Υπάρχει κάτι παράξενο στη σχέση που χτίζουμε με ένα συγκρότημα. Πολλώ δε μάλλον όταν έχουμε ταυτιστεί με μια πολύ συγκεκριμένη εποχή του. Όταν ακολουθούμε για χρόνια ένα line up και τις κυκλοφορίες του, πολύ συχνά καταλήγουμε να ταυτιστούμε μαζί του και να το θεωρούμε αναπόσπαστο μέρος της καθημερινότητάς μας και των playlists μας.

Τι συμβαίνει λοιπόν όταν κάποια μέλη επιλέγουν να χαράξουν μια άλλη πορεία; Πως διαχειριζόμαστε την αλλαγή και την εξέλιξη ενός καλλιτέχνη ή μίας μπάντας; Στο σημερινό Unstable Show θα μιλήσουμε για τους The Ocean. Με αφορμή το νέο δίσκο Solaris και τις πολλές ακροάσεις που έκανα, θεώρησα ότι πρέπει να γράψω αυτό το κείμενο για να εξετάσουμε όχι μόνο την καριέρα, αλλά και την αντίδραση μας ως ακροατές στην αλλαγή μελών, εποχής και μουσικής κατεύθυνσης ενός αγαπημένου καλλιτέχνη.

Η εποχή Loïc Rossetti

Οι The Ocean είναι το πνευματικό παιδί του Γερμανού κιθαρίστα Robin Staps. Αν και θα εξετάσουμε τη διαδρομή τους κυρίως μετά το 2010, πρέπει να αναφέρουμε ότι είχαν μια καλή πορεία και στα 00s. Ξεκίνησαν με avant-garde και sludge ήχο και άφησαν το αποτύπωμά τους με το Precambrian του 2007. Ένας δίσκος με διαφορετικούς τραγουδιστές με μια μίξη post, sludge, doom και πάρα πολύ πλούσιος σε ιδέες.

Την αλλαγή στη λογική τους την έφερε ένας άνθρωπος. Και το όνομά του: Loïc Rossetti. Ο Ελβετός είναι ένας συγκλονιστικά υποτιμημένος τραγουδιστής. Η άφιξη του έδωσε νέα πνοή στη μπάντα, προσφέροντάς της παράλληλα μια σταθερή και χαρακτηριστική φωνητική παρουσία. Η διπλή κυκλοφορία των Heliocentric και Anthropocentric αποτέλεσε μια σπουδαία εξέλιξη για το συγκρότημα.

Κατευθυνόμενοι σε πιο post φόρμες, οι The Ocean έδειξαν ότι τεχνικά και ηχητικά εισάγονται σε μια νέα εποχή. Αυτό παγιώθηκε με το Pelagial τρία χρόνια μετά. Αντικειμενικά είναι ένας από τους κορυφαίους post-metal δίσκους όλων των εποχών και ένα από τα καλύτερα concept albums που έχουν γραφτεί. Προσωπικά θα ήθελα μία μέρα να του αφιερώσω ένα ολόκληρο Unstable Show, καθώς είναι ένα από τα άλμπουμ που με έχουν επηρεάσει όσο λίγα και θα έβαζα σίγουρα στην δεκάδα με τα αγαπημένα μου.

The Ocean Collective

Οι The Ocean είχαν πάντα μια πληθώρα από μέλη και μουσικούς που συμμετείχαν σε κάθε νέο δίσκο τους. Ο Staps ήταν πάντα η σταθερά, αλλά γύρω του πέρασαν πάρα πολλοί άνθρωποι σε κάθε εποχή της μπάντας. Τα χρόνια μετά το Pelagial, η σύνθεσή τους παγιώθηκε και δίπλα στους Staps και Rossetti προστέθηκαν ο Mattias Hägerstrand στο μπάσο, ο David Ramis Åhlfeldt στην κιθάρα, ο Peter Voigtmann στα πλήκτρα και ο Paul Seidel στα ντραμς.

