάτω από την σκηνοθετική ματιά του Henry Selick, την φορεμένη ταμπέλα του Tim Burton και την υπέροχη μουσική του Danny Elfman. Σε μία από τις αγαπημένες μου ταινίες, ο Jack φέρνει στο προσκύνιο μία αφέλεια που χρειάζεται να υπάρχει. Σαν ένα μωρό που αντιλαμβάνεται για πρώτη φορά την ύπαρξη των Χριστουγέννων, ο Jack καλείται να ακολουθήσει αυτό που τον θάμπωσε. Εκεί τον έχει οδηγήσει η βαρεμάρα της δικής του πραγματικότητας. Όμως, όταν καταφέρει να ξεπεράσει το επιφανειακό πρώτο επίπεδο, θα ψάξει να βρει την ουσία ανάμεσα στα λαμπάκια και τα δώρα.

Πάντως, μιας και αναφέρθηκε, αν θέλετε combo Tim Burton με Χριστούγεννο, μπορείτε να ξαναδείτε το Edward Scissorhands και το Batman Returns!

Κάπου εδώ φτάσαμε στις εννιά

Καλά ρε συ Στέφανε, μας κοροϊδεύεις; Ή δεν ξέρεις να μετράς; Γράφεις στον τίτλο ότι θα πεις για μια ντουζίνα χριστουγεννιάτικες ταινίες και τελικά είπες για 9. Τι φασούλα; Χωρίς να τις υποτιμώ ως προς την ποιότητά τους, οι 3 επόμενες ταινίες (ή έστω TV Specials) που ολοκληρώνουν την 12αδα μπήκαν μαζί λόγω της χρονικής τους διάρκειας.

Ξεκινάμε με φρέσκα ψάρια, το χριστουγεννιάτικο special των Guardians of the Galaxy. Μάλιστα, κυκλοφόρησε 2 βδομάδες μετά το Wakanda Forever (εδώ το δικό μας άρθρο για την ταινία). Πριν το τελευταίο κεφάλαιο της συγκεκριμένης ομάδας στο σύμπαν του MCU, θα τους δούμε σε μια πιο χαλαρή στιγμή. Ο θάνατος της Gamora έχει στοιχίσει στον Peter. Έχοντας ακούσει μια ιστορία, για το πως ο Yondu κατέστρεψε τα Χριστούγεννα στην ψυχή του Peter, ο Drax με την Mantis αποφασίζουν να του κάνουν το καλύτερο δώρο. Τον Kevin Bacon.

Είναι δύσκολο, έως απίθανο, σε μια χριστουγεννιάτικη λίστα να μην αναφερθεί παραπάνω από μία φορά ο Dickens. Μέχρι τώρα εγώ είμαι στις τρεις. Δεν υπόσχομαι, ότι δεν θα υπάρξει τέταρτη. Οπότε, νιώθω την ανάγκη να αναφέρω σε δική μου λίστα την εκδοχή της Χριστουγεννιάτικης Ιστορίας που έχω δει τις περισσότερες φορές. Κι αυτή δεν είναι άλλη από το Mickey’s Christmas Carol. Οι αγαπημένοι χαρακτήρες της Disney αναλαμβάνουν τους γνωστούς ρόλους του παραμυθιού και το αποτέλεσμα δεν απογοητεύει.

Πάμε να κλείσουμε την λίστα με την επιλογή που δικαιολογημένα θα ακούσεις από πολλούς. Το A Charlie Brown Christmas συνδυάζει άριστα την φιλοσοφία των Peanuts με το κλίμα της συγκεκριμένης γιορτινής περιόδου. Καταπληκτικός Bill Melendez στην σκηνοθεσία και ο Vince Guaraldi στην μουσική σύνθεση. Όποιος δεν το έχει δει ακόμα, να τρέξει αμέσως!

Για να φύγουμε με χαμόγελο…

…θα βοηθήσουν τα TV Specials. Ελπίζω να έδωσα προτάσεις γι’ αυτές τις μέρες, αλλά ακόμα κι αν δεν τα κατάφερα, μακάρι να χαρείτε τα τραγούδια που έρχονται. Ε τώρα αν και πάλι δεν τα καταφέρω, δεν πειράζει. Φάτε έναν κουραμπιέ από μένα! Καλές Γιορτές!!

Σε παραδοσιακά vibes…

…ενώ σε πιο σύγχρονους ήχους!

The post The Movie Corner: Μια ντουζίνα χριστουγεννιάτικες ταινίες appeared first on anthem.gr.

Το Cameo σε φέρνει κοντά στους αγαπημένους σου σελέμπριτι

Ήταν μετά την κηδεία της γιαγιάς του το 2016, τότε που ο ελληνικότατης καταγωγής Steven Galanis σκέφτηκε την ιδέα του Cameo. Εντάξει, δεν είμαι σίγουρος αν είναι Έλληνας ο άνθρωπας, αλλά λίγο το όνομα, λίγο η σύνδεση με γιαγιά, εεε ας τον βαφτίσουμε Έλληνα. Δεν θα παρεξηγηθεί. Το Cameo, λοιπόν, είναι μια ιστοσελίδα κατά την οποία εσύ ως φαν ζητάς από τον αγαπημένο σου σελέμπριτι ένα προσωπικό βίντεο, συνήθως ευχή. Με το αζημίωτο προφανώς. Το συγκεκριμένο σάιτ εκτοξεύτηκε, όπως κι άλλα, εν μέσω πανδημίας. Δεν ήταν και τελείως άσχημη ιδέα η αλήθεια είναι.

Το ποιον μπορείς να βρεις σε αυτή την σελίδα, αρκεί να βάλεις την φαντασία σου. Μπορείς να βρεις από τον Lance Bass των NSYNC μέχρι τον τελευταίο παίκτη ριάλιτι, που μπορεί να εμφανίστηκε 5 λεπτά στην σεζόν του. Αντίστοιχα, παίζουν και οι τιμές. Θα δεις από αρκετά γήινες τιμές, μέχρι μερικά εξωφρενικά νούμερα. Αυτό εξαρτάται καθαρά από το όνομα και το πόσο μεγάλη ιδέα έχει για τον εαυτό του. Επίσης, επειδή ζητάς κάτι, δεν σημαίνει ότι θα βρεις τον αγαπημένο σου σελέμπριτι στην κατάσταση που θα ήλπιζες για να στο πραγματοποιήσει. Έχουν ακουστεί διάφορα και ας το αφήσουμε εδώ.

Τώρα πάμε σε αυτό που με καίει. ΗΡΘΕ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΑΔΕΡΦΙΑ!!!!! Στο περίπου… Εδώ το λέμε Starfan. Το concept είναι το ίδιο ακριβώς. Μην σας πω ότι το πήραμε έτοιμο κιόλας, αλλά αλλάξαμε λίγο την αντιγραφή για να μην καρφωθούμε. Βρίσκεις τον Έλληνα σελέμπριτι που μιλά στην καρδούλα σου, του ζητάς αυτό που θες να σου ευχηθεί, τον πληρώνεις και μέσα σε 7 μέρες πρέπει να σου στείλει το βίντεό σου πίσω. Επειδή, όμως, είμαστε και ψυχάρες στην χώρα μας, αν δεν θέλουμε (θεωρητικά πάντα) να βάλουμε τα λεφτά στην τσεπούλα μας, λέμε ότι πρόκειται για φιλανθρωπία. Καλό ε;

Για να είμαστε δίκαιοι οι τιμές στη δικιά μας σελίδα παίζουν σε επίπεδα Ελλαδίτσας. Όχι πως το πενηντάρικο για ένα βίντεο που κρατάει το πολύ λεπτό στις καλές περιπτώσεις είναι λίγο. Αλλά λέμε τώρα. Και υπάρχει ποικιλία κιόλας. Από τραγουδιστές, ηθοποιούς μέχρι παρουσιαστές και πολιτικούς. Ναι ναι απ’όλα έχει ο μπαξές. Αλλά είναι μια περίπτωση ρε συ, που δεν γίνεται να μην την σχολιάσεις.

Πας και λες, κάτσε να δω ποιο είναι το ψώνιο… εεεε ο σελέμπριτι που ζητάει τα περισσότερα. Και πέφτουμε πάνω στον Θάναρο τον Πετρέλαρο. Το παλιό παιδί του Fame Story ζητά ένα ωραίο 200αρι ανά βίντεο. Για να σε κεράσει #not μια ευχούλα.

Πόσο αδιάφορος θα το παίξει στο βίντεο που θα στείλει δεν το ξέρω. Μία αξιολόγηση βρήκα να διαβάσω όλη κι όλη. Απορώ γιατί. Δεν κάνει ο κόσμος αμάν και πως να αγοράσει Πετρέλη; Δεν μπορώ να ξέρω. Εγώ πάντως, αν μπορούσα να στείλω βίντεο στον τραγουδιστή θα του έλεγα ταπεινά Ξύπνα Θανάση. Ο άλλος, Ευρωπαϊκό στο ποδόσφαιρο σήκωσε και ζητά 25αρι μόνο…

Πάντως να το πω κι αυτό πριν κλείσουμε το θέμα, τίμιος εργάτης του Starfan ο τιτατομέγιστος Τρύφωνας Σαμαράς. Περισσότερες αξιολογήσεις στην σελίδα με 65 στον αριθμό (για να καταλαβαινόμαστε ο 2ος έχει 19), συμπαθητική τιμούλα και μπαμπάτσικια διάρκεια στα βιντεάκια. Κάπου στο λεπτό, ενώ αρκετοί γράφουν 15 δευτερόλεπτα. Όχι, τα σωστά να τα λέμε. Ξεπατώνεται στην δουλειά ο κομμωτής της καρδιάς μας και είναι σίγουρο ότι μάζεψε περισσότερα 200αρια από κάποιους άλλους.

Είπαμε για Σελέμπριτι; Λοιπόν, ποθούμε ριάλιτι για τις ζωές τους

Καιρός να δούμε λίγο μπροστά σε αυτή την χώρα. Πρόταση για ριάλιτι της ζωής της, λέει έγινε στην Πόπη την Μαλλιωτάκη. Πως μεγάλωσε, τι έκανε και τι εμπόδια πέρασε στην ζωή της. Βέβαια, επειδή λέγανε ότι κάποιος ηθοποιός θα παίξει τον Λαζαρίδη, μάλλον για δραματοποίηση το πάμε και όχι ριάλιτι. Πάντως, το τραγούδι τίτλων είναι έτοιμο. Δεν έχουμε Beyoncé, έχουμε Ποπάρα.

Ας το σκεφτούμε λίγο. Τι ριάλιτι θα άξιζε να δούμε; Θέλω να πω με την Βίσση είδαμε, με τις νοικοκυρές σε απόγνωση του Κολωνακίου είδαμε, τι άλλο; Δεν θα έπρεπε να δούμε τα πίσω από τις κάμερες των ιστορικών μαχών μεταξύ Εθνικού Σταρ και Μίστερ Μπούτια; Ή να ζήσουμε την καθημερινότητα του Γιάννη Φλωρινιώτη με το Γωγουλίνι; Φήμες λένε ότι ήμασταν κοντά σε αυτό. Αλλά, στα πιο σοβαρά και αθλητικά γιατί να μην έχουμε ριάλιτι για την ζωή του Kill Bill; Μεγάλο όνομα έχεις. Ενδιαφέρουσα ιστορία για την μετάβαση από θρύλος του μπάσκετ σε προπονητή έχεις. Σταρ Ελλάς σύζυγο έχεις. Αδερφή Σταρ Ελλάς πρώην παίκτρια ριάλιτι επιβίωσης έχεις. ΤΙ ΑΛΛΟ ΘΕΤΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ;;; Τρέμε Last Dance στο Netflix!!

Μέχρι να προχωρήσουμε…

Είναι καλή στιγμή να κάνουμε ένα μουσικό διάλειμμα κι αφού στην ανακοίνωση των υποψηφιοτήτων για τα Grammy ο Michael Giacchino τσίμπησε μία ακόμα για το score που έγραψε, ας ταξιδέψουμε λίγο προς Gotham City μεριά!!

Στο ίδιο κλίμα, ένα αγαπημένο μου τραγούδι, που μέσω του The Batman το θυμήθηκαν (αν το ξέχασαν ποτέ) αρκετοί. Αχ ρε Kurt λείπεις!

Το Netflix μάς χτύπησε την πόρτα και αυτή την φορά ανοίξαμε

Μιας και πήγε η κουβέντα προς τα εκεί, μεγάλη είδηση τον τελευταίο καιρό για την ελληνική σόουμπιζ ήταν η μεταφορά του Maestro, της σειράς του Κρίστοφερ Παπακαλιάτη, στο Netflix. Έχουμε φτάσει τα 8 επεισόδια. 1 πριν το τέλος της σεζόν. Ιστορική στιγμή για την ελληνική μυθοπλασία. Συγχαρητήρια από δω κι από κει. Ναι μπράβο κι εις ανώτερα. Κάπου εδώ είναι που άνοιξαν τα χαρακώματα στα social media μεταξύ Παπακαλιατικών και Αντιπαπακαλιατικών. Θα έπρεπε να ντρέπεστε που δεν χαίρεστε με την χαρά του ανθρώπου η μια μεριά. Σιγά τον καλλιτέχνη αντικρούει η άλλη. Εμείς όμως, σωστοί απέναντι στο κοινό μας και τους εαυτούς μας πρέπει να πάρουμε θέση. Τι είναι τελικά αυτή η κίνηση;

Είναι σίγουρα μια επιτυχία. Από την απλή και ξεκάθαρη μεριά των αριθμών. Έχεις μια σειρά που τώρα θεωρητικά μπορούν να την δουν 11 εκατομμύρια και με την είσοδο στο Netflix μπορεί να την δει ένας ολόκληρος πλανήτης. Και από την οικονομική άποψη. Δόθηκαν πολλά λεφτά για κάθε επεισόδιο (που σε άλλες δεν δίνονται καν κοντά σε αυτά) και η συμφωνία με το Netflix έφερε πίσω πολλαπλάσια. ΌΜΩΣ! Είμαι υποχρεωμένος για κάποιο λόγο να χαρώ; Πρέπει να πλημμυρίζω από ευτυχία και να πανηγυρίζω στα social για την επιτυχία ενός ανθρώπου που δεν έχω σε τρομερή υπόληψη την δουλειά του; Ας το κάνουν οι φαν του και οι κύκλοι του. Ας το κάνουν αυτοί που αποθεώνουν την οποιαδήποτε πατάτα μπορεί να βγάζει. Εγώ προσωπικά δεν θα το κάνω. Γιατί θέλω, όπως είπα και πριν, να είμαι σωστός και δίκαιος απέναντι στον εαυτό μου πρώτα.

Θα πω μπράβο στον Κρίστοφερ για μια δουλειά του, που μπορεί να είναι όντως καλή (βλέπε Ένας άλλος κόσμος), αλλά για την μετριάτζα του Maestro σόρρυ δεν θα το κάνω. Και δεν θα το πάω καν στις αντιγραφές, από που παίρνει ιδέες κλπ. Όποιος θέλει, τα βλέπει. Κάποιοι έτσι κι αλλιώς οραματιστήκαμε πως θα πάνε τα πράγματα από νωρίς. Η συγκεκριμένη σειρά έχει αρκετά σοβαρά θέματα ως προς την δομή της και το σενάριο της που πρέπει να στρουθοκαμηλίζεις ή να θαμπώνεσαι από το ωραίο περιτύλιγμα για να μην τα βλέπεις.

Νιώθω υποχρεωμένος να πω ένα μπράβο στον Σωτήρη Τσαφούλια, που ήταν εκείνος με το Έτερος Εγώ, το άτομο που άνοιξε την πόρτα με το Netflix. Κι ας μην την πέρασε, γιατί του έβγαλε τρικλοποδιά η Cosmote. Επίσης, να πω ένα μπράβο στο Γιώργο Γούση για τα Μαγνητικά Πεδία, τα οποία είναι η ελληνική υποψηφιότητα για τα Oscar και θα προβληθεί σε αγορές του εξωτερικού μέσω του HBO Max. Δεν θα ακούσει πολλά μπράβο έτσι κι αλλιώς. Αφού κάποιοι μάς είπαν κομπλεξικούς, ας το υιοθετήσουμε κιόλας.

