O Αγαμέμνονας και ο Νικόλας υποδέχθηκαν την Κυριακή 3 Μαΐου στο στούντιο του Favela Radio τον γνωστό ράπερ απο την θρυλική μπάντα 6αρια, Mr.Emor και τον παραγωγό του τελευταίου του δίσκου με τίτλο “88” Brook.

Μια απολαυστική δίωρη συζήτηση για μουσική,ελληνική κουλτούρα και επιρροές στην πρεμιέρα της νέας ένθετης εκπομπής του anthem.gr με τίτλο Story Mode που έρχεται για να γεμίσει τις τα Κυριακάτικα απόγευμα μας.

Ευχόμαστε να αγαπήσετε και εσείς όσο εμείς αυτή την νέα εκπομπή! Καλή σας ακρόαση!!!

Podcast Website – Podcast Feed

Spotify – CastBox – RadioPublic
TuneIn – Apple Podcasts
Listen Notes – Breaker – Overcast
Castro – Podchaser
player.fm

Ολοκληρωμένο αρχείο ραδιοφωνικών εκπομπών

The post Mr. Emor & Brook – Story Mode #1 appeared first on anthem.gr.

To μεγάλο event είναι γεγονός. Μετά από 16 χρόνια υπομονής και αναμονής, οι Metallica επιστρέφουν στην Ελλάδα για μια τεράστια συναυλία. Είναι γνωστό ότι αποτελούν το αγαπημένο μου συγκρότημα από τότε που ερωτεύτηκα το μέταλ, οπότε νιώθω πολύ τυχερός που πρόλαβα και έκλεισα το εισιτήριό μου. Ήθελα όμως πριν την συναυλία να ετοιμάσω ένα κείμενο για το επερχόμενο σόου.

Το μεγαλύτερο μέρος όσων θα διαβάσετε γράφτηκαν το περσινό καλοκαίρι. Με το event να έχει βγει νωρίς sold out, έπεσα σε μια λούπα και είχα πολλές συζητήσεις. Είδα να μιλάνε για τη συναυλία άνθρωποι που πίστευα ότι δεν έχουν ιδέα από Metallica, είδα πωρωμένους που δεν ήξερα καν ότι ακούν metal, είδα ειδήσεις, είδα φίλους μεταλλάδες να τρέχουν να με ρωτήσουν αν θα πάμε μαζί. Γενικά πολύ κόσμο.

Κάπως έτσι θυμήθηκα λίγο τις εποχές που έβλεπα ΜΠΡΑΦ και συγκεκριμένα αυτό με τους μεταλλάδες και αποφάσισα να κατηγοριοποιήσω όσα ξέρω από το χώρο του metal, όσα είδα το καλοκαίρι, όσους πιστεύω ότι σίγουρα θα βρω εκεί και μετά από καιρό να επιστρέψουμε σε παλιό, καλό, βιτριολικό Unstable Show. Στείλτε μου και εσείς κι άλλες κατηγορίες που σκεφτήκατε εννοείται και ελπίζω να σας αρέσει αυτό το στυλ της στήλης γιατί μπορεί να το επαναλάβω.

Ο φασαιομεταλλάς

Αν και μπορεί να τον μπερδέψετε με άλλες κατηγορίες της λίστας (βλέπε ο Επιδερμικός), ο φασαιομεταλλάς είναι ένα από τα πλέον προβεβλημένα είδη μεταλλά. Πρόκειται για τον τύπο που είσαι σίγουρος ότι ακούει μπουζούκια, είσαι σίγουρος ότι τον έχεις δει σε στόρι στο Ίνστα να πετάει γαρύφαλλα, αλλά για κάποιο λόγο προσπαθεί με σθένος να σε πείσει ότι είναι φανατικός μεταλλάς που αράζει Εξάρχεια, πίνει μπύρες και τριγυρνάει με ανοιχτό καρό πουκάμισο στο An Club.

Ο φασαιομεταλλάς έχει μια τάση τελευταία να εμφανίζεται και ως πανελίστας σε πρωινάδικα αναλαμβάνοντας τον ρόλο του απόμακρου κουλ με μπλουζάκι Maiden (μια φορά στα δύο χρόνια) όσο σχολιάζει το νέο κούρεμα της Δανάης Μπάρκα και το ξέσπασμα του Γιώργου Λιάγκα. Έξτρα μπόνους όταν δουλεύει σε ραδιόφωνο που παίζει όλη μέρα Ρέμο και Οικονομόπουλο, αλλά με κάποιον τρόπο γυρνάει την κουβέντα στη συναυλία των Metallica μπας και πείσει κανέναν ότι ακούει άλλη μουσική από αυτά που παίζει ο σταθμός λες και δίνει εξετάσεις μεταλλοσύνης.

Να πάω στη συναυλία μαζί του; 

Φυσικά και όχι. Ο Φασαιομεταλλάς αν και μιλάει πολύ για μέταλ, πιθανότατα τα μόνα τραγούδια Metallica που ξέρει είναι το Nothing Else Matters και το Nothing Else Matters τραγουδισμένο από τον Χολίδη. Αποφεύγουμε.

Ο Γιάννης ο Χέτφιλντ

Ο Γιάννης ο Χέτφιλντ είναι μια ιδιαίτερη κατηγορία Έλληνα μεταλλά. Όταν στα 90s το τρου μέταλ ήταν οι Maiden, οι Iced Earth και οι Manowar, ο Γιάννης ο Χέτφιλντ ήταν το παιδί που άκουγε μόνο Metallica. Ήταν αυτός που υπερασπίστηκε το Load, αυτός που δε βρήκε τίποτα κακό στα τύμπανα του St. Anger και που θεωρεί ότι η παραγωγή στο Death Magnetic ήταν αυτή που χρειαζόταν.

Το ψευδώνυμο του προέρχεται από τα κλασικά ψευδώνυμα της εποχής όπου όλους τους φώναζαν με το όνομά τους και δίπλα το όνομα της αγαπημένης τους μπάντας ή του αγαπημένου τους μέλους π.χ. ο Κώστας ο Maiden, ο Γιώργος ο Newsted και άλλα τέτοια ωραία. Στο Facebook έχει φώτο προφίλ τον Hetfield από το live στο Seattle το 87 και στο εξώφυλλο φιγουράρει ο εαυτός του σε live Metallica.

Επίσης κάθε μα κάθε καλοκαίρι ο Γιάννης ο Χέτφιλντ διαμαρτύρεται που δεν έρχονται Ελλάδα οι Metallica και έχει γίνει Ευτύχης Μπλέτσας της Ευρώπης προκειμένου να παρακολουθήσει κάθε setlist και κάθε περιοδεία τους. Άγνωστες πηγές λένε ότι ο Γιάννης ο Χέτφιλντ δεν έχει ακούσει άλλο συγκρότημα εκτός από Metallica, ίσως μόνο το Reign in Blood των Slayer, αλλά τελικά δεν ισχύουν μιας και έχει ακούσει και το Bonded by Blood των Exodus γιατί νόμιζε ότι παίζει κιθάρα ο Hammett.

Να πάω στη συναυλία μαζί του;

Εννοείται. Είναι χρυσή καρδιά, ξέρει τα κομμάτια, δεν πολυμπαίνει σε pits και ματσάρει τέλεια το vibe των υπολοίπων.

Ο μεταλλοπατέρας

Ο μεταλλοπατέρας είναι μια εξαιρετική κατηγορία μεταλλά. Πέρασε τα χρόνια του ακούγοντας μέταλ και μεγάλωσε κρατώντας την παράδοση με την πλούσια κοτσίδα και τα βινύλια. Σαν από θαύμα κατάφερε να αναπαραχθεί και τώρα είναι ένας πολύ γλυκός πατέρας καθώς παίρνει το παιδί μαζί του στις συναυλίες προκειμένου να του μεταλαμπαδεύσει τη σωστή μουσική.

Ο μεταλλοπατέρας συνήθως έχει το σπόρο του ακριβώς δίπλα του και πάει πάντα να αγοράσει μια μπύρα για εκείνον και μια κόκα κόλα για το βλαστάρι του. Κάθεται πολύ μακριά από την σκηνή για να μην πέσει πάνω σε φασαρίες και συνήθως βομβαρδίζει το γιο ή την κόρη του με άχρηστες πληροφορίες τύπου πότε έπαιξαν τελευταία φορά αυτό το κομμάτι και τι χαμός έγινε στη Ριζούπολη το 1999. Πλέον χαίρεται που η συναυλία είναι στο ΟΑΚΑ και μπορεί να κλείσει καλές θέσεις που θα κάθεται να ακούει το αγαπημένο του συγκρότημα.

Να πάω στη συναυλία μαζί του;

Αν δεν είσαι το παιδί του, τότε όχι. Δε θα θέλει να πάει πιο κοντά στη σκηνή και δικαίως, αν και γενικά είναι μια καλόκαρδη φιγούρα.

Ο Τάσος Δούσης/συλλέκτης εμπειριών

Μια μεγάλη απορία στη σημερινή κοινωνία είναι πως στον πούτσο όλοι λένε ότι δεν έχουν λεφτά, όλα τα εισιτήρια ακριβαίνουν και όλα βγαίνουν sold out αμέσως. Η απάντηση είναι απλή. Έχουμε γεμίσει συλλέκτες εμπειριών (και όχι φασαίους γιατί προσβάλλονται). Οι Τάσοι Δούσηδες των Metallica αποτελούν απλούς συλλέκτες εμπειριών από οποιοδήποτε event της πόλης.

Θέλεις Σκιαδαρέσες; Τσουπ εκεί ο Δούσης. Θέλεις ΛΕΞ; Τσουπ εκεί ο Δούσης. Θέλεις event με κόμικ; Τσουπ εκεί ο Δούσης. Ε στους Metallica θα κόλλαγε; Γιατί στο διάολο ακούει στον Red FM το Unforgiven οχτώ φορές τη μέρα; ΤΣΟΥΠ ΚΑΙ ΕΚΕΙ Ο ΔΟΥΣΗΣ. Παρ’ ότι θα τον έλεγε κάποιος και Ευτύχη Μπλέτσα με τόσες εμπειρίες, η κατηγορία αυτή εμπίπτει στον φίλτατο Τάσο Δούση για τη μανία της να επικοινωνήσει πόσο πολλά ξέρει από κάθε event και συναυλία που πηγαίνει.

Στους Metallica ο Δούσης πηγαίνει κυρίως για τα στόρι και το outfit μπορεί να έχει από μουστάκι και ανοιχτό πουκάμισο μέχρι απλό μαύρο T-Shirt. Κρατάει πάντα μπύρα και στα δάχτυλα του ίδιου χεριού ένα τσιγάρο, γιατί με το άλλο χέρι τραβάει βίντεο με το κινητό. Γνωρίζει πέντε τραγούδια, αλλά περνάει τέλεια, κυρίως γιατί η παρέα του αποτελείται από εξίσου φασαίους με εκείνον που τρώνε σε εισιτήρια για events το 20% του βασικού τους μισθού.

Να πάω στη συναυλία μαζί του;

Φυσικά και όχι. Ακούμε metal, έχουμε αλληλεγγύη, βοηθάμε, αλλά δε θα κουβαλάμε και τους συλλέκτες στιγμών μαζί μας.

Ο Manowarάς

Ο Manowarάς είναι μια ιδιότυπη κατηγορία Έλληνα μεταλλά σε βαθμό που πιστεύεις ότι φυτρώνει σε δέντρο και τρέφεται με πιτόγυρα και κόμπλεξ. Τον πετυχαίνεις σε metal clubs όπου πάει πρώτος και φεύγει τελευταίος έχοντας καταναλώσει τη μισή κάβα. Θεωρεί ότι η μουσική τελείωσε στους Manowar και καλύτερα να του βρίσεις τη μάνα παρά να πεις κάτι για τον DeMaio ή τα πέτσινά του.

Ο Manowarάς δεν είναι τύπος που περίμενες να έρθει Metallica, αλλά γενικά μαζεύει κι αυτός εμπειρίες από συναυλίες και προσπαθεί να κάνει ένα άνοιγμα σε νέες μουσικές αν και “σαν τους Manowar δεν έχει φίλε”. Είναι αυτός που βλέπεις ότι θέλει να θάψει, αλλά ταυτόχρονα βλέπει ότι όλοι οι άλλοι περνάνε καλά, οπότε μέσα του υποφέρει που πρέπει να ακούει την φωνή του Hetfield όσο σκέφτεται ότι του χρόνου στην Πλατεία Νερού θα τραγουδάει για 28η φορά το Warriors of the World.

Να πάω στη συναυλία μαζί του;

Εννοείται πως όχι. Για αυτόν δεν έχει βγει καινούριος δίσκος μετά το 85 και εσύ θα πας σε συναυλία μαζί του; Δεν σώζεται από το χατζημέταλ ούτε υπό την απειλή όπλου.

Ο Ακριβοεισιτήριος

Πιστή κατηγορία που συναντάς σε όλα τα μεγάλα ραντεβού, ο Ακριβοεισιτήριος είναι ακριβώς ο τύπος που δε θες να πιάσεις κουβέντα ειδικά τη μέρα που τρέχεις να κλείσεις το δικό σου εισιτήριο. Ο Ακριβοεισιτήριος με το που μαθαίνει για μια μεγάλη συναυλία είναι ακριβώς αυτός που ξεκινάει με ατάκες “Ωχ στο ΟΑΚΑ είναι; Θα μας πιάσουν τον κώλο”, “Πωωωω αν πέρυσι είχαν τόσο οι Coldplay, φαντάσου φέτος οι Metallica” και “Θα πρέπει να διαλέξουμε πάλι σε ποιες συναυλίες θα πάμε”.

Επίσης όταν βγαίνουν οι τιμές για τα ειδικά πακέτα με το Snake Pit και τα δώρα , ο Ακριβοεισιτήριος φοράει μαύρη πλερέζα και παριστάνει τη χηρεύσασα οικιακή βοηθό του Κατακουζηνού, γιατί νομίζει ότι αυτές είναι οι τιμές για όλη τη συναυλία. Άλλες ασχολίες του Ακριβοεισιτήριου είναι να σου λέει με πόσα λεφτά πήγαινε στο Ρόδον το 90, πως γίνεται να είδε με 80 ευρώ τους Big 4 το 2010 και τώρα 87 να κάνει το φθηνότερο, πως μας κλέβουν οι εταιρίες που πουλάνε εισιτήρια, ενώ είναι έτοιμος να αναλύσει γιατί οι τιμές δεν είναι φυσιολογικές με πίνακες πληθωρισμού, ολοκληρώματα και διαγράμματα Venn.

Να πάω στη συναυλία μαζί του;

Αν και ο Ακριβοεισιτήριος γκρινιάζει για τιμές ανεξαρτήτως συναυλίας, είναι αρκετά μεταλλάς και θα γουστάρει, αλλά μην τον φορτωθείς πριν κλείσει εισιτήριο γιατί είναι απάλευτος.

Ο Παλαιομεταλλάς

Συχνά συγχέεται με τον Manowarά και τον Γιάννη τον Χέτφιλτ, αλλά στην πραγματικότητα έχει μόνο κάποια στοιχεία του Ακριβοεισιτήριου. Ο Παλαιομεταλλάς είναι ένας κλασικός τύπος άνω των πενήντα που ακούει μέταλ με απίστευτο πάθος και για κάποιον περίεργο λόγο νομίζει ότι η μουσική αυτή του ανήκει. Είναι αυτός που πραγματικά ξενερώνει που και άλλοι ακούνε τη μουσική του και δεν μπορεί να την απολαύσει μόνος του.

Τον εκνευρίζει πολύ η νέα γενιά και αφηγείται ιστορίες από το Ρόδον και τη συναυλία των Motorhead στο Σπόρτινγκ το 88 σαν παραμυθάς στο ανατολικό Έσσεξ τον Μεσαίωνα. Έχει πάει σε όλα τα προηγούμενα live των Metallica και για κάποιο λόγο μόνο το 1999 τους βρήκε καλούς. Τσαντίζεται άπειρα που εν έτει 2025 έχει βγει sold out η συναυλία γιατί το 2010 στη Μαλακάσα ήταν πολύ λιγότεροι, ενώ διαμαρτύρεται για τις τιμές συνεχώς καθώς θυμάται ότι είχε δει τους Ramones στο Ρόδον το 92 για 4000 δραχμές.

Ο Παλαιομεταλλάς αγαπάει πραγματικά τη μουσική του, αλλά δεν έχει ιδιαίτερη όρεξη να επεκτείνει τους ορίζοντές του και έτσι ψάχνεται μόνο με ξεχασμένα EPs από New Wave of British Heavy Metal, άντε στο τσακίρ κέφι να βάλει το Brave New World. Κάνει το πιο ακραίο gatekeeping για κάτι πλήρως προσβάσιμο και αν και έχει πολλή εμπειρία, θα σου μιλήσει για αυτήν λες και άλλος μεταλλάς μετά από αυτόν δεν γεννήθηκε.

Να πάω στη συναυλία μαζί του;

Καλά δεν διάβασες τι έγραψα παραπάνω; Ο συγκεκριμένος είναι για την πυρά. Απέφυγε τον όπως αποφεύγει ο ίδιος τους System of a Down.

Η παλαιογκοθού

Όχι, δεν είναι θηλυκή έκδοση του Παλαιομεταλλά. Η παλαιογκοθού είναι μια κατηγορία μεταλλούς που τείνει να εξαφανιστεί τα τελευταία χρόνια. Σαραντάρα, στα 90s ήταν η γκοθού που έκανε παρέα με άλλες δύο-τρεις σαν και εκείνη, οι οποίες μετά από χρόνια έκαναν οικογένεια οπότε έτρεξαν να ρίξουν λουλούδια στον ΛεΠα όπως ορμάει ο δεξιός στο ΕΣΠΑ.

Η παλαιογκοθού αν και συνήθως έχει κάνει και η ίδια οικογένεια, κράτησε ένα ψήγμα από το μέταλ μέσα της και έτσι τώρα βαδίζοντας προς τα πενήντα έχει την ευκαιρία να δει ένα από τα αγαπημένα της συγκροτήματα, καθώς το 2007 και το 2010 που ξαναήρθαν οι Metallica, τα παιδιά της ήταν μικρά και δεν ήταν παρούσα. Δεν πηγαίνει μαζί τους ωστόσο, αλλά με τον άντρα της. Η παλαιογκοθού φοράει μαύρο τοπάκι, τζιν σορτσάκι και έχει πάντα χιαστί φορεμένη μια μαύρη τσάντα εξοπλισμένη με χαρτομάντηλα, καθώς σε δύο σημεία της συναυλίας θα κλάψει σίγουρα.

Να πάω στη συναυλία μαζί της;

Αν δεν είσαι φίλος του ζευγαριού, όχι. Έχουν κάμποσα χρόνια να ακούσουν Metallica και δεν είναι για πολλές τρέλες.

Ο πρωτοδισκάκιας

Είναι ένα είδος μεταλλά που συναντάμε για πολλά συγκροτήματα στην Ελλάδα, παραμένει όμως εξίσου ανυπόφορο για όποια μπάντα κι αν μιλάμε. Στην περίπτωση του Πρωτοδισκάκια, η φάση με τους Metallica είναι απλή. Τι κι αν έβγαλαν μερικά από τα καλύτερα άλμπουμ όλων των εποχών, για αυτόν μετά το Kill Em All χαλάσανε.

Συνήθως είναι thrashάς που ακούει Slayer (μόνο με Lombardo), Sepultura (μόνο με Cavalera), Anthrax (μόνο με Belladonna), Kreator (μόνο τα πρώτα) και σιχαίνεται τους Megadeth. Απαντώνται όμως και περιπτώσεις πρωτοδισκάκηδων που δεν ακούνε thrash (ναι Τζανέτο Καβαλιώτη, για σένα μιλάω). Ο πρωτοδισκάκιας είναι αυτός ο περίεργος τύπος που ενώ καυλώνει μόνο με Motorbreath και Whiplash αναζητά εισιτήριο για Metallica ίσως με την ελπίδα να ακούσει το Hit the Lights και να βαϊμπάρει με καμία μπαλάντα.

Να πάω στη συναυλία μαζί του;

Φυσικά και όχι. Ο άνθρωπος ακροβατεί ανάμεσα σε ατενσιοχοριλίκι και ξερολίαση, παρ’ όλα αυτά θέλει να πάει να δει Metallica. Μακάρι μόνος του σε μια γωνία να πίνει μπύρες.

Ο “και 1000 ευρώ θα τα έδινα”/Μπρούκλης

Ο Μπρούκλης είναι μια φοβερή κατηγορία Έλληνα ακροατή. Δε σε έπεισε ποτέ ότι είναι πολύ μεταλλάς, αλλά δεν τον έκοψες και ακροατή κάποιας άλλης μουσικής. Είναι τριαντάρης, με καλή δουλειά και χωρίς ιδιαίτερη προσωπική ζωή. Η σχέση του με τους Metallica είναι σχετικά οκ, δεν είναι ο πιο φανατικός ακροατής τους, ούτε είναι τελείως άσχετος.

Ο Μπρούκλης διαμαρτύρεται κάθε χρόνο που δεν έρχονται οι Metallica, αλλά για κάποιο μυστήριο λόγο δεν πηγαίνει και εξωτερικό να τους δει. Με το που ανακοινώνεται η συναυλία, ξεκινάει και ψάχνει μόνο τα σπέσιαλ πακέτα που έχουν εισιτήριο στο Snake Pit, δύο merch, ένα ποτήρι με υπογραφή Trujillo, ένα τατουάζ σχεδιασμένο από τον Hammett και αποκλειστικό mp3 με ρεψίματα του Ulrich. Επίσης τσακώνεται με τον Ακριβοεισιτήριο και άλλους μεταλλάδες για τις τιμές λέγοντας ότι “Και 1000 ευρώ λίγα είναι για τους τεράστιους”.

Ο Μπρούκλης μπαίνει πρώτη μέρα προπώλησης και πάει να τσιμπήσει εισιτήριο, αλλά ξαφνικά εκεί πάνω στην επιλογή βλέπει πως ίσως ο τραπεζικός του λογαριασμός να μην σηκώνει τα αρκουδιλίκια που πούλησε πριν την προπώληση. Ξαφνικά το χιλιάρικο που ήταν λίγο του είναι αρκετά πολύτιμο ώστε να μην τρέφεται με παγάκια και θλίψη για το επόμενο τρίμηνο όσο παίζει φρουτάκια μπας και πάει διακοπές μια εβδομάδα κάμπινγκ στην Άνω Πορδιτσά Αρκαδίας. Έτσι παίρνει ένα ταπεινό εισιτήριο για την αρένα, δίνει το 150άρι και λογικά για όσα έλεγε τις προηγούμενες μέρες κατηγορεί κάποιον ξάδερφό του.

Να πάω στη συναυλία μαζί του;

Ναι, είναι καλό παιδί και τίμιο και μυρίζει από Metallica.

Ο Κονέ

Με την έννοια του Κονέ δεν αναφερόμαστε στον Παναγιώτη Κονέ και τον επικό τσαμπουκά με τον Μάτιτς, ούτε στο μέσο γλοιώδη πρωτοετή Δαπίτη που ήθελε να σου κλείσει μπουκαλάκι για Βέρτη. Αυτοί οι δύο αποκλείεται να έρθουν Metallica εκτός αν έχουν μπλέξει με μεταλλού για την οποία θα έτρωγαν και κουβά KFC γεμάτο σκατά, αν και τέτοιες περιπτώσεις είναι σπάνιες έως ανύπαρκτες εν έτει 2026.

Ο Κονέ είναι ο τυπικός Έλλην μεταλλάς που γουστάρει Metallica και θέλει να πάει, αλλά έχει ένα μεγάλο πρόβλημα. Είτε δουλεύει όταν βγαίνουν τα εισιτήρια και δεν μπορεί να κλείσει, είτε είναι τόσο άνεργος που βαριέται και να περιμένει στην Ticketmaster και προτιμάει να βλέπει streams με άλλους άνεργους που παίζουν Minecraft και κοιμούνται σε live μετάδοση.

Έτσι ο Κονέ ψάχνει τα λεγόμενα δικά του κονέ είτε μέσα στην High Priority για καμία τζάμπα πρόσκληση όπου φυσικά αποτυγχάνει είτε παρακαλάει φίλους να του κλείσουν ένα εισιτήριο, αφού ο κωδικός των Metallica επιτρέπει μέχρι τέσσερα. Ακόμα και να έχουν συμπληρωθεί τα άτομα, ο Κονέ θα σπάσει τόσο μπάλες και θα ψαχτεί με τόσους πολλούς που εν τέλει μπορεί και να του κλείσουν 3-4 διαφορετικές παρέες και σαν σωστό λαμόγιο θα τα μεταπουλήσει σε τιμή νεφρού.

Να πάω στη συναυλία μαζί του;

Ναι μωρέ, είναι τυπικό δείγμα ελληνικής επιχειρηματικότητας, καταφερτζής και χιουμορίστας αλλά αγαπάει τους Metallica και περνάει πάντα καλά σε συναυλίες. Απλά έχε το πορτοφόλι σου πάνω σου.

