Το 2016 μας αφήνει σιγά-σιγά χρόνους και θεωρώ πως ήρθε η ώρα να κάνουμε έναν απολογισμό. Ποιοι ήταν οι καλύτεροι δίσκοι της χρονιάς; Τα καλύτερα single; Οι πιο δυνατές εκδηλώσεις που παρακολουθήσαμε; Τι είδαμε από σειρές και ταινίες; Σας παρουσιάζουμε λοιπόν τα βραβεία μας για τη χρονιά που πέρασε. Πρόκειται για ένα αφιέρωμα σε όσα εμείς ξεχωρίσαμε, με μοναδικό σκοπό να αποδώσουμε τα εύσημα.

Προσοχή, επειδή θα ακουστούν γκρίνιες, με το συγκεκριμένο άρθρο δε θέλουμε να μειώσουμε κάποιο συγκρότημα ή καλλιτέχνη. Θέλουμε απλώς να παρουσιάσουμε όσα εμείς ξεχωρίσαμε, λέγοντας δύο λόγια γιατί. Πρόκειται για προσωπικές απόψεις!

[Βρείτε μας στο facebook πατώντας εδώ].

Gojira – Magma

Δίχως καμία αμφισβήτηση, οι Gojira δημιούργησαν το άλμπουμ της χρονιάς. Περιέχει μερικά από τα καλύτερα τραγούδια του συγκροτήματος, με τα οποία ο πήχης ανεβαίνει στα ύψη. Δίσκος με υψηλό replay value που αποτελεί must buy. Δικαιότατη η υψηλή βαθμολογία που έχει λάβει από τα μίντια.

Sabaton – The Last Stand

Είναι γεγονός πως ποτέ δεν έκρυψα την αγάπη για τους Sabaton, οι οποίοι διατηρούν υψηλή θέση στην καρδιά μου. Ωστόσο αποτελεί αντικειμενική αλήθεια το ότι είναι ένα από τα καλύτερα άλμπουμ της χρονιάς. Οι Sabaton κατάφεραν να στρέψουν την προσοχή στο power για μία ακόμη φορά, κερδίζοντας ολοένα και περισσότερους οπαδούς με τα εθιστικά τραγούδια τους. Πρόκειται για ένα θεματικό δίσκο, ενώ το συγκρότημα, κινούμενο σε γνώριμα χωράφια, συνέθεσε εξαιρετικά τραγούδια.

 Green Day – Revolution Radio

Πριν αρχίσεις τα κλισέ του τύπου: “Οι Green Day έπιασαν πάτο μετά το ¡Uno, ¡Dos!, ¡Tré!” κάτσε κι άκουσε τον! Οι Green Day δημιούργησαν κάτι πολύ όμορφο, θέτοντας ισχυρά θεμέλια για ένα καλύτερο μέλλον. Προφανώς η full-time επιστροφή του Jason White έπαιξε σημαντικό ρόλο. Θεωρώ πως τα τραγούδια του δίσκου θα ακούγονται για πολλά χρόνια ακόμη!

 Insomnium – Winter’s Gate

Οι θεματικοί δίσκοι είχαν την τιμητική τους το 2016 και οι Insomnium αφηγήθηκαν με μουσικό τρόπο την ιστορία της απόβασης μίας ομάδας vikings σε ένα μυθικό νησί στα δυτικά της Ιρλανδίας. Ένα άριστο μουσικό “μυθιστόρημα” το οποίο σε κερδίζει από το πρώτο λεπτό. Ασφαλής και δυνατή επιλογή για κάποιον που θέλει να γνωρίσει το melodic death metal.

Nick Cave and the Bad Seeds – Skeleton Tree

Ανατριχιαστικός και συνάμα συγκλονιστικός ο τελευταίος δίσκος του Αυστραλού, το post production του οποίου έγινε μετά τον τραγικό χαμό του γιου του. Ένα άλμπουμ που ξεχωρίζει μέσα από τον μινιμαλισμό της μουσικής και το υπέροχο μουσικό ηχόχρωμα. Για πολλούς ο καλύτερος δίσκος του 2016.