Μαζί τους οι The Ocean εξερεύνησαν μια νέα εποχή. Άφησαν πίσω τη Θάλασσα και επέλεξαν να επιστρέψουν στην αφήγηση του τι συνέβαινε στη Γη εκατομμύρια χρόνια πίσω. Χρησιμοποιούν την γεωλογική ιστορία του πλανήτη μας σαν μια αλληγορία για την ανθρώπινη ψυχολογία στην σύγχρονη εποχή. Το πρώτο άλμπουμ με τίτλο Phanerozoic I: Palaeozoic ξεκινάει με τον Φανεροζωικό μεγααιώνα και εξερευνούν την κρίση, την απώλεια και την ατέρμονη επανάληψη τραγικών γεγονότων καθ’ όλη την ιστορία του πλανήτη.

Το δεύτερο μέρος, το Phanerozoic II: Mesozoic / Cenozoic είναι αρκετά πιο σκοτεινό και πειραματικό και περνάει από τον Μεσοζωικό αιώνα της Τριασικής και Ιουρασικής Περιόδου των ερπετών στον Καινόζωο αιώνα των θηλαστικών και των ανθρώπων. Περιττό να πω ότι και τα δύο άλμπουμ είναι μια ανατριχιαστική καταγραφή των αλλαγών της φύσης, αλλά με το πρίσμα της σύγχρονης ματιάς και της ανθρώπινης ψυχολογίας με πολλές αναφορές στην Αιώνια Επιστροφή του Νίτσε.

Τα Phanerozoic I και II παγίωσαν τη θέση τους στη μουσική βιομηχανία. Λίγα χρόνια μετά κυκλοφορούν το Holocene, που παίρνει το όνομά του από την τρέχουσα γεωλογική περίοδο. Κάνουν μια πιο progressive μουσική στροφή, δίνουν μεγαλύτερη σημασία στην ατμοσφαιρικότητα των συνθέσεών τους και τον πειραματισμό ακόμα και με alternative στοιχεία. Ο Voigtmann θα αποχωρήσει το 2023.

Η αλλαγή

Toν Οκτώβριο του 2024, ως πεντάδα πλέον, το συγκρότημα ανακοινώνει το End of an Eon tour που θα είναι το τελευταίο με αυτό το line-up. Ένα όνομα με ιδιαίτερο συμβολισμό, καθώς το eon (μεγααιώνας) αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες μονάδες μέτρησης του γεωλογικού χρόνου, παραπέμποντας σε περιόδους ασύλληπτα μεγάλης διάρκειας. Για την ιστορία της μπάντας, άλλωστε, η συγκεκριμένη σύνθεση είχε διαμορφώσει μια ολόκληρη εποχή, αφήνοντας το δικό της αποτύπωμα στον ήχο και την ταυτότητά της. Στο Ίντερνετ έγινε ένας μικρός χαμός σχετικά με το ποιοι και πόσοι θα φύγουν μετά το τέλος των συναυλιών.

Τον Φεβρουάριο του 2025 o ντράμερ Paul Seidel ανακοινώνει πρώτος ότι θα αποχωρήσει. Τον Ιούνιο θα ακολουθήσει ο κιθαρίστας David Ramis Ahfeldt. Και λίγες μέρες μετά ο Loic Rossetti. Δυστυχώς η φωνή των The Ocean, ο άνθρωπος που έντυνε τα riffs του Staps για χρόνια θα αποτελούσε παρελθόν. Τελευταία ηχογράφηση της πεντάδας ήταν ένα live EP για την Audiotree με τέσσερα τραγούδια τους, το οποίο είναι καταπληκτικό και δείχνει τη χημεία τους στο έπακρο. Επίσης τα μέλη μιλάνε αρκετά για τη σχέση τους και πως αποφάσισαν να πορευτούν για χρόνια μαζί, αλλάζοντας τη λογική των πρώτων χρόνων της μπάντας. Είναι ένα γλυκόπικρο αντίο για τους φανς που λάτρεψαν αυτήν την εποχή του συγκροτήματος.

