Επιστροφή στα δρώμενα μετά από μήνες, μπαίνοντας αυτή τη φορά στα λημέρια του metalcore με το κομμάτι “The Distant Blue” από τους Βρετανούς Architects. Παρμένο από το άλμπουμ “Lost Forever // Lost Together”, το βασικό concept του τραγουδιού είναι ότι παρακολουθούμε την Γη από απόσταση, χρόνια αφού αυτή κατέστη μη κατοικήσιμη.

“That distant blue, that’s me and you

It was from there that we all grew

Framed in space, our first home

All those beating hearts that were made of stone

We were disaster built from flesh and bone”

Το κομμάτι μετά από ένα μικρό χαλαρό intro, ξεκινάει με τους πέντε πρώτους στίχους, οι οποίοι είναι και το ρεφραίν του κομματιού. Το «μακρινό μπλε» είναι η Γη, εκεί που μεγαλώσαμε, το πρώτο μας σπίτι. Αν δώσουμε έμφαση στο “We were disaster…” καταλαβαίνουμε πως ο «αφηγητής» προσδίδει την αιτία που πλέον δεν μπορούμε να κατοικήσουμε την Γη, στην ίδια την ανθρώπινη φυλή.

“Their bodies made a mountain, a ladder to the stars

When they reached up to the sun, it only left them with scars

All the saints and the sinners will reap what they sow

So they stood back and watched their bitterness grow”

Συνεχίζοντας, όσο πλέον γινόταν εμφανές ότι δεν μπορούσαμε να συνεχίζαμε να ζούμε στη Γη, με τον αριθμό των θυμάτων να ανεβαίνει, αναγκαστήκαμε να φύγουμε από την Γη προς «τα αστέρια». Οι ουλές (scars) πιθανότατα συμβολίζουν το παρελθόν, την ιστορία μας όπως κάθε ουλή κρύβει πίσω της την ιστορία για το πως αποκτήθηκε. Πήραμε αυτό που αξίζαμε (reap what they sow) ενώ καθόμασταν αδρανείς βλέποντας το «σπίτι μας» να χάνεται σιγά σιγά. Εδώ γίνεται αναφορά στην πραγματικότητα που ζούμε κάθε μέρα. Όλοι μας ξέρουμε το πόσο εύθραυστος είναι ο πλανήτης μας και πόσο κακή είναι η ανθρώπινη επιρροή για την ζωή του, παρόλα αυτά δεν κάνουμε τίποτα για να το αλλάξουμε, για να καταφέρουμε να διασώσουμε τον πλανήτη μας. Αφάνιση ειδών ζώων, δασών, εκπομπή απεριόριστων ρίπων είναι κάποια παραδείγματα των καθημερινών προβλημάτων που αντιμετωπίζει η Γη και λίγοι από εμάς προσπαθούν να αποτρέψουν.

“They couldn’t tell the cure from disease

They no longer knew their want from their need

They fucked the future, forgot the past

Nothing built was built to last”

Το να μην μπορείς να ξεχωρίσεις την αρρώστια από την θεραπεία και τις ανάγκες από τα θέλω σου, είναι σημαδί του πόσο προχωρημένη είναι η κατάσταση στην οποία έχουμε επιφέρει την πλανήτη. Καταστρέψαμε το μέλλον μας, ξεχνώντας το παρελθόν μας. Δεν μάθαμε από τα λάθη και την ιστορία μας. Τίποτα που χτίσαμε δεν θα μπορούσε να έχει διάρκεια. Σιγά σιγά θα πληρώναμε τις επιλογές μας.

“A common ground, now we see

That connected us like the land and the sea”

Ο δεσμός της θάλασσας με την στεριά είναι αδιάσπαστος. Δεν μπορείς να βρεις θάλασσα που να μην συνδέεται με στεριά. Έτσι και ενωθήκαμε οι άνθρωποι προκειμένου να διασώσουμε το είδος μας. Ο κοινός μας στόχος (common). Είναι γνωστό εξάλλου και μέσα από την ιστορία το πως οι άνθρωποι παραμερίζουν τις διαφορές τους και ενώνονται για την αντιμετώπιση μιας μεγάλης καταστροφής.

“Caught in a web, don’t struggle free

This is all we’ve got, so just let it be

If we save ourselves, we’ll feel so small

We’ll ask ourselves why we cared at all”

Ο ιστός είναι το πρόβλημα στο οποίο έχει «πιαστεί» η ανθρωπότητα. Αν καταφέρουμε και σωθούμε από «τον ιστό» θα αισθανόμαστε μικροί, γιατί θα συνεχίσουμε να πιανόμαστε σε ιστούς, να δημιουργούμε προβλήματα στους εαυτούς μας τα οποία θα απειλήσουν την ίδια μας την ύπαρξη. Γι’αυτό απλά το αφήνουμε να γίνει. Αφήνουμε την καταστροφή να μας αφανήσει. Γιατί στο τέλος η μοίρα μας είναι η ίδια, όσο και να την παλεύουμε.

