Πριν από λίγες μέρες αποχαιρετήσαμε και επίσημα το 2025 και μαζί του μια χρονιά κομβική για το pro wrestling. Η ευκολία με την οποία βλέπουμε στην Ελλάδα πλέον το WWE και τα events του μας έδωσε τεράστια χαρά σε όσους πλέον δε θα ταλαιπωρούμασταν για να παρακολουθήσουμε τη μεγαλύτερη εταιρία πάλης.

Από την άλλη ζήσαμε μια αναβίωση των καλών εποχών του AEW που τα τελευταία δύο χρόνια λειτουργούσε κυρίως με εκλάμψεις. Τα ματς του ήταν πάντα καλά, αλλά οι ιστορίες ήταν οριακά ανύπαρκτες, ωστόσο φέτος υπήρξε μια σημαντική εσωτερική αναδιοργάνωση, έμειναν όσοι παλαιστές ήθελαν πραγματικά να βρίσκονται στην εταιρία και το αποτέλεσμα ήταν να δούμε πολύ καλύτερα και ολοκληρωμένα storylines.

Ήταν επίσης μια χρονιά που τα premium live events και PPVs κυμάνθηκαν σε αρκετά καλό επίπεδο. Το WWE είχε κάποια πιο συμπαγή σόου, καλές κάρτες, αλλά και κάποιες απογοητεύσεις (εσένα κοιτάω Wrestlepalooza), ενώ το AEW είχε τις κλασικές υπερμεγέθεις κάρτες του και οριακά πεντάωρα events, αλλά παρ’ όλα αυτά πέτυχε να είναι όλα σε σχετικά καλό επίπεδο.

Το event της χρονιάς για εμένα είναι το All In που το παρακολούθησα live. Έγινε στην Αμερική αντί για το Wembley και αντιμετωπίστηκε ως μια καλοκαιρινή Wrestlemania από την εταιρία. Ποιοτικά και τα ματς και ο ρυθμός του ήταν πολύ καλός και είχαμε ένα από τα καλύτερα κλεισίματα της χρονιάς. Από την άλλη μεριά ξεχώρισα το Summerslam, το Crown Jewel και φυσικά το Elimination Chamber που μας πρόσφερε το τέλος της δεκαετίας και τον λόγο που είχα μείνει να κοιτάω την οθόνη αποσβολωμένος για πολλή ώρα.

Αυτά τα ολίγα λοιπόν για το 2025 και πάμε στις επιλογές μου για τα δέκα καλύτερα ματς της χρονιάς!

10. Iyo Sky vs Rhea Ripley vs Bianca Belair – WWE Wrestlemania 41

Αυτό το ματς ήταν πραγματικά ένας καταλύτης για τη φετινή χρονιά. Αν είχε περισσότερο χρόνο, πιστεύω ότι θα μιλούσαμε χαλαρά για αγώνα πεντάδας. Τρεις από τις καλύτερες, αν όχι οι τρεις καλύτερες γυναίκες wrestlers της εταιρίας σε ένα triple threat για τον τίτλο. Η Iyo με την εμπειρία και τα high flying skills, η Bianca με την ωμή δύναμη και η Rhea ως η πιο ολοκληρωμένη performer της γενιάς της.

Από το ξεκίνημα φαινόταν ότι θα είναι ένα απλό showcase, αλλά μια παράσταση από τρεις παλαίστριες που μπορούσαν να σου δείξουν σε τι επίπεδο έχει φτάσει πλέον το γυναικείο wrestling. Το format του triple threat βοήθησε πάρα πολύ, αφού και τα τρία ζευγάρια έχουν φουλ χημεία μεταξύ τους και τα στυλ τους συμπληρώνουν το ένα το άλλο. Έχει αφήγηση, έχει ρυθμό και ροή και δείχνει πόσο πολύ έχουν εξελιχθεί η Bianca, η Rhea και η Iyo σε μια από τις πολλές παραστάσεις που θα μας δώσουν στο μέλλον.

9. Will Ospreay vs Konosuke Takeshita – AEW Dynamite

Είναι λίγο τρελό πόσα ματς μεταξύ νέων και ταλαντούχων performers πήραμε φέτος. Οι Ospreay και Takeshita, όπως έχουμε ξαναπεί, είναι δύο από τους καλύτερους της γενιάς τους και φυσικά έχουν όλο το μέλλον μπροστά τους. Το ότι αυτό το ματς το είδαμε σε ένα απλό επεισόδιο του Dynamite ως μέρος του Owen Hart Tournament δείχνει και την ποιότητα που υπάρχει στα εβδομαδιαία σόου του AEW.

Υπάρχει το γενικότερο στόρι με τον Takeshita που είναι το poster boy της Don Callis Family να αντιμετωπίζει τον προηγούμενο παλαιστή που κατείχε τη θέση αυτή, αλλά από την άλλη πλευρά το βασικό ζήτημα είναι και για τους δύο είναι πολύ απλά να αποδείξουν πως ο ένας είναι ανώτερος του άλλου. Ματς ιαπωνικής σχολής με πολύ δυνατά χτυπήματα, πολλές κινήσεις ακόμα και στη ράμπα εισόδου και ένα εκρηκτικό φινάλε με γονατιές, Styles Clash, Storm Breaker και φοβερές ανατροπές. Θα έχουν περισσότερο χρόνο στο μέλλον να μας δείξουν τις δυνατότητές τους και σε PPV.

8. Kenny Omega vs Gabe Kidd – AEW/NJPW WrestleDynasty

Λατρεύω όταν ο Omega γυρίζει στην Ιαπωνία για να αντιμετωπίσει έναν νέο παλαιστή, ειδικά όταν δεν είναι Ιάπωνας. Με ενθουσιάζει η ιστορία του έμπειρου και κατασταλαγμένου Kenny που υπήρξε το πρόσωπο του New Japan απέναντι στην αλαζονεία νέων performers που θέλουν να διεκδικήσουν αυτή τη θέση για τον εαυτό τους. Αυτό το ματς έβαλε τον Gabe Kidd στον χάρτη των main eventers.

Δύο τελείως διαφορετικά στυλ μάχης έρχονται σε κόντρα στο πιο ωμό και γρήγορο pace της Ιαπωνίας. Ο Kenny μπήκε μέσα ως ένας ολοκληρωμένος σταρ και ο Gabe Kidd ως ένας διψασμένος νέος που θα ρισκάρει τα πάντα για να αποδείξει ότι ανήκει στην ελίτ. Χτυπήματα πολύ δυνατά και με ουσία, spots εκτελεσμένα με ανατριχιαστική ακρίβεια, ματς που έχει τεχνική, ψυχή και χαρακτήρα. Είναι πάντα ωραίο να βλέπεις αρχές της χρονιάς ένα Match of the Year contender.

7. Will Ospreay vs Swerve Strickland – AEW Dynamite Summer Blockbuster

Είχαν παλέψει και πέρυσι αυτοί οι δύο, αλλά το φετινό τους ματς ήταν αρκετά ανώτερο. Το καλοκαίρι, η κύρια ιστορία στο AEW ήταν ποιος εκ των Hangman, Swerve και Ospreay θα εκθρονίσει τον Jon Moxley και θα πάρει τον μεγάλο τίτλο με την κόντρα των πρώτων δύο να παραμένει έντονη και τον Ospreay να λειτουργεί ως συμφιλιωτής. Στο ματς με τον Swerve υπήρχε περισσότερη ιστορία με τους δύο να αναφέρουν τη φιλία τους και τη σχέση τους που πάει χρόνια πίσω.

Τη στιγμή που μπήκαν στο ring, οι δυο τους αποφάσισαν να κάνουν μια επίδειξη των δυνατοτήτων τους και μάλιστα στον μέγιστο βαθμό αφού το ματς τελείωσε ως ισοπαλία μετά από μισή ώρα. Ο τρόπος που συνδυάζουν αυτοί οι δύο την ταχύτητα και την αθλητικότητά τους είναι εξαιρετικός. Υπάρχουν spots όπως το Hidden Blade έξω από το ring που εντυπωσιάζουν, υπάρχουν χτυπήματα της ιαπωνικής σχολής και φυσικά εξαιρετικά kick outs που οδηγούν στην ισοπαλία. Αυτοί οι δύο είχαν ένα πολύ καλό 2025 και ματς όπως αυτό το πιστοποιούν.

6. Toni Storm vs Mariah May – AEW Revolution

Αυτό το ματς ήταν το επιστέγασμα της ίσως καλύτερης ιστορίας μεταξύ γυναικών των τελευταίων χρόνων. Η επιστροφή της Toni Storm με τον προηγούμενο χαρακτήρα της, το εξαιρετικό της παίξιμο και η συμπεριφορά της απέναντι στη Mariah που της πήρε τον τίτλο λίγους μήνες πριν, το σοκαριστικό segment με την αποκάλυψη ότι πάντα ήταν η Timeless Toni πίσω από τον χαρακτήρα και φυσικά η νίκη της στην Αυστραλία μας οδηγούν στο Hollywood Ending.

