Με το Oppenheimer να έχει κάνει πρεμιέρα στις κινηματογραφικές αίθουσες της χώρας μας πριν από περίπου δύο μήνες, σκέφτηκα να γράψω ένα Ranking που είχα καιρό στα drafts. Δε μπορώ ειλικρινά να καταλάβω τη συζήτηση που υπάρχει γύρω από τον Christopher Nolan. Προσωπικά είναι ένας από τους αγαπημένους μου σκηνοθέτες και ανυπομονώ για κάθε νέα του ταινία, οπότε αυτό το άρθρο ήταν ένα πρότζεκτ που είμαι πολύ χαρούμενος που το τελείωσα.

Η ποιότητα του Nolan αποδεικνύεται τόσο από το στυλ του και τις επιλογές του σε ηθοποιούς όσο και για την επιστημονική ακρίβεια που έχει κάθε ταινία του και τους συνεχείς οπτικούς και ηχητικούς του πειραματισμούς. Έχει καταπιαστεί με το υπερηρωικό είδος, με επιστημονική φαντασία, με δράματα εποχής, πολεμικές ταινίες και όλα αυτά υπό το πρίσμα των πολύπλοκων μη γραμμικών αφηγήσεων του.

Πάμε λοιπόν να σας προτείνω τη δική μου κατάταξη όλων των ταινιών του και φυσικά περιμένω τη γνώμη σας.

12. Following (1998)

Το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Nolan δεν είναι η κλασική αδύναμη στιγμή στην καριέρα ενός σκηνοθέτη, αλλά περισσότερο μια πρώτη προσπάθεια, στην οποία βλέπουμε κάποια πρώιμα ψήγματα που αργότερα έγιναν χαρακτηριστικά στο έργο του όπως οι ανατροπές και οι εκπλήξεις. Μια neo-noir παραγωγή, το Following έχει τα κλασικά χαρακτηριστικά μιας ανεξάρτητης ταινίας, με τους χαρακτήρες να μην έχουν ονόματα αλλά να ονομάζονται βάσει χαρακτηριστικών τους, έναν πρωταγωνιστή που εξελίσσεται συνεχώς και όπως προείπα πολύ σημαντικές ανατροπές και αποκαλύψεις. Καθόλου άσχημη αρχή για έναν σπουδαίο σκηνοθέτη.

11. Tenet (2020)

Στις τελευταίες ταινίες του, ο Nolan έμοιαζε πιο αποφασισμένος και κατασταλαγμένος σχετικά με το έργο του, αλλά στο Tenet όπως φάνηκε, χάθηκε και ο ίδιος. Ένας σκηνοθέτης που επέλεγε να κάνει τις αφηγήσεις του όλο και πιο μη γραμμικές (σε βαθμό να το χρησιμοποιήσει σε μια πολεμική ταινία όπως το Dunkirk με πρωτότυπο τρόπο) και τα concepts του να πειραματίζονται με την επιστημονική φαντασία και το χωροχρόνο, ήταν αδύνατο να μην πέσει σε μια μικρή παγίδα όπως αυτή του ΤΕΝΕΤ.

Αν και η θεματική με τα όσα συμβαίνουν στο παρόν και όσα έχουν ήδη συμβεί έχει ενδιαφέρον, η ταινία κάπου χάνει συνολικά καταλήγοντας μπερδεμένη, ενώ δεν έχει κάποια φοβερή ερμηνεία από τον πρωταγωνιστή της για να τη σώσει. Λογικό μιας και επιλέχθηκε ο John David Washington που τον βρίσκω αρκετά flat προσωπικά.

10. Insomnia (2002)

Αν μου έδειχναν όλες τις ταινίες του Nolan και μου έλεγαν ποια μοιάζει λιγότερο δική του, τότε το Insomnia θα ήταν σίγουρα η απάντηση. Δεν είναι ιστορία επιστημονικής φαντασίας, δεν έχει ανατροπές ή υπερήρωες, δεν έχει πάρα πολλή δράση, αντιθέτως είναι μια απλή ιστορία ενός αστυνομικού που προσπαθεί να λύσει μια υπόθεση δολοφονίας και τελικά μπλέκει σε ένα ατελείωτο μπρα ντε φερ με το δολοφόνο με τον έναν να γνωρίζει τα άπλυτα και τα μυστικά του άλλου.