Για άλλη μια φορά να πω πως η ερμηνεία των στίχων είναι καθαρά δικιά μου. Στα σχόλια (είτε στο site, είτε στα μέσα δικτύωσης) μπορείτε να γράψετε ποια είναι η δικιά σας εκδοχή-ερμηνεία.

The post Lyrical Anatomy #4: Architects – The Distant Blue appeared first on anthem.gr.

Δεν μπορώ να φανταστώ καταλληλότερη μπάντα για την παρούσα στήλη. Οι Insomnium πέρα του ότι είναι από τις αγαπημένες μου μπάντες μουσικά, είναι και από αυτές που στιχουργικά ταυτίζομαι σε πολλά από τα τραγούδια τους. Για την «ανατομία» αυτής της βδομάδας διάλεξα το πρώτο τραγούδι τους που άκουσα, το “Weather The Storm”. Μουσική και στίχοι είναι γραμμένοι από τον Ville Friman ενώ κάνει guest φωνητικά ο Mikael Stanne (Dark Tranquillity).

“Cast down into the darkness
To stumble towards unknown
Only emptiness to hold on to
Only shadows to seek support from”

Με τους πρώτους στίχους του τραγουδιού ο Friman τονίζει σε πόσο άσχημη κατάσταση (darkness) μπορεί να βρεθεί ένας άνθρωπος και η κατάσταση αυτή επιδεινώνεται όταν δεν υπάρχει κάποιος στον οποίο μπορούμε να στηριχτούμε. Δεν ξέρουμε τι πρέπει να κάνουμε ώστε να «αποδράσουμε» (unknown) και αυτό μας αφήνει ένα κενό, πολλές φορές μη διαχειρίσιμο.

“So arm your heart with self-worth
Yet prepare for sorrow and pain
Don’t let the fear eat you from inside
Wear your weaknesses with pride”

Ο Friman θεωρεί πως σε τέτοιες καταστάσεις πρέπει να έχουμε αυτοεκτίμηση, βασικό στοιχείο που χρειαζόμαστε ώστε να καταφέρουμε κάτι, παρόλα αυτά να προετοιμαζόμαστε για το χειρότερο. Ο φόβος μπορεί να μας καταστρέψει ενώ πρέπει να ενστερνιζόμαστε τις αδυναμίες μας.

“And even if you crush my body
And drain it ’til the last drop
You can never touch my spirit
You can never touch my soul
No matter how bleak or how hopeless
No matter how hard or how far
You can never break my conation
Tear the will apart from desire”

Και φτάσαμε στο ρεφραίν. Βασικό θέμα: Μην τα παρατάς. Όσο δυσμενής και να γίνει μια κατάσταση, όσο απελπισμένοι και αν είμαστε δεν τα παρατάμε. Ακόμη και σε καταστάσεις έντονου σωματικού πόνου (crush my body), δεν «πληγώνεται» το πνεύμα και η ψυχή μας όσο έχουμε δυνατή θέληση.

“Thrown down into the flames 
Enfolded by ash and ember
Quenched in scorching fire
Hardened in undying flare” 

Για να κατανοήσουμε τι θέλουν να πουν οι συγκεκριμένοι στίχου πρέπει να καταλάβουμε πρώτα τι θέλει να πει ο ποιητής με την ένοια της φωτιάς (flames, ember, fire, flare). Η φωτιά είναι βασικό στοιχείο που από την ανακάλυψη της έπαιξε αδιαμφησβίτητο ρόλο στην εξέλιξη και την επιβίωση των ανθρώπων. Μέσα από την φωτιά οι άνθρωποι έφτασαν στο σημείο να φτιάξουν εργαλεία και όπλα. Χρησιμοποιήθηκε για την κατασκευή σπαθιών σε αργότερες εποχές. Λόγω της φωτιάς σκλήρυνε το μέταλο ώστε να μετασχηματοποιηθεί σε σπαθί. Παρομοίως, ο άνθρωπος γίνεται πιο δυνατός (hardened) από την αλληλεπίδραση του με την φωτιά.

“Through demise and disaster 
Past the flames of the end 
Rise above ever stronger
Disown the past for the present”

Εφόσον καταφέρουμε να περάσουμε τις κακουχίες (demise, disaster) βγαίνουμε πιο δυνατοί. Παρόλα αυτά, το παρελθόν πρέπει να μένει παρελθόν και να μην επηρεάζει το παρόν.