Το πιο anime γκολ, έδωσε μεγάλη πρόκριση.

Στο προηγούμενο επεισόδιο του Friday Night Specials, είχα αναφερεί για την νίκη των Ιαπώνων επί των Γερμανών και τις anime αναφορές που υπήρχαν στην παρουσία τους στο Παγκόσμιο Κύπελλο του Κατάρ. Έλα όμως που αυτό ήταν μόνο η αρχή. Με το πιο anime γκολ που υπάρχει, η Ιαπωνία ανέτρεψε το σκορ, νίκησε 2-1 τους Ισπανούς και πέρασε ως πρώτη του ομίλου στους 16. Παράλληλα, άφησε έξω τους Γερμανούς.

Γι’αυτό το γκολ, τσακώνονται για ώρες στο ίντερνετ αν πέρασε ή όχι την γραμμή του άουτ. Σπόιλερ Αλέρτ. Δεν την πέρασε. Η μπάλα γύρισε στην μικρή περιοχή και με το γόνατο ο Ao Tanaka, της Φορτούνα Ντίσελντορφ έβαλε το 2ο γκολ των Ιαπώνων. Απλά πραγματάκια. Γιατί έτσι είναι το ποδοσφαίρο και πλέον γιατί έτσι είναι η τεχνολογία.

Τίγρη τρέχα να κλείσουμε Ρονάλντο

Κι αν το Μουντιάλ είναι το μεγάλο γεγονός των ημερών, μία ήταν η είδηση που συγκλόνισε το ποδοσφαιρικό σύμπαν. Όχι, δεν ήταν η λύση της συνεργασίας του Κριστιάνο Ρονάλντο από την Manchester United. Ήταν η αποχώρηση του Παναγιώτη Τσιντώτα από την ΑΕΚ. Είναι τυχαίο ότι έγιναν την ίδια μέρα αυτά τα δύο; Όχι φυσικά. Είναι όλα βάσει σχεδίου. Διώχνουμε πρώτα Τσιντώτα. Γιγάντα Παναγιώταρε, σε ευχαριστούμε για την θητεία σου στα γκολπόστ και για το τσιρλίντινγκ του Πέτρου Μάνταλου. Ανοίγουμε χώρο στο θεωρητικό salary cap που έχει μόνο η ΑΕΚαρα στην Ελλάδα. Έχουμε ήδη αθλητικό διευθυντή Μπρούνο Άλβες, κολλητάρι Ρονάλντο. Να πούμε ότι πριν λίγους μήνες μέσω Άλβες, έχουμε κάνει ΑΕΚτζηδικο δωράκι σε Ρονάλντο. Υπάρχουν και ντοκουμέντα. Οπότε τα πράγματα είναι πολύ απλά για να σκάσει η μπόμπα. Κι όχι αυτή της Original.

Κάθονται και βγάζουν τώρα ειδήσεις ότι τάχα ο Κριστιάνο θα πάει στην Σαουδική Αραβία και ο Μέσι στο MLS. Αυτά παίζει να ισχύουν όσο ότι ο Ρονάλντο τελικά σκόραρε απέναντι στην Ουρουγουάη. Πάντως να θυμάστε ότι την πραγματική είδηση την έβγαλε η στήλη Friday Night Specials.

Φυσικά μετά προέκυψαν κι άλλα θέματα στο σίριαλ Ρονάλντο. Όπως ότι έβρισε όταν έγινε αλλαγή στο παιχνίδι με την Νότια Κορέα. Ή ότι έμεινε στον πάγκο στο ματς με την Ελβετία, η Πορτογαλία έβαλε 6 γκολ κι εκείνος είχε μια μούρη πιο ξινή κι από την δικιά μου σε κάθε πλάνο. Και άλλα πολλά φυσικά που βγαίνουν από τις προπονήσεις και τις δηλώσεις των αδερφών του. Το ζήτημα είναι ένα. Όταν φτάνεις τα 38 στο ποδόσφαιρο και δεν λες να το δεχτείς, τότε αρχίζουν τα προβλήματα.

Ας καταρρίψουμε μια μακροχρόνια εξυπνάδα για τους Rangers

Δεν έχω σκοπό να είμαι ένα εβδομαδιαίο κηδειόχαρτο. Αλλά τι να κάνω ρε παιδιά; Φεύγουν ένας ένας και όλοι μαζί. Η είδηση της απώλειας του Jason David Frank με στεναχώρησε πολύ. Ίσως, ο πιο γνωστός Power Ranger. Ξεκίνησε ως Πράσινος και εξελίχθηκε στον μακροβιότερο Ranger, ενσαρκώνοντας τον ρόλο του Tommy Oliver. Για να μην μείνουμε σε βαρύ κλίμα, πάμε να τσακίσουμε ένα μακροχρόνιο αστείο στην μνήμη του.

Υπάρχει η εξυπνάδα από κάποιους όταν θέλουν να υποβαθμίσουν την συγκεκριμένη σειρά (λες και το έχει παίξει ποτέ Breaking Bad) ότι, γιατί δεν καλούν κατευθείαν τα Megazords να τελειώνουμε; Πάμε να δούμε λίγο το lore. Πάμε να ακούσουμε τον Zordon. Μάλιστα, στον Tommy ήταν που υπενθύμισε τους κανόνες, ώστε να ξέρει τι πρέπει να αποφύγει για να μην χάσει τις δυνάμεις του. Οι κανόνες είναι τρεις και είναι οι εξής:

1. Ποτέ μην χρησιμοποιήσεις τις δυνάμεις σου για προσωπικό όφελος
2. Ποτέ μην είστε εσείς εκείνοι που θα κλιμακώσετε μια μάχη
3. Πάντα να προστατεύετε την μυστική σας ταυτότητα

Με λίγα λόγια και σύμφωνα με τον δεύτερο κανόνα, αν δεν υπάρχει ανάγκη, ο Ranger υποχρεούται για να μην χάσει τις δυνάμεις του να μην καλέσει τα Zords. Σορρυ ε; Ναι ναι, κάποιοι θα πουν για budgets κλπ. Εδώ δεν ασχολούμαστε με τέτοια ξενέρωτα πράγματα. Προχωράμε με τα δεδομένα της ιστορίας.

Φεύγοντας χωρίς να μας έχει ευχηθεί κάποιος σελέμπριτι… ακόμα.

Μιας και είπαμε για τον φίλο Χριστόφορο κι επειδή μας αρέσει η μουσική, ας φύγουμε λίγο καταθλιπτικά. Με το πολύ γνωστό κομμάτι των Archive.

Όχι όχι εντάξει. Αρκετά ακούσαμε το Again στο Κλείσε τα Μάτια. Ας κλείσουμε καλύτερα με τον θεό Δαβίδ.

Νομίζω πολύ σας κούρασα για απόψε. Μέχρι να τα ξαναπούμε κάπου στο anthem.gr, θα εκτιμούσα σαν δώρο ένα βίντεο του Φισφή να μου εύχεται για την γιορτή μου ή έστω της φίλης Ναταλίας Γερμανού. Άντε τυχερούληδες, φθηνά την γλιτώσατε (Μην κάνετε κανένα αστείο και πετάξετε λεφτά. Ικανούς σας έχω).

The post Friday Night Specials: Πλήρωσε για σελεμπριτοευχή appeared first on anthem.gr.

Το πρώτο μας θέμα είναι δε θα μπορούσε να είναι άλλο από το “εγώ” καθώς μέσα από καραντίνα και την άτυπη φάρσα – καραντίνα που βιώνουμε από τις τελευταίες ημέρες του 2021 όλοι προσπαθούμε με όποιον τρόπο μπορούμε αφενός να κάνουμε μια ποιοτική ενδοσκόπηση και να μην επιτρέψουμε να εξαφανιστεί ξανά η προσωπικότητά μας μέσα στους φόβους του 2020.

Ας δούμε παρακάτω τι συνέβη όταν κάποιοι χάρτινοι ήρωες διάλεξαν είτε το μονοπάτι του εγωκεντρισμού είτε το αντίθετο.

Sandman

Ο Μορφέας, ο θεός των ονείρων αποτελεί μοιραία την ελπίδα κι ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο που παίρνει διάφορες ενσαρκώσεις στην καθημερινότητα όλων. Πέρα από αυτό είναι επίσης ένα ον με εγωισμό πλήρως ανθρώπινο που στη διάρκεια της αέναης ύπαρξης του – σε στιγμές που φλέρταρε με την ανθρώπινη υπόσταση – έχει πληγώσει πολλούς ανθρώπους.

Στην πορεία των πραγμάτων, ο γιος του ο Ορφέας έχοντας υποστεί ζημιά ανεπανόρθωτη και ζώντας πλέον καταραμένος – όντας ένα…ζωντανό κεφάλι – του ζητά να τον σκοτώσει για να τον απαλλάξει από το μαρτύριο του. Η πράξη αυτή είναι η αρχή του τέλους του, καθώς χύνει το δικό του αίμα και ανοίγει το δρόμο για τις Ερινύες που επιθυμούν τον αφανισμό του.

Μπορεί να κρυφτεί και να γλιτώσει αλλά αποφασίζει να αφεθεί στο θάνατο, έχοντας λυγίσει από τους αμέτρητους αιώνες πόνου. Πριν φύγει διαλέγει τον διάδοχο του, στρώνει το δρόμο του τιμήματος για τις φόνισσες του, αλλά ρισκάρει την απόλυτη ισορροπία στο σύμπαν. Γιατί χωρίς τα όνειρα δεν υφίσταται το αύριο.

Παρά τις εκλάμψεις που παραμέρισαν σε πολλές ιστορίες τον εγωισμό του, όπως το ότι δημιούργησε μια φιλία με κάποιον που συναντούσε κάθε εκατό χρόνια, το υποκειμενικό μας πόρισμα είναι ότι αφέθηκε στο θάνατο επειδή στο βάθος δεν ήθελε να δώσει νέα πνοή και να κοιμίσει το τεράστιο εγώ του. Οι καταστάσεις στον κόσμο του σήμερα το απαιτούσαν διαρκώς και έτσι έκανε τον κύκλο του.

Hellblazer: Hold me

Μια από τις σημαντικότερες ιστορίες των 90ς με τον μπάσταρδο που πολλές φορές δε θέλουμε, όμως αξίζουμε. Ο Τζον είναι απατεώνας και μάγος της παραπλάνησης και του “σκαπουλαρίσματος” αλλά έχει αποδείξει πολλάκις ότι αγαπάει την ανθρωπότητα.

Σε αυτή την ιστορία των Neil Gaiman και Dave McKean, ο Constantine επισκέπτεται τη γειτονιά όπου έμενε ένας φίλος του που απεβίωσε, για να δει κάποια αγαπημένη του. Από την αρχή της διαδρομής μέσα στο ταξί η υπομονή του με τους ανθρώπους δεν είναι ιδιαίτερα μεγάλη.

Tα ρατσιστικά σχόλια του οδηγού για τους άστεγους του προκαλούν αηδία και αποφασίζει να συνεχίσει με τα πόδια. Στη συνέχεια, εξερευνώντας το σημείο στο οποίο φιλοξενούνται προσωρινά οι άστεγοι, είναι αυστηρός και με εκείνους, γυρνώντας την πλάτη στα σχόλια τους για το κρύο και την ανάγκη να μιλήσουν σε κάποιον, έστω και για λίγο.

Η ομοφυλόφιλη φίλη του του ζητά σαν χάρη να χαρίσει σε εκείνη και τη σύντροφό της ένα παιδί και εκείνος φεύγει εξοργισμένος καθώς δεν είχε προειδοποιηθεί κι επειδή του αναθέτουν μια ευθύνη πέρα από το… Ευαγγέλιο του. Ο συγκεκριμένος χαρακτήρας έχει πάντα πλήρη αυτογνωσία για τις χαμηλής ηθικής σταθερές του και δεν είναι ένας αυστηρός κριτής των άλλων. Ωστόσο εδώ το κάνει και με το παραπάνω.

Μια βασανισμένη ψυχή τριγυρνά στη γειτονιά και ζητά απεγνωσμένα από όποιον συναντήσει απλώς να τον κρατήσει για λίγο. Κάποια γυναίκα από την ταραχή της παθαίνει έμφραγμα και πεθαίνει, ο Τζον παίρνει το παιδί της και το πάει στη φίλη του με την οποία είχαν τσακωθεί καθώς εκείνη τελεί ως έργο την προστασία των αστέγων και των ανυπεράσπιστων.

Στο επόμενο σοκάκι ο βασανισμένος ζητά από το Τζον να τον αγκαλιάσει, εκείνος το κάνει σαρκάζοντας, η ψυχή του άστεγου γαληνεύει και φεύγει προς τον ουρανό. Ο ήρωας μας πετάει τον εαυτό του στην άκρη, ταυτίζεται με εκείνον που λύτρωσε εν’ αγνοία του, ξέχνα τα απωθημένα και τρέχει στη φίλη του συντετριμμένος ζητώντας της μια αγκαλιά.

Υπέροχη ιστορία με ένα μήνυμα που έχουμε ακούσει πολλές φορές αλλά εδώ το αφομοιώνουμε πιο ζεστά μέσα σε μόλις 22 σελίδες. Θα μπορούσε να είναι η απόλυτη χριστουγεννιάτικη ιστορία για παιδιά αν φυσικά ένας γονιός δεχθεί να τους δείξει υλικό με μια δόση μεταφυσικού στοιχείου και με ανθρώπους που λογοκρίνονται καθημερινά σε κάθε τους κίνηση και λέξη.

Dark Νight: A true Batman story

Αυτοβιογραφία με αλληγορίες από τον Paul Dini, το σχεδιαστή που στις αρχές της δεκαετίας του ’90 βίωσε για πρώτη φορά την απόλυτη αναγνώριση μέσα από το “Βatman: Τhe Animated Series”. Ο Dini κάνει αναδρομή στο εσωστρεφές παρελθόν του από όταν ήταν ακόμη μαθητής του σχολείου, το bullying, την εμμονική ενασχόληση με το σχέδιο μέχρι και τη ζωή του celebrity.

Πέρα από την ομορφιά του γεγονότος ότι ένας τόσο ιδιότροπος μικρούλης πέτυχε πολλά στη διάρκεια της ζωής του, ο συγγραφέας παραδέχεται ότι μοιραία κάπου στην πορεία ανακάλυψε πόσο εγωιστικό τρόπο ζωής είχε υιοθετήσει και ότι σε μια καθημερινότητα φαινομενικά άρτια είχε χάσει κατά πολύ την ενσυναίσθηση του, έχοντας αμελήσει την οικογένεια του και τους γύρω του. Η φήμη τον ώθησε σε πράξεις που, παρά την λάμψη τους στο βάθος μετά τον ξυλοδαρμό του σχεδόν μέχρι θανάτου από δύο άγνωστους ληστές, κατάλαβε ότι ήταν αντιδράσεις ενός θλιμμένου ανθρώπου που η αντικοινωνική του ζωή τον είχε κάνει να μην ξέρει τι πάει να πει σωστή συμπεριφορά απέναντι σε όσους νοιάζονται για εκείνον.

Στη συνάντηση με τον καλό και τον κακό του εαυτό, στη σιωπή πέρα από τους φανταστικούς, χάρτινους φίλους του θα συναντήσει το μεγαλύτερο δώρο, την ανακάλυψη ότι δε χρειάζεται να είναι υπεράνθρωπος αλλά απλά να γίνει καλύτερος. Η ιστορία αυτή είναι ένα ειλικρινές αφιέρωμα για το (σκοτεινό) παιδί μέσα μας που ψάχνει το δρόμο του.

The me you love in the dark

Για τον επίλογο θα πάμε σε μια ιστορία που μας κέντρισε το ενδιαφέρον από το περασμένο φθινόπωρο μέχρι και τα Χριστούγεννα όπου και ολοκληρώθηκε. Μια καλλιτέχνιδα αποφασίζει να απομονωθεί σε ένα σπίτι κάπου επαρχιακά για να ζωγραφίσει σα να μην υπάρχει αύριο, ελπίζοντας να βρει κάτι που έχει χάσει από τη συγκέντρωση της και τον εαυτό της.

