Τελείωσε το 2024 και μετά τα ντοκιμαντέρ, λέω να πιάσουμε και τα υπόλοιπα είδη. Είχα πολλές σκέψεις στο πως θα χωρίσω αυτό το άρθρο. Εκεί που κατέληξα, ώστε να είναι όσο το δυνατόν λιγότερο κουραστικό, να πω τα αγαπημένα από ορισμένες κατηγόριες ταινιών. Κάποιες θα μπουν, κάποιες θα παραληφθούν παρόλο που τις είδα. Θα παίξουμε λίγο και με 2023, γιατί δεν σας έπρηξα πέρυσι με άρθρο και επιπλέον, εφόσον στην Ελλάδα βγήκαν το 2024, τότε μετράνε.

Ξεκινάμε τρομακτικά

Κατά γενική ομολογία, το 2024 ήταν η χρονιά του horror. Δεν προλάβαινες να δεις μια καλή ταινία του είδους κι έβγαινε άλλη. Σπάνιο φαινόμενο, καθώς άλλες χρονιές τις ψάχνουμε με το σταγονόμετρο.

Ξεκινώντας δυνατά, είδα body horror που μου άρεσε. Γενικά, με αυτό το υποείδος δεν έχουμε τις καλύτερες σχέσεις. Φέτος, όμως, νομίζω είδα δύο από τις καλύτερες που έχουν βγει. Τουλάχιστον για την μία δεν σταματάω σε κάθε ευκαιρία να μιλάω. Κι αυτή είναι το Substance. Όπως λέει και ο τίτλος, αυτή η ταινία είχε ουσία. Αν εξαιρέσει κανείς το body horror του πράγματος, μιλάμε ξεκάθαρα για μια σάτυρα και μια κριτική για την πίεση που δέχονται κυρίως οι γυναίκες για την εξωτερική τους εμφάνιση, την ηλικία τους και το πως “πρέπει” να είναι. Υπερβολή για αρκετά άτομα το φινάλε, για μένα ήταν το ιδανικό ξέσπασμα. Φυσικά, απίθανες Demi Moore και Margaret Qualley. Ίσως, πιο αηδιαστική σκηνή αυτή με τους αστακούς.

Στο ίδιο είδος, αλλά με φανερό προσανατολισμό στον τρόμο, το First Omen. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι έχει μια κοινή θεματική το prequel του Omen με την ταινία της Coralie Fargeat, ως προς το πως “πρέπει” να είναι μια γυναίκα. Εδώ πρόκειται για μια καλόγρια που παίρνει μεταγραφή για ένα καθολικό οργανοτροφείο στην Ρώμη κι εκεί την περιμένουν τα απίθανα. Προφανώς γύρω από τον ερχομό του Αντίχριστου. Η Nell Tiger Free και η σκηνή που βγαίνει από ένα αμάξι (μην κάνω σπόιλερ) θα με στοιχειώνει για πολύ καιρό.

Πάμε στην κατηγορία “ε δεν ήταν τόσο τρομακτικό τελικά”. Και οι δύο ταινίες να πω αρχικά ότι μου άρεσαν πολύ. Για τον ίδιο λόγο. Την ατμόσφαιρά τους. Πρόκειται για το Oddity και το Longlegs. Το πρώτο έχει να κάνει με ένα μέντιουμ που ψάχνει την αλήθεια για τον θάνατο της αδερφής της. Για βοήθεια έχει μια ξύλινη κούκλα! Μέχρι εκεί μπορώ να πω. Φουλ ατμόσφαιρα, αλλά δυστυχώς ήθελε παραπάνω υπόθεση. Για το δεύτερο, λογικά ακούσατε πολλά. Υπερβολές θα πω από όλες τις πλευρές. Ούτε η επόμενη Σιωπή των Αμνών δεν υπήρχε περίπτωση να είναι, ούτε δεν βλέπειται. Ήθελε λιγότερο τις υπερβολές του Cage (αν και τον βρήκα σωστό casting για τον ρόλο του Longlegs) και όπως λέω συχνά για horror ταινίες, αν παίζει η Maika Monroe, το βλέπουμε!!

Λίγο πριν φύγουμε από το horror, στα “αυτά έκαναν το κάτι το διαφορετικό” είναι τρεις ταινίες εντελώς διαφορετικές μεταξύ τους. Αρχικά, οφείλω ν’ αναφέρω το I Saw the TV Glow, ένα ψυχεδελικό ταξίδι για την ταυτότητα του ανθρώπου, αλλά και την σχέση που έχουμε με το ίδιο το μέσο για το οποίο μιλάμε και αγαπάμε. Είτε την τηλεόραση, είτε τον κινηματογράφο. Έπειτα, θα πάμε προς YouTube μεριά με το Milk & Serial. Βλέπεις πως η φάρσα μπορεί να ξεφεύγει ή και όχι. Γενικότερα μια ταινία που παίζει με τον θεατή και δείχνει τι μπορείς να κάνεις όταν έχεις την ελευθερία που χρειάζεσαι. Μια καλή προσθήση στο found footage είδος. Τέλος, δεν γινόταν να μην αναφέρω το Godzilla Minus One. Ναι κλέβω λίγο γιατί βγήκε Δεκέμβρη του 2023 στην Ελλάδα, αλλά είπαμε πιάνεται. Η απόδειξη ότι με το συγκεκριμένο kaiju πρέπει να είσαι Ιάπωνας για να το καταλάβεις πλήρως για ν’ασχοληθείς. Αλλιώς άστο, δεν πειράζει. Αξίζει οπωσδήποτε για όποιο ενδιαφέρεται και η ασπρόμαυρη έκδοση. Η μόνη φράση που θα συμπληρώσω είναι ότι ο Godzilla είναι αυτό που είναι. Ένα δημιούργημα του ανθρώπου. Τίποτα παραπάνω. Το θέμα είναι τι κάνουμε εμείς οι άνθρωποι με αυτό.

Άξια αναφοράς: Lisa Frankestein, Late Night with the Devil, Smile 2

Δράση, με αγωνία και λιγότερη μπέρτα

Την χρονιά που πέρασε, η αλήθεια είναι ότι δεν είχαμε πολλές υπερηρωϊκές ταινίες. Σίγουρα όχι αρκετές που ν’ αξίζουν την προσοχή μας. Αυτή που τράβηξε την προσοχή όλων ήταν προφανώς το Deadpool & Wolverine. Λίγο η αγάπη του κοινού για τον πρώτο, λίγο η επιστροφή του Jackman, δεν θέλει και πολύ να έρθει η επιτυχία. Σίγουρα έπαιξε ρόλο σε αυτό ότι πρόκειται για ταινία Fox κι όχι Disney. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Παράλληλα, είχαμε το κλείσιμο της υπερηρωϊκής κομεντί με όνομα Venom. Το bromance Venom με Eddie Brock έριξε έναν τελευταίο χορό και πρόσφερε ό,τι και στις προηγούμενες δύο ταινίες. Οπότε αν μισείς τα προηγούμενα, μην μπεις καν στον κόπο να δεις το τέλος. Εγώ πέρασα καλά πάντως. Ήξερα τι πήγαινα να δω.

Στην διλογία με όνομα “μην κάνεις τίποτα”, τοποθετώ δύο ταινίες του Netflix. Το Rebel Ridge και το Carry-On. Για την ταινία με πρωταγωνιστή τον νέο Green Latern, Aaron Pierre, έχω αρκετά καλή άποψη. Μου πρόσφερε αυτό που ήθελα από ένα θρίλερ δράσης, που ξέρει πως να χτίσει την ένταση μέχρι να την εκτονώσει στην τελευταία πράξη. Έμεινα απόλυτα ικανοποιημένος. Αντίθετα από το Carry-On. Πήρε καλά λόγια γενικά, χαίρομαι γι’αυτό. Απλά για τα γούστα μου ήταν εντελώς προβλέψιμο στα πάντα του. Χωρίς να κάνει κάτι λάθος. Πάντως, και οι δύο ταινίες είχαν εξαιρετικούς κακούς με Don Johnson και Jason Bateman αντίστοιχα.

