Μουντιάλ. Η πιο ωραία περίοδος για κάποιον που του αρέσει το ποδόσφαιρο. Συνεχόμενα ματς, παικταράδες και πολλά γκολ στη διάρκεια ενός μήνα. Ένας μήνας που όλα μπαίνουν στον πάγο και απλά καταναλώνεις όσο περισσότερο ποδόσφαιρο γίνεται. Αυτές οι γραμμές γράφονται λίγες ώρες μετά από ένα συγκλονιστικό ματς μεταξύ Αιγύπτου και Αργεντινής.

Ο αγαπημένος μου ποδοσφαιριστής είναι ο Λίονελ Μέσι. Πιστεύω ισχύει για πάρα πολλούς ανθρώπους εκεί έξω και σίγουρα δεν είμαι πρωτότυπος με αυτήν την επιλογή. Ωστόσο είναι ένας παίκτης που από μικρή ηλικία θαύμασα και νιώθω τυχερός που πρόλαβα να δω την καριέρα του από την πρώτη μέρα έως και το αναπόφευκτο τέλος. Στους τόνους μελανιού που έχουν χυθεί για να γραφτούν οι ιστορίες αυτού του ανθρώπου, για το πως μεγάλωσε, που ανδρώθηκε ποδοσφαιρικά και για τα κατορθώματά του, μία ιστορία ξεχωρίζει. Αυτή που αφηγείται την πορεία του με τη φανέλα της Αργεντινής.

Κατά κοινή ομολογία, αυτά που εκανε ο Μέσι με τη φανέλα της Μπαρτσελόνα τόσο την περίοδο του Γκουαρδιόλα όσο και μετά από αυτήν, δεν τα έχουμε δει από κανέναν άλλον. Είναι μακράν ο πιο πλήρης και ολοκληρωμένος ποδοσφαιριστής που έχουμε παρακολουθήσει ποτέ. Δεν είναι μόνο το πολύ σκόραρε, αλλά και το πόσο δημιουργούσε και ανέβαζε όλη την ομάδα, πόσες ενέργειες έπαιρνε και πόσο πολύ έδενε το σύνολο δίπλα και σε άλλους σπουδαίους όπως ο Τσάβι και ο Ινιέστα.

Ο Μέσι όμως πάντα έδειχνε να δυσκολεύεται με την Εθνική του. Στο Μουντιάλ του 2010 και το Κόπα Αμέρικα του 2011, την περίοδο που ήταν μακράν ο καλύτερος παίκτης στον κόσμο, δεν σκόραρε ούτε ένα γκολ. Άρχισαν τότε να εμφανίζονται κάποιοι πρώτοι ψίθυροι. Ότι ίσως χρειάζεται άλλους παίκτες, ίσως είναι υπερτιμημένος, ίσως δε μπορεί χωρίς τον Τσάβι και τον Ινιέστα που την ίδια περίοδο μεσουρανούσαν με τη δική τους Εθνική.

Στα μέσα της περασμένης δεκαετίας όμως όλο αυτό άρχισε να τον φθείρει. Στο Μουντιάλ του 2014 ο Μέσι φτάνει στον τελικό με μια μέτρια Αργεντινή και βρίσκει απέναντι του τη Γερμανία. Ο Ιγκουαίν δεν τελειώνει μερικές κλασικές φάσεις και ο Γκέτσε χαρίζει τελικά το κύπελλο στους Γερμανούς. Η φωτογραφία του Μέσι να κοιτάει το Παγκόσμιο Κύπελλο είναι θρυλική.

Τα χειρότερα έμελε να έρθουν τα επόμενα δύο χρόνια. Σε δύο διαδοχικά Κόπα Αμέρικα, η Αργεντινή βρίσκει τη Χιλή στον τελικό και τα ματς πάνε στα πέναλτι. Στο πρώτο ματς, ο Μέσι ευστοχεί, ο Ιγκουαίν και ο Μπανέγκα αστοχούν και οι Χιλιανοί πανηγυρίζουν όντας αλάνθαστοι. Στο δεύτερο ματς οι Αργεντινοί ξαναχάνουν στα πέναλτι και ο Μέσι χάνει μάλιστα το πρώτο. Διαλύεται. Δακρυσμένος ανακοινώνει ότι αποσύρεται από την Εθνική. Οι επικριτές του πανηγυρίζουν και τον χαρακτηρίζουν με επίθετα που δεν του άξιζαν.

Ο Μέσι ήθελε πάντα τη διάκριση. Όταν έχασε τρεις τελικούς ως αρχηγός, πίστεψε ότι δε θα καταφέρει ποτέ να τελειώσει την ανυδρία της Αργεντινής σε μεγάλους τίτλους. Επέστρεψε όμως στην Αλμπισελέστε. Το 2018 στη Ρωσία, η Αργεντινή έπεσε πάνω στην πρωταθλήτρια Γαλλία και αποχαιρέτησε νωρίς. Ο σχολιαστής του ματς λέει πως μάλλον ήταν η τελευταία του ευκαιρία, μιας και στο Κατάρ το 2022 θα είναι 35 πλέον. Το 2019 στο Κόπα Αμέρικα χάνει στον ημιτελικό από τη Βραζιλία, αλλά ξορκίζει τους δαίμονές του απέναντι στη Χιλή στο παιχνίδι της τρίτης θέσης.

Ο Μέσι μεγάλωνε και σιγά σιγά το παιχνίδι του έμοιαζε να φθίνει. Η Αργεντινή όμως ανανεωνόταν. Η πρόσληψη του Σκαλόνι και η φουρνιά νέων παικτών έδινε άλλον αέρα. Αυτά τα παιδιά που ήρθαν δεν ήταν απλοί παίκτες. Ήταν μικροί Αργεντίνοι που είχαν μεγαλώσει με τον Μέσι και τον είχαν είδωλο. Τον θαύμασαν με τη Μπαρτσελόνα, έκλαψαν με τις αποτυχίες της Εθνικής τους την περίοδο 2014-2016 και θα έκαναν τα πάντα για να πετύχει ο ήρωάς τους.

Είναι χαρακτηριστικό τα επόμενα χρόνια πως στις επιτυχίες όλοι έτρεχαν να τον αγκαλιάσουν, πως στους τσαμπουκάδες αντιπάλων προς τον Μέσι θα έτρεχαν όλοι μαζί να τον υπερασπιστούν. Τρελαινόντουσαν για εκείνον και εκείνος δεν ήθελε να τους αφήσει παραπονεμένους. Το 2021 το ταξίδι του Μέσι προς τη δικαίωση ξεκίνησε με το Copa America.

Έκανε ό,τι ήθελε στα πρώτα ματς και τον προημιτελικό, ενώ ο ημιτελικός σημαδεύτηκε από τις απίστευτες αποκρούσεις του Μαρτίνες στα πέναλτι επί της Κολομβίας. Ο τελικός ήταν το ματς που χρειαζόταν ο κοντός. Σε ένα άδειο Μαρακανά (λόγω COVID) απέναντι στη διοργανώτρια και κάτοχο Βραζιλία. Ο Ντι Μαρία το έβαλε νωρίς, ο Μέσι έχασε 1-2 κλασικές ευκαιρίες, αλλά δεν είχε σημασία. Το τέλος τον βρήκε δακρυσμένο και γονατιστό. Είχε πάρει επιτέλους έναν τίτλο. Είχε κερδίσει ένα τρόπαιο με την Εθνική. Το παιδί από το Ροζάριο όμως δεν το θεωρούσε αρκετό. Δε θα σταματούσε εκεί.

Τον Δεκέμβριο του 2022 στο Κατάρ, η ομάδα του εμφανίστηκε στο Μουντιάλ με τον ίδιο κορμό. Στην πρεμιέρα, οι Αργεντίνοι έχασαν από την Σαουδική Αραβία. Σοκ. Εμφανίστηκαν ξανά όσοι τον έκριναν αυστηρά. Ίσως δεν μπορεί να το πάρει το Παγκόσμιο Κύπελλο. Ίσως τελικά δε θα έρθει η ώρα του. Όμως ο Μέσι είχε γυρίσει από πολύ χειρότερα. Είχε επιστρέψει, είχε βρει τη χαμένη του αυτοπεποίθηση και πλέον δεν θα τον έριχνε τίποτα. Κέρδισε τα υπόλοιπα ματς του ομίλου βάζοντας καθοριστικό γκολ με το Μεξικό, όταν η Αργεντινή έμοιαζε κολλημένη.

Μπήκε στα νοκ άουτ και σκόραρε σε όλα τα ματς. Ξεχώρισε ο απίστευτος προημιτελικός με την Ολλανδία και τις μανούρες με Φαν Χάαλ και Βέγκχορστ και φυσικά ο συγκλονιστικός τελικός με τη Γαλλία. Σε ένα ματς-έπος, ο κοντός σκόραρε δύο φορές, ο Εμπαπέ τρεις και στα πέναλτι ευστόχησαν και οι δύο. Ο Εμιλιάνο Μαρτίνες μίλησε ξανά, οι Αργεντίνοι εκτελούσαν σωστά πλέον τα πέναλτι και το τέλος ήρθε. Δικαίωση. Ο Λίο τα είχε καταφέρει.

Δεν είχε πλέον τίποτα να αποδείξει. Κανένας δεν είχε τίποτα να πει για εκείνον. Αυτά τα χρόνια κατάφερε να κερδίσει καλύτερες ομάδες με έναν προπονητή και ένα ρόστερ που έπαιζε για εκείνον. Σήκωσε το Παγκόσμιο Κύπελλο, αυτό που τόσο του έλειπε. Μετά τον Ντιέγκο, ο καλύτερος ποδοσφαιριστής στην ιστορία της Αργεντινής είχε φέρει τη χώρα του ξανά στην κορυφή.

Όταν έφυγε από την Ευρώπη, ο Μέσι έγινε ένα μακρινό highlight. Τον βλέπαμε με τη φανέλα της Ίντερ Μαϊάμι να κάνει τα τρελά του σε ένα σαφώς κατώτερο πρωτάθλημα. Από την Εθνική του πλέον δεν έλεγε να αποσυρθεί. Είχε κατακτήσει τα δύο Κύπελλα που του έλειπαν, πλέον το απολάμβανε. Κατέκτησε ξανά το Κόπα Αμέρικα το 2024 και γύρισε στα γήπεδα των ΗΠΑ φέτος για ένα Μουντιαλικό Last Dance.

Η Αργεντινή είχε έναν εύκολο όμιλο και το bracket της στη φάση των νοκ άουτ έδειξε ότι ήταν τυχερή έχοντας βατούς αντιπάλους. Σε όσα ματς έχουμε δει μέχρι τώρα, ο κοντός δεν αφήνει το πόδι από το γκάζι. Πρώτος σκόρερ στην ιστορία των Μουντιάλ (έχοντας χάσει και δύο πέναλτι), δημιουργεί ακατάπαυστα και μοιάζει ακούραστος. Δεν έχει πλέον το άγχος, δεν έχει το πρέπει.

Ήταν ο καλύτερος παίκτης στον αγώνα με το αξιόμαχο Πράσινο Ακρωτήρι. Και μας άφησε την καλύτερη του παράσταση για σήμερα. Η Αίγυπτος τιμώρησε τις αμυντικές αδυναμίες της Αργεντινής και το σκορ ήταν 0-2 στο εξηκοστό έκτο λεπτό. Η Αλμπισελέστε έμοιαζε πλέον ανήμπορη να αντιδράσει. Σαν τα ψυχικά αποθέματα που είχε σε όλες τις προηγούμενες διοργανώσεις να είχαν τελειώσει. Ο κοντός αποφάσισε ότι μάλλον δεν είχε τελειώσει τίποτα. Ασίστ και γκολ για την ισοφάριση μέσα σε λίγα λεπτά. Στις καθυστερήσεις ο Φερνάντεζ γράφει το τελικό σκορ.

Ο κατά τ’ άλλα μειλίχιος Μέσι ξεσπάει ξανά σε κλάματα. Ακόμα και το γκολ του το πανηγύρισε πιο έξαλλα απ’ ότι συνήθως. Μοιάζει να έχει πίεση παρά την εξιλέωσή του. Όπως δήλωσε αργότερα, έκλαψε γιατί ένιωσε πως απογοήτευσε τους συμπαίκτες του με το χαμένο πέναλτι. Τόσο ταπεινός, ενώ κατά βάθος δεν έχει να αποδείξει τίποτα και σε κανέναν. Κι όμως δείχνει ακόμα πεινασμένος, ενώ τα έχει κατακτήσει όλα. Συνέβαλε τα μέγιστα σε μια απίστευτη ανατροπή όντας ξανά ο κορυφαίος του τουρνουά στα 39 του. Φιγουράρει στην πρώτη λίστα των σκόρερ όσο από πίσω του υπάρχουν οι νεαροί Εμπαπέ και Χάαλαντ.

Δεν ξέρω για πόσο ακόμα θα είναι η Αργεντινή στο Παγκόσμιο και για πόσα ματς ακόμα θα βγάζει άσους από το μανίκι του ο Μέσι. Ξέρω όμως ότι είμαστε πολύ τυχεροί που ζούμε στην εποχή του. Μάθαμε για τον Πελέ από τους παππούδες μας, ακούσαμε για τον Μαραντόνα από τους πατεράδες μας και βρήκαμε τον ποδοσφαιριστή για τον οποίον θα λέμε στα παιδιά μας.

Αυτό το κείμενο το γράφω τώρα. Χωρίς να υπάρχει κατάκτηση, χωρίς να υπάρχει άλλο ματς. Δεν χρειάζεται κάτι άλλο ο κοντός. Έφτασε στη θέωση πριν χρόνια. Απλά πάντα υπήρχε ένα μικρό ανάχωμα, μια μικρή ελπίδα για τους επικριτές του, ανθρώπους με τους οποίους δεν ασχολήθηκε ποτέ. Πάντα φρόντιζε να μιλάει στο γήπεδο και ακόμα και στο θέμα της Εθνικής τελικά τους αποσιώπησε.

Το παιδί από το Ροζάριο μας έμαθε κάτι πολύ χρήσιμο. Να μην τα παρατάμε ποτέ. Ζούσε με το όνειρο να φέρει ως αρχηγός έναν τίτλο στη χώρα του. Έφτασε τρεις φορές πολύ κοντά στην πηγή με υπερπροσπάθεια. Δεν τα κατάφερε. Πόνεσε πολύ, κατακρημνίστηκε, αμφισβητήθηκε και τελικά τα παράτησε. Γύρισε και πάλι του πήρε μερικές προσπάθειες να τα καταφέρει. Έφτασε όμως στη δικαίωση.

Και παρά την επίτευξη του στόχου του, είναι ακόμα εδώ. Παίζει ποδόσφαιρο χωρίς το τεράστιο βάρος της κατάκτησης και στα δύσκολα, ακόμα και στα 39 του ξεχωρίζει. Πόσο δύσκολο να του φανεί το κουβάλημα της ομάδας του, όταν για χρόνια κουβαλούσε τις ελπίδες ενός ολόκληρου έθνους στις πλάτες του; Δεν έχει καμία σημασία αν η Αργεντινή θα φτάσει ξανά ως το τέλος.

Σημασία έχει ότι αυτός ο σπουδαίος παίκτης, ο καλύτερος που έχουμε δει, είναι ακόμα εδώ και μας προσφέρει μεγάλα ματς και ακραίες συγκινήσεις. Για αυτό θα τον ευχαριστούμε για πάντα.

The post The Unstable Show: Το αγόρι από το Ροζάριο που μας έμαθε να μην τα παρατάμε appeared first on anthem.gr.

Τον περασμένο Αύγουστο, οι Megadeth προέβησαν σε μια σημαντική ανακοίνωση. Όπως μας ενημέρωσαν, το επόμενο άλμπουμ τους που θα έβγαινε αρχές του 2026 θα ήταν το τελευταίο τους και θα το υποστήριζαν με μια παγκόσμια περιοδία. Προσωπικά όλο αυτό κάπως με χτύπησε. Οι Megadeth ήταν ένα πολύ χαρακτηριστικό συγκρότημα της εφηβείας μου και των ακροάσεων μου σε εκείνη την ηλικία.

Όταν πολλοί τότε έμπαιναν στο διπολο Metallica ή Megadeth, εγώ κονταροχτυπιόμουν για το ποιο συγκρότημα από τα δύο θα ακούσω περισσότερο. Αν και οι πρώτοι κέρδισαν, οι δεύτεροι έχουν πάντα θέση στην καρδιά μου. Ήταν επίσης μία από τις πρώτες συναυλίες που είχα πάει ολομόναχος, στην Ιερά Οδό το 2012 σε μια βραδιά που δε θα ξεχάσω.

Έκτοτε κάπου χαθήκαμε με τους Megadeth. Δεν τους ξαναείδα live και δεν έβρισκαν πολύ συχνά θέση στις playlists μου. Η ανακοίνωση ότι στις 30 Ιουνίου ξαναέρχονται στη χώρα μας για τελευταία φορά με οδήγησε στο να κλείσω εισιτήριο. Ήταν μια καλή ευκαιρία να τους δω και να τους πω ένα αντίο και μαζί σκέφτηκα και αυτό το αφιέρωμα.

Κάπως έτσι άκουσα ξανά ολόκληρη τη δισκογραφία τους και σιγά σιγά άρχισα να ξαναβλέπω στην τωρινή φάση της ζωής μου παλιά και νέα άλμπουμ και να τα αξιολογώ. Στο Ranking αυτό θα τα βάλω σε σειρά από το ποιο μου άρεσε λιγότερο έως το αγαπημένο μου και φυσικά περιμένω τη δική σας άποψη και το δικό σας Ranking!

17. Super Collider (2013)

Δε γινόταν να ξεκινήσουμε με άλλο άλμπουμ στην τελευταία θέση της λίστας. Οι Megadeth έκαναν πολλές φορές στροφή στη μουσική τους κατεύθυνση κατά τη διάρκεια της καριέρας τους, αλλά πάντα είχαν κάτι να δώσουν. Το Super Collider έρχεται σε μια εποχή που η μπάντα φαίνεται αρκετά κορεσμένη, ίσως από το γεγονός ότι κυκλοφορούσε άλμπουμ κάθε δύο χρόνια, ενώ ταυτόχρονα οι Drover και Broderick ήταν κοντά στην αποχώρηση.

Δυστυχώς ένα από τα καλύτερα lineups της δεύτερης εποχής τους, τελειώνει με το μακράν πιο αδιάφορο άλμπουμ τους. Δεν είναι μόνο η προσπάθεια τους για μια πιο εύγευστη κατεύθυνση, στο παρελθόν έχουν δείξει ότι δεν είχαν πρόβλημα να γράψουν καλά εμπορικά τραγούδια, αλλά το πόσο άχρωμο και άοσμο μοιάζει γενικά το Super Collider.

Κανένα riff δεν ξεχωρίζει, κανένα σόλο δεν ενθουσιάζει και η σπίθα που είχαμε δει στα The System Has Failed, United Abominations και ειδικά στο Endgame απουσιάζει τελείως. Δεν είναι άλμπουμ που αξίζει χλευασμό, είναι όμως πολύ αδύναμο παρά κάποιες ελάχιστες ενδιαφέρουσες στιγμές όπως το Cold Sweat και το Don’t Turn You Back.

16. Risk (1999)

Για πολλούς αυτή είναι η Load στιγμή των Megadeth, όχι τόσο σε θέμα ποιότητας όσο σε θέμα μουσικής μεταστροφής. Το όνομά του αντικατοπτρίζει σε μεγάλο βαθμό και τις σκέψεις του Mustaine. Πως ένα συγκρότημα που είχε γράψει τόσους thrash ύμνους θα γλυκοκοίταζε το hard rock των 90s βάζοντας ακόμα και industrial και alternative στοιχεία;

Για μένα το Risk δεν είναι η απόλυτη καταστροφή που παρουσιάζεται από τους φανς και τον Τύπο της εποχής. Έχει τις στιγμές του σε κομμάτια όπως το Crush ‘Em, το Breadline και το πολύ αγαπημένο μου Prince of Darkness. Ωστόσο είναι πολύ μεγάλο, με ετερόκλητες επιρροές και καταλήγει τελείως άνισο. Μπορείς να καταλάβεις τι προσπάθησε να επιδιώξει ο Mustaine, αλλά και τι έχασε σε όλο αυτό.

