Ένα διαχρονικό meme στο Internet είναι αυτό που αφορά τις διασκευές από manga σε σειρές ή ταινίες του Netflix. Δεν ξέρω πότε πήρε τα πάνω της η συγκεκριμένη μόδα, αλλά θα στοιχημάτιζα ότι ήταν στην απαράδεκτη ταινία Death Note που βγήκε το 2017. Δεν ήμουν ποτέ κανένας otaku, ούτε έβλεπα πολλά anime, αλλά είχα μία αγάπη για κάποια από αυτά, όπως το προαναφερθέν Death Note, το One Punch Man, το Cowboy Bebop και το Dragon Ball.

Κανένα εξ αυτών ωστόσο δεν έχει μεγαλύτερη θέση στην καρδιά μου από το One Piece. Από τις εποχές που πήγαινα Δημοτικό και άνοιγα την τηλεόραση στο Alter για να δω τον Καπετάνιο Ντρέικ και τις περιπέτειές του, το δημιούργημα του Eiichiro Oda με είχε κερδίσει. Αν και από την τότε εποχή θυμάμαι κυρίως τα πρώτα επεισόδια και το arc με τον Kuro, οι δρόμοι μας έμελλε να διασταυρωθούν ξανά χρόνια μετά.

Στο πρώτο έτος, έχοντας πλέον πολύ χρόνο, έβλεπα σειρές όλη μέρα. Κάπως έτσι πήρα την απόφαση να ξεκινήσω από την αρχή το One Piece που τότε αριθμούσε κάπου στα 600 επεισόδια. Μην τα πολυλογώ, βυθίστηκα σε αυτήν την επική ιστορία και τόσα χρόνια μετά συνεχίζω να το παρακολουθώ, ίσως όχι με την ίδια ζέση που είχα μέχρι το arc του Marineford.

Ο τρόμος του να γίνει live action το αγαπημένο σου anime

Εκεί που θέλω πάντως να καταλήξω είναι ότι η αμερικάνικη κουλτούρα δεν έχει φερθεί πολύ καλά στα anime, ειδικά όσον αφορά τις live action διασκευές τους. Μην πιάσουμε καν ταινίες όπως το Dragonball Evolution, όλοι θυμόμαστε πολύ κακές διασκευές που πρακτικά ήταν σαν να δείχνουν ότι δύσκολα μπορεί ένα anime να έρθει με επιτυχία στη μικρή και τη μεγάλη οθόνη.

Η είδηση λοιπόν που ήρθε το 2020 και αφορούσε την προσπάθεια του Netflix να κάνει το One Piece να «ζωντανέψει» στις οθόνες με βρήκε κάπως παγωμένο, και όταν είδαμε την αντίστοιχη μεταφορά του Cowboy Bebop, ένιωσα ότι θα βρεθούμε ξανά στο ίδιο έργο θεατές.

Ωστόσο το One Piece έκανε πρεμιέρα το 2023 και έλαβε πολύ καλές αντιδράσεις από κοινό και κριτικούς. Υπήρχαν κάποια γκρίνια που πιστεύω πως προέκυψε περισσότερο σαν μια έμφυτη αντίδραση ότι αυτό το anime δε γίνεται να μεταφερθεί σε live action, παρά σε κανονική ξενέρα για το προϊόν. Η δεύτερη σεζόν, που βγήκε στις 10 Μαρτίου, έρχεται να κεφαλαιοποιήσει την επιτυχία της πρώτης όντας αρκετά ανώτερη. Πού βασίζεται όλη αυτή η επιτυχία ωστόσο; Ας συζητήσουμε για μερικούς από τους παράγοντες της επιτυχίας.

Στρωμένη ιστορία ανά σεζόν και σωστό πλάνο

Το μεγάλο πρόβλημα με τα anime adaptations είναι η μανία να χωρέσεις πάρα πολύ υλικό σε δύο ώρες. Δε γίνεται σε μια ταινία Death Note να πιάσεις το vibe 30+ επεισοδίων. Ανεξαρτήτως του γραψίματος ή των επιλογών στο casting. Το One Piece χωρίζεται σε μεγάλα αφηγηματικά arcs και το κάθε ένα από αυτά παίζει τεράστιο ρόλο στην εξέλιξη της ιστορίας και των χαρακτήρων.

Στην πρώτη σεζόν βλέπουμε το αρχικό recruitment των Straw Hats πριν μπουν στην Grand Line, ενώ η δεύτερη αφορά τις πρώτες ιστορίες εντός Grand Line και την πρώτη επαφή τους με την Baroque Works. Η τρίτη σεζόν θα είναι το Alabasta Saga, ένα από τα πιο σημαντικά της σειράς. Οι παραγωγοί δεν βιάζονται καθόλου. Δεν παραλείπουν μικρά arcs και χρησιμοποιούν τον κατάλληλο αριθμό επεισοδίων που χρειάζεται το καθένα.

Βλέπουν την ιστορία σαν παζλ, ακριβώς όπως ο δημιουργός του One Piece, Eiichiro Oda, και μπορεί να κόβονται περιττά επεισόδια του anime, αλλά το απόσταγμα και η ουσία είναι αυτό ακριβώς που χρειάζεται μια live action σειρά για να κυλήσει σωστά.

Κρατάει σχεδόν αυτούσιο το σουρεαλιστικό στοιχείο του κόσμου και των χαρακτήρων

Ένας χαρακτήρας που τα μαλλιά του σχηματίζουν τον αριθμό 3. Τηλέφωνα σε μορφή σαλιγκαριών. Κόμμωση που κρύβει μέσα όπλα. Γιγάντια σπαθιά. Τεράστια τέρατα. Αυτά είναι μόνο μερικά από τα σουρεαλιστικά στοιχεία του manga και του anime που λέγεται One Piece. Συνήθως τα anime σε live action μορφή παίρνουν τον εαυτό τους πολύ στα σοβαρά και αλλάζουν χαρακτήρες, καταργούν τον σουρεαλισμό που είναι συνυφασμένος με το anime και προσπαθούν να δείξουν μια ιστορία σε όρους συμβατικής σειράς.

Το One Piece ξέρει τι είναι και ξέρει γιατί το αγαπούν οι fans. Αγκαλιάζει το “silliness” του κόμικ και δείχνει τους χαρακτήρες σχεδόν αυτούσιους, σαν να έχουν βγει μέσα από τις σελίδες του. Ακόμα και κάποιες επιλογές όπως ο Dalton και η Maria στα τελευταία επεισόδια είναι ακριβώς σαν να έχουν βγει από το πενάκι του Oda. Η λεπτομέρεια είναι που μετράει, ο σεβασμός στο source material και μάλλον αυτό είναι που το κάνει μια από τις καλύτερες, αν όχι την καλύτερη μεταφορά anime σε live action.

Καλό σενάριο και σωστή παρουσίαση μελλοντικών χαρακτήρων

Έχω ξαναπεί πολλές φορές ότι ανεξαρτήτως σκηνοθέτη, παραγωγού και μπάτζετ, μια καλή σειρά ή ταινία πρέπει πρωτίστως να έχει καλό σενάριο. Μια καλογραμμένη low budget ταινία είναι πάντα προτιμότερη από μία σαχλαμάρα που κοστίζει εκατομμύρια. Στην περίπτωση του One Piece, η βάση της σειράς είναι μία από τις καλύτερα δομημένες ιστορίες όλων των εποχών, ένας πολύ πλούσιος κόσμος που απλά πρέπει να προσαρμοστεί σε λιγότερα επεισόδια.

Είχα έναν φόβο για το πώς θα αποδοθούν σκηνές με βαρύτητα όπως ο Luffy που δίνει το καπέλο του στη Nami, σκηνές με συγκίνηση όπως η ιστορία του Chopper ή σκηνές που η δράση λειτουργεί καταλυτικά στην εξέλιξη των χαρακτήρων όπως η μονομαχία του Zoro με τον Mihawk. Ωστόσο με το δικό του τρόπο, το One Piece πέρασε όλα τα τεστ.

Όπως είπαμε και πιο πάνω, αφιερώνει ακριβώς όσο χρόνο χρειάζεται το εκάστοτε arc της ιστορίας για να δούμε τους χαρακτήρες να εξελίσσονται οπότε τίποτα δε μοιάζει βεβιασμένο. Ταυτόχρονα παίρνει τον χρόνο του για να προετοιμάσει το έδαφος για μελλοντικές ιστορίες. Έχουμε δει αρκετά τους Marines και τον Garp, πήραμε μια πρώτη γεύση από τον Dragon, είδαμε φευγαλέα τον Brook, μάθαμε λίγα στοιχεία για τον Ace, γνωρίσαμε τη Nico Robin.

Μας τα δίνουν σιγά σιγά, όπως το έκανε και ο Oda, ενώ παράλληλα όλοι οι βασικοί χαρακτήρες γίνονται καλύτεροι και δυνατότεροι. Ο Luffy μαθαίνει αργά και σταθερά πώς να γίνεται καλύτερος καπετάνιος και να μη δρα ενστικτωδώς, η Nami και ο Zoro, που ξεκινούν πιο απόμακροι, μαθαίνουν ξανά τι σημαίνει φιλία, ο εριστικός Sanji μαλακώνει σιγά σιγά, ο Usopp λειτουργεί σαν τον συνδετικό κρίκο ανάμεσα σε όλους..

Όταν μια σειρά έχει τόσο καλό γράψιμο, την εμπιστεύεσαι με κλειστά μάτια για τα επόμενα βήματα. Η ιστορία της Alabasta και το πώς η Robin θα γίνει σύμμαχος και φίλη του πληρώματος είναι κάτι που πλέον δε μας φοβίζει, γιατί ξέρουμε ότι η σειρά θα πάρει τον δικό της ρυθμό και δε θα βιαστεί να φτάσει εκεί. Και στο τέλος της ημέρας, βλέπετε τι κάνει το καλό γράψιμο και η πίστη στο source material; Κανείς δεν γκρινιάζει για το diversity του cast, γιατί όλες οι επιλογές μοιάζουν επιτυχημένες και πλέον σε αυτό προστίθενται και πιο γνωστοί ηθοποιοί όπως ο David Dastmalchian και ο Joe Manganiello.

Τελικά είναι όλα τέλεια;

Όχι βέβαια. Αν μια σειρά δεν είναι Breaking Bad ή Better Call Saul, δύσκολα μπορώ να της αναγνωρίσω ότι είναι τέλεια. Το One Piece προφανώς έχει ατέλειες και προφανώς υπάρχουν και πράγματα που δεν κάνει 100% σωστά. Θεωρώ ότι ειδικά στη δεύτερη σεζόν ο Luffy δε δείχνει τόσο δυνατός όσο θα ήθελα. Είναι λίγο σαν να κερδίζει τις μάχες από τύχη και όχι λόγω ικανότητας. Επίσης κάποια subplots δεν είναι τόσο δουλεμένα, ειδικά στην πρώτη σεζόν.

Νομίζω όμως ότι αν και ο πήχης ήταν χαμηλά, το One Piece όχι απλά τον ξεπέρασε, αλλά μαζί του ξεπέρασε και τις προσδοκίες μας. Ο σπουδαίος Eiichiro Oda που έπλασε αυτόν τον κόσμο, έχει δείξει ότι η σειρά έχει την έγκρισή του και θεωρεί τον Iñaki Godoy τον τέλειο ηθοποιό για τον Luffy. Αν ο δημιουργός αυτού του έπους που λέγεται One Piece μπορεί να χαλαρώσει και να απολαύσει αυτό που προσφέρει η σειρά, τότε νομίζω πως κι εμείς μπορούμε να κάνουμε το ίδιο.

The post The Unstable Show: Το One Piece σε live action μορφή είναι πολύ καλύτερο από αυτό που περιμέναμε appeared first on anthem.gr.

Είχα πει να αραιώσω λίγο τη συχνότητα του Unstable Show, ωστόσο η επικαιρότητα δίνει συχνά αφορμές δυστυχώς. Το επικοινωνιακό σόου που έστησε στο Κρατικό Νοσοκομείο Νίκαιας ο Άδωνις Γεωργιάδης μου δίνει πλέον μια μοναδική αφορμή. Όλοι έχουμε τα trigger points μας, αλλά για μένα ο Υπουργός Υγείας είναι το απόλυτο. Είναι ένα πρόσωπο που ανέκαθεν μου προκαλούσε βδελυγμία αλλά προτιμούσα να τον σχολιάζω στο Τουίτερ και να μην ασχολούμαι πολύ εδώ. Σήμερα όμως είναι μια καλή αφορμή να πούμε πέντε πράγματα για εκείνον και να εμβαθύνουμε λίγο σε εκείνον.

Κεφάλαιο 1: Απλά μαθήματα ρητορικής και μάρκετινγκ

Λοιπόν ξεκινάμε από τα βασικά. Μου έκανε πάντα εντύπωση ένα πράγμα στον Άδωνι. Όλοι επικεντρώνονται στο να τον κράξουν για τις ακροδεξιές του απόψεις, τη φωνή του, τα ψευτοσόου που στήνει, αλλά δε θυμάμαι ποτέ κανέναν να επικεντρώνεται στο πως έχει καταφέρει να παρουσιαστεί αυτός ο άνθρωπος. Ο Άδωνις Γεωργιάδης καμώνεται στα κανάλια πως είναι ένας σπουδαίος ρήτορας έχοντας γράψει και το βιβλίο Απλά Μαθήματα Ρητορικής και στο τέλος της ημέρας είχα πάντα μια απορία.

Πώς καποιος τόσο κενός επιχειρημάτων έχει πείσει τον εαυτό του και ένα ακροατήριο εξίσου ευκολόπιστο ότι είναι ρήτορας; Πώς κάποιος που επιβάλλει τη γνώμη του με τσιρίδες, μηδενικά επιχειρήματα, συμπεριφορά ΔΑΠίτη μπορεί να θεωρηθεί ρήτορας; Ο Άδωνις Γεωργιάδης είναι ένας εξαιρετικός μαρκετίστας. Τρομερός όμως. Εξίσου καλός με το να πουλάει βιβλία ακροδεξιών.

Ο Άδωνις Γεωργιάδης πείθει τους πάντες με το να παρουσιάζει την άποψή του ως θέσφατο. Κάτι που κάνει όλος ο μηχανισμός προπαγάνδας της Νέας Δημοκρατίας. Αν παρουσιάζεις τη θέση του κόμματος ως “Κοινή Λογική” και φροντίσεις να πετάξεις λάσπη σε όποιον διαφωνεί μαζί σου, σιγά σιγά ελέγχεις το αφήγημα. Δεν είναι κάτι που κάνει πρώτη φορά.

Στο Υπουργείο Ανάπτυξης ο Άδωνις Γεωργιάδης έβγαινε κάθε μέρα στα κανάλια να μας πει για τις τρομερές επενδύσεις που ο ίδιος έφερε. Παρουσίαζε δήθεν στοιχεία και αριθμούς με τον τρόπο που τον βόλευε και ήλεγχε όλο το αφήγημα πείθοντας έτσι το κοινό στο οποίο απευθύνεται. Εδώ και χρόνια ο αντίστοιχος Υπουργός δεν έχει την ανάλογη παρουσία και ξαφνικά όλες οι τεράστιες επενδυσάρες που φέρνει η κυβερνησάρα δεν τονίζονται κάθε μέρα στα κανάλια. Γιατί;

Έχετε παρατηρήσει την αλλαγή στη συχνότητα; Έχετε προσέξει ότι όποτε ο Άδωνις ασχολείται με κάτι, αυτόματα επιβάλλει το αφήγημα και αυτό που πρέπει να ακούγεται; Αναρωτηθείτε ένα πράγμα: Πως γίνεται κάθε φορά που βρίσκεται σε κάποιο Υπουργείο αντί να τον βλέπουμε σε meetings να τον βλέπουμε να παρουσιάζει επιτυχίες στα κανάλια και να τσακώνεται στη Βουλή;

Αυτό κάνει σε κάθε Υπουργείο που αναλαμβάνει. Θόρυβο. Όχι χάρη στη φωνή του. Αλλά χάρη στην προβολή του δήθεν έργου του ως σπουδαίου και την αυτοπροβολή του ίδιου ως κάποιον που λύνει τα προβλήματα του λαουτζίκου. Στη χώρα που ζούμε, δεν μετράει το έργο σου. Μετράει το τι δηλώνεις. Και το πιπίλισμα του Άδωνι στον εαυτό του έστω και με αερολογίες που βαφτίζονται υψηλή ρητορική βρίσκει εφαρμογή στις μάζες.

Κεφάλαιο 2: Ας κάνουμε το ίδιο στο Εθνικό Σύστημα Υγείας

Τώρα που είδαμε αναλυτικά το πως λειτουργεί ο Άδωνις, πάμε λίγο στα έργα του στο Υπουργείο Υγείας. Μου έκανε ανέκαθεν εντύπωση το πως ο Υπουργός Υγείας μας προβάλλει τον εαυτό του ως επιλυτή προβλημάτων σε θέματα που είναι φανερά άσχετος. Μιλάει για την οικονομία, ενώ δε σκαμπάζει μία. Μιλάει για νούμερα και επενδύσεις, ενώ ξέρει ελάχιστα. Τώρα στην Υγεία επίσης δεν ξέρει τίποτα και είναι φανερό. Να πω ότι υπήρχε Υπουργείο Πώλησης Βιβλίων Ακροδεξιών, να καταλάβω ότι διαπρέπει. Στην Υγεία όμως;

Η ίδια εφαρμογή που είπαμε από πάνω. Σπαμάρισμα, αφηγήματα, επικοινωνία και καμία ουσία. Πρώτα πηγαίνει στα κανάλια και αναφέρει ότι πήγε σε Συστήματα Υγείας του εξωτερικού και είδε ότι έχουν μεγαλύτερη αναμονή από τα δικά μας. Βγαίνουν Έλληνες του εξωτερικού και του απαντούν ότι λέει ψέματα. Τι σημασία έχει όμως; Αν ένας Υπουργός εμφανίζεται έστω και σε 3-4 εκπομπές την εβδομάδα, τα μηνύματα που τον διαψεύδουν δεν κάνουν τίποτα. Το ψέμα αρχίζει σιγά σιγά και γίνεται αλήθεια στη συνείδηση του κοινού.

Δεύτερον έχουμε τα εξαιρετικά μηνύματα που λαμβάνει από Έλληνες ή ξένους που επισκέφτηκαν το ΕΣΥ και λένε τα καλύτερα. Βέβαια αυτά γρήγορα αποδείχτηκαν ότι ήταν γραμμένα με AI και έκτοτε ο τηλεβιβλιοπώλης της καρδιάς μας τα ελάττωσε κυρίως γιατί το Twitter δεν είναι τηλεόραση και το ψέμα έχει κοντά ποδάρια. Διαβάστε τα πάντως, είναι εξαιρετικά διασκεδαστικό να βλέπεις κάποιον να αποθεώνει τον εαυτό του και να το παρουσιάζει ως αντικειμενική γνώμη.

Τρίτον ο Άδωνις άρχισε να μπαίνει σε άλλη λογική. Σου λέει ότι αφού το ΕΣΥ έχει τεράστια προβλήματα και όσο οι γιατροί και οι συνδικαλιστές είναι στα κάγκελα, εγώ θα δείχνω έργο. Ποιο είναι το έργο της Υπουργάρας μας; Περισσότεροι γιατροί; Καλυτέρευση εργασιακών συνθηκών; Μη ξεπούλημα της Δημόσιας Υγείας; Όχι βέβαια. Εγκαίνια. Νέα πτέρυγα από εδώ, ανακαίνιση από εκεί και στο τέλος της ημέρας κανείς δεν ρωτάει “Ρε Υπουργέ, καλές οι νέες πτέρυγες, αλλά υπάρχει το νοσηλευτικό προσωπικό να εξυπηρετήσει τον κόσμο;”.

Αυτός ήταν ανέκαθεν ο Άδωνις και όλα όσα κάνει βρίσκουν εφαρμογή σε κάθε τομέα που ασχολείται. Πασπαλίζει το τίποτα με φιοριτούρες, επιχρυσώνει το καθόλου και συνεχίζει να το προβάλλει ως κάτι εξαιρετικά σημαντικό την ώρα που πρακτικά το ΕΣΥ συνεχίζει να βρίσκεται σε βαθιά κρίση. Και αν όλα αυτά δεν πιάσουν; Έχει το απόλυτο όπλο.

Κεφάλαιο 3: Είναι όλοι κομμουνιστές

Το πρόβλημα με την Υγεία είναι ότι ο Άδωνις έμπλεξε με γιατρούς. Και δυστυχώς οι γιατροί δεν είναι το ίδιο ευκολόπιστοι με τους ψηφοφόρους της Νέας Δημοκρατίας. Όταν έχεις συνηθίσει να έχεις ένα πιστό κοινό που επαναλαμβάνει άκριτα οτιδήποτε πεις, τότε η αντίσταση από τους γιατρούς είναι σκληρή. Κάπου εκεί έρχεται και το απόλυτο αφήγημα.

Αν ο Άδωνις τα κάνει όλα τόσο καλά όσο τα παρουσιάζει με όσα είπαμε στο Κεφάλαιο 2, πως γίνεται οι γιατροί να διαμαρτύρονται; Είναι απλό. Οι γιατροί ξέρουν πολύ καλύτερα από εμάς τι χρειάζονται και είναι λογικό να εξοργίζονται όταν πηγαίνεις χαμογελαστός να κόψεις κορδέλες που δεν λύνουν κανένα πρόβλημά τους. Διαβάστε τις τοποθετήσεις τους. Δείτε τι λένε στα κανάλια.