Honorable Mentions: Metallica – Hardwired…to Self-Destruct, Dark Tranquility – Atoma, Amon Amarth – Jomsviking, Ghost – Popestar, Hammerfall – Built to Last, Blink 182 – California, David Bowie – Blackstar, Iggy Pop – Post Rock Depression, Battleme – Habitual Love Songs

The Rockin’ Dead – Here Comes The Darkness

Πρόκειται για ένα άρτιο ηχητικά άλμπουμ, το οποίο αποδεικνύει πως η χώρα μας δεν έχει τίποτα να φοβηθεί από τα μεγαθήρια του εξωτερικού. Με δυνατά και υπέροχα κομμάτια, οι Αθηναίοι rockers δημιούργησαν ένα πολύ όμορφο δίσκο που δεν πρέπει να λείπει από καμία συλλογή.

Siva Six – Dawn Of Days

Αν υπάρχει ένας δίσκος που έχω “λιώσει” το τελευταίο διάστημα στο Spotify, αυτός αναμφίβολα είναι το Dawn Of Days. Οι Siva Six με το χαρακτηριστικό dark electro ήχο απογειώνουν τις αισθήσεις του ακροατή. Ένα εξαιρετικό άλμπουμ, το οποίο σύντομα σχεδιάζω να αποκτήσω σε φυσική μορφή. Μπορείτε να παρακολουθήσετε το βίντεο κλιπ του Αποκάλυψις, πατώντας εδώ.

InnerWish – InnerWish

Για μία ακόμη φορά οι θρυλικοί InnerWish κέρδισαν τις εντυπώσεις και την αγάπη του ελληνικού κοινού. Δεν υπάρχουν λόγια που να περιγράφουν την ποιότητα του ήχου, την δυναμική των τραγουδιών και το replay value του. Το InnerWish έχει ήδη κερδίσει επάξια τη θέση του πάνθεον των καλύτερων δίσκων της σκηνής μας.

Foray Between Ocean – Depression Never Ending

Οι “Foray Between Ocean” πάντρεψαν άψογα το ατμοσφαιρικό στοιχείο με το death metal δημιουργώντας έναν από τους καλύτερους δίσκους της χρονιάς. Οι αγαπημένοι μουσικοί που ένωσαν τις δυνάμεις τους για το συγκεκριμένο εγχείρημα κατάφεραν να δημιουργήσουν ένα όμορφο σύνολο, κερδίζοντας τον σεβασμό των φίλων του σκληρού ήχου.

Sober On Tuxedos – Welcome To The Liquor Store

Το 2016 ήταν η χρονιά τους. Πρόκειται για ένα δυνατό άλμπουμ που αποτελείται από άψογα τραγούδια. Γρέζια, δυνατά riffs και αυθεντικό ηχόχρωμα. Ένα συγκρότημα με λαμπρό μέλλον!

Crimson Fire – Fireborn

Ναι, το πνεύμα του 80s heavy metal παραμένει ζωντανό και υπερήφανο στην Ελλάδα. Με το δεύτερο τους δίσκο οι Crimson Fire ανέβασαν ακόμη περισσότερο τον πήχη, αφού έχουν βρει τα πατήματα τους και ο ήχος τους έχει “μεστώσει”. Ένα αριστούργημα που συστήνουμε ανεπιφύλακτα.

Honorable Mentions: Beyond The Existence – Silent Mourning, Rotting Christ – Rituals, Wardrum – Awakening, Marauder – Bullethead, Sarissa – Nemesis, Planet Of Zeus – Loyal To The Pack.

Deathcrop Valley – Days to Come

Το κομμάτι κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο το περασμένο καλοκαίρι και οι “Deathcrop Valley” μας απέδειξαν πως το μέλλον τους ανήκει. Δυνατό stoner άσμα, άρτια δομημένο και απολύτως εθιστικό. Εύγε! Μπορείτε να το ακούσετε εδώ.

 My Inferno – Lanius

Μπορεί το “Inhuman” να κυκλοφορεί στις αρχές του 2017, ωστόσο τα singles που κυκλοφόρησε το περασμένο διάστημα το συγκρότημα έχουν μαγνητίσει το ενδιαφέρον. Εξαιρετικό τραγούδι και ίσως το αγαπημένο μου για το 2017! Μπορείτε να το ακούσετε εδώ.