Στο κομμάτι των πολεμικών τεχνών, θα ήθελα να έχω δει παραπάνω γιατί το έχω παραμελήσει σαν είδος. Αλλά οι περιπτώσεις που είδα, με καλύπτουν για όλη την χρονιά. Αρχικά να πω ότι πρέπει να μιλήσουμε παραπάνω για το Monkey Man. Μια πολύ προσωπική ταινία του Dev Patel. Φάνηκε από την κουλτούρα της, από το σενάριό της, από κάθε λεπτομέρεια στις ρεαλιστικές και μεταφυσικές πτυχές της. Δείτε το. Θίγει θέματα που ανησυχούν τον κόσμο όπως και το Twilight of the Warriors: Walled In. Βασισμένο στην υπαρκτή περιοχή της Kowloon Walled City, το Hong Kong τηρεί την παράδοση που έχει στις πολεμικές τέχνες θυμίζοντάς μου γιατί αγάπησα μικρός τις ταινίες με πολεμικές τέχνες. Οκ, δεν είμαι λάτρης της χρήσης συρμάτων για τα ακροβατικά που γίνονται. Αλλά και πάλι, είναι εντυπωσιακό το θέαμα που προσφέρεται.

Το animation δεν θα έλειπε το 2024

Θέλω αρχικά να κράξω τον εαυτό μου λέγοντας ότι animation δεν είναι είδος, αλλά τρόπος έκφρασης. Οπότε κακώς το ξεχωρίζω από τα υπόλοιπα. Αλλά, δεν πειράζει. Ας τα μαζέψουμε εδώ.

Πρώτο και καλύτερο το Flow. Μια ταινία που δημιουργήθηκε αποκλειστικά με το πρόγραμμα Blender, στην Λετονία, με πρωταγωνιστές ζώα που προσπαθούν να επιβιώσουν από μια πλημμύρα και δεν ακούμε κανένα τους διάλογο. Από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς άνετα.

Αντίστοιχα, καλύτερο manga σε anime adaptation το Look Back. Ίσως το εικαστικό στυλ να ξενίσει μια μερίδα του κόσμου, αλλά πιστέψτε με ήταν η τέλεια μεταφορά. Ακολούθησαν κατά γράμμα την λογική του manga, οπότε είτε διαβάζεις το ιαπωνικό κόμικ, είτε βλέπεις την ταινία, έχεις την ίδια εμπειρία. Για να δώσω μια ιδέα και από το σενάριο, πρόκειται για την ιστορία δύο συμμαθητριών και το πάθος τους για το σχέδιο. Πως η μία εμπνέει την άλλη και την κοινή τους πορεία στην ζωή. Έξτρα χρήσιμη πληροφορία, το manga είναι του Tatsuki Fujimoto, δημιουργού του Chainsaw Man.

Τρίτη animated ταινία που λάτρεψα το 2024 ήταν το γαλλικό Mars Express. Αν έπρεπε με λίγα λόγια να δώσω σε κάποιο άτομο να καταλάβει την θεματολογία του θα έλεγα ότι ήταν μια παραλλαγή του Blade Runner. Από τα θέματα που θήγει, τον ενήλικο τρόπο προσέγγισής τους και την ρεαλισμό μέσα στο cyberpunk κόσμο του. Για μένα είναι ακόμα μία άχαστη ταινία.

Άξια αναφοράς: The Day the Earth Blew Up: A Looney Tunes Movie, HAIKYU!! The Dumpster Battle

Τα αγαπημένα των αγαπημένων

Πρώτα απ’όλα κάποια τελευταία άξια αναφοράς είναι τα Juror #2, The Apprentice (δεν περίμενα να αναφέρω ταινία για τον Τραμπ), Ultraman: Rising, Furiosa: A Mad Max Saga. Πάμε τώρα στις κορυφές.

Dune: Part Two και The Wild Robot ήταν δύο ταινίες που νιώθω ευτυχισμένος ότι τις είδα σε κινηματογραφική αίθουσα. Το Dune είναι ο ορισμός του σινεμά από κάθε τεχνική άποψη, ενώ η τελευταία ταινία του Chris Sanders είναι ο ορισμός τι σημαίνει σινεμά για την ψυχή μου. Είναι ταινίες που σίγουρα θα ξαναδώ μέσα στα χρόνια και μακάρι δημιουργοί σαν τον Villeneuve και τον Sanders να υπάρχουν στον χώρο για όσο αντέχουν.

Δύο περιπτώσεις ταινιών που βγήκαν το 2023, αλλά σε μας ήρθαν αρχές του 2024 είναι από τις ταινίες που αγάπησα πολύ τελευταία. Το ένα είναι το Holdovers, η καλύτερη χριστουγεννιάτικη ταινία που δεν βγήκε την περίοδο των γιορτών. Με την αποκάλυψη που ακούει στο όνομα Dominic Sessa και τους καταπληκτικούς Paul Giamatti και Da’Vine Joy Randolph να κάνουν μια τριάδα την οποία δεν γίνεται να μην λατρέψεις. Η άλλη ταινία φυσικά είναι η τελευταία(;) του Hayao Miyazaki, το Boy and the Heron. Παίζει γενικά σαν σχόλιο ότι “μπορεί να μην είναι η καλύτερή του ταινία, αλλά…”. Εγώ θα πω ότι πρόκειται ίσως για την πιο προσωπική του και γι’αυτή που αν ακολουθείς όλη την φιλμογραφία αυτού του ανθρώπου, θα σε αγγίξει πιο βαθιά από οποιαδήποτε άλλη, χωρίς να στο ζητάει κιόλας.

Καλύτερη ταινία για πολλούς εκεί έξω ήταν το Anora. Είμαι μέσα σε αυτούς είμαι κι εγώ, βάζοντάς την μέσα στις 2-3 καλύτερες ταινίες του 2024. Ξεκινάει σαν ένα σύγχρονο Cinderella Story, για να εξελιχθεί σε κωμωδία, να μιλήσει για κοινωνικά θέματα και ταμπού και τα τελειώσει κομματιάζοντας την ύπαρξή σου. Η τελευταία σκηνή σού δίνει να καταλάβεις ότι το ζητούμενο τελικά είναι να σε δει ο απέναντι σαν άνθρωπο. Η Mikey Madison το πήρε πάνω της, έπαιξε λες και είναι ηθοποιός με 30 χρόνια καριέρα από πίσω και χάρισε μια ερμηνεία που δεν ξεχνιέται με τίποτα.

Για μένα όμως, η αγαπημένη μου ταινία είναι το Perfect Days. Η επιστροφή του Wim Wenders στον κινηματογράφο, με ένα διαφημιστικό για τις τουαλέτες στο Τόκυο που τελικά εξελίχθηκε σε ολόκληρη ταινία. Ο Koji Yakusho παίζει τόσο απλά, αλλά τόσο υπέροχα ένα καθημερινό άνθρωπο με μια ήσυχη ζωή, όπου δεν ζητάει πολλά, αλλά αρκείται στα λίγα που ήδη έχει. Μπορεί ο καθένας να κρίνει τον τρόπο ζωής του, αλλά είναι αυτός που έχει επιλέξει και πάλι όπως στο Anora, στην τελευταία σκηνή, τα μάτια του Yakusho λένε πολλά παραπάνω από αυτά που μπορούν να πουν οι λέξεις.

Κλείνοντας…

Αυτά για το 2024! Δεν ανέφερα μιούζικαλ, γιατί είδα λιγότερα και άκουσα περισσότερα. Ήταν η χρονιά του φινάλε του EPIC!

Πάντως, θα ήθελα να πω ότι σίγουρα λείπουν αρκετές ταινίες, είτε γιατί δεν τις είδα, είτε γιατί θεώρησα ότι δεν χρειάζεται να τις αναφέρω. Τις είδα, πέρασα καλά ή όχι και πάμε παρακάτω. Και το λέω αυτό γιατί ουσιαστικά δεν πρόκειται για κάποιο άρθρο κριτικής των ταινίων που είδα μέσα στο 2024. Αλλά μια ευκαιρία να μοιραστώ τι μου άρεσε και να μιλήσω γι’αυτό. Στην τελική, δεν χρειάζεται να δούμε τα πάντα. Έστω και μια ταινία να δούμε και να μας ταξιδέψει κατά την διάρκειά της, αρκεί. Τώρα αν ο στόχος στο Letterboxd είναι να δούμε 2 ταινίες μέσα στο 2025, ακόμα καλύτερα! Καλή χρονιά σε όλ@!!