Αν και σεναριακά δεν είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα, έχει φοβερή φωτογραφία αφού είναι γυρισμένη στον Καναδά και την Αλάσκα, ενώ η επιλογή του καστ είναι εξαιρετική. Από τη μία πλευρά Al Pacino ως ο διεφθαρμένος αστυνομικός με πρόθεση να λύσει κάθε υπόθεση με οποιοδήποτε κόστος και από την άλλη πλευρά ο αείμνηστος Robin Williams ως ο δολοφόνος που έκανε ένα τραγικό λαθος και προσπαθεί να ξεφύγει από τον διώκτη του. Οι σκηνές των δύο είναι φανταστικές, η χημεία τους είναι αδιαμφισβήτητη και η δράση έχει πολύ δυνατές κλιμακώσεις σε πολλές σκηνές.

9. The Dark Knight Rises (2012)

Σπάνια θα βρεθεί μια ταινία να σε κάνει να νιώσεις τόση απελπισία, τόση μαυρίλα, τόση αγωνία για τον πρωταγωνιστή σου όσο το The Dark Knight Rises. Ως Batman fanboy, λατρεύω την προσέγγιση του Nolan στον ήρωα (ό,τι και να λένε άλλοι fellow κομιξάδες) και μπορεί το The Dark Knight Rises να έχει αρκετά προβλήματα όσον αφορά τη δομή και τα plot holes που δημιουργούνται, αλλά η ατμόσφαιρα του είναι πραγματικά εντυπωσιακή και έχει έναν τρομερό κακό σαν τον Bane να αποτυπώνεται υπέροχα στη μεγάλη οθόνη.

Ίσως είναι περισσότερο sequel του Batman Begins και όχι του The Dark Knight από το οποίο κρατάει κάποια βασικά στοιχεία, αλλά σε γενικές γραμμές η υπόθεση αφορά περισσότερο την αρχή του Batman και τη σχέση του με τον Ra’s al Ghul ενώ κάνει πάρα πολλά callbacks στην πρώτη ταινία της τριλογίας φέρνοντας πίσω τον εξαιρετικό Scarecrow του Cillian Murphy. Σίγουρα υπάρχει μια υπερβολή σε κακά σχόλια για αυτήν την ταινία, αλλά ο Nolan έχει δώσει πολύ ανώτερα δείγματα γραφής.

8. Batman Begins (2005)

Η επιστροφή του Batman κινηματογραφικά απαιτούσε την εγκατάλειψη των καταγέλαστων θεματικών και των καρτουνίστικων σεναρίων του Joel Schumacher και την αποδοχή ότι το σινεμά χρειάζεται έναν πιο σοβαρό και ρεαλιστικό Batman. Και αν η προσέγγιση του Aronofsky ήταν too much (διαβάστε το γιατί σε αυτό το φοβερό αφιέρωμα), τότε οι επιλογές των Nolan και Bale έδειξαν τον δρόμο.

Στο Batman Begins έχουμε ένα origin story που ήρθε βέβαια σε μια εποχή που δεν μας είχαν ακόμα κουράσει, αλλά ως κακοί επιλέγονται δύο άνθρωποι που άφησαν ανεξίτηλο το στίγμα τους στην ιστορία του ήρωα: Ο Liam Neeson ως Ra’s al Ghul και ο Cillian Murphy ως Scarecrow. Αν και η δράση παραμένει ένα αδύναμο σημείο της σκηνοθεσίας του Nolan, το Batman Begins έθεσε άψογα τον τόνο της τριλογίας οδηγώντας σε νέα κορυφή τρία χρόνια μετά.

7. Dunkirk (2017)

Αν ήταν κάτι προφανές μετά το The Dark Knight ήταν ότι ο Nolan θα ξεκινούσε να πειραματίζεται όλο και περισσότερο σε ό,τι αφορά την εικόνα και κυρίως τον ήχο στις ταινίες του. Έχοντας πλέον στην πλάτη του και το Inception με το Interstellar, ο σκηνοθέτης κινήθηκε σε πιο πεζά μονοπάτια στο κομμάτι της πλοκής, αλλά το Dunkirk σε θέμα ήχου και εικόνας είναι έπος.