Ascendanth Path – Fallen One 

Πρόκειται για ένα επτάλεπτο melodic death έπος, το οποίο κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον του ακροατή μέχρι και το τελευταίο δευτερόλεπτο. Άψογη ενορχήστρωση και δυνατοί στίχοι. Ένα ακόμη ταλαντούχο συγκρότημα που φαίνεται πως στο μέλλον θα πρωτοστατήσει στην μουσική σκηνή της χώρας. Μπορείτε να το ακούσετε εδώ.

Sonata Antartika

Ναι, οι Sonata Antartika κράτησαν ψηλά για μία ακόμη φορά το λάβαρο (του ΠΑΣΟΚ;). Η σατυρική ροκ μπάντα έχει αγαπηθεί όσο λίγες, ενώ στις live εμφανίσεις τους δίνουν πάντοτε το καλύτερο τους εαυτό. Εννοείται πως κάθε φορά που ανεβαίνουν στη σκηνή το κοινό παραληρεί (ενίοτε τους πετούν και πεντοχίλιαρα).

Dean O’ Selly

Αγνό ποιοτικό ροκ. Ο Dean O’ Selly και το συγκρότημα του κάθε φορά που ανεβαίνουν στη σκηνή αποδεικνύουν πως η διασκέδαση του κοινού παραμένει προτεραιότητά τους, ενώ η ενέργεια που βγάζουν είναι μεταδοτική. Εκτός από τα τραγούδια του Dean, στα live του ακούμε και αγαπημένες ροκ διασκευές.

Strain Of Chaos

Οι Strain Of Chaos κράτησαν χαμηλό αριθμό εμφανίσεων εντός του 2016, καθώς έπαιξαν στο Remedy και στο Anthem Festival. Ωστόσο απέδειξαν πως η ποιότητα υπερισχύει της ποσότητας.Το κοινό τους δεν αφήνει καμία ευκαιρία ανεκμετάλλευτη, αφού σε κάθε εμφάνιση τους οι Αθηναίοι dark metallers δίνουν τον καλύτερο τους εαυτό.

Okwaho

Θεωρώ πως οι Okwaho έχουν λαμπρό μέλλον. Ένα συγκρότημα με πολύ καλές live εμφανίσεις και δυνατό ρεπερτόριο. Σίγουρα θα τους παρακολουθήσω ξανά στο μέλλον.

Simplefast

Οι πολυαγαπημένοι heavy metallers από την Αθήνα συνέχισαν να ροκάρουν και φέτος σε μεγάλα φεστιβάλ και να κάνουν χαμό στο σανίδι. Ανυπομονούμε για τον δίσκο τους που αυτή τη στιγμή βρίσκεται στο στάδιο της ηχογράφησης.

Reflections @ Death Disco

Οι θεματικές λογοτεχνικές βραδιές που αγαπήσαμε συνέχισαν να δίνουν βροντερό παρόν και το 2016, στηρίζοντας ενεργά τους underground συγγραφείς και καλλιτέχνες. Επιπλέον, μέσω των Metal Reflections και του Anthem Festival, έδωσαν βήμα σε νέα αλλά και καταξιωμένα underground συγκροτήματα. Πολλά μπράβο!

Φantasticon 2016 

Το φετινό Φantasticon ήταν μακράν το καλύτερο convention που οργανώθηκε στην Ελλάδα το 2016. Το event ήταν υπέροχο και οι δύο μέρες που “κατασκηνώσαμε” στην Ελληνοαμερικανική Ένωση κύλησαν πολύ όμορφα. Μπορείτε να δείτε το αναλυτικό φωτορεπορτάζ μας εδώ.

Ε.Σ.ΠΑΙ.ΡΟ.Σ.

Η πιο φιλόξενη κοινότητα που γνωρίσαμε εντός του 2016, ο Ελληνικός Σύλλογος Παιχνιδιών Ρόλων και Στρατηγικής είναι ό,τι καλύτερο μπορούν να βρουν οι φίλοι των RPG στην Ελλάδα!

 Better Call Saul

Η ιστορία του αγαπημένου δικηγόρου από το Breaking Bad, Saul Goodman, συνεχίστηκε με επιτυχία για δεύτερη σεζόν. Το casting της σειράς ήταν εξαιρετικό, η σκηνοθεσία άψογη, είχε δοθεί έμφαση σε κάθε λεπτομέρεια και η πλοκή εξελίχθηκε με σωστό τρόπο. Μία σειρά που αναμφίβολα θα αγαπήσουν οι λάτρεις του αργού παραδοσιακού story-telling.