Ο “εγώ για τους Gojira έκλεισα”

Είχαμε στην Ελλάδα τα κωλόγιδα που νομίζουν ότι η μουσική σταμάτησε στο Number of the Beast, έχουμε πλέον και τον σύγχρονο νεομεταλλά που νομίζει ότι είναι κουλ που ακούει κυρίως progressive και djent. Η προσπάθειά του αυτή είναι κάπως οικτρή, γιατί πρόκειται για πρώην παλαιομεταλλά που αφού άκουσε Slipknot και Tool προσπάθησε να αποτινάξει πλήρως το χατζημεταλλικό παρελθόν του.

Λέει πως δεν θέλει να πάει στους Metallica και ότι έκλεισε να δει Gojira και Knocked Loose, γιατί αυτό είναι το σύγχρονο μέταλ και όχι οι ξεπουλημένοι οι Λεφτάλικα του Napster. Κατά βάθος όμως εύχεται να μην τον δουν να καυλώνει με το Master of Puppets, γιατί αυτός είναι ο φίλος μας μάγκες. Το παίζει σύγχρονος αντιχάτζης και κράχτης παλαιομεταλλάδων, αλλά σπίτι του ενδιάμεσα στα βίντεο με σόλο του Tomas Haake στα τύμπανα, τσεκάρει ότι έχει μείνει μόνος του και κλαίει ακούγοντας το Die For Metal όσο θυμάται τα ένδοξα χρόνια του Λυκείου που πήδαγε μόνο πάνω από εφημερίδα.

Να πάω στη συναυλία μαζί του;

Όχι βέβαια. Σπάει αρχίδια να πας μπροστά στα σαπόρτ και μετά το παίζει ότι δε θέλει να δει Metallica. Στο καλό.

Ο Επιδερμικός

Ο Επιδερμικός είναι μια κατηγορία που αρκετοί μπερδεύουν με τον Φασαιομεταλλά, αλλά στην πραγματικότητα δεν έχουν ιδιαίτερη σχέση. Ο Επιδερμικός είναι αυτός ο τύπος που ακούει περισσότερο κλασικό ροκ και ανά καιρούς πειραματίζεται με το μέταλ, αν και για κάποιο λόγο νιώθει τις ενοχές που είχαμε εμείς στο Γυμνάσιο όταν έπρεπε να πούμε στους εντεχνομπουζουκόβιους γονείς μας ότι θέλουμε να μας πάρουν μια μπλούζα Master of Puppets.

Ο Επιδερμικός δεν έχει εμφάνιση κλασικού μεταλλά και σχεδόν ποτέ δε φοράει μπλούζες συγκροτημάτων. Παρ’ όλα αυτά δε σου γεμίζει το μάτι ότι ακούει άλλο είδος μουσικής εκτός rock, ίσως μόνο Θανάση και Πυξ Λαξ σαν κατάλοιπα από το Λύκειο. Στους Metallica ψήθηκε να κλείσει εισιτήριο, γιατί ξέρει μια χούφτα τραγούδια και δε θέλει να χάσει την ευκαιρία να τους δει, αλλά δεν πάει ποτέ αρένα γιατί έχει πολλή ορθοστασία και χαμό οπότε αντιμετωπίζει τη συναυλία ως εμπειρία στα καθίσματα του ΟΑΚΑ.

Να πάω στη συναυλία μαζί του;

Μπα. Αν παιχτεί κανένα Trapped Under Ice θα σε κοιτάξει περίεργα, ενώ αν είσαι ο τρου μεταλλάς που αναζητάς σμπρωξιές στην αρένα, δε θα σε ακολουθήσει με τίποτα.

Ο Λίγδας

Όχι, σε αυτήν την κατηγορία δεν εννοούμε γνωστό αμισθί creator που ξεδιπλώνεται αναλόγως και τοιουτοτρόπως στα κοράσια ΤΙΟΥΜΠΑ. Ο Λίγδας είναι μια πολύ χειρότερη κατηγορία μεταλλά. Πρόκεται για hardcore ακροατή που σίγουρα τον έχεις πετύχει σε πάρα πολλά live και ο οποίος προσομοιάζει τον Λουδοβίκο τον 14ο, γιατί κάνει μπάνιο μια φορά το χρόνο.

Ο Λίγδας είναι 50άρης και η μπόχα του θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για παρασκευή νέου τύπου δακρυγόνου. Συνήθως πάει μόνος του στις συναυλίες και είναι πάντα στο κάγκελο. Αν έχετε δει έναν ημίτρελο στα pits που όσο οι Τάταροι προετοιμάζονται να ορμήσουν, αυτός χορεύει μόνος του στο κέντρο, τότε μόλις εντοπίσατε τον Λίγδα.

Έχει ή αραιωμένο μαλλί που δεν αποδέχεται την επερχόμενη φαλάκρα ή μακρύ ίσιο αρκετά λιπαρό για να τηγανιστούν πατάτες σε γυράδικο. Διαθέτει μαύρο νύχι, μεγάλη κοιλιά και τα πόδια του δεν έχουν καθαριστεί από τη δεκαετία του 90 που ήταν κάμπινγκ στα Μάταλα. Ο Λίγδας ακούει φανατικά Metallica, Maiden και καθε κλασικό συγκρότημα και γουστάρει φουλ τη συναυλία, αν και ίσως νομίζει ότι επειδή είναι γραμμένος στο Newsletter των Metallica, τον ξέρει προσωπικά ο Hetfield.

Να πάω στη συναυλία μαζί του;

Ο Λίγδας πάει πάντα μόνος του στις συναυλίες. Οπότε αν είσαι ο κλασικός που ψάχνει κάποιον για να πάει……..

Ο “Δεν ακούω μέταλ, ΑΛΛΑ”

Μια από τις πιο σπαστικές κατηγορίες τύπων που θα συναντήσεις στη συναυλία, ο “Δεν ακούω μέταλ, ΑΛΛΑ” είναι αυτός ο τύπος από τον οποίον νιώθεις ότι ΠΡΕΠΕΙ να κάνει gatekeeping τη μουσική σου. Ίσως τον μπερδεύεις με τον φασαιομεταλλά μιας και οι δύο κατηγορίες παρουσιάζουν κοινά, αλλά ο φασαιομεταλλάς ακριβώς επειδή είναι φασαίος μπορεί να έχει αγοράσει και ένα μπλουζάκι Metallica στη ζωή του.

Ο συγκεκριμένος φίλος μας από την άλλη το ακριβώς αντίθετο. Είναι τριαντάρης χωρίς ιδιαίτερα χαρακτηριστικό ντύσιμο και το στυλ με το οποίο μιλάει και φέρεται, βρωμάει από χιλιόμετρα μπουζουκονοοτροπία. Ωστόσο ο “Δεν ακούω μέταλ, ΑΛΛΑ” μάλλον όσο άλλαζε σταθμούς στο ραδιόφωνο και από τον Ρυθμό πήγαινε στον Σφαίρα έπεσε κανά δύο φορές στον Red FΜ και τον Rock FM.

Κάπως έτσι άκουσε το Nothing Else Matters, το Fade to Black και μετά έψαξε στο Youtube 4-5 ακόμα τραγούδια Metallica και οριακά πίστεψε ότι στο Master of Puppets η μουσική ως δημιουργία έπιασε το peak της σκληράδας της. Έτσι ο φίλος μας μπορεί να μην ακούει μέταλ, αλλά για κάποιο λόγο θεωρεί τον εαυτό του πολύ μεγάλο φαν και πρήζει αρχίδια για τη συναυλία όπου φυσικά θα παριστάνει τον ακραία πωρωμένο αν και δεν ξέρει μισό στίχο.

Να πάω στη συναυλία μαζί του;

Φυσικά και όχι. Προτιμώ να μπω στο Rainbow σε βραδιά Manowar και να μου ρίξει την μπύρα κάποιος μακρυμάλλης με πέτσινο και γουρουνότριχα πάνω στο τραπέζι μου παρά να πάω μαζί του στους Metallica.

Η αναρχοφασαία

Η αναρχοφασαία είναι ένα πολύ περίεργο είδος ακροάτριας που απαντάται στις καλοκαιρινές συναυλίες. Είναι η τύπισσα που με κάποιον τρόπο είτε πας Λυκαβηττό, είτε πας Release, είτε πας Μαλακάσα από τον Morissey στους Avenged Sevenfold και από τον Θανάση Παπακωνσταντίνου και τον Πασχαλίδη στους Metallica πάντα θα τη δεις εκεί σε περίοπτη θέση. Το περίεργο είναι πως όπου και να πάει, είναι ακραία κολλημένη και ξέρει όλους τους στίχους απ’ έξω.

Η αναρχοφασαία είναι ξεκάθαρα αντισκυλού, με εναλλακτικά ρούχα, ιδανικά με καρό πουκάμισο, πάει κάμπινγκ και κάνει τόσα ταξίδια στο εξωτερικό που απορείς που δουλεύει και πως παίρνει άδειες. Επίσης απορείς πως ασχέτως ταξιδιών, έχει πάντα τόσα λεφτά για συναυλίες. Στους Metallica θα σκάσει με ακριβώς ίδιο στυλάκι με τις υπόλοιπες συναυλίες του καλοκαιριού, θα πιει μπύρα και θα ουρλιάξει αν δει από μακριά τον Hetfield. Επίσης αν απορείτε ποια είναι αυτή που ανέβηκε στους ώμους πανύψηλου φίλου της και σας κόβει τη θέα, να ποια.

Να πάω στη συναυλία μαζί της;

Δεν ξέρω. Θα πω όχι γιατί μπορείς να βρεις καλύτερες παρέες, άσε που μετά μπορεί να σε πρήζει να πηγαίνετε συχνότερα σε indie φεστιβάλ και electro pop συναυλίες στον Νιάρχο.

Ο θαυμαστής του St. Anger

Η συζήτηση για τους Metallica είναι κάπως αέναη, καθώς μπορούμε να διαφωνήσουμε για το ποιο είναι το καλύτερό τους άλμπουμ, αν ο Newsted αδικήθηκε, αν το Load είναι καλός δίσκος ή όχι (spoiler: είναι δισκάρα), αλλά όλοι μπορούμε να συμφωνήσουμε σε ένα πράγμα. Το St. Anger στο μεγαλύτερο μέρος του απλά δεν ακούγεται.

Όλοι; Όχι βέβαια. Ένα μικρό γαλατικό χωριό αντιστέκεται σθεναρά θεωρώντας ότι το St. Anger δεν είναι απλά ένα καλό άλμπουμ, αλλά το καλύτερο των Metallica. Και ναι, έχω γνωρίσει τέτοιους που δεν τρολλάρουν! Συνήθως είναι τύποι που ακούνε από nu metal μέχρι κλασική μουσική και δεν τους νοιάζει η παραγωγή ή ο ήχος στα ντραμς, απλά περνάνε καλά όσο εμείς βγάζουμε αίμα από τα αυτιά με το Purify.

Παρ’ όλα αυτά θα πάνε να δούνε Metallica με την ελπίδα να παίξουν το Some Kind of Monster ή το Frantic και να πανηγυρίσουν όσο το υπόλοιπο στάδιο κουνάει το κεφάλι του ρίχνοντας Μπαρτζώκειες ευχές σε όλη τη μπάντα.

Να πάω στη συναυλία μαζί του;

Με τίποτα. Ο τύπος θα ξεκινήσει το κλασικό λογύδριο για ακόμα μία φορά σχετικά με το St. Anger και πόσο το έχεις υποτιμήσει και στη συναυλία δε θα παλεύεται καθώς σε οτιδήποτε άλλο εκτός St. Anger θα έχει το άβολο χαμόγελο του μεταλλά που τον σέρνουν σε κλαμπάκι και παριστάνει ότι περνάει καλά.

Αυτό ήταν και το Unstable Show για την επερχόμενη συναυλία των Metallica φίλοι μου. Εύχομαι να είναι μια μοναδική βραδιά, να πιούμε, να περάσουμε καλά, να συγκινηθούμε και πάνω απ’ όλα να το θυμόμαστε σαν εμπειρία ζωής. Περιμένω όπως πάντα μηνύματα και σχόλια!

The post The Unstable Show: Κατηγορίες ανθρώπων που θα πάνε στους Metallica appeared first on anthem.gr.

Τέλη 2023. Ψάχνοντας λίστες με τα καλύτερα της χρονιάς ως συνήθως, το μάτι μου έπεσε στο Beef. Ήταν μια μίνι σειρά που αρκετοί προτείνανε και παρ’ ότι ήταν στο Netflix, εμένα μου είχε περάσει απαρατήρητη. Ψάχνοντας λίγο παραπάνω, είδα πως τελικά είχε δέκα επεισόδια μεσαίας διάρκειας, οπότε την έβαλα στη watchlist μου. Αυτό που ένιωσα τελειώνοντας τόσο την πρώτη σεζόν όσο και τη δεύτερη πριν λίγες μέρες, πραγματικά δεν το περίμενα.

Το Beef είναι παιδί της A24, της εταιρείας παραγωγής που μοιάζει να βρίσκει συνεχώς τρόπο να φέρνει ενδιαφέρουσες ταινίες στις κινηματογραφικές αίθουσες. Παρ’ όλα αυτά έχει υπάρξει μια σχετική επέκταση και σε σειρές και η συγκεκριμένη κρατάει τα υψηλά στάνταρ της A24 και οπτικά και σεναριακά. H λέξη Beef εν προκειμένω χρησιμοποιείται για την κόντρα-τσακωμό δύο ανθρώπων και κάθε σεζόν εξερευνά το πως αυτή μπορεί να αναπτυχθεί από ασήμαντα ή σημαντικά γεγονότα και που θα οδηγήσει.

Το ξεχωριστό με το Beef δεν είναι ούτε η κινηματογράφηση και η σκηνοθεσία του, ούτε οι πολύ ωραίες τοποθεσίες στην California, ούτε οι ερμηνείες του. Παρ’ ότι όλα τα παραπάνω είναι εξαιρετικά, το Beef έχει καταπληκτικό γράψιμο. Συνδυάζει ένα είδος εσωτερικής αναζήτησης με τον καυστικό κοινωνικοπολιτικό σχολιασμό που χρειάζεται στη σύγχρονη Αμερική.

Η σιωπηλή έκρηξη

Πως μπορεί μια απλή διαμάχη στο πάρκινγκ ενός μαγαζιού να οδηγήσει κάποιον στο να θέλει να καταστρέψει τον άνθρωπο με τον οποίο λογομάχησε; Αυτό είναι και το θέμα της πρώτης σεζόν. Ο Danny και η Amy τσακώνονται επειδή παραλίγο να τρακάρουν στο πάρκινγκ ενός μαγαζιού και τελικά ο τσακωμός εξελίσσεται σε ένα απίστευτο κυνηγητό μεταξύ των δύο στους δρόμους της πόλης.

Κάπως έτσι η κόντρα τους γίνεται προσωπική και τελικά θα βρουν τους πιο ακραίους τρόπους για να καταστρέψουν ο ένας τη ζωή του άλλου. Το αστείο της υπόθεσης είναι ότι ο Danny και η Amy φαίνεται πως είναι φαινομενικά αντίθετοι. Ο Danny είναι ένας εργολάβος που βρίσκεται σε δύσκολη οικονομική κατάσταση, ενώ η Amy αποτελεί μια σύγχρονη businesswoman.

Κι όμως καθώς προχωρούν τα επεισόδια, το γράψιμο της σειράς μας οδηγεί αριστοτεχνικά σε αυτό που ενυπάρχει κατά βάθος. Οι δύο αυτοί άνθρωποι δεν μισούν ο ένας τον άλλον. Μισούν την δική τους ζωή και ζηλεύουν αυτά που ο άλλος έχει και οι ίδιοι δε μπορούν να έχουν. Ο ένας έχει την οικονομική πίεση και την ανάγκη να αποδείξει στην οικογένεια του ότι είναι ικανός, η άλλη νιώθει ότι είναι απλώς επιτυχημένη στα χαρτιά και κάνει τα πάντα για να ικανοποιήσει τον περίγυρό της.

Η μεταξύ των κόντρα και η προσπάθεια αλληλοκαταστροφής μοιάζει να είναι η σπίθα σε μια φωτιά που σιγόκαιγε για καιρό. Και μέσα σε αυτό εσύ σαν θεατής ταυτίζεσαι μαζί τους. Δε μπορείς να πάρεις ξεκάθαρη θέση γιατί βλέπεις τον εαυτό σου σε διάφορες φάσεις να τους μοιάζει. Καταλαβαίνεις τον εσωτερικευμένο θυμό και την έκρηξη που έρχεται.

Το σενάριο κάνει τα πάντα να ρέουν υπέροχα. Μικρές αποφάσεις, λάθος συνεννοήσεις, πράγματα που μοιάζουν ελάχιστα όπως ένα βλέμμα ή ένα τυχαίο γεγονός μπορούν να πυροδοτήσουν εξελίξεις. Παρ’ ότι έχει αστείο και οριακά μαύρο χιούμορ, το Beef αφορά μερικές δύσκολες συνειδητοποιήσεις. Μπορείς να ζηλεύεις κάποιον για κάτι που έχει και να σε ζηλεύει για κάτι άλλο που έχεις εσύ. Μπορείς να πάρεις συνεχόμενα κακές αποφάσεις. Μπορεί αυτός που μοιάζει διαφορετικός, τελικά να έχει κοινά μαζί σου. Και στο τέλος δεν έχει σημασία ποιος θα νικήσει το beef, γιατί τελικά θα βγουν χαμένοι και οι δύο.

Βάζοντας περισσότερα άτομα στην εξίσωση

Εδώ και λίγες μέρες προβάλλεται στο Netflix η δεύτερη σεζόν με οχτώ επεισόδια με λίγο μεγαλύτερες διάρκειες. Αυτή τη φορά έχουμε το beef μεταξύ δύο ζευγαριών. Οι νέοι Ashley και Austin πάνε στο σπίτι του αφεντικού τους, του Josh που διευθύνει ένα club στην California για να του αφήσουν το πορτοφόλι του. Ωστόσο τον βρίσκουν σε έναν οριακά βίαιο καυγά με την γυναίκα του, την Lindsay, και τους καταγράφουν, με σκοπό να τους εκβιάσουν και να κερδίσουν την επαγγελματική τους ανέλιξη μέσω του club.

Εδώ η ιστορία επεκτείνεται αρκετά και πέραν των δύο ζευγαριών. Υπάρχει και η ιστορία της Κορεάτισσας ιδιοκτήτριας του club να απομυζεί τα δικά της οικονομικά οφέλη από αυτό. Σε αυτή τη δεύτερη σεζόν έχουμε και έναν πιο ευρύ κοινωνικό σχολιασμό. Το πως οι Ashley και Austin θέλουν να αποκτήσουν παιδί, αλλά βρίσκουν εμπόδια στο σύστημα υγείας, το πως η Chairwoman Park χρησιμοποιεί την εξουσία της πάνω στους υπόλοιπους, το πως η Lindsay προσπαθεί να προσαρμοστεί σε έναν κόσμο που το λαμπερό παρελθόν της δεν έχει τόσο νόημα ή ο Josh που αν και μοιάζει πλούσιος στα μάτια του έξω κόσμου, αντιμετωπίζει μεγάλα οικονομικά και ψυχολογικά προβλήματα.

Αν και η δεύτερη σεζόν είναι ελαφρώς κατώτερη της πρώτης, έχει πολλά να πει με αυτούς τους χαρακτήρες. Δείχνει το πώς κάποιοι άνθρωποι μπερδεύουν τους ρόλους τους και παριστάνουν τον πλούσιο, τον επιτυχημένο ή τον δυνατό χωρίς να είναι. Αναλύει την ψευδαίσθηση μεγαλείου που δίνει μια ανώτερη επαγγελματική θέση ή το πως ένα μέσο εκβιασμού μπορεί να αποτελεί και μια μόνιμη απειλή στα χέρια κάποιου.

Σε αυτή τη δεύτερη σεζόν, ο θυμός είναι πιο διάχυτος. Βλέπουμε συνεχώς τα ζευγάρια να αλλάζουν άποψη για το μέλλον τους ανάλογα με το που αισθάνονται ότι βρίσκονται κοινωνικά. Παρατηρούμε τον φθόνο και την επιθετικότητα, όταν οι άνθρωποι συγκρίνονται οικονομικά, κοινωνικά και συναισθηματικά. Διαπιστώνουμε πως λειτουργεί ο οικονομικός και συναισθηματικός έλεγχος πάνω σε κάποιον φίλο, σύντροφο ή εχθρό μας.

Κυρίως, όμως, βλέπουμε πως σε μια σύγχρονη κοινωνία, η επικοινωνία καταρρέει και οι άνθρωποι κρύβονται πίσω από την εκούσια ευγένεια, την ειρωνία ή τη σιωπή. Αυτή η δεύτερη σεζόν δεν έχει κάποιον προφανή κακό. Όλοι εξελίσσονται, όλοι αλλάζουν και όλοι μαθαίνουν από τα λάθη τους. Στο τέλος της ημέρας θα βγουν κερδισμένοι μόνο αν μάθουν να αγαπούν και να σέβονται το άτομο που έχουν δίπλα τους.

Γιατί αξίζει τελικά το Beef;

Έχουν περάσει χρόνια τόσο από την πρώτη όσο και από τη δεύτερη χρυσή εποχή της τηλεόρασης. Οι σειρές γίνονται πιο ακριβές, παίρνουν περισσότερα χρόνια να φτιαχτούν, αλλά η ποσότητα τους παραμένει υψηλή. Το Beef ήρθε και έβαλε μπροστά αυτό που πραγματικά χρειάζεται. Το σενάριο. Όσο ωραίες εικόνες και να μας δείξεις, η ιστορία μετράει πάνω απ’ όλα.

Το ότι μια σειρά καταφέρνει να πλάσει τόσο ενδιαφέροντες χαρακτήρες και να κάνει κάθε σκηνή να έχει νόημα είναι από μόνο του κάτι που δε βλέπουμε συχνά. Θέλει ταλαντούχα πένα ώστε κάθε απόφαση, κάθε φράση και κάθε βλέμμα να παίζει ρόλο στην εξέλιξη της πλοκής. Και μακάρι να έχουν κι άλλες ιστορίες να πουν με νέους χαρακτήρες, γιατί είναι κάτι που χρειάζονται οι νεότερες σειρές.

Τα λέμε με νέο Unstable Show πολύ σύντομα!

The post The Unstable Show: Το Beef δείχνει τη δύναμη του καλογραμμένου σεναρίου στη σύγχρονη τηλεόραση appeared first on anthem.gr.

Ιανουάριος 2025. Καθώς είμαστε στον αέρα του Radioalchemy παρέα με τον Αγαμέμνονα Μητροβγένη και τους Commuter, βλέπουμε ξαφνικά την είδηση του θανάτου του σπουδαίου David Lynch. Ήταν δεδομένο ότι κάτι τέτοιο επηρέασε και εμένα και τον φίλο και συμπαραγωγό μου μιας και ο Αμερικάνος αποτελεί και για τους δύο έναν από τους αγαπημένους μας σκηνοθέτες.

Έτσι λοιπόν πήραμε την απόφαση να ξαναδούμε όλες τις ταινίες του και να τις παρουσιάσουμε μέσα στο 2026 σε ένα μεγάλο podcast-αφιέρωμα καθώς και σε ένα άρθρο που θα τις βάζαμε από τη χειρότερη στην καλύτερη. Το πρώτο μέρος του podcast που ξεκινάει με το Eraserhead και φτάνει στο Wild at Heart μπορείτε να το ακούσετε εδώ, ενώ το δεύτερο μέρος που ξεκινάει με το Twin Peaks και φτάνει στο Inland Empire μπορείτε να το βρείτε εδώ.

Κάπως έτσι φτάσαμε στο άρθρο που διαβάζετε. Αυτή είναι η προσωπική μου κατάταξη και των δέκα ταινιών του David Lynch από αυτή που μου άρεσε λιγότερο έως αυτή που μου άρεσε περισσότερο. Όπως πάντα περιμένω τα δικά σας σχόλια και απόψεις και γιατί όχι και τη δική σας κατάταξη! Πάμε λοιπόν.

10. Dune (1984)

Έχοντας ήδη δύο πολύ καλές ταινίες στο παλμαρέ του, ο David Lynch απέρριψε μεν το ενδεχόμενο να σκηνοθετήσει το έκτο επεισόδιο του Star Wars, αλλά λέει τελικά το ναι στη μεταφορά του Dune του Frank Herbert. Τα σχέδια των Arthur P. Jacobs, Alejandro Jodorowsky και Ridley Scott ναυάγησαν για αυτήν την ταινία, ώσπου ο Dino De Laurentiis έδωσε τα κλειδιά στον Lynch.

Δυστυχώς το αποτέλεσμα είναι πολύ κακό. Το έργο προσπαθεί να μιλήσει για τον Μεσσιανισμό, τη σχέση εξουσίας και θρησκείας και το concept του σωτήρα γενικότερα. Μπορείς να εντοπίσεις πολλά στοιχεία των πρώτων ταινιών του Lynch με τις απόκοσμες φιγούρες και τις αλλόκοτες παρουσίες, ωστόσο το Dune είναι μια ταινία με αρχικό cut τεσσάρων ωρών που πετσοκόπηκε στη μέση.

