Ζήσαμε πολύ περίεργες καταστάσεις τα δύο προηγούμενα χρόνια. Οι συνεχείς καραντίνες και η απομόνωση, ώθησαν πολύ κόσμο στην αναζήτηση εναλλακτικών τρόπων για την καλλιέργεια και την προώθηση της Τέχνης τους. Στη διάρκεια της πρώτης καραντίνας, οι ET//AL. ένωσαν τις δυνάμεις τους από απόσταση και δημιούργησαν το “Studi di Quarantena”. Και πραγματικά η προσπάθεια τους στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία.

Εδώ και πολύ καιρό, δεν έχουμε κρύψει την αγάπη μας για το post rock συγκρότημα από την Ιταλία. Κάθε δίσκος τους καταφέρνει να αποδώσει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, όλες τις εκφάνσεις μελαγχολικών συναισθημάτων. Κι αυτός είναι ο λόγος που επιστρέφουμε ξανά στη μουσική τους, η οποία αποτελεί “απάνεμο αραξοβόλι” για τις δύσκολες αυτές ημέρες.

Το “ντύσιμο” του άλμπουμ είναι λιτό και απέριττο. Περιέχει 15 σπουδές, οι οποίες έχουν και ιταλικούς τίτλους. Τα ακούσματα διεισδύουν με άρτιο τρόπο στην καρδιά μας, αν και όλα τους είναι instrumental, πλην του “Fanno svegliare tutti i bambini”, που περιέχει μια πρόζα από το ποίημα Gold Leaves του G. K. Chesterton και του “Ardono le stelle sulla riva, που περιέχει φωνητικά και βρίσκεται προς το τέλος του δίσκου.

Η διαδικασία της σύνθεσης ήταν διαφορετική για το συγκεκριμένο δίσκο, δεδομένων των καταστάσεων. Ο Arber και η Frederica έγραψαν τα αρχικά ηχητικά μονοπάτια και στη συνέχεια τα έστειλαν στα υπόλοιπα μέλη της μπάντας.

The world remembers you quickly, for a little and forgets you quickly, forever.

Το πρώτο κομμάτι “Per poi fiorire incessantemente” (Μόνο να ανθίζω αδιάκοπα), αποτελεί την ιδανική επιλογή για την εισαγωγή του δίσκου. Τα έγχορδα εδώ δεν είναι μελαγχολικά. Αντιθέτως “ζωγραφίζουν” ένα χαμόγελο στο πρόσωπό μας και μας προετοιμάζουν με όμορφο τρόπο για τη δεύτερη σπουδή το “Una panchina e le fratture” (Ένα παγκάκι και κατάγματα). Η μουσική μειλίχια και ονειρική.

Τα επόμενα δύο τραγούδια, “E una scatola di barattoli” (κι ένα κουτί βάζα) και “L’impronta delle armature” (Το αποτύπωμα της πανοπλίας), θεωρώ πως μας βυθίζουν με ηρεμία σε ένα ονειρικό πεδίο, όπου θέλουμε να μείνουμε για πάντα. Τα φωνητικά του δεύτερου κομματιού, είναι τόσο ήρεμα και συναισθηματικά. Τίποτα δε μας προετοιμάζει για τη συνέχεια!

Η πέμπτη σπουδή “E la vita piena di trampoli” (Και ζωή γεμάτη ξυλοπόδαρα) μας επαναφέρει στην πραγματικότητα και τη βιαιότητα του χρόνου που κυλάει ατέρμονα. Αν μπορούσαμε να πούμε ότι το τραγούδι αυτό περιγράφει ένα συναίσθημα, τότε αυτό θα ήταν το άγχος θανάτου. Ο χρόνος συνεχίζει να κυλά και στην έκτη σπουδή “Le lunghe notti e guerre fredde” (Οι μεγάλες νύχτες και οι ψυχροί πόλεμοι). Και πότε σταμάτησε άλλωστε; Εδώ τα πλήκτρα ψυχραίνουν όντως την ατμόσφαιρα. Ένας κόμπος στο στήθος.

Και κάπου εδώ καταλαβαίνουμε ότι κάθε τραγούδι μας βυθίζει ολοένα και περισσότερο στη μελαγχολία. Η έβδομη σπουδή, η οποία είναι και η αγαπημένη μου, ονομάζεται “Fanno svegliare tutti i bambini” (Κάνουν όλα τα παιδιά να ξυπνούν). Αποτελεί ένα υπέροχο και θλιμμένο σόλο πιάνου, με τα αποσπάσματα πρόζας που προανέφερα. Αμέσως όμως το πιάνο κάνει πίσω και δίνει βήμα στα έγχορδα: “Che’l lupo nero forte difende” (Αυτό που υπερασπίζεται ο δυνατός μαύρος λύκος).

Το ένατο άσμα ονομάζεται “Accendendo tutti i camini” (Ανάβοντας όλα τα τζάκια). Εξαιρετικός πειραματισμός. Θαρρείς πως οι νότες μιλούν και περιγράφουν όλα όσα βιώσαμε εκείνες τις μέρες της καραντίνας. Θλίψη, πόνος, απομόνωση. Ούτε το φως από τα τζάκια μπορεί να διώξει το σκοτάδι.