Ήταν μια κόντρα που όλες οι χαρακτηριστικές της στιγμές είχαν μέσα αίμα και οι δύο παλαίστριες φροντίζουν να το θυμάσαι αυτό εξαρχής. Είναι ένα ματς με σχεδόν κινηματογραφική αφήγηση, ένας αγώνας που γυρίζει συνεχώς στα πιο σημαντικά σημεία της κόντρας, έχει πάρα πολλή ένταση και πολύ βίαια spots. Από άποψη storytelling είναι από τα καλύτερα που έχω δει. Σπάνια οι μεγάλες κόντρες μπορούν να έχουν τόσο σπουδαία φινάλε και αυτό είναι ένα από τα καλύτερα που έχουμε δει. Και δυστυχώς όσοι επιχειρήσουν να αντιγράψουν την ίδια συνταγή, δύσκολα θα βρουν τη μαγεία που υπάρχει εδώ.

5. John Cena vs AJ Styles – WWE Crown Jewel Perth

Το ήθελε πολύ ο Cena αυτό το ματς, το ήθελε ο Styles, το αποζητούσαμε και εμείς ως κοινό. Μετά λοιπόν και από την απαίτηση του πρώτου, δύο παλαιστές που μας έχουν χαρίσει παρέα μερικά από τα καλύτερα ματς της καριέρας τους συναντήθηκαν στην Αυστραλία και έδωσαν μια πραγματική παράσταση. Δεν υπάρχει ουσιαστικά ιστορία, μιας και οι δύο έχουν το ρόλο του καλού.

Ωστόσο είναι μια τελευταία συνάντηση μεταξύ του poster boy του Sports Entertainment και του καλύτερου παλαιστή στην ιστορία του TNA και του απόλυτου αφεντικού του Bullet Club. Έτσι θέλησε ο Cena να προλογιστεί ο μεγάλος του αντίπαλος. Ίσως κάποιους να τους ξενέρωσε η εκτεταμένη χρήση κινήσεων άλλων παλαιστών, αλλά αυτό το ματς δεν ήταν ένας απλός αγώνας για το ποιος είναι ο καλύτερος.

Είναι κάτι σαν ταινία που χωρίζεται σε σκηνές. Έχεις τους δύο να μας θυμίζουν τα παλιότερα ματς τους και μετά το σκηνικό γυρίζει στην παρουσίαση της καριέρας τους. Μας θυμίζουν παλιούς τους αντιπάλους, αποτίουν ένα φόρο τιμής σε μεγάλες προσωπικότητες του wrestling και ουσιαστικά δημιουργούν ένα love letter στους οπαδούς του σπορ, τόσο στους πιο mainstream όσο και στους πιο hardcore. Αγώνας με τεράστια σημασία.

4. Will Ospreay vs Hangman Page – AEW Double or Nothing

To AEW έκανε εξαιρετικά τουρνουά φέτος (γρήγορο shout out στο φανταστικό C2 που αν γινόταν νωρίτερα μέσα στη χρονιά θα είχε σίγουρα 3-4 θέσεις στο αφιέρωμα) και αυτός ο τελικός του Owen Hart Cup Final είναι μακράν ο καλύτερος του βραχύβιου θεσμού μέχρι τώρα. Το διακύβευμα είναι ένας αγώνας τίτλου στο All In, το μεγαλύτερο event της χρονιάς και αντιμέτωποι έρχονται δύο παλαιστές όπου κανένας δεν έχει ρόλο κακού.

Από τη μία η νεανική ορμή και ο ενθουσιασμός του Ospreay που θέλει να κερδίσει τον μεγάλο τίτλο και από την άλλη πλευρά ο Hangman, ο καλύτερος χαρακτήρας της εταιρίας, το παιδί που υπήρξε χαμογελαστό και μεθυσμένο, που κέρδισε τον μεγάλο τίτλο και τον έχασε, έχασε επίσης τη χαρά του, είχε μια κόντρα με τον Swerve που τον χάραξε για πάντα και αναζητάει τη λύτρωση μέσα από το να ξεπερνάει τα τραύματά του σε κάθε ματς.

Όταν αυτοί οι δύο χαρακτήρες με αυτό το background και κυρίως αυτές τις ικανότητες, έρχονται αντιμέτωποι στο ring, το αποτέλεσμα δεν μπορεί να είναι άλλο εκτός από επικό. Ο Hangman ακολουθεί τον φρενήρη ρυθμό του Άγγλου, το ματς πηγαίνει παντού γύρω από το ring, ενώ ξεχωρίζουν το staredown τους πριν ορμήσουν ο ένας στον άλλον για να επιχειρήσουν finisher, η εξάντληση του Hangman στο Hidden Blade και ο τέλειος συγχρονισμός τους. Τρομερές στιγμές.

3. Iyo Sky vs Rhea Ripley vs Naomi – WWE Evolution

Αυτό το ματς είναι τόσο καλό που είναι κρίμα ότι μελλοντικά όλοι θα το θυμούνται μόνο για την εξαιρετική ανατροπή στο τέλος και όχι για την ποιότητά του. Ε αυτή η λίστα είπε να κάνει λίγο τη διαφορά. Το φετινό Evolution ήταν εξαιρετικό και φυσικά ένας ακόμη λόγος που το WWE πρέπει να δίνει πιο συχνά το spotlight του στις γυναίκες της εταιρίας.

Προφανώς η εισβολή και το cash in της Naomi που δεν περιμέναμε ήταν μια εξαιρετική έκπληξη και επιστέγασμα του πολύ καλού heel turn της. Επίσης ανανέωσε προσωρινά το women’s division του Raw. Όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε πως μέχρι εκείνο το σημείο, η Rhea και η Iyo δίνουν μακράν το καλύτερο ματς γυναικών για όλο το 2025.

Οι δύο φίλες, αν και έχουν διαφορετικό σωματότυπο, βρίσκουν τρομερή χημεία στο ring και το high flying στυλ της μίας με τη δύναμη της άλλης δένουν σε σημείο που όλο αυτό μοιάζει αψεγάδιαστο. Έχει μια τρομερή ροή γενικά και κάνει το ματς να μοιάζει μεγαλύτερο σε διάρκεια λόγω όλων αυτών των spots που βλέπεις να εξελίσσονται μπροστά σου. Ε βάλε και την ανατροπή με τη Naomi και τότε παίρνεις ένα διαμαντάκι. Iyo και Rhea πρέπει να παλέψουν πολλές φορές ακόμα.

2. Hangman Page vs Jon Moxley – AEW All In

Αν στο μυαλό μου υπάρχουν δύο wrestlers της χρονιάς, αυτοί είναι οι Hangman Page και Jon Moxley. Ο λόγος είναι γιατί και οι δύο είχαν ένα τεράστιο redemption arc και όπως στο παρελθόν με τον Cody Rhodes, τα εκτιμώ πάρα πολύ αυτά. Στο event της χρονιάς για μένα, το All In του AEW οι δύο αυτοί παλαιστές συναντήθηκαν και μας πρόσφεραν κάτι σπουδαίο.

Από τη μία ο απόλυτος κακός, ο άνθρωπος που κλείδωσε το μεγάλο πρωτάθλημα της εταιρίας σε μια βαλίτσα και ζήτησε από τους πάντες να ανταποκριθούν στο επίπεδο του. Και από την άλλη ο άνθρωπος που από τότε που έχασε το πρωτάθλημα, πέρασε μια προσωπική Οδύσσεια. Ο άνθρωπος που έχασε τα πάντα και προσπάθησε να τα διεκδικήσει ξανά, φτάνοντας όμως σε όλο και πιο ακραίο σημείο.

Εκείνο το βράδυ ο Hangman μπήκε και διάλεξε τη βία απέναντι σε έναν άνθρωπο που ζει για ματς με αίμα. Όχι μόνο αρνείται να χάσει, αλλά πρέπει να προσπεράσει μια ολόκληρη αντίπαλη φατρία πριν τελικά έρθει η λύτρωση με τη μορφή του Bryan Danielson και του Swerve Strickland, του μεγάλου του αντιπάλου για να τον βοηθήσουν. Η σκηνή που βγάζει τον τίτλο από τη βαλίτσα και το βλέμμα του Swerve είναι η πιο όμορφη της χρονιάς. Και όλο αυτό σε ένα ματς με καρφιά, τραπέζια, γυαλιά και αλυσίδες που αποτύπωσαν πόσες δυσκολίες έπρεπε να περάσει ο ήρωας της ιστορίας μας για να φτάσει εκεί. Σπουδαία ιστορία, ακόμα πιο σπουδαίος αγώνας.

1. Kyle Fletcher vs Will Ospreay – AEW Revolution

Η ιστορία των δύο πρώην φίλων και μελών της United Empire που ξεκίνησε στα τέλη του 2024 θεωρώ πως είναι μια από τις πιο υποτιμημένες σε όλο το wrestling. Μετά τις ματσάρες του σε Full Gear και World’s End η κόντρα των δύο συνεχίστηκε με τη συμμαχία του Ospreay με τον Omega εναντίον της Don Callis Family και ολοκληρώθηκε στο φετινό Revolution σε ένα ματς σε κλουβί.

Τι ακριβώς να πω για αυτόν τον αγώνα; Οι δύο highflyers όχι απλά δεν περιορίστηκαν με το steel cage, αλλά αντίθετα βρήκαν τρόπους να εκμεταλλευτούν το stipulation και να μας προσφέρουν ίσως το καλύτερο ματς που έχουμε δει με αυτό. Υπάρχουν πλάνα από την έναρξη με τους δύο τους να στέκονται στις άκρες του κλουβιού και να κοιτάζονται αποφασισμένοι που προμηνύουν τι θα επακολουθήσει.