Στο σκοτάδι υπάρχει μια υπόσταση, κάτι σαν φάντασμα για το οποίο επίσης δε θα μάθουμε πολλά πράγματα. Ξέρουμε μόνο ότι υπάρχει αμοιβαία έλξη μεταξύ εκείνου και της νέας… συγκατοίκου που έχει αποκτήσει. Στην αναζήτηση της για τη δημιουργία τέχνης λιγότερο χαρούμενης από αυτή που ζητά, το ευρύ κοινό γοητεύεται από το άκρως εγωιστικό στοιχείο, που της θυμίζει κάτι από εκείνη. Το κοινό με τη σειρά του αντιλαμβάνεται τα πράγματα με τον ίδιο ακριβώς τρόπο.

Η αρχή είναι γοητευτική, οι πίνακες διαδέχονται ο ένας τον άλλον και η συνέχεια είναι καταστροφική γιατί οι επιθυμίες του ενός είναι οι εφιάλτες του άλλου.

Λίγοι διάλογοι και κυρίως σε σημεία όπου η πλοκή κλιμακώνεται, σχέδια με στοιχεία καρτούν χωρίς αυστηρή ανατομία σώματος, που καταφέρνουν όμως να δημιουργήσουν μία αρκετά ανατριχιαστική ατμόσφαιρα σε πολλές στιγμές. Μια ιστορία που κυκλοφόρησε ακριβώς όταν έπρεπε και όπως έπρεπε καθώς ο εγκλεισμός της καραντίνας του 2021 μας έκανε όλους να φλερτάρουμε με την υπερβολή.

Το lockdown δοκίμασε τα όρια μας και πολλοί σίγουρα εισχώρησαν σε έναν κυκλώνα κατάχρησης όσων τους άρεσαν χωρίς να προσέξουν, ενώ ακόμα περισσότεροι προσπάθησαν να πείσουν τον εαυτό τους ότι περνούν καλά μόνο με υλικά. Aντικατέστησαν τους ανθρώπους με αυτά μέχρι που τα χρώματα ξεθώριασαν σχεδόν τελείως.

Τώρα που ακόμη μπαινοβγαίνουμε σε τέτοιες καταστάσεις, μένει να δούμε αν το εγώ μας είναι αρκετά σοφό ώστε να έχει την ευελιξία να παραμερίζεται όταν πρέπει.

’till next time…

Για περισσότερες αναρτήσεις του Γιώργου Σαφελά, ακολουθήστε τις σελίδες Reflections at Death Disco και Nightread Εκδόσεις στο facebook.

The post Azrael Overtones #19: Το εγώ στον καθρέφτη… appeared first on anthem.gr.

Μετά από την έντονη ανταπόκριση σας στα δύο άρθρα για μερικές από τις καλύτερες, ξεχασμένες ιστορίες του Batman και ζώντας σε ρυθμούς Joker, με φόντο τη νέα κινηματογραφική ταινία αποφασίσαμε να ολοκληρώσουμε φθάνοντας σε… τριλογία με ένα άρθρο για τον μεγαλύτερο αντιήρωα της ιστορίας των κόμικς, τον “κακό ” που άλλοι μισούν αβυσσαλέα, ενώ άλλοι λατρεύουν θεωρώντας τον μια φιγούρα πολύ πιο λογική από το Μπάτμαν σαν ύπαρξη αλλά και ένα θύμα της κοινωνικοπολιτικής πλάνης. Για αυτό άλλωστε λέγεται και πρίγκηπας, γιατί πυροδοτεί έντονα συναισθήματα σε όλους.

Διαβάστε τα υπόλοιπα άρθρα του Γιώργου πατώντας εδώ!

Εδώ θα ξεκινήσουμε από το 1990 για να φθάσουμε στο τώρα, ρίχνοντας ξανά μια (πολύ βαθιά) ματιά σε 5+1 από τις καλύτερες ιστορίες του πέρα από τα Κilling Joke, Endgame, the Βatman Who Laughs και The Joker.

Θα υπάρξουν spoilers σε όλες τις ιστορίες αλλά με κεντρικό άξονα το συναίσθημα που μας άφησε η καθεμία όπως πάντα ολοκληρώνουμε το αφιέρωμα μας με ένα ζουμερό τρίτο μέρος που εστιάζει στην ύπαρξη του Joker στις ζωές των “καλών”.

Joker’s Night Lunacy

Batman adventures #3
Burchett-templeton /1992

Η πρώτη εμφάνιση του “κινούμενου” Joker στα comics σε μια από τις καλύτερες stand alone ιστορίες που γράφτηκαν ποτέ στα 90s, χαρακτηριστικό του επιπέδου της σειράς που σε πολλούς από εμάς τους τότε πολύ μικρούς μας έμαθε τα κόμικς. Χωρίς φλυαρία και λεπτομέρειες, ο Joker εδώ κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα από όλους, καταλαμβάνει τον έλεγχο των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης (στην προκειμένη ήταν η τηλεόραση) και έχει ένα στόχο χωρίς μορφή, χωρίς αρχή και τέλος, το χάος και να πετύχει να φωλιάσει καλά στους κατοίκους της Γκόθαμ την ιδέα ότι δεν υπάρχει τίποτα πέρα από αυτό.

Λίγες αλλά δυνατές σκηνές δράσης σε μια ιστορία απλή που δείχνει μέσα από λίγα μόλις καρέ την αιώνια αντιπαλότητα μεταξύ του Τζόκερ και του ανθρώπου Νυχτερίδα, ενώ το τέλος είναι χαρακτηριστικό αυτού που πλέον σχεδόν τριάντα χρόνια αργότερα θεωρούμε δεδομένο και για κάποιο λόγο δε λέμε να το χορτάσουμε: ότι δεν υπάρχει τέλος μεταξύ αυτών των δύο που θυμίζοντας περισσότερο επαναλαμβανόμενα μοτίβα καλού, κακού και αμφισβήτησης, παρά ανθρώπινες οντότητες θα μάχονται αιώνια.

Στα πολύ ευχάριστα αλλά και ιστορικής σημασίας σημεία είναι επίσης η πρώτη επίσης χάρτινη εμφάνιση του κινούμενου Harvey Dent πριν ακόμα γίνει ο Διπρόσωπος. Όλες οι ιστορίες που εστιάζουν στα χρόνια της νιότης του Batman είχαν πάντα ενδιαφέρον, από τα κορυφαία Batman Adventures και τα Legends Of The Dark Knight, μέχρι τα στοιχεία που αποκαλύφθηκαν δεκαετίες αργότερα με ιστορίες όπως το Gates Of Gotham και φυσικά το Court Of Owls.

Συλλογή : The Batman Adventures volume 1

Οι λάτρεις ρομαντισμού προσπαθήστε να βρείτε το τεύχος για να αφιερώσετε λίγο χρόνο να διαβάσετε την αξέχαστη στήλη αλληλογραφίας της εποχής στο τέλος του περιοδικού με γράμματα από αναγνώστες κάθε ηλικίας. Ο ρομαντισμός του χθες στα καλύτερα του.

Δείτε επίσης :

Batman & Robin Adventures

Επίσης μια ιστορία που βαθμολογείται με 10 αν λάβει κανένας κατά νου πόσα πολλά εκτυλίσσονται σε μόλις 22 σελίδες. Φοβερή, χριστουγεννιάτικη περιπέτεια με το Joker στο ρόλο του κεντρικού κακού να αποδεικνύει για μια ακόμη φορά ότι όταν θέλει μπορεί να πάρει τον έλεγχο μιας ολόκληρης κοινωνίας και των μηχανισμών της και τα αστεία να δώσουν τη θέση τους στη σύγχυση και στον τρόμο .

Wildcard

Wolfman-James Aparo
Batman #450-451 /1990

Το αφιέρωμα εδώ συνεχίζει από το σημείο που είχε ξεκινήσει το πρώτο μέρος του “Batman! Οι άλλες νυχτερίδες”. Με τη στιγμή που στα αλήθεια τρόμαξε ο Joker. 1990 λοιπόν και οι θρυλικοί και συνάμα υπεύθυνοι για πολλές κλασσικές και γοητευτικά απλές ιστορίες όπως αυτοί εδώ, Wolfman και Aparo, συγγράφουν την επιστροφή του Joker έπειτα από το “A Death in the Family” όπου ο κλόουν πρίγκηπας του εγκλήματος σκότωσε το Robin-Jason Todd με ένα λοστό και βύθισε τον Batman στην εσωστρέφεια αφού ήρθε αντιμέτωπος με την πρώτη του αληθινή αποτυχία.

Εδώ, περίπου ένα χρόνο μετά έχει κλείσει έναν κύκλο αυτοκαταστροφής, στη συνέχεια έχει συναντηθεί με τον Tim Drake, ο οποίος διεκδικώντας μανιασμένα το πέπλο του κοκκινολαίμη, το κέρδισε πέρα από τους φόβους του Μπρους ότι η ιστορία θα επαναληφθεί και τα πράγματα έχουν μια φυσιολογική ροή ξανά στο Μέγαρο Γουέιν. Όλα αυτά μέχρι το άκουσμα της επιστροφής του Τζόκερ που αρχίζει με το κρέμασμα ενός εισαγγελέα και όλα έχουν αλυσιδωτή αντίδραση. Ο James Gordon νιώθει το μετατραυματικό στρες στη ράχη του πιο έντονα από ποτέ αφού σε κάθε πράξη του Τζόκερ βλέπει και πάλι την παράλυση της κόρης του (The Killing Joke) ενώ ο Batman νιώθει επίσης ένα ρίγος φόβου να διαπερνά το σώμα του καθώς αναρωτιέται αν με την επιστροφή του Τζόκερ, που στο τέλος του “A Death in the Family” είναι αγνοούμενος, έπραξε σωστά που έβαλε και πάλι ένα έφηβο στο μονοπάτι του κινδύνου.

Δεν είναι οι μόνοι που μετρούν τις δυνάμεις τους όμως. Ο Τζόκερ φοβάται και αναζητεί και εκείνος τις ρίζες της ύπαρξης του ενώ υπάρχουν στιγμές που κλαίει γοερά, καθώς νιώθει ένα κενό σε όλα όσα κάνει. Τότε θα συμβεί κάτι πραγματικά αναπάντεχο, οι πράξεις ενός υποτιθέμενου Τζόκερ δείχνουν ότι δεν είναι ο αυθεντικός, όχι εκείνος που ευθύνεται για το φόνο του Robin και την παράλυση της Barbara Gordon, αλλά ένας ακόλουθος το ίδιο ψυχασθενής και επικίνδυνος. Ο δεύτερος στήνει μια ενέδρα θανάτου στο τέλος του δεύτερου μέρος της ιστορίας στον τόπο όπου γεννήθηκε ο πρώτος Τζόκερ ύστερα από την πτώση του σε χημικά απόβλητα. Εκεί ξεκινάει ένα μακελειό που καταλήγει στο θάνατο (;) του wannabe Joker ενώ ο αυθεντικός συλλαμβάνεται και οδηγείται ξανά στο Άρκαμ γελώντας ευτυχής αφού θεωρεί ότι σε ένα μέρος τόσο οικείο σε αυτόν πλέον θα ξαναβρεί τον εαυτό του.

Από ιστορικής πλευράς το Wildcard εν έτει 2019 παρουσιάζει μοναδικό ενδιαφέρον αφού η DC ανακοίνωσε ότι στα προσεχώς υπάρχει η ιστορία “The Three Jokers” από το νέο imprint Black label στο οποίο μας υπόσχεται να πέσει φως στο μυστήριο του αν όλα αυτά τα χρόνια έχουμε να κάνουμε με τρία πρόσωπα πίσω από το μακιγιάζ και το κραγιόν και όχι μόνο ένα. Διαβάζοντας ξανά την ιστορία αναρωτηθήκαμε αν εδώ είχαμε μια πρώτη συσχέτιση. Ο σφετεριστής τζόκερ μας δείχνει το πρόσωπο του για μια στιγμή αλλά μέχρι και την τελευταία σελίδα δεν έχουμε άλλη πληροφορία ενώ ο θάνατος του επίσης υπονοείται και δεν τον βλέπουμε οι ίδιοι σε κάποιο καρέ (συγχωρέστε μου αν μου διαφεύγει κάτι άλλο σε μετέπειτα ιστορίες).

Στα αρνητικά, υπάρχει ένα πολύ φτωχό θα λέγαμε σημείο όπου ο Batman κρατώντας στο τέλος τον Τζόκερ, ρωτάει τον επιθεωρητή Γκόρντον τι επιθυμεί να κάνουν μαζί του. Η απόδοση εδώ συγγραφικά είναι άχρωμη, άοσμη και άγευστη σε μια ιστορία που όμως άφησε ένα αρκετά θετικό στίγμα.

Συλλογή : The caped Crusader volume 3.

Δείτε επίσης:
Robin II: Τhe Joker’s wild !

Αρκετά καλή μίνι σειρά με την πρώτη ουσιαστικά συνάντηση του Robin -Tim Drake με το Joker ο οποίος στην πρώτη τους αναμέτρηση φθάνει στα όρια νευρικού κλονισμού βλέποντας το Robin ζωντανό,σκεπτόμενος ότι η μεγαλύτερη επιτυχία του έχει αναιρεθεί ,για να ανακαλύψει αργότερα ότι πίσω από τη μάσκα κρύβεται κάποιος άλλος και εκεί αρχίζει ένα λυσσασμένο κυνήγι .

No man’s land Endgame part 3: Rest in Heavenly Peace

Detective comics #741/2000
Greg Ruccka, Devin Grayson-Damion, Scott-Dave Eaglesham

Εδώ συνεχίζουμε από εκεί που είχαμε μείνει στο αφιέρωμα για τις καλύτερες πιο underground ιστορίες του Batman που χάθηκαν στο χρόνο. Η εποχή της No Man’s Land ήταν η πρώτη συμπαγής περίοδος που θα σήκωνε ένα τεράστιο Μπατ σινιάλο για τη γραμμή αμέτρητων πανίσχυρων ιστοριών που θα κυκλοφορούσαν μέχρι και σήμερα. Η φυσική καταστροφή στο cataclysm storyline έφερε σαν αποτέλεσμα να αποκοπεί η Γκόθαμ από τις ΗΠΑ και στη συνέχεια μέσα στο χάος και στον κίνδυνο παρέμειναν μόνο οι τολμηροί που το έβλεπαν σαν μια μεγάλη περιπέτεια, οι γκάνγκστερ και ακόμα και ο Μπάτμαν αποχωρεί για λίγο συντετριμμένος από τις ενοχές του που δεν κατάφερε να σώσει την πολιτική παρτίδα της υπόθεσης ως Μπρους Γουέιν (the road to no man’s land-prelude).

Πολιτικά παιχνίδια με δεκάδες μέτωπα, στο ένα ο γνωστός και μη εξαιρετέος scavenger, Lex Luthor, από την άλλη μεριά ο Bane και μέσα σε όλα αυτά ο Batman αποδεχόμενος όπως πάντα οποιαδήποτε συνθήκη κινείται με νέους κανόνες και τακτικές που δε συνήθιζε. Ας πάμε όμως τώρα στο Joker.

O Joker έμεινε κρυμμένος το μεγαλύτερο διάστημα για να αποφασίσει να κάνει μια δυνατή και αιματηρή επανεμφάνιση προκειμένου να κλέψει δημοσιότητα όπως αγαπάει πάντα. Αφού ξεπάστρεψε το μισό GCPD και ξυλοφόρτωσε τη Huntress αφήνοντας τη μισοπεθαμένη για να τη μεταφέρει στο νοσοκομείο, ο διαχρονικός της πόθος, ο Nightwing, στη συνέχεια απαγάγει μωρά από τη Γκόθαμ. Μετά από μια επιτυχημένη παγίδα που έστησε στον νυχτερίδα με τη βοήθεια της Harley Quinn, που έκανε τον απαραίτητο αντιπερισπασμό τελικά δολοφονεί εν ψυχρώ τη σύζυγό του James Gordon, η Sarah σε μια από τις πιο θλιβερές στιγμές στη φιλία των Batman και Jim (βλέπε batman, οι άλλες νυχτερίδες-μέρος δεύτερο).