Κάπου εκεί λοιπόν, η Υπουργάρα έκανε ρουα ματ. Αν διαφωνείς, είναι επειδή είσαι κομμουνιστής. Άρχισε να αποκαλεί τους γιατρούς που διαμαρτύρονται ως στελέχη του ΚΚΕ ή ως κομμουνιστές, αν και είναι αρκετά προφανές ότι προέρχονται κι από πολλά άλλα κόμματα. Στο τέλος της ημέρας όμως, τι σημασία έχει σε ποια πολιτική παράταξη πρόσκεινται; Για μένα καμία. Ο Υπουργός όμως δεν λέει όσα λέει για να τα ακούσω εγώ. Τα λέει γιατί απευθύνεται σε άλλους. Δαιμονοποιεί τους ανθρώπους που αγωνίζονται, τους ανθρώπους του μόχθου, τους ανθρώπους που σώζουν ζωές δουλεύοντας εξαντλητικά ωράρια ως τους κακούς της ιστορίας.

Γιατί; Γιατί το ακροατήριο του αυτό χρειάζεται. Έναν εύκολο στόχο να επιτεθεί όπως έκανε στον Χρήστο Συρίμπεη, γιο του γιατρού Σ. Συρίμπεη που είχε δημιουργήσει την πρώτη δημόσια Καρδιολογική Κλινική της Πάτρας, όταν ο τελευταίος εξιστόρησε το πως έφυγε η μητέρα του λόγω της κατάστασης στο Σύστημα Υγείας. Αυτό το παιδί και αυτή τη μάνα κατακρεούργησε μαζί με τους οπαδούς του. Επειδή ήταν αντίθετος, επειδή μίλησε και επειδή έκανε κριτική. Η ιστορία ειναι σοκαριστική και σας προκαλώ να ξετυλίξετε όλο το νήμα για να τη βρείτε.

Κεφάλαιο 4: Τελικά ποιος εκπροσωπεί τον λαό;

Έχοντας πλέον μιλήσει για όσα κάνει ο Άδωνις Γεωργιάδης, ας πάμε λίγο στα συμπεράσματα. Ποιος εκπροσωπεί τελικά τον λαό; Σε αυτό είμαστε εμείς εδώ να απαντήσουμε. Ο λαός εκπροσωπεί τον εαυτό του. Και ο Άδωνις Γεωργιάδης εκπροσωπεί μια πλειοψηφία που είναι αρκετή για να τον κάνει να έχει τόσο θράσος. Αν η Νέα Δημοκρατία κατέχει το 40% του εκλογικού σώματος (που σε πραγματικά νούμερα είναι πολύ μικρότερο), τότε το 60% δεν ενστερνίζεται τις απόψεις του Υπουργού. Το ότι κατέχει την κυβερνητική πλειοψηφία δεν του δίνει το δικαίωμα να φέρεται σαν αυταρχικός ηγέτης στους γιατρούς και δεν τους αφαιρεί το δικαίωμα να αγωνίζονται για μια καλύτερη Υγεία.

Η τοξικότητα που εκπέμπει πλέον σαν κόμμα η Νέα Δημοκρατία έχει σιγά σιγά μετατραπεί στην απόλυτη αλαζονεία, χυδαιότητα και εν τέλει στον εκφασισμό καταστάσεων όπως έγινε στο νοσοκομείο της Νίκαιας. Όταν για χρόνια πείθεις τον εαυτό σου ότι οι διαμαρτυρόμενοι είναι μια χούφτα κακά κομμούνια και οι πέντε δέκα νοσηλευτές που θέλουν φωτογραφία μαζί σου είναι η πλειοψηφία, τότε τείνεις να το πιστέψεις.

Οι γιατροί στη Νίκαια έσπασαν εν πολλοίς τη φούσκα του Υπουργού, γιατί έδειξε πως το περίφημο Σαραντακατό που μας τσαμπουνάνε οι Νεοδημοκράτες δεν έχει απολύτως κανένα αντίκρυσμα ούτε στην κοινωνία, ούτε στους γιατρούς του ΕΣΥ. Ποτέ δεν είδαμε τις πάμπολλες φωτογραφίες που καμώνεται πως έβγαλε με νοσηλευτές, παντού όμως βλέπουμε τις διαμαρτυρίες και τους γιατρούς που διεκδικούν και αυτό τον ενοχλεί.

Κεφάλαιο 5: Κυρία Τζούλια με χτύπησαν

Στο Κρατικό Νίκαιας, όπου ο Υπουργός ήξερε τι θα συναντήσει. Η εμφάνιση του παρέα με ΜΑΤατζήδες είναι εικόνα απολυταρχισμού. Απόλυτα λογικό όμως όταν θες το μονοπώλιο της βίας, όταν επενδύεις πολιτικά στην κρατική βία, όταν μιλάς για αριστερόστροφο φασισμό των διαμαρτυρόμενων γιατρών, ενώ όλοι ξέρουμε ποια πλευρά προκαλεί πραγματικά τη βία και ποιοι κρύβονται πίσω από αυτή.

Η ιστορία με τον Δημήτρη Ζιαζιά είναι χαρακτηριστική. Ο ρήτορας που αναλύσαμε στο πρώτο κεφάλαιο κατάντησε Αντιπρόεδρος Εδεσσαϊκού. Αφού βγήκε το βίντεο της φασίζουσας συμπεριφοράς τους με τα ΜΑΤ να φέρνουν τον γιατρό δεμένο στον Υπουργό σαν λάφυρο και τον ίδιο να δίνει εντολή για το αυτόφωρο, τα πράγματα έγιναν χειρότερα.

Τελικά σε ένα ρεσιτάλ κωλοτούμπας, στην αρχή είπε ότι τον χτύπησε και τον έφτυσε, μετά είπε ότι έχει βίντεο αλλά δεν το βγάζει για να μην περάσει ο Ζιαζιάς πειθαρχικό, ύστερα έδωσε screenshot που ο γιατρός έχει υψωμένη τη γροθιά του ως καρέ πριν το χτύπημα, τελικά αποδείχτηκε ότι λέει ψέματα και ότι στο βίντεο δεν υπάρχει καμία τέτοια κίνηση, μετά είπε ότι αστόχησε, μετά είπε ότι έγινε άλλο σημείο του νοσοκομείου για να καταλήξει ότι δεν είπε ποτέ ότι υπάρχει βίντεο. Έχει πλάκα όταν αυτοί που θεωρούνται μεγάλοι ρήτορες παρουσιάζονται ως αυτό που είναι. Ψεύτες.

Κεφάλαιο 6: Συμπεράσματα περί συμπόρευσης

Σε τέτοια περιστατικά, ο επίσημος μηχανισμός προπαγάνδας και τα τρολς ενεργοποιούνται. Είδαν τα βίντεο με γιατρούς να ξυλοκοπούνται, με αυταρχική συμπεριφορά Υπουργού, με συνεχόμενα ψέματα (η Ομάδα Αλήθειας τα κάλυψε άραγε αφού κόπτεται για την αλήθεια ή ασχολείται με τους μπάφους του Βαρουφάκη;) και έπιασαν δουλειά.

Κάπου εδώ φτάνουμε προς το το ηθικό δίδαγμα του σημερινού Unstable Show. Έχω βαρεθεί ειλικρινά να ακούω κάτι Κανάκειες απόψεις του τύπου Είμαστε όλοι Έλληνες, ο Υπουργός εκπροσωπεί τους πάντες και όχι μόνο το κόμμα και απολιτίκ χαζομάρες περί ένωσης όλων των Ελλήνων για να πάμε μπροστά. Εγώ σας ανέφερα τι κάνουν τα κομματόσκυλα του Άδωνι και πόσο διχασμό φέρνει ο ίδιος στο τραπέζι στις προηγούμενες παραγράφους.

Για πείτε μου λοιπόν. Με ποιους να ενωθούμε; Με όσους κουκουλώνουν εγκλήματα όπως στα Τέμπη; Με όσους μας θεωρούν ψυχοπαθείς επειδή είμαστε αριστεροί ή κομμουνιστές; Με όσους δεν αναγνωρίζουν την γενοκτονία στην Παλαιστίνη; Με ρουφιάνους που τους έτσουξαν οι σπουδαίες φωτογραφίες από την Καισαριανή επειδή οι πρόγονοι τους ήταν πίσω από την κάννη;

Με απολιτίκ τυπάκια που ακόμα και όταν βγάζουν ελάχιστα χρήματα, γλείφουν τα αφεντικά; Με όσους δεν βρίσκουν ότι έγινε κάτι απτό στον ΟΠΕΚΕΠΕ; Με όσους πιστεύουν τυφλά μηχανισμούς ξεφτιλισμένης υποκινούμενης προπαγάνδας; Με ανθρώπους που θα έκαναν το παν να μας εξαφανίσουν; Με όσους στη Νίκαια βλέπουν δήθεν αριστερό φασισμό και όχι την κρατική βία και τις εικόνες πρώιμου απολυταρχισμού;

Σόρρυ αλλά δε μπορώ να συμπορευτώ ούτε με αυτούς, ούτε με φασίστες. Δεν τους θεωρώ ψυχοπαθείς για όσα πιστεύουν όπως κανουν αυτοί με μένα. Αλλά ομοψυχία όσο ενστερνίζονται όλα τα παραπάνω, δεν μπορεί να υπάρξει. Και σε αντίθεση με αυτούς, εμένα κανένας ρήτορας της πλάκας δεν μπορεί να μου αλλάξει γνώμη μιλώντας σε ένα πάνελ.

The post The Unstable Show: Απλά μαθήματα κωλοτούμπας appeared first on anthem.gr.

Έλεγα να κάνω ένα διάλειμμα από το Unstable Show για πολλούς λόγους. Πολλές φορές όμως η επικαιρότητα δεν σε αφήνει. Το έχω ξαναπεί και σε άλλα κείμενα. Κάθε Τετάρτη στο Favela Radio, κάνοντας το Anthems Radio Show ξεψαχνίζουμε την επικαιρότητα για να φέρουμε θέματα. Το πιο δύσκολο σε όλη αυτήν την κατάσταση που ζούμε τα τελευταία χρόνια είναι να μπορέσουμε μέσα στη μαυρίλα και το έρεβος να βγάλουμε γέλιο. Να ψάξουμε μια ικμάδα χαράς, μια χαραμάδα γέλιου σε ένα περιβάλλον τραγικό και δύσκολο.

Πέρασαν τρία χρόνια από τα Τέμπη και το πιο δύσκολο Unstable Show που έχω γράψει ποτέ. Και τόσα χρόνια μετά, είμαστε παρατηρητές σε τραγωδίες και τις ζούμε να περνάνε μπροστά από τα μάτια μας χωρίς να μπορούμε να κάνουμε κάτι. Μαθαίνουμε για μανάδες που έμειναν ορφανά τα παιδιά τους, για νέα παλικάρια που άφησαν πίσω τις οικογένειές τους, για γονείς που έθαψαν τους τα παιδιά τους και τους δικούς τους ανθρώπους.

Είναι τρομακτικό το πως μπορείς να σηκωθείς ένα πρωί και να ενημερωθείς για κάτι τόσο άσχημο. Τη Δευτέρα όλη η χώρα σοκαρίστηκε με τις πέντε γυναίκες που έφυγαν από τη ζωή στο εργοστάσιο της Βιολάντα. Εξοργίστηκα με την στάση των μέσων. Γιατί αυτές οι πέντε εργάτριες αντιμετωπίστηκαν ως μια παράπλευρη απώλεια στην πληγή της υγιούς επιχειρηματικότητας.

Έχει φτάσει σε τέτοιο σημείο η αποκτήνωση στον γιδότοπο που δε συζητάμε πρώτα απ’ όλα για τις ευθύνες της εργοδοσίας, δεν σκεφτόμαστε τις πέντε οικογένειες που θρηνούν, δεν σκεφτόμαστε το γιατί αυτές οι γυναίκες δούλευαν την νυχτερινή βάρδια για να είναι δίπλα στα παιδιά τους. Δε σκεφτόμαστε πως μανάδες αναγκάζονται να δουλέψουν σε εξαντλητικά ωράρια και το πρωί θα τρέξουν για να στηρίξουν την οικογένεια και το παιδί τους. Η δύναμη αυτών των γυναικών είναι απαράμιλλη.

Και παρ’ όλα αυτά βλέπεις τα μέσα να αντιμετωπίζουν όλο αυτό σαν μια ακόμα πρόταση στην είδηση. Θρηνούν ασφαλισμένα κτήρια και εξασφαλισμένους τζίρους και κάπου θα αναφέρουν ότι πέθαναν και πέντε άνθρωποι και συλλυπητήρια. Δεν με νοιάζει η εταιρία προσωπικά, γιατί ξέρουμε πως οι εταιρίες πάντα βρίσκουν την άκρη. Με νοιάζει όμως το σημείο που φτάσαμε, οι εργατικές τραγωδίες να χαρακτηρίζονται σαν μία ακόμα ατυχία.

Από το γαϊτανάκι δε θα λείψουν τα γνωστά σκουπίδια, οι παρκετέζες του τσίρκου που κυβερνά για να δώσουν ευθύνες οπουδήποτε πέραν του καλού εργοδότη, να λοιδορήσουν το έργο των σωματείων και να κουνήσουν το δάχτυλο περί τυμβωρυχίας, λογικά από εμπειρία ως οι νούμερο ένα τυμβωρύχοι και σκατάνθρωποι της κοινωνίας που ζούμε. Η αποκτήνωση που λέγαμε ξεκινάει από τα μέσα, αλλά κύριους εκφραστές βρίσκει σε όλα αυτά τα σκουπίδια με τα οποία δυστυχώς αναπνέουμε τον ίδιο αέρα, ανθρώπους φτωχούς σε γνώσεις και μυαλό που μόνο έργο έχουν το ξέπλυμα εγκληματικών πολιτικών όσο εύχονται συλλυπητήρια για τους νεκρούς συμπολίτες μας με περίσσια υποκρισία.

Όλο αυτό εφαρμόζεται και στη δεύτερη τραγωδία αυτής της εβδομάδας με τους οπαδούς του ΠΑΟΚ. Αρχικά πρέπει να πω συλλυπητήρια στην οικογένεια του ΠΑΟΚ και τις οικογένειες αυτών των παιδιών. Ως οπαδός δεν ήμουν ποτέ των εκδρομών, αλλά σέβομαι πάρα πολύ όλους τους οπαδούς που το γουστάρουν αυτό, που ταξιδεύουν, που πάνε παντού για την ομάδα τους.

Με συγκλόνισε όχι μόνο το γεγονός του τι συνέβη, αλλά και ότι το βίντεο αναπαράχθηκε τόσο πολύ από τα μέσα χωρίς να το θολώσουν. Σε αυτές τις περιπτώσεις αναρωτιέσαι τι ποσοστό ευθύνης έχεις εσύ που το είδες (δεν κατάφερα μετά την πρώτη να το ξαναδώ) και τι ποσοστό έχουν πολλά μέσα που το έπαιζαν ξανά και ξανά και ξανά. Που τραβάμε τη γραμμή απέναντι στις οικογένειες και τους συγγενείς που βλέπουν να αναπαράγεται ο θάνατος των ανθρώπων τους σε πανελλήνια μετάδοση.

Μου κάνει τεράστια εντύπωση το πως μια τέτοια τραγωδία εξελίχθηκε σε ένα πεδίο διαφωνίας και debate για πράγματα τελείως άκυρα. Ο σεβασμός στους νεκρούς είναι σεβασμός στους νεκρούς. Το να αναφέρεσαι σε οπαδικά καφριλίκια, να κάνεις whataboutism για άλλες ομάδες, να ψάχνεις λόγους να μιλήσεις άσχημα για αυτά τα νεκρά παιδιά μου φαίνεται ακραίο.

Μάλιστα το βλέπεις από άτομα που σοκάρονται με απειλές σε φερέφωνα, που απαιτούν σεβασμό όταν σκοτώνεται κάποιος φασίστας και ας ξεκαθαρίζουν ότι διαφωνούν μαζί του πολιτικά (ωραίο ανέκδοτο), που το παίζουν κόσμιοι και πολιτισμένοι ενώ οι ίδιοι είναι οι πρώτοι που θα ξεράσουν οχετό. Οι τραγωδίες που ζήσαμε με τους οπαδούς του ΠΑΟΚ και τις γυναίκες στη Βιολάντα μας έδειξε με ποιους αναπνέουμε τον ίδιο αέρα.

Μας έδειξε ότι ο εχθρός υπάρχει και μέσα στην ίδια την τάξη μας και δυστυχώς δε θα αλλάξει με διάβασμα και πολιτισμένα χαδάκια. Έχουμε φτάσει στο σημείο που αποκτηνωμένα σκουπίδια πείθουν την κοινή γνώμη πως οι ίδιοι είναι οι λογικοί, οι καλοί, οι αντικειμενικοί. Και όσο δεν αντιδράμε σε αυτό τόσο θα βυθιζόμαστε στα σκατά που αυτοί έχουν δημιουργήσει.

Το χειρότερο είναι πως όλα αυτά γίνονται σε μέρες που ζήσαμε δύο τραγικά γεγονότα. Και αν πολλοί νομίζουν ότι η ζωή συνεχίζεται, λυπάμαι αλλά για κάποιους ανθρώπους δεν συνεχίζεται. Κάποιοι άνθρωποι χαράσσονται για πάντα από αυτό και μαθαίνουν να ζουν με αυτό. Κουβαλάνε πάντα τον σταυρό τους και δε μπορούμε παρά να τους θυμόμαστε, αλλά σε καμία περίπτωση δεν καταλαβαίνουμε το μέγεθος του πόνου τους.

Για αυτό πρέπει να είμαστε πάντα εκεί. Στους αγώνες για δικαίωση για τα Τέμπη, για το Μάτι, για εργατικά δυστυχήματα, για τους οπαδούς που χάθηκαν σε εκδρομές και όχι μόνο. Γιατί στη χώρα που ζούμε, πάντα φοβόμαστε ότι θα έρθει η δικιά μας σειρά να θρηνήσουμε. Συλλυπητήρια στις οικογένειες των εκλιπόντων. Θα τα πούμε ξανά κάποια στιγμή.

The post The Unstable Show: Η εβδομάδα της τραγωδίας appeared first on anthem.gr.

Τι γίνεται ρε ‘σεις; Πότε φτάσαμε να τελειώνει το 2025; Πριν κάτι χρόνια ξεκίνησε αυτή η παράδοση να δημιουργώ αυτό το άρθρο και κάθε χρόνο κάθομαι και ξαναδιαβάζω αυτήν την πρόχειρη, μικρή φωτογραφία του τότε Νικόλα και των όσων ένιωθε. Κάποιες παραδόσεις δεν σπάνε φίλοι μου. Είναι ξανά 3 το βράδυ, έχω αράξει και φέρνω στο κεφάλι μου όσα έγιναν φέτος για να τα καταγράψω.

Η χρονιά της σταθεροποίησης

Ξέρεις, όλα αυτά τα χρόνια όσο γράφω αυτήν την ανασκόπηση είδα πολλά. Χρονιές που ήμουν λυπημένος, χρονιές που ένιωθα να ανακάμπτω, χρονιές που ήμουν αγχωμένος, χρονιές που άλλαζα. Υπήρξαν και κάποιες μεταβατικές, αλλά καμία χρονιά σταθεροποίησης. Αυτό ήταν το 2025. Δεν ήταν μια χρονιά που άλλαξα πολλά, ούτε μια χρονιά που έκανα κάτι συνταρακτικό.

Ήταν ένα έτος που πάτησα σε όλες τις αλλαγές που έκανα και για τις οποίες σας έγραψα στα προηγούμενα κείμενα. Δεν έκανα καινούριες. Έμεινα στην ίδια δουλειά όντας ικανοποιημένος και αρχίζω σιγά σιγά να μαθαίνω περισσότερα πράγματα που θα με βοηθήσουν στο μέλλον. Δεν άλλαξαν ιδιαίτερα οι παρέες μου, οι έξοδοι μου, οι φίλοι μου αν και θα ήθελα να τους βλέπω περισσότερο. Συνέχισα να γυμνάζομαι πολύ εντατικά και του χρόνου θέλω να κάνω ακόμα πιο έντονες και δύσκολες προπονήσεις.

Επίσης συνέχισα να ταξιδεύω όσο περισσότερο μπορώ και αντέχει η τσέπη μου. Το να κάνω ταξίδια στο εξωτερικό ή μικρές αποδράσεις εντός Ελλάδας έχει αρχίσει και μου αρέσει πολύ. Είναι θέμα παρέας, συνήθειας και ρυθμού και πραγματικά πιστεύω ότι τα ταξίδια με έχουν αναζωογονήσει και με παίρνουν μακριά από τη φρενήρη καθημερινότητα που όπως φαίνεται την έχω επιβάλλει ο ίδιος στον εαυτό μου.

Η βασικότερη απόφαση που πήρα ήταν να κατεβάσω λίγο τα γκάζια σε κάποια θέματα. Περιόρισα πολύ το αλκοόλ και μάλιστα απείχα τελείως για μια περίοδο περιγράφοντας την εμπειρία μου εδώ. Το βασικότερο όμως είναι ότι σταμάτησα να επιζητώ την κόντρα. Όντας χρόνια τουιτεράς, το να φτάνεις στο στάδιο του να βριστείς με κάποιον είναι κάτι σύνηθες. Δεν το απέφυγα τελείως, αλλά με όσους πλακώθηκα, ήταν επειδή εκείνοι προκάλεσαν την έκρηξή μου και όχι γιατί υπήρξα εγώ εμπρηστικός.

Έμαθα να αγνοώ τον κάθε ένα που επιζητά να μου πει τη μαλακία του, έμαθα να μη δίνω σημασία σε πικρόχολους πρώην φίλους που ψάχνονται για καυγά, έμαθα να έχω την ηρεμία μου. Μεγαλώνοντας, ωριμάζεις και καταλαβαίνεις τι θέλεις. Και στην παρούσα φάση είμαι πλέον τριάντα και θέλω να δημιουργήσω καινούρια πράγματα και όχι να αναλώνομαι σε διαδικτυακούς τσακωμούς. Fun fact όμως: Λίγο πριν ανεβάσω το άρθρο, τακτοποίησα δυο τρεις φελλούς της ακροδεξιάς. Έτσι για να πάει καλά η νέα χρονιά.