Το αποτέλεσμα είναι ένα φιλμ χωρίς κανένα ρυθμό, άλλοτε πολύ γρήγορο, άλλοτε πολύ αργό και με χαρακτήρες που μοιάζουν να μεταμορφώνονται παρά να εξελίσσονται. Κάπως έτσι καταλήγει στην τελευταία θέση της φιλμογραφίας του σπουδαίου δημιουργού. Του άφησε ωστόσο τη σχέση του με τον Kyle MacLachlan και φυσικά την ανάγκη να έχει ο ίδιος τις τελικές αποφάσεις στη δημιουργική διαδικασία των ταινιών του από εκεί και πέρα. Αυτό αποτυπώνεται τέλεια σε όλα τα επόμενα δημιουργήματά του.

9. Inland Empire (2006)

Αυτήν την ταινία θα μπορούσα περισσότερο να την περιγράψω ως μια ιδιότυπη οριακά arthouse εμπειρία παρά σαν καθαρό κινηματογραφικό προϊόν. Μετά το Mulholland Drive, o Lynch ήταν πιο απελευθερωμένος από ποτέ και κάπως έτσι ξεκίνησε να δημιουργεί μια ταινία χωρίς να έχει καν κάποια βασική πλοκή στο μυαλό του, αλλά έμοιαζε να γυρίζει κάποιες ανεξάρτητες σκηνές που στο τέλος θα έδεναν σε ένα ενιαίο έργο.

Το Inland Empire είναι μία ιστορία όπου ο χρόνος και η λογική καταρρέουν. Είναι μια ταινία για την κακοποίηση και το τραύμα που αφήνει, αλλά φαίνεται να μην έχει ένα βασικό πυρήνα και ο δημιουργός της χάνεται κάπου ανάμεσα στα πλάνα που μοιάζουν ερασιτεχνικά, την γκροτέσκα εικόνα και τον πειραματισμό του με άλλες γλώσσες ή με εμφολευμένες ιστορίες όπως της μίνι σειράς Rabbits που είχε δημιουργήσει ο ίδιος.

Αν προσεγγιστεί καθαρά σαν φιλμ, τότε εύκολα βρίσκει μια θέση αρκετά χαμηλά. Είναι πολύ μεγάλο σε διάρκεια, αργό και αρκετά κουραστικό. Προτείνεται ωστόσο να το δείτε σαν μια κινηματογραφική εμπειρία όπως προανέφερα. Έχει κάτι το μυστήριο και το τρομακτικό το Inland Empire και σίγουρα οι φόβοι του χαρακτήρα που ενσαρκώνει η Laura Dern μπορούν να περάσουν στον θεατή και να του δημιουργήσουν ένα αίσθημα πρωτόγνωρο.

8. The Straight Story (1999)

Αν δεις αυτήν την ταινία χωρίς να γνωρίζεις ποιανού σκηνοθέτη είναι, τότε αποκλείεται να μαντέψεις ότι είναι του Lynch. Ανάμεσα στις δύο ταινίες που σηματοδότησαν τι θα πει παράνοια, το Lost Highway και το Mulholland Drive, ο Lynch γύρισε το The Straight Story. Είναι μια συγκινητική ιστορία βασισμένη σε αληθινά γεγονότα για τον 73χρονο Alvin Straight που θα διασχίσει μια μεγάλη απόσταση με ένα τρακτέρ κήπου προκειμένου να συναντήσει τον άρρωστο αδερφό του με τον οποίο δε μιλάνε για χρόνια.

Το The Straight Story είναι μια ιστορία για την οικογένεια και τη συγχώρεση και δείχνει το εύρος που έχει ο Lynch ως σκηνοθέτης. Μέσα σε αυτό το αργό ταξίδι, κρύβονται μικρότερες ιστορίες που αφορούν την κόρη του Alvin Straight και την ίδια ώρα παρουσιάζονται με απλότητα η καλοσύνη, η υπομονή και η αλλαγή που χρειάζεται να κάνει ο άνθρωπος στα τελευταία χρόνια της ζωής του.

Ο Richard Farnsworth είναι εξαιρετικός στον τελευταίο ρόλο της καριέρας του όπου αν και ταλαιπωρημένος από τα προβλήματα υγείας που τον μαστίζουν, καταφέρνει να αποδώσει τέλεια τον πρωταγωνιστή και την πορεία μέχρι το σπίτι του αδερφού του. Ο Lynch δε θα χρειαστεί τα εφέ, τη μη γραμμική αφήγηση ή τα περίπλοκα νοήματα για να φτιάξει ένα συγκινητικό φινάλε, αλλά αυτή η ταινία θα βρεθεί στην όγδοη θέση γιατί μεγαλουργούσε όταν χρησιμοποιούσε τα παραπάνω στοιχεία στις ταινίες του.

7. Wild at Heart (1990)

Το πόσο λατρεύει ο Lynch ιστορίες για την αμερικανική επαρχία είχε φανεί στο Blue Velvet, ωστόσο το βιβλίο Wild at Heart: The Story of Sailor and Lula που του δάνεισε ο Monty Montgomery του έδωσε την ευκαιρία ώστε να φτιάξει ένα road movie με neo noir στοιχεία και με φόντο τον αμερικάνικο Νότο. Μάλιστα ο Montgomery είχε σαν πρώτη σκέψη να το γυρίσει ο ίδιος και τελικά ο Lynch ενθουσιάστηκε τόσο με το project που το ανέλαβε τελικά εκείνος.

Το Wild at Heart είναι ένα ρομαντικό παραμύθι, το οποίο όμως δεν κρύβει τη βρωμιά, τη βία, την αγάπη ως αντίσταση και το ρόλο που μπορεί να παίξει η μοίρα όταν αγαπιούνται δύο άνθρωποι. Εκπέμπει μια camp αισθητική εμπνευσμένη από τα 50s έχοντας πολλές αναφορές στον Elvis, αλλά και στον Μάγο του Οζ που ενέπνευσε τον σκηνοθέτη.

Ο ρομαντισμός που ενυπάρχει, ενσαρκώνεται εξαιρετικά από τον Nicholas Cage και τη Laura Dern και είναι πρωτεύον στοιχείο της ταινίας, ωστόσο καθώς κυλάει, οι χαρακτήρες γίνονται πιο υπερβολικοί, οι σκηνές πιο ακραίες με αποτέλεσμα να εκπέμπει μια πολύ πιο σκοτεινή ατμόσφαιρα σε σχέση με άλλες ταινίες που αφορούν ζευγάρια. Το συναίσθημα και το πάθος συναντούν την σκανδαλώδη ματιά του Lynch και το αποτέλεσμα δε θα μπορούσε να μην είναι όμορφο.

6. The Elephant Man (1980)

Μετά το Eraserhead ο Lynch έμοιαζε να ψάχνει κάτι διαφορετικό και η ιστορία του Elephant Man ήρθε και κόλλησε τέλεια με το όραμα του δημιουργού. Κρατώντας την ασπρόμαυρη εικόνα και κάποια body horror στοιχεία, ο ταλαντούχος σκηνοθέτης παραδίδει ένα έργο με γραμμική αφήγηση και θεματικές που το κάνουν ακόμα και σήμερα να μοιάζει επίκαιρο.

Η ιστορία του Joseph Merrick ξεδιπλώνεται με σεβασμό και ευαισθησία δείχνοντας την αξιοπρέπεια αυτού του ανθρώπου ενώ την ίδια ώρα βλέπουμε το πώς κάποιος που είναι διαφορετικός μπορεί να γίνει βορά ενός κοινωνικού συνόλου που κατά τ’ άλλα θέλει να θεωρείται φυσιολογικό. Ο Lynch γυρίζει τον καθρέφτη προς εμάς και αναρωτιέται το ποιος είναι τελικά το τέρας. Ο πρωταγωνιστής μας ή αυτοί που προσπάθησαν να τον εκμεταλλευτούν σε κάθε φάση της ζωής του;

Είναι ένα ουμανιστικό φιλμ και μπορεί να λειτουργήσει σαν μια αλληγορία για κάθε είδους διαφορετικότητα και στη σημερινή κοινωνία. Μπορεί να μην χαρακτηρίζεται από την ψυχεδέλεια των μετέπειτα ταινιών του δημιουργού του, αλλά έχει έναν ωμό ρεαλισμό και μια συναισθηματική ένταση που κορυφώνεται συνεχώς όσο προχωράει και σου αφήνει μια αίσθηση συμπόνιας και ανθρωπιάς στο φινάλε.

5. Eraserhead (1977)

Για άλλους σκηνοθέτες η πρώτη ταινία είναι πειραματική, για άλλους κακή, για άλλους το magnum opus και για τον David Lynch ένα ορόσημο για την καριέρα του και το τι θα ακολουθούσε. Με τον ίδιο να εμπνέεται από ιστορίες του Kafka και του Gogol αλλά και το περιβάλλον στην πόλη της Philadelphia όπου έζησε, το Eraserhead ξεκίνησε σαν μια ταινία μικρού μήκους με πολύ λίγες σελίδες σενάριο και κατέληξε η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του σκηνοθέτη.

Είναι ένα έργο τόσο ρηξικέλευθο σε ιδέες, αλλά και τόσο δύσκολο να το παρακολουθήσεις. Οπτικά εστιάζει στην αστική αποξένωση και τον βιομηχανικό τρόμο, ενώ οι μορφές είναι εξαιρετικά περίεργες. Είναι η ιστορία ενός πατέρα που προσπαθεί να μεγαλώσει ένα φρικώδες μωρό απεικονίζοντας τον φόβο που έχει ένας άνθρωπος για την ανάληψη της ευθύνης όταν κάνει οικογένεια.

Σιγά σιγά η ταινία εξελίσσεται σε ένα body horror που σε τρομάζει, σε αποπροσανατολίζει, σε αηδιάζει και σε κάνει να σκεφτείς τα νοήματα που κρύβει. Ο Lynch έχει επενδύσει εξαιρετικά και στον ήχο κάνοντας το αποτέλεσμα ακόμα πιο απόκοσμο και μετατρέποντας την ταινία σε ένα all time classic. Χωρίς καμία υπερβολή, το πρώτο αριστούργημά του.

4. Twin Peaks: Fire Walk with Me (1992)

Στις πρώτες δύο σεζόν του Twin Peaks o Lynch δεν κατάφερε να εμβαθύνει στον χαρακτήρα της Laura Palmer όσο θα ήθελε και αυτή του η επιθυμία φάνηκε τόσο στην τρίτη σεζόν όσο και στο Fire Walk with Me. Η ταινία αυτή λειτουργεί σαν prequel της σειράς εστιάζοντας στις τελευταίες μέρες της νεαρής Laura, αλλά ταυτόχρονα μπορεί να τη δει οποιοσδήποτε και ως ένα αυτόνομο ψυχολογικό θρίλερ.

Απαλλαγμένος από τις επιταγές της τηλεόρασης όπου θα προστεθεί λίγο χιούμορ ή πιο ελαφριές σκηνές που θα βοηθήσουν στη ροή, ο Lynch προσφέρει μια ταινία για την κακοποίηση, την οικογενειακή βία και τα ζητήματα ταυτότητας που βιώνει ο κάθε άνθρωπος. Μέσα από τη δαιδαλώδη πλοκή της που περιλαμβάνει flashbacks, σκηνές που δένουν με τη σειρά και φυσικά όνειρα και αλλοίωση της πραγματικότητας, ο σκηνοθέτης μας δίνει μία από τις πιο σκληρές ταινίες του όσον αφορά τις θεματικές που θέλει να θίξει.

Το Twin Peaks: Fire Walk with Me μπορεί να μην πήρε μεγάλη αναγνώριση όταν πρωτοκυκλοφόρησε, αλλά με τα χρόνια αποτέλεσε αναπόσπαστο κομμάτι της μυθολογία του Twin Peaks. Η σκοτεινή ατμόσφαιρα που χτίζει, το πόσο κεντράρει στην ψυχοσύνθεση της Laura και τον εσωτερικό της κόσμο, το πως παίζει με τις εναλλαγές της πραγματικότητας και κυρίως το γεγονός πως ανακατεύει το υπερφυσικό και το ανθρώπινο στοιχείο περισσότερο από ποτέ, την καθιστά μια από τις καλύτερες στη σπουδαία φιλμογραφία του σκηνοθέτη.

3. Lost Highway (1997)

Χρειάστηκαν μερικά χρόνια στον Lynch για να επιστρέψει στη μεγάλη οθόνη, αλλά όταν το έκανε, αποδόμησε τα όρια της αφήγησης όσο ποτέ. Το Lost Highway μπορεί να μην είχε τους κλασικούς ηθοποιούς με τους οποίους συνεργαζόταν συχνά ο σκηνοθέτης, αλλά βλέπουμε ένα φοβερό καστ όπου όλοι δίνουν μάλλον την καλύτερη ερμηνεία της καριέρας τους σε ένα ψυχολογικό θρίλερ που μοιάζει να σπάει το χωροχρονικό συνεχές.

Συνδυάζει τέλεια το noir ύφος με την 90s σκοτεινή industrial αισθητική και εξερευνά περισσότερο τα ζητήματα ταυτότητας, την ανδρική ανασφάλεια και ζήλια, αλλά και την αυτοτιμωρία και την απώλεια μνήμης. Η αφήγηση προσομοιάζεται με τη λωρίδα του Μέμπιους και η χρήση των ψυχεδελικών φωτισμών και της μουσικής κάνει το έργο να μοιάζει πολύ κλειστοφοβικό δημιουργώντας στον θεατή υποσυνείδητα μηνύματα για τον φόβο που νιώθει.

Αν και είναι δύσκολο στην ερμηνεία του και έχει μικρές ατέλειες, το Lost Highway είναι μια ιστορία για δύο άνδρες και μία γυναίκα που χάνονται στο κλειστοφοβικό περιβάλλον που αναφέραμε. Αποτελεί την τέλεια γέφυρα μεταξύ των πρώτων πιο πειραματικών projects του Lynch και της καλλιτεχνικής ωριμότητας που απολαύσαμε στο Mulholland Drive. Γι’ αυτό καταλήγει τόσο ψηλά.

2. Blue Velvet (1986)

Αρκετά πικραμένος από την εμπορική και καλλιτεχνική αποτυχία του Dune, o Lynch αποφάσισε στην επόμενη ταινία του να έχει τον πλήρη δημιουργικό έλεγχο, χωρίς παρεμβάσεις από κάποιο στούντιο και σε σενάριο του ιδίου. Κάπως έτσι προέκυψε το αριστουργηματικό Blue Velvet. Σε αυτήν την ταινία, ο δημιουργός έρχεται να καυτηριάσει και να σκιαγραφήσει την αμερικανική μικροαστική κοινωνία μέσα από την επαρχία, στην οποία έζησε για πολλά χρόνια.

Ο Lynch καταφέρνει να αποτυπώσει τέλεια τη διπλή όψη της Αμερικής και πως σε ένα ειδυλλιακό προάστιο, μπορεί να ενυπάρχουν η βία, τα σκοτεινά μυστικά και η σεξουαλική διαστροφή. Παρουσιάζει επίσης τόσο την εγκληματικότητα όσο και τη νεανική αθωότητα μέσα από τα μάτια του Jeffrey Beaumont που ενσαρκώνει ο εξαιρετικός Kyle MacLachlan.

Σε αυτήν την αθωότητα και την φαινομενική τελειότητα της κοινωνίας, ο ταλαντούχος σκηνοθέτης μοιάζει να χαράσσει μια τομή και να αποκαλύπτει τη σήψη της. Ο τρόπος που καταφέρνει να κάνει τον ήρωα του να μοιάζει ένοχος είναι αριστοτεχνικός. Ταυτόχρονα το αίσθημα φόβου, αγωνίας και ασφυξίας σε κάποιες σκηνές επικαλύπτεται από τον ελκυστικό φωτισμό, την υπέροχη μουσική και τους ήχους που σε σαγηνεύουν, δημιουργώντας ένα από τα καλύτερα έργα της εποχής του. Ειρωνικό, τρομακτικό και αληθινό, το Blue Velvet είναι δείγμα σκεπτόμενου αμερικάνικου σινεμά.

1. Mulholland Drive (2001)

Δύσκολα θα μπορούσα να βάλω κάποια άλλη ταινία στην πρώτη θέση. Όχι γιατί είναι ένα από τα αγαπημένα μου φιλμ γενικότερα, αλλά γιατί πιστεύω ότι αποτελεί κορωνίδα τόσο για τον κινηματογράφο όσο και για τον David Lynch. Στο Mulholland Drive ο δημιουργός συνθέτει όλα όσα είχαμε δει στα προηγούμενα έργα του σε μια ιστορία που αποτελεί το δίπολο ονείρου και εφιάλτη μέσα στο σύγχρονο Hollywood.

Ο Lynch αποδομεί το χολιγουντιανό όνειρο κατασκευάζοντας ένα σύμπαν όπου η ψευδαίσθηση του μεγαλείου έχει την ίδια βαρύτητα με τη ζοφερή πραγματικότητα. Όπως και στο Lost Highway καταπιάνεται με τις θεματικές της ζήλιας και της απώλειας, αλλά αυτή τη φορά μέσα από τα μάτια της Betty και της Rita που ενσαρκώνουν εξαιρετικά οι Naomi Watts και Laura Harring.

Αυτή η ταινία είναι δείγμα αψεγάδιαστου σινεμά. Κάθε σκηνή έχει νόημα, κάθε πλάνο ίσως κρύβει ένα κλειδί που αποκρυπτογραφεί το μυστήριο, κάθε παράξενος χαρακτήρας έχει λόγο ύπαρξης. Ο φωτισμός, η μουσική και οι διάλογοι συνθέτουν ένα σύμπαν μαγικό και ταυτόχρονα τρομακτικό και αληθινό. Αν και δε γυρίστηκε ως πιλότος σειράς όπως ήθελε ο Lynch, το Mulholland Drive έμελε να γίνει το αριστούργημα του και η ολοκληρωμένη του δήλωση για το πως φανταζόταν ο ίδιος τον κινηματογράφο. Μια δήλωση ωριμότητας και η τέλεια ισορροπία μεταξύ των έργων του.

Αυτό ήταν το Ranking για έναν από τους αγαπημένους μου δημιουργούς, τον σπουδαίο David Lynch. Πείτε μου που συμφωνείτε, που διαφωνείτε και ποια είναι η δικιά σας κατάταξη. Μέχρι τότε, τα λέμε σε κάποιο επόμενο άρθρο!

The post Ranking: Όλες οι ταινίες του David Lynch από τη χειρότερη στην καλύτερη appeared first on anthem.gr.

Το cancel culture διχάζει! Για κάποιους είναι απαραίτητος κοινωνικός μηχανισμός, για άλλους λογοκρισία με ψηφιακές πιitches.

Σε αυτό το επεισόδιο ο Αγαμέμνονας και ο Νικόλας αναλύουνε πώς ξεκίνησε, τι έχει πετύχει (αν έχει), ποιοι είναι οι κίνδυνοι και τι διαφορά έχει η κριτική από τη δημόσια καταδίκη.

Από διεθνείς προσωπικότητες μέχρι ελληνικά παραδείγματα, μιλάμε για την πιο “καυτή” πολιτιστική συζήτηση της εποχής.

Η ηχογράφηση έγινε στο στούντιο του Favela Radio. Ευχαριστούμε θερμά τον σταθμό και τους ανθρώπους του για την συνεργασία, την φιλοξενία και την παραχώρηση του χώρου.

Καλή ακρόαση…

Podcast Website – Podcast Feed

Spotify – CastBox – RadioPublic
TuneIn – Apple Podcasts
Listen Notes – Breaker – Overcast
Castro – Podchaser
player.fm

Ολοκληρωμένο αρχείο ραδιοφωνικών εκπομπών

The post Cancel Culture – Ελευθερία ή Λογοκρισία; – Past Forward #20 appeared first on anthem.gr.

Ένα διαχρονικό meme στο Internet είναι αυτό που αφορά τις διασκευές από manga σε σειρές ή ταινίες του Netflix. Δεν ξέρω πότε πήρε τα πάνω της η συγκεκριμένη μόδα, αλλά θα στοιχημάτιζα ότι ήταν στην απαράδεκτη ταινία Death Note που βγήκε το 2017. Δεν ήμουν ποτέ κανένας otaku, ούτε έβλεπα πολλά anime, αλλά είχα μία αγάπη για κάποια από αυτά, όπως το προαναφερθέν Death Note, το One Punch Man, το Cowboy Bebop και το Dragon Ball.

Κανένα εξ αυτών ωστόσο δεν έχει μεγαλύτερη θέση στην καρδιά μου από το One Piece. Από τις εποχές που πήγαινα Δημοτικό και άνοιγα την τηλεόραση στο Alter για να δω τον Καπετάνιο Ντρέικ και τις περιπέτειές του, το δημιούργημα του Eiichiro Oda με είχε κερδίσει. Αν και από την τότε εποχή θυμάμαι κυρίως τα πρώτα επεισόδια και το arc με τον Kuro, οι δρόμοι μας έμελλε να διασταυρωθούν ξανά χρόνια μετά.

Στο πρώτο έτος, έχοντας πλέον πολύ χρόνο, έβλεπα σειρές όλη μέρα. Κάπως έτσι πήρα την απόφαση να ξεκινήσω από την αρχή το One Piece που τότε αριθμούσε κάπου στα 600 επεισόδια. Μην τα πολυλογώ, βυθίστηκα σε αυτήν την επική ιστορία και τόσα χρόνια μετά συνεχίζω να το παρακολουθώ, ίσως όχι με την ίδια ζέση που είχα μέχρι το arc του Marineford.

Ο τρόμος του να γίνει live action το αγαπημένο σου anime

Εκεί που θέλω πάντως να καταλήξω είναι ότι η αμερικάνικη κουλτούρα δεν έχει φερθεί πολύ καλά στα anime, ειδικά όσον αφορά τις live action διασκευές τους. Μην πιάσουμε καν ταινίες όπως το Dragonball Evolution, όλοι θυμόμαστε πολύ κακές διασκευές που πρακτικά ήταν σαν να δείχνουν ότι δύσκολα μπορεί ένα anime να έρθει με επιτυχία στη μικρή και τη μεγάλη οθόνη.

Η είδηση λοιπόν που ήρθε το 2020 και αφορούσε την προσπάθεια του Netflix να κάνει το One Piece να «ζωντανέψει» στις οθόνες με βρήκε κάπως παγωμένο, και όταν είδαμε την αντίστοιχη μεταφορά του Cowboy Bebop, ένιωσα ότι θα βρεθούμε ξανά στο ίδιο έργο θεατές.

Ωστόσο το One Piece έκανε πρεμιέρα το 2023 και έλαβε πολύ καλές αντιδράσεις από κοινό και κριτικούς. Υπήρχαν κάποια γκρίνια που πιστεύω πως προέκυψε περισσότερο σαν μια έμφυτη αντίδραση ότι αυτό το anime δε γίνεται να μεταφερθεί σε live action, παρά σε κανονική ξενέρα για το προϊόν. Η δεύτερη σεζόν, που βγήκε στις 10 Μαρτίου, έρχεται να κεφαλαιοποιήσει την επιτυχία της πρώτης όντας αρκετά ανώτερη. Πού βασίζεται όλη αυτή η επιτυχία ωστόσο; Ας συζητήσουμε για μερικούς από τους παράγοντες της επιτυχίας.

Στρωμένη ιστορία ανά σεζόν και σωστό πλάνο

Το μεγάλο πρόβλημα με τα anime adaptations είναι η μανία να χωρέσεις πάρα πολύ υλικό σε δύο ώρες. Δε γίνεται σε μια ταινία Death Note να πιάσεις το vibe 30+ επεισοδίων. Ανεξαρτήτως του γραψίματος ή των επιλογών στο casting. Το One Piece χωρίζεται σε μεγάλα αφηγηματικά arcs και το κάθε ένα από αυτά παίζει τεράστιο ρόλο στην εξέλιξη της ιστορίας και των χαρακτήρων.

Στην πρώτη σεζόν βλέπουμε το αρχικό recruitment των Straw Hats πριν μπουν στην Grand Line, ενώ η δεύτερη αφορά τις πρώτες ιστορίες εντός Grand Line και την πρώτη επαφή τους με την Baroque Works. Η τρίτη σεζόν θα είναι το Alabasta Saga, ένα από τα πιο σημαντικά της σειράς. Οι παραγωγοί δεν βιάζονται καθόλου. Δεν παραλείπουν μικρά arcs και χρησιμοποιούν τον κατάλληλο αριθμό επεισοδίων που χρειάζεται το καθένα.

Βλέπουν την ιστορία σαν παζλ, ακριβώς όπως ο δημιουργός του One Piece, Eiichiro Oda, και μπορεί να κόβονται περιττά επεισόδια του anime, αλλά το απόσταγμα και η ουσία είναι αυτό ακριβώς που χρειάζεται μια live action σειρά για να κυλήσει σωστά.

Κρατάει σχεδόν αυτούσιο το σουρεαλιστικό στοιχείο του κόσμου και των χαρακτήρων

Ένας χαρακτήρας που τα μαλλιά του σχηματίζουν τον αριθμό 3. Τηλέφωνα σε μορφή σαλιγκαριών. Κόμμωση που κρύβει μέσα όπλα. Γιγάντια σπαθιά. Τεράστια τέρατα. Αυτά είναι μόνο μερικά από τα σουρεαλιστικά στοιχεία του manga και του anime που λέγεται One Piece. Συνήθως τα anime σε live action μορφή παίρνουν τον εαυτό τους πολύ στα σοβαρά και αλλάζουν χαρακτήρες, καταργούν τον σουρεαλισμό που είναι συνυφασμένος με το anime και προσπαθούν να δείξουν μια ιστορία σε όρους συμβατικής σειράς.