Από το πρώτο τρέιλερ φαινόταν το πόση δουλειά έχει γίνει στον τομέα αυτό και μέσα στην αίθουσα είναι σαν να σε παίρνει από το χεράκι και να σε βάζει στη μέση της δράσης προκειμένου να νιώσεις 100% την ατμόσφαιρα της Δουνκέρκης και την αγωνία των πρωταγωνιστών. Ίσως φαίνεται χαμηλή η έβδομη θέση, αλλά νομίζω ότι της λείπουν οι δυνατοί πρωταγωνιστές. Σε μεγάλο βαθμό νιώθω πως ηχητικά και οπτικά είναι ένα από τα καλύτερα δείγματα γραφής του Nolan.

6. Oppenheimer (2023)

Ήμουν λίγο μουδιασμένος από το TENET, αλλά διαβάζοντας για το Oppenheimer ένιωσα πως ο σκηνοθέτης βρίσκεται ξανά στο σωστό δρόμο όσον αφορά την επιλογή είδους ταινίας. Ιστορικό δράμα που αφορά την επιστήμη και βασισμένο σε αληθινά γεγονότα σε συνδυασμό με τον σπουδαίο Cilllian Murphy ως πρωταγωνιστή είναι κάτι που θα έβλεπα από οποιονδήποτε σκηνοθέτη, πόσο μάλλον έναν από τους αγαπημένους μου.

Εννοείται ότι τα στοιχεία όπως η μη γραμμική αφήγηση κάνουν ξανά την επανεμφάνισή τους και αν και στην αρχή σε μπερδεύει κάπως, ο Nolan παρουσιάζει εξαιρετικά τον Oppenheimer, το Manhattan Project, την ακρόαση του το 1954 και τη σχέση του τόσο με τον Einstein και άλλους επιστήμονες όσο και με τον Lewis Strauss που ενσαρκώνει εκπληκτικά ο Robert Downey Jr. Πέραν όλων των άλλων εννοείται ότι ο Nolan δεν έχασε την ευκαιρία να ξαναδώσει ένα αριστούργημα όσον αφορά τον ήχο και την εικόνα με τη σκηνή με τη δοκιμή της βόμβας να είναι συγκλονιστική.

5. Interstellar (2014)

Ως που μπορεί να φτάσει η ανθρώπινη αγάπη; Μετά το Inception που ήταν στο κομμάτι κινηματογραφίας και φωτογραφίας η κορυφαία του ταινία, ο Nolan αποφασίζει όχι απλώς να τεστάρει το πόσο επικές σκηνές μπορεί να δημιουργήσει το διάστημα, αλλά να μας παραδώσει μία από τις επιστημονικά ακριβείς ταινίες όσον αφορά την απεικόνιση του χωροχρόνου, καταφέρνοντας ταυτόχρονα να μας συγκινήσει και να μας κάνει να δακρύσουμε με τις σχέσεις των πρωταγωνιστών.

Με τον McConaughey μακράν στην καλύτερη περίοδο της καριέρας του, την Anne Hathaway και την Jessica Chastain να δίνουν υπέροχες ερμηνείες, τον Michael Caine aka πολιούχο των ταινιών του Nolan να είναι για ακόμα μία φορά τρομερός, το κάστινγκ είναι από τα καλύτερα του σκηνοθέτη. Η φωτογραφία της ταινίας συναρπάζει και ταυτόχρονα επιστημονικά concepts πολύπλοκα για τον κινηματογράφο εξηγούνται με τρόπο σαφή. Η μίξη που πέτυχε το Interstellar μεταξύ sci-fi, δράσης και character development είναι μία από τις καλύτερες που έχω δει προσωπικά.

4. The Prestige (2006)

Φρέσκος από το Batman Begins και τη συνεργασία του με τον Bale, o Nolan βρίσκεται σε φοβερή φόρμα και ένα χρόνο μετά μας δίνει το The Prestige. Είναι η ταινία που όλοι λένε “Ρε συ είναι αυτό με τους μάγους; Ταινιάρα”, αλλά είναι πολύ σημαντικότερη. Από τη μία ένα δράμα εποχής, μια ιστορία για μια φιλία που κατέληξε σε έχθρα, με δύο μάγους να προσπαθούν να μάθουν ο ένας το μεγάλο κόλπο του άλλου. Και από την άλλη ακόμα ένας τρόπος του Nolan να φέρει την τεχνολογία και τις εντυπωσιακές του εικόνες σε πολύ παλαιότερες δεκαετίες και το να βρει έναν τρόπο να κάνει μια ακόμα σοκαριστική ανατροπή στο φινάλε.