Ήθελε να γράψει έναν πιο μελωδικό δίσκο, αλλά έχασε την επιθετικότητα, την τεχνική και τα riffs που έκαναν τoυς Megadeth σπουδαίους. Στο Risk ακούμε ένα συγκρότημα που προσπαθεί να ενστερνιστεί τις τάσεις της εποχής και όχι να τις διαμορφώσει. Δυστυχώς αυτό ήταν και το κύκνειο άσμα του σπουδαίου Marty Friedman μιας και ήθελε το συγκρότημα να ακολουθήσει άλλη μουσική κατεύθυνση.

15. The World Needs a Hero (2001)

Αν και ο Mustaine είχε διαβεβαιώσει τον Friedman ότι μετά το Risk θα επέστρεφαν στο metal, ο τελευταίος αποχώρησε και στη θέση του ήρθε ο φοβερός Al Pitrelli. Το The World Needs a Hero σηματοδοτεί το τέλος της πρώτης εποχής των Megadeth μιας και ένα χρόνο μετά διαλύθηκαν εξαιτίας ενός τραυματισμού του Mustaine, ωστόσο είναι ένα ομολογουμένως ενδιαφέρον άλμπουμ.

Αν και έχει thrash στοιχεία, ο δίσκος είναι μια επιστροφή στο heavy metal στυλ του Countdown to Extinction. Εκτός των δύο πιο γνωστών τραγουδιών Moto Psycho και Dread and the Fugitive Mind, υπάρχουν και πολύ ωραίες mid tempo στιγμές στα Losing My Senses, Promises και 1000 Times Goodbye. O Pitrelli σίγουρα βάζει το προσωπικό του στυλ στη μουσική τους.

Παρά τις καλές ιδέες και τις δυνατές μπαλαντοειδείς στιγμές του, το The World Needs a Hero δε με κέρδισε ποτέ συνολικά σαν έργο. Πάσχει από το κλασικό θέμα των πιο πρόσφατων Megadeth δίσκων που έχουν περισσότερα τραγούδια απ’ όσα χρειάζεται, οπότε η συνοχή δεν είναι το δυνατό του σημείο. Ένα μεταβατικό άλμπουμ σε μια μεταβατική εποχή που τους βοήθησε όμως να κερδίσουν τη χαμένη τους αυτοπεποίθηση.

14. Megadeth (2026)

Και κάπου εδώ, με το ομώνυμο άλμπουμ τελειώνει η δισκογραφική πορεία των Megadeth. Η αλήθεια είναι ότι χρειάστηκα αρκετές ακροάσεις για να το εκτιμήσω, γιατί στην αρχή μου φαινόταν αρκετά αδιάφορο. Το πρόβλημα με αυτό το άλμπουμ είναι ότι έρχεται μετά από δύο κωρωνίδες στη δισκογραφία του συγκροτήματος και κρίνεται λίγο αυστηρά. Το να αντικαταστήσεις τον σπουδαίο Kiko Loureiro δεν είναι εύκολη δουλειά.

Παρέα με τον ταλαντούχο Teemu Mäntysaari των Wintersun, ο δίσκος είναι αυτό που περιμένεις από τους Megadeth το 2026, μια μπάντα που ξέρει την ταυτότητά της. Επαγγελματικά δομημένες συνθέσεις, σκληρά riffs, μελωδικά περάσματα και καλή παραγωγή που θα αναδείξει όλα τα παραπάνω. Τα Tipping Point, Puppet Parade και Another Bad Day είναι παράδειγμα όσων λέω παραπάνω.

Ωστόσο δεν υπάρχει πουθενά η στιγμή που θα το κάνει ένα πολύ ξεχωριστό και σπουδαίο άλμπουμ, για αυτό και βρίσκεται σε αυτή τη θέση. Ίσως μελλοντικά ανέβει στην προσωπική μου κατάταξη, αλλά για τώρα πιστεύω ότι είναι αξιοπρεπές φινάλε σε μια σπουδαία πορεία.

13. Th1rt3en (2011)

Αυτό είναι το πρώτο άλμπουμ των Megadeth που θυμάμαι να το ζω από τη μέρα που κυκλοφόρησε. Δεκατοτρίτο άλμπουμ, δεκατρία τραγούδια και κατά πολλούς μια κάπως βιαστική κυκλοφορία ώστε να ολοκληρωθεί το συμβόλαιο τους με τη Roadrunner. Αυτός ο δίσκος εμένα μου αφήνει ανάμεικτα συναισθήματα, γιατί έχει ποιότητα, αλλά είναι και άνισος.

Σίγουρα δεν μπορεί να φτάσει επίπεδα μεγαλείου Endgame που ήταν τεράστια έκπληξη, αλλά δείχνει την χημεία που είχαν οι Mustaine/Ellefson με το δίδυμο Drover/Broderick. Έχει μέσα κάποια χιτάκια τύπου Public Enemy No. 1, Whose Life και Never Dead και μια ωραία thrashίλα τύπου Sudden Death, αλλά κατά τ’ άλλα έχει ξανά πολύ περισσότερα τραγούδια απ’ όσο χρειάζεται και δείχνει μια παρελθοντολαγνεία.

Αντί να φέρει νέες ιδέες στο τραπέζι όπως έγινε με τα τρία προηγούμενα άλμπουμ τους, το Th1rt3en δίνει μια αίσθηση ανασκόπησης της μέχρι τώρα δισκογραφίας τους. Αυτό γίνεται πολύ εμφανές σε κομμάτια όπως το Black Swan που είναι μια επανεκτέλεση του ομώνυμου κομματιού από το United Abominations με περισσότερες κιθάρες. Ακούγεται ευχάριστα ωστόσο ακόμα και σήμερα και οι καλές του στιγμές είναι περισσότερες από τις μέτριες, οπότε καταλήγει (ίσως και συμβολικά) στην δεκατη τρίτη θέση.

12. United Abominations (2007)

Αν το The System Has Failed σηματοδότησε τη μεγάλη επιστροφή και την έναρξη της δεύτερης εποχής των Megadeth, το United Abominations ήρθε να την παγιώσει. Με τον τωρινό μπασίστα James LoMenzo στην πρώτη του θητεία και τους αδερφούς Drover σε lead κιθάρα και ντραμς, ο Mustaine γράφει ένα άλμπουμ που έμελλε να αφήσει μερικές πολύ καλές στιγμές.

Το πρόβλημα του United Abominations είναι ότι ενώ ξεκινάει φανταστικά με τα Sleepwalker, Washington is Next! και το ομώνυμο, δεν καταφέρνει να κρατήσει το ίδιο επίπεδο ποιότητας καθ’ όλη τη διάρκεια του. Έχει κι άλλες κομματάρες όπως το Burnt Ice και το Play for Blood ενώ γενικότερα η γραφή του μου θυμίζει πολύ το Dystopia και το The Sick, the Dying… and the Dead.

Υπάρχει επιθετικότητα, ενέργεια και η αίσθηση της αναγέννησης και πιστεύω ότι αν ήταν μικρότερο σε διάρκεια, πιθανότερο να βρισκόταν ψηλότερα στην κατάταξη. Ωστόσο έδειξε ότι οι Megadeth βρίσκονταν σε μια εξαιρετική φάση. Άφησαν πίσω τους κάποιες πιο μέτριες κυκλοφορίες και επικεντρώθηκαν στο να γράψουν ωραία μουσική στη νέα εποχή τους.

11. Cryptic Writings (1997)

O τελευταίος δίσκος του θρυλικού lineup των Mustaine/Ellefson/Friedman/Menza έμελλε να είναι ο λιγότερο καλός τους, αλλά ταυτόχρονα να έχει αρκετή ποιότητα και μερικά πολύ χαρακτηριστικά τραγούδια για τη δισκογραφία τους. Οι Megadeth είχαν ούτως ή άλλως αλλάξει μέσα στη δεκαετία του 90 προτιμώντας όλο και πιο heavy φόρμες και mid tempo συνθέσεις.

Το Cryptic Writings ήταν τελικά η καταληκτική πορεία αυτής της αλλαγής. Θεωρώ πως είναι λίγο παρεξηγημένο άλμπουμ, γιατί προφανώς λείπει το thrash στοιχείο, αλλά ταυτόχρονα δεν είναι τόσο εμπορικό όσο παρουσιάστηκε. Οι συνθέσεις είναι καλοδουλεμένες, τα ρεφρέν λειτουργούν εξαιρετικά και υπάρχει συνοχή καθ’ όλη τη διάρκεια του.

Άλμπουμ που σου αφήνει Trust, Use the Man, A Secret Place, She-Wolf και FFF δεν μπορείς να το υποτιμήσεις εύκολα. Ο λόγος όμως που δε μπαίνει στη δεκάδα είναι απλός. Οι Megadeth έχουν κυκλοφορήσει και άλμπουμ με μεγαλύτερο ειδικό βάρος και σίγουρα πιο κλασικά. Είναι όμως καλύτερος από τη φήμη που τον συνοδεύει.

10. So Far, So Good… So What! (1988)

Το So Far, So Good… So What! έχει μια ιδιαίτερη θέση στη δισκογραφία των Megadeth. Βρίσκεται ακριβώς ανάμεσα σε δύο από τα αριστουργήματά τους, δημιουργώντας συσχετισμούς που ίσως να το αδικούν λίγο. Αν είχε κυκλοφορήσει από άλλο συγκρότημα και σε άλλη φάση της καριέρας του, θα θεωρούνταν σίγουρα ένα από τα κλασικά του.

Μπορεί να μην έχει την τεχνική και εκτελεστική τελειότητα του Rust in Peace ή τη συνθετική ισορροπία του Peace Sells, αλλά είναι ένα thrash άλμπουμ με ωμή ενέργεια και έναν χαοτικό χαρακτήρα που του ταιριάζει απόλυτα. Μέσα σε αυτόν μπορείς να βρεις κλασικές Megadeth συνθέσεις και τα πρώτα ψήγματα της heavy metal πλευράς τους που θα εξερευνούσαν περισσότερο στα 90s.

Παρά τις μικρές αδυναμίες του, ένα άλμπουμ που περιλαμβάνει back to back την τριάδα In My Darkest Hour, Liar και Hook in Mouth δε μπορείς να το υποτιμήσεις. Προσθέτεις και το Set the World Afire και τη διασκευή στο Anarchy in the U.K. και καταλαβαίνεις αμέσως σε τι φάση βρισκόταν το συγκρότημα τότε. Φυσικά βρίσκει θέση στη δεκάδα ως η μεταβατική κυκλοφορία από την ακατέργαστη thrash εποχή των Megadeth στην εμπορική και καλλιτεχνική επιτυχία της επόμενης δεκαετίας.

9. The System Has Failed (2004)

Το άλμπουμ που σηματοδοτεί την αρχή της δεύτερης εποχής των Megadeth μετά την αποκατάσταση του Mustaine από τον σοβαρό τραυματισμό του. Ο ίδιος ήθελε να είναι solo δίσκος, αλλά επειδή χρωστούσε μια κυκλοφορία στη δισκογραφική, βγήκε τελικά με το όνομα των Megadeth. Επίσης εδώ είχαμε την πρώτη προσπάθεια επανένωσης της θρυλικής τετράδας από το Rust in Peace, αλλά ο Friedman αρνήθηκε και οι Menza/Ellefson δεν τα βρήκαν στα συμβόλαια.

Το The System Has Failed ηχογραφήθηκε με session μουσικούς, τους Jimmie Lee Sloas στο μπάσο και Vinnie Colaiuta στα ντραμς και τον Chris Poland να επιστρέφει μετά από χρόνια στην κιθάρα και παρ’ όλα αυτά ακούγεται φρέσκο, με τρομερή χημεία και εξαιρετικά δομημένες συνθέσεις. Αυτό το διάλειμμα δύο χρόνων φάνηκε να κάνει καλό στον Mustaine ώστε να θυμηθεί ποιοι είναι οι Megadeth πραγματικά.

Τα riffs ακούγονται πιο κοφτερά, οι συνθέσεις είναι πιο πλούσιες και σε πολλά κομμάτια γλυκοκοιτάζουν τις παρελθοντικές τους κυκλοφορίες, έχοντας όμως το βλέμμα τους στο μέλλον. Τραγούδια όπως το The Scorpion, το Of Mice and Men, το Tears in a Vial και το Back in the Day είναι από τα χαρακτηριστικά για εκείνη την εποχή του συγκροτήματος. Το πραγματικό σημείο έναρξης της νέας εποχής τους και η επανεκκίνηση που χρειαζόταν ο MegaDave μετά το Risk.

8. Endgame (2009)

Για πάρα πολλά χρόνια αυτό το άλμπουμ αποτελούσε την κωρωνίδα της δεύτερης εποχής των Megadeth και υπό προυποθέσεις θα μπορούσε ακόμα και να βρεθεί στην πρώτη πεντάδα. Ο Chris Broderick αναλαμβάνει την lead κιθάρα μετά τον Glen Drover και μαζί του φέρνει φρέσκιες ιδέες, τρομερά σόλο και μια ένταση που θυμίζει τις ένδοξες thrash ημέρες τους.

Παρ’ όλα αυτά το συγκρότημα δεν ακούγεται σαν να θέλει να αναβιώσει και να ανακυκλώσει ιδέες από τα 80s. Αντιθέτως παράγει ένα άκρως επιθετικό άλμπουμ με γρήγορο και τεχνικό παίξιμο εκσυγχρονίζοντας ταυτόχρονα τον ήχο τους. Από τα πρώτα του τραγούδια όπως το This Day We Fight! και το 44 Minutes κάνουν σαφείς τις προθέσεις τους.

Είναι η εισαγωγική riffάρα του Head Crusher, οι δισολίες του Bite the Hand, η δομή του Endgame, οι μελωδίες του The Hardest Part of Letting Go…Sealed with a Kiss που κάνουν αυτόν τον δίσκο τόσο εντυπωσιακό. Ο λόγος που δε μπαίνει στην επτάδα είναι γιατί με τον Kiko Loureiro με εντυπωσίασαν ακόμα περισσότερο, σίγουρα όμως είναι ένα άλμπουμ που αξίζει την αναγνώριση και την αγάπη που έχει λάβει.

7. Youthanasia (1994)

Από την εμπορική περίοδο των Megadeth, αυτό το άλμπουμ ανήκει σε αυτά που εκτίμησα πολύ με την πάροδο του χρόνου. Το Youthanasia ακολουθεί τη συνταγή του Countdown to Extinction με το ύφος να κινείται στο heavy metal και το συγκρότημα να κινείται και σε πιο mid tempo συνθέσεις χωρίς όμως να αγνοεί τελείως τη σκληράδα του.

Δεν είναι μια σκιά του προκατόχου του, αλλά μια φυσική συνέχεια. Δίνουν περισσότερη σημασία στις μελωδίες και κοιτάνε να γράψουν ωραία ρεφρέν, κάτι που γίνεται εμφανές από την αρχή με το εξαιρετικό Train of Consequences. Στο A Tout Le Monde δείχνουν την ικανότητα τους με μια πραγματικά όμορφη μπαλάντα, ενώ στο Elysian Fields, το The Killing Road, το Reckoning Day και το ομώνυμο αποδεικνύουν πως μπορούν ακόμα να γράψουν heavy τραγούδια χωρίς να βασίζονται στην ταχύτητα ή την τεχνική τους.

Μπορώ να καταλάβω απόλυτα όσους θεωρούν αυτό το άλμπουμ μέτριο ή προπομπό των πιο πειραματικών εποχών των Megadeth. Είμαι τεράστιος φαν της επιθετικής πλευράς τους. Ωστόσο μεγαλώνοντας, έμαθα να εκτιμώ δίσκους όπως αυτός γιατί δείχνουν τη συνθετική δεινότητα του καλλιτέχνη και το πόσο ωρίμασε χωρίς να χάσει σε ποιότητα. Για αυτό μπαίνει λίγο πριν τα αριστουργήματά τους.

6. Killing Is My Business… and Business Is Good! (1985)

Από την ωριμότητα, περνάμε στην απόλυτη ωμότητα. Το πιάνο του Last Rites/Loved to Death ακούγεται, το πρώτο riff ξεκινάει και η ιστορία του thrash αλλάζει για πάντα. Όταν κάποια πράγματα γίνονται για εκδίκηση, τα αποτελέσματα ίσως να μην είναι τα επιθυμητά. Ο Mustaine ζητούσε εκδίκηση από τους Metallica, το συγκρότημα που τον απέλυσε. Ήθελε να αποδείξει ότι μπορεί να παίξει καλύτερα τα riffs που είχε γράψει για εκείνους, ότι είναι γρηγορότερος, ότι είναι σκληρότερος.

Και εγένετο Killing Is My Business… and Business Is Good! Ένα άλμπουμ τόσο χαώδες, τόσο επιθετικό, τόσο ωμό και ταυτόχρονα με τέτοια συνοχή που δε γίνεται να μην το αγαπήσεις. Συνθέσεις επιθετικές, riffs τεχνικά και γρήγορα, μπασογραμμές έντονες και ένας Dave Mustaine πιο οργισμένος από ποτέ. Το ομώνυμο κομμάτι είναι η απόλυτη απόδειξη όλων των παραπάνω. Το Mechanix και το Rattlehead δείχνουν το που θα κινηθεί το thrash στα 80s. Όταν στο τέλος βρίσκεις διασκευή στο These Boots μένεις ακόμα πιο σύξυλος.

Κάθε φορά που ακούω αυτό το άλμπουμ γυρίζω ξανά στα γυμνασιακά μου χρόνια. Τότε που η κόντρα Metallica-Megadeth είχε τελειώσει και εγώ ήθελα να απολαμβάνω τέτοιους δίσκους. Χωρίς πολλές μελωδίες, χωρίς χαλαρές στιγμές, μόνο γρήγορα riffs, τεχνικά σόλο και θυμό. Μπορεί να μην είναι ο πιο ολοκληρωμένος δίσκος, αλλά είναι ένα ντεμπούτο που συμπυκνώνει όλα όσα τους έκαναν σπουδαίους. Δεν μπορώ να φανταστώ τη δισκογραφία των Megadeth χωρίς αυτό το εκρηκτικό ξεκίνημα.

5. The Sick, the Dying… and the Dead! (2022)

Θα ακούσω απόλυτα όποιον μου πει ότι έχω recency bias, αλλά για μένα αυτός ο δίσκος αποτελεί έναν από τους πιο υποτιμημένους εκείνης της χρονιάς. Είναι άξια συνέχεια του Dystopia και της δουλειάς που έκαναν την περίοδο που ήρθε στις lead κιθάρες ο Kiko Loureiro. Κάποιοι τον θεωρούν απλώς έναν από τους καλούς Megadeth δίσκους της σύγχρονης εποχής, για μένα είναι μια από τις πιο σπουδαίες κυκλοφορίες τους.

Αρχικά η συνοχή του The Sick, the Dying… and the Dead! είναι εντυπωσιακή. Ξεκινάει πολύ δυναμικά με το ομώνυμο, το γρήγορο Life in Hell, το άκρως επιθετικό Night Stalkers (με συμμετοχή Ice-T!) και το προσωπικό αγαπημένο Dogs of Chernobyl. Κι όμως συνεχίζει εξίσου εντυπωσιακά έχοντας σε κάθε σημείο του κομματάρες τύπου Soldier On!, Killing Time, Mission to Mars και Police Truck.

Τα riffs είναι εμπνευσμένα, στα σόλο γίνεται τρομερή δουλειά, η μπάντα μοιάζει να έχει βρει χημεία με την προσθήκη του Dirk Verbeuren στα ντραμς και το κιθαριστικό δίδυμο Mustaine-Loureiro κερδίζει χαλαρά θέση στα καλύτερα της μπάντας. Όπως είπα, μπορώ να καταλάβω κάποιους που δεν το έχουν τόσο ψηλά, αλλά για μένα αυτό το άλμπουμ είναι δήλωση μεγάλου συγκροτήματος.

4. Dystopia (2016)

Μόνο οι Megadeth θα μπορούσαν να γυρίσουν μετά το χειρότερο τους άλμπουμ με μια τέτοια δισκάρα. Οι Drover-Broderick έφυγαν και στη θέση τους ήρθε ο Chris Adler των Lamb of God και ο Kiko Loureiro των Angra. Με δύο τόσο ταλαντούχους συνοδοιπόρους, ο Mustaine ήρθε να δείξει ότι μπορεί να κυκλοφορήσει ένα από τα άλμπουμ της χρονιάς από εκεί που δεν το περίμενε κανείς.