“Don’t be guided by fear or failure 
It’s now or never Just give it all in”

Τίποτα το βαθυστόχαστο στους δύο τελευταίους στίχους. Δύο motivational (παρακινητήριες) γραμμές, οι οποίες δηλώνουν ξεκάθαρα το μήνυμα που θέλει να περάσει στους ακροατές ο Friman. Ο φόβος και η αποτυχία δεν πρέπει να είναι καθοδηγητήριες αρχές. Πάντα να τα δίνουμε όλα.

Έτσι τελειώνει και το 3^ο μέρος της στήλης. Λόγω χρόνου και υποχρεώσεων αδυνατώ να την βγάζω εβδομαδιαία, παρόλα αυτά κάνω όποτε καταφέρνω θα δημοσιεύω.

The post Lyrical Anatomy #3: Insomnium – Weather The Storm appeared first on anthem.gr.

Προσοχή: Η ανάλυση που κάνω στους στίχους στην παρούσα στήλη είναι καθαρά δικιά μου ερμηνεία και πως καταλαβαίνω εγώ τους στίχους των τραγουδιών. Όταν δίνω εξήγηση που έχει δώσει και ο ίδιος ο καλλιτέχνης θα αναφέρεται αναλόγως.

Αν έπρεπε να χαρακτηρίσω με πολύ συντομία το στιχουργικό θέμα του “King Nothing” θα έλεγα την φράση «πρόσεχε τι εύχεσαι». Σαν concept έχει αναφερθεί σε αρκετά κομμάτια διαφόρων καλλιτεχνών, μπορώ να πω όμως ότι ο τρόπος που το παρουσιάζουν οι Metallica είναι αξιόλογος σε σχέση με άλλα τραγούδια με παρεμφερές θέμα.

“Wish I may, wish I might
Have this I wish tonight
Are you satisfied?”

«Εύχομαι, εύχομαι, εύχομαι». Το θέμα με μια ευχή είναι ότι την κάνει κάποιος που δεν θέλει να προσπαθήσει για να πετύχει αυτό που εύχεται, αλλά να του έρθει ουρανοκατέβατο και αυτό είναι που θέλουν να τονίσουν οι Metallica με τις δύο πρώτες γραμμές του τραγουδιού. Είναι ικανοποιητικό όμως να γίνονται έτσι πράγματα που θέλουμε;

“Dig for gold, dig for fame
You dig to make your name
Are you pacified?”

Στους στίχους αυτούς οι Metallica πιθανότατα κάνουν μια αναφορά στο χρηματικό κομμάτι των «θέλω» ενός ανθρώπου. Φήμη, δόξα, λεφτά είναι τρία βασικά πράγματα τα οποία κυνηγάνε οι άνθρωποι εδώ και πολλούς αιώνες, δίνοντας πολλά και χάνοντας ακόμα περισσότερα. Η απληστία έχει οδηγήσει πολλούς ανθρώπους στην ιστορία σε πράξεις που μετέπειτα αμαύρωσαν το όνομα τους. Εδώ να πω πως το «King» στο όνομα του τραγουδιού δεν είναι καθόλου τυχαίο. Πολλά είναι τα ιστορικά παραδείγματα βασιλιάδων που απέκτησαν φήμη, χρήματα, δύναμη και απέτυχαν να πραγματοποιήσουν το έργο το οποίο υποτίθεται ότι επιτελούσαν. Να κυβερνήσουν. Θα μπορούσε να έχει αντίκτυπο και στην σήμερον ημέρα όπου «βασιλιάδες» είναι οι πολιτικοί αρχηγοί των χωρών.

“All the wants you waste
All the things you’ve chased”

Στο pre-chorus κομμάτι του τραγουδιού ακούγονται οι δύο αυτές γραμμές. Μια επισήμανση τον θυσιών που κάνει ο άνθρωπος για να αποκτήσει τα πράγματα που κυνηγάει, αλλά συνήθως δεν χρειάζεται.

“Then it all crashes down
And you break your crown
And you point your finger
But there’s no one around
Just want one thing
Just to play the king
But the castle’s crumbled
And you’re left with just a name
Where’s your crown,
King Nothing?
Where’s your crown?”