Στις τελευταίες, δραματικές σελίδες θα αντικρίσουμε πράγματα που σαν αναγνώστες δε τα έχουμε ξαναδεί. Ο σκοτεινός ιππότης που ποτέ του δε θέλει να χάνει τον έλεγχο σε οτιδήποτε, δηλώνει ειλικρινέστατα ότι μέσα από όσα έχουν λάβει χώρα όλοι έφτασαν μακριά από τα όρια και αντί να σταματήσει τον Γκόρντον την ώρα που εκείνος σημαδεύει με πιστόλι τον Τζόκερ του λέει απλά “δε θα σε σταματήσω “. Ο Γκόρντον τον πυροβολεί και του αχρηστεύει το γόνατο και στη συνέχεια χάνει την ισορροπία του στα σκαλοπάτια και ξεσπάει σε κλάματα αγορεύοντας τις κατηγορίες φόνου για τα πρακτικά. Ο Batman τον αγκαλιάζει κρατώντας τα δικά του δάκρυα.

Σε αυτή την ιστορία που τα γεγονότα της λαμβάνουν μέρος την παραμονή Χριστουγέννων έχουμε οικογενειακά σύμβολα παντού. Η bat family και ο σκληρός πυρήνας της πιο δεμένη από ποτέ (η σημασία του no man’s land είναι ουσιαστικά η γέννηση της περισσότερο από καθετί άλλο), ο Γκόρντον με τη δική του οικογένεια ευτυχής στο σαλόνι του σπιτιού πριν αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση για το φόνο της συζύγου του και ο κλόουν πρίγκηπας του εγκλήματος έχει μια φοβερή εναλλαγή συναισθημάτων στις τελευταίες τρεις σελίδες, από την ατέλειωτη ηδονή στη μελαγχολία και ξανά πίσω και κάπου εκεί αναρωτιέσαι αν έχεις κάνει τεράστιο λάθος που κατά καιρούς σκέφτηκες ότι ίσως τελικά τον συμπαθείς και ότι είναι απλώς ένας σκατόψυχος φονιάς και όχι ένα θύμα ενός συστήματος που δεν καταλαβαίνουμε. Ο φθόνος για τις οικογένειες των Μπρους και Τζέιμς ίσως ήταν μεγαλύτερο κίνητρο ακόμα και από την πιο αβυσσαλέα του αγάπη, την αυτοπροβολή.

Και η γλυκιά ειρωνεία της υπόθεσης: ο θάνατος της Sarah Gordon αποτέλεσε τον προθάλαμο για την πρώτη φορά που η εμπιστοσύνη μεταξύ bats και Jimbo μπήκε πλέον σε στέρεα θεμέλια.

Duty

C.J. Henderson- Trevor Von Ceden /1998
Legends of the Dark Knight #104-105

Ανέκαθεν ένα θέμα προβληματισμού και αμφισβήτησης είναι η κλιμάκωση που δημιουργεί η παρουσία του Μπάτμαν και του Τζόκερ στη Γκόθαμ. Όσο ο πρώτος επιμένει και σφίγγει τον κλοιό της αντιδραστικής βίας απέναντι στο έγκλημα , τόσο ο δεύτερος αναζητεί το φιάσκο, την τρομοκρατία και τον τρόμο στα μάτια των άλλων.

Η ιστορία αυτή μας πάει πίσω στον πρώτο ή δεύτερο χρόνο ζωής του Μπάτμαν και μας δείχνει υπό το οπτικό πρίσμα των αγαπημένων μας αστυνομικών, Jim Gordon και Harvey Bullock (αυτούς τους δύο αγαπήσαμε σε όλοι μας τη ζωή μόνο και τον ταξίαρχο Θεοχάρη, μη μας παρεξηγήσετε) πως αλλάζει πλήρως ξαφνικά μια ολόκληρη μητρόπολη δίχως αυτόν.

Ο Batman δεν ανταποκρίνεται στο σινιάλο και καθώς ο Γκόρντον μονολογεί παραδέχεται στον εαυτό του ότι η χρονική στιγμή που ο Μπάτμαν δεν είναι παρών είναι η χειρότερη δυνατή, καθώς έχει επανεμφανιστεί ο Τζόκερ, που κανένας άλλος ρεαλιστικά δε μπορεί να αναμετρηθεί με τις μεθόδους του. Ο Bullock παίρνει πατριωτικά το ζήτημα και θέλει να αποδείξει ότι η αστυνομία μπορεί και χωρίς εκείνον.

Όλα έχουν να κάνουν με ισορροπία και είτε το θέλουμε είτε όχι εδώ χωρίς έναν Μπάτμαν και έναν Τζόκερ εκείνη δεν είναι ποτέ αυτή που ξέρουμε, σαν μια σχέση σου που ξαφνικά περνά κρίση και σαν μια κακή περίοδο στην εργασία σου που σε κάνει να συνειδητοποιείς ότι όσο γερά και να νιώθεις ότι πατάς στα πόδια σου η παραμικρή αλλαγή είναι τελικά μια μοιραία αλλαγή στον πύργο της Τζένγκα. Περσόνες όπως ο δήμαρχος ουρλιάζει στο Γκόρντον να βρει το μασκοφόρο φρικιό του, ο Τζόκερ ξεκινάει ένα μεγάλο παραλήρημα όταν ενώ ολόκληρη η Γκόθαμ γνωρίζει ότι η βόμβα που θα σκάσει εντός ολίγου είναι αρκετή για να την εξαφανίσει στο μισό της, αλλά ο Μπάτμαν δεν εμφανίζεται και ο Τζόκερ φωνάζει ότι θέλει να χορέψει με τον άνδρα του και δε τον νοιάζει τίποτα άλλο παρά να υπάρχει αυτός τριγύρω.

Στο κομμάτι της αισθητικής ξεχωρίζει η έκφραση πανικού στο πρόσωπο ενός συνεργάτη του Τζόκερ όταν εκείνος έχει συλληφθεί καθώς και η ρετρό αισθητική του κλόουν, το κουστούμι και το χτένισμα είναι ονείρωξη των vintage lovers εδώ .

Η ιστορία είναι απαραίτητη για όσους αγαπούν τις ιστορίες… Μπάτμαν χωρίς Μπάτμαν και για όσους θέλουν να δουν το Τζόκερ να τρομάζει αληθινά πίσω από τα φονικά αστεία και το ντελίριο .

Δείτε επίσης :
Gotham Central
Για τους οπαδούς των ιστοριών Μπάτμαν δίχως Μπάτμαν και αυτό .

A black and white world

Batman black & white #2
Neil Gaiman-Simon Brisket/1996

Εδώ σε σχέση με τις προηγούμενες ιστορίες που εξετάζουμε, είμαστε μακριά από το continuity και τη… σοβαροφάνεια, κρατάμε μόνο τους συμβολισμούς και πάμε… σουρεαλιστικά και με χαμόγελο (;).

Το τελευταίο είναι σχετικό αφού εδώ τα σκοτεινά παραμύθια με τη δόση τρόμου και κωμικοτραγικού στοιχείου του Neil Gaiman ενώνονται με το Simon Bisley, κορυφαίο σχεδιαστή του -για γέλια και για κλάματα – Lobo. Ιδανικό ντουέτο για μια ιστορία καυστική με γαργαλιστικές λεπτομέρειες, όπου οι Τζόκερ και Μπάτμαν σαν να είναι ο Deadpool της Marvel, γνωρίζουν ότι είναι χαρακτήρες κόμικς και είναι η δουλειά από την οποία βιοπορίζονται. Πάνε το πρωί στο κοινό τους γραφείο, γκρινιάζουν, πίνουν καφέ και μαλώνουν μεταξύ τους για το πόσο άδικη και προβλέψιμη είναι η εργασία τους αφού πάντα ο ένας παίρνει πιο εντυπωσιακές ατάκες και σκηνές στο ρόλο του από τον άλλο και στο τέλος πάντα συμφωνούν ότι αφού και οι δύο δεν είναι άνεργοι …δόξα τω θεώ να λένε κιόλας.

Μας αρέσει πολύ να ανακαλύπτουμε ιστορίες που μπήκαν σε μια κρυψώνα του χρόνου και εδώ είναι μια πολύ χαρακτηριστική περίπτωση. Η πρώτη σειρά Batman Black & white κυκλοφόρησε το 1996 και στο τεύχος 2 συμπεριλήφθηκε αυτή η μικρή ιστορία σαν γκραν φινάλε του συγκεκριμένου τεύχους. Μέσα από ένα αστείο σουρεάλ παραμυθάκι (με πολύ πιο hardcore σχέδιο) στο τέλος θα αναρωτηθούμε αν ο Μπάτμαν, ο Joker και τα κόμικς είναι ο,τι πιο αστείο και προβλέψιμο συναντήσαμε ποτέ και δε το παραδεχόμαστε στον εαυτό μας γιατί μια ολόκληρη πορεία ζωής θα είναι πια μια φάρσα και μια εμπορική πλάνη… ευτυχώς υπάρχουν κόμικς σαν το Dark Victory ( batman! Οι άλλες νυχτερίδες μέρος πρώτο ) για να διώχνουν τέτοιες σκέψεις μακριά.

Η σειρά πήρε βραβείο Eisner για την αισθητική της, έχει φθάσει μέχρι και σε volume 4 προς το παρόν ενώ ακόμα και σήμερα, 23 χρόνια μετά ενώ η αναφορά στο κόμικ δεν είναι τόσο συχνή, η επιρροή της στη βιομηχανία των κόμικς related είναι πανίσχυρη αφού φιγούρες και αγαλματίδια και τυχερά σακουλάκια με μικρότερες φιγούρες υπό τον τίτλο Batman Black and white βασισμένες στα σχέδια της σειράς κυκλοφορούν διαρκώς.

Συλλογή : Batman black & white ( πολύ όμορφη oversized έκδοση)

The Dark Knight Returns: The Last Crusade

One shot- prestige format
Frank Miller – John Romitta Jr./2016

Αφήσαμε για το τέλος μια ιστορία πιο πρόσφατη από τις άλλες και μακράν πιο αμφιλεγόμενη και παρεξηγημένη.

Το 2016 με αφορμή τη συμπλήρωση των τριάντα χρόνων από την πρώτη κυκλοφορία της καλύτερης ιστορίας κόμικς όλων των εποχών, του The Dark Knight Returns, ο Frank Miller με τη βοήθεια του John Romitta jr. Κυκλοφορεί ένα επετειακό πρελούδιο με τίτλο The last crusade , στην οποία όπως αποδεικνύει και ο τίτλος θεωρητικά θα ανακαλύπταμε την αιτία που ο Bruce Wayne αποσύρθηκε στα 45 του χρόνια για να επανέλθει δέκα χρόνια μετά στο The dark knight returns.

Ουσιαστικά δε μαθαίνουμε κάτι που δε γνωρίζαμε πλήρως, αφού τα υπονοούμενα για το θάνατο του Jason Todd υπήρχαν ήδη στην original ιστορία. Η ιστορία σε μια εποχή που ο Miller εξιλεωνόταν για τις απαράδεκτες ιστορίες του, χτισμένες σε φασιστικά πρότυπα από το 2002 και μετά με το Dark Knight III: The master race (με μεγάλη δόση καχυποψίας όμως καθώς στο σενάριο τον στήριζε ο Brian Azzarello, ο οποίος κατά πολλούς περιμάζεψε την ανεξέλεγκτη πλέον παράνοια του Miller και απέδωσε ένα πολύ καλό graphic novel), εδώ αποδοκιμάστηκε από πολλούς ότι η ιστορία απλά αναπαράγει κάτι που ήδη μας είναι γνωστό για να εξαργυρώσει απλά την επέτειο του Dkr. Ίσως ισχύει, αλλά εμείς θα εστιάσουμε στα θετικά της και προφανώς στο Joker.

Ο ψυχοπαθής κλόουν εδώ είναι σε μια από τις πιο εύστοχες αποδόσεις του: μεσήλικας πλέον και αυτός όπως και ο Μπρους Γουέιν που δε λέει να παραιτηθεί από άνθρωπος νυχτερίδα δε σταματά σαν τη νέμεση του και αυτός να ηδονίζεται με την αιώνια διαμάχη τους καθώς οι αποδράσεις από το άσυλο Arkham δίνουν και παίρνουν ενώ κατά τη διάρκεια της τελευταίας ο Robin-Jason τον παγιδεύει πανηγυρικά.

Από εκεί και ύστερα το νοσταλγικό Μίλλερ κύμα είναι χορταστικό \. Πολύ καλά δομημένη ιστορία με τα γνωστά πάνελ των ειδήσεων και τα ρεπορτάζ να στοχοποιούν τον Μπάτμαν για τη βία κατά παιδιών και τη χρήση άλλων για τον Άγιο πόλεμο του, ενώ άλλες φορές τον ηρωοποιούν. Ο John Romitta jr πιστός στο ύφος του Miller είναι στα καλύτερά του (ο δημιουργός αυτός πραγματικά όσο μεγαλώνει …μικραίνει) αλλά και ο Joker δεν πάει πίσω.

Σε ελάχιστες ιστορίες έχουμε δει τον κλόουν με τόσο παρανοϊκό και επιθετικό βλέμμα που μας κάνει να αναφωνούμε “ο JOker όπως έπρεπε ” και οι μονόλογοι του στο Άρκαμ με κλασσικό θυμωμένο αλλά σίγουρο μιλερικό ύφος μας κάνουν να μη χορταίνουμε να τον παρατηρούμε στα καρέ, ειδικά στις σκηνές που παίζει πόκερ με κάποιον άλλο. Οι ποιητικές του αναφορές γεμάτες φονικά σημεία για το Ρόμπιν καθώς και η διαολεμένη του σιγουριά μας καθηλώνουν και μας κάνει να αγωνιούμε πριν έρθει ένα τραγικό τέλος που ενώ γνωρίζουμε δε σταματά να μας κρατάει σε αγωνία με αυτό τον τρόπο. Ποιητικός αν και νοσηρά ο τρόπος με τον οποίο στο τέλος ο Joker “τελειώνει ” τον Τζέισον ο οποίος εδώ είναι παρορμητικός και ανυπάκουος όπως ήταν ανέκαθεν .

Ναι, ο Μίλλερ δύσκολα θα συγχωρεθεί που προσέβαλλε αγαπημένους μας ήρωες και που το πολύ δημοκρατικό ξεκίνημα με το Daredevil έγινε ένα ναζιστικό παραλήρημα από την 11η Σεπτεμβρίου και έπειτα. Ναι, διαβάζουμε για μια ακόμη φορά θυμωμένες στα πρόθυρα κρίσης εκδοχές των λατρεμένων μας χαρακτήρων , αλλά ο Τζόκερ αποδίδεται όπως του αξίζει είτε μας αρέσει είτε όχι και δίνει ματωμένο τέλος στη ζωή που λίγες σελίδες πριν το κλείσιμο της ιστορίας ονειρεύεται ο Μπρους Γουέιν σε ένα διάλογο που έχει με τον Άλφρεντ.

Όπως πάντα θα υπάρχει ο Batman, έτσι θα υπάρχει και ο Τζόκερ, με χίλιους διαφορετικούς τρόπους και σε χίλιες διαφορετικές ιστορίες και εκδοχές μέσα και έξω από το continuity.

Δείτε : the dark knight returns: the last crusade /deluxe edition

Αξίζει καθώς είναι πανέμορφη έκδοση με σκληρό εξώφυλλο ,οικονομική και λίγο μεγαλύτερη από το σύνηθες μέγεθος των κόμικς .

Δείτε επίσης :
Citizen Wayne
Michael Bendis first batman story ever .
Batman Chronicles #21 /2000
Reprint: Pearl #1 / 2019

Για τον ίδιο ακριβώς λόγο, μια πολύ μικρή ιστορία με τον Τζόκερ να εμφανίζεται για μια στιγμή βάζοντας παρακαταθήκη αυτό που αναφέρουμε πιο πάνω ,ότι χωρίς τον ένα δεν υφίσταται μόνος στο λόγο ούτε και ο άλλος. Σε ιστορίες παράλληλης πραγματικότητας, σε ιστορίες για το μέλλον, παντού .