Το τεράστιο πλεονέκτημα του Dystopia είναι ότι συνδυάζει το παρόν και το παρελθόν των Megadeth καλύτερα από κάθε δίσκο τους. Τεχνικά είναι αρτιότατο, ενώ συνθετικά έχουμε και πιο επιθετικές συνθέσεις τύπου The Threat is Real και Melt the Ice Away, αλλά και mid tempo κομματάρες  όπως τα Post American World και Poisonous Shadows.

Δεν ανακυκλώνει ιδέες, ούτε προσπαθεί να αντιγράψει πετυχημένες συνταγές των 90s. Παίρνει όμως ιδέες από τότε και τις ανακατεύει με το σύγχρονο ύφος τους σε κυκλοφορίες όπως το Endgame και το United Abominations εξελίσσοντας το ακόμα περισσότερο. Η κιθαριστική δεινότητα του Loureiro και το δυναμικό παίξιμο του Adler μας οδήγησαν σε ένα από τα σπουδαιότερα επιτεύγματα των Megadeth και στο καλύτερο άλμπουμ της δεύτερης εποχής τους.

3. Peace Sells… but Who’s Buying? (1986)

Αν το ντεμπούτο ήταν μια δήλωση για τους Megadeth, το Peace Sells ήταν ένας ογκόλιθος που τους τοποθέτησε μεταξύ των κορυφαίων thrash συγκροτημάτων της εποχής τους. Το χαοτικό γράψιμο του πρώτου δίσκου δίνει τη θέση του σε πιο δομημένες και ολοκληρωμένες συνθέσεις χωρίς να χάσει σε τίποτα από την επιθετικότητα και την τεχνική των συντελεστών του.

Είναι εντυπωσιακό πόσο μπροστά από την εποχή του ακούγεται. Με μόλις οχτώ κομμάτια, η συνοχή του είναι άψογη. Τα riffs είναι εντυπωσιακά, τα σόλο δεν χάνουν πουθενά, ενώ στιχουργικά ο Mustaine ακούγεται πολύ πιο ώριμος. Κομμάτια όπως το Peace Sells, Good Mourning/Black Friday και Wake Up Dead είναι κλασικά στη δισκογραφία τους, ενώ η διασκευή στο I Ain’t Superstitious δίνει έναν διαφορετικό τόνο που τον χρειαζόταν προς το τέλος αυτού του ηχητικού τυφώνα.

Αρκετοί θα έβαζαν αυτό το άλμπουμ ακόμα και στην κορυφή και δύσκολα θα μπορούσα να διαφωνήσω μαζί τους. Το Peace Sells… but Who’s Buying? επηρέασε το metal όσο λίγοι δίσκοι. Ο Mustaine σταμάτησε να ενδιαφέρεται μόνο να παίξει γρήγορα και απλώς έκατσε να γράψει μερικά από τα καλύτερα κομμάτια της καριέρας του. Τεράστιο άλμπουμ.

2. Countdown to Extinction (1992)

Υπάρχουν συγκροτήματα που περνάνε χρονικές περιόδους που ό,τι και να γράψουν, θα τους βγει κορυφαίο. Αυτή τη φάση περνούσαν οι Megadeth στις αρχές των 90s. Δύο χρόνια μετά το κορυφαίο τους άλμπουμ, επιστρέφουν με το Countdown to Extinction επιδιώκοντας και μικρές αλλαγές στον ήχο τους. Παρ’ όλα αυτά μιλάμε για έναν από τους ποιοτικότερους δίσκους της δεκαετίας για όλο το metal.

Εδώ θυσιάζουν λίγη από την τεχνική αρτιότητα του Rust in Peace για να γράψουν πιο άμεσες συνθέσεις, πιο πλούσιες σε μελωδίες και riffs, χωρίς όμως να χάνουν σε ποιότητα. Είναι δύσκολο να σκεφτείς άλλο άλμπουμ τους με τόσα κλασικά κομμάτια. Το Symphony of Destruction είναι μακράν το γνωστότερο τους τραγούδι, ενώ τα Foreclosure of a Dream, Sweating Bullets, Skin o’ My Teeth και Countdown to Extinction αποτελούν σταθερές στα setlists τους ανά τα χρόνια. Ακόμα και διαμαντάκια όπως το High Speed Dirt μπορείς να αγαπήσεις.

Για μένα αυτή η κυκλοφορία είναι πολύ ξεχωριστή. Με έμαθε να μην αγαπάω μόνο την επιθετική ή τεχνική πλευρά των Megadeth, αλλά να ακούω και πιο heavy ή και mid tempo συνθέσεις. Ένα από τα πιο ολοκληρωμένα άλμπουμ που έχουν βγει στο είδος, χωρίς μισή μέτρια στιγμή από ένα συγκρότημα που περνούσε την καλύτερη φάση της καριέρας του. Αριστούργημα που χάνει την κορυφή από ένα από τα σπουδαιότερα άλμπουμ στο είδος.

1. Rust in Peace (1990)

Δεν νομίζω να περιμένατε κάτι διαφορετικό στην κορυφή. Υπάρχουν δίσκοι που χαρακτηρίζουν μια καριέρα, υπάρχουν δίσκοι που επηρεάζουν ένα είδος μουσικής και υπάρχουν και δίσκοι που αποτελούν κεφάλαιο για τη μουσική. Ακριβώς αυτό είναι το Rust in Peace. Ένα άλμπουμ-σταθμός για τους Megadeth και ολόκληρο το thrash metal.

Οι Καλιφορνέζοι χρειάζονται μόλις εννιά τραγούδια και σαράντα λεπτά για να αναδιαμορφώσουν τη μουσική για την εποχή τους και όχι μόνο. Η τεχνική τους είναι εξωπραγματική με τα riffs στο Holy Wars και τα σόλο στα Hangar 18 και Tornado of Souls να αποτελούν επιρροές για γενιές μουσικών. Σύνθετα κομμάτια που δεν γίνονται ποτέ κουραστικά, συνθέσεις εμπνευσμένες και πανέξυπνοι στίχοι φτιάχνουν ένα απαράμιλλο ηχητικό οικοδόμημα.

Ο λόγος που αγαπώ τόσο πολύ αυτό το άλμπουμ είναι γιατί εκτός των τραγουδιών που προανέφερα και λάτρεψα από την πρώτη στιγμή, εμπεριέχει και μερικά κρυμμένα διαμαντάκια βλέπε Take No Prisoners, Poison Was The Cure και Dawn Patrol που στέκονται ισάξια δίπλα στα υπόλοιπα. Κάθε φορά που επιστρέφω σε αυτό το άλμπουμ, νιώθω πως είμαι ξανά στο Λύκειο και ακούω ένα από τα αγαπημένα μου συγκροτήματα να ξεδιπλώνει τις δυνατότητές του στα αυτιά μου. Η κορυφή δε θα μπορούσε να πάει αλλού.

Αυτό ήταν και το Ranking για τους Megadeth. Να περάσετε υπέροχα στη συναυλία και θα τα πούμε σύντομα με καινούρια άρθρα.

The post Ranking: Όλα τα άλμπουμ των Megadeth από το χειρότερο στο καλύτερο appeared first on anthem.gr.

Podcast Website – Podcast Feed

Spotify – CastBox – RadioPublic
TuneIn – Apple Podcasts
Listen Notes – Breaker – Overcast
Castro – Podchaser
player.fm

Ολοκληρωμένο αρχείο ραδιοφωνικών εκπομπών

The post [Past Forward #22] Μουντιάλ και Ποδοσφαιρική Νοσταλγία (Ft Xρήστος Μούχλιας) appeared first on anthem.gr.

Το Story Mode επιστρέφει με ένα επεισόδιο αφιερωμένο στο «Έχουμε Λάιβ», μια μουσική παράσταση που ξεκινά από την εκπαίδευση, περνά μέσα από την πρόβα και καταλήγει στη σκηνή.

Στο επίκεντρο της εκπομπής δεν βρίσκεται μόνο το live, αλλά οι άνθρωποι πίσω από αυτό. Ο Χρήστος Μούχλιας, βασικός εμπνευστής και ψυχή του project, μιλά για τη μουσική, τη διδασκαλία, τους μαθητές και τη στιγμή που η μάθηση μετατρέπεται σε πραγματική σκηνική εμπειρία.

Τηλεφωνικά στην εκπομπή συμμετέχει ο Billy Rize, μία από τις φωνές της παράστασης, μιλώντας για τη σχέση του με το «Έχουμε Λάιβ», τη σκηνή, τη μουσική διαδρομή και την εμπειρία του να στέκεται δίπλα σε μαθητές που ζουν τη δική τους live στιγμή.

Στην κουβέντα μπαίνει και ο Πέτρος Καλορίτης, ένας ακόμα μουσικός στυλοβάτης της παράστασης, δίνοντας τη δική του ματιά σε όσα χτίζονται πίσω από τη σκηνή.

Μαζί με τον Αγαμέμνονα και τον Νικόλα, η εκπομπή προσεγγίζει το «Έχουμε Λάιβ» όχι σαν μια απλή μαθητική παράσταση, αλλά σαν μια ανθρώπινη ιστορία για τη μουσική, την εξέλιξη, τη συνεργασία και τη δύναμη του να ανεβαίνεις στη σκηνή.

Το ραδιόφωνο στηρίζει την παράσταση ως χορηγός επικοινωνίας και θα τη μεταδώσει ζωντανά.

Story Mode — οι άνθρωποι πίσω από τη μουσική.

Καλή Ακρόαση

Podcast Website – Podcast Feed

Spotify – CastBox – RadioPublic
TuneIn – Apple Podcasts
Listen Notes – Breaker – Overcast
Castro – Podchaser
player.fm

Ολοκληρωμένο αρχείο ραδιοφωνικών εκπομπών

The post [Story Mode #2] Χρήστος Μούχλιας (Έχουμε Λάιβ) appeared first on anthem.gr.

Podcast Website – Podcast Feed

Spotify – CastBox – RadioPublic
TuneIn – Apple Podcasts
Listen Notes – Breaker – Overcast
Castro – Podchaser
player.fm

Ολοκληρωμένο αρχείο ραδιοφωνικών εκπομπών

The post Τεχνητή Νοημοσύνη – Εργαλείο ή όπλο; feat. Αντώνης Μητροβγένης – Past Forward #21 appeared first on anthem.gr.

O Αγαμέμνονας και ο Νικόλας υποδέχθηκαν την Κυριακή 3 Μαΐου στο στούντιο του Favela Radio τον γνωστό ράπερ απο την θρυλική μπάντα 6αρια, Mr.Emor και τον παραγωγό του τελευταίου του δίσκου με τίτλο “88” Brook.

Μια απολαυστική δίωρη συζήτηση για μουσική,ελληνική κουλτούρα και επιρροές στην πρεμιέρα της νέας ένθετης εκπομπής του anthem.gr με τίτλο Story Mode που έρχεται για να γεμίσει τις τα Κυριακάτικα απόγευμα μας.

Ευχόμαστε να αγαπήσετε και εσείς όσο εμείς αυτή την νέα εκπομπή! Καλή σας ακρόαση!!!

Podcast Website – Podcast Feed

Spotify – CastBox – RadioPublic
TuneIn – Apple Podcasts
Listen Notes – Breaker – Overcast
Castro – Podchaser
player.fm

Ολοκληρωμένο αρχείο ραδιοφωνικών εκπομπών

The post Mr. Emor & Brook – Story Mode #1 appeared first on anthem.gr.

To μεγάλο event είναι γεγονός. Μετά από 16 χρόνια υπομονής και αναμονής, οι Metallica επιστρέφουν στην Ελλάδα για μια τεράστια συναυλία. Είναι γνωστό ότι αποτελούν το αγαπημένο μου συγκρότημα από τότε που ερωτεύτηκα το μέταλ, οπότε νιώθω πολύ τυχερός που πρόλαβα και έκλεισα το εισιτήριό μου. Ήθελα όμως πριν την συναυλία να ετοιμάσω ένα κείμενο για το επερχόμενο σόου.

Το μεγαλύτερο μέρος όσων θα διαβάσετε γράφτηκαν το περσινό καλοκαίρι. Με το event να έχει βγει νωρίς sold out, έπεσα σε μια λούπα και είχα πολλές συζητήσεις. Είδα να μιλάνε για τη συναυλία άνθρωποι που πίστευα ότι δεν έχουν ιδέα από Metallica, είδα πωρωμένους που δεν ήξερα καν ότι ακούν metal, είδα ειδήσεις, είδα φίλους μεταλλάδες να τρέχουν να με ρωτήσουν αν θα πάμε μαζί. Γενικά πολύ κόσμο.

Κάπως έτσι θυμήθηκα λίγο τις εποχές που έβλεπα ΜΠΡΑΦ και συγκεκριμένα αυτό με τους μεταλλάδες και αποφάσισα να κατηγοριοποιήσω όσα ξέρω από το χώρο του metal, όσα είδα το καλοκαίρι, όσους πιστεύω ότι σίγουρα θα βρω εκεί και μετά από καιρό να επιστρέψουμε σε παλιό, καλό, βιτριολικό Unstable Show. Στείλτε μου και εσείς κι άλλες κατηγορίες που σκεφτήκατε εννοείται και ελπίζω να σας αρέσει αυτό το στυλ της στήλης γιατί μπορεί να το επαναλάβω.

Ο φασαιομεταλλάς

Αν και μπορεί να τον μπερδέψετε με άλλες κατηγορίες της λίστας (βλέπε ο Επιδερμικός), ο φασαιομεταλλάς είναι ένα από τα πλέον προβεβλημένα είδη μεταλλά. Πρόκειται για τον τύπο που είσαι σίγουρος ότι ακούει μπουζούκια, είσαι σίγουρος ότι τον έχεις δει σε στόρι στο Ίνστα να πετάει γαρύφαλλα, αλλά για κάποιο λόγο προσπαθεί με σθένος να σε πείσει ότι είναι φανατικός μεταλλάς που αράζει Εξάρχεια, πίνει μπύρες και τριγυρνάει με ανοιχτό καρό πουκάμισο στο An Club.

Ο φασαιομεταλλάς έχει μια τάση τελευταία να εμφανίζεται και ως πανελίστας σε πρωινάδικα αναλαμβάνοντας τον ρόλο του απόμακρου κουλ με μπλουζάκι Maiden (μια φορά στα δύο χρόνια) όσο σχολιάζει το νέο κούρεμα της Δανάης Μπάρκα και το ξέσπασμα του Γιώργου Λιάγκα. Έξτρα μπόνους όταν δουλεύει σε ραδιόφωνο που παίζει όλη μέρα Ρέμο και Οικονομόπουλο, αλλά με κάποιον τρόπο γυρνάει την κουβέντα στη συναυλία των Metallica μπας και πείσει κανέναν ότι ακούει άλλη μουσική από αυτά που παίζει ο σταθμός λες και δίνει εξετάσεις μεταλλοσύνης.

Να πάω στη συναυλία μαζί του; 

Φυσικά και όχι. Ο Φασαιομεταλλάς αν και μιλάει πολύ για μέταλ, πιθανότατα τα μόνα τραγούδια Metallica που ξέρει είναι το Nothing Else Matters και το Nothing Else Matters τραγουδισμένο από τον Χολίδη. Αποφεύγουμε.

Ο Γιάννης ο Χέτφιλντ

Ο Γιάννης ο Χέτφιλντ είναι μια ιδιαίτερη κατηγορία Έλληνα μεταλλά. Όταν στα 90s το τρου μέταλ ήταν οι Maiden, οι Iced Earth και οι Manowar, ο Γιάννης ο Χέτφιλντ ήταν το παιδί που άκουγε μόνο Metallica. Ήταν αυτός που υπερασπίστηκε το Load, αυτός που δε βρήκε τίποτα κακό στα τύμπανα του St. Anger και που θεωρεί ότι η παραγωγή στο Death Magnetic ήταν αυτή που χρειαζόταν.

Το ψευδώνυμο του προέρχεται από τα κλασικά ψευδώνυμα της εποχής όπου όλους τους φώναζαν με το όνομά τους και δίπλα το όνομα της αγαπημένης τους μπάντας ή του αγαπημένου τους μέλους π.χ. ο Κώστας ο Maiden, ο Γιώργος ο Newsted και άλλα τέτοια ωραία. Στο Facebook έχει φώτο προφίλ τον Hetfield από το live στο Seattle το 87 και στο εξώφυλλο φιγουράρει ο εαυτός του σε live Metallica.

Επίσης κάθε μα κάθε καλοκαίρι ο Γιάννης ο Χέτφιλντ διαμαρτύρεται που δεν έρχονται Ελλάδα οι Metallica και έχει γίνει Ευτύχης Μπλέτσας της Ευρώπης προκειμένου να παρακολουθήσει κάθε setlist και κάθε περιοδεία τους. Άγνωστες πηγές λένε ότι ο Γιάννης ο Χέτφιλντ δεν έχει ακούσει άλλο συγκρότημα εκτός από Metallica, ίσως μόνο το Reign in Blood των Slayer, αλλά τελικά δεν ισχύουν μιας και έχει ακούσει και το Bonded by Blood των Exodus γιατί νόμιζε ότι παίζει κιθάρα ο Hammett.

Να πάω στη συναυλία μαζί του;

Εννοείται. Είναι χρυσή καρδιά, ξέρει τα κομμάτια, δεν πολυμπαίνει σε pits και ματσάρει τέλεια το vibe των υπολοίπων.

Ο μεταλλοπατέρας

Ο μεταλλοπατέρας είναι μια εξαιρετική κατηγορία μεταλλά. Πέρασε τα χρόνια του ακούγοντας μέταλ και μεγάλωσε κρατώντας την παράδοση με την πλούσια κοτσίδα και τα βινύλια. Σαν από θαύμα κατάφερε να αναπαραχθεί και τώρα είναι ένας πολύ γλυκός πατέρας καθώς παίρνει το παιδί μαζί του στις συναυλίες προκειμένου να του μεταλαμπαδεύσει τη σωστή μουσική.

Ο μεταλλοπατέρας συνήθως έχει το σπόρο του ακριβώς δίπλα του και πάει πάντα να αγοράσει μια μπύρα για εκείνον και μια κόκα κόλα για το βλαστάρι του. Κάθεται πολύ μακριά από την σκηνή για να μην πέσει πάνω σε φασαρίες και συνήθως βομβαρδίζει το γιο ή την κόρη του με άχρηστες πληροφορίες τύπου πότε έπαιξαν τελευταία φορά αυτό το κομμάτι και τι χαμός έγινε στη Ριζούπολη το 1999. Πλέον χαίρεται που η συναυλία είναι στο ΟΑΚΑ και μπορεί να κλείσει καλές θέσεις που θα κάθεται να ακούει το αγαπημένο του συγκρότημα.

Να πάω στη συναυλία μαζί του;

Αν δεν είσαι το παιδί του, τότε όχι. Δε θα θέλει να πάει πιο κοντά στη σκηνή και δικαίως, αν και γενικά είναι μια καλόκαρδη φιγούρα.

Ο Τάσος Δούσης/συλλέκτης εμπειριών

Μια μεγάλη απορία στη σημερινή κοινωνία είναι πως στον πούτσο όλοι λένε ότι δεν έχουν λεφτά, όλα τα εισιτήρια ακριβαίνουν και όλα βγαίνουν sold out αμέσως. Η απάντηση είναι απλή. Έχουμε γεμίσει συλλέκτες εμπειριών (και όχι φασαίους γιατί προσβάλλονται). Οι Τάσοι Δούσηδες των Metallica αποτελούν απλούς συλλέκτες εμπειριών από οποιοδήποτε event της πόλης.

Θέλεις Σκιαδαρέσες; Τσουπ εκεί ο Δούσης. Θέλεις ΛΕΞ; Τσουπ εκεί ο Δούσης. Θέλεις event με κόμικ; Τσουπ εκεί ο Δούσης. Ε στους Metallica θα κόλλαγε; Γιατί στο διάολο ακούει στον Red FM το Unforgiven οχτώ φορές τη μέρα; ΤΣΟΥΠ ΚΑΙ ΕΚΕΙ Ο ΔΟΥΣΗΣ. Παρ’ ότι θα τον έλεγε κάποιος και Ευτύχη Μπλέτσα με τόσες εμπειρίες, η κατηγορία αυτή εμπίπτει στον φίλτατο Τάσο Δούση για τη μανία της να επικοινωνήσει πόσο πολλά ξέρει από κάθε event και συναυλία που πηγαίνει.