Οι ET//AL. ηχογράφησαν το άλμπουμ στο πρώτο lockdown, από τον Απρίλιο μέχρι τον Ιούλιο του 2020.

Και μετά το σοκ, είναι η συνειδητοποίηση της μοναξιάς. Η ψύχρα του ανέμου. “Le litanie degli eremiti” (Οι λιτανείες των ασκητών) θέτουν έντονα όσα προαναφέραμε. Αργόσυρτες βαριές μελωδίες και ambience που σε κάνει να ανατριχιάζεις. Κι αν το προηγούμενο τραγούδι μας έδειχνε τη μοναξιά, ο ηλεκτρισμός του “I sufi che non ballano più” (Οι Σούφι που δεν χορεύουν πια), έρχεται να μας συνταράξει. Είναι αναμφίβολα το καλύτερο κομμάτι του δίσκου, κατά την άποψη μου και μας παρουσιάζει τα χαρακτηριστικά της γραφής των  ET//AL. με τον καλύτερο τρόπο.

Κι όσο εσύ κοντοστέκεσαι και συνειδητοποιείς το έπος που μόλις άκουσες, τα επόμενα δύο τραγούδια κυλούν σαν το νερό ορεινής πηγής. Αγνή θλίψη τα φωνητικά στο “Per non esser per sempre assaliti” (Να μην μου επιτίθενται για πάντα), άγχος αποχαιρετισμού το πιάνο στο “Dalla cenere che giace quaggiù” (Από τη στάχτη που βρίσκεται εδώ κάτω).

Το “Ardono le stelle sulla riva” (Τα αστέρια καίνε στην ακτή) είναι το σημείο όπου αποφασίζουμε να πούμε αντίο. Until we meet again μας λένε τα φωνητικά. Ένα βήμα πριν το πέρασμα, ένα βήμα πριν τον οριστικό δεκαπεντάλεπτο χαιρετισμό:

“Sogna l’elefante, che dorme Dalla montagna fredda enorme Scende bruciando la locomotiva” (Ονειρεύεται τον ελέφαντα, που κοιμάται από το τεράστιο κρύο βουνό. Κατεβαίνει καίγοντας την ατμομηχανή). Ένα τραγούδι που μας κάνει να ανατριχιάζουμε. Το πέρασμα, το κατευόδιο, το ταξίδι.

Εν τέλει, η ακρόαση μας αφήνει με πολλές σκέψεις. Το σίγουρο είναι πως οι ET//AL. έχουν δημιουργήσει ένα εξαιρετικό πειραματικό υβρίδιο, το οποίο αποτελεί μπορεί να εισάγει νέους ακροατές στο κοινό τους. Το Studi di Quarantena είναι ένας δίσκος που πρέπει να ακούσει κάθε φαν της post rock και της μπάντας.

Μπορείτε να ακούσετε το δίσκο και να υποστηρίξετε τη μπάντα, πατώντας εδώ.

The post Flashback: ET//AL. – Studi di Quarantena appeared first on anthem.gr.

Τα τελευταία χρόνια έχω ανακαλύψει πως στην Ελλάδα ανθίζει η σκηνή του post-rock και post-metal και πολλά συγκροτήματα έχουν βγάλει κυκλοφορίες, οι οποίες δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν σε σχέση με αντίστοιχες δουλειές του εξωτερικού τόσο από θέμα παραγωγής όσο και από θέμα σύνθεσης.

Ένα εξ αυτών είναι οι Egoera που πριν από ένα περίπου μήνα κυκλοφορήσαν τον πρώτο τους δίσκο “Fortuna” και η αλήθεια είναι πως με συνεπήρε από την πρώτη στιγμή.

Instrumental album με πολύ όμορφες ιδέες, ορχηστρικά μέρη, καταπληκτικές συνθέσεις, το οποίο συνολικά με γέμισε με πολλά συναισθήματα όπως κάθε καλό post-rock album.

Χωρίς υπερβολή τo Rojava είναι μεταξύ των αγαπημένων μου συνθέσεων που άκουσα στην περίοδο της καραντίνας.

Είμαι λοιπόν πολύ χαρούμενος που μίλησα με τους Egoera τόσο για το Fortuna όσο και για την πορεία και τα πλάνα τους και εκείνοι απάντησαν σε όλες τις ερωτήσεις μου.

Πείτε μας δυο λόγια για τους Egoera. Πως σχηματίστηκαν και από ποιους αποτελείται σήμερα το συγκρότημα;

Γνωριστήκαμε το 2007 κάπου στην Πελοπόννησο, όπου και ξεκινήσαμε να παίζουμε μουσική σαν συγκρότημα με διαφορετικό lineup και είδος από ότι τώρα, αλλά και με τους τρεις μας στο σχήμα.
Στις αρχές του 2013 δημιουργήθηκαν οι Egoera από τους τρεις μας και από τον φίλο μας τον Γιώργο που έπαιζε κιθάρα και πλαισίωνε τα κομμάτια με samples και programming. Στην πορεία οι μουσικοί μας δρόμοι χώρισαν κι έτσι το σχήμα είναι πλέον τριμελές.