Ο θάνατος και η δημιουργία

Φέτος ήταν μια περίεργη χρονιά, γιατί σημαδεύτηκε από κάποιους απροσδόκητους θανάτους στο ευρύτερο οικογενειακό και φιλικό μου περιβάλλον. Πιστεύω πως στάθηκα επάξια δίπλα στους δικούς μου ανθρώπους, αλλά από την άλλη όσο μεγαλώνω, αρχίζω και έρχομαι περισσότερο σε επαφή με το κόνσεπτ που λέγεται Θάνατος. Ίσως είναι η πρώτη φορά που κάνεις μια συζήτηση μαζί του και βλέπεις πόσο ξαφνικά και επώδυνα μπορεί να έρθει.

Έζησα ανθρώπους που ξέραμε ότι θα φύγουν, είχα ένα ξαφνικό τηλεφώνημα που με σόκαρε, ξεδιπλώθηκαν ιστορίες κάποιων δικών μου οικογενειών που δεν περίμενα με τίποτα να είναι αληθινές. Σε όλο αυτό συνειδητοποιείς πόσο σημαντική είναι η ευχή του να είμαστε εμείς και οι γύρω μας καλά στην υγεία μας. Η υγεία είναι το πιο σημαντικό πράγμα που έχουμε και πολλές φορές είμαστε ένα τηλέφωνο μακριά από το να μάθουμε κάτι αναπάντεχο.

Όταν κάνεις την πρώτη συζήτηση με τον Θάνατο, θυμάσαι και το αντίθετό του. Σε πολλές ταινίες, το αντίθετο του θανάτου είναι η δημιουργία. Αυτό με παρακίνησε φέτος να ασχοληθώ με τη δημιουργία κάποιων νέων projects, να γράψω περισσότερο και να δω λίγο πιο σοβαρά κάποια θέματα με το anthem.gr για τα οποία θα σας μιλήσω παρακάτω. Μέχρι τότε θα έλεγα και σε εσάς να προσέχετε την υγεία σας και να δημιουργείτε νέα πράγματα για εσάς και τους γύρω σας.

Οι ταινίες και τα memes

Φέτος είχα αποφασίσει να δω περισσότερες ταινίες και φίλε πραγματικά το χάρηκα. Σας τα έγραψα αναλυτικά και σε αυτό το Unstable Show, όμως φέτος άρχισα να τεστάρω περισσότερο τα γούστα μου. Άκουσα πιο πολλά σχετικά podcasts, πήγα περισσότερο σινεμά από ποτέ και άρχισα να μελετάω ακόμα περισσότερο μια τέχνη που λατρεύω χρόνια και να επηρεάζομαι από αυτήν.

Από την άλλη, η σελίδα με τα memes που αναφέρω και τις προηγούμενες χρονιές φέτος έκανε μια τρελή έκρηξη. Συγκεκριμένα το καλοκαίρι κάποια ποστ πήραν μπροστά, το φράγμα των χιλίων ακολούθων που με ταλαιπώρησε τρία χρόνια έσπασε και μετά ερχόταν όλο και περισσότερος κόσμος. Θα μου πεις, αυτός δεν ήταν ο στόχος σου γενικά; Να γίνει πιο γνωστή η σελίδα; Και θα σας απαντήσω με κάτι που δεν ξέρει κανένας.

Όχι. Ο στόχος μου με τη σελίδα είναι να γίνει μια αποθήκη από χαζομάρες που έφτιαχνα για το Τουίτερ και να φτάσει περίπου 1000 ακόλουθους. Δεν περίμενα ότι θα έκανα collabs, ότι θα μίλαγα με κόσμο που γουστάρω και ότι όλο αυτό θα διαδιδόταν τόσο γρήγορα. Απλά όλο αυτό είχε πλάκα τον πρώτο μήνα. Πλέον πολύ απλά δε με ενδιαφέρει. Κυριολεκτικά ενδιαφέρει όλους τους γύρω μου εκτός από μένα.

Δεν κοιτάω ιδιαίτερα τα νούμερα, δεν κοιτάω νέους ακολούθους, δεν πολυχαζεύω πλέον για να κάνω σχόλια και να παίρνω engagement. Έχω δυστυχώς αυτήν την κατάρα. Αν φτιάξω κάτι που θα χάσει την επαφή με το core κοινό του ή ξεφύγει των προσδοκιών μου, τότε απλά παύει να με ενδιαφέρει και ψάχνω το επόμενο πράγμα που θα ασχοληθώ. Είμαι πιο ενθουσιασμένος για το πως θα πάει ένα καινούριο project που δεν έχει ανακοινωθεί παρά για το αν θα φτάσω τους 5000 ακόλουθους.

Αυτή είναι η κατάρα του να δημιουργείς κάτι χωρίς ματαιοδοξία, χωρίς να το κυνηγάς, χωρίς να ξεροσταλιάζεις στο κινητό όπως έκανα μέχρι τον Σεπτέμβριο. Ξεκινάει να σε προβληματίζει πως αυτόν τον κόσμο μπορείς να τον μεταφέρεις στο επόμενο σου εγχείρημα, αν θα σε ακολουθήσει ή αν όλο αυτό έχει να κάνει μόνο με το συγκεκριμένο αντικείμενο. Και όταν παίρνεις τις απαντήσεις που δε σου αρέσουν, τότε τα πράγματα περιπλέκονται χειρότερα.

Ξέρω ότι όλοι θέλατε να διαβάσετε κάτι διαφορετικό, όλοι περιμένατε κάτι άλλο από εμένα, αλλά λυπάμαι. Θα συνεχίσω να πηγαίνω τη σελίδα στο αυτόματο για όσο έχω όρεξη και γιατί έχει πλάκα να βλέπω ότι ακόμα και τώρα μου κλέβουν άλλοι την δουλειά μου. Αλλά στην παρούσα φάση, δεν έχω κανένα πλάνο για το μέλλον. Όπως είχε πει και ο Bloody Hawk “Και τότε θα ‘δινα τα πάντα να ζήσω το τώρα, Και τώρα θα ‘δινα τα πάντα να ζήσω το τότε”.

Κεφάλαιο Anthems Radio Show

Ίσως αυτή ήταν η μόνη μεγάλη αλλαγή της φετινής χρονιάς. Το Anthems Radio Show ολοκλήρωσε την συνεργασία του με το Radioalchemy σε ένα συγκινητικό τρίωρο φινάλε. Αν και δεν είχαμε σκοπό να συνεχίσουμε την εκπομπή, εμφανίστηκε η ευκαιρία του Favela Radio και αποφασίσαμε να προσχωρήσουμε στον σταθμό και να κάνουμε την εκπομπή σε ένα άλλο στυλ με περισσότερη προβολή στα social media.

Είμαι πάρα πολύ ικανοποιημένος από τον σταθμό, θεωρώ ότι μας στηρίζει στο 100% και αυτό είναι πολύ σημαντικό όταν τα τελευταία δύο χρόνια είχαμε μηδαμινή υποστήριξη. Όσον αφορά εμάς, πάντα πιστεύω ότι χρειάζονται βελτιώσεις. Θεωρώ ότι πρέπει να συνεχίσουμε με γρήγορο ρυθμό, αλλά με πιο εναλλασσόμενη θεματολογία, να φέρνουμε συνεχώς νέες ιδέες και να δοκιμάζουμε νέα πράγματα.

Νιώθω ότι κάτι μου λείπει ραδιοφωνικά και θα ήθελα να καλύψω αυτό το κενό άμεσα, αλλά για τώρα δεν μπορώ να ανακοινώσω κάτι. Από το καλοκαίρι μου έχει σφηνωθεί μια ιδέα στο μυαλό και θέλω πάρα πολύ να μπει μπροστά το 2026. Αυτά όμως θα τα πούμε εν καιρώ. Όσο για το Anthems ελπίζω να το συνεχίζουμε για όσο αντέχουμε και όσο μπορούμε να το στηρίξουμε, αλλά με σοβαρή δουλειά και επαγγελματικούς στόχους.

Οι στόχοι μου για το anthem.gr

Λοιπόν φέτος έκανα την απόλυτη χρονιά στο σάιτ. Όχι απλά έσπασα τους στόχους, αλλά έκανα και νέα πράγματα που δεν περίμενα να γίνουν. Το Unstable Show αντί για το ένα το μήνα που είχα στόχο, έφτασε τα δεκαπέντε. Δεν έβαλα περισσότερα memes όπως σας υποσχεθεί, γιατί δεν μου ταίριαζε τόσο όταν το δοκίμασα. Όμως έβγαλα μακράν το αγαπημένο μου κείμενο στη στήλη. Το να μιλήσω για τους Έλληνες Χριστιανόπληκτους που κάνουν ό,τι γουστάρουν στη χώρα ήταν δύσκολο για μένα. Μέχρι και σήμερα το θεωρώ το πιο μεστό, καταγγελτικό και επιθετικό της στήλης και ταυτόχρονα με επιχειρήματα που κανένας δεν μπόρεσε να αποδομήσει.

Στο The Sound Vault θα κλείσουμε με έντεκα κείμενα. Ήταν χρονιά δοκιμών. Έκανα ένα άρθρο στα αγγλικά και επίσης ανέλυσα τη δισκογραφία δύο αγαπημένων μου συγκροτημάτων, κάτι που σκοπεύω να κάνω και το 2026. Θα ήθελα να επεκτείνω τη θεματολογία, αλλά κυρίως να μιλήσω για τελείως καινούριες και πιο underground μουσικές.

Στο Ranking που όπως έχω ξαναπεί το αγαπώ πολύ σαν ιδέα θα κλείσουμε επίσης με τον αριθμό ρεκόρ των οχτώ κειμένων. Το Ranking θεωρώ πως ήταν η καλύτερη μου δουλειά φέτος. Αν και δεν ανανέωσα κάποια παλιότερα άρθρα όπως ήθελα, είχαμε και wrestling και ταινίες και μεγάλο αφιέρωμα στον Kubrick και ολόκληρες δισκογραφίες συγκροτημάτων. Πάρα πολλή δουλειά, πολύ υλικό προς κατανάλωση, πολλή κούραση, αλλά αυτό ήταν που αποζητούσα. Η στήλη είναι ακριβώς αυτό που σκεφτόμουν όταν την έφτιαξα.

Πάμε λοιπόν και στη μίνι βόμβα. Δε θα κάνω άλλη τέτοια χρονιά. Το 2026 δε θα παράγω όσο το 2025. Και ο λόγος είναι απλός. Κουράστηκα πάρα πολύ. Όπως είπα, θέλω να κάνω και νέα πράγματα και δε μπορώ πλέον να τηρώ αυστηρά χρονοδιαγράμματα, να ακούω τη μουσική που χρειάζεται για να τελειώσω το αφιέρωμα ή να δω την συγκεκριμένη ταινία για να πάει το αφιέρωμα για τον τάδε μήνα.

Πρόσφατα είχα μια συζήτηση με ένα παλικάρι σε ένα μπαρ και όταν του είπα τι κάνω και είδε τα αφιερώματα του Sound Vault με ρώτησε αν πληρώνομαι. Δεν πληρώνομαι. Τα κάνω για μένα. Όμως το 2026 μπορώ να μετουσιώσω όλα αυτά στο να κάνω και κάτι καινούριο. Π.χ. αντί απλώς να μιλάω για ένα συγκρότημα, μπορώ να το γνωρίσω και να κάνουμε μαζί μια συνέντευξη. Για να το υπηρετήσω όμως όλο αυτό κάποια πράγματα πρέπει να πάνε πιο πίσω.

Ίσως στο τέλος της ημέρας όλο αυτό να μην ισχύει και η επικαιρότητα να μου δίνει πάντα υλικό. Όμως θέλω να κάνω ένα βήμα πίσω και να σταματήσω να καταναλώνω τόση μουσική και τόσες ταινίες μόνο και μόνο για να μπουν σε αφιερώματα. Θέλω να εξερευνήσω άλλα πράγματα. Για του χρόνου λοιπόν θα θέσουμε χαμηλούς στόχους. Οχτώ Unstable Show, έξι Sound Vault και τέσσερα Ranking. Και ίσως να τον υπερβώ κατά πολύ.

Όσον αφορά τα podcasts και τις playlists, είμαι σε φάση που δεν τα έχω σκεφτεί πολύ. Θα εξαρτηθεί από τις επερχόμενες ανακοινώσεις που θα κάνουμε και τις νέες δουλειές που έχω κλείσει. Ελπίζω πάντα να συνεχίσουμε το Past Forward παρέα με τον Αγαμέμνονα Μητροβγένη όσο πιο σταθερά γίνεται και να ανέβουν επιτέλους τα καταραμένα παλιά Unstable Show.

Και τελικά;

Το 2025 ήταν μια χρονιά που νιώθω πως χωρίς να επιχειρήσω σπουδαίες αλλαγές, τελικά άλλαξα προς το καλύτερο. Είμαι πολύ χαρούμενος με τους ανθρώπους μου, είμαι καλά επαγγελματικά και αναζωογονημένος σωματικά και πνευματικά παρά την κούραση σε όλα τα επίπεδα. Λίγη παραπάνω αγάπη σε όλους εκείνους που ήταν εκεί να με ηρεμήσουν, να με βοηθήσουν, να με στηρίξουν και που ξέρουν ότι τα αντίστοιχα θα λάβουν και από εμένα. Ξέρετε ποιοι είστε και ξέρετε πως θα είμαι πάντα εκεί για εσάς.

Έμαθα να εκτιμώ την παρουσία και τον χρόνο των ατόμων γύρω μου και έμαθα ότι είναι πολύ πιο σπουδαίο το να δημιουργείς από το να τσακώνεσαι και να κάνεις doom scrolling. Ξέρω πως ίσως ακούγεται αντιφατικό όλο αυτό περί δημιουργίας με το γεγονός ότι πιο πάνω σας λέω ότι θα μειώσω την παραγωγή μου. Ωστόσο είμαι εδώ και νιώθω πολύ έτοιμος να περάσω στο επόμενο επίπεδο και να δοκιμάσω πράγματα που δεν έχω ξανακάνει. Δε μου αρέσει να μένω σε πεπατημένες συνταγές, αλλά να αναρωτιέμαι αν μια χαζή σκέψη ή ένα όνειρο μπορεί να πραγματοποιηθεί. Ε πλέον θα το βάλω μπροστά. Ελπίζω σε 365 ημέρες που θα τα ξαναπούμε να είμαι εξίσου ενεργός, εξίσου διψασμένος και κυρίως εξίσου χαρούμενος.

The post The Unstable Show: Συνοψίζοντας τη χρονιά… appeared first on anthem.gr.

Περιστέρι. Σπίτι γιαγιάς. Κάπου το 2004 ή 2005. Η τηλεόραση προφανώς ανοιχτή και το ζάπινγκ συνεχόμενο. Κάπου εκεί έπεσα στο TV Magic. Μαγικό κανάλι για όποιον το έχει ζήσει. Το TV Magic ήταν για πολλούς από εμάς η πρώτη μας επαφή με το WWE και το wrestling. Για όλους εμάς που αγαπήσαμε αυτό το σπορ, που το βλέπουμε και το στηρίζουμε ακόμα. Στο TV Magic βλέπαμε Smackdown και μάθαμε για τον Rey Mysterio, τον Undertaker, τον Edge, τον Batista και πολλούς ακόμα.

Την πρώτη φορά που είδα ωστόσο, στην τηλεόραση έπαιζε ο John Cena, νομίζω μαζί με τους F.B.I. Μου έκανε τρομερή εντύπωση όταν τον είδα. Η βερμούδα, το καπέλο, το ραπ στυλάκι, το σώμα του. Ο John Cena ήταν ο ορισμός του coolness και παρέμεινε αυτό παρά την πιο PG κατεύθυνση που πήρε αργότερα. Όσο έβλεπα Smackdown σε αυτό το κανάλι, ο Cena ήταν πάντα για μένα αυτός που ξεχώριζε. Κάπως έτσι έγινε ο αγαπημένος μου wrestler.

Χρόνια μετά…

Τα χρόνια πέρασαν. Άλλοτε έβλεπα WWE, άλλοτε σταματούσα μέχρι και το 2012 όταν γύρισα μια και καλή. Στο μεταξύ ο Cena έμοιαζε με τα χρόνια να αλλάζει. Ίσως φλωροποιήθηκε. Ίσως ο χαρακτήρας του Doctor of Thuganomics που πολλοί λατρέψαμε να έπρεπε να πάει προς μία άλλη κατεύθυνση. Στο wrestling δεν ήμουν ποτέ με αυτούς που η εταιρία έβλεπε σαν δικά της παιδιά. Αλλά με τον Cena αυτό διαφοροποιήθηκε.

Όσοι δεν βλέπουν WWE ή μάλλον όσοι βλέπουν το wrestling σαν μια καρικατούρα και “Έλα μωρέ, στημένα είναι όλα” δε μπορούν να καταλάβουν αυτό που λέω. Δεν μπορούν να καταλάβουν πόσο αδιανόητο ταλέντο είναι ο John Cena. Δεν μπορούν να πιάσουν τι έκανε, πως έσπασε την εσωστρέφεια της βιομηχανίας, πως πήγε το wrestling πολλά βήματα παρακάτω.

Όλα όσα έγιναν την περίοδο από το 2006 έως και το 2014 περίπου είχαν δαιμονοποιήσει τον Cena στα μάτια των οπαδών. Τον έκαναν να φαίνεται ένας clean cut company man που έθαβε νεότερους παλαιστές και έβαζε το χεράκι του στο να βγαίνει ο ίδιος από πάνω. Ίσως σε κάποιες περιπτώσεις να ίσχυε κιόλας, αλλά ο Cena ήταν πάντα αυτό. Ένας στρατιώτης που θα έκανε το καλύτερο για την εταιρία που δουλεύει. Με τα χρόνια έκανε το καλύτερο και για τη βιομηχανία συνολικά.

Shifting the narrative

Μπορώ να πω ότι η μεγάλη αυτή αλλαγή έγινε κάπου το 2015 με το εξαιρετικό US title run του. Ο Cena σταμάτησε να πρωταγωνιστεί για τα μεγάλα πρωταθλήματα και με έναν midcard τίτλο μετά από 11 χρόνια έκανε αυτό στο οποίο έγινε εξαιρετικός. Έδωσε τα φώτα και το spotlight του σε νεότερους αθλητές. Dean Ambrose, Cody Rhodes, Cesaro, Sami Zayn και πόσοι ακόμα αγωνίστηκαν με τον Cena και όλα τα ματς ήταν πολύ ποιοτικά.

Το πιο ωραίο όμως ήταν ότι όσο προχωρούσαν τα χρόνια, ο Cena έδειχνε ότι θέλει να μάθει περισσότερα. Προσέγγιζε το wrestling ως μαθητής, όχι ως δάσκαλος. Τον κατηγορούσαν ότι δεν ήξερε να παλεύει, ότι έκανε μόνο πέντε κινήσεις σε όλα τα ματς. Και εκείνος τους διέψευδε συνεχώς. Εξελισσόταν, πρόσθετε πράγματα στο moveset του, άλλαζε. Την περίοδο 2011-2013 μας έδωσε μερικά από τα καλύτερα ματς της δεκαετίας με τον CM Punk.

Μάθαινε πράγματα στους νέους, αλλά ταυτόχρονα μάθαινε και ο ίδιος από εκείνους. Κατάφερε όλοι του οι haters σιγά σιγά να τον παραδεχθούν. Άρχισε να χάνει συχνότερα έχοντας παραδώσει ματσάρες. Με τον AJ Styles μας χάρισε μια πραγματικά σπουδαία κόντρα. Με τον Bray Wyatt μας έδωσε το πιο περίεργο, storyline driven cinematic αριστούργημα που έχουμε δει. Με τον Kevin Owens παρέδωσε την ίσως πιο υποτιμημένη τριλογία στην ιστορία του wrestling. Η λίστα είναι ατελείωτη.

Δίνοντας το κίνητρο

Το πιο τρελό με τον Cena ήταν πως δεν είχε ανάγκη να κάνει τίποτα από όλα αυτά. Θα μπορούσε να είναι ο ίδιος χαρακτήρας, με τις ίδιες κινήσεις και το ίδιο attitude. Εκείνος όμως έκανε πολλά για το άθλημα που αγαπούσε. Το 2017 όταν έπρεπε πλέον να παραδώσει τη σκυτάλη στον Roman Reigns, επέλεξε να το κάνει με τον σκληρό τρόπο.

Τότε ο Reigns ήταν επιλεγμένος να γίνει το νέο πρόσωπο της εταιρίας, αλλά η αποδοχή του από τον κόσμο ήταν μηδαμινή. Στην κόντρα του με τον Cena, o John έκανε αυτό που πρέπει να κάνει κάθε σωστός μέντορας. Δεν βοήθησε τον Roman με γλυκόλογα. Όταν τον είδε να δυσκολεύεται και να αγχώνεται με το promo του, του έδειξε τον δύσκολο δρόμο.

Βγήκε εκτός σεναρίου, τον έκραξε, τον κονιορτοποίησε. Πολλοί τότε σκέφτηκαν ότι και να κερδίσει το ματς ο Roman, έχει τελειώσει. Δεν ίσχυε. Ο Cena ήξερε τι έκανε. Εκείνο το βράδυ έδωσε στο επόμενο πρόσωπο της εταιρίας την ευκαιρία να καταλάβει ότι τίποτα δεν τελειώνει με το χρίσμα. Τον ώθησε να δουλέψει περισσότερο, να γίνει καλύτερος και μετά από χρόνια να μετατραπεί στον Tribal Chief, ίσως τον πιο πολύπλοκο χαρακτήρα και πρωταγωνιστή στην καλύτερη ιστορία που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια. Αυτός ήταν ο Cena. Ο άνθρωπος που δούλεψε πολύ και έπρεπε να σου δείξει τι πρέπει να κάνεις και εσύ.