Solaris

Ο Staps δεν είχε κανέναν λόγο να σταματήσει τους The Ocean. O Hägerstrand έμεινε στο μπάσο, οπότε φέρνει τον Jordi Farré στα ντραμς, τους Emmanuel Jessua και Marco Gennaro στις κιθάρες και στα φωνητικά επιλέγει δύο τραγουδιστές. Τον Enrico Tiberi και την Lane Shi με στόχο οι φωνές των δύο να προσθέσουν κάτι διαφορετικό από τον προκάτοχό τους.

Δεν επιχειρεί να αντικαταστήσει τον Rossetti με ένα μεγάλο όνομα ή κάποιον παρόμοιο τραγουδιστή, αλλά για ακόμα μία φορά έχει στόχο να αλλάξει τον ήχο του και να προσαρμοστεί στις φωνητικές γραμμές των καινούριων ανθρώπων που βρίσκονται πίσω από το μικρόφωνο. Αυτό γίνεται εμφανές αμέσως όταν ακούς το Solaris, το ολοκαίνουριο δισκογραφικό πόνημα των The Ocean.

Όπως το Pelagial, είναι κι αυτό εμπνευσμένο από έργο του Αντρέι Ταρκόφσκι, αλλά αντί για το Stalker, τώρα έχουμε το έτερο sci-fi αριστούργημά του. Μάλιστα η ταινία έχει βασιστεί σε βιβλίο του Στάνισλαβ Λεμ. Οι φιλοσοφικές τους αναζητήσεις εντείνονται. Το Light Pollution ας πούμε με τις ατμοσφαιρικές εισαγωγές και τα ήπια φωνητικά που εναλάσσονται με τα βαριά riffs μοιάζει σαν μια συνάντηση των Phanerozoic με το Holocene.

Οι συνθέσεις είναι αρκετά μεγάλες σε διάρκεια και τα progressive περάσματα γίνονται όλο και πιο έντονα στο Simulacra που χωρίζεται σε τρία μέρη, ενώ το διπλό Belligerence με τα ακραία post ξεσπάσματα είναι μια από τις στιγμές που η μουσική των Γερμανών ενώνεται με τις θεματικές για τη μνήμη, την αγάπη και την ενοχή που έθεσαν οι Ταρκόφσκι και Λεμ σε ταινία και βιβλίο αντίστοιχα.

Γιατί δυσκολευόμαστε να αποδεχτούμε την αλλαγή;

Καθ’ όλη την ακρόαση, νιώθεις ότι η πένα και το συνθετικό ταλέντο του ιθύνοντα νου των The Ocean δεν έχει χάσει τη μαγεία της. Από την άλλη πλευρά, ενώ υπάρχουν κοινά σημεία με τα προηγούμενα άλμπουμ, το Solaris είναι σαν να ακούς μια νέα εκδοχή του συγκροτήματος. Που πρακτικά αυτό ακούς. Και όσο ποιοτικό άλμπουμ και να είναι, στο τέλος έχεις πάντα σκέψεις.

Όταν έχεις δεθεί τόσο πολύ με μια μπάντα, θέλεις οι νέες κυκλοφορίες τους να μοιάζουν με όσα σου άρεσαν στο παρελθόν τους. Αν και είμαι πάντα φαν του πειραματισμού και της αλλαγής μουσικής κατεύθυνσης, γιατί κατά βάθος οι μουσικοί θέλουν να παίξουν κάτι που θα τους εκφράζει, στους The Ocean νιώθω κάτι διαφορετικό. Νιώθω το τέλος εποχής.

Ίσως έτσι να ήμουν στα τέλη των 90s όταν έφυγαν οι Menza και Friedman από τους Megadeth το 1998 και το 2000 αντίστοιχα όπου συνεχώς άλλαζαν μουσικές κατευθύνσεις και ψαχνόντουσαν. Αλλά τώρα είναι η φάση που ζω σε μια εποχή όπου ένα γερμανικό συγκρότημα χάραξε ένα είδος, κατάφερε να βρει μια σταθερή σύνθεση και τελικά οι συντελεστές του βρήκαν κάπου αλλού το καλλιτεχνικό τους ενδιαφέρον και θέλουν να δημιουργήσουν καινούρια πράγματα.