Στους Metallica ο Δούσης πηγαίνει κυρίως για τα στόρι και το outfit μπορεί να έχει από μουστάκι και ανοιχτό πουκάμισο μέχρι απλό μαύρο T-Shirt. Κρατάει πάντα μπύρα και στα δάχτυλα του ίδιου χεριού ένα τσιγάρο, γιατί με το άλλο χέρι τραβάει βίντεο με το κινητό. Γνωρίζει πέντε τραγούδια, αλλά περνάει τέλεια, κυρίως γιατί η παρέα του αποτελείται από εξίσου φασαίους με εκείνον που τρώνε σε εισιτήρια για events το 20% του βασικού τους μισθού.

Να πάω στη συναυλία μαζί του;

Φυσικά και όχι. Ακούμε metal, έχουμε αλληλεγγύη, βοηθάμε, αλλά δε θα κουβαλάμε και τους συλλέκτες στιγμών μαζί μας.

Ο Manowarάς

Ο Manowarάς είναι μια ιδιότυπη κατηγορία Έλληνα μεταλλά σε βαθμό που πιστεύεις ότι φυτρώνει σε δέντρο και τρέφεται με πιτόγυρα και κόμπλεξ. Τον πετυχαίνεις σε metal clubs όπου πάει πρώτος και φεύγει τελευταίος έχοντας καταναλώσει τη μισή κάβα. Θεωρεί ότι η μουσική τελείωσε στους Manowar και καλύτερα να του βρίσεις τη μάνα παρά να πεις κάτι για τον DeMaio ή τα πέτσινά του.

Ο Manowarάς δεν είναι τύπος που περίμενες να έρθει Metallica, αλλά γενικά μαζεύει κι αυτός εμπειρίες από συναυλίες και προσπαθεί να κάνει ένα άνοιγμα σε νέες μουσικές αν και “σαν τους Manowar δεν έχει φίλε”. Είναι αυτός που βλέπεις ότι θέλει να θάψει, αλλά ταυτόχρονα βλέπει ότι όλοι οι άλλοι περνάνε καλά, οπότε μέσα του υποφέρει που πρέπει να ακούει την φωνή του Hetfield όσο σκέφτεται ότι του χρόνου στην Πλατεία Νερού θα τραγουδάει για 28η φορά το Warriors of the World.

Να πάω στη συναυλία μαζί του;

Εννοείται πως όχι. Για αυτόν δεν έχει βγει καινούριος δίσκος μετά το 85 και εσύ θα πας σε συναυλία μαζί του; Δεν σώζεται από το χατζημέταλ ούτε υπό την απειλή όπλου.

Ο Ακριβοεισιτήριος

Πιστή κατηγορία που συναντάς σε όλα τα μεγάλα ραντεβού, ο Ακριβοεισιτήριος είναι ακριβώς ο τύπος που δε θες να πιάσεις κουβέντα ειδικά τη μέρα που τρέχεις να κλείσεις το δικό σου εισιτήριο. Ο Ακριβοεισιτήριος με το που μαθαίνει για μια μεγάλη συναυλία είναι ακριβώς αυτός που ξεκινάει με ατάκες “Ωχ στο ΟΑΚΑ είναι; Θα μας πιάσουν τον κώλο”, “Πωωωω αν πέρυσι είχαν τόσο οι Coldplay, φαντάσου φέτος οι Metallica” και “Θα πρέπει να διαλέξουμε πάλι σε ποιες συναυλίες θα πάμε”.

Επίσης όταν βγαίνουν οι τιμές για τα ειδικά πακέτα με το Snake Pit και τα δώρα , ο Ακριβοεισιτήριος φοράει μαύρη πλερέζα και παριστάνει τη χηρεύσασα οικιακή βοηθό του Κατακουζηνού, γιατί νομίζει ότι αυτές είναι οι τιμές για όλη τη συναυλία. Άλλες ασχολίες του Ακριβοεισιτήριου είναι να σου λέει με πόσα λεφτά πήγαινε στο Ρόδον το 90, πως γίνεται να είδε με 80 ευρώ τους Big 4 το 2010 και τώρα 87 να κάνει το φθηνότερο, πως μας κλέβουν οι εταιρίες που πουλάνε εισιτήρια, ενώ είναι έτοιμος να αναλύσει γιατί οι τιμές δεν είναι φυσιολογικές με πίνακες πληθωρισμού, ολοκληρώματα και διαγράμματα Venn.

Να πάω στη συναυλία μαζί του;

Αν και ο Ακριβοεισιτήριος γκρινιάζει για τιμές ανεξαρτήτως συναυλίας, είναι αρκετά μεταλλάς και θα γουστάρει, αλλά μην τον φορτωθείς πριν κλείσει εισιτήριο γιατί είναι απάλευτος.

Ο Παλαιομεταλλάς

Συχνά συγχέεται με τον Manowarά και τον Γιάννη τον Χέτφιλτ, αλλά στην πραγματικότητα έχει μόνο κάποια στοιχεία του Ακριβοεισιτήριου. Ο Παλαιομεταλλάς είναι ένας κλασικός τύπος άνω των πενήντα που ακούει μέταλ με απίστευτο πάθος και για κάποιον περίεργο λόγο νομίζει ότι η μουσική αυτή του ανήκει. Είναι αυτός που πραγματικά ξενερώνει που και άλλοι ακούνε τη μουσική του και δεν μπορεί να την απολαύσει μόνος του.

Τον εκνευρίζει πολύ η νέα γενιά και αφηγείται ιστορίες από το Ρόδον και τη συναυλία των Motorhead στο Σπόρτινγκ το 88 σαν παραμυθάς στο ανατολικό Έσσεξ τον Μεσαίωνα. Έχει πάει σε όλα τα προηγούμενα live των Metallica και για κάποιο λόγο μόνο το 1999 τους βρήκε καλούς. Τσαντίζεται άπειρα που εν έτει 2025 έχει βγει sold out η συναυλία γιατί το 2010 στη Μαλακάσα ήταν πολύ λιγότεροι, ενώ διαμαρτύρεται για τις τιμές συνεχώς καθώς θυμάται ότι είχε δει τους Ramones στο Ρόδον το 92 για 4000 δραχμές.

Ο Παλαιομεταλλάς αγαπάει πραγματικά τη μουσική του, αλλά δεν έχει ιδιαίτερη όρεξη να επεκτείνει τους ορίζοντές του και έτσι ψάχνεται μόνο με ξεχασμένα EPs από New Wave of British Heavy Metal, άντε στο τσακίρ κέφι να βάλει το Brave New World. Κάνει το πιο ακραίο gatekeeping για κάτι πλήρως προσβάσιμο και αν και έχει πολλή εμπειρία, θα σου μιλήσει για αυτήν λες και άλλος μεταλλάς μετά από αυτόν δεν γεννήθηκε.

Να πάω στη συναυλία μαζί του;

Καλά δεν διάβασες τι έγραψα παραπάνω; Ο συγκεκριμένος είναι για την πυρά. Απέφυγε τον όπως αποφεύγει ο ίδιος τους System of a Down.

Η παλαιογκοθού

Όχι, δεν είναι θηλυκή έκδοση του Παλαιομεταλλά. Η παλαιογκοθού είναι μια κατηγορία μεταλλούς που τείνει να εξαφανιστεί τα τελευταία χρόνια. Σαραντάρα, στα 90s ήταν η γκοθού που έκανε παρέα με άλλες δύο-τρεις σαν και εκείνη, οι οποίες μετά από χρόνια έκαναν οικογένεια οπότε έτρεξαν να ρίξουν λουλούδια στον ΛεΠα όπως ορμάει ο δεξιός στο ΕΣΠΑ.

Η παλαιογκοθού αν και συνήθως έχει κάνει και η ίδια οικογένεια, κράτησε ένα ψήγμα από το μέταλ μέσα της και έτσι τώρα βαδίζοντας προς τα πενήντα έχει την ευκαιρία να δει ένα από τα αγαπημένα της συγκροτήματα, καθώς το 2007 και το 2010 που ξαναήρθαν οι Metallica, τα παιδιά της ήταν μικρά και δεν ήταν παρούσα. Δεν πηγαίνει μαζί τους ωστόσο, αλλά με τον άντρα της. Η παλαιογκοθού φοράει μαύρο τοπάκι, τζιν σορτσάκι και έχει πάντα χιαστί φορεμένη μια μαύρη τσάντα εξοπλισμένη με χαρτομάντηλα, καθώς σε δύο σημεία της συναυλίας θα κλάψει σίγουρα.

Να πάω στη συναυλία μαζί της;

Αν δεν είσαι φίλος του ζευγαριού, όχι. Έχουν κάμποσα χρόνια να ακούσουν Metallica και δεν είναι για πολλές τρέλες.

Ο πρωτοδισκάκιας

Είναι ένα είδος μεταλλά που συναντάμε για πολλά συγκροτήματα στην Ελλάδα, παραμένει όμως εξίσου ανυπόφορο για όποια μπάντα κι αν μιλάμε. Στην περίπτωση του Πρωτοδισκάκια, η φάση με τους Metallica είναι απλή. Τι κι αν έβγαλαν μερικά από τα καλύτερα άλμπουμ όλων των εποχών, για αυτόν μετά το Kill Em All χαλάσανε.

Συνήθως είναι thrashάς που ακούει Slayer (μόνο με Lombardo), Sepultura (μόνο με Cavalera), Anthrax (μόνο με Belladonna), Kreator (μόνο τα πρώτα) και σιχαίνεται τους Megadeth. Απαντώνται όμως και περιπτώσεις πρωτοδισκάκηδων που δεν ακούνε thrash (ναι Τζανέτο Καβαλιώτη, για σένα μιλάω). Ο πρωτοδισκάκιας είναι αυτός ο περίεργος τύπος που ενώ καυλώνει μόνο με Motorbreath και Whiplash αναζητά εισιτήριο για Metallica ίσως με την ελπίδα να ακούσει το Hit the Lights και να βαϊμπάρει με καμία μπαλάντα.

Να πάω στη συναυλία μαζί του;

Φυσικά και όχι. Ο άνθρωπος ακροβατεί ανάμεσα σε ατενσιοχοριλίκι και ξερολίαση, παρ’ όλα αυτά θέλει να πάει να δει Metallica. Μακάρι μόνος του σε μια γωνία να πίνει μπύρες.

Ο “και 1000 ευρώ θα τα έδινα”/Μπρούκλης

Ο Μπρούκλης είναι μια φοβερή κατηγορία Έλληνα ακροατή. Δε σε έπεισε ποτέ ότι είναι πολύ μεταλλάς, αλλά δεν τον έκοψες και ακροατή κάποιας άλλης μουσικής. Είναι τριαντάρης, με καλή δουλειά και χωρίς ιδιαίτερη προσωπική ζωή. Η σχέση του με τους Metallica είναι σχετικά οκ, δεν είναι ο πιο φανατικός ακροατής τους, ούτε είναι τελείως άσχετος.

Ο Μπρούκλης διαμαρτύρεται κάθε χρόνο που δεν έρχονται οι Metallica, αλλά για κάποιο μυστήριο λόγο δεν πηγαίνει και εξωτερικό να τους δει. Με το που ανακοινώνεται η συναυλία, ξεκινάει και ψάχνει μόνο τα σπέσιαλ πακέτα που έχουν εισιτήριο στο Snake Pit, δύο merch, ένα ποτήρι με υπογραφή Trujillo, ένα τατουάζ σχεδιασμένο από τον Hammett και αποκλειστικό mp3 με ρεψίματα του Ulrich. Επίσης τσακώνεται με τον Ακριβοεισιτήριο και άλλους μεταλλάδες για τις τιμές λέγοντας ότι “Και 1000 ευρώ λίγα είναι για τους τεράστιους”.

Ο Μπρούκλης μπαίνει πρώτη μέρα προπώλησης και πάει να τσιμπήσει εισιτήριο, αλλά ξαφνικά εκεί πάνω στην επιλογή βλέπει πως ίσως ο τραπεζικός του λογαριασμός να μην σηκώνει τα αρκουδιλίκια που πούλησε πριν την προπώληση. Ξαφνικά το χιλιάρικο που ήταν λίγο του είναι αρκετά πολύτιμο ώστε να μην τρέφεται με παγάκια και θλίψη για το επόμενο τρίμηνο όσο παίζει φρουτάκια μπας και πάει διακοπές μια εβδομάδα κάμπινγκ στην Άνω Πορδιτσά Αρκαδίας. Έτσι παίρνει ένα ταπεινό εισιτήριο για την αρένα, δίνει το 150άρι και λογικά για όσα έλεγε τις προηγούμενες μέρες κατηγορεί κάποιον ξάδερφό του.

Να πάω στη συναυλία μαζί του;

Ναι, είναι καλό παιδί και τίμιο και μυρίζει από Metallica.

Ο Κονέ

Με την έννοια του Κονέ δεν αναφερόμαστε στον Παναγιώτη Κονέ και τον επικό τσαμπουκά με τον Μάτιτς, ούτε στο μέσο γλοιώδη πρωτοετή Δαπίτη που ήθελε να σου κλείσει μπουκαλάκι για Βέρτη. Αυτοί οι δύο αποκλείεται να έρθουν Metallica εκτός αν έχουν μπλέξει με μεταλλού για την οποία θα έτρωγαν και κουβά KFC γεμάτο σκατά, αν και τέτοιες περιπτώσεις είναι σπάνιες έως ανύπαρκτες εν έτει 2026.

Ο Κονέ είναι ο τυπικός Έλλην μεταλλάς που γουστάρει Metallica και θέλει να πάει, αλλά έχει ένα μεγάλο πρόβλημα. Είτε δουλεύει όταν βγαίνουν τα εισιτήρια και δεν μπορεί να κλείσει, είτε είναι τόσο άνεργος που βαριέται και να περιμένει στην Ticketmaster και προτιμάει να βλέπει streams με άλλους άνεργους που παίζουν Minecraft και κοιμούνται σε live μετάδοση.

Έτσι ο Κονέ ψάχνει τα λεγόμενα δικά του κονέ είτε μέσα στην High Priority για καμία τζάμπα πρόσκληση όπου φυσικά αποτυγχάνει είτε παρακαλάει φίλους να του κλείσουν ένα εισιτήριο, αφού ο κωδικός των Metallica επιτρέπει μέχρι τέσσερα. Ακόμα και να έχουν συμπληρωθεί τα άτομα, ο Κονέ θα σπάσει τόσο μπάλες και θα ψαχτεί με τόσους πολλούς που εν τέλει μπορεί και να του κλείσουν 3-4 διαφορετικές παρέες και σαν σωστό λαμόγιο θα τα μεταπουλήσει σε τιμή νεφρού.

Να πάω στη συναυλία μαζί του;

Ναι μωρέ, είναι τυπικό δείγμα ελληνικής επιχειρηματικότητας, καταφερτζής και χιουμορίστας αλλά αγαπάει τους Metallica και περνάει πάντα καλά σε συναυλίες. Απλά έχε το πορτοφόλι σου πάνω σου.

Ο “εγώ για τους Gojira έκλεισα”

Είχαμε στην Ελλάδα τα κωλόγιδα που νομίζουν ότι η μουσική σταμάτησε στο Number of the Beast, έχουμε πλέον και τον σύγχρονο νεομεταλλά που νομίζει ότι είναι κουλ που ακούει κυρίως progressive και djent. Η προσπάθειά του αυτή είναι κάπως οικτρή, γιατί πρόκειται για πρώην παλαιομεταλλά που αφού άκουσε Slipknot και Tool προσπάθησε να αποτινάξει πλήρως το χατζημεταλλικό παρελθόν του.

Λέει πως δεν θέλει να πάει στους Metallica και ότι έκλεισε να δει Gojira και Knocked Loose, γιατί αυτό είναι το σύγχρονο μέταλ και όχι οι ξεπουλημένοι οι Λεφτάλικα του Napster. Κατά βάθος όμως εύχεται να μην τον δουν να καυλώνει με το Master of Puppets, γιατί αυτός είναι ο φίλος μας μάγκες. Το παίζει σύγχρονος αντιχάτζης και κράχτης παλαιομεταλλάδων, αλλά σπίτι του ενδιάμεσα στα βίντεο με σόλο του Tomas Haake στα τύμπανα, τσεκάρει ότι έχει μείνει μόνος του και κλαίει ακούγοντας το Die For Metal όσο θυμάται τα ένδοξα χρόνια του Λυκείου που πήδαγε μόνο πάνω από εφημερίδα.

Να πάω στη συναυλία μαζί του;

Όχι βέβαια. Σπάει αρχίδια να πας μπροστά στα σαπόρτ και μετά το παίζει ότι δε θέλει να δει Metallica. Στο καλό.

Ο Επιδερμικός

Ο Επιδερμικός είναι μια κατηγορία που αρκετοί μπερδεύουν με τον Φασαιομεταλλά, αλλά στην πραγματικότητα δεν έχουν ιδιαίτερη σχέση. Ο Επιδερμικός είναι αυτός ο τύπος που ακούει περισσότερο κλασικό ροκ και ανά καιρούς πειραματίζεται με το μέταλ, αν και για κάποιο λόγο νιώθει τις ενοχές που είχαμε εμείς στο Γυμνάσιο όταν έπρεπε να πούμε στους εντεχνομπουζουκόβιους γονείς μας ότι θέλουμε να μας πάρουν μια μπλούζα Master of Puppets.

Ο Επιδερμικός δεν έχει εμφάνιση κλασικού μεταλλά και σχεδόν ποτέ δε φοράει μπλούζες συγκροτημάτων. Παρ’ όλα αυτά δε σου γεμίζει το μάτι ότι ακούει άλλο είδος μουσικής εκτός rock, ίσως μόνο Θανάση και Πυξ Λαξ σαν κατάλοιπα από το Λύκειο. Στους Metallica ψήθηκε να κλείσει εισιτήριο, γιατί ξέρει μια χούφτα τραγούδια και δε θέλει να χάσει την ευκαιρία να τους δει, αλλά δεν πάει ποτέ αρένα γιατί έχει πολλή ορθοστασία και χαμό οπότε αντιμετωπίζει τη συναυλία ως εμπειρία στα καθίσματα του ΟΑΚΑ.

Να πάω στη συναυλία μαζί του;

Μπα. Αν παιχτεί κανένα Trapped Under Ice θα σε κοιτάξει περίεργα, ενώ αν είσαι ο τρου μεταλλάς που αναζητάς σμπρωξιές στην αρένα, δε θα σε ακολουθήσει με τίποτα.

Ο Λίγδας

Όχι, σε αυτήν την κατηγορία δεν εννοούμε γνωστό αμισθί creator που ξεδιπλώνεται αναλόγως και τοιουτοτρόπως στα κοράσια ΤΙΟΥΜΠΑ. Ο Λίγδας είναι μια πολύ χειρότερη κατηγορία μεταλλά. Πρόκεται για hardcore ακροατή που σίγουρα τον έχεις πετύχει σε πάρα πολλά live και ο οποίος προσομοιάζει τον Λουδοβίκο τον 14ο, γιατί κάνει μπάνιο μια φορά το χρόνο.

Ο Λίγδας είναι 50άρης και η μπόχα του θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για παρασκευή νέου τύπου δακρυγόνου. Συνήθως πάει μόνος του στις συναυλίες και είναι πάντα στο κάγκελο. Αν έχετε δει έναν ημίτρελο στα pits που όσο οι Τάταροι προετοιμάζονται να ορμήσουν, αυτός χορεύει μόνος του στο κέντρο, τότε μόλις εντοπίσατε τον Λίγδα.

Έχει ή αραιωμένο μαλλί που δεν αποδέχεται την επερχόμενη φαλάκρα ή μακρύ ίσιο αρκετά λιπαρό για να τηγανιστούν πατάτες σε γυράδικο. Διαθέτει μαύρο νύχι, μεγάλη κοιλιά και τα πόδια του δεν έχουν καθαριστεί από τη δεκαετία του 90 που ήταν κάμπινγκ στα Μάταλα. Ο Λίγδας ακούει φανατικά Metallica, Maiden και καθε κλασικό συγκρότημα και γουστάρει φουλ τη συναυλία, αν και ίσως νομίζει ότι επειδή είναι γραμμένος στο Newsletter των Metallica, τον ξέρει προσωπικά ο Hetfield.

Να πάω στη συναυλία μαζί του;

Ο Λίγδας πάει πάντα μόνος του στις συναυλίες. Οπότε αν είσαι ο κλασικός που ψάχνει κάποιον για να πάει……..