Το One Piece ξέρει τι είναι και ξέρει γιατί το αγαπούν οι fans. Αγκαλιάζει το “silliness” του κόμικ και δείχνει τους χαρακτήρες σχεδόν αυτούσιους, σαν να έχουν βγει μέσα από τις σελίδες του. Ακόμα και κάποιες επιλογές όπως ο Dalton και η Maria στα τελευταία επεισόδια είναι ακριβώς σαν να έχουν βγει από το πενάκι του Oda. Η λεπτομέρεια είναι που μετράει, ο σεβασμός στο source material και μάλλον αυτό είναι που το κάνει μια από τις καλύτερες, αν όχι την καλύτερη μεταφορά anime σε live action.

Καλό σενάριο και σωστή παρουσίαση μελλοντικών χαρακτήρων

Έχω ξαναπεί πολλές φορές ότι ανεξαρτήτως σκηνοθέτη, παραγωγού και μπάτζετ, μια καλή σειρά ή ταινία πρέπει πρωτίστως να έχει καλό σενάριο. Μια καλογραμμένη low budget ταινία είναι πάντα προτιμότερη από μία σαχλαμάρα που κοστίζει εκατομμύρια. Στην περίπτωση του One Piece, η βάση της σειράς είναι μία από τις καλύτερα δομημένες ιστορίες όλων των εποχών, ένας πολύ πλούσιος κόσμος που απλά πρέπει να προσαρμοστεί σε λιγότερα επεισόδια.

Είχα έναν φόβο για το πώς θα αποδοθούν σκηνές με βαρύτητα όπως ο Luffy που δίνει το καπέλο του στη Nami, σκηνές με συγκίνηση όπως η ιστορία του Chopper ή σκηνές που η δράση λειτουργεί καταλυτικά στην εξέλιξη των χαρακτήρων όπως η μονομαχία του Zoro με τον Mihawk. Ωστόσο με το δικό του τρόπο, το One Piece πέρασε όλα τα τεστ.

Όπως είπαμε και πιο πάνω, αφιερώνει ακριβώς όσο χρόνο χρειάζεται το εκάστοτε arc της ιστορίας για να δούμε τους χαρακτήρες να εξελίσσονται οπότε τίποτα δε μοιάζει βεβιασμένο. Ταυτόχρονα παίρνει τον χρόνο του για να προετοιμάσει το έδαφος για μελλοντικές ιστορίες. Έχουμε δει αρκετά τους Marines και τον Garp, πήραμε μια πρώτη γεύση από τον Dragon, είδαμε φευγαλέα τον Brook, μάθαμε λίγα στοιχεία για τον Ace, γνωρίσαμε τη Nico Robin.

Μας τα δίνουν σιγά σιγά, όπως το έκανε και ο Oda, ενώ παράλληλα όλοι οι βασικοί χαρακτήρες γίνονται καλύτεροι και δυνατότεροι. Ο Luffy μαθαίνει αργά και σταθερά πώς να γίνεται καλύτερος καπετάνιος και να μη δρα ενστικτωδώς, η Nami και ο Zoro, που ξεκινούν πιο απόμακροι, μαθαίνουν ξανά τι σημαίνει φιλία, ο εριστικός Sanji μαλακώνει σιγά σιγά, ο Usopp λειτουργεί σαν τον συνδετικό κρίκο ανάμεσα σε όλους..

Όταν μια σειρά έχει τόσο καλό γράψιμο, την εμπιστεύεσαι με κλειστά μάτια για τα επόμενα βήματα. Η ιστορία της Alabasta και το πώς η Robin θα γίνει σύμμαχος και φίλη του πληρώματος είναι κάτι που πλέον δε μας φοβίζει, γιατί ξέρουμε ότι η σειρά θα πάρει τον δικό της ρυθμό και δε θα βιαστεί να φτάσει εκεί. Και στο τέλος της ημέρας, βλέπετε τι κάνει το καλό γράψιμο και η πίστη στο source material; Κανείς δεν γκρινιάζει για το diversity του cast, γιατί όλες οι επιλογές μοιάζουν επιτυχημένες και πλέον σε αυτό προστίθενται και πιο γνωστοί ηθοποιοί όπως ο David Dastmalchian και ο Joe Manganiello.

Τελικά είναι όλα τέλεια;

Όχι βέβαια. Αν μια σειρά δεν είναι Breaking Bad ή Better Call Saul, δύσκολα μπορώ να της αναγνωρίσω ότι είναι τέλεια. Το One Piece προφανώς έχει ατέλειες και προφανώς υπάρχουν και πράγματα που δεν κάνει 100% σωστά. Θεωρώ ότι ειδικά στη δεύτερη σεζόν ο Luffy δε δείχνει τόσο δυνατός όσο θα ήθελα. Είναι λίγο σαν να κερδίζει τις μάχες από τύχη και όχι λόγω ικανότητας. Επίσης κάποια subplots δεν είναι τόσο δουλεμένα, ειδικά στην πρώτη σεζόν.

Νομίζω όμως ότι αν και ο πήχης ήταν χαμηλά, το One Piece όχι απλά τον ξεπέρασε, αλλά μαζί του ξεπέρασε και τις προσδοκίες μας. Ο σπουδαίος Eiichiro Oda που έπλασε αυτόν τον κόσμο, έχει δείξει ότι η σειρά έχει την έγκρισή του και θεωρεί τον Iñaki Godoy τον τέλειο ηθοποιό για τον Luffy. Αν ο δημιουργός αυτού του έπους που λέγεται One Piece μπορεί να χαλαρώσει και να απολαύσει αυτό που προσφέρει η σειρά, τότε νομίζω πως κι εμείς μπορούμε να κάνουμε το ίδιο.

The post The Unstable Show: Το One Piece σε live action μορφή είναι πολύ καλύτερο από αυτό που περιμέναμε appeared first on anthem.gr.

Στο δεύτερο μέρος του αφιερώματός μας στη φιλμογραφία του David Lynch στρέφουμε την προσοχή μας στις μεγάλες εμπορικές επιτυχίες της δεκαετίας του 1990, αλλα και στον ίδιο τον δημιουργό πίσω από τις κάμερες: στη ζωή, τις επιρροές και στη σκέψη που διαμόρφωσαν το ξεχωριστό του ύφος.

Συζητάμε πώς η προσωπική του πορεία αντανακλάται στην τέχνη του και γιατί οι ταινίες του συνεχίζουν να προκαλούν συζητήσεις, να γοητεύουν και να διχάζουν. Μια κουβέντα για τον άνθρωπο και το έργο που έχει αφήσει τη σφραγίδα του στο παγκόσμιο σινεμά.

Καλή ακρόαση…

Podcast Website – Podcast Feed

Spotify – CastBox – RadioPublic
TuneIn – Apple Podcasts
Listen Notes – Breaker – Overcast
Castro – Podchaser
player.fm

Ολοκληρωμένο αρχείο ραδιοφωνικών εκπομπών

The post Στον λαβύρινθο του David Lynch Μέρος Β: Από το Twin Peaks έως το Inland Empire – Past Forward #19 appeared first on anthem.gr.

Σε αυτό το πρώτο μέρος του διπλού μας αφιερώματος στον μυστηριώδη κόσμο του David Lynch μπαίνουμε βαθιά στη φιλμογραφία του μεχρι το τελος της δεκαετίας του 1980 και εξερευνούμε το πώς οι μεγάλου μήκους ταινίες του κατάφεραν να ξεχωρίσουν. Αναλύουμε τα χαρακτηριστικά μοτίβα, τα σύμβολα που επανέρχονται, αλλά και τις ιδέες που γίνονται εικόνα, χωρίς να χάνουμε την προσωπική μας ματιά και τον τρόπο που εμείς τους δίνουμε νόημα μέσα από την κουβέντα και τις ερμηνείες μας. Καλή ακρόαση…

Podcast Website – Podcast Feed

Spotify – CastBox – RadioPublic
TuneIn – Apple Podcasts
Listen Notes – Breaker – Overcast
Castro – Podchaser
player.fm

Ολοκληρωμένο αρχείο ραδιοφωνικών εκπομπών

The post Στον λαβύρινθο του David Lynch Μέρος Α: Από το Eraserhead ως το Wild At Heart – Past Forward #18 appeared first on anthem.gr.

Είχα πει να αραιώσω λίγο τη συχνότητα του Unstable Show, ωστόσο η επικαιρότητα δίνει συχνά αφορμές δυστυχώς. Το επικοινωνιακό σόου που έστησε στο Κρατικό Νοσοκομείο Νίκαιας ο Άδωνις Γεωργιάδης μου δίνει πλέον μια μοναδική αφορμή. Όλοι έχουμε τα trigger points μας, αλλά για μένα ο Υπουργός Υγείας είναι το απόλυτο. Είναι ένα πρόσωπο που ανέκαθεν μου προκαλούσε βδελυγμία αλλά προτιμούσα να τον σχολιάζω στο Τουίτερ και να μην ασχολούμαι πολύ εδώ. Σήμερα όμως είναι μια καλή αφορμή να πούμε πέντε πράγματα για εκείνον και να εμβαθύνουμε λίγο σε εκείνον.

Κεφάλαιο 1: Απλά μαθήματα ρητορικής και μάρκετινγκ

Λοιπόν ξεκινάμε από τα βασικά. Μου έκανε πάντα εντύπωση ένα πράγμα στον Άδωνι. Όλοι επικεντρώνονται στο να τον κράξουν για τις ακροδεξιές του απόψεις, τη φωνή του, τα ψευτοσόου που στήνει, αλλά δε θυμάμαι ποτέ κανέναν να επικεντρώνεται στο πως έχει καταφέρει να παρουσιαστεί αυτός ο άνθρωπος. Ο Άδωνις Γεωργιάδης καμώνεται στα κανάλια πως είναι ένας σπουδαίος ρήτορας έχοντας γράψει και το βιβλίο Απλά Μαθήματα Ρητορικής και στο τέλος της ημέρας είχα πάντα μια απορία.

Πώς καποιος τόσο κενός επιχειρημάτων έχει πείσει τον εαυτό του και ένα ακροατήριο εξίσου ευκολόπιστο ότι είναι ρήτορας; Πώς κάποιος που επιβάλλει τη γνώμη του με τσιρίδες, μηδενικά επιχειρήματα, συμπεριφορά ΔΑΠίτη μπορεί να θεωρηθεί ρήτορας; Ο Άδωνις Γεωργιάδης είναι ένας εξαιρετικός μαρκετίστας. Τρομερός όμως. Εξίσου καλός με το να πουλάει βιβλία ακροδεξιών.

Ο Άδωνις Γεωργιάδης πείθει τους πάντες με το να παρουσιάζει την άποψή του ως θέσφατο. Κάτι που κάνει όλος ο μηχανισμός προπαγάνδας της Νέας Δημοκρατίας. Αν παρουσιάζεις τη θέση του κόμματος ως “Κοινή Λογική” και φροντίσεις να πετάξεις λάσπη σε όποιον διαφωνεί μαζί σου, σιγά σιγά ελέγχεις το αφήγημα. Δεν είναι κάτι που κάνει πρώτη φορά.

Στο Υπουργείο Ανάπτυξης ο Άδωνις Γεωργιάδης έβγαινε κάθε μέρα στα κανάλια να μας πει για τις τρομερές επενδύσεις που ο ίδιος έφερε. Παρουσίαζε δήθεν στοιχεία και αριθμούς με τον τρόπο που τον βόλευε και ήλεγχε όλο το αφήγημα πείθοντας έτσι το κοινό στο οποίο απευθύνεται. Εδώ και χρόνια ο αντίστοιχος Υπουργός δεν έχει την ανάλογη παρουσία και ξαφνικά όλες οι τεράστιες επενδυσάρες που φέρνει η κυβερνησάρα δεν τονίζονται κάθε μέρα στα κανάλια. Γιατί;

Έχετε παρατηρήσει την αλλαγή στη συχνότητα; Έχετε προσέξει ότι όποτε ο Άδωνις ασχολείται με κάτι, αυτόματα επιβάλλει το αφήγημα και αυτό που πρέπει να ακούγεται; Αναρωτηθείτε ένα πράγμα: Πως γίνεται κάθε φορά που βρίσκεται σε κάποιο Υπουργείο αντί να τον βλέπουμε σε meetings να τον βλέπουμε να παρουσιάζει επιτυχίες στα κανάλια και να τσακώνεται στη Βουλή;

Αυτό κάνει σε κάθε Υπουργείο που αναλαμβάνει. Θόρυβο. Όχι χάρη στη φωνή του. Αλλά χάρη στην προβολή του δήθεν έργου του ως σπουδαίου και την αυτοπροβολή του ίδιου ως κάποιον που λύνει τα προβλήματα του λαουτζίκου. Στη χώρα που ζούμε, δεν μετράει το έργο σου. Μετράει το τι δηλώνεις. Και το πιπίλισμα του Άδωνι στον εαυτό του έστω και με αερολογίες που βαφτίζονται υψηλή ρητορική βρίσκει εφαρμογή στις μάζες.

Κεφάλαιο 2: Ας κάνουμε το ίδιο στο Εθνικό Σύστημα Υγείας

Τώρα που είδαμε αναλυτικά το πως λειτουργεί ο Άδωνις, πάμε λίγο στα έργα του στο Υπουργείο Υγείας. Μου έκανε ανέκαθεν εντύπωση το πως ο Υπουργός Υγείας μας προβάλλει τον εαυτό του ως επιλυτή προβλημάτων σε θέματα που είναι φανερά άσχετος. Μιλάει για την οικονομία, ενώ δε σκαμπάζει μία. Μιλάει για νούμερα και επενδύσεις, ενώ ξέρει ελάχιστα. Τώρα στην Υγεία επίσης δεν ξέρει τίποτα και είναι φανερό. Να πω ότι υπήρχε Υπουργείο Πώλησης Βιβλίων Ακροδεξιών, να καταλάβω ότι διαπρέπει. Στην Υγεία όμως;

Η ίδια εφαρμογή που είπαμε από πάνω. Σπαμάρισμα, αφηγήματα, επικοινωνία και καμία ουσία. Πρώτα πηγαίνει στα κανάλια και αναφέρει ότι πήγε σε Συστήματα Υγείας του εξωτερικού και είδε ότι έχουν μεγαλύτερη αναμονή από τα δικά μας. Βγαίνουν Έλληνες του εξωτερικού και του απαντούν ότι λέει ψέματα. Τι σημασία έχει όμως; Αν ένας Υπουργός εμφανίζεται έστω και σε 3-4 εκπομπές την εβδομάδα, τα μηνύματα που τον διαψεύδουν δεν κάνουν τίποτα. Το ψέμα αρχίζει σιγά σιγά και γίνεται αλήθεια στη συνείδηση του κοινού.

Δεύτερον έχουμε τα εξαιρετικά μηνύματα που λαμβάνει από Έλληνες ή ξένους που επισκέφτηκαν το ΕΣΥ και λένε τα καλύτερα. Βέβαια αυτά γρήγορα αποδείχτηκαν ότι ήταν γραμμένα με AI και έκτοτε ο τηλεβιβλιοπώλης της καρδιάς μας τα ελάττωσε κυρίως γιατί το Twitter δεν είναι τηλεόραση και το ψέμα έχει κοντά ποδάρια. Διαβάστε τα πάντως, είναι εξαιρετικά διασκεδαστικό να βλέπεις κάποιον να αποθεώνει τον εαυτό του και να το παρουσιάζει ως αντικειμενική γνώμη.

Τρίτον ο Άδωνις άρχισε να μπαίνει σε άλλη λογική. Σου λέει ότι αφού το ΕΣΥ έχει τεράστια προβλήματα και όσο οι γιατροί και οι συνδικαλιστές είναι στα κάγκελα, εγώ θα δείχνω έργο. Ποιο είναι το έργο της Υπουργάρας μας; Περισσότεροι γιατροί; Καλυτέρευση εργασιακών συνθηκών; Μη ξεπούλημα της Δημόσιας Υγείας; Όχι βέβαια. Εγκαίνια. Νέα πτέρυγα από εδώ, ανακαίνιση από εκεί και στο τέλος της ημέρας κανείς δεν ρωτάει “Ρε Υπουργέ, καλές οι νέες πτέρυγες, αλλά υπάρχει το νοσηλευτικό προσωπικό να εξυπηρετήσει τον κόσμο;”.

Αυτός ήταν ανέκαθεν ο Άδωνις και όλα όσα κάνει βρίσκουν εφαρμογή σε κάθε τομέα που ασχολείται. Πασπαλίζει το τίποτα με φιοριτούρες, επιχρυσώνει το καθόλου και συνεχίζει να το προβάλλει ως κάτι εξαιρετικά σημαντικό την ώρα που πρακτικά το ΕΣΥ συνεχίζει να βρίσκεται σε βαθιά κρίση. Και αν όλα αυτά δεν πιάσουν; Έχει το απόλυτο όπλο.

Κεφάλαιο 3: Είναι όλοι κομμουνιστές

Το πρόβλημα με την Υγεία είναι ότι ο Άδωνις έμπλεξε με γιατρούς. Και δυστυχώς οι γιατροί δεν είναι το ίδιο ευκολόπιστοι με τους ψηφοφόρους της Νέας Δημοκρατίας. Όταν έχεις συνηθίσει να έχεις ένα πιστό κοινό που επαναλαμβάνει άκριτα οτιδήποτε πεις, τότε η αντίσταση από τους γιατρούς είναι σκληρή. Κάπου εκεί έρχεται και το απόλυτο αφήγημα.

Αν ο Άδωνις τα κάνει όλα τόσο καλά όσο τα παρουσιάζει με όσα είπαμε στο Κεφάλαιο 2, πως γίνεται οι γιατροί να διαμαρτύρονται; Είναι απλό. Οι γιατροί ξέρουν πολύ καλύτερα από εμάς τι χρειάζονται και είναι λογικό να εξοργίζονται όταν πηγαίνεις χαμογελαστός να κόψεις κορδέλες που δεν λύνουν κανένα πρόβλημά τους. Διαβάστε τις τοποθετήσεις τους. Δείτε τι λένε στα κανάλια.

Κάπου εκεί λοιπόν, η Υπουργάρα έκανε ρουα ματ. Αν διαφωνείς, είναι επειδή είσαι κομμουνιστής. Άρχισε να αποκαλεί τους γιατρούς που διαμαρτύρονται ως στελέχη του ΚΚΕ ή ως κομμουνιστές, αν και είναι αρκετά προφανές ότι προέρχονται κι από πολλά άλλα κόμματα. Στο τέλος της ημέρας όμως, τι σημασία έχει σε ποια πολιτική παράταξη πρόσκεινται; Για μένα καμία. Ο Υπουργός όμως δεν λέει όσα λέει για να τα ακούσω εγώ. Τα λέει γιατί απευθύνεται σε άλλους. Δαιμονοποιεί τους ανθρώπους που αγωνίζονται, τους ανθρώπους του μόχθου, τους ανθρώπους που σώζουν ζωές δουλεύοντας εξαντλητικά ωράρια ως τους κακούς της ιστορίας.

Γιατί; Γιατί το ακροατήριο του αυτό χρειάζεται. Έναν εύκολο στόχο να επιτεθεί όπως έκανε στον Χρήστο Συρίμπεη, γιο του γιατρού Σ. Συρίμπεη που είχε δημιουργήσει την πρώτη δημόσια Καρδιολογική Κλινική της Πάτρας, όταν ο τελευταίος εξιστόρησε το πως έφυγε η μητέρα του λόγω της κατάστασης στο Σύστημα Υγείας. Αυτό το παιδί και αυτή τη μάνα κατακρεούργησε μαζί με τους οπαδούς του. Επειδή ήταν αντίθετος, επειδή μίλησε και επειδή έκανε κριτική. Η ιστορία ειναι σοκαριστική και σας προκαλώ να ξετυλίξετε όλο το νήμα για να τη βρείτε.

Κεφάλαιο 4: Τελικά ποιος εκπροσωπεί τον λαό;

Έχοντας πλέον μιλήσει για όσα κάνει ο Άδωνις Γεωργιάδης, ας πάμε λίγο στα συμπεράσματα. Ποιος εκπροσωπεί τελικά τον λαό; Σε αυτό είμαστε εμείς εδώ να απαντήσουμε. Ο λαός εκπροσωπεί τον εαυτό του. Και ο Άδωνις Γεωργιάδης εκπροσωπεί μια πλειοψηφία που είναι αρκετή για να τον κάνει να έχει τόσο θράσος. Αν η Νέα Δημοκρατία κατέχει το 40% του εκλογικού σώματος (που σε πραγματικά νούμερα είναι πολύ μικρότερο), τότε το 60% δεν ενστερνίζεται τις απόψεις του Υπουργού. Το ότι κατέχει την κυβερνητική πλειοψηφία δεν του δίνει το δικαίωμα να φέρεται σαν αυταρχικός ηγέτης στους γιατρούς και δεν τους αφαιρεί το δικαίωμα να αγωνίζονται για μια καλύτερη Υγεία.

Η τοξικότητα που εκπέμπει πλέον σαν κόμμα η Νέα Δημοκρατία έχει σιγά σιγά μετατραπεί στην απόλυτη αλαζονεία, χυδαιότητα και εν τέλει στον εκφασισμό καταστάσεων όπως έγινε στο νοσοκομείο της Νίκαιας. Όταν για χρόνια πείθεις τον εαυτό σου ότι οι διαμαρτυρόμενοι είναι μια χούφτα κακά κομμούνια και οι πέντε δέκα νοσηλευτές που θέλουν φωτογραφία μαζί σου είναι η πλειοψηφία, τότε τείνεις να το πιστέψεις.

Οι γιατροί στη Νίκαια έσπασαν εν πολλοίς τη φούσκα του Υπουργού, γιατί έδειξε πως το περίφημο Σαραντακατό που μας τσαμπουνάνε οι Νεοδημοκράτες δεν έχει απολύτως κανένα αντίκρυσμα ούτε στην κοινωνία, ούτε στους γιατρούς του ΕΣΥ. Ποτέ δεν είδαμε τις πάμπολλες φωτογραφίες που καμώνεται πως έβγαλε με νοσηλευτές, παντού όμως βλέπουμε τις διαμαρτυρίες και τους γιατρούς που διεκδικούν και αυτό τον ενοχλεί.

Κεφάλαιο 5: Κυρία Τζούλια με χτύπησαν

Στο Κρατικό Νίκαιας, όπου ο Υπουργός ήξερε τι θα συναντήσει. Η εμφάνιση του παρέα με ΜΑΤατζήδες είναι εικόνα απολυταρχισμού. Απόλυτα λογικό όμως όταν θες το μονοπώλιο της βίας, όταν επενδύεις πολιτικά στην κρατική βία, όταν μιλάς για αριστερόστροφο φασισμό των διαμαρτυρόμενων γιατρών, ενώ όλοι ξέρουμε ποια πλευρά προκαλεί πραγματικά τη βία και ποιοι κρύβονται πίσω από αυτή.

Η ιστορία με τον Δημήτρη Ζιαζιά είναι χαρακτηριστική. Ο ρήτορας που αναλύσαμε στο πρώτο κεφάλαιο κατάντησε Αντιπρόεδρος Εδεσσαϊκού. Αφού βγήκε το βίντεο της φασίζουσας συμπεριφοράς τους με τα ΜΑΤ να φέρνουν τον γιατρό δεμένο στον Υπουργό σαν λάφυρο και τον ίδιο να δίνει εντολή για το αυτόφωρο, τα πράγματα έγιναν χειρότερα.

Τελικά σε ένα ρεσιτάλ κωλοτούμπας, στην αρχή είπε ότι τον χτύπησε και τον έφτυσε, μετά είπε ότι έχει βίντεο αλλά δεν το βγάζει για να μην περάσει ο Ζιαζιάς πειθαρχικό, ύστερα έδωσε screenshot που ο γιατρός έχει υψωμένη τη γροθιά του ως καρέ πριν το χτύπημα, τελικά αποδείχτηκε ότι λέει ψέματα και ότι στο βίντεο δεν υπάρχει καμία τέτοια κίνηση, μετά είπε ότι αστόχησε, μετά είπε ότι έγινε άλλο σημείο του νοσοκομείου για να καταλήξει ότι δεν είπε ποτέ ότι υπάρχει βίντεο. Έχει πλάκα όταν αυτοί που θεωρούνται μεγάλοι ρήτορες παρουσιάζονται ως αυτό που είναι. Ψεύτες.

Κεφάλαιο 6: Συμπεράσματα περί συμπόρευσης

Σε τέτοια περιστατικά, ο επίσημος μηχανισμός προπαγάνδας και τα τρολς ενεργοποιούνται. Είδαν τα βίντεο με γιατρούς να ξυλοκοπούνται, με αυταρχική συμπεριφορά Υπουργού, με συνεχόμενα ψέματα (η Ομάδα Αλήθειας τα κάλυψε άραγε αφού κόπτεται για την αλήθεια ή ασχολείται με τους μπάφους του Βαρουφάκη;) και έπιασαν δουλειά.

Κάπου εδώ φτάνουμε προς το το ηθικό δίδαγμα του σημερινού Unstable Show. Έχω βαρεθεί ειλικρινά να ακούω κάτι Κανάκειες απόψεις του τύπου Είμαστε όλοι Έλληνες, ο Υπουργός εκπροσωπεί τους πάντες και όχι μόνο το κόμμα και απολιτίκ χαζομάρες περί ένωσης όλων των Ελλήνων για να πάμε μπροστά. Εγώ σας ανέφερα τι κάνουν τα κομματόσκυλα του Άδωνι και πόσο διχασμό φέρνει ο ίδιος στο τραπέζι στις προηγούμενες παραγράφους.