Ξέρω πως κάθε αλλαγή στην αρχή μας φαίνεται περίεργη, αλλά ειδικά στη μουσική, η μόνη παραγωγική οδός είναι να την αποδεχτούμε. Μετά από αρκετές ακροάσεις, κατάφερα και είδα το Solaris με θετικό μάτι. Δεν είχε κανένα νόημα να το συγκρίνω με το παρελθόν τους. Το είδα σαν ένα νέο βήμα, μια διαφορετική ματιά στο post-metal που αγαπάω. Το Pelagial, τα Phanerozoic, το Holocene εκεί θα βρίσκονται, να επιστρέφω και να τα ακούω ξανά και ξανά.

Η μουσική είναι μια πολύ όμορφη τέχνη για να την αντιμετωπίζουμε με διχασμό, αρνητισμό και να θέλουμε να έχουμε λόγο στην πορεία των αγαπημένων μας μουσικών. Ο Seidel, ο Ahfeldt και ο Rossetti αποφάσισαν να καταπιαστούν με νέα projects και οι υπόλοιποι επέλεξαν να συνεχίσουν με διαφορετική λογική. Όλοι είναι σαν να ξεκινάνε από νέα βάση και αν μας αρέσει αυτό που κάνουν, εδώ είμαστε να το συζητήσουμε και να το στηρίξουμε.

Τα λέμε πολύ σύντομα με ένα καινούριο Unstable Show.

The post The Unstable Show: Οι The Ocean και το τέλος μιας εποχής appeared first on anthem.gr.

Τα περσινά μου άρθρα για τα άλμπουμ της χρονιάς με βάση τις προτάσεις των αναγνωστών και φίλων στο Τουίτερ ήταν για μένα πολύ αναζωογονητικά υπό την έννοια ότι ανακάλυψα πολλές νέες μουσικές που αγνοούσα. Από την άλλη πλευρά ένιωθα ότι ειδικά το 2022 μπορούσα και εγώ να γράψω για πάρα πολλούς δίσκους που άκουσα και δεν έφτιαξα δικό μου άρθρο.

Deaf Radio, Red Sun Atacama, Porcupine Tree, Adolf Plays the Jazz, Russian Circles, Naxatras, The Steams, Alter Bridge, Lamb of God, Ghost και πολλοί ακόμα έβγαλαν εξαιρετικά άλμπουμ για τα οποία δεν πρόλαβα να γράψω κουβέντα. Είχα αποφασίσει λοιπόν ότι φέτος θα γράψω για τις μουσικές που ακούω και θα τα μοιραστώ μαζί σας. Οπότε συγκέντρωσα μερικούς αγαπημένους μου δίσκους και αποφάσισα να μιλήσω για αυτούς.

Ελπίζω κάτι ανάλογο να προλάβω να κάνω και στο τέλος της χρονιάς αφού αναμένονται φανταστικές κυκλοφορίες και πλέον παρακολουθώ πολύ πιο διεξοδικά τη rock σκηνή. Επίσης ευελπιστώ πως μέσα στον Αύγουστο θα έρθει και ένα δεύτερο μέρος στο αφιέρωμα με αγαπημένα φετινά άλμπουμ από ελληνικά συγκροτήματα!

Όπως θα δείτε, το μουσικό μου γούστο ποικίλλει και για αυτό επέλεξα από psychedelic rock μέχρι post και από progressive μέχρι alternative για να καλύψω όσο μεγαλύτερο φάσμα μουσικής γίνεται. Δεν έλειψαν φυσικά μερικά honourable mentions!