Ο “Δεν ακούω μέταλ, ΑΛΛΑ”

Μια από τις πιο σπαστικές κατηγορίες τύπων που θα συναντήσεις στη συναυλία, ο “Δεν ακούω μέταλ, ΑΛΛΑ” είναι αυτός ο τύπος από τον οποίον νιώθεις ότι ΠΡΕΠΕΙ να κάνει gatekeeping τη μουσική σου. Ίσως τον μπερδεύεις με τον φασαιομεταλλά μιας και οι δύο κατηγορίες παρουσιάζουν κοινά, αλλά ο φασαιομεταλλάς ακριβώς επειδή είναι φασαίος μπορεί να έχει αγοράσει και ένα μπλουζάκι Metallica στη ζωή του.

Ο συγκεκριμένος φίλος μας από την άλλη το ακριβώς αντίθετο. Είναι τριαντάρης χωρίς ιδιαίτερα χαρακτηριστικό ντύσιμο και το στυλ με το οποίο μιλάει και φέρεται, βρωμάει από χιλιόμετρα μπουζουκονοοτροπία. Ωστόσο ο “Δεν ακούω μέταλ, ΑΛΛΑ” μάλλον όσο άλλαζε σταθμούς στο ραδιόφωνο και από τον Ρυθμό πήγαινε στον Σφαίρα έπεσε κανά δύο φορές στον Red FΜ και τον Rock FM.

Κάπως έτσι άκουσε το Nothing Else Matters, το Fade to Black και μετά έψαξε στο Youtube 4-5 ακόμα τραγούδια Metallica και οριακά πίστεψε ότι στο Master of Puppets η μουσική ως δημιουργία έπιασε το peak της σκληράδας της. Έτσι ο φίλος μας μπορεί να μην ακούει μέταλ, αλλά για κάποιο λόγο θεωρεί τον εαυτό του πολύ μεγάλο φαν και πρήζει αρχίδια για τη συναυλία όπου φυσικά θα παριστάνει τον ακραία πωρωμένο αν και δεν ξέρει μισό στίχο.

Να πάω στη συναυλία μαζί του;

Φυσικά και όχι. Προτιμώ να μπω στο Rainbow σε βραδιά Manowar και να μου ρίξει την μπύρα κάποιος μακρυμάλλης με πέτσινο και γουρουνότριχα πάνω στο τραπέζι μου παρά να πάω μαζί του στους Metallica.

Η αναρχοφασαία

Η αναρχοφασαία είναι ένα πολύ περίεργο είδος ακροάτριας που απαντάται στις καλοκαιρινές συναυλίες. Είναι η τύπισσα που με κάποιον τρόπο είτε πας Λυκαβηττό, είτε πας Release, είτε πας Μαλακάσα από τον Morissey στους Avenged Sevenfold και από τον Θανάση Παπακωνσταντίνου και τον Πασχαλίδη στους Metallica πάντα θα τη δεις εκεί σε περίοπτη θέση. Το περίεργο είναι πως όπου και να πάει, είναι ακραία κολλημένη και ξέρει όλους τους στίχους απ’ έξω.

Η αναρχοφασαία είναι ξεκάθαρα αντισκυλού, με εναλλακτικά ρούχα, ιδανικά με καρό πουκάμισο, πάει κάμπινγκ και κάνει τόσα ταξίδια στο εξωτερικό που απορείς που δουλεύει και πως παίρνει άδειες. Επίσης απορείς πως ασχέτως ταξιδιών, έχει πάντα τόσα λεφτά για συναυλίες. Στους Metallica θα σκάσει με ακριβώς ίδιο στυλάκι με τις υπόλοιπες συναυλίες του καλοκαιριού, θα πιει μπύρα και θα ουρλιάξει αν δει από μακριά τον Hetfield. Επίσης αν απορείτε ποια είναι αυτή που ανέβηκε στους ώμους πανύψηλου φίλου της και σας κόβει τη θέα, να ποια.

Να πάω στη συναυλία μαζί της;

Δεν ξέρω. Θα πω όχι γιατί μπορείς να βρεις καλύτερες παρέες, άσε που μετά μπορεί να σε πρήζει να πηγαίνετε συχνότερα σε indie φεστιβάλ και electro pop συναυλίες στον Νιάρχο.

Ο θαυμαστής του St. Anger

Η συζήτηση για τους Metallica είναι κάπως αέναη, καθώς μπορούμε να διαφωνήσουμε για το ποιο είναι το καλύτερό τους άλμπουμ, αν ο Newsted αδικήθηκε, αν το Load είναι καλός δίσκος ή όχι (spoiler: είναι δισκάρα), αλλά όλοι μπορούμε να συμφωνήσουμε σε ένα πράγμα. Το St. Anger στο μεγαλύτερο μέρος του απλά δεν ακούγεται.

Όλοι; Όχι βέβαια. Ένα μικρό γαλατικό χωριό αντιστέκεται σθεναρά θεωρώντας ότι το St. Anger δεν είναι απλά ένα καλό άλμπουμ, αλλά το καλύτερο των Metallica. Και ναι, έχω γνωρίσει τέτοιους που δεν τρολλάρουν! Συνήθως είναι τύποι που ακούνε από nu metal μέχρι κλασική μουσική και δεν τους νοιάζει η παραγωγή ή ο ήχος στα ντραμς, απλά περνάνε καλά όσο εμείς βγάζουμε αίμα από τα αυτιά με το Purify.

Παρ’ όλα αυτά θα πάνε να δούνε Metallica με την ελπίδα να παίξουν το Some Kind of Monster ή το Frantic και να πανηγυρίσουν όσο το υπόλοιπο στάδιο κουνάει το κεφάλι του ρίχνοντας Μπαρτζώκειες ευχές σε όλη τη μπάντα.

Να πάω στη συναυλία μαζί του;

Με τίποτα. Ο τύπος θα ξεκινήσει το κλασικό λογύδριο για ακόμα μία φορά σχετικά με το St. Anger και πόσο το έχεις υποτιμήσει και στη συναυλία δε θα παλεύεται καθώς σε οτιδήποτε άλλο εκτός St. Anger θα έχει το άβολο χαμόγελο του μεταλλά που τον σέρνουν σε κλαμπάκι και παριστάνει ότι περνάει καλά.

Αυτό ήταν και το Unstable Show για την επερχόμενη συναυλία των Metallica φίλοι μου. Εύχομαι να είναι μια μοναδική βραδιά, να πιούμε, να περάσουμε καλά, να συγκινηθούμε και πάνω απ’ όλα να το θυμόμαστε σαν εμπειρία ζωής. Περιμένω όπως πάντα μηνύματα και σχόλια!

The post The Unstable Show: Κατηγορίες ανθρώπων που θα πάνε στους Metallica appeared first on anthem.gr.

Τέλη 2023. Ψάχνοντας λίστες με τα καλύτερα της χρονιάς ως συνήθως, το μάτι μου έπεσε στο Beef. Ήταν μια μίνι σειρά που αρκετοί προτείνανε και παρ’ ότι ήταν στο Netflix, εμένα μου είχε περάσει απαρατήρητη. Ψάχνοντας λίγο παραπάνω, είδα πως τελικά είχε δέκα επεισόδια μεσαίας διάρκειας, οπότε την έβαλα στη watchlist μου. Αυτό που ένιωσα τελειώνοντας τόσο την πρώτη σεζόν όσο και τη δεύτερη πριν λίγες μέρες, πραγματικά δεν το περίμενα.

Το Beef είναι παιδί της A24, της εταιρείας παραγωγής που μοιάζει να βρίσκει συνεχώς τρόπο να φέρνει ενδιαφέρουσες ταινίες στις κινηματογραφικές αίθουσες. Παρ’ όλα αυτά έχει υπάρξει μια σχετική επέκταση και σε σειρές και η συγκεκριμένη κρατάει τα υψηλά στάνταρ της A24 και οπτικά και σεναριακά. H λέξη Beef εν προκειμένω χρησιμοποιείται για την κόντρα-τσακωμό δύο ανθρώπων και κάθε σεζόν εξερευνά το πως αυτή μπορεί να αναπτυχθεί από ασήμαντα ή σημαντικά γεγονότα και που θα οδηγήσει.

Το ξεχωριστό με το Beef δεν είναι ούτε η κινηματογράφηση και η σκηνοθεσία του, ούτε οι πολύ ωραίες τοποθεσίες στην California, ούτε οι ερμηνείες του. Παρ’ ότι όλα τα παραπάνω είναι εξαιρετικά, το Beef έχει καταπληκτικό γράψιμο. Συνδυάζει ένα είδος εσωτερικής αναζήτησης με τον καυστικό κοινωνικοπολιτικό σχολιασμό που χρειάζεται στη σύγχρονη Αμερική.

Η σιωπηλή έκρηξη

Πως μπορεί μια απλή διαμάχη στο πάρκινγκ ενός μαγαζιού να οδηγήσει κάποιον στο να θέλει να καταστρέψει τον άνθρωπο με τον οποίο λογομάχησε; Αυτό είναι και το θέμα της πρώτης σεζόν. Ο Danny και η Amy τσακώνονται επειδή παραλίγο να τρακάρουν στο πάρκινγκ ενός μαγαζιού και τελικά ο τσακωμός εξελίσσεται σε ένα απίστευτο κυνηγητό μεταξύ των δύο στους δρόμους της πόλης.

Κάπως έτσι η κόντρα τους γίνεται προσωπική και τελικά θα βρουν τους πιο ακραίους τρόπους για να καταστρέψουν ο ένας τη ζωή του άλλου. Το αστείο της υπόθεσης είναι ότι ο Danny και η Amy φαίνεται πως είναι φαινομενικά αντίθετοι. Ο Danny είναι ένας εργολάβος που βρίσκεται σε δύσκολη οικονομική κατάσταση, ενώ η Amy αποτελεί μια σύγχρονη businesswoman.

Κι όμως καθώς προχωρούν τα επεισόδια, το γράψιμο της σειράς μας οδηγεί αριστοτεχνικά σε αυτό που ενυπάρχει κατά βάθος. Οι δύο αυτοί άνθρωποι δεν μισούν ο ένας τον άλλον. Μισούν την δική τους ζωή και ζηλεύουν αυτά που ο άλλος έχει και οι ίδιοι δε μπορούν να έχουν. Ο ένας έχει την οικονομική πίεση και την ανάγκη να αποδείξει στην οικογένεια του ότι είναι ικανός, η άλλη νιώθει ότι είναι απλώς επιτυχημένη στα χαρτιά και κάνει τα πάντα για να ικανοποιήσει τον περίγυρό της.

Η μεταξύ των κόντρα και η προσπάθεια αλληλοκαταστροφής μοιάζει να είναι η σπίθα σε μια φωτιά που σιγόκαιγε για καιρό. Και μέσα σε αυτό εσύ σαν θεατής ταυτίζεσαι μαζί τους. Δε μπορείς να πάρεις ξεκάθαρη θέση γιατί βλέπεις τον εαυτό σου σε διάφορες φάσεις να τους μοιάζει. Καταλαβαίνεις τον εσωτερικευμένο θυμό και την έκρηξη που έρχεται.

Το σενάριο κάνει τα πάντα να ρέουν υπέροχα. Μικρές αποφάσεις, λάθος συνεννοήσεις, πράγματα που μοιάζουν ελάχιστα όπως ένα βλέμμα ή ένα τυχαίο γεγονός μπορούν να πυροδοτήσουν εξελίξεις. Παρ’ ότι έχει αστείο και οριακά μαύρο χιούμορ, το Beef αφορά μερικές δύσκολες συνειδητοποιήσεις. Μπορείς να ζηλεύεις κάποιον για κάτι που έχει και να σε ζηλεύει για κάτι άλλο που έχεις εσύ. Μπορείς να πάρεις συνεχόμενα κακές αποφάσεις. Μπορεί αυτός που μοιάζει διαφορετικός, τελικά να έχει κοινά μαζί σου. Και στο τέλος δεν έχει σημασία ποιος θα νικήσει το beef, γιατί τελικά θα βγουν χαμένοι και οι δύο.

Βάζοντας περισσότερα άτομα στην εξίσωση

Εδώ και λίγες μέρες προβάλλεται στο Netflix η δεύτερη σεζόν με οχτώ επεισόδια με λίγο μεγαλύτερες διάρκειες. Αυτή τη φορά έχουμε το beef μεταξύ δύο ζευγαριών. Οι νέοι Ashley και Austin πάνε στο σπίτι του αφεντικού τους, του Josh που διευθύνει ένα club στην California για να του αφήσουν το πορτοφόλι του. Ωστόσο τον βρίσκουν σε έναν οριακά βίαιο καυγά με την γυναίκα του, την Lindsay, και τους καταγράφουν, με σκοπό να τους εκβιάσουν και να κερδίσουν την επαγγελματική τους ανέλιξη μέσω του club.

Εδώ η ιστορία επεκτείνεται αρκετά και πέραν των δύο ζευγαριών. Υπάρχει και η ιστορία της Κορεάτισσας ιδιοκτήτριας του club να απομυζεί τα δικά της οικονομικά οφέλη από αυτό. Σε αυτή τη δεύτερη σεζόν έχουμε και έναν πιο ευρύ κοινωνικό σχολιασμό. Το πως οι Ashley και Austin θέλουν να αποκτήσουν παιδί, αλλά βρίσκουν εμπόδια στο σύστημα υγείας, το πως η Chairwoman Park χρησιμοποιεί την εξουσία της πάνω στους υπόλοιπους, το πως η Lindsay προσπαθεί να προσαρμοστεί σε έναν κόσμο που το λαμπερό παρελθόν της δεν έχει τόσο νόημα ή ο Josh που αν και μοιάζει πλούσιος στα μάτια του έξω κόσμου, αντιμετωπίζει μεγάλα οικονομικά και ψυχολογικά προβλήματα.

Αν και η δεύτερη σεζόν είναι ελαφρώς κατώτερη της πρώτης, έχει πολλά να πει με αυτούς τους χαρακτήρες. Δείχνει το πώς κάποιοι άνθρωποι μπερδεύουν τους ρόλους τους και παριστάνουν τον πλούσιο, τον επιτυχημένο ή τον δυνατό χωρίς να είναι. Αναλύει την ψευδαίσθηση μεγαλείου που δίνει μια ανώτερη επαγγελματική θέση ή το πως ένα μέσο εκβιασμού μπορεί να αποτελεί και μια μόνιμη απειλή στα χέρια κάποιου.

Σε αυτή τη δεύτερη σεζόν, ο θυμός είναι πιο διάχυτος. Βλέπουμε συνεχώς τα ζευγάρια να αλλάζουν άποψη για το μέλλον τους ανάλογα με το που αισθάνονται ότι βρίσκονται κοινωνικά. Παρατηρούμε τον φθόνο και την επιθετικότητα, όταν οι άνθρωποι συγκρίνονται οικονομικά, κοινωνικά και συναισθηματικά. Διαπιστώνουμε πως λειτουργεί ο οικονομικός και συναισθηματικός έλεγχος πάνω σε κάποιον φίλο, σύντροφο ή εχθρό μας.

Κυρίως, όμως, βλέπουμε πως σε μια σύγχρονη κοινωνία, η επικοινωνία καταρρέει και οι άνθρωποι κρύβονται πίσω από την εκούσια ευγένεια, την ειρωνία ή τη σιωπή. Αυτή η δεύτερη σεζόν δεν έχει κάποιον προφανή κακό. Όλοι εξελίσσονται, όλοι αλλάζουν και όλοι μαθαίνουν από τα λάθη τους. Στο τέλος της ημέρας θα βγουν κερδισμένοι μόνο αν μάθουν να αγαπούν και να σέβονται το άτομο που έχουν δίπλα τους.

Γιατί αξίζει τελικά το Beef;

Έχουν περάσει χρόνια τόσο από την πρώτη όσο και από τη δεύτερη χρυσή εποχή της τηλεόρασης. Οι σειρές γίνονται πιο ακριβές, παίρνουν περισσότερα χρόνια να φτιαχτούν, αλλά η ποσότητα τους παραμένει υψηλή. Το Beef ήρθε και έβαλε μπροστά αυτό που πραγματικά χρειάζεται. Το σενάριο. Όσο ωραίες εικόνες και να μας δείξεις, η ιστορία μετράει πάνω απ’ όλα.

Το ότι μια σειρά καταφέρνει να πλάσει τόσο ενδιαφέροντες χαρακτήρες και να κάνει κάθε σκηνή να έχει νόημα είναι από μόνο του κάτι που δε βλέπουμε συχνά. Θέλει ταλαντούχα πένα ώστε κάθε απόφαση, κάθε φράση και κάθε βλέμμα να παίζει ρόλο στην εξέλιξη της πλοκής. Και μακάρι να έχουν κι άλλες ιστορίες να πουν με νέους χαρακτήρες, γιατί είναι κάτι που χρειάζονται οι νεότερες σειρές.

Τα λέμε με νέο Unstable Show πολύ σύντομα!

The post The Unstable Show: Το Beef δείχνει τη δύναμη του καλογραμμένου σεναρίου στη σύγχρονη τηλεόραση appeared first on anthem.gr.

Ιανουάριος 2025. Καθώς είμαστε στον αέρα του Radioalchemy παρέα με τον Αγαμέμνονα Μητροβγένη και τους Commuter, βλέπουμε ξαφνικά την είδηση του θανάτου του σπουδαίου David Lynch. Ήταν δεδομένο ότι κάτι τέτοιο επηρέασε και εμένα και τον φίλο και συμπαραγωγό μου μιας και ο Αμερικάνος αποτελεί και για τους δύο έναν από τους αγαπημένους μας σκηνοθέτες.

Έτσι λοιπόν πήραμε την απόφαση να ξαναδούμε όλες τις ταινίες του και να τις παρουσιάσουμε μέσα στο 2026 σε ένα μεγάλο podcast-αφιέρωμα καθώς και σε ένα άρθρο που θα τις βάζαμε από τη χειρότερη στην καλύτερη. Το πρώτο μέρος του podcast που ξεκινάει με το Eraserhead και φτάνει στο Wild at Heart μπορείτε να το ακούσετε εδώ, ενώ το δεύτερο μέρος που ξεκινάει με το Twin Peaks και φτάνει στο Inland Empire μπορείτε να το βρείτε εδώ.

Κάπως έτσι φτάσαμε στο άρθρο που διαβάζετε. Αυτή είναι η προσωπική μου κατάταξη και των δέκα ταινιών του David Lynch από αυτή που μου άρεσε λιγότερο έως αυτή που μου άρεσε περισσότερο. Όπως πάντα περιμένω τα δικά σας σχόλια και απόψεις και γιατί όχι και τη δική σας κατάταξη! Πάμε λοιπόν.

10. Dune (1984)

Έχοντας ήδη δύο πολύ καλές ταινίες στο παλμαρέ του, ο David Lynch απέρριψε μεν το ενδεχόμενο να σκηνοθετήσει το έκτο επεισόδιο του Star Wars, αλλά λέει τελικά το ναι στη μεταφορά του Dune του Frank Herbert. Τα σχέδια των Arthur P. Jacobs, Alejandro Jodorowsky και Ridley Scott ναυάγησαν για αυτήν την ταινία, ώσπου ο Dino De Laurentiis έδωσε τα κλειδιά στον Lynch.

Δυστυχώς το αποτέλεσμα είναι πολύ κακό. Το έργο προσπαθεί να μιλήσει για τον Μεσσιανισμό, τη σχέση εξουσίας και θρησκείας και το concept του σωτήρα γενικότερα. Μπορείς να εντοπίσεις πολλά στοιχεία των πρώτων ταινιών του Lynch με τις απόκοσμες φιγούρες και τις αλλόκοτες παρουσίες, ωστόσο το Dune είναι μια ταινία με αρχικό cut τεσσάρων ωρών που πετσοκόπηκε στη μέση.

Το αποτέλεσμα είναι ένα φιλμ χωρίς κανένα ρυθμό, άλλοτε πολύ γρήγορο, άλλοτε πολύ αργό και με χαρακτήρες που μοιάζουν να μεταμορφώνονται παρά να εξελίσσονται. Κάπως έτσι καταλήγει στην τελευταία θέση της φιλμογραφίας του σπουδαίου δημιουργού. Του άφησε ωστόσο τη σχέση του με τον Kyle MacLachlan και φυσικά την ανάγκη να έχει ο ίδιος τις τελικές αποφάσεις στη δημιουργική διαδικασία των ταινιών του από εκεί και πέρα. Αυτό αποτυπώνεται τέλεια σε όλα τα επόμενα δημιουργήματά του.