Μιας και η χρονιά τελείωσε με EPIC, The Return και ανακοίνωση ταινίας για την Οδύσσεια από τον Nolan, ας κλείσουμε και ηχητικά με το έπος του Ομήρου.

The post The Movie Corner: Act IΙ για ταινίες του 2024 – Τα αγαπημένα appeared first on anthem.gr.

Μπορεί τελευταία φορά που τα είπαμε με ένα τέτοιο άρθρο να ήταν το 2022, αλλά ένα διάλειμμα ήταν αρκετό. Το 2024 ίσως να μην έχει αφήσει την αίσθηση ότι βγήκαν πολλά blockbusters (άλλωστε το box office κουβάλησε το animation), όμως αυτό δεν σημαίνει ότι έπεσε η ποιότητα των ταινιών. Το αντίθετο. Η βασική ιδέα για φέτος ήταν για δύο άρθρα. Στην πορεία ξεπήδησαν παραπάνω. Ας αρκεστούμε στα δύο. Εδώ, στο πρώτο θα πιάσουμε τα ντοκιμαντέρ.

Ενώ τα τελευταία χρόνια δεν προτιμούσα αρκετά το είδος των ντοκιμαντέρ, φέτος είδα μερικά που μου δημιούργησαν την ανάγκη να θέλω να μιλήσω γι’αυτά. Κι αυτό λόγω του ότι ξέφυγαν από τις νόρμες που ακολουθεί συνήθως το είδος. Να ξεκαθαρίσω ότι μιλάω για ταινίες. Οπότε σειρές όπως το This is the Zodiac Speaking και το Mr. McMahon θα απουσιάζουν.

Το 2024 ήταν η χρονιά του ντοκιμαντέρ

Ξεκινώντας από το τυπικό είδος ενός ντοκιμαντέρ, δύο biopics που είδα ήταν και τα πιο βαρετά. Όμως, πόσο βαρετό να είναι κάτι που αφορά τον John Williams και τους Beatles; Το Music by John Williams είναι ένα ντοκιμαντέρ για την ζωή του σπουδαίου συνθέτη, πολύ βασικό στην δομή του, αλλά χωρίς να σου επιτρέπει να μην θαυμάσεις αυτόν τον άνθρωπο. Όταν ακούς από την μουσική του Star Wars και του Indiana Jones μέχρι το Home Alone και το ET, δεν γίνεται να μην ανατριχιάσεις.

Το άλλο είναι το Beatles ’64. Αν το Get Back του Peter Jackson ήταν για τα Σκαθάρια και τις μεταξύ τους σχέσεις στα τελειώματά τους, εδώ το ντοκιμαντέρ που είναι παραγωγός ο Martin Scorsese, μιλάει για το απόγειό τους και την επίσκεψή τους στην Αμερική. Βλέπεις συνεντεύξεις από φανς που έζησαν εκείνη την εποχή και σου δίνουν μια γεμάτη εικόνα του τι θα πει Beatlemania. Οπότε αυτά τα δύο ντοκιμαντέρ μαζί κάνουν το τέλειο συνδυασμό.

Λίγο LEGO, λίγο animation από το Colorado

Μιλώντας για μουσική, πάμε λίγο πιο δημιουργικά στον τρόπο αφήγησης. Όταν ακούς ότι θα γίνει biopic η ζωή του Pharrell Williams, λες οκ μία από τα ίδια. Κι εκεί που εφησυχάζεσαι, μαθαίνεις ότι θα είναι στην μορφή μιας LEGO ταινίας. Οπότε σκέφτεσαι, ας του δώσω μια ευκαιρία. Και it might seem crazy what I’m about to say, αξίζε πάρα πολύ αυτό που είδα. Το Piece By Piece, λόγω των LEGOs, έχει μια απεριόριστη ελευθερία να αφηγηθεί την ιστορία που θέλει και όπως θέλει. Μαζί με τα guests από καλλιτέχνες όπως η Gwen Stefany και ο Timbaland μέχρι τον Snoop Dogg, σε κρατάει για όλο το δύωρο χωρίς πολύ σκέψη.

Από την άλλη, το πιο κουλό ντοκιμαντέρ που είδα ήταν μάλλον το ¡Casa Bonita Mi Amor! Τι μπορεί να βάλει ένα άτομο από την Αθήνα να πατήσει το play σε μια ταινία για ένα mall στο Denver; Είναι η αγάπη αυτού του ατόμου για το South Park. Για τους φίλους/ες/α της συγκεκριμένης σειράς, το Casa Bonita δεν είναι άγνωστο όνομα και το ντοκιμαντέρ έχει να κάνει με το πως οι δημιουργοί του South Park αγόρασαν και ανέστησαν το πραγματικό mall. Αξίζει μόνο και μόνο για την δημιουργική διαδικασία δύο πανέξυπνων ανθρώπων.

2 άνθρωποι δίνουν ελπίδα για την ανθρωπότητα

Σιγά σιγά πάμε στα λίγο πιο βαριά. Θα ξεκινήσω με αυτό που νομίζω ότι σε αφήνει να πάρεις περισσότερες ανάσες κατά την διάρκειά του. Είναι το Will & Harper. Πρόκειται για ένα road trip του Will Ferrell με την κολλητή του Harper Steele, η οποίο έκανε διόρθωση του φύλου της. Η ιδέα είναι του ίδιου του Ferrell ώστε να περάσει η φίλη του από όλα εκείνα τα μέρη που είχε περάσει ως άντρας. Αυτή την φορά όμως με το σωστό φύλο. Παράλληλα να ξαναγνωρίσει την φίλη του και μαζί του να δούμε πως βλέπουν διάφορες κοινωνίες της Αμερικής τα τρανς άτομα. Πανέξυπνη ιδέα, πολύ τρυφερό και συγκινητικό το αποτέλεσμα.

Είμαστε λίγες μέρες μετά το πρώτο teaser τρειλερ του νέου Superman του James Gunn. Οπότε, εφόσον το είδα, δεν θα μπορούσα σε αυτό το άρθρο να μην αναφέρω το Super/Man: The Christopher Reeve Story. Η ιστορία γνωστή. Ο Reeve πέφτει από το άλογο και μέσα στην ατυχία του μένει παράλυτος. Η απόσταση από ζωντανός με μια μια απλή γρατζουνιά μέχρι νεκρός ήταν λίγα χιλιοστά όπως λέει ένας από τους γιους του. Οπότε τώρα βλέπεις πως ο Άνθρωπος από Ατσάλι στην καρδιά των περισσοτέρων μας, έπρεπε να ζήσει μια άλλη ζωή. Είναι αρκετά σκληρό να το βλέπεις αυτό το ταξίδι, αλλά και ελπιδοφόρο. Άλλωστε δεν θα μπορούσε να είναι κάποιο άλλο το μήνυμα από τον ίδιο τον Superman!

Τα αγαπημένα ντοκιμαντέρ του 2024

Φτάσαμε στα αγαπημένα μου της χρονιάς. Πρωτού μιλήσω γι’αυτά, θα ήθελα ν’ αναφέρω ότι δυστυχώς την στιγμή που γράφω το άρθρο δεν έχω πρόσβαση να δω το No Other Land και το Black Box Diaries. Είμαι σίγουρος ότι έχουν τρομερό ενδιαφέρον και τα δύο, αλλά έχουν παιχτεί μόνο σε φεστιβάλ προς το παρόν.

Πάμε στα αγαπημένα. 20 χρόνια συμπληρώθηκαν φέτος από τον πιλότο του LOST. Όσοι με γνωρίζουν, ξέρουν την σχέση μου με αυτή την σειρά. Οπότε το project GettingLOST το παρακολουθούσα από την γέννησή του. Συντεντεύξεις από όλους τους ηθοποιούς της σειράς (καλά όχι κι όλοι τελικά), τους δημιουργούς, τους φανς, τους πάντες. Δεν υπήρχε περίπτωση να μην το δω, το δευτερόλεπτο που είχα πρόσβαση σε αυτό το έβαλα να παίζει κι έφυγε ένα δίωρο σαν νερό. Δεν θα δεις κάτι που δεν ξέρεις για την σειρά, αλλά θα δεις να σχολιάζονται τα πάντα. Ακόμα και για τα πιο σκοτεινά παρασκήνια. Και χάρηκα πολύ γι’αυτό, γιατί ήθελα όλα να είναι στο φως. Μιλώντας για το σκοτάδι, το φως που θα έρθει σε επόμενες σειρές μπορεί να είναι πιο λαμπρό.