1. Haken – Fauna

Τους Haken τους έχω συνδυάσει με την περίοδο που ήμουν στο στρατό, κυρίως γιατί είχαμε έναν progressivά ΚΨΜιτζή που έβαζε συνέχεια το Visions, έναν πραγματικά καταπληκτικό δίσκο. Για χρόνια δεν τους ξαναπροσέγγισα εκτός του Visions που πάντα ήταν εκεί για μένα σε πολλές στιγμές, αλλά φέτος είπα να μάθω τι γίνεται με τους Haken και εντελώς τυχαία είδα ότι είχαν βγάλει το Fauna.

Δεν είχα διαβάσει κριτικές για να δω αν είναι όντως καλό και όταν τελείωσε το Taurus κατάλαβα ότι εδώ δεν έχουμε έναν απλά καινούριο δίσκο, αλλά ότι πάμε για εξαιρετικό άλμπουμ. Το Fauna εξελίσσεται εξαιρετικά σε όλη τη διάρκεια του με τους Haken να επιστρέφουν ξανά στα progressive μονοπάτια που τους έχουμε αγαπήσει. Η φοβερή κιθαριστική δουλειά, η ασύλληπτη ατμόσφαιρα που δημιουργού, ο φανταστικός Ross Jennings να καθοδηγεί τα τραγούδια με τη μελωδική φωνή του οδηγούν σε ένα τρομερά μεστό αποτέλεσμα.

2. Foo Fighters – But Here We Are

Δεν ξέρω πόσο δύσκολο πρέπει να ήταν για τους Foo Fighters αυτό. Ήταν παραγωγικοί τα τελευταία δώδεκα χρόνια, αλλά μετά το φανταστικό Wasting Light έμοιαζαν να είναι σε συνθετικό τέλμα. Sonic Highways, Concete and Gold και Medicine at Midnight είχαν όλα καλές στιγμές, αλλά δεν ήταν κάτι συνολικά σπουδαίο. Το Μάρτιο του 2022 ο ντράμερ τους Taylor Hawkins φεύγει από τη ζωή. Νιώσαμε όλοι τον πόνο και το συγκρότημα περισσότερο απ’ όλους.

Άφησαν θολό το αν θα επιστρέψουν. Ευτυχώς για όλους μας το έκαναν. Και μάλιστα με ένα από τα καλύτερα άλμπουμ τους που χαλαρά μπαίνει στο top 3 τους μαζί με τα The Colour and the Shape και Wasting Light. Είναι ένας δίσκος που βγάζει πόνο. Όχι με τον τρόπο που το έκαναν οι εξαιρετικοί We Lost the Sea στο Departure Songs. Με ένταση, με πάθος και με τρομερά alternative ήχο.

Δεν είναι οι Foo Fighters που θα γλυκοκοιτάξουν το punk, το metal ή το hardcore όπως έκαναν παλιά. Είναι πέντε τύποι που έχασαν έναν φίλο τους και γράφουν μακράν το πιο δεμένο άλμπουμ τους με φανταστικές συνθέσεις που κλιμακώνονται πανέμορφα. Θρηνούν, αλλά θρηνούν όπως θα το ήθελε ο Hawkins. Με τον δικό τους grungy τρόπο. Για μένα ίσως η rock κυκλοφορία της χρονιάς.

3. HMUNGA – Crimson

Δεν έχω κρύψει την αγάπη μου για τους instrumental δίσκους και φέτος η αλήθεια είναι ότι δεν έχω κάτσει να ακούσω πολλούς τέτοιους. Το πρότζεκτ HMUNGA μας έρχεται από το Μόναχο ίσως δεν είναι και το πιο γνωστό, αλλά δεν παύει να είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον και παραγωγικό αφού από το 2020 βγάζει συνεχώς άλμπουμ. Η εξέλιξη είναι εμφανής με το φετινό Crimson να αποτελεί την συνθετική κορυφή του ως τώρα.