Πέραν όλων των άλλων έχουμε ένα πολύ εντυπωσιακό καστ με τους Hugh Jackman και Cristian Bale να δίνουν σπουδαίες ερμηνείες, τη Scarlett Johansson να είναι πάρα πολύ καλή ενώ ο χαρακτήρας που κλέβει είναι ο David Bowie ως ο ιδιόρρυθμος εφευρέτης και η μεγαλύτερη ιδιοφυία της εποχής του Nicola Tesla. Το The Prestige είναι μία ταινιάρα που δε γίνεται να μην αγαπάς όσα χρόνια κι αν περάσουν.

3. Inception (2010)

Δεν έχω κρύψει την αγάπη μου για τον DiCaprio και πιστεύω πολύ ειλικρινά ότι το Inception έχει μια από τις πιο υποτιμημένες ερμηνείες της καριέρας του. Ευτυχώς όμως σε όλα τα άλλα, η ταινία έχει λάβει την αναγνώριση που αξίζει. Η ιδέα για έναν κόσμο που οι άνθρωποι μπορούν να κλέβουν ή να φυτεύουν ιδέες μέσα σε όνειρα είναι τρομερά πρωτότυπη και τα πολλά επίπεδα των ονείρων απεικονίζονται από τον Nolan με μοναδικό τρόπο.

Επιστημονική φαντασία, καταιγιστική δράση, υπέροχες εικόνες, τρομερές ερμηνείες από ένα πλούσιο καστ (DiCaprio, Tom Hardy, Joseph Gordon-Levitt, Marion Cotilliard, Elliot Page, Cillian Murphy – μιλάμε για απίθανες επιλογές) και καταπληκτική μουσική δια χειρός Hans Zimmer συνδυάζονται ως διαφορετικά μέρη μιας ορχήστρας από τον μαέστρο Nolan σε μία ταινία που αν δεν τη θυμάστε καλά, σας προτρέπω να την ξαναδείτε άμεσα!

2. Memento (2000)

Ένας άνδρας ξυπνάει σε ένα ξενοδοχείο χωρίς να έχει μνήμη των όσων του συνέβησαν πρόσφατα. Θυμάται ότι αναζητάει το δολοφόνο της γυναίκας του και τον άνθρωπο που τον οδήγησε στο να έχει αυτήν την απώλεια προσωρινής μνήμης. Κρατάει στοιχεία για να λύσει την υπόθεση με τατουάζ πάνω του και σημειώνοντας σε φωτογραφίες προσώπων τη γνώμη του για αυτούς και αν πρέπει να τους εμπιστεύεται ή όχι. Μόλις η δεύτερη ταινία του Nolan, αλλά το Memento καταφέρνει εύκολα να μπει στις καλύτερες του και κατά τη γνώμη μου είναι μια από τις πιο υποτιμημένες ταινίες όλων των εποχών.

Ναι μεν δεν έχει πρωτοκλασάτους πρωταγωνιστές, αλλά οι Guy Pearce, Carrie-Anne Moss και Joe Pantoliano είναι πολύ καλοί στους ρόλους τους και από την άλλη πλευρά η δύναμη του Memento είναι στην αφήγηση και το μοντάζ του. Η μισή ταινία δείχνει στις σκηνές με αντίστροφη χρονολογική σειρά και ενδιάμεσα σε αυτές προβάλλεται μια σειρά άλλων σκηνών με κανονική χρονολογική σειρά. Ο τρόπος που οι δύο αφηγήσεις ενώνονται, αλλά κυρίως το πως καταφέρνει να μη σε μπερδέψει σε κανένα σημείο της αποδεικνύει το πόσο μοναδικά σπουδαία ταινία είναι το Memento και πως δύσκολα θα δούμε κάποτε κάτι παρόμοιο.

1. The Dark Knight (2008)

Δε θα μπορούσα για κανένα λόγο να επιλέξω κάτι διαφορετικό. Το The Dark Knight κατ’ εμέ δεν είναι απλά η καλύτερη ταινία του Nolan, δεν είναι η καλύτερη υπερηρωική ταινία που έχει βγει ποτέ, αλλά είναι μία από τις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών γενικότερα. Ανεξαρτήτως των memes και των αξέχαστων στιγμών που άφησε, είναι μία Bat movie που απλώς τα έκανε όλα διαφορετικά και όλα καλύτερα από κάθε άλλη ταινία Batman που είχε βγει ως τότε.

