Νικώντας τον φόβο!

Μέρες παράξενες. Για όλους μας. Κλεισμένοι σε τέσσερις τοίχους, περιτριγυρισμένοι από το θάνατο. Σε έναν κόσμο φθαρτό που καταρρέει ταχύτατα. Σε έναν κόσμο που οι αντιθέσεις οξύνονται, όπου οι θεωρίες συνωμοσίας γιγαντώνονται, όπου οι μαυραγορίτες βγήκαν δίχως ντροπή από το καβούκια τους, όπου οι ψευτοσελέμπριτι μας επικρίνουν και όπου τα μίντια μας βομβαρδίζουν δίχως έλεος.

Εν τέλει αποδεικνύεται πως οι ανθρώπινες καπιταλιστικές κοινωνίες είναι πιο αδύναμες απ’ ότι περιμέναμε. Εξαιρετικά τρωτές κι ευάλωτες, όπως ακριβώς και ο δημιουργός τους, ο άνθρωπος.

Και μέρα με τη μέρα, ο φόβος εξαπλώνεται, ριζώνει βαθιά μέσα μας, όπως συνέβη και με προηγούμενες κρίσεις. Και δικαιολογημένα φοβόμαστε. Καμία και κανείς δε θέλει να χάσει δικούς του αγαπημένους ανθρώπους. Η κρίση που βιώνουμε είναι πρωτόγνωρη για τη γενιά μας, ωστόσο δεν είναι πρωτόγνωρη για την ίδια την ανθρωπότητα. Ανατρέχοντας πίσω στα βιβλία της ιστορίας, αντιλαμβανόμαστε πως είμαστε πιο τυχεροί από τους προηγούμενους.

Θα περάσει κι αυτό.

Κι εν τέλει, έπρεπε να έρθει ένας ιός, για να μας θυμίσει πως είμαστε θνητοί, πως υπάρχει μία μικρή κλεψύδρα για τον καθένα από εμάς, η οποία δε σταματά ποτέ.

Κλεισμένοι λοιπόν στα σπίτια, όπως οφείλουμε να κάνουμε άλλωστε, ας μην επιτρέψουμε στο φόβο να εισβάλλει εντός. Έστω και προσωρινά. Tο μέλλον φαντάζει ξανά αβέβαιο, αλλά υποκύπτοντας βλάπτουμε τους εαυτούς μας.

Ας δούμε την πανδημία αυτή ως μία ευκαιρία να ξεκουραστούμε από τη βαβούρα της καθημερινότητας.

Ας δημιουργήσουμε, όπως ξέρει να κάνει ο καθένας από εμάς με το δικό του τρόπο.

Ας ακούσουμε μουσική, ας δούμε τη σειρά που δεν προλαβαίναμε να δούμε, ας παίξουμε επιτραπέζια παιχνίδια.

Ας τηλεφωνήσουμε σε ανθρώπους που αγαπάμε για να τους πούμε πόσα πολλά σημαίνουν για εμάς.

Ας διαβάσουμε τα δεκάδες παραμελημένα βιβλία που έχουμε στη βιβλιοθήκη μας.

Ας διαλογιστούμε.

Ας οραματιστούμε ένα καλύτερο μέλλον.

Ας φυτέψουμε ένα δεντράκι στην αυλή, το μπαλκόνι ή το παράθυρο μας.

Ας ενημερωθούμε με μέτρο από έγκυρες πηγές που δε σπέρνουν φόβο και πανικό, τηρώντας παράλληλα τις οδηγίες για κοινωνική απομόνωση.

Ας επιτρέψουμε στη γη να γιάνει τις πληγές που της προξενήσαμε.

Μα πρωτίστως, ας κλείσουμε επιτέλους το χαζοκούτι! Ας μη δίνουμε φωνή σε Μέσα που έλαβαν 11 εκατομμύρια ευρώ με σκοπό να μας τρομοκρατούν.

Ας μην επιτρέψουμε στο φόβο να ριζώσει στο τελευταίο μας οχυρό: Το σπίτι μας!

Υ.Γ.: Η καρδιά μου πονάει για τις ψυχές που άδικα χάθηκαν. Πονάει για κάθε άνθρωπο που δεν έχει στέγη ετούτες τις ώρες, για κάθε ασθενή που το σύστημα υγείας άφησε στην άκρη, για κάθε ψυχή που έκριναν πως δεν έπρεπε να ζήσει. Σε αυτές τις κρίσιμες ώρες, ειπώθηκε κάτι πολύ σωστό! Δεν μπορείς να μετρήσεις την αξία της ανθρώπινης ζωής. Ας ευχηθούμε πως δε θα ζήσουμε παρόμοιες στιγμές.

Διαβάστε το νέο άρθρο του Νικόλα Βασιλείου πατώντας εδώ! 

Μπορείτε να μας ακολουθήσετε στο facebook πατώντας εδώ!

The post Random Thoughts #8: Μετρατρέποντας τον φόβο σε κάτι θετικό! appeared first on anthem.gr.