Αποχαιρετούμε το άρθρο που μοιράστηκε σε τρία μέρη θέλοντας να σας πούμε ένα μεγάλο ευχαριστώ που μας προτρέψατε, χωρίς να το γνωρίζετε να ανατρέξουμε στη βιβλιοθήκη μας, για να διαβάσουμε και πάλι ιστορίες που είχαμε αφήσει πίσω μας για χρόνια. Μαζί τους επέστρεψαν οι αναμνήσεις από τις βόλτες στα κομιξάδικα πίσω στα 00s που μας κάνει να μη μετανιώνουμε ούτε στιγμή που εξακολουθούμε να στηρίζουμε το έντυπο και μας δίνει την ελπίδα ότι για κάτι τέτοιες αναμνήσεις και καθημερινές, μικρές περιπέτειες είναι που πάντα έχει πιθανότητες να επιβιώνει στο χρόνο. Σας αφήνουμε με ένα δώρο από την αξέχαστη βραδιά Batman 80 years at Death Disco οπού ο Μπρους Γουέιν και ο Τζόκερ πήραν σάρκα και οστά στη σκηνή του χώρου από το σκηνοθέτη Γιώργο Λουριδά και τους ηθοποιούς Γιάννης Οιχαλιώτη και Χρήστο Χριστακόπουλο Μαυράκη.

Καλό Φθινόπωρο και επίσημα και θα τα λέμε πολύ σύντομα φέτος όπως ήδη έχετε καταλάβει με περισσότερα αφιερώματα για το χθες αλλά και για όσα έρχονται στα προσεχώς. 

The post Azrael Overtones #17: Joker! Τα κρυμμένα χαμόγελα… appeared first on anthem.gr.

Σχόλιο αρχισυντάκτη: Το anthem.gr θα είναι και για μία ακόμη σεζόν χορηγός επικοινωνίας στα αγαπημένα μας Reflections. Την Κυριακή 15 Σεπτεμβρίου γιορτάζουμε τα 80 χρόνια του Batman και φυσικά τα μέλη του webzine θα δώσουμε το παρόν. Εδώ θα βρείτε όλες τις πληροφορίες για το event!

Σε αυτό το δεύτερο και τελευταίο μέρος του αφιερώματος σε μερικές από τις καλύτερες πιο underground ιστορίες του Batman θα ασχοληθούμε με ιστορίες που αποτυπώνουν με ιδιαίτερο τρόπο τη σχέση του Batman με τη bat family, τους αντιήρωες, τη Gotham city, τη νέμεση του τον Joker και φυσικά τη σχέση του με όλους εμάς…

Διαβάστε το πρώτο μέρος πατώντας εδώ!

Για όσους διαβάζουν πρώτη φορά τη στήλη Azrael υπενθυμίζουμε ότι οι ιστορίες που παρουσιάζονται εδώ δεν κρίνονται ως καλές -κακές ή καλύτερες-χειρότερες από άλλες. Η φιλοσοφία της στήλης δίνει προτεραιότητα στο να καταγράφει στο χαρτί το συναίσθημα που μας αφήνουν οι ιστορίες και τα τραγούδια και όσα θέλουμε να ζήσουμε μετά…

Turning Points

Έχει γυρίσματα η ζωή …και η φιλία επίσης .

Το 2000 αμέσως μετά την ολοκλήρωση του αξέχαστου No Man’s Land κυκλοφορεί μίνι σειρά πέντε τευχών Turning points, η οποία είχε φόντο τις πέντε σημαντικότερες μέχρι τότε στιγμές στην ιστορία του Batman. Εξιστορεί το χτίσιμο και τις δοκιμασίες από τις οποίες πέρασε στο χρόνο η φιλία του Σκοτεινού Ιππότη και του επιθεωρητή Τζιμ Γκόρντον, μια από τις πιο παράξενες και ιστορικές στα κόμικς.

Η πρώτη ιστορία τοποθετείται μετά το Year One και την εγκατάλειψη του Γκόρντον από την οικογένεια του, με κάποια καρέ που μας δείχνουν ότι οι δύο χαρακτήρες αρχίζουν να ανακαλύπτουν οριστικά πλέον ότι ταιριάζουν πολύ περισσότερο από όσο νομιζαν. Η δεύτερη μας δείχνει έναν Μπρους Γουέιν να αναζητεί στη μοναξιά του τη δική του οικογένεια που άρχισε να χτίζεται με τον Ντικ Γκρεισον,τον πρώτο Ρόμπιν. Η τρίτη τη διαπίστωση του πόσο ανάγκη έχουν οι δύο ήρωες μας ο ένας τον άλλο, στον απόηχο της διπλής τραγωδίας, την παράλυση της Μπάρμπαρα Γκόρντον στο The Killing Joke και το θάνατο του Jason Todd στο A Death In the family, γεγονότα που βύθισαν αμφότερους στην εσωστρέφεια ξανά.

Επειδή όλα τα μακροχρόνια θέματα -ποσο μάλλον οι βαθιά ανθρώπινες σχέσεις – έχουν τα πάνω και τα κάτω τους, στην πέμπτη ιστορία μετά το Knightfall και την παράλυση του Batman, ο James Gordon παρατηρώντας τον απόλυτα βίαιο Batman που σκοτώνει εγκληματίες δίχως να γνωρίζει ότι πίσω από τη μάσκα είναι πλέον ο Azrael, βλέπει την χρόνια εμπιστοσύνη του στο Μπρους Γουέιν να κλονίζεται!

Στον επίλογο ,μετά το No Man’s Land και το φόνο της δεύτερης συζύγου του Επιθεωρητή από το Joker, η μοίρα επιφυλάσσει ένα ευχάριστο παιχνίδι στους δύο αγαπημένους φίλους, οι οποίοι τελικά θα μάθουν ότι ακόμα και στην πιο θλιβερή τραγωδία από τις πολλές που χάραξαν το δρόμο τους: στο βάθος του δρόμου πάντα θα τους περιμένει κάτι πολύ βαθύτερο πέρα από τον κύκλο του αίματος που τους στιγμάτισε μέσα στη ροή του χρόνου.

Για τους οπαδούς της ακατάπαυστης δράσης δεν είναι η καλύτερη ιστορία… Είναι όμως η καλύτερη κοινωνική νυχτεριδοιστορία της προηγούμενης δεκαετίας(!), με τους δημιουργούς της να έχουν το θάρρος να “παίξουν ” με ιστορικά και αξεπέραστα κόμικς για να αφήσουν τη δική τους οπτική γωνία στα πράγματα. Επίσης πέρα από τη νοσταλγία που μας κερνάει με σχεδιαστές όπως ο Dick Giordano μας προσφέρει επίσης και νέες εναλλακτικές σκιτσογραφικές αποδόσεις του Batman με άλλους, όπως ο αρκετά νέος στο χώρο τότε Paul Pope (πλέξαμε το εγκώμιο του στο πρώτο μέρος του άρθρου).

Η ιστορία θα μπορούσε να αφιερωθεί σε όλους εμάς που θεωρούμε φανταστικούς φίλους εκείνους που ούτε βλέπουμε κάθε μέρα λόγω των δυσκολιών της ρουτίνας και ούτε και εκείνους που κάνουν τα “φοβερά ” πάρτι που άλλοι δεν μπαίνουν στον κόπο να φανταστούν καν.

Δείτε επίσης :
Legends of the dark knight #125
Ο Bruce επιστρέφει στη Gotham σαν ραγισμένο είδωλο μετά τα γεγονότα του No Man’s Land και λίγο πριν την τελική αναμέτρηση για την ψυχή της πόλης αποφασίζει να βγάλει τη μάσκα του μπροστά στο Jim. Τεύχος ορόσημο για τη φιλία των δύο καθώς μπήκε οριστικά η η ταφόπλακα στην χρόνια αμφισβήτηση του επιθεωρητή στο πρόσωπο του Batman.

Secrets

Sam Keith

Τον τρόπο γραφής και σχεδίου του Sam Kieth τον μίσησαν πολύ αλλά τον αγάπησαν πολλοί περισσότεροι. Τα σουρεάλ σκίτσα με την ανατομία του ανθρώπινου σώματος (πόσο μάλλον του κεφαλιού) να παίρνει νέες διαστάσεις ή την αγαπάς ή την απορρίπτεις. Σχέδια μεταξύ καρτούν και των χειρότερων εφιαλτών μας, ιδανικά για ιστορίες που εξερευνούν τις πιο σκοτεινές πτυχές του μυαλού μας.

Μιλάμε για τον συνδημιουργό του Sandman άλλωστε,ο δημιουργός αυτός δεν είναι τυχαία ύπαρξη στο χώρο της 9ης τέχνης. Στην ιστορία Secrets μας αποδίδει μια… παραπληγική (με την καλή έννοια) εκδοχή του Arkham Asylum και του Killing Joke με ατόφια συστατικά μιας πολύ καλής μαύρης κωμωδίας σε μια ψυχολογική αναμέτρηση των αιωνίων αντιπάλων, Batman και Joker.

Ο δεύτερος παγιδεύει τον πρώτο στήνοντας μια καλοσχεδιασμένη παγίδα μέσα από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και το παιχνίδι αρχίζει με αρκετό σασπένς αφού τεύχος με τεύχος η πλάστιγγα γέρνει πότε στο τερέν του ενός και πότε στου αλλού. Μυστικά από το παρελθόν που κρατάει με νύχια και με δόντια ο Μπρους Γουέιν, ένας παιδικός του φίλος και η ψυχίατρος που ο Joker εκμεταλευέται (αυτή τη φορά δεν είναι η Harley). Οι διάλογοι στο σκοτάδι στις τελευταίες σελίδες κάθε κεφαλαίου της ιστορίας είναι απίστευτοι και κάνουν τον αναγνώστη να ταλαιπωρεί το μυαλό του για αρκετή ώρα για το ποιος είναι σωστός και ποιος λάθος. Η αποκάλυψη του ενόχου μυστικού από την παιδική ηλικία του Bruce στο τελευταίο μέρος του Secrets σίγουρα μας φανερώνει ότι κάθε άλλο παρά ίδιοι είναι.

Το secrets βασίστηκε σε πεπατημένες και σε έναν ασφαλή δρόμο αλλά δεν παύει να είναι σχεδιαστικά άψογο και ένα εξαιρετικό ιντερλούδιο στα δύο all time classic έπη που προαναφέραμε. Φυσικά, αξίζει να υπάρχει δίπλα τους στη βιβλιοθήκη μας σαν μια δεύτερη, πιο ψύχραιμη ματιά στο ποιος από τους δύο τελικά είναι ο σωστός και ποιος όχι.

Δείτε επίσης :Για τους comics enthusiasts :
Scratch , η υπόθεση ενός νεαρού λυκανθρώπου που ερευνά ο Batman .
The batman who laughs
Το πρώτο σε πωλήσεις κόμικ στον κόσμο που ολοκληρώθηκε πριν μόλις λίγες ημέρες . Η επιστημονική φαντασία είναι πια αναπόσπαστο κομμάτι των νυχτεριδοιστοριων αλλά στο έβδομο και τελευταίο τεύχος γίνεται μια μοναδική σκιαγράφηση του μεγαλύτερου εφιάλτη όλων αν αυτός πάρει σάρκα και οστά : το σενάριο να έχουν δίκαιο και οι δύο μας χαρακτήρες σε όσα στηρίζουν τη φιλοσοφία και τη δράση τους .

Anarky In Gotham City

Detective Comics #608-609/1989
Alan Grant- Norm Breyfogle

Στο τεύχος 608 του Detective comics αρχίζει η σχέση συμφωνίας και ασυμφωνίας με τον Anarky, έναν αντιήρωα που είναι αγαπητός γιατί οι ιστορίες που πρωταγωνίστησε από τότε μέχρι σήμερα (πρόσφατα στα Batman -The wedding preludes) είναι λίγες και καλές, χωρίς να έχει κακοποιηθεί με ιστορίες που…έπρεπε απλά να κυκλοφορήσουν.

Η μάχη μεταξύ του καλού και του κακού που ενσαρκώνεται σε αέναη επανάληψη στα πρόσωπα των Batman και Joker εδώ παρουσιάζει ως παύση, αλλά η μάχη για το τι είναι σωστό και τι λάθος συνεχίζεται αδιάκοπα.

Που αρχίζει η αναρχία του Anarky και που τελειώνει δίνοντας τη σκυτάλη στο βανδαλισμό και την ανυπακοή; Που αρχίζει η δημοκρατία του Batman και που φλερτάρει με τα όρια του φασισμού; Ο δεύτερος παρακολουθεί τις μεθόδους και τα κίνητρα του πρώτου και σύντομα συλλαμβάνει τον εαυτό του να ασπάζεται τις προθέσεις και τα κίνητρα του Anarky, ωστόσο τον καταδιώκει με τις ενοχές να καταδιώκουν τον ίδιο ταυτόχρονα.

Εξαιρετική, απλή ιστορία από τους θρύλους Grant και τον συγχωρεμένο από πέρυσι Breyfogle να στηρίζονται σε αρχέτυπα και σύμβολα όπως έκαναν συχνά τότε. Οι φράσεις από τη φιλοσοφία του Lao TSE, μαγική γαρνιτούρα, ενώ στην τελευταία σελίδα ο συνειρμός του Batman με τον αγαπημένο μας misfit του bat family όλων των εποχών, του Jason Todd ο οποίος τότε μόλις είχε πεθάνει στα κόμικς από τα χέρια του Joker σπάει τις καρδιές των αναγνωστών.

Συλλογή : Batman/ Anarky
Δείτε επίσης :
Anarky the complete collection και οπωσδήποτε
Batman Adventures #31
Ο Anarky με την πολιτική του υπόσταση φυσικά ήταν πολύ “ενήλικος ” χαρακτήρας για το Batman animated series και ενώ δεν εμφανίστηκε ποτέ σε αυτό είναι χαρακτηριστικό ότι εμφανίστηκε σε τεύχος της μινιαιας σειράς ,εκεί όπου είναι σειρά του Robin να συγκρουστεί με τον εαυτό του και το κατά πόσο ειναι άδικο ή όχι να καταδικαστεί μια φιγούρα όπως ο Anarky .

The Scene Of The Crime

Ed Brubaker-Scott McDaniel
Batman #600 /2002

Μοναδικό ήταν το επετειακό τεύχος της σειράς εκείνο τον Απρίλιο.

Ο Bruce Wayne κατηγορείται για το φόνο της κοπέλας του, Vesper, και όντας φυλακισμένος δραπετεύει με τη βοήθεια του Alfred. Κατά την επιστροφή του στο Μέγαρο Wayne, αναπολεί αγέραστες και δύσκολες στιγμές με τα μέλη της οικογένειας που εκείνος διάλεξε. Συμβολικά cameos από εντάσεις με τον Jason Todd, τον Alfred και φυσικά το Dick Grayson. Ο τελευταίος μαζί με το στενό κύκλο του τότε bat family (Tim drake, Cassandra Cain, Barbara Gordon ) τον στριμώχνουν μεταφορικά στη σπηλιά και του ζητούν την αλήθεια για την οποία δεν αποσπούν κανένα σχόλιο.

Η συνέχεια είναι συγκλονιστική αφού ο Dick του επιτίθεται λεκτικά, η μια κόντρα ακολουθεί την άλλη και πατέρας με γιο (αυτό ήταν πάντα, πέρα απ’τις δοξασίες ότι οι δύο τους ουσιαστικά είναι ζευγάρι και τα άλλα παλαβά περί παιδοφιλίας) πιάνονται στα χέρια σε μια κατάσταση… Κράμερ εναντίον Κράμερ!

Αγάπη και μίσος, εμπιστοσύνη και καχυποψία φλερτάρουν στα έγκατα της batcave σε μια ιστορία εικοσιδύο σελίδων που όλοι όσοι την έχουν διαβάσει θα τη θυμούνται, άλλοι για τη μάχη σώμα με σώμα των Batman και Nightwing στον αέρα και στο έδαφος (ο Macdaniel είναι καλός όσο λίγοι σε αυτά, δείτε 90s Daredevil και 00ς Nightwing) και άλλοι για τη σκιαγράφηση των παράξενων, αλλά αληθινών σχέσεων και δεσμών της νυχτεριδοοικογένειας, σε μια στιγμή σκοτεινής γαλήνης για τον Batman που στα όρια της τρέλας αποφασίζει ότι χωρίς τον Bruce Wayne νιώθει πραγματικά ελεύθερος, την ίδια ώρα που το πρώτο του υιοθετημένο παιδί δείχνει να βιώνει την παράνοια του Bruce πιο έντονα από όλους.