Ο Heath Ledger μας δίνει μια εντελώς καινούρια εκδοχή του Joker, έναν αναρχικό ναρκισσιστή που έχει σκοπό να τεστάρει τα όρια του πρωταγωνιστή μας από άποψη ηθικής και αντοχών, φέρνοντας τον αντιμέτωπο με τους χειρότερους εφιάλτες του και την απώλεια σημαντικών προσώπων. Πόσες και πόσες σκηνές αυτής της ταινίας μπορώ να απαριθμήσω, πόσες ανατριχιαστικές ατάκες, πόσα απολαυστικά set pieces δράσης, πόσο μπορώ να υμνήσω τον Bale ως Batman, τον Oldman ως Gordon, τον Eckhart ως Two-Face και φυσικά τον Heath Ledger που κλέβει την παράσταση σε αυτήν την εξαιρετική ταινία.

Το The Dark Knight θα μείνει για πάντα ως η αγαπημένη μου ταινία και δίπλα της τα υπόλοιπα αριστουργήματα και μη του Christopher Nolan, το μυαλό του οποίου τρέχει ακούραστα από project σε project χαρίζοντας μας νέες κορυφές.

Αναμένω τη γνώμη σας με μήνυμα ή στα σχόλια και τα λέμε σε κάποιο επόμενο Ranking.

The post Ranking: Οι ταινίες του Christopher Nolan από τη χειρότερη στην καλύτερη appeared first on anthem.gr.

Η περίοδος από τον Ιούνιο μέχρι και σήμερα ήταν αρκετά δύσκολη για το anthem.gr, αφού η αλήθεια είναι πως δε γράψαμε πολλά άρθρα και η στήλη Movie Corner ήταν ένα θύμα, αφού κανένας μας δεν πρόλαβε να δει τις παρακάτω ταινίες εγκαίρως και να βρει χρόνο για αναλυτικά reviews. Πάμε λοιπόν να κάνουμε ένα sum up των ταινιών που είδαμε τους τελευταίους μήνες, άλλες κακές, άλλες καλές και να κρίνουμε. Η σειρά είναι τυχαία και όχι κατά ημερομηνία κυκλοφορίας.

Pirates of the Carribean: Dead Men Tell No Tales

Ειλικρινά όσοι θάψανε αυτήν την ταινία, πρέπει να βγουν να πουν γιατί. Πειρατές της Καραϊβικής βλέπεις, όχι Spielberg και η αλήθεια είναι πως μετά τις απαράδεκτες δύο τελευταίες ταινίες, το franchise ξαναβρίσκει το δρόμο του. Οι επιρροές από τις πρώτες δύο ταινίες είναι ορατές, ο κακός του Javier Bardem είναι πολύ ωραίος, η ταινία εξερευνά νέους θαλάσσιους θρύλους και πρόσωπα και δεν το κάνει έχοντας τις αστοχίες του At World’s End και του On Stranger Tides, αλλά με τη φρεσκάδα Curse of the Black Pearl και του Dead Man’s Chest. Μακάρι να συνεχίσει έτσι.

Wonder Woman

Άργησαν οι κριτικοί να εκτιμήσουν το DC Extended Universe, αλλά εμάς που ήδη μας άρεσε και που ξέραμε ότι με τον Geoff Johns τα πράγματα θα πάνε καλύτερα, το Wonder Woman μας άνοιξε την όρεξη και για τις επόμενες ταινίες της DC! Είναι μακράν το καλύτερο superhero origin story (ακόμα και από το πρώτο Iron Man), γεμάτο φοβερούς χαρακτήρες, πολύ καλές ερμηνείες, απίστευτα action sequences (ειδικά αυτά που δεν είχαν slow motion συνέχεια) και συνεχείς ανατροπές. Η σκηνοθεσία και η προσέγγιση της Patty Jenkins στον χαρακτήρα είναι καταπληκτική. Ας σταματήσουμε επιτέλους να κρίνουμε κάθε ταινία με γυναίκα πρωταγωνίστρια από το αν είναι αρκετά φεμινιστική ή όχι και ας την κρίνουμε καθαρά γι’ αυτό που προσφέρει, το οποίο ήταν πάρα πολύ καλό.