Game of Thrones

Η γνωστότερη σύγχρονη σειρά επανήλθε μετά τη χειρότερη σεζόν της με την καλύτερη. Γεμάτη φοβερά επεισόδια, ωραίες ιστορίες και καταπληκτική εξέλιξη, ξεχωρίζει πολύ εύκολα!

American Crime Story: The People v. O.J Simpson

Η μικρή έκπληξη της φετινής σεζόν. Μία σειρά που απεικονίζει επακριβώς την ιστορία της δολοφονίας της γυναίκας του OJ Simpson και του συντρόφου της, καθώς και τη σύλληψη και τη δίκη του. Twists σε κάθε επεισόδιο και καταπληκτικές ερμηνείες. Μία πραγματικά αξέχαστη σειρά.

Stranger Things

Η μεγάλη έκπληξη της χρονιάς. Μία σειρά με άγνωστο cast και τη Winona Ryder μας έδωσε ανατριχιαστική πλοκή και ατμόσφαιρα. Μία μίξη 80s, Stephen King, Spielberg, X-Files και sci-fi που μας κάνει να ανυπομονούμε για τη 2η σεζόν.

The Blacklist

Η υπέροχη σειρά συνεχίστηκε για τέταρτη σεζόν, αποδεικνύοντας μας πως είναι ότι καλύτερο έχει να προσφέρει η αμερικανική τηλεόραση. Δυνατή σκηνοθεσία και καλογραμμένο σενάριο γεμάτο ανατροπές. Συγκλονιστική η ερμηνεία του James Spader ως Raymond Reddington.

Honorable mentions: House of Cards, Westworld, Daredevil, Mr. Robot

Captain America: Civil War

Η κορυφαία super hero movie της χρονιάς, γεμάτη καταπληκτική δράση, συγκίνηση, φοβερούς χαρακτήρες ήταν ένας από τους λόγους που το υπερωϊκό είδος τα πήγε περίφημα φέτος.

Rogue One: A Star Wars Story

Το Rogue One ήταν ένα καταπληκτικό prequel με απίστευτες αστρομαχίες, χαρακτήρες με ψυχή, πολλές ατάκες και one-liners, το οποίο ανεβάζει ακόμα περισσότερο τον πήχη για το franchise.

Deadpool

Οι X-Men της Fox δεν τα πήγαν καλά, αλλά ο Deadpool έσκισε.  Η ταινία αποτελούνταν από πολλές μάχες, όμορφα απεικονισμένη ωμή βία και άπειρη καφρίλα. Το λατρέψαμε και το συστήνουμε σε μεγάλες παρέες για χαμούλη, γέλιο και πώρωση!

Zootopia

Το καλύτερο animation της χρονιάς που σίγουρα αξίζει να βρίσκεται στο πάνθεον δίπλα στα κλασικά που βλέπαμε μικροί. Δώσε στο Zootopia την ευκαιρία να σε μαγέψει, το καταφέρνει πολύ εύκολα.

The Jungle Book

Μακράν το καλύτερο live action της Disney μέχρι σήμερα. Καλοδουλεμένο με τρομερό cgi και εκπληκτική σκηνοθετική δουλειά. Ελπίζω να συνεχίσουν έτσι.

Creed

Η επιστροφή του Rocky του Stalone με μία διαφορετική ιστορία ήταν ένα ρίσκο, αλλά το εγχείρημα στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία και το sequel το περιμένουμε με ανυπομονησία.

The Hateful Eight

Θα διαφωνήσουν πολλοί με την επιλογή, αλλά ο Tarantino έδωσε και πάλι κάτι εξαιρετικό σε εμάς που δε βαριόμαστε την αργή πλοκή και τους φοβερούς μονολόγους του. Η ατμόσφαιρα και η κινηματογραφία ήταν μαγικές, οι εικόνες και τα κάδρα ήταν όλα τραβηγμένα με πολύ μεράκι.

Spotlight

Αν και δεν είναι ακριβώς blockbuster, η ταινία που κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας μας έδειξε πως γίνεται η σωστή σύγχρονη δημοσιογραφική έρευνα και μας σόκαρε σε πολλά σημεία με τις αποκαλύψεις της. Βασισμένη σε πραγματική ιστορία, 100% ρεαλιστική, αληθινή και με καταπληκτικές ερμηνείες.