Επόμενο είναι το Dahomey. Πρόκεται για την επιστροφή 26 θησαυρών του Βασιλείου της Νταχομέη από την Γαλλία στο Μπενίν. Το μόνο που θα πω, επειδή νομίζω αξίζει να μην ξέρεις πολλά πριν το δεις, είναι ότι η δραματοποίηση που έχει γίνει, μου σήκωσε την τρίχα. Βλέπεις ένα ντοκιμαντέρ για την επιστροφή κλοπιμαίων σε μια χώρα (μας θυμίζει κάτι αυτό;) με ένα τρόπο που δεν γίνεται να μην σε κρατήσει και να σε βάλει σε σκέψεις.

Τελευταίο, αλλά πάνω απ’όλα, το The Remarkable Life of Ibelin. Ο Mats Steen έπασχε από μια σπάνια ασθένια, τη μυϊκή δυστροφία Ντουσέν. Ουσιαστικά, το άτομο που έχει αυτή την δυστροφία, ξεκινά ήδη από τα 4 του να έχει μυϊκή αδυναμία με αποτέλεσμα σε πολύ γρήγορους ρυθμούς να χάνει την δυνατότητα του να περπατήσει κι όχι μόνο. Όμως, ο Mats είχε μια διέξοδο από την φυλακή του σώματός του. Το World of Warcraft. Εκεί μπορούσε να γίνει όποιος θέλει, να ζει όπως θέλει, να γνωρίσει πράγματα όπως η φιλία, ο έρωτας, τα οποία έχανε όλα αυτά τα χρόνια. Ο Matts, ή Ibelin, ήταν μέλος μιας clan ή αλλιώς κοινότητας. Οπότε, ο τρόπος αφήγησης αυτού του ντοκιμαντέρ σε μεγάλο μέρος του είναι μέσω της μηχανής γραφικών του παιχνιδιού και των logs (ή πρακτικών αν το προτιμάτε έτσι) αυτής της clan. Βλέπεις ουσιαστικά αυτό που φωνάζουμε όλοι οι gamers. Ότι τα video games είναι πολύ παραπάνω από απλά μπλιμπλίκια. Είναι η ίδια η ζωή.

Για όσ@ έφτασαν μέχρι εδώ, μπράβο σας. Διαβάσατε ένα άρθρο 1200+ λέξεων. Δεν είναι και λίγο. Ελπίζω να βρήκατε κάτι που να σας τράβηξε το ενδιαφέρον κι αυτό να ξέρετε ήταν μόνο το Act 1. Έρχεται το 2ο, με πολλές ταινίες ακόμα!

Χριστούγεννα, αναφορά σε Beatles, οπότε αναγκαστικά θα έχουμε το καλύτερο χριστουγεννιάτικο τραγούδι από τον Lennon

The post The Movie Corner: Act I για ταινίες του 2024 – Ένα τσούρμο από ντοκιμαντέρ appeared first on anthem.gr.

Έχει γίνει μεγάλο θέμα τις τελευταίες μέρες στο ίντερνετ ότι αρκετός κόσμος ανεβάζει φωτογραφίες και βίντεο από προβολές του Wicked. Για να βάλει περισσότερο λάδι στην φωτιά, ήρθε και η δήλωση του Dwayne “The Rock” Johnson να πει ότι ο κόσμος, αφού πλήρωσε εισιτήριο, δικαιούται μέσα στην αίθουσα να τραγουδάει. Κι επειδή έζησα πρόσφατα την Γιορτή του Σινεμά στην Ελλάδα, όπου με 2 ευρώ έβλεπες όποια ταινία κυκλοφορούσε, λέω να μοιραστώ μερικές σκέψεις και εμπειρίες.

Rock, δώσε μας τα φώτα σου

Είναι γνώστης του κινηματογράφου ο Rock; Σύμφωνα με την ποιότητα των ταινίων που πρωταγωνιστεί συνήθως, δεν θα το λέγαμε. Αλλά άντε πες εκεί είμαι κακός και τον αδικώ. Οι δηλώσεις του κατά καιρούς δεν δείχνουν κάτι τέτοιο. Αυτή που ανέφερα παραπάνω είναι η πιο πρόσφατη από αρκετά διαμάντια που έχει πει ανά καιρούς. Μια άλλη δήλωση που έχει κάνει και μου προκάλεσε γέλιο ήταν για την ταινία Red One. Ναι αυτή την χριστουγεννιάτικη ταινία δράσης που έβγαλε Νοέμβριο! Είπε, λοιπόν, ότι βλέποντας το Oppenheimer στον κινηματογράφο που βλέπει IMAX ταινίες και ο Nolan, πως αυτή η τεχνολογία είναι για το Red One. Πιο συγκεκριμένα είπε ότι είναι Game Over. Βέβαια, θα είναι θαύμα αν η ταινία βγάλει κέρδος, αλλά ας μην τρέχουμε από τώρα.

Σύμφωνα, λοιπόν, με τον Rock αν έχεις πληρώσει με τα ωραία σου λεφτουδάκια ένα εισιτήριο, μπορείς να τραγούδας μέσα στην αίθουσα το Defying Gravity μαζί με την Cynthia Erivo. Στο οποίο ήρθε και η ίδια να συμπληρώσει ότι είναι οκ. Κι αν το πάμε ένα βήμα παραπέρα, όπως πόσταρε ένας φίλος στο Twitter/Χ, αν σε συνεπαίρνει η ερμηνεία της, μπορείς να την τραβήξεις ένα βίντεο. Να μην βγάλεις και μερικές φωτό το λογότυπο του Wicked, την Arianna την Grande μέσα στα ροζ φορεματάκια της και πάει λέγοντας; Γενικότερα, μπορείς να κάνεις ό,τι γουστάρεις επειδή πλήρωσες ένα εισιτήριο; Μάλλον ναι για κάποιους/ες, αλλά η απάντηση είναι όχι! Εκτός αν η Erivo πιστεύει ότι μπορώ πάνω σε κάποια ερμηνεία της στο θέατρο, να αρχίζω να αγριογκαρίζω μαζί της. Δεν το νομίζω.

Πρόβλεψε τι θα γίνει στην Γιορτή του Σινεμά

Πάμε τώρα στην μαγική εμπειρία που έζησα βλέποντας το τελευταίο Venom. Όχι δεν θα γράψω κριτική της ταινίας. Απλά γιατί όσο καλές ή κακές κι αν είναι αυτές οι ταινίες, εγώ προσωπικά διασκεδάζω βλέποντάς τες. Και είναι μάλλον περίεργο στα αυτιά και τα μάτια κάποιων να διασκεδάζεις με κάτι που δεν είναι φανταστικό. Τέλος πάντων, μην ξεφεύγουμε. Έχω πληρώσει το εισιτηριάκι μου, γνωρίζω από πριν ότι με τόσο φθηνό εισιτήριο λόγω της Γιορτής του Σινεμά θα είναι sold out και αυτό που περιμένω είναι μια γηπεδική κατάσταση. Με το οποίο είμαι οκ παρεπιπτώντως!! Το ζητάω κιόλας όταν πρόκειται για superhero ταινίες (βλέπε Spider-Man No Way Home ή Avengers: Endgame). Αυτό που έζησα όμως ήταν ίσως η χειρότερη εμπειρία μου σε σινεμά. Μια παρέα παιδιών γυμνασίου, το πολύ πρώτες τάξεις λυκείου, κάθεται από πίσω μου. Και πέτα από τα χαζά της ηλικίας, αρχίζει ένας διάλογος λες και είναι σπίτι τους από την αρχή της ταινίας. Πρώτο σσσσς, χαμπάρι. Δεύτερο, τίποτα. Ε στο τρίτο γύρισα και σε μια κίνηση που έκανα για πρώτη φορά μέσα σε αίθουσα γύρισα κατά πρόσωπο και ρώτησα αν θα το βουλώσει επιτέλους. Και το βούλωσε. Ήμουν αγενής; Ίσως. Αλλά υπάρχουν και κάποια όρια.