Spider-Man: Homecoming

Hands down, η καλύτερη περιπέτεια του ανθρώπου-αράχνη μετά το Spider-Man 2 και φυσικά ο καλύτερος Spider-Man που έχουμε δει στη μεγάλη οθόνη (συγγνώμη Tobey Maguire). Η κλάψα των προηγούμενων ταινιών πάει περίπατο και επιτέλους βλέπουμε έναν Spider-Man να πηγαίνει σχολείο (με ηθοποιούς σε αυτήν την ηλικία, όχι 30άρηδες με ρούχα εφήβων), να έχει τους κλασικούς εφηβικούς προβληματισμούς και να χτίζει σχέσεις με τους συνομηλίκους του, αλλά και το μέντορα του, Tony Stark. Ο Vulture του Michael Keaton είναι επικός και εκτός της τελικής μάχης που ήταν κακοσκηνοθετημένη, όλες οι σκηνές δράσης ήταν πολύ ωραίες και έδειχναν ότι θα δούμε έναν παντελώς ανανεωμένο Spider-Man. Σταματήστε να παραπονιέστε που ο Spidey ήταν γιωτόμπαλο ώρες-ώρες, πιτσιρικά Spider-Man έχουμε και ευτυχώς υπάρχει η Marvel και ένα σύμπαν ταινιών που θα τον πλαισιώσει και θα τον δείξει να γίνεται όλο και δυνατότερος και από street level superhero να καταλήξει Avenger.

Dunkirk

Κυρίες και κύριοι, Christopher Nolan. Ο μεγαλύτερος σκηνοθέτης των τελευταίων χρόνων αφήνει πίσω τις ταινίες με πολύπλοκο σενάριο και για πρώτη φορά θα μιλήσει στην ψυχή σου σχεδόν μόνο με ήχο και εικόνα. Τι να πει κανείς για το έπος που λέγεται Dunkirk, ο Nolan δε δίνει σημασία στις αντιμαχόμενες πλευρές, αλλά αφηγείται ένα ιστορικό γεγονός με τη μέγιστη δυνατή ακρίβεια. Σημασία δεν έχουν οι χαρακτήρες, σημασία έχουν τα γεγονότα σε αέρα, θάλασσα και μόλο. Το πως συνέβαλλαν τα αεροπλάνα, πως κινήθηκαν οι βάρκες και πως αντιδρούσαν οι στρατιώτες στους βομβαρδισμούς. Ο ήχος και η εικόνα σε βάζουν στο κλίμα, σε σημείο να βυθίζεσαι στην καρέκλα σου και να νομίζεις κι εσύ πως πρέπει να φύγεις από τη Δουνκέρκη, τα practical effects είναι απίστευτα και το sound editing και design είναι πολύ υψηλού επιπέδου. Το ίδιο ισχύει και για τα καταπληκτικά πλάνα του Nolan, ο οποίος φτιάχνει ένα πολεμικό φιλμ συγκινητικό, ιστορικά ακριβές και πανέμορφο από κάθε άποψη. Καθόλου έκπληξη που κάθε νέα του ταινία λαμβάνει εξαιρετικές κριτικές και ας ελπίσουμε πως αυτή τη φορά θα προταθεί επιτέλους για Όσκαρ Σκηνοθεσίας.

Cars 3

Οι μόνες παιδικές ταινίες που βλέπω στον κινηματογράφο είναι sequels ταινιών που με μεγαλώσανε και το πρώτο Cars μου άρεσε τόσο πολύ που θυμάμαι μέχρι σήμερα πότε το είδα, με ποιον φίλο, οπότε λογικό να πήγαινα να δω κι αυτό. Η επιστροφή με μία νέα ταινία που θα είχε ως κεντρικό πρωταγωνιστή τον Μακουήν στέφεται με απόλυτη επιτυχία, αφού το Cars 3 χρησιμοποίησε τη δομή του πρώτου σε μεγάλο βαθμό, αλλά η ιστορία αφορούσε θέματα για τα οποία θέλαμε να μάθουμε τι έχει συμβεί, είχε την πλάκα της, αλλά ήξερε και να σε συγκινεί στο σωστό σημείο. Η ελληνική μεταγλώττιση επίσης ήταν πολύ καλή. Πιστεύω ότι ήταν ένα πολύ σωστό κλείσιμο γι’ αυτή τη σειρά ταινιών και δε χρειαζόμαστε τέταρτο Cars, γιατί δεν υπάρχει κάποια άλλη ιστορία να πουν.