Millenials. Η καταραμένη γενιά. Μεγαλώσαμε στα 00s, βιώσαμε τα πρώτα στάδια της έξαρσης των social media, ήμαστε τα τελευταία παιδιά που έπαιζαν σε αλάνες, στα γήπεδα, στους δρόμους και εν τέλει μέχρι και σήμερα βιώνουμε στο πετσί μας τα αποτελέσματα μίας κρίσης οικονομικής, βαθύτατα όμως “ανθρωπιστικής”. Παιδιά της δεκαετίας της κατάθλιψης. Γιατί εν έτει 2018 παραμένει η πιπίλα: “Μας κατέστρεψαν οι προηγούμενες γενιές…” Οκ. Δεκτό. Κι εμείς; Τι κάνουμε για να αλλάξουμε την κατάσταση;

Άσε με να σου πω αγαπητέ αναγνώστη, η απάντηση είναι πολύ απλή: ΤΙΠΟΤΑ.

Ναι οι προηγούμενες γενιές είναι οι φταίχτες, όμως και εμείς παραμένουμε συνεχιστές της υποκουλτούρας του “κάδου”. Δεν νοείται εν έτει 2017 να βγαίνουν νέα παιδιά και με θράσος να παραδέχονται πως είναι νεοναζί και πως ταξιδεύουν απ’ άκρη σ’ άκρη την Ευρώπης για να συλλέξουν artifacts των SS. Καλά πες η μαμά σου κι ο μπάμπας σου δεν ήθελαν να σου μάθουν ιστορία και στο σχολείο θεωρούνταν ντεμοντέ να παρακολουθείς το μάθημα, ε κουλ παιδί; Σήμερα όμως διάολε, στην ψηφιακή εποχή, η ημιμάθεια σου δεν δικαιολογείται. Υπάρχει λοιπόν ένα συμπέρασμα: ΟΙ ΝΕΟΝΑΖΙ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΠΛΑ ΕΠΙΛΕΓΟΥΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΦΑΣΙΣΤΕΣ. Είναι φασίστες και το παρουσιάζουν και με θράσος.

Αντί λοιπόν να καταδικάσουν τα νέα παιδιά το ναζισμό, αφού γνωρίζουμε πλέον τα λάθη του παρελθόντος, έρχονται με θράσος και σου λένε ότι είναι ναζί. Ε όχι, έχεις κλείσεις τα 18, είσαι πλέον υπόλογος των πράξεων και των λεγόμενών σου. Εσύ θα έπρεπε να είσαι αυτός που θα έβαζε ένα λιθαράκι για ένα καλύτερο αύριο, ωστόσο παραμένεις υποστηρικτής αναχρονιστικών αντιλήψεων που διέλυσαν την ανθρωπότητα.

2017 και ακόμη φωλιάζουμε ζώα, τα σκοτώνουμε γιατί μας ενοχλεί απλά η ύπαρξή τους. Αλλά στο facebook θα βγούμε να ανεβάσουμε στάτους για την παγκόσμια ημέρα ζώων. Ότι δηλαδή δε σε βλέπουμε στην πραγματική ζωή που κλωτσάς ότι γάτα δεις στο δρόμο, αλλά στο facebook ανεβάζεις στάτους και φωτογραφίες για το πόσο αγαπάς τα ζώα. 

Πώς θα ξεπεράσεις την κρίση όταν μόνη σου έγνοια είναι σε ποιο κλαμπ θα βγεις για να “χτυπηθείς” και να μεθύσεις αυτή την εβδομάδα και για το πόσες “γκόμενες θα φορτώσεις”, ενώ μάλιστα θα βγεις να καυχηθείς και να χλευάσεις και τις κοπέλες στο ίντερνετ.

Εχεμ, άσε τις δικαιολογίες, είσαι μέρος του προβλήματος.

Η κρίση που βιώνουμε συνεχίζεται και θα ενταθεί γιατί ως επί το πλείστον έχουν χαθεί εδώ και χρόνια το μόνο που μας νοιάζει είναι η πάρτη μας. Λίγοι είναι εκείνοι που παρέχουν αλληλεγγύη σε όσους τη χρειάζονται. Λίγοι είναι εκείνοι που πηγαίνουν στο γήπεδο για τη χαρά του αθλήματος και όχι για να πλακωθούν και να εκτονώσουν τα νεύρα τους βρίζοντας. Λίγοι είναι ευγενικοί χωρίς λόγο, χωρίς αντάλλαγμα, έτσι γιατί τους ελπίζουν για έναν καλύτερο κόσμο κόντρα σε όποια υποκουλτούρα που προωθεί την αγένεια. Λίγοι είναι εκείνοι που δεν έχουν απολέσει την αξιοπρέπεια τους. Λίγοι είναι εκείνοι που θα πολεμήσουν το ρατσισμό και θα μιλήσουν κατά των πρακτικών του ανοικτά. Λίγοι είναι εκείνοι που πραγματικά μπορούν να λέγονται άνθρωποι.

Σιχαθήκαμε τους πολλούς κι απάνθρωπους. Γίνε ένας από τους λίγους λοιπόν! Συνειδητά…

The post Rant #2: Millenials, μήπως η κρίση δεν είναι μόνο οικονομική; appeared first on anthem.gr.