Όλα τα παραπάνω δεν τα γράφω για να βγάλω κάποια γεροπαραξενιά μου στο ίντερνετ. Τ’ αναφέρω, γιατί δεν είναι όλοι οι χώροι για όλα και ένα εισιτήριο δεν σου δίνει το δικαίωμα να ενοχλείς τους γύρω σου. Και το πιο τραγικό για μένα είναι ότι έχει ξεκινήσει μια μόδα, άτομα του χώρου να το επικροτούν κιόλας. Το να πάω σε ένα μιούζικαλ σε μια αίθουσα και να μην τραγουδάω δυνατά, δεν με κάνει ξενέρωτο. Με κάνει ένα άτομο που σέβομαι τον διπλανό μου και καταλαβαίνω ότι υπάρχουν άλλοι χώροι, αν θέλω να τραγουδήσω. Και αλίμονο, δεν θα φτάσουμε στο άλλο άκρο, να κάνουμε παρατήρηση απλά γιατί είπες μια κουβέντα στον φίλο σου. Αλλά άλλο μια κουβέντα κι άλλο λύνω το κυπριακό μες στα σκοτάδια.

Αυτά! Δεν έχει άλλη γκρίνια για την ώρα. Ελπίζω το επόμενο κείμενο αυτή της στήλης να έχει να μιλήσει περισσότερο για ταινίες.

The post The Movie Corner: Ακούστε τον Rock, ξέρει από κινηματογράφο appeared first on anthem.gr.

Είναι επίσημο! Ο John Cena σταματάει την καριέρα του ως professional wrestler. Όχι ακόμα βέβαια. Το 2025. Αλλά, ετοιμάζουμε ήδη τις συνδρομές στο Netflix και τα πακέτα χαρτομάντιλα για να μην χάσουμε δευτερόλεπτο από το retiring tour του. Οι λόγοι της απόσυρσής του φυσικά είναι περισσότεροι από ένας. Λίγο η ηλικία και το σώμα που γερνά, λίγο το βαρύ πρόγραμμα του Hollywood, έφεραν το αναπόφευκτο.

Για τα highlights και τις μεγάλες wrestling στιγμές, που μας χάρισε ο Cena, έχουμε καιρό να τις θυμηθούμε. Τώρα σκέφτηκα ότι θα ήταν καλό να κοιτάξουμε την τωρινή καριέρα. Κι όχι φίλε/φίλη αναγνώστη/αναγνώστρια. Δεν θα πάμε στα εύκολα τύπου Fast and Furious και Peacemaker. Θα πάμε στα δύσκολα. Στα πρώτα βήματα. Με απλά λόγια, αν στην παραγωγή δεν γράφει WWE Studios, μην το περιμένετε στην λίστα.

The Marine

Στα τελειώματα του Doctor of Thuganomics κι ενώ ο Randy Orton δεν παίρνει τον ρόλο, γιατί δεν τα πήγε καλά με τους πεζοναύτες, ο Cena “μαχαιρώνεται” από τον μπράβο του Carlito, Jesus, για να έχει χρόνο για τα γυρίσματα του Marine. Ενός franchise, που συμμετείχε μόνο στην πρώτη ταινία και στην μοναδική από τις 6, που βγήκε στις κινηματογραφικές αίθουσες. Ο Cena έκανε το υποκριτικό του ντεμπούτο ως ένας πεζοναύτης, που παράκουσε τις εντολές των ανωτέρων του για να σώσει ομήρους σε ένα κρησφύγετο της al-Qaeda.

Η πρώτη ταινία του Cena, περιέργως, πήγε καλά εισπρακτικά. Να ‘ναι καλά οι πωλήσεις των DVD. Από κριτικές, όμως, δεν τα πήγαμε φοβερά. Βέβαια, είναι να απορεί κανείς, πως οι επόμενες κατάφεραν να είναι χειρότερες. Ναι οκ, συμβαίνει. Τουλάχιστον εδώ, είχαμε τον Robert Patrick για κακό. Και την αρχή του Super Patriot Cena gimmick.

12 Rounds

Για όσους δεν ξέρουν και καλά κάνουν κατά την γνώμη μου, οι ταινίες των WWE Studios δεν φημίζονται για την πρωτοτυπία τους. Έτσι, η δεύτερη ταινία του Cena με όνομα 12 Rounds είναι ουσιαστικά το Die Hard with a Vengeance, με τον σκηνοθέτη του Die Hard 2 και συμπρωταγωνιστή τον Aidan Gillen (Littlefinger από το Game of Thrones). Κάπως πάλι, η ταινία οριακά βλέπεται. Κι αυτό γιατί ως ταινία δράσης έχει ένα ρυθμό, αρχίζεις να συνηθίζεις τον action hero Cena, αλλά από πλοκή και το κάτι παραπάνω, μηδέν εις το πηλίκο. Α ναι. Κι αυτό έγινε franchise. Πάλι χωρίς τον Cena στις επόμενες ταινίες. Γιατί παιδιά μου, αν πουλάνε τα DVD σαν ζεστό ψωμάκι, χαζοί είναι να μην ανοίξουν φούρνο;

Φουλ του DVD

Αν δείτε ένα μοτίβο που δημιουργείται στις πρώτες ταινίες που πρωταγωνιστεί ο Cena είναι ότι πρακτικά αποτυγχάνουν στις αίθουσες και το σώζουν στις πωλήσεις DVD ή Blu-Ray. Οπότε, σου λέει και το WWE, γιατί να παιδευόμαστε τσάμπα; Πάμε κατευθείαν στο σπίτι. Έτσι, οι δύο επόμενες ταινίες του John Cena, οι οποίες όχι απλά δεν ξέφυγαν σε ποιότητα από τις δύο προηγούμενες, αλλά ήταν και χειρότερες, ήταν το Legendary (2010) και το The Reunion (2011). Ένα αθλητικό δράμα, για να θυμηθούμε ότι έχουμε κι έναν αθλητή για ηθοποιό και ω τι έκπληξη μια ταινία δράσης.

Σκεφτόμουν αν θα ήθελα να περιγράψω την πλοκή γι’αυτές τις δύο ταινίες. Αλλά όταν σκηνοθέτης του Reunion ήταν ένας σύμβουλος των writers των σοου του WWE εκείνης της εποχής, είπα να μην σας κάνω τέτοιο κακό.

Στροφή στο animation

Οι τελευταίες ταινίες του Cena κάτω από την ομπρέλα του WWE θα ήταν animated. Οι δύο μάλιστα συνεργασίες με μεγάλα ονόματα. Με τον Scooby-Doo και τους Flintstones. Ευλόγως, μπορεί να γεννηθεί η απορία στο οποιοδήποτε, αν τουλάχιστον αυτές βλέπονται. Η απάντηση είναι ναι. Οκ οκ, δεν είναι και Spirited Away. Αλλά, είναι ό,τι μπορεί να περιμένεις από μια ταινία του Scooby-Doo. Μάλιστα, για τον Cena, που είναι το θέμα μας, είναι ακόμα πιο εύκολα τα πράγματα καθώς καλείται να κάνει τον εαυτό του σε μια πλοκή όπως όλες οι άλλες με το συγκεκριμένο τετράποδο. Αντίστοιχα και με τους Flintstones.

Κοίτα να δεις όμως που δεν γλιτώσαμε τις πατάτες. Κι αυτό γιατί ήρθε το Surf’s Up 2. Ενώ το πρώτο Surf’s Up αποτελεί ένα τίμιο mockumentary πάνω στο surf με πιγκουίνους, στο sequel πέσαμε σε περίπτωση παλιάς ορθόδοξης Disney. Δηλαδή sequels που είναι direct-to-video με ό,τι αυτό συναπέγεται. Χαμηλό budget, κακά σενάρια, ακόμη χειρότερες εκτελέσεις. Επίσης, βάλε συνεργασία των πιγκουίνων της πρώτης ταινίας με γνωστούς παλαιστές σε μορφές πιγκουίνων και το αποτέλεσμα δεν έχει σοβαρές ελπίδες να βγει αξιόλογο.