Το συγκρότημα αποτελείται από τους:

• Βλάσης Κωτσοβίλης – Κιθάρες
• Γιάννης Καΐτσας – Τύμπανα
• Γιάννος Κωτσοβίλης – Μπάσο

Τι σημαίνει το όνομα σας;

Με την πρώτη ματιά, μπορεί να πει κανείς ότι είναι σύνθετη λέξη, ego και era, δηλαδή η εποχή του εγώ. Στη πραγματικότητα όμως “Egoera” σημαίνει “κατάσταση” στη βασκική γλώσσα. Την πρώτη ερμηνεία δεν την ακυρώνουμε, γιατί είναι μία μεγάλη αλήθεια.

Πως δημιουργήθηκε η ανάγκη για ένα σχήμα που θα παίζει post-rock και ποιοι καλλιτέχνες έχουν αποτελέσει επιρροές σας;

Προέκυψε από την πορεία που έχουν τα ακούσματα μας μέσα στο χρόνο. Έχουμε πειραματιστεί και με άλλα είδη μουσικής, βρίσκουμε όμως το post-rock, όντας πολύ ατμοσφαιρικό και ποιητικό, να μας ταιριάζει καλύτερα.

Σίγουρα από τις πρώτες μπάντες που μας επηρέασαν πολύ είναι οι If These Trees Could Talk και οι Audrey Fall. Μετά ακολούθησαν οι God Is an Astronaut, οι Sleepmakeswaves αλλά και πολλές ακόμη, γνωστές και μη, μπάντες του είδους.

Στις 30 Απριλίου κυκλοφόρησε το πρώτο σας άλμπουμ Fortuna, το οποίο βρήκα ομολογουμένως εξαιρετικό. Θα ήθελα να μας πείτε λίγο πως νιώθετε σχετικά με την κυκλοφορία, καθώς και τους ανθρώπους που σας βοήθησαν σε αυτήν την προσπάθεια.

Ευχαριστούμε πολύ!

Είναι μεγάλο βήμα για εμάς το release του δίσκου. Τα κομμάτια αυτά τα έχουμε δουλέψει χρόνια και έχουν ωριμάσει μέσα μας. Είναι πολύ συγκινητικό να τα βλέπουμε να παίρνουν τη μορφή ενός άλμπουμ. Νιώθουμε πλέον ότι μπορούμε να μοιραστούμε ένα κομμάτι μας με τον έξω κόσμο και αυτό είναι το μεγαλύτερο κατόρθωμα που μπορεί να έχει ένας καλλιτέχνης για τον εαυτό του.

Οι άνθρωποι που βοήθησαν είναι πολλοί και διάφοροι, από τους κοντινούς μας φίλους που μας στήριξαν στην όλη προσπάθεια, φίλους που ήρθαν στην ηχογράφηση ή μας έδιναν το feedback τους, μέχρι τους μουσικούς που συμμετείχαν στον δίσκο αλλά και τους ανθρώπους που επιμελήθηκαν το εικαστικό κομμάτι. Όλοι συνέβαλαν σε ένα τελικό αποτέλεσμα για το οποίο είμαστε περήφανοι και χαρούμενοι.

Μεγάλο στήριγμα βέβαια ήταν και συνεχίζει να είναι ο παραγωγός μας Άλεξ Μπόλπασης από τον οποίο μάθαμε και μαθαίνουμε ακόμη πολλά πράγματα. Για εμάς είναι κάτι περισσότερο από παραγωγός.

Τι εμπειρίες σας άφησε η ηχογράφηση στο στούντιο;

Η όλη παραγωγή του δίσκου ήταν ένα μεγάλο σχολείο. Πολλά πράγματα τα μάθαμε στην πορεία. Συναντήσαμε ανθρώπους με μεγάλη εμπειρία στην underground σκηνή και πήραμε πολλά από αυτούς.

Δεν είναι κάτι απλό του τύπου μπαίνω στο στούντιο, ηχογραφώ και τέλος. Η διαδικασία ξεκίνησε με πρόβες που κράτησαν κάποιους μήνες με σκοπό τη βελτίωση των κομματιών και την προετοιμασία μας. Ακολούθησε η ηχογράφηση σε διάφορα στούντιο αναλόγως το αποτέλεσμα που θέλαμε εμείς και ο Άλεξ. Ήθελε αρκετό χρόνο και υπομονή. Ήταν η πρώτη φορά που κάναμε κάτι τέτοιο.

Πρόκειται για ένα ταξίδι με πολλές στάσεις και είναι ανατριχιαστικό να βλέπεις τα κομμάτια σου να περνούν μέσα από διάφορα στάδια και να παίρνουν σχήμα. Ανυπομονούμε να το ξανακάνουμε.