Απλό σενάριο γεμάτο συμβολισμούς ,όπως η ιστορία CLIMAX που εξετάσαμε στο προηγούμενο μέρος του άρθρου.

Συλλογή : Batman Fugitive
Δείτε επίσης :
Όλες τις δουλειές Chuck Dixon μαζί με Scott McDaniel στην πρώτη σειρά του Nightwing και ειδικά την ιστορία Nightwing Year One.
Dark night- a true Batman story

Vertigo Original Graphic Novel

Paul Dini- Eduardo Risso
2016

Το 2016 μια είδηση για μια επερχόμενη κυκλοφορία υπό τη λατρεμένη θυγατρική εταιρεία Vertigo με το batman στο εξώφυλλο και στον τίτλο μας αφήνει άφωνους. Όλοι προετοιμαζόμαστε για την πιο ιδιαίτερη κυκλοφορία της χρονιάς και έτσι ακριβώς ήταν (γνώμη μας πάντα).

Ο Paul Dini, δημιουργός ο οποίος έγινε διάσημος από την τεράστια επιτυχία του Batman animated series στα 90ς, εδώ εκθέτει τον εαυτό του περισσότερο από ποτέ, εξιστορώντας μας το high lifestyle που ακολούθησε ως διασημότητα και το πόση έπαρση τον χαρακτήριζε τότε. Στην πορεία βλέπουμε το πώς χαμήλωσε το κεφάλι του ξανά, έπειτα από την επίθεση δύο ληστών που τον άφησε σχεδόν νεκρό.

Και κάπου εκεί ο αγαπημένος του φανταστικός φίλος, ο Σκοτεινός Ιππότης, τον ακολουθεί παντού και σε πρώτο στάδιο τον γεμίζει με ενοχές που δεν είναι τέλειος όπως ο Νυχτερίδας και αναγκάζεται να αγοράσει όπλο από την ανασφάλεια, για να ανακαλύψει εν τέλει ότι μπορεί στη ζωή να έχει το θάρρος, το κουράγιο και το πείσμα του αγαπημένου του ήρωα, χωρίς να είναι αψεγάδιαστος και χωρίς να διακρίνει μόνο το άσπρο και το μαύρο σε όσα ζει και σε όσα βλέπει γύρω του.

Για κάποιους η ιστορία πέρασε στα ψιλά γράμματα ως μια φλύαρη δραματοποίηση του συγγραφέα από ένα περιστατικό ρουτίνας για όλους στις ΗΠΑ. Για εμάς είναι το ιδανικό φιλί σύζευξης φιλοσοφίας DC comics και Vertigo και ωδή στη σχέση όλων εμάς των βαμμένων geeks με το Batman από την παιδική ηλικία που αρχίσαμε να τον διαβάζουμε, την ανούσια σύγκριση του μαζί μας και την ωρίμανση μας μέσα στο χρόνο αναζητώντας τις πιο ενήλικες ιστορίες του και τη διαχωριστική γραμμή που χαράξαμε αναπόφευκτα από τη λογική στην υπερβολή.

Δείτε επίσης :
Για τους φίλους του Risso :
Batman broken city,μια πολύ καλή crime noir ιστορία από το δημιουργικό δίδυμο του 100 bullets που χρόνια αδικήθηκε καθώς κυκλοφόρησε στον μηνιαίο τίτλο Batman αμέσως αφού ολοκληρώθηκε το superhit storyline Hush ,με τη φασαρια να μην έχει καταλαγιάσει ακόμα και το Broken city να περνάει σε δεύτερη μοίρα .

An innocent guy
Μεγάλη-μικρή ιστορία δια χειρός Brian Bolland,
Συλλογή : Batman Black & White , The Killing Joke deluxe edition(έγχρωμη απόδοση).

Bonus ιστορία Gotham Radio

Jim Krueger-Phil Hester
Mother panic #1-12 /2016-2017

***Καλύτερα να διαβαστεί μετά από όλες τις άλλες ιστορίες που αναφέρθηκαν παραπάνω ***

Στο μηνιαίο περιοδικό κόμικς Mother Panic από το imprint της DC, Young Animal, μια αξιοπρεπής προσπάθεια γεφυρώματος του χάσματος μεταξύ DC και Vertigo στη σύγχρονη κόμικς εποχή με την υπογραφή του Gerard Way, υπάρχει η tie in ιστορία Gotham Radio, η οποία αποτελούσε ένα ολιγοσέλιδο δωράκι έκπληξη στο τέλος της κύριας mother panic ιστορίας σε κάθε τεύχος.

Η σχέση του Batman με την πόλη του, τη Gotham, μια μητρόπολη που ζει και κοιμάται νιώθοντας πάντα την ανάσα του καυτή στο σβέρκο της και τους ψιθύρους στο αυτί της όπως και εκείνος το ίδιος το δικό του. Μια ραδιοφωνική εκπομπή, η επιρροή των παραδοσιακών μέσων ενημέρωσης και των social media, η θανατηφόρα τους πλευρά στα λάθος χέρια, οι συνέπειες των πράξεων του Batman σε αθώους και σε ενόχους, ένας Batman ο οποίος πάντα θα έχει το… ανάθεμα να καραδοκεί για αυτόν σε κάθε γωνιά, είτε στις σωστές πράξεις του είτε στις λανθασμένες , ένα σύμπλεγμα που ενώνει όλους τους Γκοθαμίτες, οι υπέρμαχοι του Batman που ρίχνουν φως στο σκοτάδι ανεξειχνίαστων υποθέσεων, ένας διεφθαρμένος ραδιοφωνικός παραγωγός που μάχεται λυσσασμένα για την πάταξη του Γουέιν ,ο Alfred Pennyworth, η δημοσιογράφος που στηρίζει το Batman, η Mother panic, όλοι.

Υ.Γ. διαβάστε το πριν κοιμηθείτε,ίσως χαμογελάσετε ξαπλωμένοι ,έχοντας στο νου σας πόσο ελκυστική ειναι τελικά αυτή η άγρια ομορφιά της μητρόπολης στην οποία εσείς ζείτε και ποσες φορές αλλάξατε γνώμη για το κατά πόσο είναι όλα όπως δείχνουν ή το ακριβώς αντίθετο .

..οι πιο πιτσιρικάδες που ζείτε στην επαρχία ονειρευτείτε τη ζωή σας μεθαύριο σε μεγαλύτερα μέρη.
Έχουμε πολλά να δούμε και να μάθουμε ακόμα για τα 80 χρόνια ύπαρξης του Batman. Τα υπόλοιπα θα μας τα πουν εκείνοι που τα γνωρίζουν καλύτερα σε λίγες μέρες στο Death Disco… καλό Φθινόπωρο.

The post Azrael Overtones #16: Batman! Οι άλλες νυχτερίδες… (Μέρος 2ο) appeared first on anthem.gr.

Με αφορμή τα 80 χρόνια του Batman και το επερχόμενο αφιέρωμα την Κυριακή 15 Σεπτεμβρίου στο Death Disco, θυμόμαστε πέντε και μία ιστορίες του Ανθρώπου Νυχτερίδα, που για διαφορετικούς λόγους η καθεμία, δεν κράτησαν τη φήμη των Killing Joke, The Dark Knight Returns, Hush κ.α. αλλά παραμένουν πολύ δυνατές.

Πάντα πιστοί στο πνεύμα της στήλης Azrael, η επιλογή των ιστοριών έγινε πρώτα με βάση το πόσο δυνατά συναισθήματα μας δημιούργησαν διαβάζοντας το περιεχόμενο τους και δευτερευόντως με το αν είναι καλύτερες από κάποιες άλλες.Για όσους διαβάζουν πρώτη φορά κάτι από τα αρχεία του Azrael ενημερώνουμε ότι θα μένει πάντα μακριά από καθαρόαιμες κριτικές βιβλίων ή δίσκων για πολλούς λόγους. Ευχαριστούμε προκαταβολικά για το χρόνο που αφιερώνετε για αυτό το άρθρο, μας έκανε να ξαναβγάλουμε από τη σκόνη ορισμένα βιβλία και περιοδικά μετά από πολλά χρόνια.

Υπάρχουν ορισμένα έντιμα spoilers ,καθώς οι πληροφορίες που δίνουν δεν προορίζονται ως απαγορευτικά για μια ανάγνωση χωρίς αγωνία στη συνέχεια

Batman-Gothic / 1990

Grant Morrison-Klaus Janson
Legends of The Dark Knight #-6-10

Το 1989 ξεκίνησε το Legends Of The Dark Knight ,η πρώτη batman μηνιαία σειρά έπειτα από το 1940, με μια πολύ ιδιαίτερη θεματική: Περιπέτειες από την πρώτη περίοδο δράσης του Σκοτεινού Ιππότη με ιστορίες γεμάτες σοκαριστικές αποκαλύψεις και μυστήρια πέρα από τα συνηθισμένα. Κάθε κεφάλαιο διαρκούσε μερικά τεύχη συνήθως και η ποιότητα ήταν πάντα επιπέδου graphic novel που θα μπορούσαν άνετα να χρησιμοποιηθούν σε βιβλία μυστηρίου και λογοτεχνίας τρόμου επίσης. Η σειρά άντεξε πάνω από δύο δεκαετίες και τα πρώτα χρόνια παρήλαυναν στις σελίδες της συγγραφείς και σχεδιαστές που έμελλε να γίνουν τεράστια ονόματα στη συνέχεια .

Από το έκτο μέχρι το δέκατο τεύχος οι Grant Morrison και Klaus Janson ένωσαν τις δυνάμεις τους χαρίζοντας μας την ιστορία Gothic. Ο Mr whisper, μια φιγούρα χωρίς σκιά, επιστρέφει μετά από είκοσι χρόνια ξεγελώντας το θάνατο και αρχίζει να σκοτώνει τους μαφιόζους που τον οδήγησαν σε αυτόν. Ταυτόχρονα, οι εφιάλτες του Μπρους Γουέιν σχετικά με την παιδική του ηλικία παρουσιάζουν μια έντονα αυξημένη οξύτητα και μοιάζουν να τον οδηγούν σε ένα συγκεκριμένο παζλ γεγονότων πέρα από όσα συναντά ένα γυμνό μάτι και πέρα από όσα είναι αποδεκτά από τη λογική. Μια προφητεία που συσχετίζεται με τον καθεδρικό ναό της Γκόθαμ κινητοποιεί τον νυχτερίδα στο να ψάξει σε βάθος τι ακριβώς συμβαίνει με τον Mr Whisper.

Εδώ συναντάμε έναν Μπάτμαν πολύ πιο ανασφαλή από ότι έχουμε συνηθίσει ο οποίος μας ξεδιπλώνει συγκλονιστικά στοιχεία για το παρελθόν του λίγες μόλις ημέρες πριν από το γεγονός που καθόρισε τη μοίρα του που δεν ξέραμε. Ο σχεδόν πάντα κυνικός ορθολογιστής (και πρόσφατα άθεος όπως μάθαμε στις ιστορίες του DC rebirth) εξετάζει τις ρίζες της μαγείας, τρομάζει πολύ πιο εύκολα από όσο νομίζαμε, αλλά προχωράει το ίδιο ακάθεκτος μέχρι που τελικά παραδέχεται ότι υπάρχει μια μεταφυσική αλήθεια σε όλα.

Ο Πάντα ψαγμένος Grant Morrison (ή θα τον αγαπήσεις ή θα τον μισήσεις για αυτό, δεν υπάρχει μέση οδός-βλεπε The invisibles, Kid Eternity) προσφέρει γνώση από το αντικείμενο του μεταφυσικού και της μαγείας, ενώ ο Klaus Janson, γνωστός για τα λίγα αλλά γερά και τρανταχτά του βήματα στα κόμικς (claive barker:tapping the vein, batman death and the maidens ,συμβολή στο The Dark Knight Returns) παραθέτει το απλό αλλά αγαπημένο του μολύβι, δίνοντας ένα τόνο ακόμα πιο σκοτεινό σε μια ήδη πολύ παράξενη ιστορία. Ένα κλικ πιο μαύρο και πιο ενήλικο Batman Adventures θα μπορούσαμε να το χαρακτηρίσουμε*

*τα σημεία ειδικά που ο Alfred κυριολεκτικά παρακαλεί τον Μπρους να φάει εκείνα τα σάντουιτς που διαρκώς πάνε χαμένα και φυσικά το ‘εγγλέζικο’ χιούμορ του Άλφρεντ που ρέει άφθονο και στα τέσσερα μέρη της ιστορίας από το συντοπίτη του, Morrison.

Στους πιο αξιόπιστους οδηγούς τιμών τα πέντε τεύχη που φιλοξένησαν τη σειρά καθώς και η εξαντλημένη πρώτη έκδοση σε τόμο είναι πάρα πολύ φθηνά και μπορείτε να τα προμηθευτείτε από το ίντερνετ χωρίς να πονέσει ο λογαριασμός σας, αλλά αλλού θέλουμε να καταλήξουμε με αυτή την αναφορά… Η αληθινή αξία ενός κόμικ είναι μόνο εκείνη που του δίνει ο κάτοχος του! Εμπεδώστε το οι πιο πιτσιρικάδες από εσάς και γεμίστε τη βιβλιοθήκη σας με διαμάντια σαν και αυτό .

Συλλογή: Batman-Gothic new edition

Δείτε επίσης:

τις άλλες δυο ιστορίες που καθόρισαν το πνεύμα της σειράς LOTDK , Shaman και Faces.

Batman – Death Of Innocents / 1996

Dennis O’neill-Joe Staton-Bill Sienkiewicz

Με άλλα λόγια “όταν πραγματικά τρόμαξε ο Batman” ( για δεύτερη φορά)…

Ένα νεαρό κορίτσι αγνοείται στα ναρκοπέδια της Κράβια και ο Batman ακολουθεί μια αποστολή αυτοκτονίας όταν διαπιστώνει ότι ο ο άδικος τρόπος που πέθανε αποτελεί τις ρίζες της ύπαρξής του. Ο Batman των 90s, πριν την larger than life κουλτούρα που τον έπνιξε χρόνια αργότερα, φοβάται και αντιμετωπίζει τη φρίκη σε μια ιστορία – ωδή μίας σκληρής πραγματικότητας, όπως πρέπει να είναι αυτές που την αντικατοπτρίζουν, μακριά από το ‘απαραίτητο’’ καλό τέλος. Ένας ύμνος κατά των όπλων και των αδικοχαμένων ψυχών παιδιών και όχι μόνο στα ναρκοπέδια με την αλησμόνητη απλή ατμόσφαιρα και σχέδιο των 90s που μυρίζει θάνατο από την αρχή μέχρι το τέλος με την απορία ζωγραφισμένη σε πρόσωπα ανήλικων θυμάτων και την ειρωνεία σε εκείνο του αγαπημένου μας Νυχτερίδα και ραγίζει την καρδιά του αναγνώστη. Συνοδεύεται από μικρά άρθρα βετεράνων πολέμου που ζούσαν τέτοια περιστατικά σαν αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας τους.

Χρονολογικά είναι αξιοσημείωτο το ότι υπήρξε μια τέτοια κυκλοφορία σε μια εποχή που μετά το πέρας της knightfall era είχαμε μια περίοδο που η Dc έδειχνε πραγματικά να μην ξέρει τι να κάνει με το Μπάτμαν. H απορία “crossovers ή αυτοτελείς ιστορίες?” διαιωνιζόταν, ο Kelley jones έκανε μαγικά στο μηνιαίο τίτλο χωρίς όμως ίδιας κλάσης σενάριο και έπρεπε να φθάσουμε στο 1999 και το no man’s land που διήρκησε ένα χρόνο αλλά μας έδωσε διαμάντια χωρίς πολλά (έως και καθόλου άχρηστα tie ins) και η μπατ-επανάσταση είχε αρχίσει δειλά δειλά για να κορυφωθεί το 2003 με το Hush.

Δείτε επίσης:

Batman War on Crime(εξαντλημένο,ελπίζω να είστε τυχεροί στο internet) και σκεφτείτε αν προτιμάτε μια γλυκιά,ωραιοποιημένη αλήθεια για μια σκληρή πραγματικότητα ή το αντίθετο.