Κλείνοντας…

…αυτό που απέφυγα επίτηδες μέχρι τώρα ήταν να μιλήσω για το υποκριτικό ταλέντο του Cena. Κι αυτό γιατί πιστεύω ότι όλο αυτό το συνονθύλευμα ταινιών εξυπηρέτησε σε έναν σκοπό. Να ψηθεί υποκριτικά ο John. Δεν θα γινόταν ποτέ Anthony Hopkins. Αλλά, κατάφερε λίγα χρόνια μετά να πάει πχ στο Bumblebee ή το F9 και να μην εκτεθεί. Το professional wrestling κρύβει μέσα του την ηθοποιία. Οπότε λογικό αρκετά άτομα από τον έναν χώρο να μεταβούν στον άλλο. Αυτό δεν σημαίνει ότι πάντα γίνεται με επιτυχία όμως.

Ο John Cena είχε πάντα το σωματότυπο και την εμφάνιση να γίνει ένας action hero. Τα κατάφερε πραγματικά όταν πέταξε από πάνω του αυτό το στερεότυπο, άρχισε να παίζει σε κωμωδίες και όταν επέστρεψε στις ταινίες δράσης, φάνηκε το πραγματικό εκτόπισμά του. Το οποίο τον οδήγησε να είναι ο Peacemaker. Οπότε, κοιτάζοντας πίσω, μπορεί κι αυτός όπως κι εμείς, να ευχαριστήσουμε τα WWE Studios, που του έδωσαν την ευκαιρία να κάνει εκεί τα στραβοπατήματά του για να τα καταφέρει αργότερα.

Που θα οδηγήσει η υποκριτική του καριέρα δεν ξέρουμε. Μπορεί να καταλήξει να είμαι μια βελτιωμένη έκδοση του Dwayne “The Rock” Johnson. Δηλαδή, μεγάλο όνομα, σίγουρα λεφτά στο box office και ελάχιστη προσπάθεια. Θα δείξει. Το σίγουρο είναι ότι τον Ιανουάριο του 2025 ξεκινάει το τελευταίο ταξίδι του παλαιστή John Cena και αυτή την φορά We Can See Him!

The post The Movie Corner: Thank You Cena appeared first on anthem.gr.

Ήταν 20 Σεπτεμβρίου όταν η Village Cinemas επιβεβαίωσε μια είδηση που κυκλοφορούσε για μερικές μέρες ήδη. Ότι θα φέρει στους ελληνικούς κινηματογράφους την ταινία One Piece Film Red. Φυσικά, η είδηση αυτή έφερε κύματα χαράς στους φίλους της σειράς, αλλά και γενικότερα στην anime κοινότητα. Βλέπετε, δεν είναι συχνό φαινόμενο στην χώρα να παίζονται anime ταινίες στους κινηματογράφους μας. Βασικά, αν το καλοσκεφτούμε, γενικότερα animation για ενήλικο κοινό δεν είναι από τις επιλογές που προτιμούν οι διανομείς ταινιών. Έτσι, λοιπόν, είχαμε πολλά χρόνια να δούμε anime ταινία. Για το One Piece μάλιστα, αυτή είναι η πρώτη φορά. Η 3η Νοεμβρίου είναι η μέρα που δεν θα ξεχαστεί ποτέ.

Ελάτε σε μια περιπέτεια δυνατή

Το One Piece έχει πλέον το θετικό που είχε, και νομίζω έχει ακόμα, το Dragon Ball. Μπορεί να μην ασχολείσαι με τα anime, αλλά σίγουρα το έχεις ακουστά και ίσως έχεις μια μικρή επαφή για τι πραγματεύεται. Πειρατές, ψάχνουμε έναν θησαυρό (έχει γίνει και λίγο ανέκδοτο αν θα τον βρουν ποτέ), σούπερ δυνάμεις, ξύλο, χιούμορ, χαμός. Έχουμε περάσει μάλιστα τα 1000 κεφάλαια στο manga και τα 1000 επεισόδια στο anime, έχοντας σπάσει ταυτόχρονα πολλά ρεκόρ.

Με τον Luffy και τους φίλους του μαζί

Το Film Red κάνει μια στάση στο νησί Elegia. Εκεί, η πασίγνωστη τραγουδίστρια Uta θα δώσει για πρώτη φορά συναυλία με ζωντανό κοινό. Οι Straw Hats δίνουν το παρόν, όμως υπάρχει μια ιδιαιτερότητα. Ο Luffy γνωρίζει προσωπικά την Uta. Είναι παιδική του φίλη λόγω της σχέσης τής τραγουδίστριας με τον Shanks, καθώς είναι κόρη του. Αυτό ήταν και το selling point της ταινίας. Ο Shanks είναι μια περίπτωση χαρακτήρα που έχει πολλούς οπαδούς, αλλά δεν έχουμε μέχρι τώρα τόσο πολύ χρόνο μαζί του. Στην ταινία ευτυχώς υπάρχει. Άκουσα γκρίνια ότι δεν τον ανέπτυξαν παραπάνω σαν χαρακτήρα. Ας είμαστε ειλικρινής. Αν κάτι δεν αναπτύσσεται στο manga (και κατ’επέκταση στο anime) δεν θα το δούμε πουθενά αλλού. Ειδικά στις ταινίες. Διότι, με την ίδια λογική θα έπρεπε να λαμβάνουμε υπόψιν μας και τι γίνεται στα βιντεοπαιχνίδια. Οπότε αυτό το επιχείρημα είναι άτοπο για μένα.

Επίσης, ένα άλλο θέμα που θίγει εύστοχα η ταινία είναι για την ηθική των πειρατών. Ότι, δηλαδή, οι πειρατές συνήθως δεν είναι καλοί άνθρωποι και δημιουργούν μεγάλο πρόβλημα στις ζωές του απλού κόσμου. Αυτό είναι που θέλει να σταματήσει και η Uta βάζοντας ως στόχο να το πετύχει μέσω της συναυλίας της. Περισσότερες λεπτομέρειες λέω να τις αποφύγω διότι είναι spoilers, αλλά αυτό που μπορώ να προδώσω είναι πως πάμε σε πιο σκοτεινές αποχρώσεις του One Piece. Όχι όσο η έκτη ταινία, το Baron Omatsuri and the Secret Island, αλλά κάτι κάναμε.

Στο Κυνήγι του One Piece, πάμε τώρα παιδιά

Το One Piece Film Red μπαίνει εύκολα στις καλές ταινίες του franchise. Πρόκειται για musical και μάλιστα πετυχημένο. Η φωνή της Uta στα τραγούδια της είναι της πολύ δημοφιλούς ποπ τραγουδίστριας στην Ιαπωνία, Ado. Φωνάρα για μένα, αν και νομίζω ότι δεν είμαι ο μόνος που το αναγνωρίζει. Μάλιστα, αν κάποιος ψάξει να δει την ιστορία της ζωής της, θα βρει αρκετά στοιχεία με τον χαρακτήρα που ενσαρκώνει. Η επιτυχία ενός musical για μένα φαίνεται από το πόσο εύκολα και αβίαστα γίνεται η μετάβαση σε αυτά εντός της ταινίας, αλλά και πόσο καλά είναι τα ίδια τα τραγούδια ώστε να σου μείνουν και μετά το τέλος του. Δύο στα δύο έχουμε, καθώς το animation με τα τραγούδια συνδυάζονται τέλεια και έχουμε ένα καταπληκτικό soundtrack. Στοιχεία από πολλά είδη μουσικής και τραγούδια που θα μείνουν. Από το τρέιλερ και μόνο σου κολλούσε το main theme, δηλαδή το New Genesis.

Αρκετό fanservice με την παρουσία πολλών γνωστών και αγαπημένων χαρακτήρων, εντυπωσιακές μάχες λόγω και του εκπληκτικού animation. Movie budget αφού. Αν και το anime του One Piece είναι αριστούργημα σε αυτόν τον τομέα. Δεν είναι πλέον το χάλι προηγούμενων ετών. Επιπλέον, δεν κούρασε καθόλου και πιστεύω ότι μπορεί εύκολα να την ευχαριστηθεί και ένας μη φαν του σύμπαντος του Oda.