Και μιας και λέμε για μικρόφωνο…

Ωραίο το παλαιστικό κομμάτι, αλλά κάποια στιγμή πρέπει να μιλάμε λίγο και για τα promos. Μπορεί να είσαι εξαιρετικός παλαιστής, αλλά αν ανοίγεις το στόμα και δεν τα λες καλά, δύσκολο να σε πάρουν σοβαρά. Το πιο τρελό με τον Cena είναι ότι δε συζητιέται αρκετά ότι δεν είναι απλά καλός με ένα μικρόφωνο στο χέρι. Είναι ο καλύτερος που έχουμε δει.

Σκεφτείτε απλώς τι έχει κάνει αυτός ο άνθρωπος. Είχε απέναντί του τον The Rock που έχει καταστρέψει καριέρες με ένα μικρόφωνο, και τον κόμπλαρε βγάζοντας τον εκτός σεναρίου. Είχε απέναντι του CM Punk και Paul Heyman, δύο ανθρώπους που ο συνδυασμός τους στα promos είναι τρομακτικός, και τους κόντραρε στα ίσια μόνος του.

Είχε απέναντι του τον Tribal Chief Roman και τον έκανε να φαίνεται λιγότερο επιβλητικός. Πήγε στον Austin Theory και σχεδόν τον τελείωσε παρ’ ότι ήθελε να τον βοηθήσει. Ο εξαιρετικός Miz έμοιαζε μικρός μπροστά του. Απέναντι στον Cena δεν πήγαινες να κερδίσεις το promo battle. Αν ήσουν καλός, απλά θα ισοφάριζες και δε θα ήσουν πανωλεθρίας.

Ο Styles, o Ambrose, ο Cody και πολλοί ακόμα έπρεπε να δώσουν ένα από τα καλύτερα promos της καριέρας τους για να ανταγωνιστούν ένα απλό δικό του promo . Ο Cena δεν ήταν απλά καλός σε αυτόν τον τομέα. Ήταν ο καλύτερος. Ακόμα και φέτος, με την άκρως αποτυχημένη προσπάθεια του WWE να τον παρουσιάσει σαν κακό σε μια φοβερή κίνηση που έγινε μόνο για το σοκ, ο Cena ξεχώρισε.

Πήγε στα κοινά της Ευρώπης, γνωστά για την έντασή τους και έκανε ό,τι ήθελε. Δεν είχε σημασία τι έλεγε. Το κοινό απλά ακολουθούσε τον ρυθμό που ο ίδιος επέβαλλε. Ήταν ακραία πειστικός, ακραία επιθετικός, την είπε ακόμα και σε παιδί που φορούσε μπλούζα του. Και όταν στην εταιρία κατάλαβαν ότι τα σκάτωσαν, ξέρετε τι έκανε;

Πήγε απέναντι στον Cody Rhodes και μέσα σε λίγα λεπτά έδωσε ένα από τα καλύτερα και πιο όμορφα face promos όλων των εποχών. Χρειάστηκε μια κίνηση και μισή ώρα με το μικρόφωνο για να πείσει τους πάντες πως πλέον είναι κακός. Και μετά από μερικούς μήνες ήθελε μόνο δέκα λεπτά για να κάνει ξανά τον κόσμο να φωνάζει με κραυγές το όνομα του. Ποιος να συγκριθεί μαζί του;

Όχι το retirement tour που άξιζε, αλλά…

Έχουν ακουστεί πολλά για το WWE και το booking του φέτος. Δε θα τα αναλύσω τώρα. Το ζήτημα είναι ότι ο Cena έπεσε σε κακή περίοδο δημιουργικά. Δυστυχώς υπήρχαν πολλές αστοχίες φέτος. Από τη μία προτιμήθηκε να μην κερδίσει ο ίδιος το Royal Rumble ισοφαρίζοντας τον Steve Austin στις τρεις νίκες, από την άλλη η νίκη στο Elimination Chamber και το heel turn μετά θα μείνουν για πάντα στη μνήμη μας.

Βέβαια όπως φάνηκε όλο αυτό έγινε για το γρήγορο και φθηνό virality. Δε συνέχισε κάποια καλή ιστορία. Ακόμα και τα τελευταία του ματς με τον CM Punk και τον Orton ήταν απογοητευτικά σε θέμα γραψίματος. Είχαμε ανούσιο team up και μετέπειτα κόντρα με τον Logan Paul, μια ιστορία με τον R-Truth που δεν πήγε πουθενά, το χειρότερο ματς της χρονιάς με τον Lesnar και πολλά ακόμα. Χάθηκε πολύτιμος χρόνος για ουσιαστικότερα πράγματα.

Αυτός ο άνθρωπος όμως αποσύρθηκε με τους δικούς του όρους. Έκανε όσα ήθελε η εταιρία και ταυτόχρονα έκανε όσα ήθελε ο ίδιος. Μας έδωσε ένα τελευταίο κορυφαίο ματς με τον σπουδαίο AJ Styles. Έδειξε στον Cody πως είναι να είσαι σπουδαίος πρωταθλητής. Κέρδισε το Intercontinental championship που του έλειπε και ταυτόχρονα έδωσε στον Dominik Mysterio δύο ματς που ανεβάζουν ακόμα περισσότερο τις μετοχές του.

Δεν έχει καμία σημασία τι αποφασίζουν οι από πάνω. Αυτό προσπαθώ να σας δείξω σε όλο το κείμενο. Ο John Cena είναι τόσο σπουδαίος, τόσο ξεχωριστός, αγαπάει τόσο πολύ το wrestling που και σκατά να του έδιναν (που του έδωσαν) έκανε το καλύτερο δυνατό ώστε να φαίνονται σαν χρυσάφι. Το GOAT εκεί βασίζεται. Στο ότι δεν είναι ο Best. Είναι ο Greatest.

Το τέλος

Θέλω να πω κάτι για το τελευταίο ματς. Έχει μια αίσθηση σπουδαιότητας όλο αυτό. Η είσοδος, το κοινό, το interaction με τον τύπο πίσω από την κάμερα, οι αγκαλιές με θρύλους στις πρώτες θέσεις. Ο Gunther ήταν ο σωστότερος αντίπαλος από όλες τις απόψεις. Το ματς ίσως δεν ήταν το πιο θεαματικό, αλλά είχε πάνω του μια αστρόσκονη, μια ιδιαιτερότητα. Ήταν το φινάλε ενός σπουδαίου.

Με το τέλος και το tap out ξέρω ότι πολλοί έχετε αντιδράσεις. Θα σας πω εγώ κάτι. Δε με πείραξε το tap out, αλλά ότι δεν χτίστηκε πολύ. Ο Cena τα έκανε όλα σωστά. Αν τον είχαμε δει να σηκώνεται 2-3 φορές από το sleeper, να κάνει AA, ο Gunther να κάνει συνεχώς kick outs και μετά να ρίχνει αυτό το χαμόγελο παραδοχής της ήττας και να χάνει, θα το έπαιρνε λίγο καλύτερα το κοινό. Δε με πείραξε όμως η παραίτηση. Έτσι έπρεπε να φύγει. Δείχνοντας τον δρόμο και κάνοντας το σωστό.

Πάντα έλεγε Never Give Up. Στη ζωή του το κράτησε. Δεν παραιτήθηκε ποτέ. Είναι πάντα δίπλα στους φανς, σε events, στα παιδάκια από το Make A Wish. Όμως στο wrestling μας δίδαξε ότι κάποια στιγμή υπάρχει και το τέλος. Το βλέμμα του είναι όλα τα λεφτά. Το αποδέχθηκε. Ήξερε ότι τελείωσε. Χαμογέλασε. Και παραιτήθηκε. O κόσμος σοκαρίστηκε όσο πίσω έπαιζε η Symphony No. 9. How poetic.

John Cena ευχαριστώ

Από εμένα προς τον GOAT μου θέλω να πω μερικά ευχαριστώ και ας είναι λίγο σαν έννοια για όσα πρόσφερε. John Cena ευχαριστώ για εκείνα τα απογεύματα στο σπίτι της γιαγιάς που με έκαναν να αγαπήσω το wrestling. Ευχαριστώ για τα feuds, τις ατάκες, τη μουσική σου που είναι iconic. Ευχαριστώ που έσπασες τα όρια της βιομηχανίας και σε όλα τα σπορ κάνουν το σήμα σου, λένε τα catchphrases σου.

Ευχαριστώ για όσους ενέπνευσες, όσους βοήθησες, όσους αύριο μεθαύριο θα πρωταγωνιστούν εξαιτίας σου. Ευχαριστώ που θύμισες να μην παραιτούμαστε, αλλά να προσπαθούμε πάντα. Ευχαριστώ για το περίεργο Instagram σου και τα φοβερά σου quotes στο Twitter. Ευχαριστώ για τα μεγάλα ματς, τις σπουδαίες στιγμές, τις κόντρες που άφησαν εποχή, τα promos που θα ακούμε και θα εντυπωσιαζόμαστε. Και ευχαριστώ που και στο Hollywood δείχνεις να διαλέγεις ωραίες δουλειές όπως το The Suicide Squad.

Θα τα πούμε στη μεγάλη οθόνη. Ίσως να σε δούμε ξανά και με ένα μικρόφωνο στο ρινγκ. Και όπως θα σε βλέπουμε εκεί μέσα δε θα ξεχνάμε ένα πράγμα. Ότι ήσουν όντως ο καλύτερος όλων των εποχών.

The post The Unstable Show: Ο άνθρωπος που δεν μπορούσες να δεις, αλλά κατάφερε τα πάντα #ThankYouCena appeared first on anthem.gr.

Τα social media είναι ένα πολύ παράξενο φαινόμενο. Από τη μία έχουν συμβάλει στην κοινωνική αποξένωση, από την άλλη όμως μάς επιτρέπουν να γνωρίζουμε ανθρώπους που δεν έχουμε δει ποτέ από κοντά – ή έστω να νιώθουμε ότι τους ξέρουμε. Σκεφτείτε το: πόσες περσόνες, πόσες σελίδες και πόσα sites έχουμε εξερευνήσει και θαυμάσει; Πόσες φορές έχουμε μιλήσει με ανθρώπους χωρίς να ξέρουμε καν ποιοι βρίσκονται πίσω από τις λέξεις;

Για όσους είμαστε από παλιά στο Twitter, αυτό είναι σύνηθες. Η ανωνυμία, η διαδικτυακή περσόνα, αλλά και η αμεσότητα της επικοινωνίας μας έδωσαν πολλές φορές την δυνατότητα να εμβαθύνουμε στη δουλειά ανθρώπων που δεν ξέρουμε το πρόσωπό τους ή πώς μοιάζουν. Αυτή είναι και η δική μου σχέση με το El Sombrero ως blog.

To blog αυτό ξεκίνησε στα τέλη των 00s και με τα χρόνια μεγάλωσε, άλλαξε ύφος και εξελίχθηκε. Όλα αυτά που έκανε, τα έκανε με μία σταθερά: να λέει ωραίες ποδοσφαιρικές ιστορίες από όλον τον κόσμο. Η πρώτη μου επαφή με το Sombrero πρέπει να ήταν κάπου το 2010-2011 όταν και εγώ σαν έφηβος blogger προσπαθούσα να διαβάσω και να ανακαλύψω όλο και περισσότερες ιστορίες εκεί έξω.

Πολλές φορές αναρωτιέμαι, γιατί έχω έναν τέτοιον εθισμό σε μέσα που λένε ιστορίες όπως τα κόμικ, τα βιβλία και οι ταινίες ή γιατί ψάχνω να βρω ωραίες ιστορίες και concepts σε μουσικά άλμπουμ για τα οποία γράφω σε αυτό το σάιτ. Οι ιστορίες έχουν πάντα κάτι το μεθυστικό, ειδικά όταν προέρχονται από την αληθινή ζωή και τον αθλητισμό. Ο αθλητισμός έχει πάντα τον τρόπο του να γράψει σενάρια πιο ευφάνταστα και από ταινία, ειδικά το ποδόσφαιρο που είναι το πιο λαοφιλές σπορ σε όλο τον κόσμο.

Ακολουθώντας το Sombrero όλα αυτά τα χρόνια μπορώ να πω ότι μαγεύτηκα απ’ όσα είχαν να πουν. Ιστορίες από την Ευρώπη, από τη Λατινική Αμερική, από την Αφρική και τα βάθη της Ασίας, ιστορίες για γνωστούς σταρ και άγνωστες πτυχές τους, αλλά και αφανείς ήρωες, ιστορίες για όσους αγάπησαν το ποδόσφαιρο και για όσους έδωσαν την ψυχή τους για την ομάδα. Ιστορίες για να ταυτιστούμε με ανθρώπους και ιστορίες που απλά θα εξερευνούσαμε τη ζωή τους.

Είτε στο σάιτ τους, είτε στο blog τους στη Stixoiman, είτε στο podcast τους με τη φωνή των αγαπημένων Τσαουσοβαϊμάκηδων, είτε στα βιβλία τους, οι Σομπρέροι πάντα θα έβρισκαν έναν τρόπο να σε κάνουν να γελάσεις, να συγκινηθείς ή να μάθεις λεπτομέρειες για κάποιον που μέχρι χτες σου ήταν άγνωστος. Μάλιστα μου έκανε πολλή εντύπωση ότι στην παρουσίαση του δεύτερου βιβλίου τους, είπαν πως ακόμα και στα σόσιαλ τους παρουσιάζουν διαφορετικές ιστορίες στο καθένα, κάτι που δεν είχα προσέξει όλα αυτά τα χρόνια που τους ακολουθώ.

Έτσι είναι όμως το ποδόσφαιρο. Έχει άπειρα να πει, έχει αμέτρητους πρωταγωνιστές, έχει ομάδες με ιστορία και δράμα (αχ, καημένο Αμβούργο). Πάντα υπάρχει κάτι να γράψεις, ένα γκολ να θαυμάσεις, μια καλή ατάκα για τη Σούπερ Λίγκα και τον Κομπότη.

Μέσα από αυτή τη διαρκή ζύμωση με το άθλημα και το διαρκές διάβασμα ιστοριών των Σομπρέρων, ένιωσα αυτό που περιέγραψα στις πρώτες παραγράφους. Είναι σαν να γνωρίζω αυτούς τους πέντε ανθρώπους παρά το ότι η μόνη επαφή που έχω μαζί τους είναι τα γραπτά τους και οι αλληλεπιδράσεις σε σχόλια. Αυτό βίωσα διαβάζοντας και το δεύτερο τους βιβλίο “40 Ζωές, 1 Μπάλα”.

Με παλιές και νέες ιστορίες, ο Δημήτρης, η Ελεονώρα, ο Κωνσταντίνος, ο Μύρωνας και ο Πέτρος δεν μιλούν για ομάδες, αλλά για ανθρώπους. Ανθρώπους που ασχολήθηκαν με το ποδόσφαιρο και με τον δικό τους τρόπο έβαλαν το λιθαράκι τους σε αυτό. Για γυναίκες που έπαιζαν ποδόσφαιρο από τα τέλη του 19ου αιώνα. Για φροντιστές που αφιέρωσαν μια ζωή στην ομάδα. Για προπονητές-προέδρους μικρών συλλόγων που έγιναν επαγγελματικοί. Για βοηθούς που έκαναν τα αδύνατα δυνατά. Για ακτιβιστές που ύψωσαν τη φωνή τους απέναντι σε δικτάτορες. Για γονείς που πάλευαν να δώσουν καλύτερο μέλλον στα παιδιά τους. Για άμπαλους μεταλλάδες που άφησαν το στίγμα τους.

Όλοι όσοι ανέφερα είναι απλά μια χούφτα από όλους τους χαρακτήρες που παρελαύνουν από το συγκεκριμένο βιβλίο. Ένα βιβλίο που στον πυρήνα του δεν κρύβει μόνο την αγάπη για καλές ιστορίες, αλλά και την αγάπη για ένα ολόκληρο άθλημα. Ξεψαχνίζοντας τις ιστορίες, μπορείς να βρεις πολλά πέραν του αθλήματος. Τον ρόλο της πολιτικής και τον καθεστωτισμό, την εξέλιξη των κοινωνιών, το πόσο παγκόσμιο άθλημα είναι το ποδόσφαιρο μιας και τα δύο βιβλία του Sombrero σε ταξιδεύουν σε όλο τον κόσμο.

Στον πυρήνα του, το βιβλίο δεν κρύβει μόνο αγάπη για τις ιστορίες, αλλά και μια βαθιά λατρεία για το άθλημα. Το ποδόσφαιρο έχει τα αρνητικά του – καφρίλα, ανεγκέφαλους, τσακωμούς, χρήματα, διαφθορά. Στο τέλος της ημέρας όμως είναι ένα παιχνίδι που ξεκίνησε από την εργατική τάξη και με τα χρόνια μερικές από τις πιο όμορφες πλευρές του μπορούμε να τις εξερευνήσουμε στους λιγότερο προβεβλημένους πρωταγωνιστές του.

Αυτά και άλλα πολλά ένιωσα τελειώνοντας πριν λίγο αυτό το βιβλίο και αποφάσισα να μη γράψω ένα τουίτ, αλλά να συγκεντρώσω τις σκέψεις μου σε ένα άρθρο. Χαίρομαι που εν προκειμένω βρέθηκα και στην παρουσίαση του, γνωρίζοντας τον Δημήτρη και τον Κωνσταντίνο από τους συγγραφείς καθώς και εξαιρετικούς δημοσιογράφους και ανθρώπους από τον κόσμο του ποδοσφαίρου.

Τόσο στην παρουσίαση, όσο και στις συζητήσεις μας, ήταν εμφανής ο έρωτας τους με τη στρογγυλή θεά και με την έρευνα για τη ζωή ανθρώπων που κλώτσησαν το τόπι ή συνέβαλαν με άλλους τρόπους στο να γίνει το ποδόσφαιρο αυτό που είναι σήμερα. Σαν Νικόλας λοιπόν, το μόνο που έχω να ευχηθώ είναι καλοτάξιδο και να σας το προτείνω οπωσδήποτε σαν ανάγνωσμα.

Α και Κωνσταντίνε αν το διαβάσεις, κάποια στιγμή περιμένω γνώμη για το δεξί μπακ της Ζούλτε Βάρεγκεμ που θέλει η Τορκί.

The post The Unstable Show: 40 ζωές, 1 μπάλα, απεριόριστη αγάπη για το ποδόσφαιρο appeared first on anthem.gr.

Πέρασαν λίγες εβδομάδες από το μουσικό αφιέρωμα στους Slipknot φίλες και φίλοι και η αλήθεια είναι ότι το Unstable Show υπήρξε λίγο ανενεργό. Πιστέψτε με, έχω πάρα πολλές ιδέες για νέα κείμενα, αλλά το αφιέρωμα στον Kubrick και κυρίως η επανέναρξη του Anthems Radio Show στο Favela Radio με οδήγησαν στο να μη μπορώ να γράψω όσα ήθελα.

Λοιπόν αυτό το άρθρο είναι η εμπειρία μου από μία πρόκληση που έβαλα εγώ στον εαυτό μου. Για κάποια χρόνια της ζωής μου, το αλκοόλ έπαιζε σημαίνοντα ρόλο. Δεν βρέθηκα ποτέ εξαρτημένος από αυτό, αλλά πριν από κάποια χρόνια έπινα πάρα πολύ συχνά και πολλές φορές το παράκανα. Είναι κάτι για το οποίο έχω μιλήσει σε κάποια από τα ετήσια recaps που κάνω στο Unstable Show και δεν ήταν φάσεις της ζωής μου για τις οποίες είμαι περήφανος.

Το σίγουρο είναι ότι μου αρέσουν πολύ συγκεκριμένα ποτά, ειδικά η μπύρα και υπήρξαν περίοδοι που προσπαθούσα να εξειδικευτώ σε αυτά και να δοκιμάσω διαφορετικές μάρκες και γεύσεις, κάτι που πάντα το έκρινα ως θετικό. Ωστόσο τα τελευταία χρόνια βρέθηκα σε μια φάση που προσπαθούσα να ελαττώσω τις φορές που θα έπινα αλκοόλ μέσα στην εβδομάδα.

Εξετάζοντας κάποιες εβδομάδες της ζωής μου, διαπίστωσα πως πίνω αλκοόλ τουλάχιστον τρεις έως τέσσερις φορές σε κάποιες εξ αυτών, αλλά αυτό που δε μου άρεσε είναι πως άρχισα να το αντιμετωπίζω σαν μία κοινωνική σύμβαση. Ότι εντάξει μωρέ δεν πίνω τις ίδιες ποσότητες με παλιά, αλλά και πάλι αν μία τυχαία Τρίτη ήμουν εκτός σπιτιού, θα έπρεπε ντε και καλά να πιω μία δύο μπύρες. Αυτό δεν ξέρω γιατί, αλλά δε μου άρεσε και προσπάθησα κάπως να το διορθώσω το φθινόπωρο του 2024 χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία.

Τους τελευταίους μήνες είχα κάποιες συζητήσεις γύρω από το θέμα του ποτού. Όταν δύο από τους καλύτερους σου φίλους (και συμπαραγωγοί σου στο Anthems Radio Show) έχουν κόψει τελείως το αλκοόλ, καθένας για τους δικούς του λόγους, τότε θα συζητήσεις μαζί τους και θα δεις και τη δική τους πλευρά. Κάπως έτσι σκέφτηκα ότι ήθελα να κάνω μια πρόκληση.

Αποφάσισα λοιπόν μετά τις καλοκαιρινές μου διακοπές και τον Σεπτέμβριο που είναι μήνας που βλέπω πολλούς φίλους, να δοκιμάσω για έναν ολόκληρο μήνα να μην πιω σταγόνα. Είχα ήδη ελαττώσει τις φορές που έπινα αλκοόλ την εβδομάδα σε μία με δύο και ήθελα να δοκιμάσω κάτι διαφορετικό. Να μην περιστρέφονται οι έξοδοι μου γύρω από το αλκοόλ, να μην χρειάζεται να πάω ντε και καλά σε κάποιο μπαρ, να δοκιμάσω διαφορετικά πράγματα σαν διασκέδαση ή έστω να δοκιμάσω κάποιο άλλο μη αλκοολούχο ποτό.