Πως αποφασίσατε ο δίσκος να είναι 100% instrumental; Το έχω παρατηρήσει από αρκετά post-rock σχήματα αυτό. Έχετε στο πλάνο να βγάλετε τραγούδια με φωνητικά σε κάποια επόμενη κυκλοφορία;

Είναι μεγάλη πρόκληση για μία μπάντα να κρατήσει το ενδιαφέρον του ακροατή χωρίς φωνητικά. Δεν τα απορρίπτουμε όμως. Μας αρέσουν οι πειραματισμοί. Μία ωραία αναφορά είναι το A Gallant Gentleman των We Lost The Sea.

Στην ουσία δεν ήταν μία απόφαση, έτσι μας βγήκε. Δεν είμαστε δογματικοί, τύπου παίζουμε το x είδος χωρίς να ξεφεύγουμε ούτε ίντσα από αυτό. Είναι περισσότερο θέμα έκφρασης. Αν δούμε ότι σε ένα κομμάτι ταιριάζουν τα φωνητικά, ή αν γράψουμε στίχους που κρίνουμε ότι ταιριάζουν σε αυτό που θέλουμε να βγάλουμε, δεν θα διστάσουμε να τα εντάξουμε.

Μου έκανε εντύπωση το εξώφυλλο του δίσκου. Dark, σχεδόν noir χρωματική παλέτα, σε προϊδεάζει για το περιεχόμενο του. Πως το επιλέξατε;

Το εξώφυλλο είναι φωτογραφία από ένα ψαροχώρι στη Σενεγάλη. Ένας φίλος μας ο Μάνος, παίρνει κάθε τόσο τη φωτογραφική μηχανή του και κάνει μεγάλα ταξίδια αλλάζοντας ήπειρο. Θέλαμε να έχουμε κάτι “ζωντανό” και απτό. Κάτι που να αποτυπώνει μία καθημερινότητα. Η καθημερινότητα δεν είναι πάντα ρόδινη, κρύβει όμως πάντα πολλή ενέργεια, δυναμισμό και αγώνα για ζωή, όπως και η φωτογραφία!

Ένα πολύ ενδιαφέρον κομμάτι, το Alyeska εμπεριέχει βιολιά, μία μίξη που τη βρίσκω πάντα ενδιαφέρουσα. Θα θέλατε να έχετε τέτοιου είδους ορχηστρικά μέρη σε επόμενα κομμάτια;

Τα ορχηστρικά μέρη πάντα τα φανταζόμαστε όταν γράφουμε μουσική. Είναι τέτοια η φύση του είδους. Μας αρέσει να σκεφτόμαστε μελωδίες με βιολιά, βιόλες, κόντρα μπάσα και πνευστά. Ναι, έχουμε σκοπό και θέλουμε να εντάξουμε περισσότερα τέτοια μέρη στο μέλλον. Θα ήταν πολύ ενδιαφέρον να συνεργαστούμε και με κάποια ορχήστρα.

Ποια είναι η διαδικασία με την οποία γράφετε τραγούδια; Πως ξεκινάτε και πως παίρνει κάθε κομμάτι την τελική του μορφή;

Το να γράψεις μουσική δεν είναι εύκολο πράγμα και σίγουρα δεν μπορείς να είσαι πάντα δημιουργικός. Δοκιμάζουμε διάφορους τρόπους. Τζαμάρουμε χωρίς σχέδιο και στη συνέχεια μαζεύουμε ότι μας αρέσει και χτίζουμε πάνω του. Χρησιμοποιούμε αναφορές από άλλα μουσικά κομμάτια που μας αρέσουν. Δοκιμάσαμε να γράψουμε ένα κομμάτι μέσα σε ένα διήμερο εξόρμησης στο χωριό, κι έτσι προέκυψε το Rojava. Κάθε τρόπος έχει και τη χάρη του.

Η underground post-rock σκηνή στη χώρα μας έχει ανέβει αρκετά. Ποια είναι η γνώμη σας για τα συγκροτήματα του χώρου;

Το επίπεδο έχει ανέβει πολύ. Τα συγκροτήματα του χώρου επενδύουν πολλά στη μουσική τους, σε όλους τους τομείς. Αποτέλεσμα αυτού η Ελλάδα να υπάρχει στον παγκόσμιο χάρτη της post-rock σκηνής με σημαντική κληρονομιά.

Ποια είναι η άποψή σας για τη στήριξη των ΜΜΕ σε νέα συγκροτήματα;

Τα ΜΜΕ λειτουργούν σαν γέφυρα ανάμεσα στην μπάντα και στον έξω κόσμο. Κάθε μπάντα είτε γνωστή είτε άσημη, θα πρέπει να έχει ίσες ευκαιρίες για προβολή, κι αυτό είναι κάτι που τα ΜΜΕ μπορούν να υποστηρίξουν.

Τι επιφυλάσσει το μέλλον για τους Egoera;

Αν εξαιρέσουμε ότι βρισκόμαστε στη μέση μιας πανδημίας!