War for the Planet of the Apes

Είναι πολύ δύσκολο στη σύγχρονη εποχή του κινηματογράφου να βγει μία τριλογία που διαθέτει μόνο ποιοτικές ταινίες, αλλά με κάποιον τρόπο το franchise του Planet of the Apes τα κατάφερε. Ο Matt Reeves, ο οποίος σκηνοθέτησε και το Dawn of the Planet of the Apes, κάνει κι εδώ εκπληκτική δουλειά και μας αφήνει διψασμένους για το The Batman, ενώ οι μάχες είναι υπέροχες. Ο Andy Serkis για ακόμα μία φορά μαγεύει στο ρόλο του Caesar, όπως και ο Woody Harrelson ως ο κακός της ταινίας που κλείνει επικά την τριλογία. Μακάρι όλες οι τριλογίες να είχαν τη σταθερότητα και τη φρεσκάδα του Planet of the Apes.

Baby Driver

Edgar Wright σημαίνει ποιότητα και για ακόμα μία ταινία μας απέδειξε το γιατί. Το Baby Driver έσκασε με ένα soundtrack γεμάτο μουσικάρες, φοβερούς χαρακτήρες, πολύ καλό σενάριο και 100 κιλά πώρωση. Τόσο οι σκηνές με τα αυτοκίνητα όσο και οι σκηνές δράσης ήταν καλογυρισμένες και η σκηνοθεσία του Wright με τη χρήση μουσικής και τα καταπληκτικά πλάνα σε κράταγε σε αγωνία, και ταυτόχρονα σε έκαναν να κουνάς το κεφάλι ρυθμικά και να πανηγυρίζεις με κάθε κουλ στιγμιότυπο. Με καταπληκτικές ερμηνείες από τους Ansel Elgort, Jon Hamm, Jamie Foxx και Kevin Spacey και πάνω απ’ όλα στυλ, το Baby Driver ήταν ένα έργο διασκεδαστικότατο από τη αρχή μέχρι το τέλος.

Death Note

Μιλάμε για τη μεγαλύτερη προσβολή των Αμερικάνων προς τους Ιάπωνες μετά το Dragonball: Evolution και τη Hiroshima. Ο μόνος λόγος που αξίζει να δεις αυτήν την απαράδεκτη ταινία είναι ο Ryuk του Willem Dafoe που είναι και ο μοναδικός χαρακτήρας που μοιάζει κάπως στο αυθεντικό Death Note. Με τον Kira να μετατρέπεται από πανέξυπνο δολοφόνο σε κλαψιάρη που δεν έχει αίσθηση των δυνάμεων του, τη Mia από νούμερο ένα φαν του σε φλερτάκι και τον L από χλωμό πανέξυπνο μεθοδικό detective σε μαύρο action hero, δεν είναι να απορείς πως αυτή η ταινία αποδείχθηκε τόσο φόλα. Πήρανε μία σειρά που αγαπούσαμε για τα mind games και την έκαναν μία κλασική ταινιούλα δράσης με πολλή βία.

Kingsman: The Golden Circle

Το πρώτο Kingsman ήρθε από το πουθενά και πλέον με αυτό το πολύ καλό sequel ξεφεύγει από μία ταινία-παρωδία του James Bond και χτίζει το δικό του σύμπαν. Μου άρεσε πολύ η Julianne Moore ως κακός, καθώς και το σχέδιο της, η συγκίνηση που σε έκανε να νιώθεις και η πολύ καλή χρήση φλεγματικού και κάφρικου χιούμορ. Το δυνατότερο σημείο της ταινίας είναι μακράν τα απίστευτα action sequences του Matthew Vaughn (ο τρόπος που φιλμάρει σκηνές δράσης πάει τον κινηματογράφο δύο βήματα μπροστά) και η εξαιρετική σκηνοθεσία του γενικότερα.

It 

Το It αποτέλεσε παγκόσμιο φαινόμενο και έσπασε πολλά ρεκόρ στο box office, ωστόσο για κάποιο λόγο στην Ελλάδα το μόνο που ακούω ήταν ότι δεν ήταν αρκετά τρομακτικό. Αυτά παθαίνεις φίλε, όταν ζεις σε μία χώρα που ο κόσμος δεν ξέρει από ταινίες και νομίζει ότι μία ταινία τρόμου πρέπει να είναι 0% υπόθεση και 100% jump scares και αίμα. To It είναι μία καταπληκτική ταινία με φοβερή ατμόσφαιρα, σωστές δόσεις χιούμορ και κυρίως καλογραμμένη υπόθεση και στρατηγικά τοποθετημένα jump scares, κάτι που το διαχωρίζει από το μέσο horror movie της πλάκας και το κάνει ξεχωριστό. Ανυπομονώ τόσο για τη συνέχεια, όσο και για να διαβάσω το βιβλίο.

