Μουσική Ανταρσία
Μουσική Ανταρσία #57: Η Γενιά της Κλάψας

Η στήλη ξαναβρίσκει τον παλιό της χαρακτήρα, η Βίσση παίρνει το ΟΑΚΑ μέσα από τα χέρια των Metallica και ο ΛΕΞ τολμάει να βγάλει δίσκο χωρίς να ρωτήσει πρώτα τα σχόλια.
Λένε πως ο δράστης γυρίζει πάντα στον τόπο του εγκλήματος. Εδώ είμαστε λοιπόν. Η στήλη επιστρέφει, και μαζί της επιστρέφει και το κράξιμο από τα παλιά, όπως τη βάφτισα τότε που ήμουν πιο νέος, πιο αδύνατος και με περισσότερα μαλλιά.
Όσο για τις απειλές για μήνυση που μαζεύει κατά καιρούς αυτή η γωνιά του ίντερνετ: δεν με νοιάζουν πλέον. Τις έχω κάνει κορνίζα. Όποιος θέλει να στείλει εξώδικο, να το στείλει συστημένο και με καλή γραμματοσειρά, γιατί θα το διαβάσω στον αέρα.
Και μιας και είπα αέρα: για όσους με έχασαν, κάθε Τετάρτη 7 με 9 είμαι στο Favela Radio, παρέα με τον Νικόλα και τον Αγαμέμνονα, με το Anthems Radio Show. Η ενδέκατη ραδιοφωνική μας σεζόν είναι γεγονός. Δύο ώρες μουσική, ιστορίες και ό,τι δεν χωράει σε κείμενο.
Υπάρχουν επίσης στο YouTube και κάποια πιο πνευματικά βίντεο, για όσους ενδιαφέρονται. Ναι, ο ίδιος άνθρωπος είναι. Όχι, δεν βλέπω καμία αντίφαση. Κι οι Προφήτες, αν το καλοσκεφτείς, δεν φημίζονταν για τη διπλωματία τους.
Πάμε τώρα στα σοβαρά.
Τη μεγαλύτερη συναυλία της χρονιάς στο ΟΑΚΑ όλοι ξέραμε ποιος θα την έκανε. Οι Metallica. Δεκαέξι χρόνια αναμονή, sold out σε δύο ώρες, σαραντάρηδες που ξέθαψαν από το πατάρι μπλουζάκια του ’96 τα οποία πλέον τους έρχονται crop top. Ογδόντα πέντε χιλιάδες κόσμος τον Μάιο. Θρίαμβος. Τέλος. Κλείδωσε. Και τι συναυλιάρα ήταν αυτή!
Και μετά ήρθε ο Σεπτέμβρης και η Άννα Βίσση έβαλε μέσα 95.000. Δέκα χιλιάδες παραπάνω. Μόνο η διαφορά γεμίζει ένα κλειστό.

Ο χατζημεταλάς που τον Μάιο έγραφε «η Αθήνα είναι metal πόλη» ακόμα ψάχνει την αριθμομηχανή. Αδερφέ, λυπάμαι. Λυπάμαι ειλικρινά. Αλλά η Αθήνα είναι μπουζουκόπολη κι εμείς απλώς νοικιάζουμε.
Οι Metallica έπαιξαν Ζορμπά και Τρύπες για να μας καλοπιάσουν. Και ήταν φασάρα, δε λέω. Η Άννα δεν χρειάστηκε να παίξει Master of Puppets για να καλοπιάσει κανέναν. Σκέψου το λίγο αυτό και μετά πάρε με τηλέφωνο.
Και το πιο ενοχλητικό απ’ όλα; Κανείς από τους 95.000 δεν γύρισε σπίτι να γράψει σεντόνι ότι «η Βίσση του ’85 ήταν πιο αυθεντική». Πήγαν, τραγούδησαν, πέρασαν καλά, κοιμήθηκαν. Εμείς αυτό δεν το έχουμε. Εμείς έχουμε κάτι άλλο.
Εμείς έχουμε τη γενιά της κλάψας.