Batman-Dark Victory #1-12 / 1999-2000

Δεν υπάρχει ποτέ κάποια λίστα με τις κορυφαίες ιστορίες του Μπάτμαν, η οποία να μην εμπεριέχει κάποια ειδική μνεία στην ιστορία The Long Halloween-και μάλιστα σε πολύ περίοπτες θέσεις, όπου ο Σκοτεινός Ιππότης σχηματίζει μια άκρως iconic ιερά συμμαχία με τους επιθεωρητή Jim Gordon και τον εισαγγελέα Harvey Dent, δίνοντας όρκο να απαλλάξουν το Gotham από τις ανέγγιχτες οικογένειες της μαφίας μια για πάντα. Στο τέλος κέρδισαν τον πόλεμο αλλά έχασαν το Harvey Dent.

Η ιστορία Dark Victory, το σίκουελ του Long Halloween ενώ είναι πολύ πιο γνωστή από τις υπόλοιπες που εξετάζουμε σήμερα επισκιάζεται πάντα από το κεφάλαιο που προηγήθηκε όμως αξίζει πάρα πολλά σε τεχνικό και συναισθηματικό επίπεδο. Σενάριο κλάσης αστυνομικού νουάρ λογοτεχνικού αριστουργήματος και πάλι με πολλά plot twists και εμβάθυνση σε ακόμα πιο έντονα σημεία από την πρώτη ιστορία στην ψυχοσύνθεση του Μπρους Γουέιν και στην κλονισμένη του εμπιστοσύνη στους ανθρώπους μετά τον εκτροχιασμό του Harvey Dent. Εδώ γινόμαστε μάρτυρες της γνωριμίας του με τον Πρώτο Robin που υπήρξε ποτέ, τον Dick Grayson ο οποίος θα βγάλει τον Batman από το ψυχολογικό του αδιέξοδο την ίδια στιγμή που θα του δώσει απρόσμενα τη λύση σε μια σειρά φόνων που αδυνατεί να εξιχνιάσει για περίπου ένα χρόνο.

Παράλληλα διαβάζουμε μοναδικούς διαλόγους που εμβαθύνουν στη σχέση του με άλλους χαρακτήρες επίσης,όπως την αναπόφευκτη έλξη με την Catwoman και τις διακυμάνσεις των σχέσεων του νεαρού ακόμα Μπρους με τον Άλφρεντ και το Τζιμ, όμως η πατρική φιγούρα του Γουέιν που ξεδιπλώνεται για πρώτη φορά και ο κοινός πόνος που μοιράζεται με τον επίσης άδικα ορφανό Γκρέισον είναι από τις πιο συγκινητικές ιστορίες που διαβάσαμε ποτέ στις αρχές αυτού του αιώνα για όλα όσα αντικατοπτρίζει το αχτύπητο δίδυμο των κόμικς και τη μεταξύ τους σχέση η οποία στη συνέχεια θα περνούσε από έντονες διαφορές και εντάσεις όπως γίνεται με κάθε χαρακτήρα που είδε να χάνονται τα πάντα μπροστά στα μάτια του. “Ευχαριστούμε τον Μπρους και τον Ντικ για το παιδί μέσα μας” λένε οι δημιουργοί του, Jeph Loeb και Tim Sale, στις σημειώσεις τους στο πλαίσιο της collected edition της σειράς και δεν είχαν καθόλου άδικο.

Συλλογή: Batman-Dark Victory

Δείτε επίσης:

Catwoman-When In Rome

Για τους Batman completists υπάρχει και το Haunted Knight, μια γερή δόση από γκροτέσκες ιστορίες με τη μοναδική πνοή στο χαρτί του Sale σε χαρακτήρες τρομακτικούς όπως το Σκιάχτρο και ο Τζόκερ, με άφθονη ατμόσφαιρα νοσταλγίας επίσης σε βαθμό που πιστεύω ότι μόνο το Batman Adventures μας είχε δώσει ως τότε. Legends of the dark knight special τεύχη και άλλες ιστορίες σε μια μοναδική κολεκτίβα .

Υ.Γ. είχα να διαβάσω το συγκεκριμένο graphic novel δεκαπέντε χρόνια σχεδόν και με αφορμή αυτό το άρθρο το έβγαλα από την προστατευτική του ζελατίνα και πάλι με μεγάλη χαρά.Τελειώνοντας το πάρθηκε η απόφαση να αφιερωθεί το δεύτερο μέρος του άρθρου σε ιστορίες που είναι εξ ολοκλήρου βασισμένες στη σχέση του Μπάτμαν με τους οικείους του,τη νέμεση του,τον Τζόκερ και μαζί μας..

Batman-Climax / 1994

(Legends Of The Dark Knight #63)
Dennis O’Neil-Barry Kitson-Scott Hana

Το έπος του Knightfall είχε πολλές στιγμές που θα θυμόμαστε και πολλές που όχι και τόσο. Τα υπερβολικά πολλά και αχρείαστα tie ins, η παγίδα της τότε τάσης των extreme comics με τον τεράστιο Bat-Az με την ατσάλινη πανοπλία-περιβολή και το Bane για νέμεση από τη μια μεριά, ενώ από την άλλη ο ήρωας μας σε ένα τελετουργικά πανέμορφο εσωτερικό και μη ταξίδι χάνει την ταυτότητα του και το πέπλο του (μένει ανάπηρος όταν του σπάει τη σπονδυλική στήλη ο Bane) μέχρι να τα ξανακερδίσει (σε μια ψυχική περισσότερο μάχη με τον αμφιλεγόμενο Azrael που είχε ορίσει ως αντικαταστάτη του).

Στο τεύχος 63 της πιο ιδιαίτερης νυχτεριδοσειράς των 90ς (Legends Of The Dark Knight) όλα καταλήγουν εκεί από όπου ξεκίνησε η ύπαρξη του σκοτεινού ιππότη κάποτε, στη σπηλιά κάτω από το Μέγαρο Γουέην, σε μια μονομαχία περισσότερο ψυχολογική με ελάχιστα σημεία πάλης μεταξύ των δυο διεκδικητών, του Μπρους Γουέην και του Ζαν Πολ Βάλλευ. Μια ιστορία γοτθική,αργόσυρτη 22 σελίδων ιδανική για τους λάτρεις των συμβολισμών σε κάθε λογής ιστορία με τις εκφράσεις της χαμένης σιγουριάς και (προσωρινής) γαλήνης στο πρόσωπο του αληθινού Μπάτμαν δια χειρός Barry Kitson να ξεχωρίζουν.

Συλλογή: batman knightfall part 3:knightsend

Δείτε επίσης: ιστορίες από το No Man’s land saga με τον Azrael,ενώ αυτό το μήνα ξεκίνησε το Curse of The White Knight, σίκουελ του batman-the white knight όπου ο Azrael παίζει καθοριστικό ρόλο έπειτα από χρόνια,έστω και μέσα από μια ιστορία που δεν επηρεάζει το continuity.

Batman-Year One Hundred #1-4 / 2006

Paul Pope

Συνοπτικά : Ο Paul Pope (heavy liquid/vertigo και πρόσφατα επανέκδοση από την Image comics) φέρνει τον μοναδικό του τρόπο σχεδιασμού στους υπερήρωες. Χωρίς αυστηρή ανατομία , με μεγάλη όμως έμφαση στην κινησιολογία τους που αποτυπώνει την ψυχοσύνθεση τους μας φέρνει μια πολύ καλή cyberpunk, δυστοπική ιστορία.

2039 και η ιδιωτικότητα έχει πάει περίπατο ενώ εταιρείες και διεφθαρμένοι αστυνομικοί έχουν τα πάντα υπό πλήρη έλεγχο. Ο Ήρωας μας κατηγορείται για φόνο που δεν έχει διαπράξει και ο Τζιμ Γκόρντον, αρχηγός της αστυνομίας και εγγονός του Γκόρντον της δικής μας εποχής ανακαλύπτει ότι πρόκειται για έναν άνδρα που χρονολογικά δε θα έπρεπε να υπάρχει καν πλέον.

Μακριά από υπερβολές: Κάποια καρέ μας δείχνουν κάποια μαγικά κόλπα του Μπρους Γουέιν χωρίς όμως να μαθαίνουμε ποτέ στα αλήθεια τι ακριβώς έγινε και αυτός ο άνθρωπος είναι πάνω από εκατό χρόνων και όχι μόνο υπάρχει αλλά μοιάζει το πολύ πενήντα… ή μήπως μάθαμε; Τα σαρκαστικά Easter eggs στην αρχή της ιστορίας με αναφορές στο The Dark Knight Returns και τον Batman του Adam West δίνουν με μια δόση χιούμορ σε μια κατα τα άλλα “σοβαρή” ιστορία την απάντηση. Το ελιξίριο του Γουέιν δεν είναι η φιλοσοφική λίθος του Χάρι Πότερ ούτε ένα παζάρι με τον εξάποδο, είμαστε όλοι εμείς που αρνούμαστε να δούμε να πεθαίνει ο Μπρους.

Να θυμηθούμε το μίσος των φανς για τον Άζραελ στα 90s, πρώτα σα να ήταν υπαρκτό πρόσωπο; Τα εκατομμύρια e mails πριν το Batman r.i.p. του Grant Morrison το 2008 που ικέτευαν να μην πεθάνει ο Μπατς και πόσα άλλα… Σχετικά με τις υπερβολές τώρα πάλι ξεχνάμε εδώ το “θυμωμένο” και επιτηδευμένα βίαιο DC universe του Frank Miller. Η βία είναι όση χρειάζεται αλλά όχι επιτηδευμένη, περισσότερο αποτυπώνει απλά τον κίνδυνο της κατάστασης. Οι ήρωες φορτισμένοι αλλά όχι ακραίοι και γκροτέσκοι, ακόμα και οι καρτουνίστικες εκφράσεις τους σταματάνε ακριβώς εκεί που πρέπει.

Οι πολιτικές θέσεις λίγες και καλές αφού ο Paul Pope ξέρει τι θέλει να κάνει και αυτό δεν είναι μια πολιτική ιστορία και ας ξέρει ότι είναι η εύκολη οδός για να μείνει το στορι του αλησμόνητο. Κράζει τους μπάτσους και το σύστημα στήνοντας ένα υπόγειο νυχτεριδοδικτυο δράσης και μέχρι εκεί. Τα άφησε για άλλους αυτά . Εστιάζει στις σχέσεις του, Μπάτμαν με τους γύρω του επίσης όσο χρειάζεται χωρίς συναισθηματικές κορώνες … το Batman year one hundred είναι ονείρωξη για όσους αγαπάνε εξίσου το Μπατς, τη Vertigo (έχουμε και καλύτερο στο βήτα μέρος του άρθρου ) καθώς και τη φιλοσοφία των indie comics .

Συλλογή : Batman Year One Hundred to(εξαντλημένο ) Batman Year One Hundred -The Deluxe Edition

Bonus story

His Master’s Voice / 1996

Batman & Robin Adventures # 7

Δε θα μπορούσαμε να αφήσουμε οτιδήποτε σχετικό με το Batman Adventures έξω από αυτή τη μικρή λίστα. Έτσι και αλλιώς ήδη έγιναν πολλές αναφορές στις παραπάνω σειρές. Όλα ξεκίνησαν το 1992 στον απόηχο της παγκόσμιας νυχτεριδοφρενίτιδας που εξαπλώθηκε μαζί με τη δεύτερη ταινία του Τιμ Μπάρτον, “Ο Μπάτμαν Επιστρέφει” και μετουσιώθηκε σε μια σειρά κινουμένων σχεδίων με αισθητική που δεν είχαμε ξαναδείίσως από τα late 30s και τις πρώτες ιστορίες των Bob Kane και Bill Finger. “Ο Μπάτμαν όπως πρέπει να είναι” έλεγαν λιτά και απέριττα μεγάλα ονόματα της κόμικς βιομηχανίας όταν καλούνταν να σχολιάσουν τη σειρά της τηλεόρασης καθώς και την κομιξοσειρά που την πλαισίωσε,αρχικά με περιορισμένο αριθμό τευχών που έμελλε τελικά να γίνει αγαπημένη συνήθεια μέχρι και το 2003 όπου έκλεισε τον κύκλο του το Gotham Adventures.

Οι αναφορές αμέτρητες ακόμα και σήμερα για τη μάσκα του φαντάσματος,την πρώτη εμφάνιση της harley Queen, την εμφάνιση του χαρακτήρα Anarky(στο δεύτερο μέρος του άρθρου θα πούμε δυο λόγια και για αυτόν) και άλλα πολλά όμως πάμε να δούμε μια ιστορία ξεχασμένη τώρα. Το καλοκαίρι του 1996 κυκλοφορεί το 7ο τεύχος του βήτα κύκλου της σειράς,του batman & robin adventures υπό τον δυνατό τίτλο His Master’s Voice με κεντρικό κακό του τεύχους τον Ventriloquist,έναν εχθρό που είχε εξαφανιστεί για χρόνια ουσιαστικά από τις ιστορίες.Συχνές εμφανίσεις με το χαρακτήρα παρατηρούνται τελευταία φορά πίσω στην εποχή του θρύλου Norm Βreyfogle. Η ψυχική νόσος του Ventriloquist είναι σε έξαρση,ο Scarface,η περσόνα του απειλεί ένα μέλος της οικογένειας του(στο περίπου) και ο Batman σε έναν παράξενο ρόλο καλείται να προστατεύσει τον εγκληματία που έχει δραπετεύσει από τον εαυτό του.Σε ένα μηνιαίο περιοδικό για όλες τις ηλικίες όπου μοιραία καλείσαι να δημιουργήσεις ένα κλίμα αρκετά ελαφρύ με περιορισμούς και αναπόφευκτα με λίγους διαλόγους .Όταν δε ,έχεις να κάνεις με ένα χαρακτήρα με διαταραχή προσωπικότητας και ..second stringer επί σειρά δεκαετιών τα πράγματα είναι ακόμα πιο δύσκολα.

Τα χρυσά στοιχεία της σειράς είναι όλα παρόντα εδώ από τους ty Templeton και Rick Burchett που μέσα σε 22 σελίδες καταφέρνουν να αποδώσουν μια εξαιρετική ιστορία χωρίς κάποιον από τους πολύ διάσημους ήρωες από τη γκαλερί εχθρών του Μπάτμαν και χωρίς κάποια φοβερή πλοκή αντικειμενικά. Iconic σκηνές δράσης για το dynamic duo, εξαιρετική χρήση των σκιών στα σκίτσα, το σκανδαλιστικά απολαυστικό, λεπτό χιούμορ της σειράς (στην προκειμένη είναι καταλυτική η μικρή συμμετοχή του Γρίφου και φυσικά του Robin-Dick Grayson) και τη σκληρή (για όλες τις ηλικίες) σκιαγράφηση ενός βασανισμένου φτωχοδιαβόλου μέσα από διαλόγους (ή κυρίως μονολόγους;)

Και εκεί που διαβάζεις κάτι σχετικά ελαφρύ και γρήγορο,αφού όπως και να το κάνουμε είναι προορισμένο σαν all ages ανάγνωσμα,ξαφνικά πιάνεις τον εαυτό σου να αναρωτιέται τελικά αν είναι όντως ο Μπατς απλά ο καλοζωισμένος γόνος πλουσίων, ο φασίστας και οι φουκαράδες που καταδιώκει κάτι δύσμοιρα πλάσματα.Ευτυχώς υπάρχουν βιβλία σα το Dark Victory που είδαμε νωρίτερα και μας ξεδιπλώνουν μια άλλη οπτική γωνία ,υπενθυμίζοντας μας πως ό,τι λάμπει δεν είναι χρυσός.

Συλλογή: Batman & Robin Adventures vol. one.

Δείτε επίσης: Batman Adventures-The Lost Years

Τα πραγματικά χαμένα χρόνια,εξαιρετική μίνι σειρά που χάθηκε στο χρόνο, ο τόμος δεν έχει καν επανεκδοθεί προς το παρόν.

Υ.Γ. η συγκεκριμένη ιστορία είχε εκδοθεί κάπου στα τέλη του 2000 στα ελληνικά από τις εκδόσεις Πέργαμος,μηνιαίο περιοδικό που για εμάς τους σημερινούς τριαντάρηδες αποτελεί θησαυρό ανεκτίμητης αξίας,αφού μέσα από τις σελίδες του μάθαμε τα (ποιοτικά) κόμικς.