Το καράβι πλέει σε άγνωστα νερά

Μιας και από την φύση μου είμαι ολίγον τι γκρινιάρης να πω κάποια πράγματα που με πείραξαν. Αφορμή ήταν η ταινία, αλλά δεν είναι αυτή το πρόβλημα. Το πρώτο μου παράπονο είναι με τον κόσμο ο οποίος δεν κατάλαβε τι πήγε να δει. Υπήρχε η εντύπωση ότι το One Piece Film Red, θα είναι μια ταινία περιπέτειας, με μάχες, χιούμορ, συγκινήσεις. Υπήρχαν όλα αυτά. Αλλά είχε γίνει και κάτι ακόμα ξεκάθαρο από νωρίς. Πρόκειται για musical. Οπότε δεν μπορώ να διαβάζω και να ακούω σχόλια του τύπου “Ναι οκ καλή ταινία, αλλά είχε πολλά τραγούδια”. Κάπου έλεος δηλαδή. Να ξέρουμε τι βλέπουμε. Δικαίωμά σου φίλε μου να πεις ότι δεν σου αρέσουν τα musical γενικά και είναι απολύτως δεκτό. Αλλά όχι ότι μια ταινία ήταν μέτρια για λόγους που δεν στέκουν.

Το δεύτερο παράπονο έχει να κάνει με την συμπεριφορά ορισμένων “ινφλουένσερς”. Πέρα από την χαρά του κοινού με την ανακοίνωση της ταινίας, υπήρχε γενικότερα ένα κλίμα στο ίντερνετ ότι παιδιά πάμε να το στηρίξουμε αυτό που γίνεται για να φέρουν κι άλλες ταινίες στο μέλλον. Θετικό αυτό και σωστή σκέψη. Έλα, όμως, που κάποιοι τελικά φάνηκε να το λένε για δικό τους όφελος. Πάμε να στηρίξουμε ως anime κοινότητα, οπότε έλα στο event που κανονίζω την τάδε μέρα. Μετά καμία αναφορά στην ταινία. Σβήνουμε και το βιντεάκι από το προφίλ μας. Ή να σε ρωτάει ο κόσμος αν θα γίνει κι άλλο event, να λες όχι και στην ίδια απάντηση να προωθείς άλλο δικό σου event, άσχετο με anime. Ναι, αυτό είναι που λέμε ότι μας νοιάζει η προώθηση των anime στην Ελλάδα. Συγκινηθήκαμε…

Οπότε, επειδή έτσι κι αλλιώς λεφτά δεν βγάζουμε από αυτή την υπόθεση, ας βγάλουν άλλοι που αξίζουν. Κι όποιος θέλει να στηρίξει όντως τα anime στην Ελλάδα, ας παρακολουθήσει την δουλειά που γίνεται από την Digital Soul Entertainment.

Μα ο Luffy δεν φοβάται, είναι τολμηρός

Δεν θέλω να τελειώσω με γκρίνια και μαυρίλα. Ειδικά όταν μιλάω για το One Piece. Οπότε, θα πω την δικιά μου εμπειρία με την ταινία για κλείσιμο. Ήθελα πάρα πολύ να βρεθώ σε μια αίθουσα και να δω τον Luffy μπροστά μου. Σε αντίθεση με τον τελευταίο Spider-man όπου ζητούσα την γηπεδική ατμόσφαιρα, εδώ ήθελα να το ζήσω μόνος μου. Ήταν μια πιο προσωπική στιγμή. Το παιδάκι που συντονιζόταν κάθε Σαββατοκύριακο στις 12 το μεσημέρι μπροστά από μια τηλεόραση, που αργότερα στο Γυμνάσιο έψαχνε στο ίντερνετ που μπορεί να δει τα επεισόδια με ελληνικούς υπότιτλους, το λυκειόπαιδο που θεωρούσε δεδομένο κάθε Κυριακή ότι θα δει το καινούργιο επεισόδιο και μεσοβδόμαδα θα διαβάσει το καινούργιο κεφάλαιο του manga, που με τα δικά του λεφτά ξεκίνησε να αγοράζει τόμους του manga, έφτασε λοιπόν να μπει στον κινηματογράφο για να δει το αγαπημένο του anime. Ήταν πολλά τα χρόνια που μάθαινα ότι κυκλοφορεί καινούργια ταινία One Piece και δεν μπορούσα απλά να την δω στο σινεμά της γειτονιάς μου. Έγινε όμως. Κι όταν έπαιξαν οι πρώτες νότες του New Genesis, έκλαψα. Βοήθησε και η μαγευτική φωνή της Ado, που σου σήκωνε την τρίχα. Αλλά το ίδιο ένιωσα και όταν είδα όλα τα credits, όχι γιατί περίμενα σαν μια άλλη ταινία του MCU, να πέσει η mid credit σκηνή. Αλλά γιατί ήθελα να σκοτεινιάσει η οθόνη. Να μην μείνει δευτερόλεπτο που δεν θα έχω δει. Μέχρι που έσκασε μια τελευταία σκηνή. Ήλιος, γαλανός ουρανός και θάλασσα. Το Thousand Sunny, το χαρακτηριστικό πλοίο των αγαπημένων μου πειρατών, να ταξιδεύει. Ο Luffy να στέκεται στην πλώρη του, να σηκώνει τα χέρια ψηλά και μέσω της χαρακτηριστικής φωνής της Mayumi Tanaka να φωνάζει για ακόμα μια φορά ότι θα γίνει ο Βασιλιάς των Πειρατών.

Το One Piece φτάνει στο τέλος του

Μιας και ολοκληρώνω συνήθως τα άρθρα μου μουσικά, δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος από το να επιλέξουμε ένα από τα καλύτερα τραγούδια της ταινίας, το οποίο αναφέραμε και νωρίτερα.

Για περισσότερα σχετικά με anime, πατήστε εδώ κι εδώ!

The post The Movie Corner: One Piece Film Red appeared first on anthem.gr.

Η D23 Expo 2022 τελείωσε και φέρνει ορισμένους προβληματισμούς παρακολουθώντας την. Η Disney, έχοντας αγοράσει τα πάντα από στούντιο πλέον, είχε χωρίσει την παρουσίαση της σε κομμάτια με μια θεματική το καθένα. Για παράδειγμα, είχε ένα κομμάτι για την Marvel, ένα για τα Star wars και πάει λέγοντας. Το κομμάτι που με προβλημάτισε ήταν των live action ταινιών της. Ζήτημα πρώτο. Πόσες ταινίες ήταν ορίτζιναλ υλικό; Απάντηση: Μηδέν. Ναι, η Disney τα μόνα που ανακοίνωσε ήταν είτε sequels/prequels είτε remakes. Όμως, δεν έχω σκοπό να αγγίξω περιπτώσεις όπως το Hocus Pocus 2 ή το Disenchanted. Δεν είναι αυτές οι περιπτώσεις το πρόβλημα. Ίσα ίσα το αντίθετο. Το ζήτημα είναι τα live action remakes.

Το παρόν αυτού του περιέργου κόσμου

Πάμε να δούμε τι έχουμε. Το πιο ανώδυνο το Peter Pan & Wendy. Peter Pan ταινίες θα βγαίνουν μέχρι να εξαφανιστεί ο πλανητής οπότε ας συμβιβαστούμε με την ιδέα. Ήρθε απλά η σειρά της Disney. Περνάμε στο Snow White που απλά ανακοινώθηκαν οι δύο πρωταγωνίστριες. Με καλό μάτι της είδα και τις δύο, ειδικά της Gal Gadot στο ρόλο της κακιάς. Στη συνέχεια, υπάρχει το Little Mermaid. Μια χαρά είναι η Halle Bailey. Φέρνει σε γοργόνα, έχει φωνάρα, τι άλλο ζητάμε δεν ξέρω.

Πάμε στο ζουμί κι εκεί που θα έπρεπε να γίνει ντόρος. MUFASA: The Lion King. Πρώτον, τι τίτλος είναι αυτός;

Δεν ξέρω τι μανία έχει πιάσει το Χόλιγουντ να μας εξηγεί τους τίτλους τελευταία. Λες και δεν ξέρουμε ποιος είναι ο Mufasa ή με τι έχει σχέση. Ας το περάσουμε κι αυτό. Γιατί υπάρχει ένα prequel του Lion King; Σύντομη απάντηση: Γιατί άρμεγμα.