Παρασκευή και 13 ο ΛΕΞ έβγαλε το «MPASTARD0S». Δέκα κομμάτια, καμία συμμετοχή, ο Dof στην παραγωγή και ένας ήχος που τραβάει λίγο παραπάνω προς τη μελωδία. Λίγο. Δεν έβγαλε δίσκο με κάλαντα, δεν έπαιξε μπουζούκι στο πρωινάδικο.
Δεν είχε προλάβει να τελειώσει το δεύτερο κομμάτι και το ίντερνετ είχε ήδη βγάλει πόρισμα. Χάθηκε το παλιό στιλ. Μαλάκωσε. Πούλησε. «Εμείς θέλαμε ωμό χιπ χοπ».
Εσείς θέλατε. ΕΣΕΙΣ. Λες και ο άνθρωπος δουλεύει ντελίβερι και του παραγγείλατε ένα πίτα γύρο απ’ όλα, με έξτρα πίκρα και χωρίς ρεφρέν.
Ρε παιδιά, ο τύπος γεμίζει στάδια. Δεν γίνεται να γράφει μια ζωή τα ίδια είκοσι μέτρα μόνο και μόνο για να νιώθετε εσείς ότι δεν μεγαλώσατε.
Το έργο, βέβαια, το έχουμε ξαναδεί. Τα ίδια ακριβώς έλεγαν και για τον Bloody Hawk όταν ο ήχος του έγινε λίγο πιο εμπορικός. «Πάει, τον χάσαμε». Μνημόσυνα στα σχόλια, με κόλλυβα και με όλα. Ο άνθρωπος απλώς έβαλε ένα ρεφρέν που μπορείς να τραγουδήσεις στο αμάξι. Εσχάτη προδοσία.

Κι αν νομίζετε ότι η κλάψα είναι προνόμιο των χιπχοπάδων, ελάτε να σας θυμίσω τους δικούς μας. Τους μεταλάδες. Τους ιδρυτές του αθλήματος.
Οι Anathema ξεκίνησαν από το doom/death και κάποια στιγμή αποφάσισαν ότι θέλουν να γράψουν και κάτι πέρα από κηδείες. Έβγαλαν «Alternative 4». Έβγαλαν «Judgement». Χρόνια αργότερα, «Weather Systems». Αριστουργήματα. Το ένα πίσω από το άλλο.
Και τι άκουγαν από τους true; Πού πήγαν τα βραχνά. Ξεπουλήθηκαν. Δεν είναι πια metal. Οι ίδιοι άνθρωποι σήμερα ποστάρουν «One Last Goodbye» κάθε φορά που τους αφήνει η κοπέλα τους. Τι ειρωνεία…
Ο καλλιτέχνης δεν είναι το ψυγείο σου, να το ανοίγεις κάθε βράδυ και να βρίσκεις το ίδιο τάπερ. Αν θες το παλιό, το παλιό υπάρχει. Κανείς δεν μπήκε σπίτι σου να σου σβήσει τους δίσκους. Βάλε το παλιό, άσε τον άλλον να πάει παρακάτω και κλάψε λίγο πιο σιγά, γιατί προσπαθούμε να ακούσουμε.
Προσοχή: Δεν λέω ότι το «MPASTARD0S» είναι αριστούργημα. Υπάρχουν μερικά τραγούδια στο δίσκο, που τα σκιπάρω αμέσως. Αλλά μία εβδομάδα έχει που βγήκε και δεν είμαι TikTok να έχω άποψη από το πρώτο ρεφρέν. Λέω κάτι πολύ πιο απλό: «άλλαξε» δεν σημαίνει «χάλασε». Κι αν σε δέκα χρόνια το λέτε κλασικό, να θυμάστε τι μας λέγατε.
Εις το επανιδείν!
Υ.Γ. Άννα, αν διαβάζεις, του χρόνου παίξε ένα Enter Sandman να τελειώνουμε.
Πονάτε Εντεχνάδες; (: