12 Φεβρουαρίου 2024.
Η χρονιά για τον ποδοσφαιρικό Ολυμπιακό μοιάζει χαμένη. Ένα χρόνο πριν έχει γίνει μια εσωτερική ανακατάταξη, το καλοκαίρι ξεκινάει με καινούριο τεχνικό διευθυντή και προπονητή, στην πορεία έρχονται άλλοι στη θέση τους και τελικά φεύγουν κι αυτοί. Μεσούσης της σεζόν όλα έμοιαζαν μάταια και απλώς περιμένουμε το καλοκαίρι τους επόμενους που θα αναλάβουν.
Κάπου εκεί ακούγεται το όνομα του Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ. Ο Βάσκος έχει αποχωρήσει από τη Σεβίλλη μετά από ένα κακό ξεκίνημα στη σεζόν έχοντας αφήσει τα διαπιστευτήριά του με την κατάκτηση του Europa League και το εξαιρετικό ποδόσφαιρο στον τελικό του Σούπερ Καπ κόντρα στην Μάντσεστερ Σίτι. Ένα ματς μάλιστα που λαμβάνει χώρα στο γήπεδο που έμελε να είναι το επόμενο σπίτι του. Αυτό που αγαπήθηκε όσο κανένας.
Θυμάμαι τότε σε ένα τσατ που μας ζήτησε ένας σύγγαυρος τη γνώμη μας για τον Μεντιλίμπαρ και όλοι ήμασταν αφοριστικοί. Μεγάλος σε ηλικία, παλιακός, ποδόσφαιρο που δεν ταιριάζει στον Ολυμπιακό. Τόσα ξέραμε, τόσα λέγαμε.
Τρεις και κάτι μήνες μετά έκλαιγα με λυγμούς στο πάτωμα του σπιτιού μου. Ο Ολυμπιακός είχε κατακτήσει το Conference League με τον Μέντι στο τιμόνι. Την πλήρη ιστορία την έγραψα εδώ.
9 Σεπτεμβρίου 2026.
Ο Μεντιλίμπαρ φεύγει από τον πάγκο του Ολυμπιακού και νιώθω καταρρακωμένος. Δεν είμαι εδώ για να μιλήσω για τις τεράστιες ευθύνες της διοίκησης για όσα ζούμε τον τελευταίο χρόνο. Ούτε για τη στάση πολλών που του πριόνιζαν την καρέκλα που σήμερα κάνουν δακρύβρεχτα ποστ της πλάκας. Σήμερα θέλω να μιλήσω μόνο για τον Βάσκο.
Ένα κεφάλαιο για την ομάδα
Έχω μια τάση να δένομαι με προπονητές του Ολυμπιακού, αλλά όχι μόνο βάσει προσφοράς. Πρωταθλήματα πολλοί πήραν, αλλά ποιος πραγματικά με συγκίνησε, ποιος νιώθω ότι με μεγάλωσε, ποιος νιώθω ότι αντιπροσωπεύει τον σύλλογό μου. Αυτά τα χρόνια με τον Μεντιλίμπαρ είχαμε μια τεράστια τύχη. Να ζήσουμε τη χαρά να έχουμε εκείνον στο τιμόνι της ποδοσφαιρικής ομάδας και τον Γιώργο Μπαρτζώκα προπονητή του μπασκετικού τμήματος.
Πρέπει να χαιρόμαστε όταν μπροστάρηδες της ομάδας μας είναι αυτοί οι άνθρωποι. Τόσο ικανοί να μας οδηγήσουν σε κορυφές, αλλά ταυτόχρονα να μας κάνουν περήφανους με την απόδοση των παικτών στο γήπεδο. Επιστέγασμα οι κοινές τους φωτογραφίες, η βράβευση του Μέντι από τον Μπαρτζώκα, οι δηλώσεις για το πόσο σέβονται ο ένας τον άλλον ή ο Μπαρτζώκας να αγνοεί τον Τζόκοβιτς και τον Γιάννη Αντετοκούμπο σε ερώτηση για τους καλεσμένους στο ΣΕΦ και να επικεντρώνεται στο να μιλήσει για τον Βάσκο.
Είναι απερίγραπτα νιώθει ο οπαδός του Ολυμπιακού για ανθρώπους που τον έβγαλαν στον δρόμο, που τον έκαναν να δακρύσει, που τον έπεισαν ότι το αδύνατο είναι τελικά δυνατό. Σε πόσες στιγμές στην πορεία του Conference πιστέψαμε ότι όλα τελείωσαν. Στο 1-4 με Μακάμπι, στα πέναλτι στη Φενέρ, στο 2-2 της Άστον Βίλα. Όλες τις φορές είδαμε το παρελθόν να μας χτυπάει την πόρτα. Τελικά αυτό που κάποιοι βιάστηκαν να ειρωνευτούν ως “Αύρα Μεντιλίμπαρ” υπήρχε και οδήγησε τον Ολυμπιακό σε μια κατάκτηση που μοιάζει αδιανόητη για τα ελληνικά δεδομένα.
Η φιλοσοφία
Ο Μεντιλίμπαρ όμως δεν είναι μόνο το Conference. Δεν είναι καν το περσινό νταμπλ με πολύ ωραία μπάλα και εμπιστοσύνη στη χρυσή φουρνιά του Ολυμπιακού. Είναι η γενικότερη φιλοσοφία του. Δεν προκάλεσε, ήταν μετρημένος στις δηλώσεις του, έδειχνε απεριόριστο σεβασμό στους αντίπαλους προπονητές. Ένας κύριος. Διαβάζω ποστ από Παναθηναϊκούς και σοκάρομαι με την εκτίμηση που του δείχνουν. Δεν τον λοιδωρούν, αλλά αναγνωρίζουν την προσφορά του στον σύλλογο και ας είναι αντίπαλος. Δεν τον μειώνουν, γιατί γνωρίζουν πόσο ανέβασε το επίπεδο.
Ίσως γι’ αυτό με τσαντίζει λίγο παραπάνω το πως χειρίστηκε ο Ολυμπιακός και το τριγύρω μιντιακό σύστημα την απομάκρυνσή του. Δε γίνεται να αναγνωρίζει την προσφορά του η πλειονότητα των αντιπάλων σου και εσύ να του φέρεσαι κατ’ αυτόν τον τρόπο. Ο Μεντιλίμπαρ είναι μεγάλο κεφάλαιο για την ομάδα.
Δε φοβόμαστε κανέναν
Το βασικότερο πάντως που θέλω να πω είναι το πόσο άλλαξε την ομάδα ο Βάσκος. Αυτά που κατάφερε στα ευρωπαϊκά ματς είναι αδιανόητα. Μας έμαθε να μη φοβόμαστε κανέναν αντίπαλο, να μην έχουμε καμία ήττα σίγουρη, πως ακόμα και να χάσουμε, δε θα πέσουμε αμαχητί. Και τελικά έκανε και πορείες και τεράστιες νίκες τόσο στη League Phase του Europa League όσο και του Champions League.
Την πρώτη χρονιά τριάρα στη Μπράγκα, διπλά σε Μάλμε και Πόρτο και τελικά τερματίζουμε έβδομοι. Αν δεν πέφταμε στη μοκέτα της Μπόντο Γκλιμτ και δεν είχαμε τραυματισμούς, πιστεύω θα φτάναμε πιο μακριά. Την επόμενη χρονιά παρά τη δύσκολη κλήρωση και την κακή αρχή, χρειάστηκε ένα τρομερό 3/3 τις τελευταίες αγωνιστικές για την εκ νέου πρόκριση.
Δε θυμάμαι ποτέ ξανά να έχω τέτοια αυτοπεποίθηση σε ευρωπαϊκούς αγώνες. Ο Μεντιλίμπαρ έφερε ακριβώς αυτό στον Ολυμπιακό. Θα κοίταζε τον αντίπαλο κατά πρόσωπο, δε θα κλεινόταν πίσω να κλέψει ματς, δε θα φοβόταν τα μεγαθήρια. Όσοι έχουμε ζήσει παλιότερες εποχές, αυτό δεν ήταν δεδομένο, όχι μόνο για εμάς, αλλά για τις ελληνικές ομάδες γενικότερα. Κι αυτό το πιστώνεται ο Βάσκος και το ρόστερ του.
Ένα μεγάλο ευχαριστώ
Δε θέλω να τραβήξει περισσότερο το κείμενο. Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ σε ευχαριστώ. Σε ευχαριστώ που ήρθες και παρ’ ότι δε σε πίστεψα και τελικά μας πρόσφερες τη μεγαλύτερη βραδιά της ζωής μας. Σε ευχαριστώ που άλλαξες φιλοσοφία στην ομάδα. Σε ευχαριστώ που μας έμαθες να μη φοβόμαστε, να μην περιμένουμε μια εύκολη ήττα και να πανηγυρίζουμε κάθε μεγάλη νίκη.
Σε ευχαριστώ που είσαι ένας τόσο ταπεινός άνθρωπος που όταν άκουγε το όνομά του στο ΣΕΦ ή στο Καραϊσκάκης αισθανόταν αμήχανα και χαμογελούσε. Μπορεί εσύ να μην κατάλαβες πόση χαρά μας πρόσφερες, πόσο σε αγαπήσαμε, το πως πάντα θα σε θεωρούμε έναν δικό μας άνθρωπο. Το μόνο σίγουρο είναι πως όσα έκανες δε θα τα ξεχάσουμε ποτέ. Είχα πει σε φίλους ότι αν ποτέ σε πετύχαινα από κοντά, επειδή δε μιλάς αγγλικά, θα σου έλεγα απλώς ένα ευχαριστώ και θα ήθελα να σε κάνω μια μεγάλη αγκαλιά. Κανένας άλλος δεν άξιζε να είναι στον πάγκο στα 100 χρόνια της ομάδας μας.
Ήρθες όταν είχαμε χάσει την ελπίδα και μας την έδωσες πίσω. Ήρθες και μας θύμισες τις μεγάλες βραδιές, το πάθος, την αγάπη για την ομάδα. Φεύγεις σαν ένας δικός μας άνθρωπος, ένας προπονητής που θα είναι για πάντα στην καρδιά μας. Θα ήθελα πολύ να μείνεις κι άλλον καιρό. Δεν ήταν δυνατόν όμως. Έχω μάθει να εκτιμάω κάτι όταν έρχεται και για όσο κρατήσει.
Σε ευχαριστώ πολύ Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ.
