Είναι γεγονός πως τα sports movies είναι αρκετά υποτιμημένο είδος κινηματογράφου. Υπάρχουν πολλοί ηθοποιοί, οι οποίοι λιώνοντας στην προπόνηση και τη γυμναστική προσπαθούν να παντρέψουν την αθλητική απόδοση με το υποκριτικό τους ταλέντο, προκειμένου να κάνουν μία ταινία. Πολλές φορές τα Oscars έχουν ανταμείψει τέτοιες προσπάθειες με υποψηφιότητες και βραβεία όπως η νίκη του Rocky το 1976.

Το μποξ, το wrestling και οι μεικτές πολεμικές τέχνες ως αθλήματα έχουν τη δική τους ιστορία και τα Rocky σαν ταινίες έπαιξαν το ρόλο τους σε αυτό. Έχουν υπάρξει και προσπάθειες όπως τα Warrior, The Wrestler, Southpaw, Raging Bull, Million Dollar Baby The Fighter και πολλά άλλα που κέρδισαν κοινό και κριτικούς συνδυάζοντας το ξύλο με προσωπικές βαθιά πονεμένες ιστορίες.

Με αφορμή λοιπόν το Creed II, το οποίο κυκλοφόρησε τον περασμένο Νοέμβριο, αποφάσισα να κατατάξω όλες τις ταινίες του franchise του Rocky από τη χειρότερη στην καλύτερη. Ένα franchise που είχε καθοδική πορεία μέχρι που ήρθε η αναβίωση πριν 13 χρόνια με το Rocky Balboa και μία ώριμη καλλιτεχνική συνέχεια με τα δύο Creed.

Δε θα ήθελα να πω ψέμματα, αλλά πραγματικά έχω ελάχιστες μνήμες από αυτήν την ταινία και ας την είδα σχετικά πρόσφατα. Είναι πάρα πολύ βαρετή σε όλη τη διάρκεια της, παρά το γεγονός ότι η αντιπαλότητα αφορά δάσκαλο-μαθητή, ένα concept που είναι πάντα ενδιαφέρον. Ε εδώ δεν είναι! Η τελική μάχη δε γίνεται καν σε ένα ρινγκ, αλλά είναι street fight, το οποίο δεν έχει κανένα ενδιαφέρον. Δε βοηθάει ούτε στο χτίσιμο του Rocky ως χαρακτήρα, ούτε υπάρχει κάποιος που ήρθε για να μείνει.

Θεωρώ τα Rocky III και Rocky IV εξίσου μέτριες ταινίες, οπότε το αποτέλεσμα κρίθηκε στις λεπτομέρειες. Κοινώς στο ποια ήταν η καλύτερη μάχη στο ρινγκ και ο αντίπαλος πιο σημαντικός. Ο “I Pity the Fool” Mr. T ενσαρκώνει τον Clubber Lang που αποτελεί μία ενδιαφέρουσα πρώτη πρόκληση για τον πρωταγωνιστή μετά τις δύο μάχες με τον Apollo Creed. Αρκετά πρωτότυπη ήταν και η στρατηγική του Rocky, προκειμένου να κερδίσει, αλλά όπως και να ‘χει, το franchise μας έχει δώσει και καλύτερες στιγμές.

Η μεγαλύτερη απειλή που αντιμετώπισε ποτέ ο ήρωας. Ένα φοβερό ματς μέσα στο ρινγκ, μία ιστορία που είχε πολύ πάθος και γυρίστηκε σε μία ιδιαίτερη “στροφή” του Ψυχρού Πολέμου. Πέραν ωστόσο του γνωστού πλέον θανάτου του Apollo και της μεγάλης νίκης του Rocky μέσα στη Μόσχα, η υπόλοιπη ταινία είναι αρκετά μονότονη. Το σενάριο χειρίζεται καλά τη βασική ιδέα, αλλά αφήνει στην άκρη οτιδήποτε άλλο και πολλές σκηνές είναι βαρετές με τους χαρακτήρες να γίνονται απίστευτα κλισέ λόγω των μηνυμάτων που θέλουν να περάσουν.

Ας περάσουμε στις καλύτερες ταινίες του franchise. Το Rocky Balboa έσκασε από το πουθενά το 2006 και θα έλεγα πως μπήκε πάρα πολύ εύκολα ανάμεσα στις καλύτερες ταινίες του. Είναι η τελευταία μάχη του Rocky στην οθόνη και αναμφίβολα μία από τις πιο συγκινητικές. Η ιστορία βλέπει τον πρωταγωνιστή ως ένα γερασμένο μποξέρ που έχει κρεμάσει τα γάντια, αλλά για να συμμετέχει σε ένα dream match με τον τωρινό πρωταθλητή, μας δίνει ένα από τα πιο ωραία δομημένα comebacks στην ιστορία του σινεμά. Ο Rocky αργά και σταθερά ξεκινά πάλι να προπονείται, βρίσκει τη φόρμα του παρά την προχωρημένη ηλικία του και με την αυταπάρνηση που τον διακατέχει, δίνει έναν εκπληκτικό τελικό αγώνα. Και τα δύο Creed να μην είχαν έρθει, το Rocky Balboa είναι μία εκπληκτική ιστορία λύτρωσης και επιστροφής ενός χαρακτήρα που λατρεύουμε.

Τι καταπληκτικό sequel που ήταν αυτό; Λίγο που πίστευα ότι θα φέρουν το γιο του Ρώσου και θα το “χαζέψουν” τελείως, λίγο η απουσία της ιδιαίτερης σκηνοθετικής ματιάς του Ryan Coogler, το Creed II αποδείχθηκε πολύ καλύτερο από το αναμενόμενο. Για πρώτη φορά, η ιστορία μας δε βλέπει τον πρωταγωνιστή ως τον “καλό” που θα νικήσει τους “κακούς”, αλλά δίνει στους εν λόγω κακούς τα κατάλληλα κίνητρα χάρη στα όσα συνέβησαν στο Rocky IV. Πήραν τις συνέπειες μίας μέτριας ταινίας (Rocky IV) και έχτισαν πάνω στους χαρακτήρες της και πως επηρέασε τον καθέναν τους σχεδόν τριάντα χρόνια μετά. Ο Adonis έχει κίνητρα να θέλει να μπει στο ρινγκ, αλλά και ο Ivan με τον Viktor (η σχέση των οποίων εξελίσσεται εξαιρετικά) έχουν τα δικά τους κίνητρα, αφού ζουν τη δική τους ιστορία λύτρωσης. Πραγματικά δε θυμάμαι ένα sequel τόσο παλιάς ταινίας να εμβαθύνει τόσο εξαιρετικά σε όλους τους πρωταγωνιστές. Τρομερό αποτέλεσμα.

Έχουν ένα ταλέντο ο Stallone και η παρέα του, ώστε να μπορούν να διαδεχτούν μία καλή πρώτη ταινία με αντάξια sequel. Το κατάφεραν και με το Creed και με το Rocky II. Το τελευταίο είχε να διαδεχτεί το εμβληματικό Rocky που μάλιστα είχε κερδίσει Oscar, ωστόσο δεν φοβήθηκαν να πάρουν ρίσκα, ολοκληρώνοντας ταυτόχρονα πολύ ωραία την ιστορία του Apollo και του Rocky. Κάθε λεπτό βάζει το λιθαράκι στην εξέλιξη των σχέσεων των 2 τους, ώσπου στο τέλος οι άσπονδοι εχθροί γίνονται καλοί φίλοι και συνεργάτες. Και η μετάβαση αυτή δε γίνεται με τρόπο φθηνό όπως σε πολλές ταινίες του σύγχρονου σινεμά, αλλά μέσα από αργή πορεία που αναπτύχθηκε τρομερά μέσα σε δύο ταινίες.

Ούτε οι πιο αισιόδοξοι δεν περίμεναν αναβίωση του γνωστού franchise και μάλιστα τόσο ποιοτική. Ο Stallone προφανώς δε μπορεί να παλέψει πλέον, αναλαμβάνοντας το ρόλο του δασκάλου και στο ρόλο του μαθητή είναι ο εξαιρετικός Michael B. Jordan ως Adonis Creed. Το πιο τρομερό είναι πως ο Ryan Coogler από την καρέκλα του σκηνοθέτη, χειρίζεται εξαιρετικά το γεγονός πως ο Adonis είναι γιος του Apollo με όλα όσα συνεπάγεται μία τέτοια σχέση. Συγκρούεται με τη μητέρα του και τον προπονητή του, προσπαθεί να δικαιολογήσει τις προσωπικές του επιλογές βάσει του τι σκεφτόταν ο πατέρας του, αλλά δείχνει πως έχει το ταλέντο και εργάζεται σκληρά για να καταφέρει να φανεί αντάξιος του ονόματός του. Σίγουρα έχει μία νέα, φρέσκια πνοή και μία πολύ μοντέρνα ματιά, την οποία ελπίζω να συνεχίσουμε να απολαμβάνουμε και σε άλλα sequels.

Από εδώ ξεκίνησαν όλα. Τι να πει κανείς για μία από τις σημαντικότερες, αν όχι τη σημαντικότερη sports movie στην ιστορία του κινηματογράφου. Κέρδισε πανάξια τρία Όσκαρ (καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας και μοντάζ) και εδραιώθηκε ως το πρότυπο για πολλά φιλμ που θα ακολουθούσαν στο μέλλον άλλοτε επιτυχημένα και άλλοτε αποτυχημένα. Η ιδέα είναι απλή. Ο Rocky του μεγάλου Stallone καλείται να παλέψει με τον παγκόσμιο πρωταθλητή Apollo Creed, ξεκινώντας έτσι μία απίστευτη κόντρα που ολοκληρώθηκε στην επόμενη ταινία και συνέχισε με τη βαθιά φιλία των δύο αντρών. Η σχέση αυτή αποτελεί τη βάση τόσο για τις παλιότερες, όσο και τις σύγχρονες ταινίες του franchise, η πλοκή ρέει πανέμορφα και η σκηνοθεσία του John G. Avildsen είναι τρομερή με τον αγώνα να σε κρατάει κάθε δευτερόλεπτο σε αγωνία.

Αυτά λοιπόν και για αυτό το Ranking, ελπίζω να σας άρεσε η κατάταξη όπως έγινε, περιμένω τις απόψεις και τα σχόλιά σας!

The post Ranking: Όλες οι ταινίες Rocky από τη χειρότερη στην καλύτερη appeared first on anthem.gr.

Καλή χρονιά σε όλους! Τις τελευταίες μέρες οφείλω να πω πως εκτός του άρθρου με τα καλύτερα της χρονιάς, έκανα ολιγοήμερες διακοπές από την αρθρογραφία και ξεκουράστηκα σε πολύ μεγάλο βαθμό. Ελπίζω το ίδιο να κάνατε κι εσείς και να είστε έτοιμοι να υποδεχθείτε τη νέα χρονιά. Στα δικά μας τώρα, όλες μου οι στήλες επιστρέφουν σύντομα με νέα Six Songs, Unstable Show και Ranking να είναι στα σκαριά.

Όσο για σήμερα, το τελευταίο μέρος του αφιερώματός μας στις ταινίες του 2018 είναι εδώ. Λόγω του ότι ο χρόνος μου ήταν περιορισμένος και λόγω του προγραμματισμού δημοσίευσης των υπόλοιπων μερών του αφιερώματος, αποφάσισα να μην κατηγοριοποιήσω όσες ταινίες είδα τους τελευταίους δύο μήνες, αλλά να τις βάλω σε ένα άρθρο, καθώς η περίοδος Νοεμβρίου-Δεκεμβρίου είναι πάντα καλή περίοδος τόσο για Oscar baits όσο και για blockbusters. Πάμε να δούμε λοιπόν συνοπτικές κριτικές για τις ταινίες αυτής της περιόδου.

Τα είπαμε και στην κριτική της ταινίας μαζί με τον Τζανέτο, ας τα πούμε μία τελευταία φορά. Μακράν η πιο απογοητευτική φετινή ταινία βάσει προσδοκιών και σίγουρα η χειρότερη του Wizardring World. Άπειρες ιστορίες χωρίς λόγο ύπαρξης, αδύναμοι χαρακτήρες οι περισσότεροι που εμφανίζονται, ένας μέτριος κακός στο πρόσωπο του Grindelwald, μηδενική συνοχή και κάκιστος ρυθμός. Είχε σκηνές που μας θύμισαν παλιό καλό Hogwarts και ο Dumbledore του Jude Law ήταν ελπιδοφόρος, αλλά το σενάριο της Rowling χαντάκωσε την ταινία. Για να μην αναφέρω την απαράδεκτη τελική αποκάλυψη, γιατί ακόμα τσαντίζομαι. Στο όνομα ενός cliffhanger γκρεμίστηκε η μυθολογία που αγαπούσαμε και λατρεύαμε από παιδιά. Όπως και να ‘χει το τελικό αποτέλεσμα είναι πολύ κακό και θεωρώ πως χρειάζονται πολύ σημαντικές αποφάσεις για αλλαγές.