Για πείτε μου λοιπόν. Με ποιους να ενωθούμε; Με όσους κουκουλώνουν εγκλήματα όπως στα Τέμπη; Με όσους μας θεωρούν ψυχοπαθείς επειδή είμαστε αριστεροί ή κομμουνιστές; Με όσους δεν αναγνωρίζουν την γενοκτονία στην Παλαιστίνη; Με ρουφιάνους που τους έτσουξαν οι σπουδαίες φωτογραφίες από την Καισαριανή επειδή οι πρόγονοι τους ήταν πίσω από την κάννη;

Με απολιτίκ τυπάκια που ακόμα και όταν βγάζουν ελάχιστα χρήματα, γλείφουν τα αφεντικά; Με όσους δεν βρίσκουν ότι έγινε κάτι απτό στον ΟΠΕΚΕΠΕ; Με όσους πιστεύουν τυφλά μηχανισμούς ξεφτιλισμένης υποκινούμενης προπαγάνδας; Με ανθρώπους που θα έκαναν το παν να μας εξαφανίσουν; Με όσους στη Νίκαια βλέπουν δήθεν αριστερό φασισμό και όχι την κρατική βία και τις εικόνες πρώιμου απολυταρχισμού;

Σόρρυ αλλά δε μπορώ να συμπορευτώ ούτε με αυτούς, ούτε με φασίστες. Δεν τους θεωρώ ψυχοπαθείς για όσα πιστεύουν όπως κανουν αυτοί με μένα. Αλλά ομοψυχία όσο ενστερνίζονται όλα τα παραπάνω, δεν μπορεί να υπάρξει. Και σε αντίθεση με αυτούς, εμένα κανένας ρήτορας της πλάκας δεν μπορεί να μου αλλάξει γνώμη μιλώντας σε ένα πάνελ.

The post The Unstable Show: Απλά μαθήματα κωλοτούμπας appeared first on anthem.gr.

Έλεγα να κάνω ένα διάλειμμα από το Unstable Show για πολλούς λόγους. Πολλές φορές όμως η επικαιρότητα δεν σε αφήνει. Το έχω ξαναπεί και σε άλλα κείμενα. Κάθε Τετάρτη στο Favela Radio, κάνοντας το Anthems Radio Show ξεψαχνίζουμε την επικαιρότητα για να φέρουμε θέματα. Το πιο δύσκολο σε όλη αυτήν την κατάσταση που ζούμε τα τελευταία χρόνια είναι να μπορέσουμε μέσα στη μαυρίλα και το έρεβος να βγάλουμε γέλιο. Να ψάξουμε μια ικμάδα χαράς, μια χαραμάδα γέλιου σε ένα περιβάλλον τραγικό και δύσκολο.

Πέρασαν τρία χρόνια από τα Τέμπη και το πιο δύσκολο Unstable Show που έχω γράψει ποτέ. Και τόσα χρόνια μετά, είμαστε παρατηρητές σε τραγωδίες και τις ζούμε να περνάνε μπροστά από τα μάτια μας χωρίς να μπορούμε να κάνουμε κάτι. Μαθαίνουμε για μανάδες που έμειναν ορφανά τα παιδιά τους, για νέα παλικάρια που άφησαν πίσω τις οικογένειές τους, για γονείς που έθαψαν τους τα παιδιά τους και τους δικούς τους ανθρώπους.

Είναι τρομακτικό το πως μπορείς να σηκωθείς ένα πρωί και να ενημερωθείς για κάτι τόσο άσχημο. Τη Δευτέρα όλη η χώρα σοκαρίστηκε με τις πέντε γυναίκες που έφυγαν από τη ζωή στο εργοστάσιο της Βιολάντα. Εξοργίστηκα με την στάση των μέσων. Γιατί αυτές οι πέντε εργάτριες αντιμετωπίστηκαν ως μια παράπλευρη απώλεια στην πληγή της υγιούς επιχειρηματικότητας.

Έχει φτάσει σε τέτοιο σημείο η αποκτήνωση στον γιδότοπο που δε συζητάμε πρώτα απ’ όλα για τις ευθύνες της εργοδοσίας, δεν σκεφτόμαστε τις πέντε οικογένειες που θρηνούν, δεν σκεφτόμαστε το γιατί αυτές οι γυναίκες δούλευαν την νυχτερινή βάρδια για να είναι δίπλα στα παιδιά τους. Δε σκεφτόμαστε πως μανάδες αναγκάζονται να δουλέψουν σε εξαντλητικά ωράρια και το πρωί θα τρέξουν για να στηρίξουν την οικογένεια και το παιδί τους. Η δύναμη αυτών των γυναικών είναι απαράμιλλη.

Και παρ’ όλα αυτά βλέπεις τα μέσα να αντιμετωπίζουν όλο αυτό σαν μια ακόμα πρόταση στην είδηση. Θρηνούν ασφαλισμένα κτήρια και εξασφαλισμένους τζίρους και κάπου θα αναφέρουν ότι πέθαναν και πέντε άνθρωποι και συλλυπητήρια. Δεν με νοιάζει η εταιρία προσωπικά, γιατί ξέρουμε πως οι εταιρίες πάντα βρίσκουν την άκρη. Με νοιάζει όμως το σημείο που φτάσαμε, οι εργατικές τραγωδίες να χαρακτηρίζονται σαν μία ακόμα ατυχία.

Από το γαϊτανάκι δε θα λείψουν τα γνωστά σκουπίδια, οι παρκετέζες του τσίρκου που κυβερνά για να δώσουν ευθύνες οπουδήποτε πέραν του καλού εργοδότη, να λοιδορήσουν το έργο των σωματείων και να κουνήσουν το δάχτυλο περί τυμβωρυχίας, λογικά από εμπειρία ως οι νούμερο ένα τυμβωρύχοι και σκατάνθρωποι της κοινωνίας που ζούμε. Η αποκτήνωση που λέγαμε ξεκινάει από τα μέσα, αλλά κύριους εκφραστές βρίσκει σε όλα αυτά τα σκουπίδια με τα οποία δυστυχώς αναπνέουμε τον ίδιο αέρα, ανθρώπους φτωχούς σε γνώσεις και μυαλό που μόνο έργο έχουν το ξέπλυμα εγκληματικών πολιτικών όσο εύχονται συλλυπητήρια για τους νεκρούς συμπολίτες μας με περίσσια υποκρισία.

Όλο αυτό εφαρμόζεται και στη δεύτερη τραγωδία αυτής της εβδομάδας με τους οπαδούς του ΠΑΟΚ. Αρχικά πρέπει να πω συλλυπητήρια στην οικογένεια του ΠΑΟΚ και τις οικογένειες αυτών των παιδιών. Ως οπαδός δεν ήμουν ποτέ των εκδρομών, αλλά σέβομαι πάρα πολύ όλους τους οπαδούς που το γουστάρουν αυτό, που ταξιδεύουν, που πάνε παντού για την ομάδα τους.

Με συγκλόνισε όχι μόνο το γεγονός του τι συνέβη, αλλά και ότι το βίντεο αναπαράχθηκε τόσο πολύ από τα μέσα χωρίς να το θολώσουν. Σε αυτές τις περιπτώσεις αναρωτιέσαι τι ποσοστό ευθύνης έχεις εσύ που το είδες (δεν κατάφερα μετά την πρώτη να το ξαναδώ) και τι ποσοστό έχουν πολλά μέσα που το έπαιζαν ξανά και ξανά και ξανά. Που τραβάμε τη γραμμή απέναντι στις οικογένειες και τους συγγενείς που βλέπουν να αναπαράγεται ο θάνατος των ανθρώπων τους σε πανελλήνια μετάδοση.

Μου κάνει τεράστια εντύπωση το πως μια τέτοια τραγωδία εξελίχθηκε σε ένα πεδίο διαφωνίας και debate για πράγματα τελείως άκυρα. Ο σεβασμός στους νεκρούς είναι σεβασμός στους νεκρούς. Το να αναφέρεσαι σε οπαδικά καφριλίκια, να κάνεις whataboutism για άλλες ομάδες, να ψάχνεις λόγους να μιλήσεις άσχημα για αυτά τα νεκρά παιδιά μου φαίνεται ακραίο.

Μάλιστα το βλέπεις από άτομα που σοκάρονται με απειλές σε φερέφωνα, που απαιτούν σεβασμό όταν σκοτώνεται κάποιος φασίστας και ας ξεκαθαρίζουν ότι διαφωνούν μαζί του πολιτικά (ωραίο ανέκδοτο), που το παίζουν κόσμιοι και πολιτισμένοι ενώ οι ίδιοι είναι οι πρώτοι που θα ξεράσουν οχετό. Οι τραγωδίες που ζήσαμε με τους οπαδούς του ΠΑΟΚ και τις γυναίκες στη Βιολάντα μας έδειξε με ποιους αναπνέουμε τον ίδιο αέρα.

Μας έδειξε ότι ο εχθρός υπάρχει και μέσα στην ίδια την τάξη μας και δυστυχώς δε θα αλλάξει με διάβασμα και πολιτισμένα χαδάκια. Έχουμε φτάσει στο σημείο που αποκτηνωμένα σκουπίδια πείθουν την κοινή γνώμη πως οι ίδιοι είναι οι λογικοί, οι καλοί, οι αντικειμενικοί. Και όσο δεν αντιδράμε σε αυτό τόσο θα βυθιζόμαστε στα σκατά που αυτοί έχουν δημιουργήσει.

Το χειρότερο είναι πως όλα αυτά γίνονται σε μέρες που ζήσαμε δύο τραγικά γεγονότα. Και αν πολλοί νομίζουν ότι η ζωή συνεχίζεται, λυπάμαι αλλά για κάποιους ανθρώπους δεν συνεχίζεται. Κάποιοι άνθρωποι χαράσσονται για πάντα από αυτό και μαθαίνουν να ζουν με αυτό. Κουβαλάνε πάντα τον σταυρό τους και δε μπορούμε παρά να τους θυμόμαστε, αλλά σε καμία περίπτωση δεν καταλαβαίνουμε το μέγεθος του πόνου τους.

Για αυτό πρέπει να είμαστε πάντα εκεί. Στους αγώνες για δικαίωση για τα Τέμπη, για το Μάτι, για εργατικά δυστυχήματα, για τους οπαδούς που χάθηκαν σε εκδρομές και όχι μόνο. Γιατί στη χώρα που ζούμε, πάντα φοβόμαστε ότι θα έρθει η δικιά μας σειρά να θρηνήσουμε. Συλλυπητήρια στις οικογένειες των εκλιπόντων. Θα τα πούμε ξανά κάποια στιγμή.

The post The Unstable Show: Η εβδομάδα της τραγωδίας appeared first on anthem.gr.

Reboots, remakes και retro αισθητική: ζούμε στην εποχή της αναβίωσης.

Σε αυτό το επεισόδιο ο Αγαμέμνονας και ο Νικόλας εξετάζουν το φαινόμενο της σύγχρονης “εμμονής” με το παρελθόν, από τις τηλεοπτικές σειρές και τις ταινίες μέχρι τη μόδα και τη μουσική.

Πότε λειτουργεί μια επανεκκίνηση και πότε απλώς επαναλαμβάνει τα λάθη του παρελθόντος; Και γιατί μας γοητεύει τόσο πολύ ό,τι είναι vintage;

Podcast Website – Podcast Feed

Spotify – CastBox – RadioPublic
TuneIn – Apple Podcasts
Listen Notes – Breaker – Overcast
Castro – Podchaser
player.fm

Ολοκληρωμένο αρχείο ραδιοφωνικών εκπομπών

The post Επαναλήψεις & Αναβιώσεις – Ξαναζεσταμένο φαγητό ή ευκαιρία για δεύτερη καριέρα; – Past Forward #17 appeared first on anthem.gr.

Φτάσαμε και φέτος στο τέλος του αγαπημένου μου αφιερώματος. Τρίτο μέρος λοιπόν για τις ελληνικές κυκλοφορίες που άκουσα και αγάπησα περισσότερο φέτος. Σε αυτό θα βρείτε δίσκους που βγήκαν το τελευταίο τρίμηνο της χρονιάς ή και μερικά άλμπουμ που εγώ άκουσα περισσότερο από το καλοκαίρι και μετά αν και κυκλοφόρησαν πιο πριν μέσα στο 2025.

Η προσπάθειά μου είναι όπως πάντα να καλύψουμε όλο το φάσμα του rock και του metal, γι’ αυτό και αναγράφεται το είδος στο οποίο ανήκει ο κάθε καλλιτέχνης και τα social media του για να ακολουθήσετε και να ψάξετε περισσότερο όσα σας αρέσουν. Να ευχαριστήσω για ακόμα μία φορά όλα τα συγκροτήματα που κοινοποίησαν και αγκάλιασαν το πρώτο και το δεύτερο μέρος του αφιερώματός μας.

Η στήριξή σας σε αυτό το εγχείρημα είναι πολύ όμορφη και ελπίζω ότι θα συνεχίσουμε να παρουσιάζουμε πολλές μπάντες από τα αφιερώματα αυτά στη στήλη Artist of the Week της εκπομπής μας στο Favela Radio. Παρακάτω θα βρείτε δώδεκα κυκλοφορίες και ένα EP σαν bonus τα οποία μου άρεσαν πάρα πολύ και σας προτείνω οπωσδήποτε να ακούσετε και εσείς. Καλή ακρόαση!

Honeybadger – Let There Be Light

Είδος: Desert/Heavy Rock

Αν και κυκλοφόρησε τον Οκτώβρη, το Let There Be Light είναι σίγουρα ένα από τα άλμπουμ που άκουσα περισσότερο μέσα στη χρονιά. Οι Honeybadger είναι ένα συγκρότημα που με τον πρώτο τους δίσκο, το Pleasure Delayer είχαν δείξει την ικανότητα να γράφουν πολύ ωραία τραγούδια με το The Wolf, το Good for Nothing και το That Feel να αποτελούν σταθερές στις playlists μου.

Φέτος όμως με το Let There Be Light, καταλαβαίνεις από την πρώτη στιγμή τη διάθεσή τους να εξελιχθούν και να μας προσφέρουν κάτι καινούριο στο κοινό. Οι κιθάρες τους ακούγονται λιγότερο σκληρές, τα riffs τους ταιριάζουν τέλεια με το εξαιρετικό τους rhythm section και τα ρεφρέν τους είναι τρομερά catchy και σου κολλάνε στο μυαλό από την πρώτη ακρόαση.

Με διάρκεια λίγο πάνω από τη μισή ώρα, το άλμπουμ είναι συμπαγές και δεν υπάρχει μισή μέτρια στιγμή. Έχουν τις φάσεις που ακούγεται φουλ το desert στοιχείο όπως στο Before the Crash και το Panic Button, έχουν όμορφα κομμάτια με πιο fuzzy κιθάρες όπως το The Green με τον υπέροχο αργό ρυθμό του και το Diamonds που έχει ένα από τα αγαπημένα μου ρεφρέν, έχει συνθέσεις που χτίζονται υπομονετικά όπως το Filth and Disorder με τη μπασογραμμή και την υπέροχη riffάρα ή το ομώνυμο κομμάτι με τον υπνωτικό ρυθμό που κλείνει τον δίσκο. Ένα άλμπουμ-διαμαντάκι που αξίζει να βυθιστείτε σε όλες τις συνθέσεις του ανεξαιρέτως.

Facebook, Instagram, Spotify

Lucifer’s Child – The Illuminant

Είδος: Black Metal

Το Antichrist ξεκινάει, η πρώτη κραυγή ακούγεται και αμέσως καταλαβαίνεις τι πρόκειται να επακολουθήσει. Μόλις τρία χρόνια μετά το ντεμπούτο τους ονόματι Under Satan’s Wrath, οι Αθηναίοι Lucifer’s Child επιστρέφουν με έναν δίσκο μεγαλύτερο σε διάρκεια, με περισσότερες ιστορίες και ακόμα πιο πλούσιο στο κομμάτι των συνθέσεων και της παραγωγής.

Το The Illuminant είναι ένα έργο που μοιάζει να ισορροπεί ανάμεσα στην επιθετικότητα των τραγουδιών του και τη μυσταγωγική ατμόσφαιρα που χτίζουν οι Lucifer’s Child μέσα σε αυτά. Ο ήχος είναι πολύ πυκνός, τα riffs σε χτυπούν κατευθείαν ενώ οι αλλαγές ρυθμού που έχουν είναι εξαιρετικές αφού σε κομμάτια όπως το προσωπικό αγαπημένο As Bestas χτίζουν αργά μια ατμοσφαιρική εισαγωγή πριν μας προσφέρουν έναν πραγματικό black metal όλεθρο.

Η συνέχεια του δίσκου πάντως είναι ανάλογη με τραγούδια που εξερευνούν στιχουργικά τη μυθολογία, τον θάνατο και την ανθρώπινη απληστία χτίζοντας ένα άκουσμα που ακούγεται οριακά σαν τελετή. Έχει την black metal μελαγχολία και ταυτόχρονα την καθαρή ωμότητα του είδους και συνθέσεις όπως το Curse, το Ichor και το The Serpent And The Rod μπορούν να αποτελέσουν σταθερές για το ελληνικό black metal στο μέλλον. Για μένα μια από τις μουσικές κυκλοφορίες της χρονιάς στον ακραίο ήχο.

Facebook, Instagram, Spotify

Anorimoi – Τερατογένεση

Είδος: Heavy Metal/Comedy Metal

Έξι χρόνια πέρασαν από την Κώλαση και οι αγαπημένοι Ανώριμοι επέστρεψαν για έντεκα άσματα αμόλυντης ηλιθιότητας όπως δηλώνουν και οι ίδιοι. Στην Τερατογένεση λοιπόν έχουμε τη γνωστή συνταγή που κάνει αυτό το συγκρότημα τόσο ξεχωριστό. Κλασικό, ατσαλένιο heavy metal με τους κωμικούς στίχους και τις ρεφρενάρες που θα τραγουδιούνται στις συναυλίες τους μαζί με τα all time classics τους.

Αυτό που πάντα αγαπούσα στους Ανώριμους είναι η δυνατότητά τους να καταπιάνονται τόσο με θέματα επικαιρότητας της περιόδου που βγαίνει ο δίσκος και να τα σατιρίζουν σε ακραίο βαθμό όσο και με απλές αγνές καφρίλες που θα σκεφτόμασταν με την παρέα μας. Στο άλμπουμ μπορεί κανείς να βρει από τραγούδια που σπάνε πλάκα με τους trappers και το cancel culture όσο και με το φαγητό ή το Φιλί του Ποσειδώνα (που αν δεν ξέρετε τι είναι, γκουκλάρετε πριν το ακούσετε).

Οι Αθηναίοι ήταν ανέκαθεν πολύ καλοί μουσικοί και θέλω να κάνω ειδική μνεία στον Νεκροπεθαμένο και τον Σατριγιάννη, γιατί για ακόμα μία φορά τα σόλο, τα riffs και η κιθαριστική δουλειά είναι εξαιρετικά εκτελεσμένα, απλά το χιούμορ τους είναι τόσο καλό που γίνεται το κυρίαρχο στοιχείο που προσέχεις όταν τους ακούς. Όπως και να ‘χει, προτείνω να κάνετε πολλές ακροάσεις γιατί οι Ανώριμοι γράφουν τα επόμενα κομμάτια που θα ανυπομονούμε να ακούσουμε στο setlist τους όπως Το Πουλί του Χίτσκοκ, τον Σλατίνο Εραστή και τις Νηστικές Υπηρεσίες. Και καλή ευκαιρία να αναρωτηθείτε τι φάγατε. Κεφτέδες ή πέος;

Facebook, Instagram, Spotify

Hidden In the Basement – Mud Days

Είδος: Heavy Rock

Είμαι τεράστιος φαν των Hidden In The Basement και είμαι εξαιρετικά χαρούμενος που μιλήσαμε μαζί τους στο Artist of the Week του Anthems Radio Show. Αυτό που κάνουν οι Λαρισαίοι στο καινούριο τους άλμπουμ είναι αυτό που ξέρουν καλύτερα. Γράφουν ωραίο heavy rock που θα κάνει το κοινό στις συναυλίες να χτυπηθεί σαν τρελό στους ρυθμούς τους.

Το Mud Days έχει αυτήν την αίσθηση της κλεισούρας και εσωτερικής πίεσης που εκδηλώνεται με τη μορφή ξεσπάσματος όπως ξέρει πολύ όμορφα να τις αποτυπώνει ένα underground σχήμα. Το Pawn είναι το τέλειο εισαγωγικό κομμάτι όχι μόνο για το δίσκο, καθώς σου δείχνει που θα κινηθεί το άλμπουμ, αλλά για live εμφανίσεις γενικότερα. Το F με την υπέροχη γέφυρα του προς το τέλος είναι ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια της δισκογραφίας τους μέχρι τώρα.

Το As It Burns λειτουργεί τέλεια ως μια mid tempo σύνθεση ακριβώς στη μέση του άλμπουμ πριν κλείσουν με το αγαπημένο μου 4 Leaf Clover με το υπέροχο ρεφρέν και το ομώνυμο κομμάτι που μοιάζει να απελευθερώνει όλη την ενέργεια και την ένταση που έχουν δείχνοντας ταυτόχρονα και τη μελωδική πλευρά τους. Με διάρκεια μόλις μισής ώρας, μπορώ να πω με ασφάλεια ότι οι Hidden In The Basement έγραψαν έναν από τους καλύτερους δίσκους τους και ανυπομονώ να τους δω και από κοντά απολαμβάνοντας τις μουσικές τους.

Facebook, Instagram, Spotify

ORIA – This Future Wants Us Dead

Είδος: Progressive Groove Metal

Οι ORIA επιστρέφουν μετά από πέντε χρόνια με ένα νέο άλμπουμ και το This Future Wants Us Dead είναι η επιτομή του σύγχρονου progressive groove metal που γνωρίζει μεγάλη άνοδο χάρη στην παρουσία συγκροτημάτων όπως οι Gojira. Παρ’ όλα αυτά οι Θεσσαλονικείς έχουν μπολιάσει τον ήχο τους και με τις επιρροές από πιο core και extreme ακούσματα δημιουργώντας μια δική τους ταυτότητα.

Είναι ένα άλμπουμ για μια δυστοπία, τόσο πεσιμιστικό σε θεματικές και ταυτόχρονα τόσο ρηξικέλευθο σε νέες ιδέες. Τα riffs τους είναι βαριά και groovy και δίνουν τη θέση τους σε ατμοσφαιρικά περάσματα και περίπλοκους ρυθμούς που φανερώνουν την τεχνική τους κατάρτιση και κρατούν ζεστό το ενδιαφέρον σε όλο το άλμπουμ. Οι ερμηνείες είναι πολύ δυναμικές, αλλά η γενικότερη απαισιόδοξη θεματική τις κάνει να ακούγονται συναισθηματικά φορτισμένες συμπαρασύροντας και τον ακροατή σε αυτήν την εμπειρία.

Τραγούδια όπως το Pirates, Parrots and Parasites δείχνουν την αγάπη τους σε συγκροτήματα όπως οι Gojira που προαναφέραμε και οι Lamb of God, ενώ το Guided by the Hand of G.O.D.S φέρνει πιο μπροστά την πιο ακραία πλευρά τους. Από εκεί και πέρα οι ORIA συνεχίζουν να χτίζουν έναν δικό τους κόσμο και να θίγουν κοινωνικά ζητήματα και θέματα ατομικής ελευθερίας μέσα από κομματάρες όπως το From Wastelands to Vile Hands, το Terragenics και το The Islandead που είχε ένα από τα αγαπημένα μου outros για όλο το 2025. Ένας δίσκος που συνδυάζει τεχνική και ατμόσφαιρα και δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από αντίστοιχους του εξωτερικού.

Facebook, Instagram, Spotify

The Steams – Vile Wonders

Είδος: Psychedelic Rock

Είχα τεράστιες προσδοκίες από τους The Steams, καθώς θεωρώ ότι είναι ένα από τα καλύτερα συγκροτήματα της ευρύτερης rock σκηνής και το Vile Wonders τις δικαίωσε στο 100%. Σταθεροί στον ψυχεδελικό τους χαρακτήρα, οι Αθηναίοι γράφουν έναν δίσκο με μεγάλες συνθέσεις, πολύ όμορφα outros στα περισσότερα τραγούδια και αρκετή επιρροή από την post-punk και garage σκηνή.

Τα περισσότερα κομμάτια έχουν αργό ρυθμό με επαναλαμβανόμενα riffs και φωνητικά που μοιάζουν να σε υπνωτίζουν χτίζοντας μια συνεχόμενη ένταση. Ταυτόχρονα γεμίζουν τον ήχο τους με στοιχεία και από ελληνική μουσική παράδοση όπως στο πιο κιθαριστικό D.i.c.e ή το Iron Sea με τους ελληνικούς στίχους και τους εναλλασσόμενους ρυθμούς που θυμίζουν νησιώτικο τραγούδι.