Και μπαίνουμε στο ρεφρέν, το οποίο είναι και από τα αγαπημένα μου. Υποθετικά ο «πρωταγωνιστής» του τραγουδιού πετυχαίνει στην απόκτηση των πραγμάτων που θέλει –μα δεν χρειάζεται όπως είπα προηγουμένως-. Και μετά όλα καταρρέουν. Ο «βασιλιάς» χάνει το στέμμα του. Τι είναι αυτό που καταρρέει; Η ζωή του. Από τα πιο κλασικά παραδείγματα είναι άνθρωποι που πλούτισαν –απότομα ή όχι- μα δεν είναι ευτυχισμένοι. Κατάφεραν να φτιάξουν ένα όνομα, να γίνουν «βασιλιάδες», κάποιοι. Μα στο τέλος έμειναν με ένα όνομα γιατί λείπουν από την ζωή τους βασικά στοιχεία που οι άνθρωποι θεωρούν ασήμαντα ή αδιάφορα όπως η αγάπη, οι σχέσεις, οι φιλίες, η ανθρωπιά και στο τέλος το μόνο που τους μένει είναι το όνομα που έφτιαξαν και ένα σωρό υλικά αγαθά που στην πραγματικότητα δεν χρειάζονται. Το «κάστρο» των στίχων είναι η ζωή αυτή που καταρρέει. Θυσίασαν τις διαπροσωπικές σχέσεις τους με ανθρώπους και έτσι όταν όλα κατέρρευσαν δεν υπήρχε κάποιος στον οποίο μπορούσαν να βασιστούν.

“I wish I may, I wish I might
Have this wish I wish tonight
I want that star, I want it now
I want it all and I don’t care how”

Η αλήθεια είναι ότι ακούγοντας τους στίχους αυτούς θυμήθηκα τα κακομαθημένα παιδάκια που βλέπω ανά καιρούς σε καταστήματα να ζητάνε ανελέητα από τους γονείς τους να τους αγοράσουν αγαθά και εκείνους ανίκανους να πουν το όχι. “I don’t care how”: Το βασικό πρόβλημα των ανθρώπων. Δεν τους ενδιαφέρει πως θα αποκτήσουν δύναμη, αρκεί να την αποκτήσουν. Άπειρα παραδείγματα, από ανελέητη κατακρεούργηση του περιβάλλοντος για την δημιουργία εμπορικών κτιρίων (εργοστάσια, εμπορικά κέντρα, παραθεριστικά κέντρα) μέχρι καταπάτηση των εδαφών άλλων χωρών ή φυλών για την απόκτηση γεωγραφικής δύναμης και φυσικού πλούτου.

“Careful what you wish
Careful what you say
Careful what you wish, you may regret it
Careful what you wish, you just might get it”

Τι όμορφοι στίχοι. Όσοι έχουν δει την ταινία Bedazzled με τον Brandon Fraser θα καταλάβουν αμέσως τι θέλουν να πουν οι Metallica με αυτούς τους στίχους. Ένα πολύ κλασικό ρητό όπως το «πρόσεχε τι εύχεσαι» μα τόσο σημαντικό ειδικά στις μέρες μας. Όταν δεν έχουμε κάτι, οτιδήποτε είναι αυτό, δεν ξέρουμε πως είναι να το έχουμε. Ευχόμαστε να το αποκτήσουμε και όταν γίνεται αυτό τα πράγματα δεν είναι όπως τα περιμέναμε. Το μετανιώνουμε, αλλά είναι πολύ αργά. Για παράδειγμα ένα παιδάκι εύχεται να γίνει ροκ σταρ. Μέσα από θυσίες και μόχθο τα καταφέρνει. Κι όμως η ζωή του δεν είναι όπως του την είχαν παρουσιάσει ή υποσχεθεί. Το μετανιώνει, πλέον όμως είναι αργά για να την αλλάξει. Δεν ξέρω αν οι Metallica είχαν προσωπικές εμπειρίες που να σχετίζονται με τους στίχους αυτούς, αλλά σίγουρα έχουν μετανιώσει για πράγματα που ήθελαν στην ζωή τους. Το έχει πει και ο ίδιος ο Hetfield.

“Off to never-never land”

Με παραξένεψε και εμένα αυτός ο στίχος. Μετά από έρευνα κατάλαβα ότι πρόκειται για μια αναφορά στο “Enter Sandman” του οποίου η δομή του τραγουδιού είναι παρόμοια με του “King Nothing”.

Ίσως το συγκεκριμένο άρθρο το έκανα πιο εκτενές απ’ότι θα έπρεπε να είναι. Είναι όμως ένα τραγούδι με στίχους που βρίσκουν αντίκτυπο στην ζωή μας ακόμα και σήμερα, 18 χρόνια μετά την κυκλοφορία του. Το θέμα του μπορεί να θεωρηθεί κλισέ, αλλά όχι οι στίχοι (εκτός ίσως από το “Careful what you wish”). Αυτό που αναρωτιέμαι είναι αν το έγραψαν βασιζόμενοι σε προσωπικές εμπειρίες. Αλλά αυτό το ξέρουν μόνο οι ίδιοι.