Fantastic Beast And Where To Find Them

Η νέα ταινία του χαρρυποτερικού σύμπαντος ήταν όπως θα έπρεπε. Αν και η πλοκή ασχολούνταν με πολλές υποθέσεις ταυτόχρονα, η ταινία πέτυχε το στόχο της και μας προετοίμασε για τη νέα γενιά ταινιών από τον υπέροχο κόσμο της J. K. Rowling.

Honorable mentions: Finding Dory, Kung Fu Panda 3, Sausage Party, Room, Suicide Squad, Doctor Strange, Sully, Hacksaw Ridge, The Revenant, Star Trek Beyond, The Accountant, Arrival

Αυτά από εμάς λοιπόν, σας ευχόμαστε καλή χρονιά σε όλους με υγεία, ευτυχία, αγάπη και πολλή μουσική!

The post Μουσική Ανταρσία #29: Τα καλύτερα του 2016! appeared first on anthem.gr.

Εδώ στο anthem.gr, εκτός από ψαχτήρια της καλής μουσικής, είμαστε και φανατικοί άλλων τεχνών βλέπε κόμικ, κινηματογράφος και τα σχετικά. Αποφασίσαμε, λοιπόν, μία κοινή στήλη για όλους εμάς, αλλά και όποιον θέλει, το Movie Corner, τη γωνιά του σάιτ, δηλαδή που θα αφορά ταινίες και ενίοτε σειρές, θα δούμε.

Η σημερινή ταινία είναι το Captain America: Civil War λοιπόν. Για να ξεκαθαρίσω κάτι. Δεν είμαι ούτε Marvel ούτε DC fanboy. Αγαπάω τις καλές super hero movies ανεξαρτήτως εταιρίας και διασκεδάζω με ό,τι προσφέρει η κάθε μία με τη δικιά της αισθητική. Έχουμε και λέμε.

Η Phase 2 του Marvel Cinematic Universe δεν ήταν ενθουσιώδης. Πέρα από το εξαιρετικά Winter Soldier και Guardians of the Galaxy και το απρόσμενα καλό Ant Man, η ταινία που έπρεπε να δέσει τις προηγούμενες, το Age of Ultron είχε πολλά θέματα, κυρίως στο σενάριο και κρίθηκε πολύ κατώτερη των προσδοκιών. Δεν ήταν κακή μα πάντα υπάρχει αυτό το “αλλά”. Τα κίνητρα του Ultron δεν τα καταλάβαινες ιδιαίτερα, το σενάριο είχε πολύ περισσότερες κωμικές σκηνές και ατάκες από αυτό που θέλουμε σε μία ταινία που πρωτίστως είναι ταινία δράσης και μετά έχει κωμικά στοιχεία. Σίγουρα η δράση ήταν απολαυστική και τα σεταρίσματα για Civil War, Ragnarok, Infinity Wars προσεκτικά τοποθετημένα, αλλά το σενάριο και γενικότερα κάποια λάθη της,  την έστειλαν πιο κάτω από εκεί που μπορούσε. Βέβαια, είχε το βάρος να είναι sequel του Avengers, μίας από τις καλύτερες υπερηρωικές ταινίες.

Περίμενα να δω το Civil War, παρά το ότι ο ενθουσιασμός μου για το MCU είχε μειωθεί (σε σχέση με το 2012 που είχα δει το Avengers ας πούμε). Η Marvel πήρε την απόφαση για το Civil War για να χτυπήσει το Batman v Superman με μία μονομαχία δικών της ηρώων και να το βγάλει περίπου την ίδια περίοδο, πηγαίνοντας σε άμεση κόντρα. Το έργο του Kevin Feige και των Russo Brothers (παραγωγού και σκηνοθετών) δεν ήταν εύκολο. Να σετάρουν μία μονομαχία, να συστήσουν και να διαχειριστούν αρκετούς καινούριους χαρακτήρες, να φέρουν στη μεγάλη οθόνη τη γενική ιδέα ενός από τα πιο ιστορικά κόμικ όλων των εποχών (γενικά δεν έμοιαζε σε πολλά με το κόμικ πέρα από τη γενική ιδέα) και να δώσουν ώθηση για μία Phase 3 που θα τελειώσει με τα επικά Infinity Wars.