Στο κοντινό μέλλον ελπίζουμε να κάνουμε συναυλίες για την παρουσίαση και την προώθηση του δίσκου. Στο μακρινό μέλλον, ελπίζουμε να συνεχίσουμε αυτό που κάνουμε, να πειραματιστούμε ακόμη περισσότερο και να καταφέρουμε να δημιουργήσουμε τον επόμενο δίσκο.

Πως μπορεί ο κόσμος να ακούσει το δίσκο σας και πως μπορούν να σας βρουν στα social media;

Ο δίσκος υπάρχει διαθέσιμος σε CD και digital μορφή στην Βandcamp ιστοσελίδα μας, αλλά και σε όλες τις streaming υπηρεσίες, μερικές από τις οποίες είναι:

YouTube
Spotify
Apple Music

O κόσμος μπορεί να μας βρει μέσω της επίσημης ιστοσελίδας μας και στα παρακάτω μέσα κοινωνικής δικτύωσης:

Facebook
Instagram
Twitter

Ένα μήνυμα για τους αναγνώστες του anthem.gr;

Να είμαστε δημιουργικοί, να μην χάνουμε τον ανθρωπισμό μας και να είμαστε αλληλέγγυοι, ειδικά σε περιόδους κρίσης.

The post Συνέντευξη “Egoera” appeared first on anthem.gr.

Αν μπορούσα να περιγράψω τα περισσότερα post rock τραγούδια που με έχουν “αγγίξει”, θα έλεγα το εξής:

Οι κιθάρες αποτελούν το βασικό εργαλείο, ωστόσο χρησιμοποιούνται ως επί το πλείστον για μελωδικές γραμμές. Τα riffs είναι πιο σπάνια. Tο distortion “κάνει στην άκρη” για να δώσει περισσότερο χώρο στο reverb και το delay. Σημαντικό ρόλο παίζουν τα πλήκτρα, συχνά θαρρείς πως πρωτοστατούν στη δημιουργία. Το μπάσο και τα ντραμς είναι απαραίτητοι στυλοβάτες, υποστηρικτικού χαρακτήρα, αν και σπάνια θα ακούσεις τα κύμβαλα. Παύσεις, πολλές παύσεις. Κλιμακώσεις. Emotional breakdowns. Ένας είδος μουσικής που μπορεί να σου συνθλίψει το είναι δίχως ένα στίχο.

Για πολλούς, το post rock είναι συνυφασμένο με τις βόρειες χώρες. Πολλοί αγνοούν την ύπαρξη άριστων μουσικών σχημάτων στο Νότο!

Η ιδέα μου ήρθε καθώς αποφάσισα να “διευρύνω” λίγο τους ορίζοντες μου. Αναζήτησα ιταλικά ep και full length και άρχισα να ακούω καθημερινά. Μη με ρωτάς γιατί ξεκίνησα από τη σκηνή της Ιταλίας. Πάντοτε με εξίταρε η ιταλική αισθητική, η επαναστατικότητα τους και η αγάπη για την κουλτούρα και τον πολιτισμό. Φαντάζομαι, που λες, ότι βρίσκομαι σε κάποιο από εκείνα τα μπαράκια στην Trastevere, κοντά στις όχθες του Τίβερη, αλλά μακριά από την φασαρία και τη βαβούρα. Εκεί να αντηχούν τα συγκεκριμένα post rock κομμάτια, ενώ έστω και για λίγο ο χρόνος έχει παγώσει.

Ας γνωρίσουμε όμως σήμερα έξι από εκείνες που μου τράβηξαν την προσοχή!

El Plein Air

Μόνο η μουσική εκείνης της μπάντα θα μπορούσε να παρουσιάσει καλύτερα την εικόνα που περιγράφω πιο πάνω. Oι En Plein Air είναι από τα αρτιότερα σχήματα της Ρώμης. Το πιάνο πρωταγωνιστής! Ηρεμεί, γαληνεύει ψυχές. Μα όπως λένε και οι ίδιοι στη σελίδα τους στο Bandcamp, το βιολί και το τσέλο είναι τα μουσικά όργανα που σε ταξιδεύουν σε μία θάλασσα μελαγχολίας και νοσταλγίας, ενώ οι γλυκές μελωδίες από τις κιθάρες είναι τα δελφίνια που κολυμπούν μαζί σου.

Το τελευταίο τους project κυκλοφόρησε το 2011 κι έκτοτε παραμένουν ανενεργοί. Ίσως και να έχουν διαλυθεί. Ωστόσο ο εξαιρετικός ομώνυμος δίσκος που μας χάρισαν παραμένει μέχρι και σήμερα ένα διαμάντι για τη σκηνή.