Είναι ένα ματς που ισορροπεί ανάμεσα στη βία και την τεχνική και κάποια spots όπως το Spanish Fly από την κορυφή του κελιού θεωρείς ότι μόνο αυτοί οι δύο μπορούν να τα εκτελέσουν, καθώς είναι οι πιο ταλαντούχοι της γενιάς τους. Ίσως πολλοί να μην το τοποθετούν τόσο ψηλά, όμως το τέλος αυτού του ματς με τον Fletcher να φωνάζει στον Ospreay ότι τον μισεί και τον Άγγλο να τον αποτελειώνει δείχνει γιατί ήταν το κορυφαίο της χρονιάς. Γιατί είχε ποιότητα, εξαιρετική εκτέλεση και φανταστική ιστορία. Θα το θυμόμαστε για χρόνια.

Αυτό ήταν και το τελευταίο μέρος του αφιερώματος στους καλύτερους αγώνες πάλης του 2025. Μπορείτε να μου στείλετε τη γνώμη σας και τα σχόλιά σας και ανανεώνουμε το ραντεβού μας για του χρόνου.

The post Ranking: Τα 10 καλύτερα wrestling matches του 2025 appeared first on anthem.gr.

Ναι, το δεύτερο μέρος είναι εδώ και όπως καταλάβατε κάθε φωτό σε εισαγωγή θα έχει John Cena. O λόγος είναι ότι το 2025 σημαδεύτηκε από το retirement run του καλύτερου που έχουμε δει ποτέ στο ρινγκ. Δυστυχώς είναι μια περίοδος που θα μπορούσε να είναι και καλύτερη. Είχε κάποιες πολύ καλές στιγμές, αλλά γενικά νιώθω ότι ούτε τον είδαμε απέναντι σε όσους θέλαμε, ενώ σε άλλους αντιπάλους δόθηκε περισσότερος χρόνος ή προσοχή απ’ όσο άξιζαν.

Αν σε αυτά προσθέσουμε και το αρκετά αποτυχημένο heel run που στην αρχή είχε ενθουσιάσει τους πάντες, μεταξύ άλλων και του γράφοντος, καταλαβαίνουμε ότι υπήρχαν καλές προθέσεις, πολύ καλές ιδέες, αλλά κακή εκτέλεση. Κάποια από αυτά τα παραδέχθηκε και ο ίδιος ο Cena, ειδικά σε όσα αφορούν τον The Rock και την όλη ιστορία του turn που δεν πήγε πουθενά.

Το νόημα είναι ότι ο ίδιος άφησε πάρα πολλά ματς και ακόμα περισσότερες στιγμές που θα θυμόμαστε, πολύ δυναμικά promos και ένα συγκινητικό φινάλε. Περισσότερα για μένα και τη σχέση που έχω με τον Cena μπορείτε να διαβάσετε εδώ. Όσο για το Ranking, το δεύτερο μέρος του αφιερώματος μας ξεκινάει και πάμε να δούμε ποια ματς επέλεξα για τις θέσεις 20-11!

20. Cody Rhodes vs Seth Rollins – WWE Crown Jewel Perth

Αν και δεν μπορώ να το βάλω δίπλα στην τριλογία τους πριν τρία χρόνια, αυτό το ματς έδειξε σε μεγάλο βαθμό πως η χημεία των Cody Rhodes και Seth Rollins δεν χάθηκε ποτέ. Κάθε τους συνάντηση μοιάζει διαφορετική, αλλά η ιστορία είναι ίδια. Στο Crown Jewel αν και το ματς είναι για αυτόν τον υπερμεγέθη τίτλο με το όνομα του event, η ουσία ήταν πολύ μεγαλύτερη.

Αυτή τη φορά δεν μάχονταν δύο εχθροί, αλλά δύο άνθρωποι που είχαν συμμαχήσει πριν έναν χρόνο, είχαν κερδίσει τον απόλυτο κακό της εταιρίας, αλλά πλέον ο Seth έμοιαζε να έχει γυρίσει στις παλιές του συνήθειες όσο ο Cody κρατούσε σταθερές τις αξίες του. Το αποτέλεσμα φυσικά ήταν αυτό που αναμέναμε. Ένα ματς με τρομερό pacing, φοβερά near falls και τον Seth να καταφέρνει επιτέλους να υπερισχύσει του μεγάλου του αντιπάλου.

19. Darby Allin, Roderick Strong and The Conglomeration vs Death Riders – AEW Dynamite Blood and Guts

Το πρόβλημα που είχα πάντα με τα Blood and Guts έναντι των Wargames ήταν ότι έμοιαζαν πιο χαοτικά. Το κλουβί ήταν μεγαλύτερο, η βία ήταν περισσότερη και κάπου ανάμεσα στα spots χανόσουν. Ε λοιπόν όχι φέτος. Αυτή τη φορά το Blood and Guts ήταν πολύ καλύτερο και πιο ισορροπημένο σε σχέση με άλλες χρονιές. Ο Darby Allin είναι πλέον συνηθισμένος στο να κάνει ακρότητες, ενώ ο Roderick Strong δίνει πολλή σταθερότητα, αν και απόλυτος πρωταγωνιστής γίνεται ο Kyle O’ Reilly.

Ο O’ Reilly είναι πραγματικά υπέροχος σε όλη την κόντρα με τον Moxley που προσπαθεί πολύ να τον ανεβάσει όπως έκανε και με άλλους σταρ φέτος. Ταυτόχρονα και οι πιτσιρικάδες των Death Riders δείχνουν ό,τι αξίζουν. Τα spots πέφτουν βροχή, η βία είναι ένα κλικ κάτω από πέρυσι και αυτό βοηθάει, η μία φατρία φέρνει ωμή βία και οι αντίπαλοι φέρνουν τεχνική. Το αποτέλεσμα φυσικά είναι ένα ματς όπου όλοι έχουν ρόλο, όλοι έχουν στιγμές

18. Motor City Machine Guns vs DIY vs Street Profits – WWE Smackdown

Τεράστιο έγκλημα ότι σε μια Wrestlemania με δύο βραδιές, αυτό το ματς δεν βρήκε χώρο στην κάρτα. Οι τρεις ομάδες μάλλον το πήραν πατριωτικά και φρόντισαν να μας δώσουν ένα φοβερό TLC από τα παλιά, έχοντας βέβαια και την άνεση του χρόνου μαζί τους. Οι Motor City Machine Guns έφεραν την εμπειρία, οι Street Profits την ενέργεια και οι DIY λειτούργησαν ως συνδετικός κρίκος σε όλο αυτό.

Τα spots με τις σκάλες είναι φανταστικά, αν και σε κάποια φάση έχουμε το απίστευτο σκηνικό με τον Montez Ford να χρησιμοποιεί το τεχνητό πόδι ενός οπαδού στις πρώτες σειρές που του το έδωσε. Η χημεία πάντως είναι τρελή και τα τραπέζια με τις καρέκλες προσθέτουν το αλατοπίπερο σε ένα ματς με τρελό ρυθμό που αποτίει φόρο τιμής και στα θρυλικά TLC των Hardys/Dudleys/Edge and Christian. Στη Wrestlemania θα έκλεβε τη βραδιά.

17. Will Ospreay and Swerve Strickland vs Young Bucks – AEW All In

Τι να πω εγώ για αυτό το ματς που να μην έχει γραφτεί; Από τη μία οι Young Bucks, μία από τις κορυφαίες tag teams με μοναδική ικανότητα να βρίσκει χημεία με κάθε ομάδα απέναντί της. Από την άλλη οι Swerve και Ospreay, δύο από τους καλύτερους παλαιστές της σημερινής εποχής. Αν και υπήρχε ο τίτλος των Bucks ως EVPs, στην πραγματικότητα λειτούργησε σαν ένα μεγαλύτερο statement.

Η αθλητικότητα όλων των εμπλεκόμενων, η ταχύτητα με την οποία λειτουργούν και η φαντασία που έχουν κατά τη διάρκεια του ματς δημιουργούν έναν εκρηκτικό συνδυασμό. Υπάρχουν κάποια σημεία στο ματς που χρειάζεται να πάρεις ανάσα να χωνέψεις τι ακριβώς ήταν αυτό που είδες και να το επεξεργαστείς. Το happy ending της ιστορίας μπροστά σε ένα τεράστιο κοινό λειτουργεί σαν λύτρωση. Απλά υπέροχο.

16. Hangman Page vs Kyle Fletcher – AEW All Out

Αυτό το ματς με κέρδισε λίγο υπόκωφα. Ήρθε σε μια πολύ μεταβατική περίοδο όπου οι Swerve και Ospreay είχαν βγει νοκ άουτ και ο Hangman ήθελε έναν δυνατό αντίπαλο για το επερχόμενο All Out. Enter Kyle Fletcher. Ο νεαρός Αυστραλός που είχε κερδίσει πρόσφατα το TNT Championship πήγαινε για την απόλυτη έκπληξη και να γίνει διπλός πρωταθλητής.