ΚΑΙ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΕ! Η ταινία έσπειρε! Έ-ΣΠΕΙ-ΡΕ! Το Civil War ήταν απλά υπέροχο. Ας τα πιάσουμε ένα-ένα.

Όλοι οι χαρακτήρες ήταν τέλειοι. Iron Man-Cap σταθερά εξαιρετικοί στους ρόλους τους. Επιτέλους αναπτύχθηκε ξανά ο Iron Man, ενώ ο Cap από το φλώρο της πρώτης ταινίας έχει εξελιχθεί σε έναν γαμάτο badass πολεμιστή με υπόσταση και με κύρος. Ο Black Panther ήταν πάρα πολύ καλός, σωστά σεταρισμένος και με καλή ερμηνεία. Ανυπομονώ για τη solo ταινία του. Ο Ant Man έκλεψε τις εντυπώσεις εύκολα, δείγμα ότι η Marvel μπορεί να βγάλει κάτι καλό από σχετικά άγνωστο χαρακτήρα. Scarlet Witch-Vision μοιράστηκαν ένα ενδιαφέρον subplot, Black Widow-Hawkeye επίσης πολύ καλοί, ενώ ο Falcon ανέβηκε πολύ στα μάτια όλων μας. Κρυφός ήρωας ο απίστευτος Bucky, καθώς ήταν η πέτρα του σκανδάλου.

Αλλά επιτέλους έχουμε γαμάτο Spiderman! Προσκύνησα. Έπαιξε μισή ώρα και ξεπέρασε τα 2 Amazing Spiderman για πλάκα. Ήταν έξυπνος, άπειρος στις μάχες, αλλά ήταν τέλειο αυτό το στοιχείο, πέταγε τις ατάκες τη μία πίσω από την άλλη εν ώρα μάχης. Και ως Peter Parker ήταν καλός, αν και δεν τον είδαμε πολύ. Γενικά όμως ένας Spidey βγαλμένος από τα κόμικ, μακράν ο καλύτερος στην οθόνη. Tobey Maguire σε λάτρεψα, αλλά με την επόμενη ταινία ο Tom θα σε ξεπεράσει εύκολα. Γενικά πιστεύω ότι δε μπορείς να πεις για κάποιον νέο ηθοποιό ότι είναι η καλύτερη έκδοση του ήρωα, αν δεν τον δεις σε δική του ταινία. Αυτό το είπα και για τον Batman του Ben Affleck, ο οποίος με βούλωσε απίστευτα για το κράξιμο που έριξα στο casting του, καθώς ήταν εξαιρετικός, αλλά περιμένω μία ταινία Batman για να τον πω καλύτερο και από τον Bale που είχε 3 ολόδικες του ταινίες να αναπτύξει τον χαρακτήρα και να προβάλλει διαφορετικές πτυχές του. Θεωρώ πως ο Tom Holland ήταν σίγουρα καλύτερος από τον Andrew Garfield και αν τον δούμε μόνο του θα γίνει καλύτερος και από τον Tobey. Προσωρινά ας αρκεστούμε στο ότι η κίνηση της Sony να μοιραστεί τα δικαιώματα του ήρωα με τη Marvel ήταν πολύ σωστή, το casting ήταν πολύ καλό και ο χαρακτήρας ήταν καλογραμμένος, μακράν ο καλύτερος Spiderman επί οθόνης πάντα.

Σεναριακά ήταν άψογο. Έθετε συνέχεια ηθικά διλήμματα, δε μπορούσες να διαλέξεις πλευρά, γιατί η κάθε πλευρά είχε σωστά επιχειρήματα, αλλά είχε και λάθος οπτική σε διάφορα θέματα και είχες εναλλαγές συναισθημάτων συνέχεια ως προς το ποιος έχει δίκιο και ποιον πρέπει να στηρίξεις. Στο κόμικ π.χ. στήριξα ξεκάθαρα Cap, εδώ όμως το πως υφαίνεται η ταυτότητα και οι ενέργειες του Bucky με τις ραδιουργίες του κακού Baron Zemo, αλλά και το πως επηρεάζουν οι ενέργειες των Avengers τον κόσμο και οι οπτικές που το βλέπουν οι χαρακτήρες οδηγούν σε κάτι τελείως απίστευτο, σε εσωτερικές και συνειδησιακές συγκρούσεις τόσο των πρωταγωνιστών όσο και του θεατή. Το χιούμορ δεν ήταν κυρίαρχο στοιχείο (βλέπε Age of Ultron), αλλά έπεσαν πολλές ατάκες στα σωστά σημεία και πρόσφεραν πολύ γέλιο.