Φυσικά και στο δεύτερο μισό του άλμπουμ, οι The Steams κρύβουν πολύ ωραίες εκπλήξεις με το πιο ανατολίτικο Arcadia, το The Pattern που βγάζει μια υπέροχη 00s garagίλα ή το Daughter of Gaia που με την παραγωγή και τη δουλειά στις κιθάρες δείχνουν το εξαιρετικό επίπεδο των συνθέσεών τους. Ένα άλμπουμ χωρίς μέτρια στιγμή και πιθανότατα το κορυφαίο της μέχρι τώρα πορείας τους.

Facebook, Instagram, Spotify

Domination Inc. – Generation Hate

Είδος: Thrash Metal/Groove Metal

Από τον τίτλο του άλμπουμ και τη φράση “We Are Generation Hate” που είναι τα πρώτα λόγια που ακούγονται, καταλαβαίνεις κατευθείαν ότι θα ταυτιστείς μαζί του, μιας και είναι φτιαγμένος από ανθρώπους που ανήκουμε στην ίδια γενιά. Έλειψαν για αρκετά χρόνια οι Domination Inc., αλλά η φετινή τους επιστροφή είναι θριαμβευτική.

Το άλμπουμ αποτελεί μια ευθύβολη επίθεση και απελευθερώνει όλη τη νεανική ορμή και κυρίως την εσωτερικευμένη οργή του συγκροτήματος. Η επιθετικότητα αυτή εξωτερικεύεται στα τραγούδια τους μιας και ο δίσκος είναι ξεκάθαρα επηρεασμένος από την περίοδο της καραντίνας και των τεταμένων κοινωνικών αλλαγών στα χρόνια που ακολούθησαν.

Μουσικά οι Domination Inc. παραμένουν γρήγοροι και με πολύ βαριά riffs, ωστόσο το thrash τους δίνει τη θέση του σιγά σιγά σε πιο groove φόρμες. Επίσης η τριάδα ακούγεται πιο δεμένη από ποτέ και όλος ο δίσκος κυλάει ανερυθρίαστα χωρίς σκαμπανεβάσματα. Κομμάτια όπως το εξαιρετικό Farewell Song, το γρήγορο Burn ’em Down, τα επιθετικότατα Through the Scars και Generation Hate ή το We Are Hate με το φοβερό του outro θα αποτελέσουν παρακαταθήκη για την ελληνική metal σκηνή. Πολύ σημαντικός και κυρίως τρομερά ποιοτικός δίσκος.

Facebook, Instagram, Spotify

Black Path – Of Paint and Ash

Είδος: Death Metal

Οι Black Path είναι ένα συγκρότημα που μέσα στο 2025 επέστρεψε μετά από μια μεγάλη δισκογραφική απουσία. Αυτό βέβαια δεν τους εμπόδισε να βγάλουν έναν από τους πιο ωραίους δίσκους στον ακραίο ήχο. Αυτό που με εντυπωσιάζει είναι η ικανότητά τους να αντλούν στοιχεία από όλο το φάσμα του death metal και να τα ενσωματώνουν πολύ οργανικά στις συνθέσεις τους.

Στο Of Paint and Ash συναντά κανείς συνθέσεις που πατάνε σε melodic death μοτίβα όπως το Abyssal, πολλά progressive περάσματα και σε κομμάτια όπως το Descent κάποια από τα καλύτερα και πιο τεχνικά riffs της σκηνής. Όλα αυτά πάντα με το σκληρό και στιβαρό τους ήχο επηρεασμένο από Morbid Angel και άλλα συγκροτήματα που γαλούχησαν τη σκηνή στα 90s.

Είναι ένα άλμπουμ με ένταση και ταυτόχρονα τρομερό συναίσθημα. Είναι αρτιότατο ερμηνευτικά και μουσικά με συνθέσεις όπως το Izalith και την ανατριχιαστική του γέφυρα, το επιθετικότατο Pale Angel και το εξαιρετικό Attic που μοιάζει να συνοψίζει όλα τα επιμέρους στοιχεία της μουσικής τους σε μια πεντάλεπτη σύνθεση. Ένας δίσκος που χρειάζεται πολλές ακροάσεις για να τον κατανοήσεις στο έπακρο με πολύ καλή παραγωγή και ωραία ροή.

Facebook, Instagram, Spotify

Drunk Jackals – HATEBOX

Είδος: Garage/Hard Rock

Άλλο ένα συγκρότημα που έλειψε αρκετά χρόνια από τη δισκογραφία, αλλά επέστρεψε με φρεσκάδα και όρεξη να προσφέρει καλή μουσική. Οι Drunk Jackals στο HATEBOX δημιουργούν ένα πολύ στιβαρό άλμπουμ που δείχνει μια αγάπη στο νοσταλγικό hard rock, αλλά περισσότερο προσπαθεί να συγκεράσει τις διαφορετικές επιρροές τους χτίζοντας έναν ωμό και όμορφα άγριο ήχο.

Είναι μια πολύ σημαντική επιστροφή και γεμάτη ποιότητα. Ένα άλμπουμ με ένταση και θυμό τον οποίο το συγκρότημα μοιάζει να έχει αποδεχτεί και τον εξωτερικεύει μέσα στα κομμάτια του. Έχει κιθάρες με το κατάλληλο fuzziness και ένα πολύ στιβαρό rhythm section με τις ερμηνείες να έρχονται και να το απογειώνουν ως εμπειρία.

Το άλμπουμ δεν βασίζεται στην ταχύτητα, αλλά στο βάρος των riffs και το groove που έχουν οι Κορίνθιοι. Το ομώνυμο κομμάτι φανερώνει την επιρροή των Clutch στον ήχο τους, αλλά ταυτόχρονα υπάρχουν και πιο ψυχεδελικές στιγμές όπως το Psychedelic Company, εξαιρετικά αυθεντικό hard rock σε συνθέσεις όπως το Unchain Me, τραγούδια επηρεασμένα από τον garage ήχο όπως το The Great Unknown ή mid tempo διαμάντια όπως το Black που αποτελεί την αγαπημένη στιγμή του γράφοντος. Μια επιστροφή με ουσία και νόημα.

Facebook, Instagram, Spotify

Urstaat – Autophagia

Είδος: Post-Metal/Sludge

Αν για έναν λόγο αγαπώ πολύ το instrumental post-metal είναι γιατί μπορεί να έρθει ξαφνικά ένα ντεμπούτο που να με κάνει να κολλήσω για πολύ καιρό στο repeat. Φέτος το Autophagia είναι ένα άλμπουμ που με ταξίδεψε περισσότερο από κάθε άλλο μέσα από τις μεγάλες συνθέσεις του και αυτό το μείγμα του post-metal με sludge στοιχεία και βαριά doom riffs που παίζουν οι Αθηναίοι.

Ο ήχος που δημιουργούν είναι βαρύς, οι συνθέσεις είναι αργές χτίζοντας μαεστρικά τις κορυφώσεις τους, ενώ η ατμόσφαιρα είναι αποπνικτική στην πρώτη ακρόαση. Κι όμως μέσα σε όλο αυτό, η μουσική τους είναι τόσο καλή, τόσο όμορφη που δεν ψάχνεις διέξοδο από το άλμπουμ, αλλά θέλεις να εμβαθύνεις περισσότερο σε αυτό το ταξίδι και να κατανοήσεις κάθε πτυχή του Autophagia.

Κάθε σύνθεση του δίσκου δίνει συνέχεια στην αφήγηση της προηγούμενης. Τα ανατριχιαστικά riffs του Primal δίνουν θέση στο εξαιρετικό Mitra-Varuna και τις μπασογραμμές του, το sludge Misha039 και το Autophagia που είναι οι πιο μικρές συνθέσεις τους ακολουθούνται από έπη διάρκειας οκτώ έως έντεκα λεπτών, τα Under the Gaze Of The Other και το Between The Sea and the Security Fence που θεωρώ μια από τις καλύτερες post συνθέσεις της χρονιάς. Το Autophagia είναι πραγματικό διαμάντι σε ένα είδος που η ελληνική σκηνή βγάζει πάντα προσεγμένες δουλειές και αυτό τα λέει όλα για την ποιότητά του.

Facebook, Instagram, Spotify

Euphrosyne – Morus

Είδος: Post-Black Metal

Αν με ρωτούσαν ποιο ήταν το πιο ανατριχιαστικό άλμπουμ που άκουσα το 2025, τότε το Morus θα ήταν η απάντησή μου. Είναι ένας δίσκος που ισορροπεί εξαιρετικά ανάμεσα στη μελαγχολία και την εσωτερική έκρηξη που είναι έτοιμη να απελευθερωθεί. Οι Euphrosyne έχουν φτιάξει έναν δικό τους ήχο που πατάει στο post και το doom με αρκετά black στοιχεία, ο οποίος όμως φιλτράρεται μέσα από ένα πρίσμα έντονου συναισθηματισμού που δίνει την αίσθηση προσωπικής εξομολόγησης.

Το July 21st αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της έντασης που χτίζουν στα κομμάτια τους ξεκινώντας με μια συμφωνική ενορχήστρωση και μια συναισθηματική ερμηνεία που μετατρέπεται σε ένα post-black ξέσπασμα που θυμίζει Alcest. Έχουν όμως και πιο μελωδικά κομμάτια όπως το Valley of White και το Eulogy όπου τα φωνητικά ακούγονται τόσο φορτισμένα και ευάλωτα που ενισχύουν το αίσθημα της απώλειας και της εσωτερικής πάλης.

Όσο προχωράει ο δίσκος, ο πεσιμισμός του εντείνεται και το Mitera με τους ελληνικούς του στίχους είναι μακράν η πιο black και ταυτόχρονα καθηλωτική στιγμή του. Το ίδιο ισχύει και με το Asphodel όπου η μελωδικότητά τους και οι Deafheaven επιρροές τους παντρεύονται με εξαιρετικό τρόπο. Μια κυκλοφορία που έχει απαισιοδοξία και σε συνοδεύει σε δύσκολες στιγμές χωρίς να προσπαθήσει να τις απαλύνει. Ένα από τα καλύτερα και ομορφότερα άλμπουμ της χρονιάς.

Facebook, Instagram, Spotify

Wormhog – Transience

Είδος: Progressive Rock

Ένας ακόμα δίσκος που βγήκε τον Δεκέμβρη και αισθάνομαι χαρούμενος που πρόλαβα να τον ακούσω και να τον συμπεριλάβω στο αφιέρωμα ήταν το Transience των Wormhog. Οι Αθηναίοι είναι ένα σχήμα με πολύ ετερόκλητες επιρροές μιας και πατάνε κυρίως στο progressive rock και metal δείχνοντας όμως ανά σημεία μια αγάπη και στο sludge και τη ρετρίλα του πρώιμου occult rock και heavy metal.

Δεν τους ενδιαφέρει τόσο η καθαρότητα του ήχου όσο η ένταση και η ψυχεδελική ατμόσφαιρα που χτίζουν μέσα στα τραγούδια τους. Τα riffs τους είναι αρκετά βαριά παντρεύοντας τον ήχο των Sabbath με το grunge δημιουργώντας ένα πολύ ενδιαφέρον μείγμα. Οι περισσότερες συνθέσεις τους διαρκούν περίπου πέντε λεπτά και παρουσιάζουν μια ιδιόμορφη δομή με αλλαγές στους ρυθμούς και μελωδικά ξεσπάσματα.

Σε κομμάτια όπως το Gun Justice ή το ομώνυμο Transience νιώθεις συνεχώς τους ρυθμούς να περιπλέκονται και κάθε φορά να ξεπετάγεται ένας διαφορετικός πρωταγωνιστής. Σε άλλα όπως στο Prometheus και το Amidst The Ruins αφήνουν τις μελωδίες τους και τις πολύ καλές ερμηνείες να πατήσουν πάνω στα γεμάτα riffs. Ένα άλμπουμ όμορφο, με μια χαρισματική πολυπλοκότητα και ετερόκλητες ιδέες να βρίσκουν φοβερή χημεία.

Facebook, Instagram, Spotify

Bonus: The Clixets – Days Go By EP

Είδος: Post Alternative Rock

Αυτό ήταν ένα EP που έτυχε να το ακούσω τις τελευταίες εβδομάδες και αποφάσισα να το συμπεριλάβω στο αφιέρωμα γιατί με κέρδισε σχετικά εύκολα. Οι The Clixets κινούνται κυρίως στον alternative χώρο, αλλά μέσα στις συνθέσεις τους βρήκα και πολλά indie/pop στοιχεία που τους ταιριάζουν πολύ. Η γραφή τους είναι καθαρή και μελωδική και τα τραγούδια τους έχουν αισιοδοξία και συναισθηματική διαύγεια που δύσκολα βρίσκεις στις μέρες μας.

Γενικότερα οι ενορχηστρώσεις τους είναι πολύ προσεγμένες και υπάρχει μια αίσθηση ροής που κάνει τον δίσκο να ακούγεται ενιαίος, αν και σε κάθε κομμάτι δοκιμάζουν διαφορετικά πράγματα. Κάθε κομμάτι του μοιάζει σαν ένα μικρό στιγμιότυπο της σύγχρονης αστικής καθημερινότητας και ανά σημεία ένιωσα να με ταξιδεύει. Ένα άλμπουμ που αξίζει να απολαύσετε σε κάθε έκφανση του, είτε την πιο χορευτική, είτε την πιο ήρεμη, είτε την πιο rock και που παρά τα είκοσι τρία λεπτά του έχει πάρα πολλά να σου πει.

Facebook, Instagram, Spotify

Αυτό ήταν το αφιέρωμά μας για το 2025 και τις ελληνικές κυκλοφορίες που λατρέψαμε. Μπορείτε να ακολουθήσετε όλα τα συγκροτήματα για τα οποία μιλήσαμε στις σελίδες τους στα social media και ανανεώνουμε το ραντεβού μας για τον Δεκέμβρη του 2026!

The post The Sound Vault: Αγαπημένα άλμπουμ του 2025 από Έλληνες καλλιτέχνες, Μέρος Τρίτο appeared first on anthem.gr.

To 2025 έφυγε πριν λίγες μέρες και φτάνουμε προς το τέλος των φετινών μουσικών αφιερωμάτων. Προσπαθώ να συμπεριλάβω όσο περισσότερα άλμπουμ γίνεται και μάλιστα μερικά που έχουν κυκλοφορήσει και στο τέλος της χρονιάς και για αυτό το δεύτερο και το τρίτο μέρος του αφιερώματος στους δίσκους από Έλληνες καλλιτέχνες βγαίνουν πλέον το 2026.

Θα ήθελα να ευχαριστήσω πολύ όλους τους καλλιτέχνες που κοινοποίησαν το πρώτο μέρος στο Facebook και το Instagram αφού ήταν μια καλή ευκαιρία να επικοινωνήσουμε με κάποιους εξ αυτών και να ετοιμάσουμε ωραία πραγματάκια για το μέλλον. Μέχρι τότε πάμε να δούμε δώδεκα ακόμα εξαιρετικά άλμπουμ που κυκλοφόρησαν το 2025 και όπως πάντα σας δίνω τις σελίδες στα social media και το Spotify όλων των καλλιτεχνών προκειμένου να τους ακολουθήσετε και να τους ακούσετε!

The Buzzdealers – Radiant Frequencies

Είδος: Garage/Psychedelic Rock

Τους The Buzzdealers τους γνωρίσαμε το 2020 μέσω της συνέντευξης που μας είχαν δώσει και εμένα είναι πάντα χαρά μου να βλέπω συγκροτήματα να μεγαλώνουν, να εξελίσσονται και να αποκτούν περισσότερο κοινό. Το Radiant Frequencies έρχεται σαν επιστέγασμα αυτής της εξελικτικής πορείας της τετράδας από την Αθήνα.

Με λιγότερο fuzzy κιθάρες, οι Buzzdealers πατάνε περισσότερο στην garage πλευρά τους και με πολλά πολύ όμορφα ψυχεδελικά στοιχεία μας προσφέρουν ένα μεθυστικό άλμπουμ. Είναι ένας δίσκος που αποπνέει άνεση και αυτοπεποίθηση ενός συγκροτήματος που ξέρει να γράφει καλά τραγούδια. Όλο το Radiant Frequencies έχει πολύ ωραία ροή και σου αποπνέει μια γενικότερη αισιοδοξία.

Σε κάθε σημείο του θα βρεις πολύ καλά στοιχεία όπως σε mid tempo συνθέσεις όπως το Sun Upon A Time που έχει μια αρκετά 70s αισθητική, στο Wrong Place Right Time με τη ρετρό garagίλα του, το Far Out που σε υπνωτίζει με τις μελωδίες του, το Buzzy Loop και την αυθεντική ροκιά του και το ομώνυμο που ήταν και το αγαπημένο μου σε όλο το δίσκο. Έχοντας δει πλέον τη μπάντα και live, μπορώ να πω ότι η αυθεντικότητα και η ενέργεια που μεταδίδουν στο κοινό είναι αδιαμφισβήτητες.

Facebook, Instagram, Spotify

The Rockin’ Dead – Thriving On Chaos

Είδος: Hard Rock

Οι νεκροί δεν πεθαίνουν μας λένε με το πρώτο τους κομμάτι οι καλοί μας φίλοι The Rockin’ Dead και μέσα στα 41 λεπτά διάρκειάς του έχουν βαλθεί μάλλον να μας το αποδείξουν. Το συγκρότημα επέστρεψε μετά από εννιά ολόκληρα χρόνια δισκογραφικής απουσίας, αλλά μοιάζει σαν να μην πέρασε ούτε μια μέρα αφού ακούγονται εξίσου δεμένοι και ποιοτικοί.

Τα τραγούδια τους συνεχίζουν και βασίζονται στο δίπολο που σχηματίζουν στα φωνητικά ο Κώστας και η Άννα και τη δυναμική που αναπτύσσουν. Οι The Rockin’ Dead γράφουν τραγούδια γεμάτα ενέργεια, ένταση και ρυθμό και μάλιστα εξελίσσονται μουσικά. Τα κομμάτια τους είναι πιο σκοτεινά και με μια dark country αισθητική όπως μας ανέφερε στον αέρα του Favela Radio ο τραγουδιστής τους Κώστας Στριφτός.

Η αισθητική αυτή και μια υποβόσκουσα southernίλα είναι προφανής στο Gunslinger, ωστόσο γενικότερα η μπάντα βρίσκεται σε μια φάση που μετά από χρόνια μεγαλώνει, αλλάζει και προσφέρει στο κοινό ωραίες και αυθεντικές ροκιές που χρειάζεται όπως το ομώνυμο Thriving on Chaos, το Better Save Yourself και το The Dead Don’t Die και όμορφες μπαλαντοειδείς συνθέσεις όπως το Wild Horses Neigh. Ευχή μας είναι να μην κάνουν ξανά τόσο μεγάλο διάλειμμα.

Facebook, Instagram, Spotify

XOAN – Tensions

Είδος: Alternative Rock

Αυτό ήταν ένα από τα πολύ αγαπημένα μου εναλλακτικά ακούσματα της φετινής χρονιάς. Από το εισαγωγικό High Underwater και το πολύ ωραίο του outro κατάλαβα ότι εδώ έχουμε μια πολύ ιδιαίτερη περίπτωση δίσκου. Το Tensions έχει πραγματικά πολλή ένταση εσωτερικευμένη στα τραγούδια του και η τετράδα μοιάζει να θέλει να εκφράσει αυτήν την πίεση.

Κάτι τέτοιο γίνεται αρκετά προφανές στο εξαιρετικό Numbers με την εμμονή της σύγχρονης κοινωνίας ή στο πολύ αγαπημένο μου False Alarms και την αντίσταση που έχουμε στην αλλαγή. Σε όλο το άλμπουμ θα βρεις διαμαντάκια όπως το Wire ή το Ksydi, το πρώτο τους ελληνόφωνο κομμάτι που κλείνει το Tensions και προσωπικά με την ήρεμη ενορχήστρωση και τα φωνητικά που ακούγονται απόκοσμα μου θύμισε το Final Breath με το οποίο έκλεισαν οι Pelican το What We All Come to Need.

Συνοψίζοντας, οι Αθηναίοι επανέρχονται πέντε χρόνια μετά το Greenhorn με μια κυκλοφορία που δείχνει την ωριμότητα και την εξέλιξή τους. Αναδεικνύουν επίσης την αγάπη τους στην εναλλακτική μουσική, το indie και το post-punk. Η παραγωγή που έχει γίνει είναι επίσης εξαιρετική βοηθώντας όλες τις συνθέσεις τους να αναδειχθούν. Εξαιρετικό άλμπουμ.

Facebook, Instagram, Spotify

Sakis Tolis – Everything Comes to an End

Είδος: Black Metal

Είτε με τους Rotting Christ, είτε με την προσωπική του δισκογραφία, ο Σάκης Τόλης είναι ιδιαίτερα ενεργός τα τελευταία χρόνια και το εντυπωσιακό είναι πως όλες οι κυκλοφορίες του είναι σε πολύ καλό επίπεδο. Μου φαίνεται ότι ο ίδιος είναι πλέον απαλλαγμένος από τη φάση του να γράψει κάτι που να πατάει σε συγκεκριμένα μουσικά μοτίβα και απλά γράφει μουσική που γουστάρει να παίζει.

Το Everything Comes to an End είναι ένας δίσκος που φέρει την υπογραφή του δημιουργού του, ο οποίος θα καταπιαστεί είτε με το κλασικό black metal ύφος των τελευταίων άλμπουμ των Rotting Christ σε τραγούδια όπως το In Youth We Learn, In Age We Understand και το One Voice, One Flame και ταυτόχρονα θα γράψει και κομμάτια με περισσότερη μελωδία και πιο διευρυμένη θεματολογία όπως το αγαπημένο Orkizome, το Hail Thy Mighty Rock N’ Roll και το Imagination.

Είναι ένα άλμπουμ που κυλάει όμορφα, δείχνοντας όλη την ωριμότητα του Σάκη μετά από τόσα χρόνια στη σκηνή. Μελωδίες λιτές, αλλά φορτισμένες, κιθάρες και φωνητικά που υπηρετούν το συναίσθημα της σύνθεσης χωρίς καμία τάση επίδειξης και όλα αυτά με τη μελαγχολία και το σκοτάδι που χρειάζεται ένα άλμπουμ σε αυτό το είδος. Ο Σάκης μεγαλώνει και εξελίσσεται, αλλά πάντα γράφει μουσική που έχει κάτι να σου πει.

Facebook, Instagram, Spotify

Stygian Path – The Lorekeeper

Είδος: Epic/Heavy Metal

Αν κάτι μου αρέσει στο επικό heavy metal, είναι να έχει αφήγηση και καλές ιστορίες να πει πέραν από ωραίες μελωδίες. Το The Lorekeeper των Αθηναίων είναι ένα πάρα πολύ δυνατό ντεμπούτο που κάλυψε όλα όσα ζητάω εγώ από ένα άλμπουμ του είδους αυτού. Οι Stygian Path μέσα στα 45 λεπτά της διάρκειας του χτίζουν έναν σκοτεινό κόσμο επικής φαντασίας δίνοντας έμφαση στη δομή των τραγουδιών και την ατμόσφαιρα που δημιουργούν.

Τα riffs δεν είναι επιθετικά, αλλά βαριά και ταυτόχρονα μελωδικά και στα σόλο έχει γίνει εξαιρετική δουλειά. Κιθαριστικά είναι ένα καθαρόαιμο, καλοπαιγμένο ατσάλι. Highlight επίσης η προσεγμένη δουλειά που έχει γίνει στα φωνητικά, που είναι ακριβώς αυτό που χρειάζεται ένας δίσκος επικού metal. Γενικότερα νιώθω πως όλες οι συνθέσεις του άλμπουμ έχουν μια θεατρικότητα και μια δραματουργία ενισχύοντας το επικό συναίσθημα που σου δημιουργούν συνθέσεις όπως το Prometheus και το Tides of Time.

Ωστόσο όσο προχωράει το άλμπουμ είναι σαφής η ικανότητά τους να γράψουν και πιο μεγάλα τραγούδια σε διάρκεια όπου δείχνουν και την τεχνική τους ικανότητα με το Unholy Land και το Le Chateau Du Deuil που κλείνουν το δίσκο με πολύ όμορφο τρόπο. Από τα πιο ελπιδοφόρα και ωραία ντεμπούτα σε μια σκηνή που βγάζει συνεχώς συγκροτήματα με ωραίες ιδέες και αφηγήσεις.

Facebook, Instagram, Spotify

Tony Bluebird – Κασέτα – EP

Είδος: Urban/Garage

Ο Tony Bluebird είναι μια από τις πιο ιδιαίτερες περιπτώσεις καλλιτεχνών έχοντας ακούσει τα EPs του και έχοντας δει live το ρεπερτόριό του. Ο τίτλος και το εξώφυλλο της συγκεκριμένης κυκλοφορίας αντιπροσωπεύει στο 100% το retro vibe που σου περνάνε και τα τέσσερα τραγούδια του. Μέσα σε μόλις εννιά λεπτά, ο Αντώνης καταφέρνει και εμπλέκει μεγάλο μέρος των επιρροών του.

Ο δίσκος κουβαλά μια έντονη αίσθηση νοσταλγίας, όχι με τη λογική εξιδανίκευσης της εποχής, αλλά σαν μια καταγραφή στιγμών που δε γυρίζουν. Κάτι τέτοιο είναι εμφανές και στο Gyfhu που θα είναι τέλειο εισαγωγικό τραγούδι σε επερχόμενες συναυλίες και το 1997 όπου ο Tony φέρνει λίγο από την αισθητική εκείνης της εποχής και τα rave πάρτι στα Οινόφυτα. Σε αυτά τα τραγούδια και ηχητικά και στιχουργικά αντιλαμβάνεσαι τις επιρροές από Prodigy.