Στις 20 Σεπτεμβρίου έκανα μια φοβερή έξοδο με φίλους σε μια παμπ και στις 27 του μήνα ήπια τις τελευταίες μου μπύρες στο φεστιβάλ της ΚΝΕ βλέποντας τους PAGAN. Έτσι ξεκίνησε ένα σερί που κράτησε 34 μέρες. Αυτές τις 34 μέρες δεν ήπια τίποτα. Αυτό που πραγματικά με κάνει περήφανο όμως είναι ότι δεν δυσκολεύτηκα καθόλου.

Όταν για χρόνια προσπαθείς σιγά σιγά να ελαττώσεις το πόσο πίνεις, να περιορίζεις τις εξόδους με αλκοόλ και να μην το βλέπεις σαν κοινωνική σύμβαση, δηλαδή ότι θα βγεις και πρέπει ντε και καλά να πιεις, τότε πολλά πράγματα ξεθολώνουν. Όλες αυτές οι μέρες κύλησαν νερό και οριακά δεν σκεφτόμουν πλέον την πρόκληση. Αυτό είναι και δείγμα της εξελικτικής πορείας χρόνων που σας είπα πιο πάνω.

Το πρώτο μου ποτό μετά τη λήξη της πρόκλησης το ήπια στις 1 Νοέμβρη, στο πάρτι του κολλητού μου από το σχολείο. Ήταν μια βότκα πορτοκάλι. Δε μου έκανε κάποια ιδιαίτερη διαφορά, δεν με χτύπησε, ούτε το είδα όπως θα έβλεπα το κρέας αν έκανα σαράντα μέρες νηστεία. Η πλάκα είναι ότι έπιασα ο ίδιος τον εαυτό μου να μη θέλω να πιω άλλη μία βότκα ή κάποιο άλλο ποτό. Και σκεπτόμενος πόσο έχω πιει στο ίδιο πάρτι μερικά χρόνια πίσω, αυτό το γεγονός μου έκανε εντύπωση.

Το ακόμα πιο εντυπωσιακό είναι ότι την περασμένη Παρασκευή, είχα πάει σε ένα μπαρ μετά την προβολή μιας ταινίας με φίλους και πάλι ζήτησα μια μπύρα άνευ. Δεν είχα την όρεξη να πιω κανονική. Ίσως όλο αυτό να είναι απλώς μια φάση, ίσως και να μου αρέσει αυτός ο περιορισμός του ποτού αργά και σταθερά από τρεις με τέσσερις φορές κάθε εβδομάδα σε μία.

Το βασικό που συζητούσα με τον δικό μου άνθρωπο (γεια σου Πουλχερία) είναι να μη νιώθεις ότι σε περιορίζει όλο αυτό. Θες να πιεις ένα ποτό, πιες ένα, θες δύο, πιες δύο, θες τρεις φορές την εβδομάδα, πιες τρεις φορές, θες μηδέν, πήγαινε στο μηδέν. Κανείς δεν θα σου πει τι να κάνεις με αυτό που νιώθεις και όλη αυτή η φάση είναι κάτι με το οποίο είμαι πολύ εντάξει.

Για όποιον θέλει να ρωτήσει, όχι δεν είχα κάποια αλλαγή στα κιλά μου, ίσως απλά να ήμουν λιγότερο πρησμένος κάποιες μέρες. Το σημαντικό όμως είναι ότι συνέβη μια αλλαγή στο μυαλό μου και είδα πως δε χρειάζεται να βλέπω το ποτό ως μια αναγκαιότητα ή κάτι τόσο σταθερό. Μέχρι τότε σας αφήνω και θα τα πούμε σύντομα. Πρέπει να σκεφτώ που θα πιω επιτέλους μια καλή μπύρα.

The post The Unstable Show: Αλκοόλ – Από συνήθεια ή από επιλογή; appeared first on anthem.gr.

Ένα καλό του να έχεις Follow στο Spotify τα αγαπημένα σου συγκροτήματα είναι ότι έχεις ειδοποίηση για νέες κυκλοφορίες, αλλά και Anniversay Editions παλιών αγαπημένων δίσκων. Οι Slipknot είναι ένα συγκρότημα, την δισκογραφία του οποίου επιθυμώ πολύ να αναλύσω σε κάποιο Sound Vault ή Ranking μελλοντικά. Σήμερα όμως θέλω να μιλήσω ξανά για το ντεμπούτο τους, καθώς μέσα στο Σεπτέμβρη κυκλοφόρησε το 25th Anniversary Edition.

Η σχέση μου με τους Slipknot ξεκινάει κάπου το Γυμνάσιο στα τέλη των 00s. Ανήκω στη γενιά που δεν πρόλαβε τόσο το Vol. 3 όσο την κυκλοφορία του All Hope Is Gone και τα ακουστικά έπαιζαν φουλ Psychosocial, Sulfur, Dead Memories και φυσικά το Snuff. Πάντως παρ’ ότι σαν γενιά μας χαρακτήρισε αυτό το άλμπουμ, νομίζω μπορούμε να πούμε με ασφάλεια ότι αγκαλιάσαμε και αγαπήσαμε ακόμα περισσότερο τις πρώτες τους κυκλοφορίες.

Σήμερα πάντως θα επικεντρωθούμε στο ντεμπούτο τους. Θα εστιάσουμε στο πως εννιά τύποι από το Des Moines της Iowa πήγαν στην California, κοίταξαν τους δαίμονές τους στα μάτια και δημιούργησαν μουσική. Το 1999 οι Slipknot δεν είχαν καμία σχέση με τη μπάντα που κυκλοφόρησε τρία χρόνια πριν το demo Mate. Feed. Kill. Repeat. που έχει κάποιους ενδιαφέροντες πειραματισμούς, αλλά υπολείπεται σε πολλά.

Μετά το demo το συγκρότημα είχε φέρει τον Corey Taylor στα φωνητικά, τον Mick Thompson στις κιθάρες (προς το τέλος των ηχογραφήσεων και τον Jim Root), τον Chris Fehn στα κρουστά και η κίνηση ματ ήταν η έλευση του Sid Wilson ως DJ. Το ντεμπούτο των Slipknot μπορεί να έχει κοινό rhythm section που παίζει πάντα ρόλο, αλλά αφήνουν πίσω αυτό το μπαστάρδεμα nu με death metal και ακολουθούν ένα τελείως διαφορετικό μονοπάτι.

Έχω ακούσει πάρα πολλές φορές αυτό το άλμπουμ. Μικρότερος μπορώ να πω ότι θεωρούσα τρελή ψαγμενιά που όλοι άκουγαν τα χιτάκια Eyeless, Wait and Bleed και Spit It Out όσο εγώ εξερευνούσα συνέχεια τα κρυμμένα διαμαντάκια του δίσκου. Και πιστέψτε με, υπάρχουν πάρα πολλά διαμαντάκια εκεί μέσα. Όμως αυτή η ακρόαση μου έφερε στο νου ένα ακόμα ερώτημα που έχω χρόνια. Τι έμπνευση είχαν αυτοί οι τύποι να γράψουν αυτό το άλμπουμ στα τέλη των 90s;

Τα τέλη εκείνης της δεκαετίας και οι αρχές των 00s ήταν μια εποχή τεράστιου πειραματισμού. Πάρα πολλά συγκροτήματα μπήκαν τότε υπό την ομπρέλα του όρου nu metal, αλλά όλα έκαναν κάτι τελείως διαφορετικό μεταξύ τους. Σκεφτείτε για παράδειγμα τους Korn, τους Slipknot, τους Limp Bizkit, τους System of a Down, τους Deftones και τους Mudvayne. Όλοι εκείνη την εποχή έβγαλαν μερικά από τα καλύτερα τους άλμπουμ, όλοι αποτέλεσαν κομμάτι του nu metal και όμως κανένας δεν μοιάζει με τους υπόλοιπους.

Ξανακούγοντας το 25th Anniversary Edition αυτού του ντεμπούτου, έρχομαι ξανά αντιμέτωπος με ένα μείγμα που ακόμα και σήμερα θα θεωρούσα ολόφρεσκο αν το άκουγα από κάποιο καινούριο metal συγκρότημα. Οι χαμηλοκουρδισμένες κιθάρες, οι λούπες του Wilson, το μπάσο του Paul σε συνδυασμό με τα κρουστά και το γρήγορο παίξιμο του Jordison και όλα αυτά να αναμειγνύονται με τη φωνή του Corey σε κάνει να απορείς αν αυτό το άλμπουμ έγινε όντως 25 χρονών φέτος.

Η μαγεία του δεν είναι τόσο στα πασίγνωστα κομμάτια που έχουμε χιλιοτραγουδήσει. Προφανώς ξεκινάει με την πεντάδα-φωτιά των (sic), Eyeless, Wait and Bleed, Surfacing, Spit It Out, αλλά η μαγεία του βρίσκεται στη συνέχεια. Είναι το αργό τέμπο του Tattered & Torn που θυμίζει horror ταινία όσο ο Jordison διαλύει το drum kit του από πίσω. Είναι οι εναλλαγές μεταξύ μελωδίας και σκληράδας στο Purity.

Είναι η επιθετικότητα του Liberate που θα αναπτυσσόταν πολύ στο Iowa. Είναι ο απόλυτος συνδυασμός όλων των στοιχείων της μουσικής τους στο Prosthetics που μοιάζει να συνοψίζει τον δίσκο. Είναι ο οχτάλεπτος πειραματισμός του Scissors που σε οδηγεί στο (κάποτε hidden track) Eeyore όπου ο Corey είναι λες και προσπαθεί να “τσακίσει” τις φωνητικές του χορδές.

Το ωραίο σε αυτό το edition είναι ότι μπορείς να ακούσεις και κάποια πρώιμα demos πολλών τραγουδιών και να δεις την πρωτόλεια μορφή στην οποία προσπάθησαν να τα αποδώσουν. Κάποια εξ αυτών όπως το Me Inside σου φέρνουν στο μυαλό το Mate. Feed. Kill. Repeat. ενώ δεν το περιμένεις καθόλου. Επιπλέον προς το τέλος θα βρείτε και κάποια ενδιαφέροντα remixes κομματιών του δίσκου.

Στο τέλος αυτής της ακρόασης πάντα μου μένει αυτή η απορία. Πού βρέθηκε τόση έμπνευση, τόσο ωραίες ιδέες, τόσος πειραματισμός εκείνη την εποχή για να κάνει μια μπάντα κάτι καινούριο και μάλιστα τελείως διαφορετικό από άλλα ανερχόμενα συγκροτήματα της σκηνής; Και στο τέλος της ημέρας πώς σε ένα είδος όπως το metal που σε πολλές εποχές έκλεισε τα αυτιά του στο καινούριο και το διαφορετικό, αυτός ο δίσκος αγαπήθηκε σχεδόν αμέσως;

Είναι μεγάλη κουβέντα το να μιλήσουμε τώρα για την παρθενογένεση στην τέχνη. Πιστεύω όμως ότι συγκροτήματα σαν τους Slipknot έχουν δημιουργήσει ένα δικό τους είδος μουσικής, έναν δικό τους αυτόνομο και χαρακτηριστικό ήχο που μένει ανεξίτηλος για γενιές και ταυτόχρονα ακούγεται διαχρονικά νεωτεριστικός και ρηξικέλευθος. Για αυτό και θα το ακούμε για πολλά χρόνια ακόμα με θαυμασμό.

Τα λέμε στο επόμενο Unstable Show και να θυμάστε. You can’t see California without Marlon Brando’s eyes.

The post The Unstable Show: 25 χρόνια μετά, το ντεμπούτο των Slipknot ακούγεται σαν να βγήκε χθες appeared first on anthem.gr.

Εδώ και λίγες μέρες βγήκε η ανακοίνωση μας. Το Anthems Radio Show σταματάει από το Radioalchemy και σήμερα είναι η τελευταία μας εκπομπή. Έχω πολλές σκέψεις, έχω ανάμεικτα συναισθήματα, αλλά κυρίως πριν κλείσουμε έχω να σας πω μερικές ιστορίες. Ιστορίες που θα σας βοηθήσουν να καταλάβετε τι κεφάλαιο κλείνει για εμάς σήμερα.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν

Το 2016, το anthem.gr δεν είχε κλείσει ακόμα τα δύο του χρόνια και τα όνειρά μας ήταν μεγάλα. Ήταν μια περίοδος έκρηξης για το webzine που διαβάζετε. Μέσα στις ιδέες που είχαμε, ο Τζανέτος μας πρότεινε να κάνουμε μια ραδιοφωνική εκπομπή. Δεν φαντάζεστε πόσο κατά ήμουν. Εγώ. Ο ντροπαλός, συνεσταλμένος τύπος που ανοίγεται δύσκολα, να βγω να μιλήσω στο μικρόφωνο; Εγώ ανέβαινα στα Anthem Festival και έτρεμα μπροστά σε διακόσια άτομα.

Το ψάξαμε πολύ και βρεθήκαμε κοντά και στα FM αλλά και στο να φτιάξουμε marketing plan για μια εκπομπή στην τηλεόραση, αλλά αυτό είναι μια ιστορία που θα σας πω κάποια άλλη φορά. Κάποιες φορές τα πράγματα έρχονται από καθαρή τύχη και έτσι βρεθήκαμε στο Radioalchemy. Ξεκινήσαμε φουλ underground, φουλ ψαρωμένοι, αλλά και με πολλή όρεξη να φέρουμε κάτι καινούριο.

Τις τελευταίες μέρες ακούω συνέχεια τις πρώτες μας σεζόν. Ρε είμαστε φουλ έξω απ’ τα νερά μας, αλλά περνούσαμε τέλεια. Ήμασταν πολύ νέοι, μιλάγαμε για θέματα που ενδιέφεραν μόνο εμάς, γνωρίσαμε φοβερούς ανθρώπους (γιατί ναι, κάποτε κάθε δεύτερη εκπομπή σχεδόν κάναμε συνέντευξη) και προσθέσαμε πολλά στοιχεία από την υπόγεια νυχτερινή ζωή της Αθήνας σε έναν σταθμό που κινούνταν πολύ επιτυχημένα στο mainstream.

Οι πρώτες μας πέντε σεζόν που μεταδόθηκαν Τρίτες και Πέμπτες νιώθω ότι οδήγησαν σε έναν κορεσμό, ο οποίος το 2019 λόγω θεμάτων του σταθμού οδήγησαν στη διακοπή της εκπομπής για δύο χρόνια. Αν σταματούσε εκεί, το Anthems για μένα θα ήταν μια πολύ ωραία και διαφορετική εμπειρία. Ωστόσο αυτό που έγινε στην επιστροφή ήταν που θα μείνει χαραγμένο στην ψυχή μου.

A New Hope

Είχαμε πολλές συζητήσεις το 2021 για το τι θα κάνουμε με την εκπομπή. Είπαμε να επιστρέψουμε Τετάρτες πλέον στις οχτώ το βράδυ. Αυτή η εποχή του Anthems για μένα είναι και μακράν ένα από τα κορυφαία πράγματα που έχω κάνει στη ζωή μου. Είμαι πολύ περήφανος για κάθε μία από τις τελευταίες τέσσερις σεζόν μας. Και αυτό δεν οφείλεται μόνο σε μένα και τον Τζανέτο ή τους άλλους συμπαρουσιαστές μας.

Η δεύτερη εποχή του Anthems δεν έχει καμία σχέση με την πρώτη. Κάναμε ελάχιστες συνεντεύξεις κυρίως σε φίλους μουσικούς. Οι καλεσμένοι μας επιλέξαμε να είναι άτομα που προερχόντουσαν από το κοινό μας. Δώσαμε μικρόφωνο σε όσους συνέβαλαν σε αυτήν την εκπληκτική χημεία που αναπτύξαμε μαζί σας. Γιατί για εμάς το ραδιόφωνο δεν είναι ένα ξεπλυμένο προϊόν καθοδηγούμενο από κάποιον προϊστάμενο.

Δεν είμαστε εκφωνητές. Είμαστε παραγωγοί. Για εμάς το ραδιόφωνο είναι παρέα, είναι πλάκα, είναι γέλιο. Για εμάς η καλή μουσική υπάρχει εκεί έξω και πρέπει σε κάθε εκπομπή να ακούτε κάτι διαφορετικό. Για εμάς δεν έχει σημασία το clean cut στυλάκι και η επιλογή θεμάτων για τον αλγόριθμο. Για εμάς πάντα μετράει το αυθόρμητο, το να παράξουμε στιγμές που θα θυμάσαι.

Αυτό θεωρώ πως κάναμε αυτά τα τέσσερα χρόνια. Παίξαμε μαζί σας Τηλεκύβο, τραγουδήσαμε καραόκε, σας είπαμε αστείες ιστορίες από το σχολείο και τις δουλειές μας, θάψαμε ταινίες, μάθαμε τι είναι τα Συμπαντικά Ειδύλλια και οι σομελιέ νερού, γίναμε άνδρες αξίας (πέφτουλες), διαβάσαμε λόγιες κριτικές σουβλατζίδικων, συζητήσαμε τα μπιφτέκια αλιγάτορα και τον τύπο που έτρωγε αεροπλάνα και φάγαμε αηδιαστικά γλυκά από όλη την υφήλιο.

Σε έναν κόσμο που αλλάζει, έναν κόσμο που γίνεται πιο σκοτεινός και μια πιο σκληρή καθημερινότητα, αυτό το δίωρο της Τετάρτης ήταν για πολλούς ένα αποκούμπι, μια στιγμή που η παραφροσύνη κυριαρχούσε και που παραγωγοί με κοινό γινόμασταν ένα. Το να κάνω κάθε εβδομάδα το Anthems σήμαινε να επενδύω πάρα πολύ χρόνο και δεν κρύβω ότι αν φέτος κάναμε εκπομπή, ίσως να μην ήμουν κάθε εβδομάδα εκεί. Υπήρχαν εβδομάδες που ήμουν εξαντλημένος, στεναχωρημένος, κουρασμένος και πάλι όταν καθόμουν μπροστά στο μικρόφωνο όλα πέρναγαν.

Μερικά ευχαριστώ

Τώρα που η εκπομπή θα σταματήσει προσπαθώ να συνειδητοποιήσω μερικά πράγματα και μου είναι φουλ δύσκολο. Μέρος του ταξιδιού είναι και το τέλος που είχε πει ο Tony Stark στο Endgame. Μέρος του ταξιδιού είναι όμως και όσοι βοήθησαν να είμαστε εκεί και τώρα είναι η στιγμή που ελπίζω να μην ξεχάσω κανέναν.

Ευχαριστώ λοιπόν τον Γιώργο Παπάζογλου που ήταν για δύο χρόνια συμπαρουσιαστής μας και συντελεστής στις ίσως κορυφαίες εκπομπές μας. Η έβδομη σεζόν μαζί του βρίσκεται στο πάνθεον μαζί με την ένατη και τελευταία. Ευχαριστώ τον Αγαμέμνονα Μητροβγένη, μέλος του anthem.gr για τη στήριξη του και τα ειλικρινή του λόγια. Ευχαριστώ πολύ τους άλλους συμπαρουσιαστές μας ανά τα χρόνια, τον Πέτρο Καβαλιώτη, τον Κωστάρα, τον Γιώργο Κύρο που έβαλαν το λιθαράκι τους στο Anthems.

Πολλές ευχαριστίες σε όλους όσους ήρθαν καλεσμένοι είτε αργότερα τσακωθήκαμε είτε όχι, στους συμπαραγωγούς μας στο Radioalchemy για την βοήθεια στα πρώτα μας χρόνια, σε μέλη του τσατ που συνέβαλαν με τις ατάκες τους όπως τη Celestie και τα καταπληκτικά βίντεο της, τον Goku, τον DrFreeHugs, τον Καμπαμαρού, τη γιαγιά Τζανέτου aka χακερού, την οικογένεια μου και όλους όσους κάθε εβδομάδα στηρίζατε αυτό που κάναμε. Εύχομαι σήμερα να είστε όλοι εκεί.

Τα δύο μεγαλύτερα ευχαριστώ

Ένα τεράστιο ευχαριστώ στο Radioalchemy και τον Νίκο Διακουμάκο, γιατί όταν ξεκινήσαμε ήμασταν παντελώς άπειροι και άσχετοι και μας έδωσαν μια τεράστια ευκαιρία που δε μπορώ να την ξεχάσω.

Και για το τέλος το μεγάλο ευχαριστώ στο φίλο μου, στον αδερφό μου Τζανέτο Καβαλιώτη που είμαστε μαζί από την πρώτη σεζόν, μαζί χτίσαμε όλα αυτά, τρέξαμε πολύ, διαφωνήσαμε σε πολλά και στο τέλος της ημέρας και τα επόμενα βήματα του Anthems θα τα χαράξουμε από κοινού. Εννιά χρόνια είναι πολλά για ένα project δύο φοιτητών και μαζί το μεταφέραμε σε όλες τις φάσεις της ζωής μας.

Γιατί σταματάει η εκπομπή και το μέλλον

Πολλοί σεβαστήκατε ότι ζήτησα να μην μου στείλετε μηνύματα που να αφορούν το τέλος της εκπομπής και μου μιλήσατε για άλλα πράγματα. Και τώρα θα μιλήσω λίγο πιο ευθέως. Η αλήθεια είναι ότι εδώ και δύο χρόνια ήθελα πολύ το Anthems να περάσει σε ένα επόμενο επίπεδο και δεν εννοώ προφανώς τα ερτζιανά, γιατί ξέρω πόσο θα αποστείρωνε το περιεχόμενό του.

Θεωρώ πως η εκπομπή αυτή είχε potential για κάτι πολύ μεγάλο και μπορούσαμε να το επιτύχουμε. Δυστυχώς για πολλούς λόγους δεν μπορέσαμε να πάμε στο επόμενο επίπεδο από το καλοκαίρι του 2023 που το είχα οραματιστεί. Ωστόσο, προσωπική μου σκέψη, είναι ότι όλο αυτό δε μπορούσε να γίνει στο Radioalchemy για λόγους που αφορούν τον σταθμό. Στο παρελθόν είχε περάσει από το μυαλό μας να φύγουμε αλλά πάντα κάποιος εκ των δύο είχε τη διαύγεια ή την αίσθηση να πει να μείνουμε που ήταν και η σωστή απόφαση.