9. Inland Empire (2006)

Αυτήν την ταινία θα μπορούσα περισσότερο να την περιγράψω ως μια ιδιότυπη οριακά arthouse εμπειρία παρά σαν καθαρό κινηματογραφικό προϊόν. Μετά το Mulholland Drive, o Lynch ήταν πιο απελευθερωμένος από ποτέ και κάπως έτσι ξεκίνησε να δημιουργεί μια ταινία χωρίς να έχει καν κάποια βασική πλοκή στο μυαλό του, αλλά έμοιαζε να γυρίζει κάποιες ανεξάρτητες σκηνές που στο τέλος θα έδεναν σε ένα ενιαίο έργο.

Το Inland Empire είναι μία ιστορία όπου ο χρόνος και η λογική καταρρέουν. Είναι μια ταινία για την κακοποίηση και το τραύμα που αφήνει, αλλά φαίνεται να μην έχει ένα βασικό πυρήνα και ο δημιουργός της χάνεται κάπου ανάμεσα στα πλάνα που μοιάζουν ερασιτεχνικά, την γκροτέσκα εικόνα και τον πειραματισμό του με άλλες γλώσσες ή με εμφολευμένες ιστορίες όπως της μίνι σειράς Rabbits που είχε δημιουργήσει ο ίδιος.

Αν προσεγγιστεί καθαρά σαν φιλμ, τότε εύκολα βρίσκει μια θέση αρκετά χαμηλά. Είναι πολύ μεγάλο σε διάρκεια, αργό και αρκετά κουραστικό. Προτείνεται ωστόσο να το δείτε σαν μια κινηματογραφική εμπειρία όπως προανέφερα. Έχει κάτι το μυστήριο και το τρομακτικό το Inland Empire και σίγουρα οι φόβοι του χαρακτήρα που ενσαρκώνει η Laura Dern μπορούν να περάσουν στον θεατή και να του δημιουργήσουν ένα αίσθημα πρωτόγνωρο.

8. The Straight Story (1999)

Αν δεις αυτήν την ταινία χωρίς να γνωρίζεις ποιανού σκηνοθέτη είναι, τότε αποκλείεται να μαντέψεις ότι είναι του Lynch. Ανάμεσα στις δύο ταινίες που σηματοδότησαν τι θα πει παράνοια, το Lost Highway και το Mulholland Drive, ο Lynch γύρισε το The Straight Story. Είναι μια συγκινητική ιστορία βασισμένη σε αληθινά γεγονότα για τον 73χρονο Alvin Straight που θα διασχίσει μια μεγάλη απόσταση με ένα τρακτέρ κήπου προκειμένου να συναντήσει τον άρρωστο αδερφό του με τον οποίο δε μιλάνε για χρόνια.

Το The Straight Story είναι μια ιστορία για την οικογένεια και τη συγχώρεση και δείχνει το εύρος που έχει ο Lynch ως σκηνοθέτης. Μέσα σε αυτό το αργό ταξίδι, κρύβονται μικρότερες ιστορίες που αφορούν την κόρη του Alvin Straight και την ίδια ώρα παρουσιάζονται με απλότητα η καλοσύνη, η υπομονή και η αλλαγή που χρειάζεται να κάνει ο άνθρωπος στα τελευταία χρόνια της ζωής του.

Ο Richard Farnsworth είναι εξαιρετικός στον τελευταίο ρόλο της καριέρας του όπου αν και ταλαιπωρημένος από τα προβλήματα υγείας που τον μαστίζουν, καταφέρνει να αποδώσει τέλεια τον πρωταγωνιστή και την πορεία μέχρι το σπίτι του αδερφού του. Ο Lynch δε θα χρειαστεί τα εφέ, τη μη γραμμική αφήγηση ή τα περίπλοκα νοήματα για να φτιάξει ένα συγκινητικό φινάλε, αλλά αυτή η ταινία θα βρεθεί στην όγδοη θέση γιατί μεγαλουργούσε όταν χρησιμοποιούσε τα παραπάνω στοιχεία στις ταινίες του.

7. Wild at Heart (1990)

Το πόσο λατρεύει ο Lynch ιστορίες για την αμερικανική επαρχία είχε φανεί στο Blue Velvet, ωστόσο το βιβλίο Wild at Heart: The Story of Sailor and Lula που του δάνεισε ο Monty Montgomery του έδωσε την ευκαιρία ώστε να φτιάξει ένα road movie με neo noir στοιχεία και με φόντο τον αμερικάνικο Νότο. Μάλιστα ο Montgomery είχε σαν πρώτη σκέψη να το γυρίσει ο ίδιος και τελικά ο Lynch ενθουσιάστηκε τόσο με το project που το ανέλαβε τελικά εκείνος.

Το Wild at Heart είναι ένα ρομαντικό παραμύθι, το οποίο όμως δεν κρύβει τη βρωμιά, τη βία, την αγάπη ως αντίσταση και το ρόλο που μπορεί να παίξει η μοίρα όταν αγαπιούνται δύο άνθρωποι. Εκπέμπει μια camp αισθητική εμπνευσμένη από τα 50s έχοντας πολλές αναφορές στον Elvis, αλλά και στον Μάγο του Οζ που ενέπνευσε τον σκηνοθέτη.

Ο ρομαντισμός που ενυπάρχει, ενσαρκώνεται εξαιρετικά από τον Nicholas Cage και τη Laura Dern και είναι πρωτεύον στοιχείο της ταινίας, ωστόσο καθώς κυλάει, οι χαρακτήρες γίνονται πιο υπερβολικοί, οι σκηνές πιο ακραίες με αποτέλεσμα να εκπέμπει μια πολύ πιο σκοτεινή ατμόσφαιρα σε σχέση με άλλες ταινίες που αφορούν ζευγάρια. Το συναίσθημα και το πάθος συναντούν την σκανδαλώδη ματιά του Lynch και το αποτέλεσμα δε θα μπορούσε να μην είναι όμορφο.

6. The Elephant Man (1980)

Μετά το Eraserhead ο Lynch έμοιαζε να ψάχνει κάτι διαφορετικό και η ιστορία του Elephant Man ήρθε και κόλλησε τέλεια με το όραμα του δημιουργού. Κρατώντας την ασπρόμαυρη εικόνα και κάποια body horror στοιχεία, ο ταλαντούχος σκηνοθέτης παραδίδει ένα έργο με γραμμική αφήγηση και θεματικές που το κάνουν ακόμα και σήμερα να μοιάζει επίκαιρο.

Η ιστορία του Joseph Merrick ξεδιπλώνεται με σεβασμό και ευαισθησία δείχνοντας την αξιοπρέπεια αυτού του ανθρώπου ενώ την ίδια ώρα βλέπουμε το πώς κάποιος που είναι διαφορετικός μπορεί να γίνει βορά ενός κοινωνικού συνόλου που κατά τ’ άλλα θέλει να θεωρείται φυσιολογικό. Ο Lynch γυρίζει τον καθρέφτη προς εμάς και αναρωτιέται το ποιος είναι τελικά το τέρας. Ο πρωταγωνιστής μας ή αυτοί που προσπάθησαν να τον εκμεταλλευτούν σε κάθε φάση της ζωής του;

Είναι ένα ουμανιστικό φιλμ και μπορεί να λειτουργήσει σαν μια αλληγορία για κάθε είδους διαφορετικότητα και στη σημερινή κοινωνία. Μπορεί να μην χαρακτηρίζεται από την ψυχεδέλεια των μετέπειτα ταινιών του δημιουργού του, αλλά έχει έναν ωμό ρεαλισμό και μια συναισθηματική ένταση που κορυφώνεται συνεχώς όσο προχωράει και σου αφήνει μια αίσθηση συμπόνιας και ανθρωπιάς στο φινάλε.

5. Eraserhead (1977)

Για άλλους σκηνοθέτες η πρώτη ταινία είναι πειραματική, για άλλους κακή, για άλλους το magnum opus και για τον David Lynch ένα ορόσημο για την καριέρα του και το τι θα ακολουθούσε. Με τον ίδιο να εμπνέεται από ιστορίες του Kafka και του Gogol αλλά και το περιβάλλον στην πόλη της Philadelphia όπου έζησε, το Eraserhead ξεκίνησε σαν μια ταινία μικρού μήκους με πολύ λίγες σελίδες σενάριο και κατέληξε η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του σκηνοθέτη.

Είναι ένα έργο τόσο ρηξικέλευθο σε ιδέες, αλλά και τόσο δύσκολο να το παρακολουθήσεις. Οπτικά εστιάζει στην αστική αποξένωση και τον βιομηχανικό τρόμο, ενώ οι μορφές είναι εξαιρετικά περίεργες. Είναι η ιστορία ενός πατέρα που προσπαθεί να μεγαλώσει ένα φρικώδες μωρό απεικονίζοντας τον φόβο που έχει ένας άνθρωπος για την ανάληψη της ευθύνης όταν κάνει οικογένεια.

Σιγά σιγά η ταινία εξελίσσεται σε ένα body horror που σε τρομάζει, σε αποπροσανατολίζει, σε αηδιάζει και σε κάνει να σκεφτείς τα νοήματα που κρύβει. Ο Lynch έχει επενδύσει εξαιρετικά και στον ήχο κάνοντας το αποτέλεσμα ακόμα πιο απόκοσμο και μετατρέποντας την ταινία σε ένα all time classic. Χωρίς καμία υπερβολή, το πρώτο αριστούργημά του.

4. Twin Peaks: Fire Walk with Me (1992)

Στις πρώτες δύο σεζόν του Twin Peaks o Lynch δεν κατάφερε να εμβαθύνει στον χαρακτήρα της Laura Palmer όσο θα ήθελε και αυτή του η επιθυμία φάνηκε τόσο στην τρίτη σεζόν όσο και στο Fire Walk with Me. Η ταινία αυτή λειτουργεί σαν prequel της σειράς εστιάζοντας στις τελευταίες μέρες της νεαρής Laura, αλλά ταυτόχρονα μπορεί να τη δει οποιοσδήποτε και ως ένα αυτόνομο ψυχολογικό θρίλερ.

Απαλλαγμένος από τις επιταγές της τηλεόρασης όπου θα προστεθεί λίγο χιούμορ ή πιο ελαφριές σκηνές που θα βοηθήσουν στη ροή, ο Lynch προσφέρει μια ταινία για την κακοποίηση, την οικογενειακή βία και τα ζητήματα ταυτότητας που βιώνει ο κάθε άνθρωπος. Μέσα από τη δαιδαλώδη πλοκή της που περιλαμβάνει flashbacks, σκηνές που δένουν με τη σειρά και φυσικά όνειρα και αλλοίωση της πραγματικότητας, ο σκηνοθέτης μας δίνει μία από τις πιο σκληρές ταινίες του όσον αφορά τις θεματικές που θέλει να θίξει.

Το Twin Peaks: Fire Walk with Me μπορεί να μην πήρε μεγάλη αναγνώριση όταν πρωτοκυκλοφόρησε, αλλά με τα χρόνια αποτέλεσε αναπόσπαστο κομμάτι της μυθολογία του Twin Peaks. Η σκοτεινή ατμόσφαιρα που χτίζει, το πόσο κεντράρει στην ψυχοσύνθεση της Laura και τον εσωτερικό της κόσμο, το πως παίζει με τις εναλλαγές της πραγματικότητας και κυρίως το γεγονός πως ανακατεύει το υπερφυσικό και το ανθρώπινο στοιχείο περισσότερο από ποτέ, την καθιστά μια από τις καλύτερες στη σπουδαία φιλμογραφία του σκηνοθέτη.

3. Lost Highway (1997)

Χρειάστηκαν μερικά χρόνια στον Lynch για να επιστρέψει στη μεγάλη οθόνη, αλλά όταν το έκανε, αποδόμησε τα όρια της αφήγησης όσο ποτέ. Το Lost Highway μπορεί να μην είχε τους κλασικούς ηθοποιούς με τους οποίους συνεργαζόταν συχνά ο σκηνοθέτης, αλλά βλέπουμε ένα φοβερό καστ όπου όλοι δίνουν μάλλον την καλύτερη ερμηνεία της καριέρας τους σε ένα ψυχολογικό θρίλερ που μοιάζει να σπάει το χωροχρονικό συνεχές.

Συνδυάζει τέλεια το noir ύφος με την 90s σκοτεινή industrial αισθητική και εξερευνά περισσότερο τα ζητήματα ταυτότητας, την ανδρική ανασφάλεια και ζήλια, αλλά και την αυτοτιμωρία και την απώλεια μνήμης. Η αφήγηση προσομοιάζεται με τη λωρίδα του Μέμπιους και η χρήση των ψυχεδελικών φωτισμών και της μουσικής κάνει το έργο να μοιάζει πολύ κλειστοφοβικό δημιουργώντας στον θεατή υποσυνείδητα μηνύματα για τον φόβο που νιώθει.

Αν και είναι δύσκολο στην ερμηνεία του και έχει μικρές ατέλειες, το Lost Highway είναι μια ιστορία για δύο άνδρες και μία γυναίκα που χάνονται στο κλειστοφοβικό περιβάλλον που αναφέραμε. Αποτελεί την τέλεια γέφυρα μεταξύ των πρώτων πιο πειραματικών projects του Lynch και της καλλιτεχνικής ωριμότητας που απολαύσαμε στο Mulholland Drive. Γι’ αυτό καταλήγει τόσο ψηλά.

2. Blue Velvet (1986)

Αρκετά πικραμένος από την εμπορική και καλλιτεχνική αποτυχία του Dune, o Lynch αποφάσισε στην επόμενη ταινία του να έχει τον πλήρη δημιουργικό έλεγχο, χωρίς παρεμβάσεις από κάποιο στούντιο και σε σενάριο του ιδίου. Κάπως έτσι προέκυψε το αριστουργηματικό Blue Velvet. Σε αυτήν την ταινία, ο δημιουργός έρχεται να καυτηριάσει και να σκιαγραφήσει την αμερικανική μικροαστική κοινωνία μέσα από την επαρχία, στην οποία έζησε για πολλά χρόνια.

Ο Lynch καταφέρνει να αποτυπώσει τέλεια τη διπλή όψη της Αμερικής και πως σε ένα ειδυλλιακό προάστιο, μπορεί να ενυπάρχουν η βία, τα σκοτεινά μυστικά και η σεξουαλική διαστροφή. Παρουσιάζει επίσης τόσο την εγκληματικότητα όσο και τη νεανική αθωότητα μέσα από τα μάτια του Jeffrey Beaumont που ενσαρκώνει ο εξαιρετικός Kyle MacLachlan.

Σε αυτήν την αθωότητα και την φαινομενική τελειότητα της κοινωνίας, ο ταλαντούχος σκηνοθέτης μοιάζει να χαράσσει μια τομή και να αποκαλύπτει τη σήψη της. Ο τρόπος που καταφέρνει να κάνει τον ήρωα του να μοιάζει ένοχος είναι αριστοτεχνικός. Ταυτόχρονα το αίσθημα φόβου, αγωνίας και ασφυξίας σε κάποιες σκηνές επικαλύπτεται από τον ελκυστικό φωτισμό, την υπέροχη μουσική και τους ήχους που σε σαγηνεύουν, δημιουργώντας ένα από τα καλύτερα έργα της εποχής του. Ειρωνικό, τρομακτικό και αληθινό, το Blue Velvet είναι δείγμα σκεπτόμενου αμερικάνικου σινεμά.

1. Mulholland Drive (2001)

Δύσκολα θα μπορούσα να βάλω κάποια άλλη ταινία στην πρώτη θέση. Όχι γιατί είναι ένα από τα αγαπημένα μου φιλμ γενικότερα, αλλά γιατί πιστεύω ότι αποτελεί κορωνίδα τόσο για τον κινηματογράφο όσο και για τον David Lynch. Στο Mulholland Drive ο δημιουργός συνθέτει όλα όσα είχαμε δει στα προηγούμενα έργα του σε μια ιστορία που αποτελεί το δίπολο ονείρου και εφιάλτη μέσα στο σύγχρονο Hollywood.

Ο Lynch αποδομεί το χολιγουντιανό όνειρο κατασκευάζοντας ένα σύμπαν όπου η ψευδαίσθηση του μεγαλείου έχει την ίδια βαρύτητα με τη ζοφερή πραγματικότητα. Όπως και στο Lost Highway καταπιάνεται με τις θεματικές της ζήλιας και της απώλειας, αλλά αυτή τη φορά μέσα από τα μάτια της Betty και της Rita που ενσαρκώνουν εξαιρετικά οι Naomi Watts και Laura Harring.

Αυτή η ταινία είναι δείγμα αψεγάδιαστου σινεμά. Κάθε σκηνή έχει νόημα, κάθε πλάνο ίσως κρύβει ένα κλειδί που αποκρυπτογραφεί το μυστήριο, κάθε παράξενος χαρακτήρας έχει λόγο ύπαρξης. Ο φωτισμός, η μουσική και οι διάλογοι συνθέτουν ένα σύμπαν μαγικό και ταυτόχρονα τρομακτικό και αληθινό. Αν και δε γυρίστηκε ως πιλότος σειράς όπως ήθελε ο Lynch, το Mulholland Drive έμελε να γίνει το αριστούργημα του και η ολοκληρωμένη του δήλωση για το πως φανταζόταν ο ίδιος τον κινηματογράφο. Μια δήλωση ωριμότητας και η τέλεια ισορροπία μεταξύ των έργων του.

Αυτό ήταν το Ranking για έναν από τους αγαπημένους μου δημιουργούς, τον σπουδαίο David Lynch. Πείτε μου που συμφωνείτε, που διαφωνείτε και ποια είναι η δικιά σας κατάταξη. Μέχρι τότε, τα λέμε σε κάποιο επόμενο άρθρο!

The post Ranking: Όλες οι ταινίες του David Lynch από τη χειρότερη στην καλύτερη appeared first on anthem.gr.

Το cancel culture διχάζει! Για κάποιους είναι απαραίτητος κοινωνικός μηχανισμός, για άλλους λογοκρισία με ψηφιακές πιitches.

Σε αυτό το επεισόδιο ο Αγαμέμνονας και ο Νικόλας αναλύουνε πώς ξεκίνησε, τι έχει πετύχει (αν έχει), ποιοι είναι οι κίνδυνοι και τι διαφορά έχει η κριτική από τη δημόσια καταδίκη.

Από διεθνείς προσωπικότητες μέχρι ελληνικά παραδείγματα, μιλάμε για την πιο “καυτή” πολιτιστική συζήτηση της εποχής.

Η ηχογράφηση έγινε στο στούντιο του Favela Radio. Ευχαριστούμε θερμά τον σταθμό και τους ανθρώπους του για την συνεργασία, την φιλοξενία και την παραχώρηση του χώρου.

Καλή ακρόαση…

Podcast Website – Podcast Feed

Spotify – CastBox – RadioPublic
TuneIn – Apple Podcasts
Listen Notes – Breaker – Overcast
Castro – Podchaser
player.fm

Ολοκληρωμένο αρχείο ραδιοφωνικών εκπομπών

The post Cancel Culture – Ελευθερία ή Λογοκρισία; – Past Forward #20 appeared first on anthem.gr.

Ένα διαχρονικό meme στο Internet είναι αυτό που αφορά τις διασκευές από manga σε σειρές ή ταινίες του Netflix. Δεν ξέρω πότε πήρε τα πάνω της η συγκεκριμένη μόδα, αλλά θα στοιχημάτιζα ότι ήταν στην απαράδεκτη ταινία Death Note που βγήκε το 2017. Δεν ήμουν ποτέ κανένας otaku, ούτε έβλεπα πολλά anime, αλλά είχα μία αγάπη για κάποια από αυτά, όπως το προαναφερθέν Death Note, το One Punch Man, το Cowboy Bebop και το Dragon Ball.

Κανένα εξ αυτών ωστόσο δεν έχει μεγαλύτερη θέση στην καρδιά μου από το One Piece. Από τις εποχές που πήγαινα Δημοτικό και άνοιγα την τηλεόραση στο Alter για να δω τον Καπετάνιο Ντρέικ και τις περιπέτειές του, το δημιούργημα του Eiichiro Oda με είχε κερδίσει. Αν και από την τότε εποχή θυμάμαι κυρίως τα πρώτα επεισόδια και το arc με τον Kuro, οι δρόμοι μας έμελλε να διασταυρωθούν ξανά χρόνια μετά.