Προσωπικά η αγαπημένη μου στιγμή έρχεται στο εξαιρετικό Gotham City με τον urban ήχο του και τον παραλληλισμό της Αθήνας με την πόλη του Batman, το οποίο έχει και ένα εξαιρετικό ρεφρέν-ξέσπασμα. Ταυτόχρονα για φινάλε αφήνει το πιο ήρεμο τραγούδι του, το Να Ξαναζήσω που σου αφήνει μια γλυκόπικρη γεύση. Ένα νοσταλγικό ταξίδι στα 90s και τα 00s μέσα από τους υπέροχους ήχους του Tony Bluebird με πολύ καλή παραγωγή.

Facebook, Instagram, Spotify

HERTA – Crossing The Illusion

Είδος: Progressive Groove Metal

Το Crossing The Illusion είναι ένα από τα πιο ελπιδοφόρα ντεμπούτα της χρονιάς από ένα σχήμα νεανικό, φρέσκο και με πολύ καινοτόμες ιδέες. Οι HERTA παίζουν ένα πολύ ιδιαίτερο μείγμα από groove metal με πάρα πολλά progressive στοιχεία παρουσιάζοντας όλο το εύρος των επιρροών τους. Επίσης σε όλο το άλμπουμ ισορροπούν εξαιρετικά ανάμεσα στην τεχνική και το συναίσθημα.

Από τη μία έχεις τις κιθάρες όπου γίνεται πραγματικά φανταστική δουλειά και συνδυάζεται τέλεια με τους συνεχώς εναλλασσόμενους ρυθμούς στα ντραμς και από την άλλη τις παθιασμένες ερμηνείες του Κωνσταντίνου Τόγκα που κάνουν τους HERTA ένα συγκρότημα με πολύ προσωπικό ήχο και στυλ. Σε όλο το άλμπουμ μπορείς να βρεις διαμάντια και τραγούδια που ακροβατούν μεταξύ του progressive, του djent και του melodic death, έχοντας ακόμα και στοιχεία από core/black.

Είναι η εισαγωγική riffάρα του Labyrinth, το τρομερό ορχηστρικό ιντερλούδιο του Eyes of Sorrow, η ερμηνεία στο Incarnation, η έκρηξη του River to the Abyss, η γκρουβίλα του The Snake Devours the Wolf, το κλείσιμο του My Demise που δείχνουν πόσο ολοκληρωμένη δουλειά είναι το Crossing The Illusion. Σίγουρα ένας δίσκος που από θέμα παραγωγής, σύνθεσης ή ακόμα και βίντεο κλιπ δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από σχήματα του εξωτερικού.

Facebook, Instagram, Spotify

Jacks Full – Loud Minority

Είδος: Hard Rock/Heavy Rock

Τους Jacks Full τους έχω δει αρκετές φορές live και πάντα μου έκανε εντύπωση η ενέργειά τους στη σκηνή. Φέτος όμως μπορώ να πω ότι εντυπωσιάστηκα ακόμα περισσότερο από το Loud Minority που έρχεται έξι χρόνια μετά το Whatever… του 2019. Στο νέο τους δισκογραφικό πόνημα, η τριάδα από την Αθήνα ακούγεται πιο δεμένη, πιο συμπαγής και καλύτερη από ποτέ.

Σε σχέση με τον πιο ψυχεδελικό τους ήχο και το καθαρό hard rock των προηγούμενων δίσκων, οι Jacks Full εξελίσσονται και προσφέρουν έναν δίσκο πιο κοντά στο heavy rock με όμορφες μελωδίες, πολύ δυναμικό παίξιμο από όλους τους συντελεστές και στίχους που εκφράζουν μια πολιτική και κοινωνική αγανάκτηση άκρως απαραίτητη να βγει μέσα από τη μουσική. Η αρχή με την τριάδα Black Sheep, Ambition και Free From the Puppet String όπου το power trio έχει τις σταθερά υπέροχες μπασογραμμές, αλλά και νέα ακουστικά στοιχεία και υπέροχα ρεφρέν που κολλάνε στο μυαλό σου.

Οι αγαπημένες μου στιγμές έρχονται με το πιο mid tempo Godskin που το λάτρεψα από την πρώτη ακρόαση και το εξαιρετικό The Runback που θα μπορούσε χαλαρά να αποτελεί τραγούδι σε κάποια σκηνή δράσης ξένης ταινίας. Ωστόσο και το μπαλαντοειδές River ή το Stay που αποδεικνύει την αγάπη του συγκροτήματος στα blues ξεδιπλώνουν τις πλούσιες επιρροές των Αθηναίων. Ένα φανταστικό άλμπουμ από ένα συγκρότημα που διανύει την καλύτερη φάση του.

Facebook, Instagram, Spotify

we.own.the.sky – In Your Absence

Είδος: Post-Metal

Τα έχουμε πει και σε άλλα μέρη του αφιερώματος, το ορχηστρικό post-metal είναι ένα είδος που αγαπώ πολύ και φροντίζω να το ξεψαχνίζω όσο περισσότερο γίνεται. Οι we.own.the.sky είναι για μένα ένα από τα συγκροτήματα που έχω ακούσει περισσότερο και η μέχρι τώρα δισκογραφική τους πορεία δεν έχει καν μέτρια στιγμή.

Αυτό το σερί εξαιρετικών κυκλοφοριών συνεχίζουν και με το In Your Absence. Είναι ένας δίσκος στον οποίο οι Αθηναίοι βάζουν λίγα νέα στοιχεία, αλλά κρατούν ακέραιη την ταυτότητά τους, την ατμόσφαιρα που δημιουργούν με τα τραγούδια τους και το πόσο μεθοδικά χτίζουν κάθε σύνθεσή τους. Η ανάγκη τους το άλμπουμ να είναι μια ολοκληρωμένη εμπειρία τους καθιστά σαν ένα από τα καλύτερα ονόματα του cinematic post-metal.

H σκληράδα του The Urge to Prey χτίζεται μέσα από την εξαιρετική δουλειά στο rhythm section στη μέση του τραγουδιού, το Monolith συμβάλλει στην αίσθηση του cinematic experience που αναφέραμε με την αφήγησή του, το Eclipse που ξεκινάει με πιο κοφτά riffs καταλήγοντας στις γνωστές φόρμες των we.own.the.sky, το Everbreathing αποπνέει μια απίστευτη αισιοδοξία, μεγάλα κομμάτια όπως το Liminal Space και το Swarm πλάθουν έναν κόσμο στον οποίο χάνεσαι. Είναι τρομερή η συνέπεια των Αθηναίων και το In Your Absence είναι ένα αριστούργημα που πιστοποιεί τη θέση τους στον χώρο.

Facebook, Instagram, Spotify

Chipper – Libertalia

Είδος: Hard Rock

Για τους Chipper μιλήσαμε πριν δύο χρόνια λόγω του Reality Check EP, οπότε το Libertalia ήταν μια καλή ευκαιρία να ξανακούσω τη δισκογραφία τους μέχρι τώρα χάρη στην καινούρια δισκογραφική δουλειά τους. Ήταν ένα άλμπουμ που άκουσα πολύ το καλοκαίρι και ένα από τα πιο ωραία και αυθεντικά hard rock ακούσματα της φετινής χρονιάς. Έχει μια σκληράδα και μια ωμότητα που εμένα μου αρέσει πολύ.

Από το εισαγωγικό Everybody Hates Somebody με την εισαγωγική riffάρα και το γρέζι στην φωνή καταλαβαίνεις αμέσως τι θα ακολουθήσει. Fuzzy κιθάρες, συνθέσεις 4-5 λεπτών γεμάτες ένταση, έναν περίεργο συνδυασμό θυμού αλλά και χαράς. Σε κάνει να γουστάρεις εξίσου με τους συντελεστές του σε κάθε φάση.

Είναι το αγαπημένο All The Dragons Ride Machines με τα εξαιρετικά του σόλο και την γενικότερα φοβερή κιθαριστική δουλειά, το πιο μελωδικό Stranger Danger που σου κολλάει στο μυαλό, το μεταλλικό Epic Thunder όπου βλέπεις περισσότερες επιρροές του ή πιο μεγάλες συνθέσεις του όπως το ομώνυμο και το Bravo Hunter που σε κερδίζουν αμέσως. Ακούστε το Libertalia, καθώς πρόκειται για ένα από τα πιο ωραία και αυθεντικά άλμπουμ της φετινής χρονιάς.

Facebook, Instagram, Spotify

Soulhound – The Divine Purge

Είδος: Metallic Hardcore

Το The Divine Purge είναι από τα άλμπουμ που σε προετοιμάζουν από το εξώφυλλο για το περιεχόμενό τους. Έρεβος και σκοτάδι. Από την πρώτη ακρόαση, είχα την εντύπωση πως το άλμπουμ κουβαλά την αίσθηση ενός είδους σκοτεινής κάθαρσης με κύρια θεματική του τον ανθρώπινο εγωισμό. Είναι γεμάτο πολύ ωραίες συνθέσεις που ακροβατούν ανάμεσα στο hardcore και τη μελωδία.

Οι Θεσσαλονικείς αν και ανήκουν στο είδος του metallic hardcore, έχουν στη μουσική τους πολλά στοιχεία από το metalcore των 00s, από extreme metal ή ακόμα και από τις πιο dark εκφάνσεις του sludge. Στο Purple Sea δείχνουν αυτή την core πλευρά τους θυμίζοντάς μου λίγο τον περσινό δίσκο των Till Silence Breaks, ενώ στο The Great Flood συνεργάζονται με τους επίσης εξαιρετικούς Psyanide για ένα από τα πιο επιθετικά κομμάτια του δίσκου.

Όλο το άλμπουμ κυλάει εξαιρετικά με χαρακτηριστικά κομμάτια το My Anchor is The Past και την τρομερή εισαγωγική riffάρα του, το Here Comes the Plague που είναι μάλλον η πιο black/death στιγμή τους, αλλά πάνω από όλα σε αυτό θα βρεις κομμάτια όπως το Finish the False King και το The White Horse που είναι αυθεντικές hardcorίλες για να χτυπηθείς σε κάποιο club show. Οι Soulhound μας προσφέρουν ένα από τα πιο ενδιαφέροντα ντεμπούτα στον extreme χώρο με αυτό το άλμπουμ.

Facebook, Instagram, Spotify

zabrahana – whales dream in purple – EP

Είδος: Progressive Metal

Αυτό το EP το περίμενα με ενθουσιασμό και μπορώ να πω ότι με χόρτασε παρά τα είκοσι λεπτά της διάρκειάς του. To συγκρότημα από τη Θεσσαλονίκη ανήκει στο χώρο του progressive, παίζοντας μεν όμορφη και τεχνική μουσική, αλλά ταυτόχρονα μπολιάζοντας τα κομμάτια τους με ιδιαίτερα όμορφες μελωδίες χάρη στις πολύ συναισθηματικές ερμηνείες της τραγουδίστριας τους.

Οι zabrahana γράφουν ένα δίσκο με συνθέσεις που έχουν μια οριακά post δομή με πολύ γεμάτα riffs και αργό ρυθμό που οδηγούν σε πολύ δυναμικές κορυφώσεις. Χτίζουν ένα όμορφο ηχητικό τοπίο και έχουν μια ξεχωριστή ατμοσφαιρικότητα που σου θυμίζει λίγο τα άλμπουμ των Porcupine Tree στα 00s. Είναι το πανέμορφο ρεφρέν του water, τα riffs και η ενορχήστρωση στο snakes, η ηρεμία του whales, οι ρυθμοί στα ντραμς στο perfect που με κάνουν να ανυπομονώ να τους ακούσω σε μια μεγαλύτερης διάρκειας κυκλοφορία. Μέχρι τότε ακούστε τους και αφήστε τους να σας παρασύρουν στο δικό τους ταξίδι.

Facebook, Instagram, Spotify

Αυτό ήταν και το δεύτερο μέρος του αφιερώματός μας στις καλύτερες ελληνικές κυκλοφορίες του 2025! Το τρίτο μέρος έρχεται σε λίγες μέρες και θα κλείσει με ακόμα δώδεκα άλμπουμ που προτείνουμε οπωσδήποτε να ακούσετε!

The post The Sound Vault: Αγαπημένα άλμπουμ του 2025 από Έλληνες καλλιτέχνες, Μέρος Δεύτερο appeared first on anthem.gr.

Πριν από λίγες μέρες αποχαιρετήσαμε και επίσημα το 2025 και μαζί του μια χρονιά κομβική για το pro wrestling. Η ευκολία με την οποία βλέπουμε στην Ελλάδα πλέον το WWE και τα events του μας έδωσε τεράστια χαρά σε όσους πλέον δε θα ταλαιπωρούμασταν για να παρακολουθήσουμε τη μεγαλύτερη εταιρία πάλης.

Από την άλλη ζήσαμε μια αναβίωση των καλών εποχών του AEW που τα τελευταία δύο χρόνια λειτουργούσε κυρίως με εκλάμψεις. Τα ματς του ήταν πάντα καλά, αλλά οι ιστορίες ήταν οριακά ανύπαρκτες, ωστόσο φέτος υπήρξε μια σημαντική εσωτερική αναδιοργάνωση, έμειναν όσοι παλαιστές ήθελαν πραγματικά να βρίσκονται στην εταιρία και το αποτέλεσμα ήταν να δούμε πολύ καλύτερα και ολοκληρωμένα storylines.

Ήταν επίσης μια χρονιά που τα premium live events και PPVs κυμάνθηκαν σε αρκετά καλό επίπεδο. Το WWE είχε κάποια πιο συμπαγή σόου, καλές κάρτες, αλλά και κάποιες απογοητεύσεις (εσένα κοιτάω Wrestlepalooza), ενώ το AEW είχε τις κλασικές υπερμεγέθεις κάρτες του και οριακά πεντάωρα events, αλλά παρ’ όλα αυτά πέτυχε να είναι όλα σε σχετικά καλό επίπεδο.

Το event της χρονιάς για εμένα είναι το All In που το παρακολούθησα live. Έγινε στην Αμερική αντί για το Wembley και αντιμετωπίστηκε ως μια καλοκαιρινή Wrestlemania από την εταιρία. Ποιοτικά και τα ματς και ο ρυθμός του ήταν πολύ καλός και είχαμε ένα από τα καλύτερα κλεισίματα της χρονιάς. Από την άλλη μεριά ξεχώρισα το Summerslam, το Crown Jewel και φυσικά το Elimination Chamber που μας πρόσφερε το τέλος της δεκαετίας και τον λόγο που είχα μείνει να κοιτάω την οθόνη αποσβολωμένος για πολλή ώρα.

Αυτά τα ολίγα λοιπόν για το 2025 και πάμε στις επιλογές μου για τα δέκα καλύτερα ματς της χρονιάς!

10. Iyo Sky vs Rhea Ripley vs Bianca Belair – WWE Wrestlemania 41

Αυτό το ματς ήταν πραγματικά ένας καταλύτης για τη φετινή χρονιά. Αν είχε περισσότερο χρόνο, πιστεύω ότι θα μιλούσαμε χαλαρά για αγώνα πεντάδας. Τρεις από τις καλύτερες, αν όχι οι τρεις καλύτερες γυναίκες wrestlers της εταιρίας σε ένα triple threat για τον τίτλο. Η Iyo με την εμπειρία και τα high flying skills, η Bianca με την ωμή δύναμη και η Rhea ως η πιο ολοκληρωμένη performer της γενιάς της.

Από το ξεκίνημα φαινόταν ότι θα είναι ένα απλό showcase, αλλά μια παράσταση από τρεις παλαίστριες που μπορούσαν να σου δείξουν σε τι επίπεδο έχει φτάσει πλέον το γυναικείο wrestling. Το format του triple threat βοήθησε πάρα πολύ, αφού και τα τρία ζευγάρια έχουν φουλ χημεία μεταξύ τους και τα στυλ τους συμπληρώνουν το ένα το άλλο. Έχει αφήγηση, έχει ρυθμό και ροή και δείχνει πόσο πολύ έχουν εξελιχθεί η Bianca, η Rhea και η Iyo σε μια από τις πολλές παραστάσεις που θα μας δώσουν στο μέλλον.

9. Will Ospreay vs Konosuke Takeshita – AEW Dynamite

Είναι λίγο τρελό πόσα ματς μεταξύ νέων και ταλαντούχων performers πήραμε φέτος. Οι Ospreay και Takeshita, όπως έχουμε ξαναπεί, είναι δύο από τους καλύτερους της γενιάς τους και φυσικά έχουν όλο το μέλλον μπροστά τους. Το ότι αυτό το ματς το είδαμε σε ένα απλό επεισόδιο του Dynamite ως μέρος του Owen Hart Tournament δείχνει και την ποιότητα που υπάρχει στα εβδομαδιαία σόου του AEW.

Υπάρχει το γενικότερο στόρι με τον Takeshita που είναι το poster boy της Don Callis Family να αντιμετωπίζει τον προηγούμενο παλαιστή που κατείχε τη θέση αυτή, αλλά από την άλλη πλευρά το βασικό ζήτημα είναι και για τους δύο είναι πολύ απλά να αποδείξουν πως ο ένας είναι ανώτερος του άλλου. Ματς ιαπωνικής σχολής με πολύ δυνατά χτυπήματα, πολλές κινήσεις ακόμα και στη ράμπα εισόδου και ένα εκρηκτικό φινάλε με γονατιές, Styles Clash, Storm Breaker και φοβερές ανατροπές. Θα έχουν περισσότερο χρόνο στο μέλλον να μας δείξουν τις δυνατότητές τους και σε PPV.

8. Kenny Omega vs Gabe Kidd – AEW/NJPW WrestleDynasty

Λατρεύω όταν ο Omega γυρίζει στην Ιαπωνία για να αντιμετωπίσει έναν νέο παλαιστή, ειδικά όταν δεν είναι Ιάπωνας. Με ενθουσιάζει η ιστορία του έμπειρου και κατασταλαγμένου Kenny που υπήρξε το πρόσωπο του New Japan απέναντι στην αλαζονεία νέων performers που θέλουν να διεκδικήσουν αυτή τη θέση για τον εαυτό τους. Αυτό το ματς έβαλε τον Gabe Kidd στον χάρτη των main eventers.

Δύο τελείως διαφορετικά στυλ μάχης έρχονται σε κόντρα στο πιο ωμό και γρήγορο pace της Ιαπωνίας. Ο Kenny μπήκε μέσα ως ένας ολοκληρωμένος σταρ και ο Gabe Kidd ως ένας διψασμένος νέος που θα ρισκάρει τα πάντα για να αποδείξει ότι ανήκει στην ελίτ. Χτυπήματα πολύ δυνατά και με ουσία, spots εκτελεσμένα με ανατριχιαστική ακρίβεια, ματς που έχει τεχνική, ψυχή και χαρακτήρα. Είναι πάντα ωραίο να βλέπεις αρχές της χρονιάς ένα Match of the Year contender.

7. Will Ospreay vs Swerve Strickland – AEW Dynamite Summer Blockbuster

Είχαν παλέψει και πέρυσι αυτοί οι δύο, αλλά το φετινό τους ματς ήταν αρκετά ανώτερο. Το καλοκαίρι, η κύρια ιστορία στο AEW ήταν ποιος εκ των Hangman, Swerve και Ospreay θα εκθρονίσει τον Jon Moxley και θα πάρει τον μεγάλο τίτλο με την κόντρα των πρώτων δύο να παραμένει έντονη και τον Ospreay να λειτουργεί ως συμφιλιωτής. Στο ματς με τον Swerve υπήρχε περισσότερη ιστορία με τους δύο να αναφέρουν τη φιλία τους και τη σχέση τους που πάει χρόνια πίσω.

Τη στιγμή που μπήκαν στο ring, οι δυο τους αποφάσισαν να κάνουν μια επίδειξη των δυνατοτήτων τους και μάλιστα στον μέγιστο βαθμό αφού το ματς τελείωσε ως ισοπαλία μετά από μισή ώρα. Ο τρόπος που συνδυάζουν αυτοί οι δύο την ταχύτητα και την αθλητικότητά τους είναι εξαιρετικός. Υπάρχουν spots όπως το Hidden Blade έξω από το ring που εντυπωσιάζουν, υπάρχουν χτυπήματα της ιαπωνικής σχολής και φυσικά εξαιρετικά kick outs που οδηγούν στην ισοπαλία. Αυτοί οι δύο είχαν ένα πολύ καλό 2025 και ματς όπως αυτό το πιστοποιούν.

6. Toni Storm vs Mariah May – AEW Revolution

Αυτό το ματς ήταν το επιστέγασμα της ίσως καλύτερης ιστορίας μεταξύ γυναικών των τελευταίων χρόνων. Η επιστροφή της Toni Storm με τον προηγούμενο χαρακτήρα της, το εξαιρετικό της παίξιμο και η συμπεριφορά της απέναντι στη Mariah που της πήρε τον τίτλο λίγους μήνες πριν, το σοκαριστικό segment με την αποκάλυψη ότι πάντα ήταν η Timeless Toni πίσω από τον χαρακτήρα και φυσικά η νίκη της στην Αυστραλία μας οδηγούν στο Hollywood Ending.

Ήταν μια κόντρα που όλες οι χαρακτηριστικές της στιγμές είχαν μέσα αίμα και οι δύο παλαίστριες φροντίζουν να το θυμάσαι αυτό εξαρχής. Είναι ένα ματς με σχεδόν κινηματογραφική αφήγηση, ένας αγώνας που γυρίζει συνεχώς στα πιο σημαντικά σημεία της κόντρας, έχει πάρα πολλή ένταση και πολύ βίαια spots. Από άποψη storytelling είναι από τα καλύτερα που έχω δει. Σπάνια οι μεγάλες κόντρες μπορούν να έχουν τόσο σπουδαία φινάλε και αυτό είναι ένα από τα καλύτερα που έχουμε δει. Και δυστυχώς όσοι επιχειρήσουν να αντιγράψουν την ίδια συνταγή, δύσκολα θα βρουν τη μαγεία που υπάρχει εδώ.

5. John Cena vs AJ Styles – WWE Crown Jewel Perth

Το ήθελε πολύ ο Cena αυτό το ματς, το ήθελε ο Styles, το αποζητούσαμε και εμείς ως κοινό. Μετά λοιπόν και από την απαίτηση του πρώτου, δύο παλαιστές που μας έχουν χαρίσει παρέα μερικά από τα καλύτερα ματς της καριέρας τους συναντήθηκαν στην Αυστραλία και έδωσαν μια πραγματική παράσταση. Δεν υπάρχει ουσιαστικά ιστορία, μιας και οι δύο έχουν το ρόλο του καλού.

Ωστόσο είναι μια τελευταία συνάντηση μεταξύ του poster boy του Sports Entertainment και του καλύτερου παλαιστή στην ιστορία του TNA και του απόλυτου αφεντικού του Bullet Club. Έτσι θέλησε ο Cena να προλογιστεί ο μεγάλος του αντίπαλος. Ίσως κάποιους να τους ξενέρωσε η εκτεταμένη χρήση κινήσεων άλλων παλαιστών, αλλά αυτό το ματς δεν ήταν ένας απλός αγώνας για το ποιος είναι ο καλύτερος.

Είναι κάτι σαν ταινία που χωρίζεται σε σκηνές. Έχεις τους δύο να μας θυμίζουν τα παλιότερα ματς τους και μετά το σκηνικό γυρίζει στην παρουσίαση της καριέρας τους. Μας θυμίζουν παλιούς τους αντιπάλους, αποτίουν ένα φόρο τιμής σε μεγάλες προσωπικότητες του wrestling και ουσιαστικά δημιουργούν ένα love letter στους οπαδούς του σπορ, τόσο στους πιο mainstream όσο και στους πιο hardcore. Αγώνας με τεράστια σημασία.

4. Will Ospreay vs Hangman Page – AEW Double or Nothing

To AEW έκανε εξαιρετικά τουρνουά φέτος (γρήγορο shout out στο φανταστικό C2 που αν γινόταν νωρίτερα μέσα στη χρονιά θα είχε σίγουρα 3-4 θέσεις στο αφιέρωμα) και αυτός ο τελικός του Owen Hart Cup Final είναι μακράν ο καλύτερος του βραχύβιου θεσμού μέχρι τώρα. Το διακύβευμα είναι ένας αγώνας τίτλου στο All In, το μεγαλύτερο event της χρονιάς και αντιμέτωποι έρχονται δύο παλαιστές όπου κανένας δεν έχει ρόλο κακού.

Από τη μία η νεανική ορμή και ο ενθουσιασμός του Ospreay που θέλει να κερδίσει τον μεγάλο τίτλο και από την άλλη πλευρά ο Hangman, ο καλύτερος χαρακτήρας της εταιρίας, το παιδί που υπήρξε χαμογελαστό και μεθυσμένο, που κέρδισε τον μεγάλο τίτλο και τον έχασε, έχασε επίσης τη χαρά του, είχε μια κόντρα με τον Swerve που τον χάραξε για πάντα και αναζητάει τη λύτρωση μέσα από το να ξεπερνάει τα τραύματά του σε κάθε ματς.