[Bandcamp] [Facebook]

The Autumn Leaves Fall In

Ας κάνουμε ένα ταξίδι λοιπόν! Ένα ταξίδι από τις γλυκές μελωδίες των En Plein Air σε ένα πιο “σκληρό” ηχόχρωμα. Ένα ταξίδι από την κοσμοπολίτικη Ρώμη στην Φλωρεντία, την ομορφότερη πόλη του πλανήτη. The Autumn Leaves Fall In, μία μπάντα που ξεκίνησε το μακρινό (πλέον) 2009 και που όλα τα zines κατονόμαζαν ως το καλύτερο δείγμα της ιταλικής σκηνής. Βαρύτερα ηλεκτρικά riffs, μελωδίες που αγγίζουν τις πιο σκοτεινές γωνίες του μυαλού σου. Θαρρείς πως τα τραγούδια τους δημιουργούν την αίσθηση του πνιγμού, από πληθώρα συναισθημάτων που πηγάζουν από τις βαθύτερες μελωδικές γραμμές τους, κάνουν τον κύκλο εντός του σώματος τους και όταν έρχεται η ώρα να αποδράσουν, παγιδεύονται κάπου στο λαιμό σου.

Μουσική που τσακίζει κόκαλα! Τέσσερις μουσικές κυκλοφορίες, μεταξύ των οποίων ένα ep, ένα live recording και ένα split με τους Lake Erie Lighthouse. Πραγματικά δυσκολεύομαι πολύ να επιλέξω το αγαπημένο μου κομμάτι.

[Bandcamp] [Facebook] [Youtube]

Charun

Οι Charun ίσως είναι ένα από τα πιο ατμοσφαιρικά σχήματα. Έχουν βάση τους το Κάλιαρι, αγαπούν τις κλιμακωτές εισαγωγές, τις νωχελικές μελωδίες και την αργή κορύφωση. Η ποιότητα του ήχου τους πάντοτε εξαιρετική! Οι κυκλοφορίες τους 3: “De Ortu Solis”, “STIGE”, “Mundus Cereris”. Η πορεία τους είναι ανοδική, αλλά δε χάνουν τη “χροιά” τους. Θαρρείς πως κάθε project αποτελεί κι ένα διαφορετικό κομμάτι ενός παζλ, το οποίο ακόμη δεν έχει ολοκληρωθεί. Αν θα έπρεπε να διαλέξω αγαπημένο δίσκο, τότε δίχως αμφιβολία θα έλεγα το Mundus Cereris, το οποίο κυκλοφόρησε και σχετικά πρόσφατα, τον Φεβρουάριο του 2018!

Ωστόσο, σαν μονάδα η επιλογή είναι πιο εύκολη, αφού λατρεύω το εξαιρετικό “De Ortu Solis”, από το ομώνυμο album. Ένα επτάλεπτο αριστούργημα, που ραγίζει και τις πιο σκληρές καρδιές! Αξίζει να ρίξετε μία ματιά και στο βίντεο κλιπ, το οποίο είναι από τα πιο απλά και συνάμα ομορφότερα βιντεάκια που παρακολουθήσαμε τελευταία.

[Bandcamp] [Facebook]

Arctic Plateau

Arctic Plateau είναι το όνομα που έχει δώσει στο solo shoegaze και post rock project του ο Gianluca Divirgilio. Πρόκειται για ένα project που γνώρισα ακούγοντας το split με τους αγαπημένους Les Discrets. Η μουσική του Gianluca, συχνά συνοδεύεται από φωνητικά, τα οποία συνοδεύουν τον ακροατή ως την έκρηξη των συναισθημάτων. Ναι, πιο σπάνια τα brutal black metal φωνητικά μπλέκονται με τα καθαρά, θολώνοντας τα νερά μεταξύ post rock και atmospheric black.

Ωστόσο, η μουσική παραμένει καθαρό δείγμα γραφής της post rock σκηνής! Άρτια δομημένη!

[Bandcamp] [Facebook] [Youtube]

Eimog

Αν μπορούσε κανείς να χαρακτηρίσει τους Eimog με μία λέξη, αυτή θα ήταν ο “πειραματισμός”. Το σχήμα ξεκίνησε το 2005 στο Agrigento της Ιταλίας κι έχει περιοδεύσει απ’ άκρη σ’ άκρη της χώρας, κάνοντας τα μέγιστα δυνατά για τη διάδοση της μουσικής τους. Οι ίδιοι αυτοχαρακτηρίζονται ως instrumental rock band. Ωστόσο το “δείγμα γραφής” τους φανερώνει πως ανήκουν στην post rock σκηνή. Ίσως και να μην τους αρέσουν οι ταμπέλες. Προτιμούν τις ευρύτερες έννοιες, μπλέκουν μουσικά τα συναισθήματα τους, παίζουν με τις παύσεις και τα ηχοχρώματα.

Το υλικό τους είναι πολύ υψηλού επιπέδου. Κυκλοφορούν ένα ep (Untitled) και δύο δίσκους (Scenario, Early) και οι συναυλίες τους εντυπωσιάζουν. Παρά την δύναμη της μουσικής τους, παραμένουν ανενεργοί από το 2017.

[Facebook]

The Outsider

Ίσως το καλύτερο δείγμα γραφής από την ιταλική post rock σκηνή μέχρι και σήμερα. Πρόκειται για το solo project του Andrea Cicala, το οποίο ξεκίνησε στο Palermo της Ιταλίας πριν από δέκα χρόνια. Ο ίδιος δηλώνει πως η μουσική του περπατάει στα όρια μεταξύ της post rock, της progressive και της ambient μουσικής. Τα είδη περιπλέκονται μεταξύ τους και δημιουργούν ένα ιδιόμορφο κράμα, το οποίο εντυπωσιάζει.