Σε λίγο καιρό από τώρα έρχεται το δεύτερο και τελευταίο μέρος του αφιερώματος όπου θα δώσουμε και επίσημα το ραντεβού με τα Reflections και το Death Disco.

Ως τότε,καλές αναγνώσεις…

Διαβάστε το δεύτερο μέρος του αφιερώματος πατώντας εδώ.

The post Azrael Overtones #15: Batman! Οι άλλες νυχτερίδες… appeared first on anthem.gr.

Η περίοδος από τον Ιούνιο μέχρι και σήμερα ήταν αρκετά δύσκολη για το anthem.gr, αφού η αλήθεια είναι πως δε γράψαμε πολλά άρθρα και η στήλη Movie Corner ήταν ένα θύμα, αφού κανένας μας δεν πρόλαβε να δει τις παρακάτω ταινίες εγκαίρως και να βρει χρόνο για αναλυτικά reviews. Πάμε λοιπόν να κάνουμε ένα sum up των ταινιών που είδαμε τους τελευταίους μήνες, άλλες κακές, άλλες καλές και να κρίνουμε. Η σειρά είναι τυχαία και όχι κατά ημερομηνία κυκλοφορίας.

Pirates of the Carribean: Dead Men Tell No Tales

Ειλικρινά όσοι θάψανε αυτήν την ταινία, πρέπει να βγουν να πουν γιατί. Πειρατές της Καραϊβικής βλέπεις, όχι Spielberg και η αλήθεια είναι πως μετά τις απαράδεκτες δύο τελευταίες ταινίες, το franchise ξαναβρίσκει το δρόμο του. Οι επιρροές από τις πρώτες δύο ταινίες είναι ορατές, ο κακός του Javier Bardem είναι πολύ ωραίος, η ταινία εξερευνά νέους θαλάσσιους θρύλους και πρόσωπα και δεν το κάνει έχοντας τις αστοχίες του At World’s End και του On Stranger Tides, αλλά με τη φρεσκάδα Curse of the Black Pearl και του Dead Man’s Chest. Μακάρι να συνεχίσει έτσι.

Wonder Woman

Άργησαν οι κριτικοί να εκτιμήσουν το DC Extended Universe, αλλά εμάς που ήδη μας άρεσε και που ξέραμε ότι με τον Geoff Johns τα πράγματα θα πάνε καλύτερα, το Wonder Woman μας άνοιξε την όρεξη και για τις επόμενες ταινίες της DC! Είναι μακράν το καλύτερο superhero origin story (ακόμα και από το πρώτο Iron Man), γεμάτο φοβερούς χαρακτήρες, πολύ καλές ερμηνείες, απίστευτα action sequences (ειδικά αυτά που δεν είχαν slow motion συνέχεια) και συνεχείς ανατροπές. Η σκηνοθεσία και η προσέγγιση της Patty Jenkins στον χαρακτήρα είναι καταπληκτική. Ας σταματήσουμε επιτέλους να κρίνουμε κάθε ταινία με γυναίκα πρωταγωνίστρια από το αν είναι αρκετά φεμινιστική ή όχι και ας την κρίνουμε καθαρά γι’ αυτό που προσφέρει, το οποίο ήταν πάρα πολύ καλό.

Spider-Man: Homecoming

Hands down, η καλύτερη περιπέτεια του ανθρώπου-αράχνη μετά το Spider-Man 2 και φυσικά ο καλύτερος Spider-Man που έχουμε δει στη μεγάλη οθόνη (συγγνώμη Tobey Maguire). Η κλάψα των προηγούμενων ταινιών πάει περίπατο και επιτέλους βλέπουμε έναν Spider-Man να πηγαίνει σχολείο (με ηθοποιούς σε αυτήν την ηλικία, όχι 30άρηδες με ρούχα εφήβων), να έχει τους κλασικούς εφηβικούς προβληματισμούς και να χτίζει σχέσεις με τους συνομηλίκους του, αλλά και το μέντορα του, Tony Stark. Ο Vulture του Michael Keaton είναι επικός και εκτός της τελικής μάχης που ήταν κακοσκηνοθετημένη, όλες οι σκηνές δράσης ήταν πολύ ωραίες και έδειχναν ότι θα δούμε έναν παντελώς ανανεωμένο Spider-Man. Σταματήστε να παραπονιέστε που ο Spidey ήταν γιωτόμπαλο ώρες-ώρες, πιτσιρικά Spider-Man έχουμε και ευτυχώς υπάρχει η Marvel και ένα σύμπαν ταινιών που θα τον πλαισιώσει και θα τον δείξει να γίνεται όλο και δυνατότερος και από street level superhero να καταλήξει Avenger.

Dunkirk

Κυρίες και κύριοι, Christopher Nolan. Ο μεγαλύτερος σκηνοθέτης των τελευταίων χρόνων αφήνει πίσω τις ταινίες με πολύπλοκο σενάριο και για πρώτη φορά θα μιλήσει στην ψυχή σου σχεδόν μόνο με ήχο και εικόνα. Τι να πει κανείς για το έπος που λέγεται Dunkirk, ο Nolan δε δίνει σημασία στις αντιμαχόμενες πλευρές, αλλά αφηγείται ένα ιστορικό γεγονός με τη μέγιστη δυνατή ακρίβεια. Σημασία δεν έχουν οι χαρακτήρες, σημασία έχουν τα γεγονότα σε αέρα, θάλασσα και μόλο. Το πως συνέβαλλαν τα αεροπλάνα, πως κινήθηκαν οι βάρκες και πως αντιδρούσαν οι στρατιώτες στους βομβαρδισμούς. Ο ήχος και η εικόνα σε βάζουν στο κλίμα, σε σημείο να βυθίζεσαι στην καρέκλα σου και να νομίζεις κι εσύ πως πρέπει να φύγεις από τη Δουνκέρκη, τα practical effects είναι απίστευτα και το sound editing και design είναι πολύ υψηλού επιπέδου. Το ίδιο ισχύει και για τα καταπληκτικά πλάνα του Nolan, ο οποίος φτιάχνει ένα πολεμικό φιλμ συγκινητικό, ιστορικά ακριβές και πανέμορφο από κάθε άποψη. Καθόλου έκπληξη που κάθε νέα του ταινία λαμβάνει εξαιρετικές κριτικές και ας ελπίσουμε πως αυτή τη φορά θα προταθεί επιτέλους για Όσκαρ Σκηνοθεσίας.

Cars 3

Οι μόνες παιδικές ταινίες που βλέπω στον κινηματογράφο είναι sequels ταινιών που με μεγαλώσανε και το πρώτο Cars μου άρεσε τόσο πολύ που θυμάμαι μέχρι σήμερα πότε το είδα, με ποιον φίλο, οπότε λογικό να πήγαινα να δω κι αυτό. Η επιστροφή με μία νέα ταινία που θα είχε ως κεντρικό πρωταγωνιστή τον Μακουήν στέφεται με απόλυτη επιτυχία, αφού το Cars 3 χρησιμοποίησε τη δομή του πρώτου σε μεγάλο βαθμό, αλλά η ιστορία αφορούσε θέματα για τα οποία θέλαμε να μάθουμε τι έχει συμβεί, είχε την πλάκα της, αλλά ήξερε και να σε συγκινεί στο σωστό σημείο. Η ελληνική μεταγλώττιση επίσης ήταν πολύ καλή. Πιστεύω ότι ήταν ένα πολύ σωστό κλείσιμο γι’ αυτή τη σειρά ταινιών και δε χρειαζόμαστε τέταρτο Cars, γιατί δεν υπάρχει κάποια άλλη ιστορία να πουν.

War for the Planet of the Apes

Είναι πολύ δύσκολο στη σύγχρονη εποχή του κινηματογράφου να βγει μία τριλογία που διαθέτει μόνο ποιοτικές ταινίες, αλλά με κάποιον τρόπο το franchise του Planet of the Apes τα κατάφερε. Ο Matt Reeves, ο οποίος σκηνοθέτησε και το Dawn of the Planet of the Apes, κάνει κι εδώ εκπληκτική δουλειά και μας αφήνει διψασμένους για το The Batman, ενώ οι μάχες είναι υπέροχες. Ο Andy Serkis για ακόμα μία φορά μαγεύει στο ρόλο του Caesar, όπως και ο Woody Harrelson ως ο κακός της ταινίας που κλείνει επικά την τριλογία. Μακάρι όλες οι τριλογίες να είχαν τη σταθερότητα και τη φρεσκάδα του Planet of the Apes.

Baby Driver

Edgar Wright σημαίνει ποιότητα και για ακόμα μία ταινία μας απέδειξε το γιατί. Το Baby Driver έσκασε με ένα soundtrack γεμάτο μουσικάρες, φοβερούς χαρακτήρες, πολύ καλό σενάριο και 100 κιλά πώρωση. Τόσο οι σκηνές με τα αυτοκίνητα όσο και οι σκηνές δράσης ήταν καλογυρισμένες και η σκηνοθεσία του Wright με τη χρήση μουσικής και τα καταπληκτικά πλάνα σε κράταγε σε αγωνία, και ταυτόχρονα σε έκαναν να κουνάς το κεφάλι ρυθμικά και να πανηγυρίζεις με κάθε κουλ στιγμιότυπο. Με καταπληκτικές ερμηνείες από τους Ansel Elgort, Jon Hamm, Jamie Foxx και Kevin Spacey και πάνω απ’ όλα στυλ, το Baby Driver ήταν ένα έργο διασκεδαστικότατο από τη αρχή μέχρι το τέλος.

Death Note

Μιλάμε για τη μεγαλύτερη προσβολή των Αμερικάνων προς τους Ιάπωνες μετά το Dragonball: Evolution και τη Hiroshima. Ο μόνος λόγος που αξίζει να δεις αυτήν την απαράδεκτη ταινία είναι ο Ryuk του Willem Dafoe που είναι και ο μοναδικός χαρακτήρας που μοιάζει κάπως στο αυθεντικό Death Note. Με τον Kira να μετατρέπεται από πανέξυπνο δολοφόνο σε κλαψιάρη που δεν έχει αίσθηση των δυνάμεων του, τη Mia από νούμερο ένα φαν του σε φλερτάκι και τον L από χλωμό πανέξυπνο μεθοδικό detective σε μαύρο action hero, δεν είναι να απορείς πως αυτή η ταινία αποδείχθηκε τόσο φόλα. Πήρανε μία σειρά που αγαπούσαμε για τα mind games και την έκαναν μία κλασική ταινιούλα δράσης με πολλή βία.

Kingsman: The Golden Circle

Το πρώτο Kingsman ήρθε από το πουθενά και πλέον με αυτό το πολύ καλό sequel ξεφεύγει από μία ταινία-παρωδία του James Bond και χτίζει το δικό του σύμπαν. Μου άρεσε πολύ η Julianne Moore ως κακός, καθώς και το σχέδιο της, η συγκίνηση που σε έκανε να νιώθεις και η πολύ καλή χρήση φλεγματικού και κάφρικου χιούμορ. Το δυνατότερο σημείο της ταινίας είναι μακράν τα απίστευτα action sequences του Matthew Vaughn (ο τρόπος που φιλμάρει σκηνές δράσης πάει τον κινηματογράφο δύο βήματα μπροστά) και η εξαιρετική σκηνοθεσία του γενικότερα.

It 

Το It αποτέλεσε παγκόσμιο φαινόμενο και έσπασε πολλά ρεκόρ στο box office, ωστόσο για κάποιο λόγο στην Ελλάδα το μόνο που ακούω ήταν ότι δεν ήταν αρκετά τρομακτικό. Αυτά παθαίνεις φίλε, όταν ζεις σε μία χώρα που ο κόσμος δεν ξέρει από ταινίες και νομίζει ότι μία ταινία τρόμου πρέπει να είναι 0% υπόθεση και 100% jump scares και αίμα. To It είναι μία καταπληκτική ταινία με φοβερή ατμόσφαιρα, σωστές δόσεις χιούμορ και κυρίως καλογραμμένη υπόθεση και στρατηγικά τοποθετημένα jump scares, κάτι που το διαχωρίζει από το μέσο horror movie της πλάκας και το κάνει ξεχωριστό. Ανυπομονώ τόσο για τη συνέχεια, όσο και για να διαβάσω το βιβλίο.

Blade Runner 2049

To Blade Runner ποτέ δεν ήταν “ένα ακόμα sci-fi”, γι’ αυτό και το sequel του δεν εντάσσεται σε αυτήν την κατηγορία. Το Blade Runner 2049 είναι ένα σύγχρονο κομψοτέχνημα που συνεχίζει τη μυθολογία του κόσμου της αγαπημένης original ταινίας με μία καταπληκτική ιστορία, με σκηνοθεσία υψηλού επιπέδου από τον Denis Villeneuve, sound design-editing και κινηματογραφία που θα είναι σκάνδαλο αν δεν προταθούν για Όσκαρ, ερμηνείες περίεργες, αλλά μαεστρικά καθοδηγημένες και όλα αυτά ντύνονται υπό τους ήχους ενός soundtrack τόσο απόμακρου, αλλά και τόσο ταιριαστού ταυτόχρονα. Είναι η ταινία που θα ενώσει τους ταινιοsnobs και τους νέρντουλες και θα σε διδάξει πολλές αλήθειες μέσα από τις αλληγορίες της για το σύγχρονο κόσμο.

Thor: Ragnarok

Το τρίτο Thor είναι μακράν η καλύτερη ταινία της τριλογίας και μία από τις καλύτερες ταινίες όλου του MCU. Με τον Taika Waititi να σκηνοθετεί καταπληκτικά, το Ragnarok διαθέτει μία πλούσια παλέτα χρωμάτων και μας δείχνει διαφορετικούς κόσμους και πλανήτες, κάνοντας την ταινία την πιο όμορφη οπτικά ταινία της Marvel μαζί με τον Doctor Strange. Όλοι οι χαρακτήρες που σύστησε όπως η Valkyrie και ο Korg κατάφεραν να κλέψουν την παράσταση, ο Thor, o Loki και ο Hulk γίνονται ακόμα πιο ενδιαφέροντες για το κοινό, ενώ η Hela ως κακός είναι μία από τις καλύτερες σε όλο το σύμπαν. Τέλος για ακόμα μία φορά, η δράση και τα εφέ παραμένουν στο εξαιρετικό επίπεδο που μας έχει συνηθίσει η Marvel με όλες τις μάχες να αποδίδονται εξαιρετικά.

Justice League

Γιατί τόση γκρίνια γι’ αυτήν την ταινία δεν έχω καταλάβει ακόμα. Σίγουρα δεν ήταν τόσο επική όσο θα θέλαμε, αλλά καλώς ή κακώς δεν ήταν η ένωση μίας ομάδας χαρακτήρων που γνωρίζαμε από προηγούμενες ταινίες, αλλά ένα πρώτο εισαγωγικό team-up και γνωριμία των χαρακτήρων μεταξύ τους όπως στο Justice League: Origin. Είχε κάποια προβλήματα με το CGI, το μοντάζ και με το πόσο μέτριος ήταν ο κακός, αλλά κατά τ’ άλλα είχε πιο καλή σκηνοθεσία χωρίς τις συνήθεις υπερβολές του Zack Snyder, όλοι οι χαρακτήρες που είδαμε ήταν πάρα πολύ καλοί και ανυπομονείς να τους δεις σε νέες ταινίες (ειδικά Aquaman-Flash) και η χημεία της ομάδας φαίνεται εξαιρετική. Ας μην προδικάζουμε ότι η DC έχει τελειώσει, το DCEU έχει πολλά ακόμα να δώσει και με τις φετινές ταινίες του, το απέδειξε περίτρανα.

Αυτές λοιπόν ήταν κάποιες από τις φετινές ταινίες που είδαμε και παρ’ ότι δεν προλάβαμε να τους αφιερώσουμε δικό τους άρθρο, θέλαμε να τις σχολιάσουμε και ελπίζουμε σε συχνότερα Movie Corner από την επόμενη χρονιά!

The post The Movie Corner: Συνοπτικές κριτικές για τις ταινίες του 2017 appeared first on anthem.gr.