Τώρα εν μέσω και άλλων projects που ετοιμάζαμε, η αναστολή λειτουργίας του σταθμού απλά οδήγησε σε μια επίσπευση της αποχώρησης, καθώς η αλήθεια είναι πως το anthem.gr όχι απλά δε θα σταματήσει να παράγει περιεχόμενο, αλλά θα το κάνει ακόμα πιο οργανωμένα και με πιο ξεκάθαρους στόχους. Κάποιοι με ρωτήσατε αν θα επιστρέψουμε ραδιοφωνικά. Η απάντηση είναι όχι άμεσα.

Έχουμε κάνει κάποιες συζητήσεις, ακόμα και πρόταση μπορεί να λάβουμε τις επόμενες ημέρες, αλλά θέλουμε αν πάμε κάπου να υπάρχει καλή συνεργασία και συνεννόηση, γιατί ξέρουμε τι μπορούμε να δώσουμε και να το κάνουμε με δικούς μας όρους. Συν ότι προσωπικά δε θέλω να βιαστώ και να κάνω το επόμενο βήμα άμεσα επειδή το Anthems θα έβγαινε στον αέρα στα μέσα Οκτώβρη. Αντιθέτως θα σας ετοιμάσουμε καινούρια πράγματα σαν anthem.gr πια.

Θα κάνουμε περισσότερα επεισόδια για το anthem.gr podcast παρέα με τον Τζανέτο, θα συνεχίσουμε κανονικότατα το Past Forward με τον Αγαμέμνονα, ενώ θα βγουν και επεισόδια Unstable Show! Θα μας ακούτε σταθερά κάθε μήνα, ίσως και με παρόμοια συχνότητα, ενώ ταυτόχρονα τελείως υπόκωφα συνεχίζουμε να δουλεύουμε ένα project που μας έχει ενθουσιάσει πάρα πολύ. Και όπως είπαμε, είμαστε ανοιχτοί στο να ξανακάνουμε το Anthems.

Αν και είμαι συγκινημένος για την τελευταία μας εκπομπή, είμαι ταυτόχρονα ενθουσιασμένος για όσα θα έρθουν τους επόμενους μήνες. Μέχρι όμως να έρθει αυτό, σας περιμένουμε σήμερα στις εφτά το βράδυ, για μια τελευταία φορά στο τσατ του Radioalchemy για ένα εκρηκτικό φινάλε με γέλιο, συγκίνηση και όμορφα μηνύματα. Μην ξεχάσετε να μας στείλετε τα ηχητικά σας εδώ.

Μέρος του ταξιδιού είναι και το τέλος. Αλλά αυτό το τέλος φέρνει μια νέα αρχή. Και όπως σας έδειξα και πιο πάνω, κάθε φορά που επιστρέφουμε, είμαστε καλύτεροι. Τα λέμε το βράδυ.

The post The Unstable Show: Part of the journey is the End… Ευχαριστούμε Radioalchemy appeared first on anthem.gr.

Καλή σεζόν φίλες και φίλοι. Ο Σεπτέμβρης μπήκε για τα καλά και είναι πάντα ένας περίεργος μήνας για μένα. Προσπαθώ να προσαρμοστώ ξανά στη δουλειά μου, να αποδεχτώ ότι τελείωσαν οι διακοπές μου και να εκτιμήσω ότι πέρασα καλά προετοιμάζοντας τα πλάνα για τη νέα σεζόν μας. Κάπως έτσι με βρήκε και αυτός ο Σεπτέμβρης, αλλά φέτος κάνοντας μια ανασκόπηση πέρασα ένα πολύ όμορφο και παραγωγικό καλοκαίρι.

Αυτό το καλοκαίρι λοιπόν χάρηκα σινεμά. Βασικά δεν το χάρηκα απλά, το απήλαυσα. Πως φτάσαμε όμως στο σημείο αυτό; Η αλήθεια είναι ότι από παλιά έβλεπα αρκετές ταινίες χωρίς ωστόσο να ψάχνομαι πολύ με διαφορετικά στυλ και είδη. Είχα αυτό το θέμα που ήθελα να βλέπω ψιλογνωστά blockbusters και ας ήταν μέτρια. Με συνάρπαζε ο κινηματογράφος σαν τέχνη, αλλά φαινόταν σαν μην ήθελα να τον εξερευνήσω.

Δεν λέω ότι δεν είχα δει κλασικές ταινίες ή παλιότερες ταινίες (αν και αντιστέκομαι σθεναρά στον παλιό ελληνικό κινηματογράφο). Και κουλτούρα έχω δει και καλτίλες και πολλά ακόμη. Απλά ίσως εγώ δεν ήμουν έτοιμος να χωνέψω πιο “δύσπεπτες”, πιο δύσκολες ταινίες. Με τα χρόνια κόλλησα περισσότερο και με τις σειρές και οι ταινίες έγιναν ένα χόμπι που τηρούσα κυρίως πηγαίνοντας πολύ συχνά κινηματογράφο.

Τα χρόνια περνάνε και όπως ωριμάζεις σε πολλά ζητήματα, έτσι ωριμάζεις και σε αυτό. Άρχισα να βάζω στόχο να βλέπω μία ταινία την εβδομάδα, συνήθως τις Κυριακές και άλλοτε το πετύχαινα, άλλοτε αποτύγχανα. Το σημαντικό όμως ήταν πως είχα μια θέληση να βυθιστώ περισσότερο στον κόσμο του κινηματογράφου. Να ξεψαχνίσω το τι είναι αυτό το σκίρτημα που με ενθουσιάζει σε μια καλή παραγωγή και πως μπορώ να βρω περισσότερα κρυμμένα διαμαντάκια.

Άρχισα να επεκτείνω το γούστο μου, να ακολουθώ σελίδες και να ακούω κινηματογραφικά podcasts ψάχνοντας και σημειώνοντας περισσότερα έργα για να καταναλώσω. Και όλο αυτό μου έβγαινε σε ένα πάθος όπου ξεκίνησα να πηγαίνω πιο πολύ και σε θερινά σινεμά ή κινηματογράφους με πρόγραμμα που περιλαμβάνει αφιερώματα σε παλιότερες ταινίες.

Κοιτώντας το ημερολόγιο μου στο Letterboxd κύκλωσα κάποιες ημερομηνίες μέσα σε όλη τη σεζόν που με οδήγησαν στην κορύφωση με τις ενδιαφέρουσες προβολές του καλοκαιριού. Το Cure του Kiyoshi Kurosawa σε ένα σινεμά του κέντρου τον Μάρτιο είναι μια τέτοια προβολή. Το Inland Empire του David Lynch τον Φεβρουάριο είναι μια τέτοια προβολή. Το Blue Velvet του ίδιου σκηνοθέτη λίγες μέρες μετά το θάνατό του. Το Eyes Wide Shut του Kubrick που το ξαναείδα στη μεγάλη οθόνη.

Είναι εντυπωσιακό πόσο μπορείς να βυθιστείς στη μαγεία καλών ταινιών και να γνωρίσεις σκηνοθέτες που αγνοούσες όπως ο Kurosawa ή να απολαύσεις ξανά έργα αγαπημένων σου δημιουργών όπως ο Lynch και ο Kubrick. Φέτος το καλοκαίρι λοιπόν αποφάσισα πως είτε στο σπίτι μου είτε σε θερινά σινεμά θα χαρώ και θα ξαναζήσω τον κινηματογράφο.

Βλέποντας ξανά το diary μου πρέπει να πω ότι όλες αυτές οι ταινίες που είδα συνοψίζουν αυτό το περίεργο, πολύπλοκο γούστο που έχτιζα τόσα χρόνια. Είδα γαλλικές κωμωδίες, ιταλικά noir, αμερικανικά υπερηρωικά, σοβιετικό ποιητικό σινεμά και πολλά ακόμα έργα που είναι τελείως ετερόκλητα. Στο τέλος είναι πάντα εκεί η φιγούρα μου καρφωμένος στην καρέκλα να προσπαθώ να απολαύσω το sound design, να περιπλανηθώ σε άγνωστους κόσμους, να αγνοήσω τους ήχους που παρεμβάλλονταν από το αποπνικτικό αστικό τοπίο του Ιουλίου.

Χάθηκα στο ασπρόμαυρο And Then There Were None του 1945 βασισμένο σε βιβλίο της Agatha Christie προσπαθώντας να το αποκωδικοποιήσω. Διασκέδασα με το 21 και την περιπέτεια των φοιτητών στα καζίνο. Προσπάθησα να αναλύσω κάθε ταινία του Ρένου Χαραλαμπίδη για τις διαφορετικές φάσεις που περνάει ο άνθρωπος στη ζωή του. Το επαγγελματικό αδιέξοδο στα εικοσιπέντε με το No Budget Story, η ανδρική μπέσα στα τριάντα με την Καρδιά του Κτήνους, οι συζητήσεις με τον θάνατο στα σαράντα στα Τέσσερα Μαύρα Κουστούμια και η αποδοχή του ποιος είσαι στα πενήντα με τον Νυχτερινό Εκφωνητή.

Εξερεύνησα τη φιλμογραφία του Stanley Kubrick που την είδα σχεδόν όλη είτε μέσα από αφιερώματα σε θερινά είτε σε προβολές στο σπίτι μου. Αναλογίστηκα γιατί μου αρέσει τόσο πολύ ο συγκεκριμένος δημιουργός, το πως ελίσσεται μεταξύ διαφορετικών ειδών στις ταινίες του και πάντα μας προσφέρει ένα οπτικό αριστούργημα. Οι επικές εικόνες στην Οδύσσεια του Διαστήματος, το noir στυλ του The Killing, το αδιέξοδο του τι νιώθεις στον πόλεμο στα Paths of Glory και Full Metal Jacket, η πολιτική σάτιρα του Dr. Strangelove. Φέτος τον Kubrick τον ξεκοκάλισα και τον ανέλυσα όσο κανέναν άλλον δημιουργό.

Ήταν ένα καλοκαίρι που το σινεμά με έκανε να τα νιώσω όλα. Ανατρίχιασα με το Primal Fear, γέλασα με το American Pie, τρόμαξα με το Weapons και έζησα την απόλυτη εμπειρία στο Stalker του Andrei Tarkovsky, μια ταινία τόσο μοναδική και ταυτόχρονα τόσο δύσκολη που ήθελα να τη βλέπω στο διηνεκές και ταυτόχρονα περίμενα να τελειώσει για να νιώσω μια λύτρωση για όλο αυτό το τρίωρο.

Όλα όσα ανέφερα πάνω είναι το ένα έκτο όσων είδα, αλλά και πάλι σας δίνω μια εικόνα για το πόσο ετερόκλητα συναισθήματα ένιωσα φέτος το καλοκαίρι. Το πιο ωραίο είναι ότι τις περισσότερες εξ αυτών τις παρακολούθησα στους κινηματογράφους μαζί με υπέροχους ανθρώπους που μπορούσαμε μετά να τις συζητήσουμε και να τις αναλύσουμε και για μένα στο σινεμά η παρέα παίζει μεγάλο ρόλο. Μπορείς να ακούσεις μια οπτική που δεν είχες ανακαλύψει και κάπως μαγικά βλέπεις το έργο υπό ένα διαφορετικό πρίσμα.

Το 2025 είναι μια χρονιά που ουσιαστικά έχουμε το αποτέλεσμα της εξελικτικής πορείας που σας ανέφερα στην αρχή. Μέσα σε όλα αυτά τα podcasts που άκουσα για να ανακαλύψω νέες ταινίες, άκουσα ξανά το κινηματογραφικό αφιέρωμα που είχαμε κάνει στο πρώτο Unstable Show με τους φίλους Πάρι και Ντίνο. Είμαι πολύ περήφανος για αυτό το podcast γιατί είναι μια πραγματικά εκτενής συζήτηση γύρω από την τέχνη του σινεμά.

Από την άλλη μου έκανε εντύπωση πως μέσα σε δύο χρόνια άλλαξαν τόσα πολλά στον τρόπο που βλέπω ταινίες και στα γούστα μου. Πλέον ας πούμε απολαμβάνω και πιο αργές παραγωγές ειδικά αν τις δω στη μεγάλη οθόνη. Κάνοντας μια ανασκόπηση του καλοκαιριού και των όσων είδα, κατάλαβα ότι ερωτεύτηκα ξανά το σινεμά αυτά τα δύο χρόνια που μεσολάβησαν από την ηχογράφηση εκείνου του podcast και θα ήθελα να μιλάω για αυτό πιο συχνά σε εκπομπές και σε άρθρα μου.

Είναι πολύ όμορφο να συνειδητοποιείς ότι αγαπάς πολύ μια τέχνη και είναι ακόμα πιο όμορφο να εμβαθύνεις σε αυτήν, να ανακαλύπτεις κρυμμένες πτυχές της και να τις συζητάς με τους αγαπημένους σου ανθρώπους. Όλο αυτό για μένα ήταν μια διαδικασία χρόνων που κλιμακώθηκε ακόμα περισσότερο τους τελευταίους μήνες. Και έτσι σκοπεύω να περάσω κι άλλα καλοκαίρια μου με όμορφη παρέα στα θερινά της πόλης…

Και μερικές ανακοινώσεις…

Έτσι με αυτό τον αρκετά smooth τρόπο θα προβώ σε 1-2 μίνι ανακοινώσεις που περίμενα καιρό να σας κάνω. Πρώτον τον Οκτώβριο θα γράψω ένα μεγάλο αφιέρωμα στον Stanley Kubrick βάζοντας όλες τις ταινίες του σε σειρά από τη χειρότερη στην καλύτερη. Δεύτερον το 2026 θα έχουμε και γραπτό αλλά και ακουστικό αφιέρωμα μέσω του Past Forward podcast που κάνουμε παρέα με τον Αγαμέμνονα Μητροβγένη στον πολυαγαπημένο μας David Lynch.

Και επειδή εδώ και κάποια χρόνια δεν έχω καταλήξει τι θα γίνει με το Unstable Show podcast, αποφάσισα τα τρία τελευταία επεισόδια που είχαν μείνει στο συρτάρι να βγουν μέχρι τα τέλη του 2025 και το podcast μάλλον θα τελειώσει με πέντε επεισόδια. Ίσως ξαναγυρίσω σταθερά στο μέλλον στο ακουστικό Unstable Show, ίσως κάποιοι φίλοι μου κάνουν την τιμή να έρθουν καλεσμένοι, αλλά αποφάσισα ότι δε θέλω άλλο να ψάχνω με ποια μορφή θα τρέξει όλο αυτό. Ούτως ή άλλως ετοιμάζεται κάτι καινούριο τους τελευταίους μήνες που είναι φανταστικό αν συμβεί, αλλά δε μπορώ να σας αποκαλύψω τίποτα για αυτό το θέμα. Ακόμα…

The post The Unstable Show: Το καλοκαίρι που ερωτεύτηκα ξανά το σινεμά appeared first on anthem.gr.

Τριάντα λοιπόν. Δεν τα έχω κλείσει επίσημα όσο γράφω αυτό το κείμενο, αλλά τη στιγμή που το διαβάζετε, εγώ μπαίνω σε μια νέα δεκαετία. Λένε ότι τα πρώτα -άντα είναι δύσκολα, αλλά τα δεύτερα είναι ακόμα δυσκολότερα — έρχονται οι πρώτες κρίσεις, κάνεις τις πρώτες σου κουβέντες με τον Θάνατο. Ναι, μακάβριο ξεκίνημα…αλλά θα φτιάξει. Αυτό το κείμενο είναι κείμενο αποδοχής για τη μέχρι τώρα ζωή μου. Θα μοιραστώ μαζί σας όχι τα “αγαπημένα” μου τραγούδια, αλλά αυτά που σημάδεψαν στιγμές και φάσεις της ζωής μου μέχρι σήμερα.

Λοιπόν τα τριάντα ήταν πάντα ένα πολύ περίεργο κόνσεπτ για εμένα. Τα είχα σημαδέψει ως μια ηλικία-ορόσημο, μια ηλικία που θα θέλω να έχω προλάβει να κάνω πολλά διαφορετικά πράγματα και κυρίως μια ηλικία που θα ήθελα πολύ να γυρίσω με τον Νικόλα στα δεκαοχτώ και να συζητήσω μαζί του. Το βασικότερο όμως είναι ότι τελειώνει η δεκαετία των 20s και όσο πέρναγε, είχα έναν γαμημένο φόβο.

Κάπου εκεί στα μέσα της δεκαετίας αυτής, έσκασε ο Covid, μαζί του και πολλά προσωπικά θέματα και κάπως βυθίστηκα στην εσωστρέφεια και την μοναξιά. Είναι πολύ εμφανές αν διαβάσετε τα Unstable Show που έγραφα τότε για το τέλος της κάθε χρονιάς. Έκανα τρελά σκαμπανεβάσματα, αλλά έκανα και μια μεγάλη συζήτηση με τον εαυτό μου και τότε κατάλαβα πολλά.

Άρχισα να νιώθω τους στίχους του “Είμαι Λάθος” των Στίχοιμα. Έκανα πολλά λάθη στα 20s μου και ίσως άργησα πολύ να τα απολαύσω. Λάθος φίλους, λάθος επιλογές σε ανθρώπους, στήριξα με όλη μου την ψυχή και όλη μου την αγάπη τα λάθος άτομα, στηρίχτηκα στους λάθος ανθρώπους και επένδυσα πολύ χρόνο σε λάθος σχέσεις. Νιώθω ότι παίζει πολύ μεγάλο ρόλο το ποιους έχεις δίπλα σου και για χρόνια ένιωθα όλα να κυλάνε τόσο λάθος. Δε μιλάω καν για το ερωτικό αυτή τη στιγμή να φανταστείτε.

Ακόμα και με υπάρχοντες φίλους μου, άργησα πολύ να ανακαλύψω τι πραγματικά μου αρέσει. Λένε ότι ο χρόνος δεν γυρνάει πίσω και το διάστημα που ένιωθα μόνος, με βοήθησε να το καταλάβω. Σταμάτησα να ψάχνω τι θα άλλαζα και έκανα αυτό που μου αρέσει περισσότερο. Να δημιουργώ. Σταμάτησα να σκέφτομαι γιατί τότε δεν έκανα κάτι, γιατί ο τάδε άλλαξε στάση και γιατί ο δείνα έκανε την Χ επιλογή και αποφάσισα να δημιουργήσω κάτι καινούριο. Να ανοιχτώ, να γνωρίσω ανθρώπους, να επενδύσω σε ανθρώπους και να πλάσω επιτέλους νέες στιγμές και νέες εμπειρίες.

Εκείνη την περίοδο είχα βάλει κάποιους στόχους να πετύχω πριν κλείσω τα τριάντα. Όχι γραπτούς, στο μυαλό μου. Τους πέτυχα όλους. Μου είχαν πει ότι λίγους μήνες πριν τα τριάντα παθαίνεις μια κρίση, αλλά νομίζω ότι τη βάρεσα περίπου πριν από ενάμιση χρόνο, όταν τα έκλεισε ο καλύτερος μου φίλος. Κάπου εκεί συνειδητοποίησα ότι έρχεται η σειρά μου και για λίγο καιρό είχα άγχος για το που πάει η ζωή μου γενικά. Είχα φτιάξει πλέον κάποιους τομείς της ζωής μου, αλλά το μέλλον μου;

Η γενιά μας κάνει το λάθος να συγκρίνει τη δικιά της ηλικία και φάση με την αντίστοιχη των γονιών τους. Έπρεπε να ξεκολλήσω το μυαλό μου και να αποδεχτώ ότι προφανώς οι εποχές διαφέρουν, οι συνθήκες αλλάζουν και δε θα μπορούσα το 2025 να έχω όσα είχαν οι δικοί μου το 1998. Μεγαλώνοντας, ωριμάζεις και δεν τρως τις φρίκες για το που πας, αντίθετα γίνεσαι πιο ρεαλιστής και κατανοείς μερικά πράγματα.

Όταν έλυσα αυτήν την ηλίθια σύγκριση στο κεφάλι μου, είχε έρθει η ώρα να πάρω σοβαρές αποφάσεις. Ίσως υποσυνείδητα να έδωσα κάθε ικμάδα της ενέργειας μου στην προηγούμενη δουλειά μου, προκειμένου να καταλήξω στο ότι όλο αυτό που ζούσα με άγχωνε και δε μου έδινε κάτι πίσω. Παραιτήθηκα λοιπόν. Και τον τελευταίο χρόνο είμαι απασχολημένος με κάτι καινούριο που έχει ανοίξει πάρα πολύ τους ορίζοντές μου. Το να μπαίνεις στη νέα δεκαετία με όραμα και όχι στη φάση που μόνιμα παραπονιέσαι στους γύρω σου, είναι ένα μεγάλο επίτευγμα.

Θυμάστε πιο πάνω που σας είπα ότι στα σαράντα κάνεις τις πρώτες σου κουβέντες με τον Θάνατο; Τα τελευταία χρόνια και ειδικά το 2025 έζησα κάποιους πολύ σοκαριστικούς θανάτους στον στενό και ευρύτερο κύκλο μου και όλο αυτό με ταρακούνησε όσο τίποτα. Έμαθα να μη θεωρώ τίποτα δεδομένο. Έμαθα ότι η απώλεια μπορεί να έρθει από το πουθενά. Έμαθα πόσο μπορεί να σε βάλει σε σκέψεις ένας θάνατος και πόσο να σε σοκάρει ένα τηλεφώνημα. Μεγαλώνοντας συνειδητοποιείς ότι δεν είναι όλα ρόδινα και τα κακά σενάρια πάντα υπάρχουν και εσύ θα πρέπει να τα διαχειριστείς.