Το πρώτο Creed μέσα από την ιδιαίτερη σκηνοθετική ματιά του Ryan Coogler αναρριχήθηκε μεταξύ των καλύτερων ταινιών του franchise του Rocky. To sequel μπορεί να μην έχει τον Coogler, αλλά έχει τον συγκλονιστικό Michael B. Jordan και τον Sylvester Stallone να δίνουν φοβερές ερμηνείες, ενώ είναι γεγονός η επιστροφή του Ivan Drago από το Rocky IV, ο οποίος ζητάει εκδίκηση. Η ιστορία είναι πολύ πιο ώριμη σε σχέση με άλλες ταινίες του franchise, βασίζεται στις διαπροσωπικές σχέσεις των πρωταγωνιστών και τις συγκρούσεις χαρακτήρων, ενώ έμφαση έχει δοθεί στο να είναι καλογυρισμένες και με σαφή χορογραφία οι σκηνές με το boxing. Αν και το μοτίβο που ακολουθεί για την ανάπτυξη της, είναι γνωστό τόσο σε sports movies όσο και ταινίες της ίδιας της σειράς, είναι πολύ ιδιαίτερη και διασκεδαστική και αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στο δέσιμο του θεατή με τους χαρακτήρες. Ένα sequel που αξίζει να δεις, μία ιστορία που εξελίσσεται συνεχώς και για την οποία θα θέλαμε σύντομα να υπάρξει συνέχεια.

Αγαπάω σχεδόν ό,τι έχει βγάλει η Disney στον τομέα του animation, γι’ αυτό δεν υπήρχε περίπτωση να χάσω το sequel του Wreck it Ralph, καθώς η πρώτη ταινία με είχε εντυπωσιάσει με την εφευρετικότητα της. Η δεύτερη χτίζει περισσότερο ανάμεσα στη σχέση του Ralph με τη Vanellope, αλλά δυστυχώς με τον λάθος τρόπο και ταυτόχρονα συνεχίζει να βρίσκει τρόπους να παρουσιάζει έξυπνα το Ίντερνετ και τις αλληλεπιδράσεις των ανθρώπων με αυτό. Η πλοκή μεταφέρει συνεχώς τους ήρωες από το ένα μέρος στο άλλο με πολύ αστείους τρόπους κάνοντας αναφορές σε διάφορες συμπεριφορές της διαδραστικής σχέσης που έχουμε με το Διαδίκτυο, ενώ τα pop culture references είναι άπειρα. Δεν προτείνω την ελληνική μεταγλώττιση, αλλά την αγγλική εκδοχή. Συνολικά, η ταινία είναι κατώτερη της πρώτης, πάει καλά μέχρι ενός σημείου, αλλά σύντομα η λανθασμένη ανάπτυξη των χαρακτήρων των πρωταγωνιστών οδηγεί σε λάθος αποφάσεις και βαρετά αποτελέσματα. Θα μπορούσε να επενδύσει περισσότερο στη νοσταλγία και δεν το έκανε και το αποτέλεσμα είναι απλώς μέτριο προς καλό.

Η DC πατάει επιτέλους γερά στα πόδια της. Το Aquaman είναι η δεύτερη ταινία της μετά το Wonder Woman που κερδίζει την αποδοχή κοινού και κριτικών και φυσικά υπάρχουν λόγοι γι’ αυτό. Ο James Wan χωρίς τις παρεμβάσεις στελεχών της εταιρείας αναπτύσσει σκηνοθετικά την ταινία όπως θεωρεί ο ίδιος ότι πρέπει και δεν κάνει λάθη. Είναι εντυπωσιακό το ότι είναι πρώτη ταινία όπου τόσο μεγάλο μέρος της δράσης και σκηνών όπου οι χαρακτήρες συζητούν, διαδραματίζονται κάτω από το νερό, ωστόσο τα εφέ και τα κάδρα της είναι εξαιρετικά. Κάτι που λάτρεψα ήταν η πολύ πιστή απόδοση των χαρακτήρων και του design τους βάσει του κόμικ με τη Mera και τον Black Manta (που ήταν τέλειος) να μοιάζουν σαν να βγήκαν από τις σελίδες κάποιου κόμικ. Ο Jason Momoa απολαμβάνει το ρόλο του, καθώς μπορεί να μην είναι τρομερός ηθοποιός, αλλά είναι ιδανικός για τον χαρακτήρα του Aquaman, συμβάλλοντας εξαιρετικά σε αυτό cool redesign του ήρωα. Επιτέλους ταινία της DC με πλούσια χρώματα, με fun προσέγγιση και συμπαθείς χαρακτήρες, μας αρέσει η σκοτεινίλα, αλλά περισσότερο μας αρέσουν καλές ταινίες και το Aquaman είναι τέτοια.