Στο πρώτο έτος, έχοντας πλέον πολύ χρόνο, έβλεπα σειρές όλη μέρα. Κάπως έτσι πήρα την απόφαση να ξεκινήσω από την αρχή το One Piece που τότε αριθμούσε κάπου στα 600 επεισόδια. Μην τα πολυλογώ, βυθίστηκα σε αυτήν την επική ιστορία και τόσα χρόνια μετά συνεχίζω να το παρακολουθώ, ίσως όχι με την ίδια ζέση που είχα μέχρι το arc του Marineford.

Ο τρόμος του να γίνει live action το αγαπημένο σου anime

Εκεί που θέλω πάντως να καταλήξω είναι ότι η αμερικάνικη κουλτούρα δεν έχει φερθεί πολύ καλά στα anime, ειδικά όσον αφορά τις live action διασκευές τους. Μην πιάσουμε καν ταινίες όπως το Dragonball Evolution, όλοι θυμόμαστε πολύ κακές διασκευές που πρακτικά ήταν σαν να δείχνουν ότι δύσκολα μπορεί ένα anime να έρθει με επιτυχία στη μικρή και τη μεγάλη οθόνη.

Η είδηση λοιπόν που ήρθε το 2020 και αφορούσε την προσπάθεια του Netflix να κάνει το One Piece να «ζωντανέψει» στις οθόνες με βρήκε κάπως παγωμένο, και όταν είδαμε την αντίστοιχη μεταφορά του Cowboy Bebop, ένιωσα ότι θα βρεθούμε ξανά στο ίδιο έργο θεατές.

Ωστόσο το One Piece έκανε πρεμιέρα το 2023 και έλαβε πολύ καλές αντιδράσεις από κοινό και κριτικούς. Υπήρχαν κάποια γκρίνια που πιστεύω πως προέκυψε περισσότερο σαν μια έμφυτη αντίδραση ότι αυτό το anime δε γίνεται να μεταφερθεί σε live action, παρά σε κανονική ξενέρα για το προϊόν. Η δεύτερη σεζόν, που βγήκε στις 10 Μαρτίου, έρχεται να κεφαλαιοποιήσει την επιτυχία της πρώτης όντας αρκετά ανώτερη. Πού βασίζεται όλη αυτή η επιτυχία ωστόσο; Ας συζητήσουμε για μερικούς από τους παράγοντες της επιτυχίας.

Στρωμένη ιστορία ανά σεζόν και σωστό πλάνο

Το μεγάλο πρόβλημα με τα anime adaptations είναι η μανία να χωρέσεις πάρα πολύ υλικό σε δύο ώρες. Δε γίνεται σε μια ταινία Death Note να πιάσεις το vibe 30+ επεισοδίων. Ανεξαρτήτως του γραψίματος ή των επιλογών στο casting. Το One Piece χωρίζεται σε μεγάλα αφηγηματικά arcs και το κάθε ένα από αυτά παίζει τεράστιο ρόλο στην εξέλιξη της ιστορίας και των χαρακτήρων.

Στην πρώτη σεζόν βλέπουμε το αρχικό recruitment των Straw Hats πριν μπουν στην Grand Line, ενώ η δεύτερη αφορά τις πρώτες ιστορίες εντός Grand Line και την πρώτη επαφή τους με την Baroque Works. Η τρίτη σεζόν θα είναι το Alabasta Saga, ένα από τα πιο σημαντικά της σειράς. Οι παραγωγοί δεν βιάζονται καθόλου. Δεν παραλείπουν μικρά arcs και χρησιμοποιούν τον κατάλληλο αριθμό επεισοδίων που χρειάζεται το καθένα.

Βλέπουν την ιστορία σαν παζλ, ακριβώς όπως ο δημιουργός του One Piece, Eiichiro Oda, και μπορεί να κόβονται περιττά επεισόδια του anime, αλλά το απόσταγμα και η ουσία είναι αυτό ακριβώς που χρειάζεται μια live action σειρά για να κυλήσει σωστά.

Κρατάει σχεδόν αυτούσιο το σουρεαλιστικό στοιχείο του κόσμου και των χαρακτήρων

Ένας χαρακτήρας που τα μαλλιά του σχηματίζουν τον αριθμό 3. Τηλέφωνα σε μορφή σαλιγκαριών. Κόμμωση που κρύβει μέσα όπλα. Γιγάντια σπαθιά. Τεράστια τέρατα. Αυτά είναι μόνο μερικά από τα σουρεαλιστικά στοιχεία του manga και του anime που λέγεται One Piece. Συνήθως τα anime σε live action μορφή παίρνουν τον εαυτό τους πολύ στα σοβαρά και αλλάζουν χαρακτήρες, καταργούν τον σουρεαλισμό που είναι συνυφασμένος με το anime και προσπαθούν να δείξουν μια ιστορία σε όρους συμβατικής σειράς.

Το One Piece ξέρει τι είναι και ξέρει γιατί το αγαπούν οι fans. Αγκαλιάζει το “silliness” του κόμικ και δείχνει τους χαρακτήρες σχεδόν αυτούσιους, σαν να έχουν βγει μέσα από τις σελίδες του. Ακόμα και κάποιες επιλογές όπως ο Dalton και η Maria στα τελευταία επεισόδια είναι ακριβώς σαν να έχουν βγει από το πενάκι του Oda. Η λεπτομέρεια είναι που μετράει, ο σεβασμός στο source material και μάλλον αυτό είναι που το κάνει μια από τις καλύτερες, αν όχι την καλύτερη μεταφορά anime σε live action.

Καλό σενάριο και σωστή παρουσίαση μελλοντικών χαρακτήρων

Έχω ξαναπεί πολλές φορές ότι ανεξαρτήτως σκηνοθέτη, παραγωγού και μπάτζετ, μια καλή σειρά ή ταινία πρέπει πρωτίστως να έχει καλό σενάριο. Μια καλογραμμένη low budget ταινία είναι πάντα προτιμότερη από μία σαχλαμάρα που κοστίζει εκατομμύρια. Στην περίπτωση του One Piece, η βάση της σειράς είναι μία από τις καλύτερα δομημένες ιστορίες όλων των εποχών, ένας πολύ πλούσιος κόσμος που απλά πρέπει να προσαρμοστεί σε λιγότερα επεισόδια.

Είχα έναν φόβο για το πώς θα αποδοθούν σκηνές με βαρύτητα όπως ο Luffy που δίνει το καπέλο του στη Nami, σκηνές με συγκίνηση όπως η ιστορία του Chopper ή σκηνές που η δράση λειτουργεί καταλυτικά στην εξέλιξη των χαρακτήρων όπως η μονομαχία του Zoro με τον Mihawk. Ωστόσο με το δικό του τρόπο, το One Piece πέρασε όλα τα τεστ.

Όπως είπαμε και πιο πάνω, αφιερώνει ακριβώς όσο χρόνο χρειάζεται το εκάστοτε arc της ιστορίας για να δούμε τους χαρακτήρες να εξελίσσονται οπότε τίποτα δε μοιάζει βεβιασμένο. Ταυτόχρονα παίρνει τον χρόνο του για να προετοιμάσει το έδαφος για μελλοντικές ιστορίες. Έχουμε δει αρκετά τους Marines και τον Garp, πήραμε μια πρώτη γεύση από τον Dragon, είδαμε φευγαλέα τον Brook, μάθαμε λίγα στοιχεία για τον Ace, γνωρίσαμε τη Nico Robin.

Μας τα δίνουν σιγά σιγά, όπως το έκανε και ο Oda, ενώ παράλληλα όλοι οι βασικοί χαρακτήρες γίνονται καλύτεροι και δυνατότεροι. Ο Luffy μαθαίνει αργά και σταθερά πώς να γίνεται καλύτερος καπετάνιος και να μη δρα ενστικτωδώς, η Nami και ο Zoro, που ξεκινούν πιο απόμακροι, μαθαίνουν ξανά τι σημαίνει φιλία, ο εριστικός Sanji μαλακώνει σιγά σιγά, ο Usopp λειτουργεί σαν τον συνδετικό κρίκο ανάμεσα σε όλους..

Όταν μια σειρά έχει τόσο καλό γράψιμο, την εμπιστεύεσαι με κλειστά μάτια για τα επόμενα βήματα. Η ιστορία της Alabasta και το πώς η Robin θα γίνει σύμμαχος και φίλη του πληρώματος είναι κάτι που πλέον δε μας φοβίζει, γιατί ξέρουμε ότι η σειρά θα πάρει τον δικό της ρυθμό και δε θα βιαστεί να φτάσει εκεί. Και στο τέλος της ημέρας, βλέπετε τι κάνει το καλό γράψιμο και η πίστη στο source material; Κανείς δεν γκρινιάζει για το diversity του cast, γιατί όλες οι επιλογές μοιάζουν επιτυχημένες και πλέον σε αυτό προστίθενται και πιο γνωστοί ηθοποιοί όπως ο David Dastmalchian και ο Joe Manganiello.

Τελικά είναι όλα τέλεια;

Όχι βέβαια. Αν μια σειρά δεν είναι Breaking Bad ή Better Call Saul, δύσκολα μπορώ να της αναγνωρίσω ότι είναι τέλεια. Το One Piece προφανώς έχει ατέλειες και προφανώς υπάρχουν και πράγματα που δεν κάνει 100% σωστά. Θεωρώ ότι ειδικά στη δεύτερη σεζόν ο Luffy δε δείχνει τόσο δυνατός όσο θα ήθελα. Είναι λίγο σαν να κερδίζει τις μάχες από τύχη και όχι λόγω ικανότητας. Επίσης κάποια subplots δεν είναι τόσο δουλεμένα, ειδικά στην πρώτη σεζόν.

Νομίζω όμως ότι αν και ο πήχης ήταν χαμηλά, το One Piece όχι απλά τον ξεπέρασε, αλλά μαζί του ξεπέρασε και τις προσδοκίες μας. Ο σπουδαίος Eiichiro Oda που έπλασε αυτόν τον κόσμο, έχει δείξει ότι η σειρά έχει την έγκρισή του και θεωρεί τον Iñaki Godoy τον τέλειο ηθοποιό για τον Luffy. Αν ο δημιουργός αυτού του έπους που λέγεται One Piece μπορεί να χαλαρώσει και να απολαύσει αυτό που προσφέρει η σειρά, τότε νομίζω πως κι εμείς μπορούμε να κάνουμε το ίδιο.

The post The Unstable Show: Το One Piece σε live action μορφή είναι πολύ καλύτερο από αυτό που περιμέναμε appeared first on anthem.gr.

Στο δεύτερο μέρος του αφιερώματός μας στη φιλμογραφία του David Lynch στρέφουμε την προσοχή μας στις μεγάλες εμπορικές επιτυχίες της δεκαετίας του 1990, αλλα και στον ίδιο τον δημιουργό πίσω από τις κάμερες: στη ζωή, τις επιρροές και στη σκέψη που διαμόρφωσαν το ξεχωριστό του ύφος.

Συζητάμε πώς η προσωπική του πορεία αντανακλάται στην τέχνη του και γιατί οι ταινίες του συνεχίζουν να προκαλούν συζητήσεις, να γοητεύουν και να διχάζουν. Μια κουβέντα για τον άνθρωπο και το έργο που έχει αφήσει τη σφραγίδα του στο παγκόσμιο σινεμά.

Καλή ακρόαση…

Podcast Website – Podcast Feed

Spotify – CastBox – RadioPublic
TuneIn – Apple Podcasts
Listen Notes – Breaker – Overcast
Castro – Podchaser
player.fm

Ολοκληρωμένο αρχείο ραδιοφωνικών εκπομπών

The post Στον λαβύρινθο του David Lynch Μέρος Β: Από το Twin Peaks έως το Inland Empire – Past Forward #19 appeared first on anthem.gr.

Σε αυτό το πρώτο μέρος του διπλού μας αφιερώματος στον μυστηριώδη κόσμο του David Lynch μπαίνουμε βαθιά στη φιλμογραφία του μεχρι το τελος της δεκαετίας του 1980 και εξερευνούμε το πώς οι μεγάλου μήκους ταινίες του κατάφεραν να ξεχωρίσουν. Αναλύουμε τα χαρακτηριστικά μοτίβα, τα σύμβολα που επανέρχονται, αλλά και τις ιδέες που γίνονται εικόνα, χωρίς να χάνουμε την προσωπική μας ματιά και τον τρόπο που εμείς τους δίνουμε νόημα μέσα από την κουβέντα και τις ερμηνείες μας. Καλή ακρόαση…

Podcast Website – Podcast Feed

Spotify – CastBox – RadioPublic
TuneIn – Apple Podcasts
Listen Notes – Breaker – Overcast
Castro – Podchaser
player.fm

Ολοκληρωμένο αρχείο ραδιοφωνικών εκπομπών

The post Στον λαβύρινθο του David Lynch Μέρος Α: Από το Eraserhead ως το Wild At Heart – Past Forward #18 appeared first on anthem.gr.

Είχα πει να αραιώσω λίγο τη συχνότητα του Unstable Show, ωστόσο η επικαιρότητα δίνει συχνά αφορμές δυστυχώς. Το επικοινωνιακό σόου που έστησε στο Κρατικό Νοσοκομείο Νίκαιας ο Άδωνις Γεωργιάδης μου δίνει πλέον μια μοναδική αφορμή. Όλοι έχουμε τα trigger points μας, αλλά για μένα ο Υπουργός Υγείας είναι το απόλυτο. Είναι ένα πρόσωπο που ανέκαθεν μου προκαλούσε βδελυγμία αλλά προτιμούσα να τον σχολιάζω στο Τουίτερ και να μην ασχολούμαι πολύ εδώ. Σήμερα όμως είναι μια καλή αφορμή να πούμε πέντε πράγματα για εκείνον και να εμβαθύνουμε λίγο σε εκείνον.

Κεφάλαιο 1: Απλά μαθήματα ρητορικής και μάρκετινγκ

Λοιπόν ξεκινάμε από τα βασικά. Μου έκανε πάντα εντύπωση ένα πράγμα στον Άδωνι. Όλοι επικεντρώνονται στο να τον κράξουν για τις ακροδεξιές του απόψεις, τη φωνή του, τα ψευτοσόου που στήνει, αλλά δε θυμάμαι ποτέ κανέναν να επικεντρώνεται στο πως έχει καταφέρει να παρουσιαστεί αυτός ο άνθρωπος. Ο Άδωνις Γεωργιάδης καμώνεται στα κανάλια πως είναι ένας σπουδαίος ρήτορας έχοντας γράψει και το βιβλίο Απλά Μαθήματα Ρητορικής και στο τέλος της ημέρας είχα πάντα μια απορία.

Πώς καποιος τόσο κενός επιχειρημάτων έχει πείσει τον εαυτό του και ένα ακροατήριο εξίσου ευκολόπιστο ότι είναι ρήτορας; Πώς κάποιος που επιβάλλει τη γνώμη του με τσιρίδες, μηδενικά επιχειρήματα, συμπεριφορά ΔΑΠίτη μπορεί να θεωρηθεί ρήτορας; Ο Άδωνις Γεωργιάδης είναι ένας εξαιρετικός μαρκετίστας. Τρομερός όμως. Εξίσου καλός με το να πουλάει βιβλία ακροδεξιών.

Ο Άδωνις Γεωργιάδης πείθει τους πάντες με το να παρουσιάζει την άποψή του ως θέσφατο. Κάτι που κάνει όλος ο μηχανισμός προπαγάνδας της Νέας Δημοκρατίας. Αν παρουσιάζεις τη θέση του κόμματος ως “Κοινή Λογική” και φροντίσεις να πετάξεις λάσπη σε όποιον διαφωνεί μαζί σου, σιγά σιγά ελέγχεις το αφήγημα. Δεν είναι κάτι που κάνει πρώτη φορά.

Στο Υπουργείο Ανάπτυξης ο Άδωνις Γεωργιάδης έβγαινε κάθε μέρα στα κανάλια να μας πει για τις τρομερές επενδύσεις που ο ίδιος έφερε. Παρουσίαζε δήθεν στοιχεία και αριθμούς με τον τρόπο που τον βόλευε και ήλεγχε όλο το αφήγημα πείθοντας έτσι το κοινό στο οποίο απευθύνεται. Εδώ και χρόνια ο αντίστοιχος Υπουργός δεν έχει την ανάλογη παρουσία και ξαφνικά όλες οι τεράστιες επενδυσάρες που φέρνει η κυβερνησάρα δεν τονίζονται κάθε μέρα στα κανάλια. Γιατί;

Έχετε παρατηρήσει την αλλαγή στη συχνότητα; Έχετε προσέξει ότι όποτε ο Άδωνις ασχολείται με κάτι, αυτόματα επιβάλλει το αφήγημα και αυτό που πρέπει να ακούγεται; Αναρωτηθείτε ένα πράγμα: Πως γίνεται κάθε φορά που βρίσκεται σε κάποιο Υπουργείο αντί να τον βλέπουμε σε meetings να τον βλέπουμε να παρουσιάζει επιτυχίες στα κανάλια και να τσακώνεται στη Βουλή;

Αυτό κάνει σε κάθε Υπουργείο που αναλαμβάνει. Θόρυβο. Όχι χάρη στη φωνή του. Αλλά χάρη στην προβολή του δήθεν έργου του ως σπουδαίου και την αυτοπροβολή του ίδιου ως κάποιον που λύνει τα προβλήματα του λαουτζίκου. Στη χώρα που ζούμε, δεν μετράει το έργο σου. Μετράει το τι δηλώνεις. Και το πιπίλισμα του Άδωνι στον εαυτό του έστω και με αερολογίες που βαφτίζονται υψηλή ρητορική βρίσκει εφαρμογή στις μάζες.

Κεφάλαιο 2: Ας κάνουμε το ίδιο στο Εθνικό Σύστημα Υγείας

Τώρα που είδαμε αναλυτικά το πως λειτουργεί ο Άδωνις, πάμε λίγο στα έργα του στο Υπουργείο Υγείας. Μου έκανε ανέκαθεν εντύπωση το πως ο Υπουργός Υγείας μας προβάλλει τον εαυτό του ως επιλυτή προβλημάτων σε θέματα που είναι φανερά άσχετος. Μιλάει για την οικονομία, ενώ δε σκαμπάζει μία. Μιλάει για νούμερα και επενδύσεις, ενώ ξέρει ελάχιστα. Τώρα στην Υγεία επίσης δεν ξέρει τίποτα και είναι φανερό. Να πω ότι υπήρχε Υπουργείο Πώλησης Βιβλίων Ακροδεξιών, να καταλάβω ότι διαπρέπει. Στην Υγεία όμως;

Η ίδια εφαρμογή που είπαμε από πάνω. Σπαμάρισμα, αφηγήματα, επικοινωνία και καμία ουσία. Πρώτα πηγαίνει στα κανάλια και αναφέρει ότι πήγε σε Συστήματα Υγείας του εξωτερικού και είδε ότι έχουν μεγαλύτερη αναμονή από τα δικά μας. Βγαίνουν Έλληνες του εξωτερικού και του απαντούν ότι λέει ψέματα. Τι σημασία έχει όμως; Αν ένας Υπουργός εμφανίζεται έστω και σε 3-4 εκπομπές την εβδομάδα, τα μηνύματα που τον διαψεύδουν δεν κάνουν τίποτα. Το ψέμα αρχίζει σιγά σιγά και γίνεται αλήθεια στη συνείδηση του κοινού.

Δεύτερον έχουμε τα εξαιρετικά μηνύματα που λαμβάνει από Έλληνες ή ξένους που επισκέφτηκαν το ΕΣΥ και λένε τα καλύτερα. Βέβαια αυτά γρήγορα αποδείχτηκαν ότι ήταν γραμμένα με AI και έκτοτε ο τηλεβιβλιοπώλης της καρδιάς μας τα ελάττωσε κυρίως γιατί το Twitter δεν είναι τηλεόραση και το ψέμα έχει κοντά ποδάρια. Διαβάστε τα πάντως, είναι εξαιρετικά διασκεδαστικό να βλέπεις κάποιον να αποθεώνει τον εαυτό του και να το παρουσιάζει ως αντικειμενική γνώμη.

Τρίτον ο Άδωνις άρχισε να μπαίνει σε άλλη λογική. Σου λέει ότι αφού το ΕΣΥ έχει τεράστια προβλήματα και όσο οι γιατροί και οι συνδικαλιστές είναι στα κάγκελα, εγώ θα δείχνω έργο. Ποιο είναι το έργο της Υπουργάρας μας; Περισσότεροι γιατροί; Καλυτέρευση εργασιακών συνθηκών; Μη ξεπούλημα της Δημόσιας Υγείας; Όχι βέβαια. Εγκαίνια. Νέα πτέρυγα από εδώ, ανακαίνιση από εκεί και στο τέλος της ημέρας κανείς δεν ρωτάει “Ρε Υπουργέ, καλές οι νέες πτέρυγες, αλλά υπάρχει το νοσηλευτικό προσωπικό να εξυπηρετήσει τον κόσμο;”.