Τα τελευταία χρόνια έδωσα έμφαση σε εμένα και έναν τομέα που είχα ξεχάσει. Την υγεία μου. Νιώθω πολύ περήφανος που αργά και σταθερά βρίσκω τη φόρμα μου, κάνω περισσότερα βάρη από ποτέ, έβγαλα το πρώτο μου πρόγραμμα crossfit και χτίζω ξανά την αντοχή μου. Το να είμαι σε καλύτερη σωματική κατάσταση στα τριάντα μου απ’ ότι στα είκοσι πέντε μου ήταν ένας στόχος μου και πλέον νιώθω πολύ καλά με αυτό. Δεν υπάρχει λόγος ή τρόπος να σταματήσω. Αφού φρόντισα την ψυχή μου, πρέπει να μάθω να φροντίζω και το σώμα μου.

Αυτή η δεκαετία ήταν περίεργη. Ήταν γεμάτη καλές στιγμές, κακές στιγμές, δύσκολους αποχωρισμούς, νέες φιλίες, ταξίδια, έρωτα, ωραία projects. Είχε τα πάντα. Ο Νικόλας στα δεκαοχτώ είχε άλλα όνειρα για τον Νικόλα στα τριάντα. Για αυτό αν πλησίαζα τον τότε εαυτό μου, θα του έλεγα να ξεκολλήσει. Να σταματήσει να σκέφτεται μόνο τα λεφτά, μόνο τα πτυχία ή μόνο την καριέρα. Η ζωή είναι πολλά περισσότερα από αυτό και ίσως και εγώ να έχασα λίγα χρόνια μέχρι να το καταλάβω.

Έχω δίπλα μου όλους τους ανθρώπους που θέλω. Έχω έναν άνθρωπο που είναι εκεί όποτε τον χρειαστώ. Έχω μια οικογένεια που με στηρίζει. Έχω μια ραδιοφωνική εκπομπή κάθε εβδομάδα να με γεμίζει. Έχω φρέσκιες ιδέες και νέα projects που ελπίζω ότι θα πετύχουν. Έχω όρεξη να συζητάω, να ακούω μουσική, να γράφω για όσα μου αρέσουν, να περνάω όμορφα με οτιδήποτε ασχολούμαι και με ό,τι καταπιάνομαι. Όλα αυτά έχοντας ξεφορτωθεί όσους και όσα με κρατούσαν πίσω. Κι αυτό μετράει πολύ περισσότερο από πράγματα που στο παρελθόν θεωρούσα το παν.

Με έναν περίεργο τρόπο, έχοντας πλέον αποδεχθεί με χαρά αυτή τη νέα δεκαετία, η ζωή ήρθε κάπως να επιβεβαιώσει όλα τα παραπάνω. Διανύω ένα από τα πιο όμορφα καλοκαίρια της ζωής μου. Πέρασα πολλές βραδιές με τους αγαπημένους μου ανθρώπους, κάναμε μαζί πολύ ενδιαφέροντα πράγματα και είμαστε ενθουσιασμένοι για αυτά που έχουμε μπροστά μας. Όσοι διαβάζετε αυτό το κείμενο, ξέρετε ποιοι είστε. Έχετε όλοι σας την αγάπη μου και όπως μου σταθήκατε και μου στέκετε εσείς, έτσι και εγώ θα είμαι πάντα δίπλα σας.

Με έναν τρόπο μαγικό, ο τύπος που τα ένιωθε όλα λάθος πριν μερικά χρόνια, τώρα στα 30 τα βρίσκει όλα σωστά. Είμαι χαρούμενος για αυτό που έμελλε να εξελιχθώ και να γίνω. Ένας κάφρος που ώρες ώρες παλιμπαιδίζει, αλλά ταυτόχρονα είναι αρκετά ώριμος για να χειριστεί όλες τις καταστάσεις που του προκύπτουν και να ζει την κάθε στιγμή. Νιώθω ότι επιτέλους έχουν μπει σωστά τα κομμάτια του παζλ.

Στα δεκαοχτώ μου περίμενα ότι τα τριάντα θα με βρουν καριερίστα, στα είκοσι πέντε ότι θα με βρουν δυστυχισμένο και τελικά κάπως γύρισε το παιχνίδι. Είμαι εδώ, ικανοποιημένος με όσα έχω ζήσει και ενθουσιασμένος για όσα θα έρθουν. Οπότε σαν τον παππού από τα Εγκλήματα στον οποίο εξελίσσομαι, παίρνω το αυτάρεσκο χαμόγελό μου και θα πω απλά: “Να με χαίρομαι”.

The post The Unstable Show: Τριάντα appeared first on anthem.gr.

Το 2017 θυμάμαι όπως τώρα να σηκώνομαι το πρωί, να ανοίγω το κινητό και να βλέπω για τον θάνατο του Chris Cornell. Ήταν σοκαριστικό για μένα γιατί ήταν από τους αγαπημένους μου τραγουδιστές. Λίγους μήνες μετά ακριβώς τo ίδιo ένιωσα για τον Chester Bennington. Ο θάνατος είναι ένα περίεργο concept και στη μουσική πολλές φορές βιώνουμε ένα πένθος για ανθρώπους που δεν τους ξέραμε από κοντά, αλλά τους νιώθουμε δικούς μας. Είναι το δέσιμο που προκύπτει μέσα από αυτή τη σχέση ακροατή-μουσικού.

Κάπως έτσι ένιωσα ξανά πριν λίγες ώρες διαβάζοντας για τον θάνατο του Ozzy Osbourne. Όταν ανακάλυψα το μέταλ, κάπου εκεί στο Λύκειο μπήκα σε μια φάση να ακούσω περισσότερο Black Sabbath, το συγκρότημα από το οποίο γνώριζα μόνο το Iron Man και το Paranoid. Το πιο τρελό με τους Sabbath είναι ότι είναι μία από τις μπάντες που θεωρείς ευλογία το πως ένωσαν αυτοί οι άνθρωποι τις δυνάμεις τους, γιατί ο καθένας επηρέασε με το παίξιμό του όχι μόνο το συγκρότημα, αλλά όλη την σκληρή μουσική γενικότερα.

Οι Black Sabbath ήταν πάντα η απαρχή του μέταλ, οι άνθρωποι που έβαλαν τις βάσεις για το heavy, το doom και ένα κάρο είδη ακόμα. Είναι ο Iommi και τα σπουδαία riffs του, ο Ward με τους ρυθμούς του, ο Geezer που οι μπασογραμμές του διαμορφώνουν ακόμα και σήμερα τον ήχο και είναι ο Ozzy με τις σπουδαίες ερμηνείες του που έκανε το συγκρότημα να ορίσει ολόκληρες γενιές μουσικών.

Αυτό που μου άρεσε πάντα στον Ozzy ήταν το πόσο free spirit τύπος φαινόταν, το πως ζούσε τη ζωή του χωρίς να τον νοιάζει τίποτα. Δεν είναι μόνο το κομμάτι των καταχρήσεων. Δάγκωσε μια νυχτερίδα επειδή νόμιζε ότι είναι ψεύτικη, σνίφαρε μυρμήγκια για να την πει στους Motley Crue, συνελήφθη επειδή κατουρούσε στο δρόμο ενώ φορούσε ένα φόρεμα της Sharon, έκανε ακόμα και reality show όπου εμφανιζόταν εντελώς στ’ αρχίδια του και φυσικά ακόμα και εκεί επηρέασε πολλούς άλλους να κάνουν παρόμοιο reality με προφανώς ψεύτικα σκηνικά.

Γιατί αυτός ήταν ο Ozzy. Σίγουρα επηρεάστηκε πολύ από τα ναρκωτικά σε όλα τα παραπάνω και τα τελευταία χρόνια έκανε ό,τι του έλεγε η Sharon. Όμως ήταν ένας αληθινός άνθρωπος, ένας ωραίος τύπος. Έφυγε από τους Black Sabbath και έζησε μια δεύτερη καριέρα με το προσωπικό του σχήμα. Συνεργάστηκε και ανέδειξε τεράστια ονόματα όπως τους Randy Rhoads, Zakk Wylde, Mike Inez, Robert Trujillo, Jason Newsted, Mike Bordin, Tommy Clufetos και φυσικά τον δικό μας Gus G.

Η παρακαταθήκη του Ozzy δεν είναι μόνο τα επικά άλμπουμ με τους Sabbath ή τα Diary of a Madman και Blizzard of Ozz που αποτέλεσαν σπουδαίες σελίδες για την δισκογραφία του. Παρακαταθήκη είναι αυτή η φωνή που σε ανατριχιάζει στο πρώτο άλμπουμ των Black Sabbath, μια φωνή που μοιάζει να έρχεται από άλλο κόσμο σαν φάντασμα να τραγουδάει.

Παρακαταθήκη του Ozzy είναι η larger than life προσωπικότητά του, το στυλ του σε συνεντεύξεις που έμοιαζε να μην τον νοιάζει τίποτα (Who The Fuck Is Justin Bieber?) και οι τρέλες του επί σκηνής όπου έπιανε το μικρόφωνο φουλ ιδρωμένος και χοροπήδαγε στον ρυθμό των riffs σαν μικρό παιδί. Ο Ozzy είναι ο ορισμός του ανθρώπου που λάτρευε αυτό που έκανε και αυτό ήταν εμφανές.

Το αντίο του από τις ζωντανές εμφανίσεις ήρθε μόλις πριν από λίγες ημέρες. Μια συναυλία στη γενέτειρα των Black Sabbath, το Μπέρμιγχαμ όπου έπαιξε ένα σετ δικό του για να πει μια τελευταία φορά κομματάρες όπως το Mr. Crowley, το Crazy Train και το Mama, I’m Coming Home και μια τελευταία επανένωση με την αρχική σύνθεση των Black Sabbath για να συγκινηθούμε βλέποντας τους να ροκάρουν με τα War Pigs, N.I.B., Iron Man και Paranoid.

Ο Ozzy καθισμένος σε έναν θρόνο σαν σωστός Πρίγκηπας του Σκότους έπαιζε με το κοινό, τραγουδούσε με την ψυχή του ενώ και στα βίντεο από τα backstage φαινόταν ευδιάθετος. Είδε την πρόταση γάμου του Sid Wilson στην κόρη του και συνομίλησε με μουσικούς από άπειρα συγκροτήματα που έπαιξαν σε εκείνη τη βραδιά. Μουσικούς που επηρέασε όσο κανείς.

Κάπου εδώ είναι και το νόημα με τον Ozzy. Είναι τέτοια η μουσική του κληρονομιά, αλλά και η αχαλίνωτη προσωπικότητά του που όπως και ο Lemmy πεθαίνει μόνο βιολογικά. Ο Ozzy τρεις εβδομάδες πριν τον θάνατό του ήταν στην σκηνή και τραγουδούσε για τον κόσμο. Ο Ozzy είναι ένας μύθος για το μέταλ. Και οι μύθοι δεν έχουν ημερομηνία λήξης. Οι άνθρωποι και οι ιδέες πεθαίνουν πραγματικά όταν τους ξεχνάμε.

Ο Prince of Darkness έφυγε από κοντά μας, αλλά μας αφήνει μια σπουδαία παρακαταθήκη και για αυτήν δε θα ξεχαστεί ποτέ. Είναι το σύμβολο μιας γενιάς μουσικών, ένα τρελό τρένο που δε χώρεσε στις ράγες αυτού του κόσμου, ένας άνθρωπος που έσπασε πολλά πρότυπα, που γλύτωσε πολλές φορές από τον θάνατο, που μας έμαθε μέσα από τα τραγούδια του να αγκαλιάζουμε το χάος, να γελάμε και να ζούμε κάθε τρελή στιγμή.

Δε θα υπάρξει άλλος σαν τον Ozzy, ούτε χρειάζεται. Το αποτύπωμα του θα μείνει και στους δίσκους τους, αλλά και στις ψυχές μας που χάρη σε εκείνον έμαθαν να μην φοβούνται που είναι διαφορετικές από τον κοινωνικό τους περίγυρο. Καλό ταξίδι Madman.

The post The Unstable Show: Καλό ταξίδι Madman appeared first on anthem.gr.

Ξέρω ότι σας είχα υποσχεθεί ένα άλλο Unstable Show, αλλά το συγκεκριμένο άρθρο το έχω προγραμματίσει να βγει προς Ιούλιο. Ούτως ή άλλως αυτό το Unstable Show θα προσπαθήσω να το κρατήσω όσο πιο σύντομο μπορώ. Είναι ένα από αυτά τα “σοβαρά” κείμενα που αφορούν την επικαιρότητα και με πιάνουν μια φορά στο τόσο να γράψω.

Καμία δουλειά δεν είναι ντροπή, αλλά…

Το σημερινό λοιπόν θέμα αφορά την Ομάδα Αλήθειας και τη σχέση της με τη Νέα Δημοκρατία, το κόμμα που δυστυχώς κυβερνά τα τελευταία έξι χρόνια. Έχω γράψει και σε άλλα Unstable Show ότι αν κατάφερε κάτι εξαιρετικά αυτή η κυβέρνηση είναι να κοροϊδέψει τον κόσμο. Και οι προηγούμενες κυβερνήσεις αποτελούνταν ως επί το πλείστον από ανίκανους και διεφθαρμένους.

Είναι τρομακτικό όμως πως τώρα η διαφθορά, η ανικανότητα και το ανελέητο φαγοπότι έχουν μεταφραστεί σε εξαιρετικές επιτυχίες και ανάπτυξη. Είναι τρομακτικό πως τύποι σαν τον Κικίλια παρουσιάζονται για χρόνια ως πολύ ικανοί ενώ δεν μπορούν να δέσουν τα κορδόνια τους. Σε όλο αυτό δεν συνέβαλαν μόνο πολιτικοί, αλλά και ένας προπαγανδιστικός μηχανισμός.

Είναι αλήθεια τρομακτικό πως μία σελίδα στο Facebook έχει εξελιχθεί σε κανονικό μηχανισμό προπαγάνδας. Το σημερινό Unstable Show δεν γράφεται όμως για αυτό. Ξέρουμε χρόνια ποια είναι η Ομάδα Αλήθειας, τι στρατό από τρολ δημιούργησε και κυρίως πόσοι φάγαμε λάσπη και πόσους μας πολέμησε αυτός ο στρατός. Επώνυμοι και ανώνυμοι πληρωμένοι που συντάσσονται με διάφορους άμυαλους δεξιούς ψηφοφόρους (αρκετά χαζούς για να μην πληρώνονται) για να κάνουν τη βρώμικη δουλειά του κόμματος.

Το σημερινό Unstable Show γράφεται για το πόσο φυσιολογικό θεωρείται πλέον αυτό. Είναι τραγικό ένα κόμμα να κυβερνάει έχοντας μια κανονική αστυνομία Διαδικτύου και η πρώτη κριτική σου που θα γίνει viral να μετατρέπεται κατευθείαν σε ad hominem επιθέσεις απέναντι σε σένα. Να κάνουν επίθεση στο ήθος σου οι πλέον ανήθικοι άνθρωποι και να πληρώνονται για αυτό.

Ρωτήστε λίγο τον Τζανέτο, τον καλύτερο μου φίλο που φτιάξαμε μαζί το anthem.gr από την πρώτη μέρα. Ανέβασε μια φωτογραφία με ελληνική κατεψυγμένη τυρόπιτα που στο Λονδίνο πωλούνταν πιο φθηνά από την Ελλάδα. Μέσα σε λίγες μέρες, έχοντας γράψει επώνυμα την άποψή του, δέχθηκε απειλές, ευχές για θανάτους, επίθεση στο πρόσωπό του και το ποιόν του και του έκλεισαν το account του στο Instagram με αναφορές. Δε μπορείτε να φανταστείτε τι οχετοί και τι επιχειρήματα της πλάκας έγραφαν γνωστοί λογαριασμοί.

Αυτές οι ανήθικες επιθέσεις δεν είναι απλά ένα πέσιμο οργανωμένο σε ομαδικές του Τουίτερ. Είναι κανονικότατος οργανωμένος μηχανισμός προπαγάνδας, τον οποίον η κυβέρνηση στήριξε ανοιχτά σε πρόσφατη εκδήλωση. Κάθε επίθεση φέρει πλέον την έγκριση και τη σφραγίδα του Πρωθυπουργού της χώρας. Ποσώς με ενδιαφέρει αν η Ομάδα Αλήθειας σκίζει τα ρούχα της ότι τρέφεται με ιδιωτικά κεφάλαια. Τις τριγωνικές συναλλαγές δεν χρειαζόταν να τις μάθουμε από το Greekconomics και τα εξαιρετικά του βίντεο. Όποιος έχει μάτια βλέπει.

Όταν η προπαγάνδα γίνεται συνήθεια

Το τραγικό της υπόθεσης όμως όπως είπα δεν είναι η ύπαρξη Ομάδων Αλήθειας, Μανιφέστο, Ελλάδα 24 και λοιπών σελίδων που αποτελούν τις καλύτερες παρκετέζες για την ανικανότητα αυτής της κυβέρνησης. Είναι πως ό,τι κάνει το εν λόγω κόμμα πλέον θεωρείται φυσιολογικό. Τύποι που τσαντίζονται με την Αυγή και τον Ριζοσπάστη ότι περνάνε την κομματική γραμμή πάνε σε εκδήλωση μιας υποτίθεται ιδιωτικής εταιρίας για να ακούσουν να μιλάνε Υπουργοί του κόμματος που ψηφίζουν. Καταλαβαίνετε την παράνοια;

Τύποι που κράζουν από το πρωί μέχρι το βράδυ δημοσιογράφους που διαφωνούν μαζί τους πολιτικά και πολλές φορές τους χρεώνουν ως έμμισθους σε κόμμα θεωρούν οκ ο Άρης ο Πορτοσάλτε να παρευρίσκεται στην εν λόγω εκδήλωση. Τύποι που βγάζουν φωτογραφίες τον τάδε δημοσιογράφο με τον δείνα πολιτικό θεωρούν φυσιολογικό ένας υποτιθέμενος δημοσιογράφος να μην έχει αφήσει εκδήλωση για εκδήλωση του κόμματος ή προεκλογική καμπάνια της ΝΔ που να μην έχει πάει.

Το πρόβλημα δεν είναι ο Πορτοσάλτε ή ο κάθε δημοσιογράφος φίλα προσκείμενος στη Νέα Δημοκρατία. Αυτοί υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν είτε λόγω ιδεολογίας είτε λόγω μιας ικανής ποσότητας δημόσιου χρήματος που δίδεται μέσα από τριγωνικές συναλλαγές. Το πρόβλημα είναι το πόσο φυσιολογικό μοιάζει πλέον, το πως αυτό το κόμμα έχει γκρεμίσει κάθε έννοια αντικειμενικότητας στην πολιτική και δημοσιογραφική ζωή αυτού του τόπου που είναι normal να κάνει κανονικές εκδηλώσεις και να στηρίζει μια εταιρία που κάνει τη βρώμικη δουλειά του.

Είναι τρομερό να έχεις έναν στρατό που εξυπηρετεί έναν χυδαίο ρόλο και να τον στηρίζεις δημόσια. Και ποιοι τα κάνουν αυτά; Οι τύποι που μιλάνε για Σοβιετίες. Είστε οι τελευταίοι που θα έπρεπε να μιλάτε για αυταρχικά καθεστώτα, γιατί με τα χρόνια ακριβώς αυτό χτίσατε στα social media της χώρας. Να ποινικοποιείτε την αντίθετη άποψη, να ξεπλένετε όλα σας τα σκάνδαλα και κυρίως να επιτίθεστε στους γονείς των Τεμπών που λίγη τσίπα να είχατε, θα μας είχατε αδειάσει τη γωνιά εδώ και μήνες εξαιτίας των λαϊκών αντιδράσεων.

Όσο φυσικό και να θεωρείται πλέον ένα κόμμα να διατυμπανίζει τις σχέσεις του με έναν κανονικό προπαγανδιστικό στρατό, εμείς θα είμαστε εκεί έξω. Να αγωνιζόμαστε, να μιλάμε, να λέμε τη γνώμη μας και να μην αφήνουμε κανέναν να μας κλείσει το στόμα. Για αυτό και γράφεται αυτό το κείμενο. Για όλους εσάς που έχετε τσαντιστεί με την κανονικοποίηση της προπαγάνδας καθημερινά.

Που τρελαίνεστε που τους βλέπετε μπροστά σας να το παίζουν δικαστές και κυρίως να θεωρούν θέσφατο ότι αυτοί είναι οι σωστοί και αντικειμενικοί. Που φοβάστε τι μπορεί να σας πουν. Να μιλάτε και να παλεύετε και να θυμάστε ότι είμαστε περισσότεροι και θα αγωνιζόμαστε για την πραγματική αλήθεια. Κι ας χάσουμε. Χίλιες φορές να πούμε ότι μιλήσαμε, παρά το ότι παριστάναμε τις παρκετέζες τους ξεπλένοντας τις εγκληματικές πολιτικές τους.

Τα λέμε στο επόμενο Unstable Show.

The post The Unstable Show: Μισό λεπτό, από πότε είναι φυσιολογικό να έχουμε επίσημο μηχανισμό προπαγάνδας; appeared first on anthem.gr.

Καιρό είχαμε να τα πούμε φίλοι, αλλά το τρέξιμο σε επαγγελματικό και προσωπικό επίπεδο πρέπει να συνοδεύεται από ηρεμία και μια έλλειψη έμπνευσης είναι λογικό να υπάρχει. Όπως και να ‘χει, το Unstable Show επέστρεψε με αφορμή την πρώτη συναυλία των Avenged Sevenfold στη χώρα μας.

Νομίζω ότι είναι περιττό να αναφέρω το τι σημαίνουν οι Avenged Sevenfold για τη γενιά μας, αλλά θα πω μερικά πράγματα. Είναι το συγκρότημα που πολλούς μας έβαλε στη φάση του metal και για αρκετούς τα πρώτα άλμπουμ τους αποτελούσαν και μια πρώτη επαφή με τον πιο core ήχο. Σίγουρα πάντως από το City of Evil και μετά που αρχίζουν και ενδίδουν στο κλασικό heavy metal που λατρεύουν από παιδιά, μεγαλουργούν.