Δεν τα κατάφερε, αλλά ο αγώνας μας έδειξε πάρα πολλά πράγματα. Πρώτον ότι ο Hangman Page είναι μάλλον ο καλύτερος άνδρας παλαιστής αυτήν την περίοδο, έχοντας βρει χημεία με κάθε αντίπαλο. Δεύτερον ο Fletcher είναι ένας από τα μεγαλύτερα ταλέντα αυτή τη στιγμή με φοβερό μέλλον μπροστά του. Ήταν ένα ματς με πολύ δυνατά χτυπήματα και που σταματούσε στα σωστά σημεία, μεγάλο σε διάρκεια χωρίς να κάνει κοιλιά. Σίγουρα όχι το τελευταίο μεταξύ των δύο.

15. The Wyatt Sicks vs Andrade and Rey Fénix vs #DIY vs Fraxiom vs Motor City Machine Guns vs The Street Profits – WWE Summerslam

Σε αντίθεση με τη Wrestlemania, το WWE δεν την πάτησε με τους tag team τίτλους στο Summerslam και φρόντισε το TLC για τους tag team τίτλους να βρει θέση στην κάρτα. Οι ίδιες ομάδες συμμετείχαν συν τους εξαιρετικούς ανερχόμενους Fraxiom, τους εντυπωσιακούς Andrade και Rey Fenix και τους Wyatt Sicks που πρόσφεραν σκληράδα και δύναμη.

Αν και ακούγεται πολύ χαοτικό, το αποτέλεσμα είναι απίστευτο. Οι Wyatt Sicks δίνουν μια πιο σκοτεινή ατμόσφαιρα, οι Fraxiom και οι δύο Μεξικάνοι φέρνουν περισσότερα high flying spots, οι συνδυασμοί μεταξύ των έξι ομάδων είναι εκρηκτικοί. Είναι τόσο πλούσιο που ανά σημεία πρέπει να διαλέξεις που θα εστιάσεις και να χάσεις άλλα εντυπωσιακά πράγματα γύρω από το ring. Ένα ματς γεμάτο ωραίες στιγμές που θα σε εντυπωσιάσει και δε θα σε κάνει σε κανένα σημείο του να το βαρεθείς.

14. CM Punk vs Seth Rollins vs Roman Reigns – WWE Wrestlemania 41

Ήμουν αρκετά κατά του να λάβει χώρα η συγκεκριμένη ιστορία θεωρώντας πως και οι τρεις πάνε χαμένοι σε μια μεταξύ των κόντρα. Εν μέρει ισχύει, ωστόσο το main event της πρώτης βραδιάς της Wrestlemania μας έδωσε ένα πραγματικά σπουδαίο ματς. Ο Roman Reigns λειτουργεί σαν ο ιδανικός glue guy ανάμεσα σε Punk και Rollins που κατά τη γνώμη μου δεν είχαν ιδιαίτερη χημεία και το αποτέλεσμα είναι ένα από τα πιο εντυπωσιακά triple threat matches των τελευταίων χρόνων.

Η ομορφιά είναι στις ιστορίες που έχουν ο ένας με τον άλλον. Η ένταση μεταξύ Punk και Seth, η διαχρονική κόντρα Seth με Roman και η διαφορά φιλοσοφίας μεταξύ Punk και Roman. Σε πάρα πολλά σημεία νιώθεις την ένταση, το μίσος και τον κρυφό σεβασμό που έχουν ο ένας για τον άλλον. Οι τρεις τους φρόντισαν να δώσουν μια μοναδική παράσταση και ένα φοβερό τέλος που ειδικά στην κόντρα των δύο πρώην μελών της Shield θα συμβάλλει πολύ μελλοντικά. Ή μάλλον αυτό ελπίζω. Όπως και να ‘χει, είναι σπουδαίος αγώνας.

13. Kyle Fletcher vs Mike Bailey – AEW Dynamite Winter Is Coming

Ένα μεγάλο κακό του Continental Classic είναι ότι γίνεται Δεκέμβρη και έχει ματσάρες που δεν προλαβαίνω να βάλω στα τοπ της χρονιάς. Αυτό το ματς ωστόσο βρήκε μια θέση στη λίστα, γιατί είναι ένας από τους πιο καθαρούς αγώνες της χρονιάς. Όχι παρεμβάσεις, είκοσι λεπτά χρόνος και δύο από τους καλύτερους νέους παλαιστές της εποχής τους να μάχονται μέχρι τελικής πτώσης.

Το C2 είναι ο ορισμός του τουρνουά που δεν χρειάζεσαι πολλή ιστορία, απλά βάζεις wrestlers με τελείως διαφορετικά στυλ και βλέπεις τις κόντρες τους. Οι κλωτσιές, το high flying στυλ και η εκρηκτικότητα του Bailey βρήκαν την τέλεια ισορροπία με τη δύναμη και το timing που έχει στις κινήσεις του ο Fletcher. Προσωπικά αγαπάω τέτοια ματς που οι δύο αντίπαλοι τα δίνουν όλα με συνεχή counters και γρήγορο ρυθμό, οπότε δε γινόταν να μη μπει στη φετινή λίστα.

12. Kenny Omega and Will Ospreay vs Konosuke Takeshita and Kyle Fletcher – AEW Grand Slam Australia

Ήταν λίγο κακογραμμένο και απότομο το πως οι πρώην εχθροί Omega και Ospreay αποφάσισαν να συμμαχήσουν, ωστόσο το ματς των δύο πρώην πρωτοκλασάτων μελών της Don Callis Family απέναντι στα τωρινά της αστέρια ήταν φανταστικό. Πάτησε μάλιστα στις ήδη υπάρχουσες κόντρες Omega/Takeshita και Ospreay/Fletcher που επίσης μας είπαν εξαιρετικές ιστορίες φέτος.

Το ταλέντο υπάρχει περίσσιο σε αυτό το ματς και η χημεία όλων των παλαιστών μεταξύ τους είναι αδιαμφισβήτητη. Τα counters και τα transitions βγαίνουν πολύ γρήγορα και φυσικά, τα spots με high flying κινήσεις αποτελούν το highlight και σε κάθε σημείο του νιώθεις πως όλο αυτό είναι κάτι τόσο ξεχωριστό και τόσο μοναδικό που απλά σε παρασύρει στη δίνη του. Σπάνια θα δούμε ένα tag team match που θα υπάρχει τόση έκρηξη και τόση χημεία χωρίς έστω μία από τις δύο ομάδες να είναι tag team. Αλλά όταν έχεις τόσο εξαιρετικούς παλαιστές, πως να πάει κάτι λάθος;

11. Konosuke Takeshita vs Kenny Omega – AEW Revolution

Είχαν ξανασυναντηθεί αυτοί οι δύο στο παρελθόν, ωστόσο αυτή τη φορά υπήρχε μια μεγάλη διαφορά. Στο Revolution της φετινής χρονιάς ο Omega δεν είχε απέναντι του τον άγουρο Takeshita του DDT, αλλά έναν ανερχόμενο σταρ που το στυλ πάλης του θυμίζει πολύ τον ίδιο. Αναμενόμενα λοιπόν αυτή η κόντρα και το συγκεκριμένο ματς ήταν μάλλον η τελική εξέταση για τον Ιάπωνα ότι ανήκει σε αυτό το επίπεδο.

Φυσικά και τα κατάφερε. Ο Omega είναι το απόλυτο μέτρο σύγκρισης και βρήκε απέναντι του έναν παλαιστή που μπόρεσε να τον κοιτάξει στα μάτια κι ας έχασε. Ήταν ένα σκληρό ματς, με wrestling της ιαπωνικής σχολής με πολύ δυνατά χτυπήματα, πολλά V triggers, αρκετά powerbombs και φυσικά ένα φινάλε με εκρηκτικό ρυθμό και υπέροχα near falls. Σπουδαίος αγώνας αν και ήθελα λίγο καλύτερο τέλος.

Αυτό ήταν και το δεύτερο μέρος του αφιερώματος μας για τα καλύτερα ματς της χρονιάς. Κάπου εδώ αποχαιρετούμε το Ranking για το 2025 και τα λέμε τις πρώτες μέρες του 2026 με την πρώτη δεκάδα!

The post Ranking: Τα 30 καλύτερα wrestling matches του 2025, Θέσεις 20-11 appeared first on anthem.gr.

To 2024 τελείωσε και όπως πάντα είμαι εδώ για να σας προσφέρω την τελική δεκάδα των καλύτερων ματς που είδα στο pro wrestling φέτος. Το World’s End του AEW που έκλεισε τα events της χρονιάς ήταν αρκετά καλό, αλλά δεν είχε τη ματσάρα που θα τρύπαγε τη δεκάδα. Επίσης όπως είπα στο πρώτο άρθρο, αυτή η λίστα βασίζεται σε προσωπικές επιλογές και προσωπικά δε διαχωρίζω εταιρίες ή οτιδήποτε. Βλέπω και κρίνω τις ιστορίες και τα ματς που μου αρέσουν.

Η μέρα που ανεβαίνει το άρθρο είναι σημαδιακή, καθώς το βράδυ έχουμε το ντεμπούτο του Raw στο Netflix. Σίγουρα για την Αμερική είναι σπουδαίο, αλλά θεωρώ πως η συμφωνία για μεταφορά του περιεχομένου του WWE και των live αναμεταδόσεων των premium live events και των εβδομαδιαίων προγραμμάτων του στο Netflix σε παγκόσμια κλίμακα είναι ακόμα πιο σημαντική.