Αυτός ήταν ανέκαθεν ο Άδωνις και όλα όσα κάνει βρίσκουν εφαρμογή σε κάθε τομέα που ασχολείται. Πασπαλίζει το τίποτα με φιοριτούρες, επιχρυσώνει το καθόλου και συνεχίζει να το προβάλλει ως κάτι εξαιρετικά σημαντικό την ώρα που πρακτικά το ΕΣΥ συνεχίζει να βρίσκεται σε βαθιά κρίση. Και αν όλα αυτά δεν πιάσουν; Έχει το απόλυτο όπλο.

Κεφάλαιο 3: Είναι όλοι κομμουνιστές

Το πρόβλημα με την Υγεία είναι ότι ο Άδωνις έμπλεξε με γιατρούς. Και δυστυχώς οι γιατροί δεν είναι το ίδιο ευκολόπιστοι με τους ψηφοφόρους της Νέας Δημοκρατίας. Όταν έχεις συνηθίσει να έχεις ένα πιστό κοινό που επαναλαμβάνει άκριτα οτιδήποτε πεις, τότε η αντίσταση από τους γιατρούς είναι σκληρή. Κάπου εκεί έρχεται και το απόλυτο αφήγημα.

Αν ο Άδωνις τα κάνει όλα τόσο καλά όσο τα παρουσιάζει με όσα είπαμε στο Κεφάλαιο 2, πως γίνεται οι γιατροί να διαμαρτύρονται; Είναι απλό. Οι γιατροί ξέρουν πολύ καλύτερα από εμάς τι χρειάζονται και είναι λογικό να εξοργίζονται όταν πηγαίνεις χαμογελαστός να κόψεις κορδέλες που δεν λύνουν κανένα πρόβλημά τους. Διαβάστε τις τοποθετήσεις τους. Δείτε τι λένε στα κανάλια.

Κάπου εκεί λοιπόν, η Υπουργάρα έκανε ρουα ματ. Αν διαφωνείς, είναι επειδή είσαι κομμουνιστής. Άρχισε να αποκαλεί τους γιατρούς που διαμαρτύρονται ως στελέχη του ΚΚΕ ή ως κομμουνιστές, αν και είναι αρκετά προφανές ότι προέρχονται κι από πολλά άλλα κόμματα. Στο τέλος της ημέρας όμως, τι σημασία έχει σε ποια πολιτική παράταξη πρόσκεινται; Για μένα καμία. Ο Υπουργός όμως δεν λέει όσα λέει για να τα ακούσω εγώ. Τα λέει γιατί απευθύνεται σε άλλους. Δαιμονοποιεί τους ανθρώπους που αγωνίζονται, τους ανθρώπους του μόχθου, τους ανθρώπους που σώζουν ζωές δουλεύοντας εξαντλητικά ωράρια ως τους κακούς της ιστορίας.

Γιατί; Γιατί το ακροατήριο του αυτό χρειάζεται. Έναν εύκολο στόχο να επιτεθεί όπως έκανε στον Χρήστο Συρίμπεη, γιο του γιατρού Σ. Συρίμπεη που είχε δημιουργήσει την πρώτη δημόσια Καρδιολογική Κλινική της Πάτρας, όταν ο τελευταίος εξιστόρησε το πως έφυγε η μητέρα του λόγω της κατάστασης στο Σύστημα Υγείας. Αυτό το παιδί και αυτή τη μάνα κατακρεούργησε μαζί με τους οπαδούς του. Επειδή ήταν αντίθετος, επειδή μίλησε και επειδή έκανε κριτική. Η ιστορία ειναι σοκαριστική και σας προκαλώ να ξετυλίξετε όλο το νήμα για να τη βρείτε.

Κεφάλαιο 4: Τελικά ποιος εκπροσωπεί τον λαό;

Έχοντας πλέον μιλήσει για όσα κάνει ο Άδωνις Γεωργιάδης, ας πάμε λίγο στα συμπεράσματα. Ποιος εκπροσωπεί τελικά τον λαό; Σε αυτό είμαστε εμείς εδώ να απαντήσουμε. Ο λαός εκπροσωπεί τον εαυτό του. Και ο Άδωνις Γεωργιάδης εκπροσωπεί μια πλειοψηφία που είναι αρκετή για να τον κάνει να έχει τόσο θράσος. Αν η Νέα Δημοκρατία κατέχει το 40% του εκλογικού σώματος (που σε πραγματικά νούμερα είναι πολύ μικρότερο), τότε το 60% δεν ενστερνίζεται τις απόψεις του Υπουργού. Το ότι κατέχει την κυβερνητική πλειοψηφία δεν του δίνει το δικαίωμα να φέρεται σαν αυταρχικός ηγέτης στους γιατρούς και δεν τους αφαιρεί το δικαίωμα να αγωνίζονται για μια καλύτερη Υγεία.

Η τοξικότητα που εκπέμπει πλέον σαν κόμμα η Νέα Δημοκρατία έχει σιγά σιγά μετατραπεί στην απόλυτη αλαζονεία, χυδαιότητα και εν τέλει στον εκφασισμό καταστάσεων όπως έγινε στο νοσοκομείο της Νίκαιας. Όταν για χρόνια πείθεις τον εαυτό σου ότι οι διαμαρτυρόμενοι είναι μια χούφτα κακά κομμούνια και οι πέντε δέκα νοσηλευτές που θέλουν φωτογραφία μαζί σου είναι η πλειοψηφία, τότε τείνεις να το πιστέψεις.

Οι γιατροί στη Νίκαια έσπασαν εν πολλοίς τη φούσκα του Υπουργού, γιατί έδειξε πως το περίφημο Σαραντακατό που μας τσαμπουνάνε οι Νεοδημοκράτες δεν έχει απολύτως κανένα αντίκρυσμα ούτε στην κοινωνία, ούτε στους γιατρούς του ΕΣΥ. Ποτέ δεν είδαμε τις πάμπολλες φωτογραφίες που καμώνεται πως έβγαλε με νοσηλευτές, παντού όμως βλέπουμε τις διαμαρτυρίες και τους γιατρούς που διεκδικούν και αυτό τον ενοχλεί.

Κεφάλαιο 5: Κυρία Τζούλια με χτύπησαν

Στο Κρατικό Νίκαιας, όπου ο Υπουργός ήξερε τι θα συναντήσει. Η εμφάνιση του παρέα με ΜΑΤατζήδες είναι εικόνα απολυταρχισμού. Απόλυτα λογικό όμως όταν θες το μονοπώλιο της βίας, όταν επενδύεις πολιτικά στην κρατική βία, όταν μιλάς για αριστερόστροφο φασισμό των διαμαρτυρόμενων γιατρών, ενώ όλοι ξέρουμε ποια πλευρά προκαλεί πραγματικά τη βία και ποιοι κρύβονται πίσω από αυτή.

Η ιστορία με τον Δημήτρη Ζιαζιά είναι χαρακτηριστική. Ο ρήτορας που αναλύσαμε στο πρώτο κεφάλαιο κατάντησε Αντιπρόεδρος Εδεσσαϊκού. Αφού βγήκε το βίντεο της φασίζουσας συμπεριφοράς τους με τα ΜΑΤ να φέρνουν τον γιατρό δεμένο στον Υπουργό σαν λάφυρο και τον ίδιο να δίνει εντολή για το αυτόφωρο, τα πράγματα έγιναν χειρότερα.

Τελικά σε ένα ρεσιτάλ κωλοτούμπας, στην αρχή είπε ότι τον χτύπησε και τον έφτυσε, μετά είπε ότι έχει βίντεο αλλά δεν το βγάζει για να μην περάσει ο Ζιαζιάς πειθαρχικό, ύστερα έδωσε screenshot που ο γιατρός έχει υψωμένη τη γροθιά του ως καρέ πριν το χτύπημα, τελικά αποδείχτηκε ότι λέει ψέματα και ότι στο βίντεο δεν υπάρχει καμία τέτοια κίνηση, μετά είπε ότι αστόχησε, μετά είπε ότι έγινε άλλο σημείο του νοσοκομείου για να καταλήξει ότι δεν είπε ποτέ ότι υπάρχει βίντεο. Έχει πλάκα όταν αυτοί που θεωρούνται μεγάλοι ρήτορες παρουσιάζονται ως αυτό που είναι. Ψεύτες.

Κεφάλαιο 6: Συμπεράσματα περί συμπόρευσης

Σε τέτοια περιστατικά, ο επίσημος μηχανισμός προπαγάνδας και τα τρολς ενεργοποιούνται. Είδαν τα βίντεο με γιατρούς να ξυλοκοπούνται, με αυταρχική συμπεριφορά Υπουργού, με συνεχόμενα ψέματα (η Ομάδα Αλήθειας τα κάλυψε άραγε αφού κόπτεται για την αλήθεια ή ασχολείται με τους μπάφους του Βαρουφάκη;) και έπιασαν δουλειά.

Κάπου εδώ φτάνουμε προς το το ηθικό δίδαγμα του σημερινού Unstable Show. Έχω βαρεθεί ειλικρινά να ακούω κάτι Κανάκειες απόψεις του τύπου Είμαστε όλοι Έλληνες, ο Υπουργός εκπροσωπεί τους πάντες και όχι μόνο το κόμμα και απολιτίκ χαζομάρες περί ένωσης όλων των Ελλήνων για να πάμε μπροστά. Εγώ σας ανέφερα τι κάνουν τα κομματόσκυλα του Άδωνι και πόσο διχασμό φέρνει ο ίδιος στο τραπέζι στις προηγούμενες παραγράφους.

Για πείτε μου λοιπόν. Με ποιους να ενωθούμε; Με όσους κουκουλώνουν εγκλήματα όπως στα Τέμπη; Με όσους μας θεωρούν ψυχοπαθείς επειδή είμαστε αριστεροί ή κομμουνιστές; Με όσους δεν αναγνωρίζουν την γενοκτονία στην Παλαιστίνη; Με ρουφιάνους που τους έτσουξαν οι σπουδαίες φωτογραφίες από την Καισαριανή επειδή οι πρόγονοι τους ήταν πίσω από την κάννη;

Με απολιτίκ τυπάκια που ακόμα και όταν βγάζουν ελάχιστα χρήματα, γλείφουν τα αφεντικά; Με όσους δεν βρίσκουν ότι έγινε κάτι απτό στον ΟΠΕΚΕΠΕ; Με όσους πιστεύουν τυφλά μηχανισμούς ξεφτιλισμένης υποκινούμενης προπαγάνδας; Με ανθρώπους που θα έκαναν το παν να μας εξαφανίσουν; Με όσους στη Νίκαια βλέπουν δήθεν αριστερό φασισμό και όχι την κρατική βία και τις εικόνες πρώιμου απολυταρχισμού;

Σόρρυ αλλά δε μπορώ να συμπορευτώ ούτε με αυτούς, ούτε με φασίστες. Δεν τους θεωρώ ψυχοπαθείς για όσα πιστεύουν όπως κανουν αυτοί με μένα. Αλλά ομοψυχία όσο ενστερνίζονται όλα τα παραπάνω, δεν μπορεί να υπάρξει. Και σε αντίθεση με αυτούς, εμένα κανένας ρήτορας της πλάκας δεν μπορεί να μου αλλάξει γνώμη μιλώντας σε ένα πάνελ.

The post The Unstable Show: Απλά μαθήματα κωλοτούμπας appeared first on anthem.gr.

Έλεγα να κάνω ένα διάλειμμα από το Unstable Show για πολλούς λόγους. Πολλές φορές όμως η επικαιρότητα δεν σε αφήνει. Το έχω ξαναπεί και σε άλλα κείμενα. Κάθε Τετάρτη στο Favela Radio, κάνοντας το Anthems Radio Show ξεψαχνίζουμε την επικαιρότητα για να φέρουμε θέματα. Το πιο δύσκολο σε όλη αυτήν την κατάσταση που ζούμε τα τελευταία χρόνια είναι να μπορέσουμε μέσα στη μαυρίλα και το έρεβος να βγάλουμε γέλιο. Να ψάξουμε μια ικμάδα χαράς, μια χαραμάδα γέλιου σε ένα περιβάλλον τραγικό και δύσκολο.

Πέρασαν τρία χρόνια από τα Τέμπη και το πιο δύσκολο Unstable Show που έχω γράψει ποτέ. Και τόσα χρόνια μετά, είμαστε παρατηρητές σε τραγωδίες και τις ζούμε να περνάνε μπροστά από τα μάτια μας χωρίς να μπορούμε να κάνουμε κάτι. Μαθαίνουμε για μανάδες που έμειναν ορφανά τα παιδιά τους, για νέα παλικάρια που άφησαν πίσω τις οικογένειές τους, για γονείς που έθαψαν τους τα παιδιά τους και τους δικούς τους ανθρώπους.

Είναι τρομακτικό το πως μπορείς να σηκωθείς ένα πρωί και να ενημερωθείς για κάτι τόσο άσχημο. Τη Δευτέρα όλη η χώρα σοκαρίστηκε με τις πέντε γυναίκες που έφυγαν από τη ζωή στο εργοστάσιο της Βιολάντα. Εξοργίστηκα με την στάση των μέσων. Γιατί αυτές οι πέντε εργάτριες αντιμετωπίστηκαν ως μια παράπλευρη απώλεια στην πληγή της υγιούς επιχειρηματικότητας.

Έχει φτάσει σε τέτοιο σημείο η αποκτήνωση στον γιδότοπο που δε συζητάμε πρώτα απ’ όλα για τις ευθύνες της εργοδοσίας, δεν σκεφτόμαστε τις πέντε οικογένειες που θρηνούν, δεν σκεφτόμαστε το γιατί αυτές οι γυναίκες δούλευαν την νυχτερινή βάρδια για να είναι δίπλα στα παιδιά τους. Δε σκεφτόμαστε πως μανάδες αναγκάζονται να δουλέψουν σε εξαντλητικά ωράρια και το πρωί θα τρέξουν για να στηρίξουν την οικογένεια και το παιδί τους. Η δύναμη αυτών των γυναικών είναι απαράμιλλη.

Και παρ’ όλα αυτά βλέπεις τα μέσα να αντιμετωπίζουν όλο αυτό σαν μια ακόμα πρόταση στην είδηση. Θρηνούν ασφαλισμένα κτήρια και εξασφαλισμένους τζίρους και κάπου θα αναφέρουν ότι πέθαναν και πέντε άνθρωποι και συλλυπητήρια. Δεν με νοιάζει η εταιρία προσωπικά, γιατί ξέρουμε πως οι εταιρίες πάντα βρίσκουν την άκρη. Με νοιάζει όμως το σημείο που φτάσαμε, οι εργατικές τραγωδίες να χαρακτηρίζονται σαν μία ακόμα ατυχία.

Από το γαϊτανάκι δε θα λείψουν τα γνωστά σκουπίδια, οι παρκετέζες του τσίρκου που κυβερνά για να δώσουν ευθύνες οπουδήποτε πέραν του καλού εργοδότη, να λοιδορήσουν το έργο των σωματείων και να κουνήσουν το δάχτυλο περί τυμβωρυχίας, λογικά από εμπειρία ως οι νούμερο ένα τυμβωρύχοι και σκατάνθρωποι της κοινωνίας που ζούμε. Η αποκτήνωση που λέγαμε ξεκινάει από τα μέσα, αλλά κύριους εκφραστές βρίσκει σε όλα αυτά τα σκουπίδια με τα οποία δυστυχώς αναπνέουμε τον ίδιο αέρα, ανθρώπους φτωχούς σε γνώσεις και μυαλό που μόνο έργο έχουν το ξέπλυμα εγκληματικών πολιτικών όσο εύχονται συλλυπητήρια για τους νεκρούς συμπολίτες μας με περίσσια υποκρισία.

Όλο αυτό εφαρμόζεται και στη δεύτερη τραγωδία αυτής της εβδομάδας με τους οπαδούς του ΠΑΟΚ. Αρχικά πρέπει να πω συλλυπητήρια στην οικογένεια του ΠΑΟΚ και τις οικογένειες αυτών των παιδιών. Ως οπαδός δεν ήμουν ποτέ των εκδρομών, αλλά σέβομαι πάρα πολύ όλους τους οπαδούς που το γουστάρουν αυτό, που ταξιδεύουν, που πάνε παντού για την ομάδα τους.

Με συγκλόνισε όχι μόνο το γεγονός του τι συνέβη, αλλά και ότι το βίντεο αναπαράχθηκε τόσο πολύ από τα μέσα χωρίς να το θολώσουν. Σε αυτές τις περιπτώσεις αναρωτιέσαι τι ποσοστό ευθύνης έχεις εσύ που το είδες (δεν κατάφερα μετά την πρώτη να το ξαναδώ) και τι ποσοστό έχουν πολλά μέσα που το έπαιζαν ξανά και ξανά και ξανά. Που τραβάμε τη γραμμή απέναντι στις οικογένειες και τους συγγενείς που βλέπουν να αναπαράγεται ο θάνατος των ανθρώπων τους σε πανελλήνια μετάδοση.

Μου κάνει τεράστια εντύπωση το πως μια τέτοια τραγωδία εξελίχθηκε σε ένα πεδίο διαφωνίας και debate για πράγματα τελείως άκυρα. Ο σεβασμός στους νεκρούς είναι σεβασμός στους νεκρούς. Το να αναφέρεσαι σε οπαδικά καφριλίκια, να κάνεις whataboutism για άλλες ομάδες, να ψάχνεις λόγους να μιλήσεις άσχημα για αυτά τα νεκρά παιδιά μου φαίνεται ακραίο.

Μάλιστα το βλέπεις από άτομα που σοκάρονται με απειλές σε φερέφωνα, που απαιτούν σεβασμό όταν σκοτώνεται κάποιος φασίστας και ας ξεκαθαρίζουν ότι διαφωνούν μαζί του πολιτικά (ωραίο ανέκδοτο), που το παίζουν κόσμιοι και πολιτισμένοι ενώ οι ίδιοι είναι οι πρώτοι που θα ξεράσουν οχετό. Οι τραγωδίες που ζήσαμε με τους οπαδούς του ΠΑΟΚ και τις γυναίκες στη Βιολάντα μας έδειξε με ποιους αναπνέουμε τον ίδιο αέρα.

Μας έδειξε ότι ο εχθρός υπάρχει και μέσα στην ίδια την τάξη μας και δυστυχώς δε θα αλλάξει με διάβασμα και πολιτισμένα χαδάκια. Έχουμε φτάσει στο σημείο που αποκτηνωμένα σκουπίδια πείθουν την κοινή γνώμη πως οι ίδιοι είναι οι λογικοί, οι καλοί, οι αντικειμενικοί. Και όσο δεν αντιδράμε σε αυτό τόσο θα βυθιζόμαστε στα σκατά που αυτοί έχουν δημιουργήσει.

Το χειρότερο είναι πως όλα αυτά γίνονται σε μέρες που ζήσαμε δύο τραγικά γεγονότα. Και αν πολλοί νομίζουν ότι η ζωή συνεχίζεται, λυπάμαι αλλά για κάποιους ανθρώπους δεν συνεχίζεται. Κάποιοι άνθρωποι χαράσσονται για πάντα από αυτό και μαθαίνουν να ζουν με αυτό. Κουβαλάνε πάντα τον σταυρό τους και δε μπορούμε παρά να τους θυμόμαστε, αλλά σε καμία περίπτωση δεν καταλαβαίνουμε το μέγεθος του πόνου τους.

Για αυτό πρέπει να είμαστε πάντα εκεί. Στους αγώνες για δικαίωση για τα Τέμπη, για το Μάτι, για εργατικά δυστυχήματα, για τους οπαδούς που χάθηκαν σε εκδρομές και όχι μόνο. Γιατί στη χώρα που ζούμε, πάντα φοβόμαστε ότι θα έρθει η δικιά μας σειρά να θρηνήσουμε. Συλλυπητήρια στις οικογένειες των εκλιπόντων. Θα τα πούμε ξανά κάποια στιγμή.

The post The Unstable Show: Η εβδομάδα της τραγωδίας appeared first on anthem.gr.