Αναμφίβολα η έκπληξη της χρονιάς. Είχα δει τα επεισόδια του Ultimate Spider-Man που αφορούσαν το Spider-Verse και τα λάτρεψα, αλλά αυτό ήταν το κάτι άλλο. Μιλάμε για μια 100% διασκεδαστικότατη υπερηρωική περιπέτεια που στέκεται επάξια δίπλα σε live-action φετινές ταινίες. Έχει πάρα πολλούς συμπαθητικούς χαρακτήρες, τις σχέσεις των οποίων χτίζει πολύ όμορφα και επενδύει προκειμένου εκτός από το να σε κάνει να γελάσεις, να σε συγκινήσει. Οι κακοί είναι φοβεροί και κάποιοι εξ αυτών έχουν υποστεί πολύ πρωτότυπα redesigns. Κάθε σκηνή ντύνεται υπέροχα από pop, R&B και hip-hop κομμάτια και το χιούμορ που είναι αναπόσπαστο μέρος της μυθολογίας του Ανθρώπου-Αράχνη ήταν πάρα πολύ ωραίο με πολλά references σε άλλες ταινίες. Σκηνοθετικά αυτό που μου άρεσε είναι το πως πειραματίστηκαν οι σκηνοθέτες με το animation ανάλογα με το ποιος Spider-Man εμφανιζόταν στην οθόνη, ενώ είχε ένα πολύ συγκινητικό cameo από τον Stan Lee. Ένα μικρό αριστουργηματάκι, για το οποίο περιμένω εναγωνίως sequel.

Δε μπορώ να πω ότι το Bumblebee είχε δύσκολο έργο στο να ξεπεράσει οποιοδήποτε Transformers του Michael Bay. Με τον Travis Knight να σκηνοθετεί εξαιρετικά, η ταινία μπορεί όπως και οι προκάτοχοί της να βασίστηκε σε χαρακτήρες ανθρώπους και στον αμερικάνικο στρατό, αλλά το χειρίστηκαν πολύ καλύτερα. Αφενός η Charlie και οι γονείς, όπως και ο Memo είναι τρομερά συμπαθητικοί χαρακτήρες (σε αντίθεση με τον Shia LaBeouf και τους ηλίθιους που είχε για οικογένεια), ενώ η σχέση της πρώτης με το ρομπότ αναπτύσσεται εξαιρετικά μέσα στην ταινία. Ο Knight φροντίζει σε κάθε σκηνή να εξισορροπήσει το οικογενειακό δράμα της πρωταγωνίστριας με την αλληλεπίδραση της με το ρομπότ και το καταφέρνει εξαιρετικά. Αφετέρου ο John Cena παίζει έναν πράκτορα και είναι όπως πάντα γαμάτος οπότε θα δεχτώ τις σκηνές με τα φαντάρια αν είναι να τους οδηγεί ο Big Match John. Οι σκηνές με ρομπότ είναι πιο σαφείς σε σχέση με το παρελθόν και τα πλάνα είναι πανοραμικά και πεντακάθαρα με τα πολύ υψηλού επιπέδου εφέ νααναδεικνύουν τόσο αυτά, όσο και το design και τη μεταμόρφωση των ρομπότ που περνάει σε μία νέα λογική, πιο κοντά στο κλασικό καρτούν. Εκτός αυτού, έχει νοσταλγικό 80s soundtrack που πάντα μου αρέσει. Για εμάς που γουστάραμε μικροί τα Transformers μας σεβάστηκε απόλυτα, αφού το Bumblebee είναι γενικά διασκεδαστικό, ενώ ταυτόχρονα επιτυγχάνει το να σε συγκινήσει και να σε κάνει να νοιαστείς για τους χαρακτήρες και τους Autobots.

Αυτό ήταν λοιπόν το αφιέρωμα για τις ταινίες του 2018. Έσπασε σε τέσσερα μέρη με τις ταινίες να χωρίζονται αρκετά. Ελπίζω να σας άρεσε και εύχομαι το 2019 να είναι μία χρονιά με πολλές κριτικές και πολλά αφιερώματα!

The post The Movie Corner: Συνοπτικές κριτικές για ταινίες του 2018 – Ταινίες Νοεμβρίου-Δεκεμβρίου appeared first on anthem.gr.