Εξαιρετικά σημαντική για ανθρώπους όπως εγώ που μεγαλώσαμε με κάκιστα links, να προσπαθούμε να δούμε μεγάλες στιγμές σε Wrestlemania τη στιγμή που συνέβαιναν και να παρακαλάμε να μην κολλήσει το live. Βραδιές με το φίλο Μιχάλη να ανταλλάσσουμε links και να συζητάμε τι παίχτηκε σε κάθε ματς ελπίζοντας ότι ο άλλος δεν είναι ένα με δύο λεπτά πίσω. Ελπίζω το Netflix να υποστηρίξει όλο αυτό το εγχείρημα χωρίς τεχνικά προβλήματα, γιατί είναι μια σπουδαία κίνηση. Ανυπομονώ πραγματικά.

Anyway ελπίζω να έχουμε μία εξίσου καλή χρονιά για το pro wrestling το 2025 και πάμε να δούμε τα δέκα καλύτερα ματς του 2024 κατά τη γνώμη μου.

10. Roman Reigns, The Usos (Jey Uso and Jimmy Uso), Sami Zayn and CM Punk vs The Bloodline – Survivor Series: WarGames

Υπάρχει μία ατμόσφαιρα στα Wargames του WWE που δύσκολα θα τα βρεις σε άλλη εταιρία. Ίσως η καλύτερη εποχή τους από άποψη πάλης να ήταν την περίοδο του NXT, όμως νομίζω ότι στο main roster οι ιστορίες είναι αρκετά ανώτερες. Η επιστροφή του Roman Reigns σήμαινε και σταδιακή επανένωση της original Bloodline απέναντι στην Bloodline από το Tem εεεε την Bloodline του Solo Sikoa. Αυτός ο εμφύλιος ήταν φτιαγμένος για επικά αποτελέσματα.

Ίσως το χτίσιμο της ιστορίας με την επανένωση των Usos και το σενάριο με τον Sami να ήταν κάπως βιαστικό (Crown Jewel και Σαουδική Αραβία ευχαριστούμε και για αυτό), αλλά τελικά τα teasers για Rollins και η προσθήκη του CM Punk μέσω του Paul Heyman βοήθησαν πολύ στο να τοποθετηθούν τέλεια τα πιόνια στη σκακιέρα. Το ματς φυσικά ήταν αντάξιο των προσδοκιών μας. Πολλή βία, αρκετό ξύλο, τραπέζια να σπάνε, εντυπωσιακές εναέριες κινήσεις, τρομερά call backs από τους Usos, δυνατό storytelling από Punk και Roman και πάρα πολλοί σπόροι που φυτεύτηκαν για μελλοντικές ιστορίες. Κανείς δεν κάνει Wargames όπως το WWE.

9. Pac vs Will Ospreay – AEW All Out

Αυτό το ματς θα μπορούσε να λάβει χώρα στο All In λίγες μέρες πίσω μιας και θα ήταν και οι δύο παλαιστές στη χώρα τους, ωστόσο σοφά προτιμήθηκε το All Out ως πρώτη υπεράσπιση του Ospreay σαν International champion. Ο λόγος είναι ότι ο Pac ήταν σε μια πολύ καλή φάση της καριέρας του, είχε κερδίσει τίτλο στο All In και επίσης πρόκειται για έναν από τους πιο αξιόπιστους παλαιστές, όταν θες κάποιον να σου δώσει ματσάρα.

Μέρος ενός πραγματικά σκοτεινού PPV, αυτός ο αγώνας ήταν σχεδόν αδύνατον να μας απογοητεύσει αν αναλογιστούμε τους δύο παλαιστές που τον απαρτίζουν. Δεν έχει πολλά στοιχεία από το βρετανικό στυλ πάλης, αλλά συνδυάζει γρήγορες κινήσεις, λαβές, highflying και φανταστικά counters και ως συνήθως ένα εκρηκτικό τελικό πεντάλεπτο με τον Ospreay να κάνει ένα φανταστικό pin. Όπως είπαμε: Αν θες να είσαι σίγουρος για ματσάρα, ο Pac και ο Ospreay είναι εγγύηση.

8. Will Ospreay vs Kyle Fletcher – AEW Full Gear

Θα πω την απόλυτη αλήθεια. Στην αρχή κάπως με είχε ξενερώσει το heel turn του Kyle Fletcher. Θεωρούσα πως η καλύτερη επιλογή θα ήταν η επιστροφή του Mark Davis και η απόσχιση των Fletcher/Ospreay από την Don Callis Family προκειμένου να δούμε την United Empire στο AEW. Το turn αυτό προφανώς σήμαινε ότι οι δύο πρώην κολλητοί θα γινόντουσαν πλέον εχθροί. Όμως το ματς τους στο Full Gear απέδειξε ότι τελικά η ανεξαρτητοποίηση του Αυστραλού μόνο καλό θα του έκανε.

Με διαφορετικό λουκ σε gear και μαλλί, αλλά εξίσου τεράστια ικανότητα μέσα στο ρινγκ, πήρε τον Ospreay και μας πρόσφεραν ένα από τα πιο εντυπωσιακά ματς όλης της χρονιάς. Παντού έβλεπες στοιχεία storytelling είτε από την Ιαπωνία είτε από το AEW, οι κινήσεις ήταν επικίνδυνες, αλλά άκρως εντυπωσιακές και το τέλος αρκετά συγκινητικό με τον Kyle να παίρνει τη μεγαλύτερη νίκη της καριέρας του. Στο World’s End ήταν επίσης εξαιρετικοί, όμως τη μαγεία του Full Gear ήταν δύσκολο να την αγγίξουν. Αν δεν κάνουν κάτι τρομερά λάθος, είναι ασφαλές να πούμε πως το μέλλον ανήκει όχι μόνο στον Ospreay, αλλά και στον Fletcher.

7. Cody Rhodes vs AJ Styles – WWE Backlash France

Ο Cody Rhodes κέρδισε τον μεγάλο τίτλο στη Wrestlemania και πάντα μετά από μια νίκη που περιμέναμε καιρό, θες κάποιον πολύ αξιόπιστο παλαιστή για την πρώτη κόντρα. Όπως με τον Roman Reigns το 2016, έτσι και εδώ επιλέχθηκε πολύ σωστά ο AJ Styles, ένας άνθρωπος που θεωρώ αδύνατον να δώσει στο ρινγκ έστω και μέτριο ματς. Ο Styles αξίζει τεράστιο σεβασμό για το γεγονός ότι στα 47 του είναι σε καλύτερη κατάσταση από ποτέ σωματικά και το εξαιρετικό κοινό του Backlash στη Γαλλία υποδέχθηκε με ενθουσιασμό τους δύο αθλητές.

Εκείνοι φρόντισαν να αποζημιώσουν και εκείνους και εμάς με έναν από τους πιο εντυπωσιακούς αγώνες της καριέρας τους, την επιτομή του τι μπορεί να κάνει το στυλ πάλης του WWE όταν είναι στα καλύτερα του. Απίστευτες κινήσεις, άψογη χημεία, οριακά ποιητικό storytelling και ένα τέλειο κοινό να τα πλαισιώνει όλα αυτά από πριν ξεκινήσει το ματς με τραγούδια και συνθήματα. Ήταν ο τέλειος αντίπαλος για τον Rhodes ο Styles και έδωσε την καλύτερη πρώτη υπεράσπιση στον Cody.

6. Will Ospreay vs Ricochet vs Konosuke Takeshita – AEW WrestleDream

Νομίζω ότι το triple threat ως ματς αρχίζει και ξαναβρίσκει τη μαγεία του τα τελευταία χρόνια. Για πολύ καιρό μόνο το Lesnar/Rollins/Cena του 2015 μπορούσε να απειλήσει τα Triple H/Shawn Michaels/Benoit και το υπέρτατο Styles/Daniels/Samoa Joe. Όμως τόσο το NXT όσο και το WWE με τα Reigns/Bryan/Edge το 2021 και Sheamus/McIntyre/Gunther το 2023 έφτασε κοντά στο να μιλάμε για τα καλύτερα triple threat matches όλων των εποχών.

Το AEW στο WrestleDream έβαλε τρεις εξαιρετικούς παλαιστές με φανταστική χημεία μεταξύ τους σε ένα τέτοιο ματς και το αποτέλεσμα δε μπορούσε παρά να είναι εξίσου εκπληκτικό. Είτε σε ζευγάρια, είτε και οι τρεις μαζί, οι τρεις αθλητές δίνουν σεμινάριο στο πως ανακατεύεις διαφορετικά στυλ πάλης σε μια πανδαισία κινήσεων, δυνατών χτυπημάτων, πολύ γρήγορων εναλλαγών που σε κάνει συνέχεια να αναρωτιέσαι ποιος θα κερδίσει τελικά. Αν είχε καθαρό τέλος, πιστεύω θα ήταν στην πεντάδα.