Όταν αυτοί οι δύο χαρακτήρες με αυτό το background και κυρίως αυτές τις ικανότητες, έρχονται αντιμέτωποι στο ring, το αποτέλεσμα δεν μπορεί να είναι άλλο εκτός από επικό. Ο Hangman ακολουθεί τον φρενήρη ρυθμό του Άγγλου, το ματς πηγαίνει παντού γύρω από το ring, ενώ ξεχωρίζουν το staredown τους πριν ορμήσουν ο ένας στον άλλον για να επιχειρήσουν finisher, η εξάντληση του Hangman στο Hidden Blade και ο τέλειος συγχρονισμός τους. Τρομερές στιγμές.

3. Iyo Sky vs Rhea Ripley vs Naomi – WWE Evolution

Αυτό το ματς είναι τόσο καλό που είναι κρίμα ότι μελλοντικά όλοι θα το θυμούνται μόνο για την εξαιρετική ανατροπή στο τέλος και όχι για την ποιότητά του. Ε αυτή η λίστα είπε να κάνει λίγο τη διαφορά. Το φετινό Evolution ήταν εξαιρετικό και φυσικά ένας ακόμη λόγος που το WWE πρέπει να δίνει πιο συχνά το spotlight του στις γυναίκες της εταιρίας.

Προφανώς η εισβολή και το cash in της Naomi που δεν περιμέναμε ήταν μια εξαιρετική έκπληξη και επιστέγασμα του πολύ καλού heel turn της. Επίσης ανανέωσε προσωρινά το women’s division του Raw. Όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε πως μέχρι εκείνο το σημείο, η Rhea και η Iyo δίνουν μακράν το καλύτερο ματς γυναικών για όλο το 2025.

Οι δύο φίλες, αν και έχουν διαφορετικό σωματότυπο, βρίσκουν τρομερή χημεία στο ring και το high flying στυλ της μίας με τη δύναμη της άλλης δένουν σε σημείο που όλο αυτό μοιάζει αψεγάδιαστο. Έχει μια τρομερή ροή γενικά και κάνει το ματς να μοιάζει μεγαλύτερο σε διάρκεια λόγω όλων αυτών των spots που βλέπεις να εξελίσσονται μπροστά σου. Ε βάλε και την ανατροπή με τη Naomi και τότε παίρνεις ένα διαμαντάκι. Iyo και Rhea πρέπει να παλέψουν πολλές φορές ακόμα.

2. Hangman Page vs Jon Moxley – AEW All In

Αν στο μυαλό μου υπάρχουν δύο wrestlers της χρονιάς, αυτοί είναι οι Hangman Page και Jon Moxley. Ο λόγος είναι γιατί και οι δύο είχαν ένα τεράστιο redemption arc και όπως στο παρελθόν με τον Cody Rhodes, τα εκτιμώ πάρα πολύ αυτά. Στο event της χρονιάς για μένα, το All In του AEW οι δύο αυτοί παλαιστές συναντήθηκαν και μας πρόσφεραν κάτι σπουδαίο.

Από τη μία ο απόλυτος κακός, ο άνθρωπος που κλείδωσε το μεγάλο πρωτάθλημα της εταιρίας σε μια βαλίτσα και ζήτησε από τους πάντες να ανταποκριθούν στο επίπεδο του. Και από την άλλη ο άνθρωπος που από τότε που έχασε το πρωτάθλημα, πέρασε μια προσωπική Οδύσσεια. Ο άνθρωπος που έχασε τα πάντα και προσπάθησε να τα διεκδικήσει ξανά, φτάνοντας όμως σε όλο και πιο ακραίο σημείο.

Εκείνο το βράδυ ο Hangman μπήκε και διάλεξε τη βία απέναντι σε έναν άνθρωπο που ζει για ματς με αίμα. Όχι μόνο αρνείται να χάσει, αλλά πρέπει να προσπεράσει μια ολόκληρη αντίπαλη φατρία πριν τελικά έρθει η λύτρωση με τη μορφή του Bryan Danielson και του Swerve Strickland, του μεγάλου του αντιπάλου για να τον βοηθήσουν. Η σκηνή που βγάζει τον τίτλο από τη βαλίτσα και το βλέμμα του Swerve είναι η πιο όμορφη της χρονιάς. Και όλο αυτό σε ένα ματς με καρφιά, τραπέζια, γυαλιά και αλυσίδες που αποτύπωσαν πόσες δυσκολίες έπρεπε να περάσει ο ήρωας της ιστορίας μας για να φτάσει εκεί. Σπουδαία ιστορία, ακόμα πιο σπουδαίος αγώνας.

1. Kyle Fletcher vs Will Ospreay – AEW Revolution

Η ιστορία των δύο πρώην φίλων και μελών της United Empire που ξεκίνησε στα τέλη του 2024 θεωρώ πως είναι μια από τις πιο υποτιμημένες σε όλο το wrestling. Μετά τις ματσάρες του σε Full Gear και World’s End η κόντρα των δύο συνεχίστηκε με τη συμμαχία του Ospreay με τον Omega εναντίον της Don Callis Family και ολοκληρώθηκε στο φετινό Revolution σε ένα ματς σε κλουβί.

Τι ακριβώς να πω για αυτόν τον αγώνα; Οι δύο highflyers όχι απλά δεν περιορίστηκαν με το steel cage, αλλά αντίθετα βρήκαν τρόπους να εκμεταλλευτούν το stipulation και να μας προσφέρουν ίσως το καλύτερο ματς που έχουμε δει με αυτό. Υπάρχουν πλάνα από την έναρξη με τους δύο τους να στέκονται στις άκρες του κλουβιού και να κοιτάζονται αποφασισμένοι που προμηνύουν τι θα επακολουθήσει.

Είναι ένα ματς που ισορροπεί ανάμεσα στη βία και την τεχνική και κάποια spots όπως το Spanish Fly από την κορυφή του κελιού θεωρείς ότι μόνο αυτοί οι δύο μπορούν να τα εκτελέσουν, καθώς είναι οι πιο ταλαντούχοι της γενιάς τους. Ίσως πολλοί να μην το τοποθετούν τόσο ψηλά, όμως το τέλος αυτού του ματς με τον Fletcher να φωνάζει στον Ospreay ότι τον μισεί και τον Άγγλο να τον αποτελειώνει δείχνει γιατί ήταν το κορυφαίο της χρονιάς. Γιατί είχε ποιότητα, εξαιρετική εκτέλεση και φανταστική ιστορία. Θα το θυμόμαστε για χρόνια.

Αυτό ήταν και το τελευταίο μέρος του αφιερώματος στους καλύτερους αγώνες πάλης του 2025. Μπορείτε να μου στείλετε τη γνώμη σας και τα σχόλιά σας και ανανεώνουμε το ραντεβού μας για του χρόνου.

The post Ranking: Τα 10 καλύτερα wrestling matches του 2025 appeared first on anthem.gr.

Τι γίνεται ρε ‘σεις; Πότε φτάσαμε να τελειώνει το 2025; Πριν κάτι χρόνια ξεκίνησε αυτή η παράδοση να δημιουργώ αυτό το άρθρο και κάθε χρόνο κάθομαι και ξαναδιαβάζω αυτήν την πρόχειρη, μικρή φωτογραφία του τότε Νικόλα και των όσων ένιωθε. Κάποιες παραδόσεις δεν σπάνε φίλοι μου. Είναι ξανά 3 το βράδυ, έχω αράξει και φέρνω στο κεφάλι μου όσα έγιναν φέτος για να τα καταγράψω.

Η χρονιά της σταθεροποίησης

Ξέρεις, όλα αυτά τα χρόνια όσο γράφω αυτήν την ανασκόπηση είδα πολλά. Χρονιές που ήμουν λυπημένος, χρονιές που ένιωθα να ανακάμπτω, χρονιές που ήμουν αγχωμένος, χρονιές που άλλαζα. Υπήρξαν και κάποιες μεταβατικές, αλλά καμία χρονιά σταθεροποίησης. Αυτό ήταν το 2025. Δεν ήταν μια χρονιά που άλλαξα πολλά, ούτε μια χρονιά που έκανα κάτι συνταρακτικό.

Ήταν ένα έτος που πάτησα σε όλες τις αλλαγές που έκανα και για τις οποίες σας έγραψα στα προηγούμενα κείμενα. Δεν έκανα καινούριες. Έμεινα στην ίδια δουλειά όντας ικανοποιημένος και αρχίζω σιγά σιγά να μαθαίνω περισσότερα πράγματα που θα με βοηθήσουν στο μέλλον. Δεν άλλαξαν ιδιαίτερα οι παρέες μου, οι έξοδοι μου, οι φίλοι μου αν και θα ήθελα να τους βλέπω περισσότερο. Συνέχισα να γυμνάζομαι πολύ εντατικά και του χρόνου θέλω να κάνω ακόμα πιο έντονες και δύσκολες προπονήσεις.

Επίσης συνέχισα να ταξιδεύω όσο περισσότερο μπορώ και αντέχει η τσέπη μου. Το να κάνω ταξίδια στο εξωτερικό ή μικρές αποδράσεις εντός Ελλάδας έχει αρχίσει και μου αρέσει πολύ. Είναι θέμα παρέας, συνήθειας και ρυθμού και πραγματικά πιστεύω ότι τα ταξίδια με έχουν αναζωογονήσει και με παίρνουν μακριά από τη φρενήρη καθημερινότητα που όπως φαίνεται την έχω επιβάλλει ο ίδιος στον εαυτό μου.

Η βασικότερη απόφαση που πήρα ήταν να κατεβάσω λίγο τα γκάζια σε κάποια θέματα. Περιόρισα πολύ το αλκοόλ και μάλιστα απείχα τελείως για μια περίοδο περιγράφοντας την εμπειρία μου εδώ. Το βασικότερο όμως είναι ότι σταμάτησα να επιζητώ την κόντρα. Όντας χρόνια τουιτεράς, το να φτάνεις στο στάδιο του να βριστείς με κάποιον είναι κάτι σύνηθες. Δεν το απέφυγα τελείως, αλλά με όσους πλακώθηκα, ήταν επειδή εκείνοι προκάλεσαν την έκρηξή μου και όχι γιατί υπήρξα εγώ εμπρηστικός.

Έμαθα να αγνοώ τον κάθε ένα που επιζητά να μου πει τη μαλακία του, έμαθα να μη δίνω σημασία σε πικρόχολους πρώην φίλους που ψάχνονται για καυγά, έμαθα να έχω την ηρεμία μου. Μεγαλώνοντας, ωριμάζεις και καταλαβαίνεις τι θέλεις. Και στην παρούσα φάση είμαι πλέον τριάντα και θέλω να δημιουργήσω καινούρια πράγματα και όχι να αναλώνομαι σε διαδικτυακούς τσακωμούς. Fun fact όμως: Λίγο πριν ανεβάσω το άρθρο, τακτοποίησα δυο τρεις φελλούς της ακροδεξιάς. Έτσι για να πάει καλά η νέα χρονιά.

Ο θάνατος και η δημιουργία

Φέτος ήταν μια περίεργη χρονιά, γιατί σημαδεύτηκε από κάποιους απροσδόκητους θανάτους στο ευρύτερο οικογενειακό και φιλικό μου περιβάλλον. Πιστεύω πως στάθηκα επάξια δίπλα στους δικούς μου ανθρώπους, αλλά από την άλλη όσο μεγαλώνω, αρχίζω και έρχομαι περισσότερο σε επαφή με το κόνσεπτ που λέγεται Θάνατος. Ίσως είναι η πρώτη φορά που κάνεις μια συζήτηση μαζί του και βλέπεις πόσο ξαφνικά και επώδυνα μπορεί να έρθει.

Έζησα ανθρώπους που ξέραμε ότι θα φύγουν, είχα ένα ξαφνικό τηλεφώνημα που με σόκαρε, ξεδιπλώθηκαν ιστορίες κάποιων δικών μου οικογενειών που δεν περίμενα με τίποτα να είναι αληθινές. Σε όλο αυτό συνειδητοποιείς πόσο σημαντική είναι η ευχή του να είμαστε εμείς και οι γύρω μας καλά στην υγεία μας. Η υγεία είναι το πιο σημαντικό πράγμα που έχουμε και πολλές φορές είμαστε ένα τηλέφωνο μακριά από το να μάθουμε κάτι αναπάντεχο.

Όταν κάνεις την πρώτη συζήτηση με τον Θάνατο, θυμάσαι και το αντίθετό του. Σε πολλές ταινίες, το αντίθετο του θανάτου είναι η δημιουργία. Αυτό με παρακίνησε φέτος να ασχοληθώ με τη δημιουργία κάποιων νέων projects, να γράψω περισσότερο και να δω λίγο πιο σοβαρά κάποια θέματα με το anthem.gr για τα οποία θα σας μιλήσω παρακάτω. Μέχρι τότε θα έλεγα και σε εσάς να προσέχετε την υγεία σας και να δημιουργείτε νέα πράγματα για εσάς και τους γύρω σας.

Οι ταινίες και τα memes

Φέτος είχα αποφασίσει να δω περισσότερες ταινίες και φίλε πραγματικά το χάρηκα. Σας τα έγραψα αναλυτικά και σε αυτό το Unstable Show, όμως φέτος άρχισα να τεστάρω περισσότερο τα γούστα μου. Άκουσα πιο πολλά σχετικά podcasts, πήγα περισσότερο σινεμά από ποτέ και άρχισα να μελετάω ακόμα περισσότερο μια τέχνη που λατρεύω χρόνια και να επηρεάζομαι από αυτήν.

Από την άλλη, η σελίδα με τα memes που αναφέρω και τις προηγούμενες χρονιές φέτος έκανε μια τρελή έκρηξη. Συγκεκριμένα το καλοκαίρι κάποια ποστ πήραν μπροστά, το φράγμα των χιλίων ακολούθων που με ταλαιπώρησε τρία χρόνια έσπασε και μετά ερχόταν όλο και περισσότερος κόσμος. Θα μου πεις, αυτός δεν ήταν ο στόχος σου γενικά; Να γίνει πιο γνωστή η σελίδα; Και θα σας απαντήσω με κάτι που δεν ξέρει κανένας.

Όχι. Ο στόχος μου με τη σελίδα είναι να γίνει μια αποθήκη από χαζομάρες που έφτιαχνα για το Τουίτερ και να φτάσει περίπου 1000 ακόλουθους. Δεν περίμενα ότι θα έκανα collabs, ότι θα μίλαγα με κόσμο που γουστάρω και ότι όλο αυτό θα διαδιδόταν τόσο γρήγορα. Απλά όλο αυτό είχε πλάκα τον πρώτο μήνα. Πλέον πολύ απλά δε με ενδιαφέρει. Κυριολεκτικά ενδιαφέρει όλους τους γύρω μου εκτός από μένα.

Δεν κοιτάω ιδιαίτερα τα νούμερα, δεν κοιτάω νέους ακολούθους, δεν πολυχαζεύω πλέον για να κάνω σχόλια και να παίρνω engagement. Έχω δυστυχώς αυτήν την κατάρα. Αν φτιάξω κάτι που θα χάσει την επαφή με το core κοινό του ή ξεφύγει των προσδοκιών μου, τότε απλά παύει να με ενδιαφέρει και ψάχνω το επόμενο πράγμα που θα ασχοληθώ. Είμαι πιο ενθουσιασμένος για το πως θα πάει ένα καινούριο project που δεν έχει ανακοινωθεί παρά για το αν θα φτάσω τους 5000 ακόλουθους.

Αυτή είναι η κατάρα του να δημιουργείς κάτι χωρίς ματαιοδοξία, χωρίς να το κυνηγάς, χωρίς να ξεροσταλιάζεις στο κινητό όπως έκανα μέχρι τον Σεπτέμβριο. Ξεκινάει να σε προβληματίζει πως αυτόν τον κόσμο μπορείς να τον μεταφέρεις στο επόμενο σου εγχείρημα, αν θα σε ακολουθήσει ή αν όλο αυτό έχει να κάνει μόνο με το συγκεκριμένο αντικείμενο. Και όταν παίρνεις τις απαντήσεις που δε σου αρέσουν, τότε τα πράγματα περιπλέκονται χειρότερα.

Ξέρω ότι όλοι θέλατε να διαβάσετε κάτι διαφορετικό, όλοι περιμένατε κάτι άλλο από εμένα, αλλά λυπάμαι. Θα συνεχίσω να πηγαίνω τη σελίδα στο αυτόματο για όσο έχω όρεξη και γιατί έχει πλάκα να βλέπω ότι ακόμα και τώρα μου κλέβουν άλλοι την δουλειά μου. Αλλά στην παρούσα φάση, δεν έχω κανένα πλάνο για το μέλλον. Όπως είχε πει και ο Bloody Hawk “Και τότε θα ‘δινα τα πάντα να ζήσω το τώρα, Και τώρα θα ‘δινα τα πάντα να ζήσω το τότε”.

Κεφάλαιο Anthems Radio Show

Ίσως αυτή ήταν η μόνη μεγάλη αλλαγή της φετινής χρονιάς. Το Anthems Radio Show ολοκλήρωσε την συνεργασία του με το Radioalchemy σε ένα συγκινητικό τρίωρο φινάλε. Αν και δεν είχαμε σκοπό να συνεχίσουμε την εκπομπή, εμφανίστηκε η ευκαιρία του Favela Radio και αποφασίσαμε να προσχωρήσουμε στον σταθμό και να κάνουμε την εκπομπή σε ένα άλλο στυλ με περισσότερη προβολή στα social media.

Είμαι πάρα πολύ ικανοποιημένος από τον σταθμό, θεωρώ ότι μας στηρίζει στο 100% και αυτό είναι πολύ σημαντικό όταν τα τελευταία δύο χρόνια είχαμε μηδαμινή υποστήριξη. Όσον αφορά εμάς, πάντα πιστεύω ότι χρειάζονται βελτιώσεις. Θεωρώ ότι πρέπει να συνεχίσουμε με γρήγορο ρυθμό, αλλά με πιο εναλλασσόμενη θεματολογία, να φέρνουμε συνεχώς νέες ιδέες και να δοκιμάζουμε νέα πράγματα.

Νιώθω ότι κάτι μου λείπει ραδιοφωνικά και θα ήθελα να καλύψω αυτό το κενό άμεσα, αλλά για τώρα δεν μπορώ να ανακοινώσω κάτι. Από το καλοκαίρι μου έχει σφηνωθεί μια ιδέα στο μυαλό και θέλω πάρα πολύ να μπει μπροστά το 2026. Αυτά όμως θα τα πούμε εν καιρώ. Όσο για το Anthems ελπίζω να το συνεχίζουμε για όσο αντέχουμε και όσο μπορούμε να το στηρίξουμε, αλλά με σοβαρή δουλειά και επαγγελματικούς στόχους.

Οι στόχοι μου για το anthem.gr

Λοιπόν φέτος έκανα την απόλυτη χρονιά στο σάιτ. Όχι απλά έσπασα τους στόχους, αλλά έκανα και νέα πράγματα που δεν περίμενα να γίνουν. Το Unstable Show αντί για το ένα το μήνα που είχα στόχο, έφτασε τα δεκαπέντε. Δεν έβαλα περισσότερα memes όπως σας υποσχεθεί, γιατί δεν μου ταίριαζε τόσο όταν το δοκίμασα. Όμως έβγαλα μακράν το αγαπημένο μου κείμενο στη στήλη. Το να μιλήσω για τους Έλληνες Χριστιανόπληκτους που κάνουν ό,τι γουστάρουν στη χώρα ήταν δύσκολο για μένα. Μέχρι και σήμερα το θεωρώ το πιο μεστό, καταγγελτικό και επιθετικό της στήλης και ταυτόχρονα με επιχειρήματα που κανένας δεν μπόρεσε να αποδομήσει.

Στο The Sound Vault θα κλείσουμε με έντεκα κείμενα. Ήταν χρονιά δοκιμών. Έκανα ένα άρθρο στα αγγλικά και επίσης ανέλυσα τη δισκογραφία δύο αγαπημένων μου συγκροτημάτων, κάτι που σκοπεύω να κάνω και το 2026. Θα ήθελα να επεκτείνω τη θεματολογία, αλλά κυρίως να μιλήσω για τελείως καινούριες και πιο underground μουσικές.

Στο Ranking που όπως έχω ξαναπεί το αγαπώ πολύ σαν ιδέα θα κλείσουμε επίσης με τον αριθμό ρεκόρ των οχτώ κειμένων. Το Ranking θεωρώ πως ήταν η καλύτερη μου δουλειά φέτος. Αν και δεν ανανέωσα κάποια παλιότερα άρθρα όπως ήθελα, είχαμε και wrestling και ταινίες και μεγάλο αφιέρωμα στον Kubrick και ολόκληρες δισκογραφίες συγκροτημάτων. Πάρα πολλή δουλειά, πολύ υλικό προς κατανάλωση, πολλή κούραση, αλλά αυτό ήταν που αποζητούσα. Η στήλη είναι ακριβώς αυτό που σκεφτόμουν όταν την έφτιαξα.

Πάμε λοιπόν και στη μίνι βόμβα. Δε θα κάνω άλλη τέτοια χρονιά. Το 2026 δε θα παράγω όσο το 2025. Και ο λόγος είναι απλός. Κουράστηκα πάρα πολύ. Όπως είπα, θέλω να κάνω και νέα πράγματα και δε μπορώ πλέον να τηρώ αυστηρά χρονοδιαγράμματα, να ακούω τη μουσική που χρειάζεται για να τελειώσω το αφιέρωμα ή να δω την συγκεκριμένη ταινία για να πάει το αφιέρωμα για τον τάδε μήνα.

Πρόσφατα είχα μια συζήτηση με ένα παλικάρι σε ένα μπαρ και όταν του είπα τι κάνω και είδε τα αφιερώματα του Sound Vault με ρώτησε αν πληρώνομαι. Δεν πληρώνομαι. Τα κάνω για μένα. Όμως το 2026 μπορώ να μετουσιώσω όλα αυτά στο να κάνω και κάτι καινούριο. Π.χ. αντί απλώς να μιλάω για ένα συγκρότημα, μπορώ να το γνωρίσω και να κάνουμε μαζί μια συνέντευξη. Για να το υπηρετήσω όμως όλο αυτό κάποια πράγματα πρέπει να πάνε πιο πίσω.

Ίσως στο τέλος της ημέρας όλο αυτό να μην ισχύει και η επικαιρότητα να μου δίνει πάντα υλικό. Όμως θέλω να κάνω ένα βήμα πίσω και να σταματήσω να καταναλώνω τόση μουσική και τόσες ταινίες μόνο και μόνο για να μπουν σε αφιερώματα. Θέλω να εξερευνήσω άλλα πράγματα. Για του χρόνου λοιπόν θα θέσουμε χαμηλούς στόχους. Οχτώ Unstable Show, έξι Sound Vault και τέσσερα Ranking. Και ίσως να τον υπερβώ κατά πολύ.

Όσον αφορά τα podcasts και τις playlists, είμαι σε φάση που δεν τα έχω σκεφτεί πολύ. Θα εξαρτηθεί από τις επερχόμενες ανακοινώσεις που θα κάνουμε και τις νέες δουλειές που έχω κλείσει. Ελπίζω πάντα να συνεχίσουμε το Past Forward παρέα με τον Αγαμέμνονα Μητροβγένη όσο πιο σταθερά γίνεται και να ανέβουν επιτέλους τα καταραμένα παλιά Unstable Show.

Και τελικά;

Το 2025 ήταν μια χρονιά που νιώθω πως χωρίς να επιχειρήσω σπουδαίες αλλαγές, τελικά άλλαξα προς το καλύτερο. Είμαι πολύ χαρούμενος με τους ανθρώπους μου, είμαι καλά επαγγελματικά και αναζωογονημένος σωματικά και πνευματικά παρά την κούραση σε όλα τα επίπεδα. Λίγη παραπάνω αγάπη σε όλους εκείνους που ήταν εκεί να με ηρεμήσουν, να με βοηθήσουν, να με στηρίξουν και που ξέρουν ότι τα αντίστοιχα θα λάβουν και από εμένα. Ξέρετε ποιοι είστε και ξέρετε πως θα είμαι πάντα εκεί για εσάς.

Έμαθα να εκτιμώ την παρουσία και τον χρόνο των ατόμων γύρω μου και έμαθα ότι είναι πολύ πιο σπουδαίο το να δημιουργείς από το να τσακώνεσαι και να κάνεις doom scrolling. Ξέρω πως ίσως ακούγεται αντιφατικό όλο αυτό περί δημιουργίας με το γεγονός ότι πιο πάνω σας λέω ότι θα μειώσω την παραγωγή μου. Ωστόσο είμαι εδώ και νιώθω πολύ έτοιμος να περάσω στο επόμενο επίπεδο και να δοκιμάσω πράγματα που δεν έχω ξανακάνει. Δε μου αρέσει να μένω σε πεπατημένες συνταγές, αλλά να αναρωτιέμαι αν μια χαζή σκέψη ή ένα όνειρο μπορεί να πραγματοποιηθεί. Ε πλέον θα το βάλω μπροστά. Ελπίζω σε 365 ημέρες που θα τα ξαναπούμε να είμαι εξίσου ενεργός, εξίσου διψασμένος και κυρίως εξίσου χαρούμενος.

The post The Unstable Show: Συνοψίζοντας τη χρονιά… appeared first on anthem.gr.