Η δράση ήταν απλά μοναδική. Έπεσε άπειρο ξύλο, άλλες φορές με ωραία χορογραφία, άλλες φορές απλά ωμό, είδαμε και λίγο αίμα στο σωστό βαθμό και το βασικότερο: έπαιζαν ξύλο και ήξερες το λόγο, νοιαζόσουν για κάθε ήρωα που τις έτρωγε, γιατί κάθε ήρωας είχε το δικό του κώδικα ηθικής και έβλεπε το θέμα των Avengers και του Bucky έχοντας δική του γνώμη. Επιπλέον είδαμε άπειρους απίθανους συνδυασμούς των ηρώων να παίζουν ξύλο μεταξύ τους, κάθε μάχη διαφορετική από την προηγούμενη, αλλά εξίσου όμορφη. Κάποιους απλά δε μπορείς να τους φανταστείς. Όλες οι μάχες ήταν απίστευτες. Δε θέλω να πω κάτι άλλο γιατί θα είναι spoiler και δε θέλω να σας σποιλάρω κανένα τέλειο δίδυμο. Το μόνο που θα πω είναι ότι η σκηνή του αεροδρομίου, που πολλοί τη θεωρούσαν ανεπαρκή λόγω trailer, ήταν επική. Για μένα η καλύτερη σκηνή όλου του MCU μαζί με την τρίτη πράξη των Avengers. Δε χρειάστηκε εξωγήινους και όπλα για να γίνει επική, ήταν πιο γήινη και προσγειωμένη και αυτό ήταν το πιο ωραίο. Εξαιρετικοί συνδυασμοί ηρώων που μάχονται, 2-3 μεγάλες εκπλήξεις, μία σκηνή που πραγματικά δε θα την ξεχάσω ποτέ. Τα πάντα ήταν άψογα σκηνοθετημένα, δε βρήκα κανένα ψεγάδι. Επίσης το trailer ήταν απλά τέλειο, έδειξε Spiderman, αλλά τις περισσότερες ατάκες του τις κράτησε για την ταινία (μόνο 1-2 είδαμε σε διάσπαρτα tv spots), ενώ για τις τεράστιες εκπλήξεις δεν άφησε ούτε μία μικρή υπόνοια. Εδώ νομίζαμε ότι το αεροδρόμιο ήταν τρίτη πράξη και ήταν το τέλος της δεύτερης.

Αν έπρεπε να βρω 1-2 κακά, θα ήταν ότι ο κακός δεν ήταν κάτι το εξαιρετικό, απλά είχε φοβερό σχέδιο που έπρεπε να εκτελεστεί στην εντέλεια και κάποια μικροθέματα με το cgi σε σημεία και τους νόμους της φυσικής (π.χ. πτώση από κτήριο και προσγείωση χαλαρή). Αλλά αυτά δεν είναι τίποτα για αυτό που είδαμε.

Αν σου αρέσει το MCU και γενικότερα οι υπερηρωικές ταινίες, πήγαινε τώρα και δες το! Οι Russo Brothers δίδαξαν πως να πεις μία ιστορία και να σκηνοθετήσεις σωστά τη δράση και τις φοβερές ερμηνείες, δίνοντας μία πραγματική ταινιάρα. Μίλησε για φιλία, οικογένεια, ανθρώπινες σχέσεις κάθε είδους, ηθική, το πως αντιλαμβάνεται καθένας τον κίνδυνο, πως βλέπει την ασφάλεια και το ρόλο των Avengers στη διάσωση της ανθρωπότητας. Για μένα ήταν η καλύτερη φετινή super hero movie (μένουν X-men και Suicide Squad από τα φαβορί). Ειλικρινά δεν έχω κάτι άλλο να πω. Αυτή η ταινία ήταν καταπληκτική. Θα κοντραριστεί πολύ στο μυαλό μου με το Avengers, το Guardians και το Winter Soldier για καλύτερη του MCU, αλλά έχω την εντύπωση ότι με 2-3 θεάσεις ακόμα, θα τα ξεπεράσει. Marvel and Russo Brothers thank you!

The post The Movie Corner: Captain America: Civil War appeared first on anthem.gr.