5. Drew McIntyre vs CM Punk – WWE Summerslam/WWE Bash In Berlin/WWE Bad Blood

Μου αρέσει πολύ στις ετήσιες λίστες μου να συμπεριλαμβάνω τριλογίες ή ολόκληρες κόντρες. Αν έπαιρνες τα ματς ένα προς ένα, ίσως το πρώτο και το τρίτο να έμπαιναν στη δεκάδα, αλλά όλη η κόντρα αξίζει χαλαρά την πεντάδα. Είναι το δεύτερο παράδειγμα φέτος όπου βλέπεις δύο παλαιστές να μην τηρούν απλώς ένα σενάριο, αλλά να πιστεύουν πραγματικά όσα λένε, να θέλουν να πονέσουν ο ένας τον άλλον, να σε κάνουν να νιώθεις ότι πραγματικά μισιούνται (στην περίπτωσή τους ίσως και να ισχύει).

Στον Drew έχω πραγματικά μεγάλη αδυναμία και θεωρώ ότι ως heel και στα social media και στο μικρόφωνο έδωσε μια πραγματική παράσταση σε αυτήν την κόντρα. O Punk μπόρεσε και ακολούθησε τον ρυθμό τόσο στις κατά ριπάς προσβολές όσο και στα ματς και μας πρόσφεραν έναν πολύ καλό αγώνα στο Summerslam και το καλύτερο και πιο βίαιο Hell In A Cell των τελευταίων χρόνων. Προσωπικά είχα κάποιες ενστάσεις με την πορεία που πήρε η κόντρα, θα προτιμούσα να μην υπήρχε αυτή η ηλίθια ιστορία με το βραχιολάκι, αλλά στο τέλος της ημέρας και ο Σκωτσέζος και ο Punk βγαίνουν κερδισμένοι και μας χαρίζουν μία από τις καλύτερες κόντρες των τελευταίων χρόνων. Πιστεύω θα κάνουν μεγάλα πράγματα μέσα στο 2025.

4. Swerve Strickland vs Bryan Danielson – AEW All In

Η επιστροφή του Bryan Danielson στο ρινγκ πριν μερικά χρόνια ήταν ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα της δεκαετίας. Τόσο στο WWE όσο και στο AEW είχε δύο καταπληκτικά runs είτε ως πρωταθλητής είτε ως ένα πολύ σημαντικό όνομα στο ρόστερ. Στο AEW ωστόσο είχε και την ευκαιρία για ένα ενθουσιώδες κλείσιμο στην full time καριέρα του. Στο μεγαλύτερο event της εταιρίας για φέτος, μπροστά στο θρυλικό στάδιο του Wembley, ο Danielson συνάντησε τον πρωταθλητή Swerve Strickland για το AEW World Championship.

Όμως ο Danielson έβαλε έναν ακόμα όρο. Αν έχανε, θα αποσυρόταν. Ο Swerve αν και ήταν περισσότερο tweener εκείνη την περίοδο, παίζει εξαιρετικά το ρόλο του κακού της ιστορίας και βάζει στο παιχνίδι και την οικογένεια του Bryan που καθόταν στα πρώτα καθίσματα. Οι δυο τους δεν μας προσφέρουν ένα από τα καλύτερα ματς της χρονιάς, αλλά ένα αριστούργημα με συνεχείς ανατροπές, πολλή συγκίνηση, τεράστια ποικιλία κινήσεων και ένα από τα καλύτερα φινάλε που έχω δει ποτέ. Ήταν η αρχή του τέλους για την full time καριέρα του Bryan και δε θα μπορούσε να γίνει καλύτερη από το ματς με την αποκάλυψη που λέγεται Swerve.

3. MJF vs Will Ospreay – AEW Dynamite

Κάποιες φορές θέλεις να δεις δύο από τους καλύτερους παλαιστές της γενιάς τους να παλεύουν. Ωστόσο η ιδέα του να βάλουν τον MJF σε μια φάση που δεν είχε κάποια κόντρα και τον Ospreay στη μέση ενός πολύ εκρηκτικού 2024 για τον ίδιο, ήταν μια φανταστική ιδέα. Μάλιστα όπως είχε γίνει και στην κόντρα του MJF με τον CM Punk στο παρελθόν, το πρώτο ματς δεν συνέβη σε PPV, αλλά σε εβδομαδιαίο επεισόδιο του Dynamite.

Και όπως και σε εκείνο το ματς, οι δύο παλαιστές πήραν σχεδόν μια ώρα και μας έδωσαν ένα υπέρτατο classic. Για μένα ο Ospreay είναι αυτή τη στιγμή ο καλύτερος στον κόσμο και ο MJF είναι από τους καλύτερους στο να προσαρμόζεται στο στυλ του αντιπάλου του. Κοροϊδεύει το high flying στυλ άλλων παλαιστών, αλλά μπορεί να το εξυπηρετήσει εξαιρετικά και ο ίδιος. Αυτό το ματς ήταν καλύτερο από το αντίστοιχο στο All In, γιατί μέσα σε μία ώρα δε σε κάνουν ποτέ να βαρεθείς, χτίζουν διαρκώς μια ιστορία με payoffs που θα σου δώσουν αργότερα και μας προσφέρουν μερικά από τα καλύτερα spots της χρονιάς. Επίσης το φινάλε με το pin λίγα δευτερόλεπτα πριν το τέλος ήταν φανταστικό.

2. Cody Rhodes vs Roman Reigns – WWE Wrestlemania XL

Επιτέλους το ματς που είδαμε τον Cody να τελειώνει την ιστορία. Τα έγραψα πολύ αναλυτικά στο αφιέρωμά μου λίγες μέρες μετά, αλλά θα τα επαναλάβω στο Ranking για το τέλος του 2024. Αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο και σημαντικότερο main event της Wrestlemania, αντάξιο του hype που υπήρξε. Αν το πάρουμε καθαρά παλαιστικά ίσως το ματς των Rhodes και Reigns την προηγούμενη χρονιά να ήταν ένα κλικ ανώτερο.

Αλλά το τελευταίο δεκάλεπτο του φετινού τους αγώνα είναι έπος βιβλικών διαστάσεων. Βλέπεις τόσους σταρ να εμφανίζονται και τόσες ιστορίες των τελευταίων μηνών να περνάνε μπροστά από τα μάτια σου. Ο Jimmy και o Jey Uso, τον Solo Sikoa με τον τεράστιο John Cena, τον Rollins να προσθέτει το λιθαράκι του στην διαχρονική έχθρα του με τον Roman, τον Rock και τον θρύλο Undertaker που μας έκανε να παγώσουμε με το που ακούστηκε η θρυλική καμπάνα.

Και όλα αυτά ενώ παίζουν με την ψυχολογία σου από την προηγούμενη χρονιά (και την προηγούμενη βραδιά) κάνοντας σε να νομίζεις ότι ο Cody θα χάσει. Αναστενάζεις στα τεράστια kick out, ειδικά στο σημείο με τον Solo, και ουρλιάζεις όταν επιτέλους κερδίζει. Τεράστιο main event, τρομερός Cody Rhodes και μεγάλο respect στον Roman Reigns. Το απόλυτο storytelling για φέτος.

1. Will Ospreay vs Bryan Danielson – AEW Dynasty

Εδώ και αρκετή ώρα είμαι πολύ θετικός οπότε θα βγάλω λίγη κακία. Η μεγαλύτερη βλακεία που βλέπω να αναμασιέται στο Ίντερνετ είναι το “What’s the story behind the match?”. Αναμασιέται από ανθρώπους που βλέπουν σχεδόν αποκλειστικά WWE, επειδή τώρα υπάρχει ο Triple H που γράφει μερικές εξαιρετικές ιστορίες και την είδαν μεγάλοι φανς του storytelling όταν πριν λίγα χρόνια έχαφταν ό,τι παπαριά τους σέρβιρε ο Vince McMahon.

Ναι, και εγώ εκθείασα τις ιστορίες πιο πάνω, αλλά κάποιες φορές θέλουμε έναν αγώνα wrestling χωρίς πομπώδες storytelling, ένα απλό ματς μεταξύ δύο παλαιστών για να μάθουμε όλοι το ποιος είναι ο καλύτερος. Χρειάζεται απλά να βγει ο Bryan Danielson, ίσως ο καλύτερος παλαιστής που έχουμε δει ποτέ και να κοιτάξει τον Will Ospreay που φέτος μόνο ματσάρες μας έχει δώσει.

Δύο άνθρωποι που αρνούνται να βγάλουν κακό ματς, δύο μάστορες της τέχνης του pro wrestling, δύο συγκλονιστικοί παλαιστές συναντήθηκαν στο Dynasty χωρίς κάποια ιδιαίτερη ιστορία. Απλά για να δουν ποιος από τους δύο θα κερδίσει. Θες τεχνικές λαβές; Έχουμε. Θες συνεχείς ανατροπές και wrestling στο έδαφος; Έχουμε. Θες high flying και συγκλονιστικές κινήσεις σε κάθε μεριά του ρινγκ; Έχουμε. Θες ένα εκρηκτικό τελευταίο πεντάλεπτο με τους δύο οριακά να κάνουν μαγικά και κινήσεις που θυμίζουν Dragon Ball (χωρίς την κακή μεταγλώττιση); Φυσικά υπάρχει κι από αυτό! Ένας από τους κορυφαίους αγώνες όλων των εποχών, ένα ματς που δε μπορούσα να πιστέψω ότι βλέπω. Τυχεροί που το ζήσαμε.