Blade Runner 2049

To Blade Runner ποτέ δεν ήταν “ένα ακόμα sci-fi”, γι’ αυτό και το sequel του δεν εντάσσεται σε αυτήν την κατηγορία. Το Blade Runner 2049 είναι ένα σύγχρονο κομψοτέχνημα που συνεχίζει τη μυθολογία του κόσμου της αγαπημένης original ταινίας με μία καταπληκτική ιστορία, με σκηνοθεσία υψηλού επιπέδου από τον Denis Villeneuve, sound design-editing και κινηματογραφία που θα είναι σκάνδαλο αν δεν προταθούν για Όσκαρ, ερμηνείες περίεργες, αλλά μαεστρικά καθοδηγημένες και όλα αυτά ντύνονται υπό τους ήχους ενός soundtrack τόσο απόμακρου, αλλά και τόσο ταιριαστού ταυτόχρονα. Είναι η ταινία που θα ενώσει τους ταινιοsnobs και τους νέρντουλες και θα σε διδάξει πολλές αλήθειες μέσα από τις αλληγορίες της για το σύγχρονο κόσμο.

Thor: Ragnarok

Το τρίτο Thor είναι μακράν η καλύτερη ταινία της τριλογίας και μία από τις καλύτερες ταινίες όλου του MCU. Με τον Taika Waititi να σκηνοθετεί καταπληκτικά, το Ragnarok διαθέτει μία πλούσια παλέτα χρωμάτων και μας δείχνει διαφορετικούς κόσμους και πλανήτες, κάνοντας την ταινία την πιο όμορφη οπτικά ταινία της Marvel μαζί με τον Doctor Strange. Όλοι οι χαρακτήρες που σύστησε όπως η Valkyrie και ο Korg κατάφεραν να κλέψουν την παράσταση, ο Thor, o Loki και ο Hulk γίνονται ακόμα πιο ενδιαφέροντες για το κοινό, ενώ η Hela ως κακός είναι μία από τις καλύτερες σε όλο το σύμπαν. Τέλος για ακόμα μία φορά, η δράση και τα εφέ παραμένουν στο εξαιρετικό επίπεδο που μας έχει συνηθίσει η Marvel με όλες τις μάχες να αποδίδονται εξαιρετικά.

Justice League

Γιατί τόση γκρίνια γι’ αυτήν την ταινία δεν έχω καταλάβει ακόμα. Σίγουρα δεν ήταν τόσο επική όσο θα θέλαμε, αλλά καλώς ή κακώς δεν ήταν η ένωση μίας ομάδας χαρακτήρων που γνωρίζαμε από προηγούμενες ταινίες, αλλά ένα πρώτο εισαγωγικό team-up και γνωριμία των χαρακτήρων μεταξύ τους όπως στο Justice League: Origin. Είχε κάποια προβλήματα με το CGI, το μοντάζ και με το πόσο μέτριος ήταν ο κακός, αλλά κατά τ’ άλλα είχε πιο καλή σκηνοθεσία χωρίς τις συνήθεις υπερβολές του Zack Snyder, όλοι οι χαρακτήρες που είδαμε ήταν πάρα πολύ καλοί και ανυπομονείς να τους δεις σε νέες ταινίες (ειδικά Aquaman-Flash) και η χημεία της ομάδας φαίνεται εξαιρετική. Ας μην προδικάζουμε ότι η DC έχει τελειώσει, το DCEU έχει πολλά ακόμα να δώσει και με τις φετινές ταινίες του, το απέδειξε περίτρανα.

Αυτές λοιπόν ήταν κάποιες από τις φετινές ταινίες που είδαμε και παρ’ ότι δεν προλάβαμε να τους αφιερώσουμε δικό τους άρθρο, θέλαμε να τις σχολιάσουμε και ελπίζουμε σε συχνότερα Movie Corner από την επόμενη χρονιά!

The post The Movie Corner: Συνοπτικές κριτικές για τις ταινίες του 2017 appeared first on anthem.gr.