Τα project πολλά και τα περισσότερα λαμβάνουν διθυραμβικές κριτικές. Ωστόσο θεωρώ πως το καλύτερο είναι και το πιο πρόσφατο, Hyeon, το οποίο κυκλοφόρησε το 2018. Απίστευτη ποιότητα ήχου, μουσική που ξυπνάει τις αισθήσεις και ένας καλλιτέχνης με ατελείωτες ιδέες.

[Bandcamp] [Youtube]

Ραντεβού την επόμενη Τετάρτη για το δεύτερο μέρος του αφιερώματος!

The post Μουσική Ανταρσία #50: Η Post Rock σκηνή της Ιταλίας! (pt. 1) appeared first on anthem.gr.

Μετά τη φοβερή τελευταία τους δουλειά με τίτλο “When fables have a bitter taste” και λίγες μέρες πριν ανέβουν στη σκηνή του modu, οι art of simplicity συστήνονται στο anthem.gr και μας μιλούν για τόσο για το δίσκο όσο και για τη βραδιά που έρχεται.

Οι art of simplicity δημιουργήθηκαν το 2003 από εμένα (Ματθαίος Δακουτρός – βιολί) και το Νίκο Μοίρα (ντράμς), σε μια προσπάθεια να πειραματιστούμε αλλά και να παίξουμε τη μουσική που θα μας άρεσε να ακούγαμε, και κυκλοφορήσαμε το ντεμπούτο μας “Caught in this Iless Storm” το 2007 που έλαβε γενικά θετικής ανταπόκρισης. Το σημερινό line up συμπληρώνουν ο Χρήστος Κουνέλης στη φωνή, ο Δημήτρης Κοσκινάς στη κιθάρα και ο Γιώργος Παγίδας στα τύμπανα, ενώ στις ζωντανές εμφανίσεις μας βοηθάει και η Μυρτώ Τούμπα στα πλήκτρα.

Προσπαθήσαμε να βρούμε κάτι το οποίο θα καθρεπτίζει τη λογική μας στο να συνθέτουμε μουσική. Γενικά η φιλοσοφία του συγκροτήματος είναι το να παρουσιάζουμε κάτι περίτεχνο με βάθος και ουσία αλλά παράλληλα να μην είναι δυσνόητο, και το όνομά μας δηλώνει αυτή την ισοροπία.

Θα μπορούσα να μιλήσω μόνο για τις δικές μου επιρροές, μιας και αυτό που μας απασχολούσε πάντα ήταν το αν ταιριάζουμε όταν παίζουμε μαζί, με τον κάθε ένα που πέρασε από το συγκρότημα, παρά το αν έχουμε κοινά ακούσματα. Μάλιστα ένας από τους αρχικούς άξονες του συγκροτήματος ήταν το να προσπαθήσουμε να ενώσουμε διαφορετικά ή ετερόκλιτα ακούσματα, αφού έτσι και αλλιώς κανένας μας δεν ακούει ένα είδος μουσικής. Προσωπικά είχα από μικρός “κλασσικά” ακούσματα όπως Beethoven, Shostakovich, Debussy κτλ και αργότερα πέρασα στους Pink Floyd, Pain of Salvation, Psychotic Waltz, αλλά και αργότερα στους In the Woods…, Fields of the Nephilim, Isis και άλλα παρόμοια.

Δουλέψαμε με το Γιάννη Φασουλάκη στο Uprising Studio. Ο Γιάννης ήταν σα να ήταν κανονικό μέλος του συγκροτήματος, μιας και καταλάβαινε τι έπρεπε να αναδειχθεί στα κομμάτια για να ακουστούν καλύτερα, και πρόσθεσε αρκετές ιδέες. Γενικά ήταν μια φοβερή εμπειρία και είμαστε πολύ ευχαριστημένοι με το αποτέλεσμα.

Εκτός από το Φασουλάκη, που ήταν καθοριστικός παράγοντας, συμμετέχουν και κάποιοι μουσικοί που βοήθησαν με τον τρόπο τους αρκετά στο αποτέλεσμα. Κατ αρχή κάποια παλιότερα μέλη του συγκροτήματος, δηλαδή ο Θοδωρής Καλαντζάκος (TKG), ο Λουκάς Γιαννακίτσας (Borderline Syndrome) και ο Σταύρος Κωνσταντόπουλος, συμπληρώνοντας μέρη της κιθάρας ο πρώτος και του μπάσου οι άλλοι δύο. Μετά ο Jargon από τους Verbal Delirium βοήθησε στα πλήκτρα σε κάποια κομμάτια, και η Νάνσυ Κοντούρι από τους Ouzo the Band πρόσθεσε τα φωνητικά στο “Once”. Βεβαίως πέρα από το καθαρά μουσικό μέρος συνεργαστήκαμε και με τον Γιώργο Χρα που ανέλαβε το artwork, και έκανε καταπληκτική δουλειά!