Σας ευχαριστώ πολύ για την υποστήριξη και στο φετινό αφιέρωμα για τις απόψεις, τις διορθώσεις και τα σχόλιά σας!

The post Ranking: Τα 10 καλύτερα wrestling matches του 2024 appeared first on anthem.gr.

Κεφάλαιο 1: Η φυγή

Ιανουάριος 2014. Το πρώτο pay per view της χρονιάς για το WWE είναι γεγονός με το πάντα ενθουσιώδες Royal Rumble. Σε ένα ιστορικά κακό ματς, ο CM Punk μπαίνει πρώτος και μετά από 49 λεπτά και ενώ είναι στους τελευταίους τέσσερις, αποκλείεται. Και μάλιστα από παλαιστή που δεν είναι στο ματς, γιατί αυτή είναι η φάση ώρες ώρες. Το επόμενο βράδυ ο Punk ειδοποιεί τους ανώτερους του στο WWE ότι πολύ απλά φεύγει από το Raw, γεια χαραντάν, λακιαφί.

3 Μαρτίου 2014. Δύο μήνες μετά, το Raw γίνεται στο Σικάγο. Την πόλη, από την οποία κατάγεται ο Punk. Δε γινόταν να μην εμφανιστεί. Προσωρινό ήταν λέγαμε όλοι, πάει πέρασε. Ο Punk δεν εμφανίζεται ποτέ. Τα πράγματα δείχνουν να είναι σοβαρά. Τι είχε γίνει όμως; Τι οδήγησε έναν από τους καλύτερους pro wrestlers αυτής της γενιάς να φύγει από την πιο διάσημη εταιρία πάλης;

Κεφάλαιο 2: Η άνοδος στην κορυφή

Το ημερολόγιο γράφει 2011. Το συμβόλαιο του CM Punk με το WWE τελειώνει. Ο Phil Brooks είχε γίνει πολύ μεγάλο όνομα στο Ring of Honor έχοντας εξαιρετικά storylines, ένα μικρό αλλά τρομερό reign ως παγκόσμιος πρωταθλητής που σημαδεύτηκε από το πρώτο Summer of Punk και φυσικά απίστευτες ματσάρες. Στο WWE από την άλλη τα πράγματα δεν πήγαιναν εξίσου καλά. Συχνά το push του στο ECW κοβόταν, τρία μικρά reigns με παγκόσμιο τίτλο απέτυχαν να κάνουν όσα έκανε ένα μόλις 55 ημερών στο ROH και ο ίδιος έκανε storylines καταδικασμένα για αποτυχία να δουλέψουν, ενώ είχε μια εξαιρετική κόντρα με τον Jeff Hardy, χωρίς όμως να κερδίζει κάτι περισσότερο.

Το 2011 βλέποντας πως μάλλον δε θα ανέβει περισσότερο στην εταιρία, είχε πάρει την απόφαση να φύγει. Το WWE ωστόσο πίστευε ακόμη σε εκείνον και εν τέλει ο Vince McMahon, ο άνθρωπος πίσω από όλα τα καλά και τα κακά του brand αυτού, έκανε κάτι που κανείς δεν περίμενε. Σε μια εταιρία που ακόμα και σήμερα τα promos της δείχνουν ψεύτικα, με σενάριο γραμμένο κυρίως από άσχετους με το wrestling συγγραφείς και που καμία κόντρα δε σου εξάπτει τη φαντασία, ο Vince McMahon είπε όχι. Αυτή τη φορά θα δημιουργήσουμε κάτι ξεχωριστό. Τότε πήρε την απόφαση που έμελλε να μας φέρει μια από τις καλύτερες κόντρες και ένα από τα καλύτερα ματς της δεκαετίας.

Κεφάλαιο 3: Η κόντρα που άλλαξε τα πάντα

Ο Punk είναι πρώτος contender για το παγκόσμιο πρωτάθλημα του John Cena. Συμπτωματικά το επόμενο pay per view λαμβάνει χώρα την τελευταία μέρα του συμβολαίου του Punk και ταυτόχρονα στην πατρίδα του, το Σικάγο, την πόλη που τον αγαπάει όσο καμία άλλη. Ο McMahon έχει πάρει την απόφαση του για να πείσει τον Punk να ανανεώσει. Του δίνει ένα μικρόφωνο και εκείνος λέει όσα ήθελε να πει. Το λεγόμενο pipebomb κάνει πάταγο. Δεν ξέρω πόσα παιδιά μέχρι σήμερα είδαν και αγάπησαν το wrestling λόγω αυτού.

Ο Punk είναι πλέον ήρωας. Κράζει τον Rock που πλέον ως τεράστιο brand name έχει κατοχυρωμένη θέση στο main event της επόμενης Wrestlemania, του μεγαλύτερου event πάλης του WWE. Ανέφερε το Ring of Honor, το New Japan Pro Wrestling, wrestlers που δεν ήταν στο WWE, έκραξε την ίδια την εταιρία για την υποκρισία της όσον αφορά τα προγράμματα κατά του bullying και κυρίως έκραξε τους φανς, γιατί ανεξαρτήτως αν εκείνος ήταν εκεί ή όχι, εκείνοι θα συνέχιζαν ως εταιρικά πρόβατα να καταναλώνουν υλικό μιας εταιρίας που κατά τ’ άλλα τους άρεσε που ο Punk την έκραζε. Είπε ότι η εταιρία θα πήγαινε μπροστά, όταν ο McMahon πέθαινε.

Ήταν πλέον σταρ. Ήταν πλέον The Thing. Θόλωσε κάθε έννοια μεταξύ σεναρίου και πραγματικότητας. Χωρίς αυστηρό σενάριο ο Punk μεγαλούργησε. Και οι επόμενες εβδομάδες μας οδήγησαν σε ένα από τα καλύτερα ματς όλων των εποχών, όπου ανάμεσα σε απίστευτες κραυγές των συμπολιτών του, ο Punk κέρδισε το παγκόσμιο πρωτάθλημα και έφυγε από την αρένα με τη ζώνη ανά χείρας, καθώς όλοι πίστευαν ότι το σκάει με τη σημαντικότερο πρωτάθλημα της εταιρίας χωρίς να έχει συμβόλαιο μαζί της.

Κεφάλαιο 4: Η απογοήτευση

Το δεύτερο ουσιαστικά Summer of Punk δεν είχε καλή κατάληξη. Αφού ο Punk υπέγραψε νέο συμβόλαιο και επέστρεψε μόλις ένα μήνα μετά τη νίκη του και το WWE έκανε συνεχή λάθη μαζί του μέχρι το τέλος της χρονιάς. Ήττες, κακές κόντρες, κακές ιστορίες. Ο Punk ξαναπήρε τον τίτλο μετά από τρεις καταστροφικούς μήνες, αλλά πλέον ήταν αργά. Έκανε ό,τι ήταν δυνατόν για ένα μνημειώδες reign 434 ημερών, το οποίο το WWE προσπάθησε να ξεγράψει δίνοντας σε άλλους μεγαλύτερα reigns τα επόμενα χρόνια, αλλά κανένα δεν έπιασε τη μαγεία αυτού.

Στην πιο ακατάλληλη στιγμή είδε ξανά το φόβο του να πραγματοποιείται. Έχασε το πρωτάθλημα από τον The Rock και για ακόμα μία φορά δεν έπαιξε στο main event της Wrestlemania. Προσπάθησε να γίνει triple threat το ματς με τους Rock και Cena. Σε όλο του το reign ως πρωταθλητής, σπανίως έκλεινε εκείνος τη βραδιά, σπανίως είχε το σημαντικότερο ματς. Ας του το ανταπέδιδαν τώρα με μια θέση στο main event της σημαντικότερης βραδιάς της χρονιάς. Δεν εισακούστηκε. Αντ’ αυτού προκάλεσε τον ιστορικό παλαιστή Undertaker και παρά την κάκιστη φυσική κατάσταση του τελευταίου, τον κουβάλησε για το καλύτερο ματς της κάρτας. Όλοι του είπαν ότι είχε το καλύτερο ματς και ότι άξιζε να παλέψει για τον τίτλο. Δεν τον ένοιαζε πλέον.

Μετά από ένα μικρό διάλειμμα, την υπόλοιπη χρονιά ο Punk έδωσε κάποια εξαιρετικά ματς, αλλά αργά και σταθερά η υγεία του επιδεινώνονταν και ο ίδιος σταμάτησε να νοιάζεται. Το αγαπημένο του άθλημα έγινε ένας καθημερινός εφιάλτης. Δε μπορούσε να απολαύσει τίποτα. Έδειχνε αδιάφορος, με ψεύτικο χαμόγελο, έμοιαζε άρρωστος και ότι πάλευε χωρίς να είναι 100% έτοιμος. Διαρκώς ήταν σε δεύτερο πλάνο ενώ συχνά έδινε το καλύτερο ματς της βραδιάς όταν αγωνιζόταν. Και τότε ο Ιανουάριος του 2014 ήρθε και ο Punk απλά έφυγε.