The post Lyrical Anatomy #2: Metallica – King Nothing appeared first on anthem.gr.

Ξεκινάμε λοιπόν με το κομμάτι «Death and the Healing» των αγαπημένων μου Wintersun.

‘Α windstorm dropped a bird from the sky
It fell to the ground and it’s wings broke and died
But when the time got by, back to sky it flied
’cause the wings healed in time and the bird was I’

Στις πρώτες τέσσερεις γραμμές του τραγουδιού ο Jari Maenpaa μας διηγείται μια μικρή ιστορία. Το «πουλί» στην ιστορία είναι ο ίδιος ο Jari ενώ το σημείο που «σπάνε» τα φτερά του αναφέρεται σε κακουχίες της ζωής, δύσκολες στιγμές οι οποίες δοκιμάζουν τους ανθρώπους κατά κύριο λόγο πνευματικά και πολλές φορές τους «τσακίζουν» όπως για παράδειγμα ένας δύσκολος χωρισμός ή μια περιπέτεια υγείας. Ο χρόνος όμως είναι το βασικό συστατικό για την θεραπεία από αυτές τις κακουχίες. Με τον χρόνο μόνο μπορεί κάποιος να ανακάμψει από μία δύσκολη στιγμή, έτσι και το πουλί στην ιστορία με τον χρόνο θεραπεύτηκαν τα φτερά του και έτσι ξαναπέταξε. Και προχωράμε στο ρεφρέν:

‘Time is the death and the healing
Take your last breath, ’cause death is deceiving
Time is the past, now and tomorrow
Days fly so fast and it leaves me so hollow’

Ο χρόνος όπως είπαμε θεραπεύει (healing), όμως είναι αυτός από τον οποίο στο τέλος δεν μπορούμε να ξεφύγουμε (death). Η βασική αιτία θανάτου για την οποία ο άνθρωπος δεν έχει βρει τρόπο αποφυγής και κατά πάσα πιθανότητα δεν θα βρει ποτέ είναι τα γηρατιά τα οποία είναι αποτέλεσμα τους πέρας του χρόνου. Ο θάνατος είναι αναπόφευκτος όσο και αιφνίδιος (deceiving) γι’αυτό και κάθε πνοή που παίρνουμε μπορεί να είναι η τελευταία μας. Περνάει τόσο γρήγορα που δεν προλαβαίνουμε να κάνουμε τα πράγματα τα οποία πραγματικά θέλουμε σε αυτή τη ζωή και έτσι μας αφήνει ένα κενό (hollow).

‘A snowstorm blew inside a wolf’s eyes
and the frozen tears covered all the mountainsides
But then the time got by and the wolf died
and someday that wolf would be I’

Άλλη μια ιστοριούλα παρόμοια με αυτή στους πρώτους τέσσερεις στίχους. Εδώ μία χιονοθύελα φυσάει μέσα στα μάτια ενός λύκου του οποίου τα δάκρυα πάγωσαν τις βουνοπλαγιές. Έτσι πιθανότατα ο Jari να θέλει να δείξει πως όπως στον λύκο συνέβη κάτι και τον έκανε δυνατό (τόσο που με τα δάκρυα του «πάγωσε όλες τις βουνοπλαγιές») έτσι μπορεί να γίνει και στον άνθρωπο. Με τον χρόνο όμως ο λύκος πέθανε παρά την δύναμη του. Όπως ο λύκος έτσι και μεις θα έχουμε την ίδια τύχη κάποια μέρα όσο δυνατοί και να είμαστε γιατί κανείς μας δεν μπορεί να ξεφύγει από την δύναμη του χρόνου.

Εν κατακλείδι ο Jari Maenpaa όντας από τους αγαπημένους μου μουσικούς προσφέρει σε ένα τραγούδι που ήδη απαρτίζεται από riff-αρες, στίχους που μπορούν να βάλουν σε σκέψεις τον ακροατή χωρίς να είναι υπερβολικά συνηθισμένοι ή κλισέ. Gotta love Jari!

Και έτσι τελειώνει το πρώτο μέρος της νέας αυτής στήλης. Η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω κάθε πότε θα βγαίνει αλλά θα προσπαθήσω όσο περισσότερο μπορώ για εβδομαδιαία κυκλοφορία. Stay tuned!

The post Lyrical Anatomy #1: Wintersun – Death And The Healing appeared first on anthem.gr.