Η κατεύθυνση του δεν είναι και η πιο σαφής και αυτό είναι το ωραιότερο απ’ όλα. Μιλάμε για ένα συγκλονιστικά μεγάλο εύρος επιρροών. Από την ψυχεδέλεια στο progressive και από το ambient στα ethnic στοιχεία σε κάθε κομμάτι. Στο μπάσο θα βρεις stoner επιρροές, στην ατμόσφαιρα doom, ακόμα και σαξόφωνο χρησιμοποιούν σε κάποια από τα τραγούδια τους. Είναι τόσο heavy, τόσο χαλαρωτικό και τόσο περίεργο ταυτόχρονα που καταλήγει φανταστικό. Αφεθείτε στη μαγεία των HMUNGA και δε θα χάσετε.

4. The Ocean – Holocene

Οι Γερμανοί έχουν ξεκινήσει από το sludge, πήγαν αρκετά στο post-metal καθορίζοντας τον ευρωπαϊκό ήχο χάρη στη μουσική τους και τη χρήση στίχων, όταν άλλες μπάντες του χώρου πήγαιναν καθαρά στο instrumental και τα τελευταία χρόνια έχουν κατευθυνθεί στο progressive. Και αυτά τα μονοπάτια δε μας χαλάνε καθόλου. Ίσως το Holocene να μην είναι τόσο κορυφαίο άλμπουμ όσο άλλα τους, ωστόσο δε γίνεται να το ακούσεις και να μην το αγαπήσεις σε πολλές στιγμές του.

Είναι ένας δίσκος που έχει υπέροχη παραγωγή και κυρίως μια απίστευτη ατμοσφαιρικότητα που οι The Ocean πάντα πετυχαίνουν με τη μουσική τους. Δοκιμάζουν πολλά νέα πράγματα, συνεργάζονται με άλλους μουσικούς όπως η Karin Park, συναντούν τις alternative, post και heavy πλευρές τους και όλα αυτά δημιουργώντας εξαιρετικά ενδιαφέρουσες συνθέσεις προσφέροντας κάτι διαφορετικό από τα προηγούμενα άλμπουμ τους. Είναι σαφές ότι θέλουν να εξελίσσονται και σε κάνουν να απορείς προς ποια κατεύθυνση θα συνεχίσουν.

5. Zalomon Grass – Space Opera

Παραμένουμε σε ευρωπαϊκά μονοπάτια και κατευθυνόμαστε στην Ισπανία και τους Zalomon Grass. Η συνταγή του back to the roots και του πιο vintage ύφους έχει έρθει αρκετά σαν trend στη rock μουσική τα τελευταία χρόνια άλλοτε με επιτυχία και άλλοτε με έναν άκρατο μιμητισμό. Η τριάδα από το Vigo έδειξε από τα πρώτα δείγματα γραφής της ότι μπορούσε να ακολουθήσει τον πρώτο δρόμο και με το Space Opera πολύ απλά το πιστοποιεί.

Ένα 100% blues άλμπουμ που έχει τις ψυχεδελικές στιγμές του και σε κάθε περίπτωση σε ενθουσιάζει από το πρώτο μέχρι το τελευταίο τραγούδι. Από τα φωνητικά και τους στίχους μέχρι το παίξιμο της μπάντας, το Space Opera δε γίνεται να μην κερδίσει τους ακροατές που έχουν ξαναφέρει τον ρετρό ήχο στο προσκήνιο. Θέλω να πιστεύω ότι με τον καιρό οι Zalomon Grass θα φτάνουν σε περισσότερα αυτιά κερδίζοντας το airplay που αξίζουν.

6. Rival Sons – Darkfighter

Πάντα απορούσα πως γίνεται ένα συγκρότημα να προσπαθεί να διαδεχτεί την κορυφαία δημιουργία του. Βαδίζει στον ίδιο δρόμο; Δοκιμάζει κάτι τελείως διαφορετικό; Ή προσθέτει νέα στοιχεία στον ήχο της; Οι Rival Sons το 2019 μας είχαν φέρει το φανταστικό Feral Roots, έναν δίσκο γεμάτο τρομερές rock κομματάρες για αυτούς που αγαπούν τα blues μέχρι αυτούς που θέλουν κλασικά χιτάκια ή συναυλιακούς ύμνους.