Κεφάλαιο 5: Η αγρανάπαυση και η ημιεπιστροφή

Ο ίδιος ο Phil Brooks αποφάσισε να μη γυρίσει στο wrestling ποτέ. Έκανε podcasts με τον φίλο του Colt Cabana όπου ανέφερε όλα τα ιατρικά λάθη που έκανε το WWE μαζί του και δήλωσε τυχερός που ζει. Οι αποκαλύψεις σχετικά με την υγεία του και την κάκιστη αντιμετώπιση της μεγαλύτερης εταιρίας πάλης, ήταν σοκαριστικές. Προσπάθησε να κάνει MMA, αλλά η αποτυχία του ήταν οικτρή. Ο ίδιος παρά τις κάκιστες εμφανίσεις στο χώρο των μεικτών πολεμικών τεχνών, επέμενε. Δε θα γύριζε πίσω. Έγραψε κόμικς, έπαιξε σε ταινίες και όλοι αναρωτιόμασταν αν θα γυρίσει τελικά.

To 2019 και με αφορμή τη συμφωνία του WWE με το τεράστιο δίκτυο Fox για το Smackdown, ξεκινάει το WWE Backstage μια εκπομπή με σκοπό τον σχολιασμό των ιστοριών της εταιρίας. Το δίκτυο λοιπόν φέρνει τον CM Punk και αυτό που αναφέρει ο ίδιος στην επιστροφή του: When they think they got the answers, I change the culture, μια αναφορά που εκτείνεται σε πολλά επίπεδα.

Το Ίντερνετ παραλύει. Αν και ειπώθηκε ότι ο Punk δεν έχει συμβόλαιο με το WWE, αλλά με το Fox, ο ασκός του Αιόλου είχε ανοίξει. Όλα έδειχναν επιστροφή. Ο Punk βέβαια δεν πολυχαμπάριαζε. Μέσα από την εκπομπή, συχνά πυκνά έδειχνε τη δυσαρέσκεια του με τις μέτριες ή κακές ιστορίες του WWE, σχολίαζε τις χαζομάρες που ανέβαζαν διάφοροι WWE superstars όπως ο Seth Rollins στα social media και έδειχνε πως το είχε ακόμα με τα mic skills του. Η εκπομπή δε μακροημέρευσε για διάφορους λόγους και δε μπορέσαμε να απολαύσουμε περισσότερο τον Punk.

Κεφάλαιο 6: Η μεγάλη επιστροφή

Ο Punk τελικά επέστρεψε στο wrestling. Και όπως είπε ο ίδιος έφυγε από αυτό το 2005 που αποχώρησε από το Ring of Honor και όχι το 2014. Κυρίως γιατί η επιστροφή του δεν ήταν για το WWE, αλλά για το AEW, ένα καινούριο promotion που γρήγορα κέρδισε την εκτίμηση των φανς που είχαν βαρεθεί το sports entertainment feeling του WWE (τουλάχιστον όσον αφορά τα Raw και Smackdown, γιατί την ίδια ώρα και για αρκετά χρόνια μεγαλουργούσε με αριστουργήματα ένα μικρό brand ονόματι NXT αλλά αυτή είναι μια άλλη ιστορία).

Ο Punk επέστρεψε υπό τις βροντερές ιαχές του Σικάγο. Έκατσε οκλαδόν όπως στο pipebomb και οι οπαδοί άρχισαν να ουρλιάζουν. Εφτά χρόνια μετά τους είχε ακόμα στα χέρια του. Το promo του ήταν εκπληκτικό. Σαν να μην πέρασε μια μέρα. Οι φαν του δάκρυσαν. Ο υποφαινόμενος έφτασε πολύ κοντά σε αυτό το σημείο. Ένας από τους αγαπημένους του παλαιστές επέστρεφε πίσω. Στο πρώτο του ματς ένα μήνα μετά, ξανά στο Σικάγο ο Punk έδειξε πως και στο ρινγκ δεν είχε περάσει μία μέρα. Ο ίδιος πλέον δείχνει να το διασκεδάζει περισσότερο από ποτέ.

Έκανε πλάκα λέγοντας ότι Shit is fun again κάνοντας callback σε μια αληθινή ιστορία του, τους τελευταίους μήνες στο WWE που κυριολεκτικά τα έκανε πάνω του κατά τη διάρκεια ενός αγώνα. Ο Punk είναι πλέον υγιής και περνάει καλά. Παλεύει με νέους wrestlers. Επαναφέρει κόντρες του παρελθόντος. Δεν ταΐζεται σε κανέναν μεγάλο σταρ, αλλά έχει σεβασμό στο booking του. Και στο μικρόφωνο παραμένει ασυναγώνιστος όπως έδειξε στις κόντρες του με τον Eddie Kingston και τον MJF με 20λεπτα promos που η βιομηχανία του wrestling είχε ξεχάσει.

Τελευταίο κεφάλαιο στην ιστορία του; Η κόντρα της χρονιάς με τον MJF, έναν παλαιστή που τον είχε είδωλο και τον απομυθοποίησε λόγω της φυγής του το 2014. Ο Punk έχασε το πρώτο ματς. Πριν ένα μήνα στο AEW Revolution, o Punk επέστρεψε για τη νίκη. Σε ένα απίστευτα βίαιο ματς με πολύ αίμα, ο Punk έκανε την είσοδο του όχι με το σύνηθες Cult of Personality. Την έκανε με το Miseria Cantare, το τραγούδι που έβγαινε στο Ring of Honor φορώντας το ανάλογο gear. Δεν είναι ex WWE guy. Είναι παιδί του Ring of Honor και των indies και αυτά τιμάει πλέον. Για εκείνον αυτό είναι το wrestling που αγαπάει.

Κεφάλαιο 7: Η αλλαγή της νοοτροπίας

Ο Punk δεν είναι ο καλύτερος παλαιστής στον κόσμο όπως διατείνεται. Αυτόν τον τίτλο κατά τη γνώμη μου μπορούν να τον οικειοποιηθούν αυτή τη στιγμή ο AJ Styles, o Bryan Danielson, o Kazuchika Okada, ο Kenny Omega και ίσως ο Will Ospreay. Όμως ο ίδιος αρχίζει και κάνει πλέον αυτό που έλεγε. Change the culture.

Έβλεπα τη συνέντευξη του μετά το ματς και έλεγε το απλό. Υπάρχουν οπαδοί που θέλουν wrestling. Και υπάρχουν αυτοί που θέλουν sports entertainment και βλέπουν μόνο αυτό, γιατί δεν ξέρουν κάτι άλλο. Είναι αυτοί που τον ήθελαν να γυρίσει στην αγαπημένη τους εταιρία απλά και μόνο για να αναλωθεί σε μέτριες κόντρες και να γίνει ένα ακόμα θύμα των αγαπημένων παιδιών που κουβαλούν πρωταθλήματα όπως συνέβη με άλλους.

Ο Punk δε λέει ιστορίες για αυτούς, δεν πάει για σόου σε χώρες όπως η Σαουδική Αραβία, δε νοιάζεται για ανθρώπους που δεν τους αρέσει ουσιαστικά το wrestling, αλλά θέλουν μερικές safe wrestling κινήσεις και σελέμπριτις να κλέβουν χρόνο άλλων στο ρινγκ. Θέλει να αλλάξει την κουλτούρα και τη νοοτροπία που καταναλώνουμε υλικό πάλης και το κάνει για λίγους, για όσους θα το εκτιμήσουν, για όσους θα κρέμονται από τα χείλη του σε κάθε promo, για όσους ανατριχιάζουν με το Miseria Cantare, για όσους χαίρονται που τον βλέπουν να γουστάρει, γιατί είναι δικοί του οπαδοί και όχι ακόλουθοι εταιριών. Αν αυτοί είναι μικρότερο κοινό από του WWE, δεν τον νοιάζει. Ξέρει ποιοι θα τον θάψουν αναλόγως με το σε ποια εταιρία βρίσκεται και ποιοι απλά θα θέλουν να τον δουν.

Το 2011 είχε την ευκαιρία να αλλάξει την κουλτούρα επιτέλους. Να βάλει ρεαλισμό, να προσθέσει κάτι καινούριο επιτέλους σε μια βιομηχανία που τότε ήταν μέτρια. Απέτυχε γιατί δεν υπήρχε το κατάλληλο μέσο να τον υποστηρίξει σε αυτό. Σήμερα το wrestling είναι περισσότερο και καλύτερο από ποτέ. AEW, NJPW, Impact, MLW, NWA παράγουν καλές ιστορίες, ακόμα και το WWE το οποίο όμως έχει πάει ξεκάθαρα σε ένα sports entertainment προϊόν με περισσότερους σελέμπριτι και λιγότερη ουσία, αλλά που και που μας δίνει κάποιες καλές ιστορίες. Ο Punk συμμετέχει σε μερικές από τις πιο όμορφες κόντρες που έχουμε δει. Και το νόημα δεν είναι ότι να το κάνει για εμάς. Είναι πρωτίστως αυτό να περνάει καλά και να γουστάρει. Τα υπόλοιπα θα τα δούμε στο ρινγκ.

Αυτό ήταν το πρώτο και ίσως τελευταίο αφιέρωμα του Unstable Show με ένα wrestling κείμενο. Επιφυλάσσομαι για το αν θα γράψω ένα ακόμα. Αυτά και τα λέμε στο επόμενο!

The post The Unstable Show: Τελικά ο CM Punk άλλαξε τη νοοτροπία appeared first on anthem.gr.