Με τους Avenged ήρθα σε επαφή για πρώτη φορά στο Γυμνάσιο λίγο πριν βγει το Nightmare. Μου έκαναν εντύπωση τα άλμπουμ τους, οι γαμάτες δισολίες τους, το γρέζι του Shadows, το πόσο κουλ ήταν ο Synyster Gates, η αισθητική στα βίντεο τους που χαρακτήρισε μια ολόκληρη γενιά μουσικά και όχι μόνο. Εκείνη την περίοδο αν ήσουν φαν του σκληρού ήχου, σίγουρα άκουγες Avenged. Ήταν μαζί με τους Linkin Park οι μπάντες που άκουγαν και όσοι δεν ήταν ιδιαίτερα του metal.

Κάπου εκεί με βρήκε το Nightmare που πραγματικά άλλαξε το τοπίο στο είδος και εμένα σαν ακροατή. Δεν είναι μόνο το αγαπημένο μου άλμπουμ τους, αλλά και το ομώνυμο είναι το αγαπημένο μου τραγούδι τους. Είναι το κύκνειο άσμα για τον αδικοχαμένο The Rev, έχει μέσα από ύμνους μέχρι συγκινητικές μπαλάντες, ένα άλμπουμ γεμάτο ιδέες, ένας δίσκος που έπαιζε παντού εκείνη την εποχή.

Είμαι από αυτούς που τους έκριναν σκληρά για το Hail to the King, καθώς θεώρησα ότι ήταν μια πολύ safe επιλογή να διαδεχθείς το magnum opus σου με ένα άλμπουμ που οριακά ξεπατίκωνε τραγούδια από σπουδαία συγκροτήματα. Γι’ αυτό και σεβάστηκα την πλήρη αλλαγή τους και την progressive στροφή τους στο The Stage και το Life Is But a Dream.

Οι Avenged είναι κάτι σαν αυτόν τον παλιόφιλο από το Λύκειο που δεν τον βλέπεις πολύ συχνά, αλλά περνάτε υπέροχα όποτε βρίσκεστε και θυμάστε τα παλιά. Ενίοτε δημιουργείτε και νέες αναμνήσεις. Γι’ αυτό και πείστηκα να τους δω από κοντά. Για να θυμηθούμε τα παλιά. Για να δω επιτέλους ζωντανά το A Little Piece of Heaven, το Afterlife, το Bat Country και να ουρλιάξω με το Nightmare.

Κάπως έτσι ήταν η φάση στην Πλατεία Νερού για όλους μας. Μετά τους πολύ καλούς Palaye Royale, λίγο μετά τις 9, μια ολόκληρη γενιά ανθρώπων περίμενε να εμφανιστούν στη σκηνή μερικοί από τους παιδικούς τους ήρωες. Όλα τα παιδιά που στο Γυμνάσιο φορούσαν μαύρα και αυτά τα περίεργα γάντια του Zacky, είχαν φράντζα, γράφανε παντού A7X και βλέπανε μέταλ εκπομπές μήπως βάλουν την βιντεάρα του Bat Country συναντήθηκαν για ένα βράδυ με αυτούς τους απίθανους τύπους που τους ενέπνευσαν.

Όταν βγήκαν οι Avenged καταλαβαίνεις πως ο χρόνος πέρασε. Εκτός του Shadows που παραμένει αγέραστος, όλοι οι άλλοι φαίνεται ότι πάτησαν τα 40 και δεν είναι οι τύποι που βλέπαμε κάποτε στο Youtube. Είναι αυτό κακό; Όχι βέβαια. Βγήκαν και ήταν ισοπεδωτικοί. Ήταν καυλωμένοι να κάνουν αυτό που ξέρουν καλύτερα και μάλιστα για πρώτη φορά στην Ελλάδα.

Ο Shadows στα φωνητικά σε απίστευτη κατάσταση, ο Zacky και ο Synyster να έχουν αυτήν την καταπληκτική χημεία μεταξύ τους παίζοντας τις δισολίες τους, ο Johnny να τρέχει πάνω κάτω με τη μπασάρα του, ο Max να δίνει πάντα τον ρυθμό. Δεν ήταν ότι έπαιζαν απλώς καλά. Ξέρουν ο ένας τον άλλον, πώς θα πατήσουν, πού θα σταματήσουν και ειδικά στα δεύτερα φωνητικά οι εναλλαγές ήταν τέλειες. Το A Little Peace of Heaven ήταν highlght με το πόσο αψεγάδιαστα εναλλάσσονταν Synyster, Zacky και Shadows.

Το βασικό όμως είναι ότι σε αυτή τη συναυλία πήγαινες να περάσεις καλά και εσύ και εκείνοι. Παίξανε τις progressivίλες τους στην αρχή και ενδιάμεσα και μετά μας δώσανε τις στιγμές που ζητούσαμε για να τραγουδήσουμε μαζί τους. Μας συνεπήραν όταν έδωσαν το Unholy Confessions και το Afterlife. Μας συγκίνησαν στο So Far Away με την ερμηνεία και τη φιγούρα του The Rev στο background. Ήταν ένας θάνατος που μας συγκλόνισε εκείνη την εποχή έχοντας συνθέσει και μερικά από τα καλύτερα τραγούδια τους. Ένα απόλυτο icon που για πρώτη φορά είχαμε την ευκαιρία να τιμήσουμε από κοντά βλέποντάς τους. Πολλοί έκλαψαν σε εκείνη τη στιγμή.

Αν ήθελα κάτι παραπάνω; Ναι, θα ήθελα να τους δω ένα μισαωράκι ακόμα, να ακούσω Beast And The Harlot, Critical Acclaim, Welcome to the Family ή και το Almost Easy. Το σίγουρο όμως είναι ότι έφυγα χορτασμένος βλέποντας επιτέλους μπροστά μου το συγκρότημα που θαύμαζα στο Γυμνάσιο. Για πολλούς οι A7X ήταν μια εμπειρία που έλειπε από τη συναυλιακή “συλλογή” τους. Ένα κουτάκι που ήθελαν να τικάρουν επιτέλους.

Ε το βράδυ της 7ης Ιουνίου επιτέλους το τικάραμε αυτό το κουτάκι. Είδαμε ένα από τα σπουδαιότερα σχήματα των 00s να δίνει μια πολύ ωραία παράσταση στην πλατεία Νερού. Μακάρι να τηρήσουν την υπόσχεσή τους και να έρθουν ξανά στα μέρη μας. Αν έχω την ευκαιρία να ακούσω μερικούς ακόμα ύμνους των εφηβικών μου χρόνων, πιστέψτε με δε θα τη χάσω. Γιατί αυτά τα βράδια που σε γυρίζουν πίσω στο χρόνο είναι ανεκτίμητα.

Θα τα πούμε ξανά σύντομα μιας και ετοιμάζω μάλλον το αγαπημένο μου Unstable Show μέχρι σήμερα!

The post The Unstable Show: Γυρίζοντας για ένα βράδυ στην εφηβεία μας appeared first on anthem.gr.

Είμαι αυτός ο τύπος που κλασικά οργανώνει τις σειρές και τις ταινίες που θέλει να δει σε λίστες, πηγαίνοντας ένα βήμα τη φορά. Ωστόσο στην εποχή που ζούμε, με μεγάλες πλατφόρμες, τεράστια παραγωγή οπτικοακουστικού υλικού και διαρκή προσφορά ποιοτικών, αλλά και μέτριων προγραμμάτων, πάντα κάτι θα μπει σφήνα.

Συνήθως τα προγράμματα που βλέπω πολύ άμεσα είναι σειρές που βγαίνουν και προκαλούν αμέσως μεγάλο buzz. Όταν κάτι συζητιέται πολύ, θες να το δεις για να είσαι μέρος όλου αυτού και να πεις τη γνώμη σου. To Adolescence των Jack Thorne και Stephen Graham βγήκε στο Netflix στις 13 Μαρτίου και για εβδομάδες προκάλεσε πολλές συζητήσεις.

Το είδα στις αρχές Απριλίου και τώρα βρήκα επιτέλους λίγο χρόνο να γράψω τη δική μου τοποθέτηση για αυτήν την εξαιρετική σειρά. Δε θα επιχειρήσω καμία ανάλυση σε θέματα που δεν κατέχω, είναι περισσότερο ένα σύνολο σκέψεων που σχημάτισα βλέποντας τα τέσσερα επεισόδια.

Το Adolescence λοιπόν αφορά την ιστορία της οικογένειας Miller και συγκεκριμένα του 13χρονου γιου τους Jamie, ο οποίος συλλαμβάνεται για τη δολοφονία της συμμαθήτριας του Katie Leonard. Κάθε ένα από τα τέσσερα επεισόδια επικεντρώνεται και σε μια διαφορετική πτυχή της υπόθεσης και αφορά άλλα πρόσωπα.

Στο πρώτο επεισόδιο βλέπουμε τη σύλληψη και την ανάκριση του Jamie, στο δεύτερο οι ερευνητές πηγαίνουν στο σχολείο του όπου μαθαίνουν περισσότερα για τα κίνητρά του και τα όσα γίνονται στην κοινότητα των μαθητών, στο τρίτο έχουμε την συζήτηση του Jamie με την ψυχολόγο που τον παρακολουθεί και στο τέταρτο το πως ζει η οικογένεια μετά τη δολοφονία και πως βιώνει το κοινωνικό στίγμα για τις πράξεις του μικρού γιου.

Κάθε επεισόδιο ένα μονοπλάνο και φανταστικές ερμηνείες

Μου αρέσουν πολύ τα μονοπλάνα γενικά. Τα απολαμβάνω σαν σκηνές σε ταινίες όπως το Old Boy, το Creed και το Panic Room, τα αγαπώ σε μεγάλες και καθαρές σκηνές δράσης όπως στο Daredevil και μου αρέσουν και σαν ιδέα για ολόκληρη ταινία όπως το 1917 του Sam Mendes. Το Adolescence αποτελείται από τέσσερα επεισόδια διάρκειας 51-65 λεπτών και ο σκηνοθέτης Philip Barantini γυρίζει το κάθε ένα από αυτά σαν one take.

Είναι τρομακτικά δύσκολο, αλλά εν τέλει είναι πετυχημένη ιδέα και διαφωνώ με όσους το είδαν σαν μια κίνηση εντυπωσιασμού. Η αφηγηματική ροή του κάθε επεισοδίου εξυπηρετείται τέλεια από ένα μεγάλο μονοπλάνο. Στο πρώτο επεισόδιο βλέπουμε την κάμερα να ταξιδεύει σε διαφορετικά σημεία του αστυνομικού τμήματος καταγράφοντας πως βιώνει κάθε πρόσωπο της οικογένειας αυτήν την σύλληψη, στο δεύτερο έχουμε τις συνεντεύξεις των αστυνομικών με διαφορετικά πρόσωπα στο σχολείο, στο τρίτο έχουμε μια ωμή, σκληρή συζήτηση και στο τέταρτο μια ώρα που η οικογένεια έρχεται αντιμέτωπη με διαφορετικά συναισθήματα.

Μου έκαναν εντύπωση και οι ερμηνείες γενικότερα. Πραγματικά εξαιρετικές. Ο Stephen Graham ως ο πατέρας του Jamie είναι καταπληκτικός σε έναν πολύ διαφορετικό ρόλο από αυτόν που τον έχουμε συνηθίσει, ενώ ο μικρός Owen Cooper παραδίδει μια από τις καλύτερες ερμηνείες εφήβου που έχω δει σε οποιοδήποτε μέσο. Δείχνει τόσο αθώος και ταυτόχρονα εξωτερικεύει τόσο τέλεια την οργή που κρύβει μέσα του ο χαρακτήρας που ενσαρκώνει.

Ο Ashley Walters και η Erin Doherty είναι επίσης πολύ καλοί στα επεισόδια που έχουν το spotlight, όμως ο Owen Cooper μοιάζει να γεννήθηκε να γίνει ηθοποιός και είναι τρομακτικό ότι αυτή ήταν ουσιαστικά η πρώτη του επαγγελματική δουλειά. Οι ερμηνείες είναι εκτός της σκηνοθεσίας άλλος ένας παράγοντας που η σειρά είναι τόσο καλή ποιοτικά, αφού όλοι δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό.

Η πάλη για την αποδοχή

Τι οδήγησε όμως τον μικρό Jamie να σκοτώσει την Katie; Το γράψιμο των Thorne και Graham είναι πολύ σαφές. Το Adolescence δεν έχει σκοπό να δίνει απαντήσεις σε κοινωνικά ζητήματα, αλλά θέλει να τα φέρει στο φως. Πάρα πολλοί γονείς σοκαρίστηκαν με τη σκηνή όπου ο γιος του επιθεωρητή Luke Bascombe του εξηγεί την σημασία κάθε emoji στην γλώσσα των πιτσιρικάδων. Οι βασικές θεματικές που αναπτύσσονται στο δεύτερο και στο τρίτο επεισόδιο αφορούν το διαδικτυακό bullying, την πάλη των ατόμων για αποδοχή στη σύγχρονη κοινωνία και φυσικά την άνοδο του σύγχρονου Manosphere.

Ο Jamie είναι ένα 13χρονο αγόρι που έλκεται από το γυναικείο φύλο, για αυτό και το εκφράζει online με σχόλια σεξουαλικής φύσεως κάτω από φωτογραφίες μοντέλων στο Instagram. Ταυτόχρονα η Katie είναι μια κοπέλα που έχει διαδοθεί γυμνή της φωτογραφία στο σχολείο από ένα άλλο αγόρι και φυσικά την επηρέασε άσχημα. Ο Jamie την πλησίασε λόγω αυτού, αλλά η Katie αντέδρασε και ξεκίνησε να τον στοχοποιεί με emojis ως incel, δηλαδή άτομο ανίκανο να βρει σύντροφο.

Οι τρεις θεματικές τις οποίες ανέφερα πιο πάνω εναλλάσσονται συνεχώς σε όλα τα προηγούμενα γεγονότα. Ο Jamie αισθάνεται την κοινωνική πίεση να δείξει ότι δεν είναι απλώς ένα παιδί, αλλά ένας σκληρός άντρας με ορμές, για αυτό και κάνει τα σχόλια σεξουαλικής φύσεως παρά την έλλειψη ανάλογης εμπειρίας. Επίσης πλησιάζει την Katie όταν βλέπει πως είναι ευάλωτη και αδύναμη με στόχο να κερδίσει την αποδοχή της και ο ίδιος να νιώσει ανώτερος από εκείνη και ότι μπορεί να την ελέγξει.

Επίσης η Katie έχει ζήσει μια μορφή revenge porn ως μια ακόμα προέκταση των συνεπειών του σύγχρονου Manosphere. Στο τέλος η ίδια οδηγείται στο να κάνει διαδικτυακό bullying σε κάποιον που την αηδίασε με τη συμπεριφορά του. Κι όλα αυτά γίνονται κάτω από τη μύτη των γονέων που μεγαλώνουν τα παιδιά τους χωρίς να γνωρίζουν όλα όσα διαδραματίζονται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και χωρίς να ξέρουν τι νιώθουν τα παιδιά τους, γιατί δεν το έχουν συζητήσει μαζί τους, δεν το έχουν αναρωτηθεί, δεν το έχουν επικοινωνήσει.

Αυτό φαίνεται πολύ χαρακτηριστικά στην σχέση που έχει ο Luke, έναν εκ των αστυνομικών της υπόθεσης, με τον γιο του. Οι δύο άντρες φαίνονται αποξενωμένοι μεταξύ τους, υπονοείται ότι δεν έχουν καλή επικοινωνία, ο Luke βλέπει πως στο σχολείο ο γιος του αντιμετωπίζει το bullying και δεν ξέρει πως να ανοιχτεί στον πατέρα του και να μιλήσει για αυτό. Το επεισόδιο τελειώνει με τους δύο να βγαίνουν για φαγητό και τον Luke να σκέφτεται πως ίσως πρέπει να βρίσκεται πιο κοντά στο γιο του. Αυτές οι μικρές πινελιές είναι που δίνουν περισσότερο βάθος στα κεντρικά ζητήματα που θέτει η σειρά.

Οι προβληματισμοί μου αφού την είδα

Το Adolescence όπως είπαμε δεν θέλει να δώσει απαντήσεις. Θέλει να προβληματίσει. Προβληματίζει τους γονείς, αλλά προβληματίζει και τους υπόλοιπους που δεν είναι γονείς. Βαδίζοντας σιγά σιγά στα 30 μου χρόνια, πολλές φορές μου πέρασε από το μυαλό αν θα έκανα οικογένεια. Βλέποντας αυτή τη σειρά, έπιασα τον εαυτό μου να σκέφτεται αν θα μπορούσε να αντέξει κάτι τέτοιο ή αν θα μπορούσε να συμβάλλει στην ανατροφή ενός παιδιού σε αυτήν την κοινωνία που ζούμε.

Το Manosphere και το γενικότερο culture που περνάει ο Andrew Tate και οι όμοιοί του μέσω του δήθεν influencing τους δεν επηρεάζει απλά μια χούφτα άντρες. Επηρεάζει όλα τα φύλα και τα πρόσωπα της κοινωνίας μας και αυτό γίνεται πολύ σαφές και στο Adolescence. Οι νέοι άντρες είναι το δυναμικό κοινό, αλλά η κυριαρχία αυτής  της κουλτούρας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης του σήμερα επηρεάζει και τις γυναίκες και τους ανθρώπους μεγαλύτερων ηλικιών.

Αν απογυμνώσουμε τα αίτια του γιατί το Manosphere έχει τέτοια επιρροή και βρίσκει πρόθυμους ανθρώπους να ακούσουν τις απόψεις του, θα βρούμε πολλές απαντήσεις στο καταπληκτικό τρίτο επεισόδιο. Είναι το καλύτερο της σειράς και σίγουρα ένα από τα διαχρονικά επεισόδια στη σύγχρονη τηλεόραση. Είναι τα 52 λεπτά που ο Jamie συνομιλεί με την ψυχολόγο Briony Ariston.

Ο 13χρονος δεν έχει ακόμη καλά καλά σχηματίσει την προσωπικότητα του. Είναι πολύ μπερδεμένος και συνεχώς ακροβατεί μεταξύ του μικρού αγοριού και του θυμωμένου κυριαρχικού άντρα που νομίζει πως είναι. Παραδέχεται τη δολοφονία κατά λάθος, μιλάει για την οικογενειακή του ζωή και την έλλειψη επικοινωνίας με τον πατέρα του, ομολογεί πως πλησίασε την Katie γιατί θα ήταν ευάλωτη και κυρίως φανερώνει πόση κοινωνική πίεση δέχεται από τα social media και όλη αυτήν την κουλτούρα να δείξει πόσο του αρέσουν οι γυναίκες, πόσο μπορεί να τις δαμάσει, πόσο alpha male είναι.

Στο τέλος όμως δείχνει και το πραγματικό του κίνητρο. Την αποδοχή. Όταν μαθαίνει πως αυτή θα είναι η τελευταία συνεδρία, ο Jamie επιχειρεί να στριμώξει λεκτικά την Briony. Της ζητάει να του πει αν τον βρίσκει όμορφο ή συμπαθητικό και στο τέλος ουσιαστικά το απαιτεί. Εκεί είναι η ουσία του Adolescence για μένα. Το πως αυτό το παιδί οδηγήθηκε στο να φτάσει σε αυτό το σημείο τόσο νωρίς στη ζωή του.

Το πως δέχθηκε τόση πίεση, ενώ ήθελε να έχει καλή σχέση με την οικογένεια του, να έχει καλή σχέση με τις κοπέλες, να έχει καλή σχέση με τους φίλους του και τελικά διαβρώθηκε τόσο που τους είδε σαν κομμάτια κρέας, τους χρησιμοποίησε και τους κατηγόρησε για όλα αυτά που έκανε. Αρνήθηκε κάθε ενοχή, χωρίς να καταλάβει πως είναι και εκείνος υπεύθυνος για τις πράξεις του, αφού όμως πρώτα μια κοινωνία, τα social media και οι opinion leaders τους τον οδήγησαν στο να αλλοιώσει τον χαρακτήρα του και να αλλάξει. Καταλήγεις να θεωρείς πως είναι τόσο υπεύθυνος και ταυτόχρονα ξέρεις ότι αυτό το παιδί δεν γεννήθηκε έτσι. Είναι μόλις δεκατριών. Απογοητεύεσαι με όσα τον οδήγησαν εκεί, γιατί τα βλέπεις όλα να ξεδιπλώνονται στα επεισόδια αυτά και κυρίως τα βλέπεις στην κοινωνία γύρω σου.

Σε αυτό το σημείο έγκειται και ο δικός μου φόβος. Τι θα γίνει αν όλα αυτά αύριο μεθαύριο κάνω δικά μου παιδιά; Είμαι πραγματικά έτοιμος να γίνω γονιός; Και αν ναι, πως θα φροντίσω να τα αναθρέψω έτσι ώστε να έχουν σωστά πρότυπα και να επηρεάζονται από τους σωστούς ανθρώπους; Πως θα φροντίσω να έχω καλή σχέση με τα παιδιά μου και διαρκή επικοινωνία προκειμένου να μεγαλώσω όμορφους ανθρώπους χωρίς όμως να τους πατρονάρω, να τους πιέσω και τελικά να τους απομακρύνω;

Από τη μία όλο αυτό σε εξιτάρει γιατί είναι ερωτήματα χωρίς απάντηση, μια δοκιμασία που θα ζεις και θα ψάχνεις απαντήσεις καθημερινά. Από την άλλη δεν παύεις να σκέφτεσαι όσα βλέπεις σε αυτή τη σειρά. Το Adolescence είναι μια γροθιά στο στομάχι, αλλά πρέπει να το δεις. Γιατί με γνώμονα τα μηνύματά του, σκέφτεσαι πολλές φορές όσα διαδραματίζονται και ίσως σε βοηθήσει να αλλάξεις κάπως την οπτική σου και να σκεφτείς ακόμα και τραύματα του παρελθόντος.

Τα λέμε στο επόμενο Unstable Show.

The post The Unstable Show: Το Adolescence είναι γροθιά στο στομάχι και γι’ αυτό πρέπει να το δεις appeared first on anthem.gr.