Κοίταξε φυσιολογικά δοκιμάζουμε διάφορα πράγματα, εξαρτάται από διάφορους παράγοντες. Για το παρών υλικό, το μεγαλύτερο μέρος του δεν γράφτηκε στο προβάδικο παρά στα σπίτια μας, με προσθήκες στο στούντιο.

Το album είναι concept, όχι τόσο με την έννοια μιας ιστορίας όσο της θεματικής συνοχής. Κοιτάζαμε τους μύθους που φτιάχναμε και τα παραμύθια που μας λέγανε όταν ήμασταν μικροί, πως αυτά χτίσανε την κοσμοθεωρία μας και πόσο χαζά ή μακρυά από την πραγματικότητα φαίνονται σε μια πιο ώριμη ηλικία.

Θα είναι μια ενδιαφέρουσα συναυλία, όπου στη σκηνή θα ανέβουν κάποια πολύ καλά συγκροτήματα. Στις 3 Φεβρουαρίου λοιπόν τη συναυλία ανοίγουν οι AlphaState, που το 2015 κυκλοφορήσαν το “Out of the Black”, οι καλεσμένοι από την Πάτρα Celene, που το album τους “Natale Tenebris” μου άρεσε αρκετά, αρκετά ατμοσφαιρικό και σκοτεινό. Τη σειρά έχουν οι Immesity που κάνανε αρκετό θόρυβο με το album τους “The Isolation Splendour”, παίζοντας μια ωραία μίξη Doom/Gothic με progressive στοιχεία, και στο τέλος θα ανέβουμε εμείς.

Θα παίξουμε όλο το “When Fables have a Bitter Taste”, κάποια αγαπημένα από το πρώτο μας album, καθώς και δυο διασκευές, η μία από ένα πολύ σημαντικό Gothic συγκρότημα, και η άλλη από ένα πολύ σημαντικό progressive metal συγκρότημα.

Γενικά κυρίως τα τελευταία χρόνια έχουν κυκλοφορήσει κάποιοι πολύ καλοί δίσκοι, το οποίο είναι πάρα πολύ ευχάριστο. Να πω για παράδειγμα ότι ο δεύτερος δίσκος των Methexis είναι για εμένα ότι καλύτερο έχω ακούσει από progressive στην ελλάδα, και ήταν μεγάλη μου τιμή που έπαιξα στην παρουσίαση του δίσκου. Αλλά και μέσα στο 2016 είχαμε ισχυρό “ανταγωνισμό” από άλλες πολύ καλές κυκλοφορίες ελληνικών συγκροτημάτων. Το αν όλα αυτά τα συγκροτήματα θα κάνουν και καριέρα τώρα, αυτό είναι κάτι άλλο και δεν εξαρτάται από το πόσο καλή μουσική βγάζεις.

Αρχικά η συναυλία στο modu, αλλά και μια στη Πάτρα που κανονίζουμε για τις 12 Φεβρουαρίου. Θα κυνηγήσουμε από εκεί και πέρα πιο πολύ να παίξουμε στην επαρχία και ελπίζουμε να καταφέρουμε να κλείσουμε κάποια θέση σε κάποιο φεστιβάλ, εντός ή εκτός ελλάδας. Από εκεί και πέρα έχουμε αρχίσει ήδη να γράφουμε καινούριο υλικό, με πλάνο να κυκλοφορήσει κατά τον επόμενο Φεβρουάριο, αλλά θα δούμε πως θα πάει μέχρι τότε. Πάντως σκοπεύουμε να μην αργήσουμε πάλι!

Το Facebook του συγκροτήματος είναι το https://www.facebook.com/ArtofSimplicity/

ενώ χρησιμοποιούμε και το Twiter https://twitter.com/aosofficial

Υπάρχει βέβαια και το κανάλι μας στο YouTube https://www.youtube.com/channel/UCOuokZoW2p8Xfhlj90z_Bjw

Βεβαίως υπάρχει και το BandCamp του συγκροτήματος, όπου εκτός από την καινούρια μας δουλειά μπορείτε να ακούσετε και να κατεβάσετε τις προηγούμενες μας δουλειές δωρεάν ή με όποιο αντίτιμο θέλετε, αλλά και να προμηθευτείτε merchandise. https://artofsimplicity.bandcamp.com/

Κατά πρώτον ευχαριστούμε, και ελπίζουμε να σας αρέσει η καινούρια μας δουλειά. Από εκεί και πέρα ελπίζουμε να σας δούμε στο modu, ή σε επόμενη συναυλία. Να πω επίσης ότι έχει ξεκινήσει προπώληση στο παρακάτω link: https://www.viva.gr/tickets/music/modu/art-of-simplicity-and-guests/

Περιμένουμε λοιπόν εναγωνίως τη συναυλία των art of simplicity στο modu σε μερικές μέρες!

The post Συνέντευξη “art of simplicity” appeared first on anthem.gr.