Τέσσερα χρόνια μετά οι Αμερικάνοι γυρίζουν με δύο άλμπουμ, το Darkfighter και το Lightbringer που θα βγει αργότερα μέσα στη χρονιά. Το πρώτο το οποίο και ακούσαμε είναι φανταστικό. Από το σκοτεινό εξώφυλλο καταλαβαίνεις ότι το συγκρότημα θα κρατήσει το ύφος του εμβαθύνοντας ωστόσο και με πιο “σκοτεινές” συνθέσεις και το πείραμα πετυχαίνει 100%. Εμπνευσμένα riffs, ατελείωτο blues, hard rock στοιχεία και όλα αυτά μπολιασμένα από την εξαιρετική φωνή του Jay Buchanan. Μακάρι να τους δούμε σύντομα στην Ελλάδα.

Honourable Mentions:

Avenged Sevenfold – Life Is But A Dream…: Δεν μπορούσα να τους περιμένω τόσο δυνατούς εν έτει 2023, αλλά οι αγαπημένοι των εφηβικών μας χρόνων μεγαλώνουν, ωριμάζουν, progressivίζουν και εξελίσσονται.

Metallica – 72 Seasons: Δε μπορώ να είμαι αντικειμενικός με το αγαπημένο μου συγκρότημα. Καταλαβαίνω ότι για κάποιους ίσως είναι άνισο, αλλά εμένα με κάλυψε 100% και το Inamorata θα είναι σίγουρα στο τοπ 5 αγαπημένων μου τραγουδιών φέτος.

Sleep Token – Take Me Back To Eden: Το alternative metal είναι στις πρώτες μου επιλογές στο Spotify και το νέο άλμπουμ των Sleep Token είναι από τους καλύτερους δίσκους του είδους φέτος.

Queens Of The Stone Age – In Times New Roman: Κάθε νέος δίσκος τους έχει κάτι το ενδιαφέρον και ειδικά μετά το Like Clockwork μοιάζουν να ζουν μια δεύτερη νιότη. Δε γινόταν λοιπόν το In Times New Roman να μας απογοητεύσει.

Katatonia – Sky Void of Stars: Οι Katatonia πάντα κατάφερναν με το ιδιαίτερο στυλ τους να σε κερδίζουν και το Sky Void of Stars δεν αποτελεί εξαίρεση αφού μας παραδίδουν έναν ακόμα πολύ μεστό δίσκο.

Clutch – Sunrise on Slaughter Beach: Χωρίς το απόλυτο συναυλιακό χιτ που συνήθως έχουν σε κάθε δίσκο τους, οι Clutch ήταν, είναι και θα είναι πάντα ενδιαφέροντες και πάντα fun to watch στις ζωντανές εμφανίσεις τους.

Stoned Jesus – Father Light: Κάπου νομίζω ότι τους έχουμε ξεχάσει τους Stoned Jesus και κακώς γιατί και στο Father Light καταφέρνουν με τις μεγάλες σε διάρκεια συνθέσεις τους να μας κερδίσουν. Και μάλιστα χωρίς διασκευή Μαζωνάκη.

Αυτά και για αυτό το αφιέρωμα! Τα λέμε ελπίζω σύντομα στο επόμενο για τις ελληνικές κυκλοφορίες!

The post The Sound Vault: Αγαπημένα άλμπουμ για το πρώτο εξάμηνο του 2023 appeared first on anthem.gr.

Μία λίστα για εκείνες τις χειμερινές ημέρες που θέλουμε απλώς να καθίσουμε στο παράθυρο και να χαζεύουμε το χειμωνιάτικο τοπίο. Εντάξει μπορεί να μην χιόνισε φέτος τα Χριστούγεννα στην Αθήνα, όμως μας αρέσει να φανταζόμαστε! Μία playlist με απίστευτα indie διαμάντια καθώς και μερικά all time classics.

Άνοιγμα στο Spotify

The post Playlist: Winter in the city appeared first on anthem.gr.