Πρώτη αποτυχημένη προσπάθεια στα live action remakes

Για την Disney τα mid 2010s δεν είναι η πρώτη φορά που δοκίμασε αυτή την διώδο αρμέγματος των franchises της. Η συγκεκριμένη εταιρεία έχει ένα τεράστιο πλεονέκτημα σε βάρος όλων των άλλων και το ξέρει. Μας μεγάλωσε. Πολλοί μπορούν να πουν ότι είχαν κάποιο χαρακτήρα ή σούπερ ήρωα που υπήρχε στην παιδική μας ηλικία. Αλλά κανείς δεν μπορεί με θράσος να έρθει να σου πει στην μούρη ότι εγώ σε πήρα από την κούνια και σε έφτασα μέχρι την ενηλικίωσή σου με οποιοδήποτε δυνατό τρόπο, ιστορία, τραγούδι, χαρακτήρα. Οπότε γιατί να κάτσει να σκεφτεί νέες ιδέες όταν έχει ήδη δοκιμασμένες λύσεις;

Έχουν περάσει χρόνια και ίσως να ξεχνάμε ότι πριν το Jungle Book του Favreau υπήρχε το Jungle Book του Sommers. Ναι ναι εκείνου που έκανε τα Mummy με τον Frazer. Πριν από την Cruella, υπήρχε το 101 Dalmatians και το 102 Dalmatians κανονικά σε live action μεταφορές με την θεάρα Glenn Close στον ρόλο της Cruella. Κι εκεί κάπου τέλος. Γιατί; Πολύ απλή απάντηση πάλι. Το box office. Το 102 Dalmatians, πέρα από κακή ταινία, δεν τα πήγε καν καλά σε εισπράξεις. Για τα δεδομένα της Disney πάντα και σε σύγκρινη με την επιτυχία της πρώτης ταινίας.

Το νέο στοίχημα

Ερχόμαστε, λοιπόν, στο 2010. Ένα μεγάλο στοιχήμα. Alice in Wonderland με Tim Burton στο τιμόνι και καστ που θα ζήλευε ο οποιοσδήποτε. Τελικό αποτέλεσμα, αν και η ταινία είχε ζητήματα στην αφήγηση μάζεψε πάνω από 1 δις στο box office. Οπότε άνοιξε τον δρόμο για ταινίες όπως η Maleficent, Cinderella, ξανά Jungle Book, Beauty and the Beast κλπ κλπ.

Πολυλογώ τόση ώρα γιατί θέλω να καταλήξω στο εξής. Δεν υπάρχει πρόβλημα στο να θες να κάνεις remake μιας παλιάς ταινίας. Ειδικά αν θες να προσφέρεις μια καινούργια οπτική σε αυτή. Όμως, κάθε μία από αυτές τις ταινίες είναι απλά προσπάθεια για περισσότερα λεφτά. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα το Lion King.

Είναι επιτυχία; Πρακτικά ναι γιατί το box office στο τέλος έδειξε πάνω από 1,6 δις δολλάρια. Καλλιτεχνικά όμως; Θα πω με απόλυτο τρόπο όχι. Ναι τεχνολογικά είναι κάτι το εντυπωσιακό. Είναι λες και βλέπεις πραγματικά ζώα. Όμως, αυτό είναι το θέμα. Δεν θέλω να δω ζώα. Δεν ψάχνω να δω ένα ντοκιμαντέρ. Ψάχνω να βρω κάποιους χαρακτήρες που τυχαίνει να είναι ζώα. Αντιθέτως, βλέπεις άψυχες υπάρξεις, χωρίς καμία έκφραση και που ο μόνος λόγος που ξεγελάς τον εαυτό σου ότι αυτό που έχεις μπροστά σου είναι ο Simba και όχι ένα τυχαίο λιοντάρι είναι επειδή μιλάει. Συγγνώμη, αλλά ούτε το πλήρωσα αυτό, ούτε μπήκα στον κόπο να το δω. Είναι προσβολή όχι μόνο για την πρωτότυπη ταινία αλλά για τον κινηματογράφο γενικότερο. Πρόκειται απλά για μια 3D animated ταινία που είναι τόσο φωτορεαλιστική ώστε να θυμίζει την πραγματικότητα.

Το ουσιαστικό πρόβλημα αυτής της υπόθεσης

Οπότε, όταν η ίδια η εταιρεία δεν σέβεται τον εαυτό της στο βωμό των χρημάτων, γιατί να την σεβαστούμε και να την προσκυνούμε σαν κοινό; Προβληματίζομαι πιο πολύ γιατί ενώ είναι κοινώς αποδεκτό ότι αυτές οι ταινίες στην καλύτερη περίπτωση είναι μέτριες, πάμε και πληρώνουμε εισιτήριο. Δεν θα κακολογήσω κάποιον που θα μου πει ότι σόρρυ ρε φίλε αλλά η Μικρή Γοργόνα είναι η αγαπημένη μου ταινία οπότε θέλω να την δω. Αλλά για μένα μετά χάνεις την βαρύτητά της η άποψή σου, αν το αποτέλεσμα είναι κακό. Συγγνώμη, η ιστορία δείχνει ότι αυτό είναι το σύνηθες κι εσύ μόλις το στήριξες κιόλας για να συνεχίσει να γίνεται. Δεν θα κάτσω καν να αριθμήσω πόσες ταινίες έχουν σκοπό να βγάλουν. Το μόνο που θα πω είναι ότι στον ορίζοντα υπάρχει και ένα Lilo & Stitch…

Για να μιλήσουμε και λίγο ρεαλιστικά, στην τελική πολυεθνική είναι τα λεφτά θα κοιτάξει. Αυτό που έχω παράπονο και ζητάω να σκεφτούμε καλύτερα είναι πως αντιμετωπίζουμε εμείς τις πρωτότυπες ταινίες και γενικότερα το κόσμο του animation. Κάποια στιγμή πρέπει να ξεκολλήσει το κεφάλι μας και να αντιμετωπίσουμε το animation ως αυτό που είναι. Δηλαδή ένα μέσο. Δεν είναι μια υποκατηγορία. Είναι ένα μέσο για να πεις μια ιστορία. Αυτή ναι μπορεί να έχει ως κοινό τα παιδιά, αλλά μπορεί να έχεις στόχο τους ενηλικές. Εκτός αν πιστεύουν μερικοί, μένοντας σε ντισνεϊκό κλίμα, ότι η Παναγία των Παρισίων είναι παιδική ταινία. Εκείνες οι ταινίες όπως το Lion King, το Beauty and the Beast και πολλές ακόμα ήταν άρτιες σαν καλλιτεχνικό αποτέλεσμα. Τις αγάπησε ο κόσμος γιατί ήταν υπέροχες ταινίες. Τελεία. Όχι γιατί μια εταιρεία τους πουλούσε νοσταλγία σε μοντέρνο περιτύλιγμα.

Μια ματιά στο μέλλον

Για να κλείσουμε με μια αισιόδοξη νότα ας μιλήσουμε λίγο για Pixar. Το συγκεκριμένο στούντιο είναι ο λόγος που έχεις να αναμένεις κάτι καλό από τον κολοσσό στον οποίο ανήκει. Οπότε θέλω να κάνω shoutout, όπως λένε στο χωριό μου, σε κάποια projects που περιμένω. Πρώτον και σημαντικότερο για μένα, Win or Lose. Είναι η πρώτη σειρά μεγάλου μεγέθους της Pixar. Αφορά μια παιδική ομάδα softball. Όλα τα επεισόδια διαδραματίζονται μέσα στην διάρκεια της ίδιας βδομάδας. Η ιδιαιτεραίοτητα είναι πως κάθε επεισόδιο αφορά την οπτική ενός συγκεκριμένου ατόμου. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να αλλάζει το καλλιτεχνικό στυλ του κάθε επεισοδίου. Δεύτερον, το Elio. Είναι η ιστορία ενός παιδιού που καταλάθος πάει στο διάστημα και γίνεται πρέσβης της Γης. Τρίτον, φυσικά το Inside Out 2. Ναι, δεν έχω μεγάλη συμπάθεια στην σκέψη ότι η Pixar αναλλώνεται σε sequels, αλλά μεταξύ μας δύσκολα κάνει κακή συνέχεια για ήδη αγαπημένη ταινία.

ΥΓ. Δεν θα μπω στην διαδικασία να συζητήσω γιατί η Ariel άλλαξε χρώμα δερμάτος σοβαρά με κάποιον. Καλό θα ήταν όμως να υπάρχει μια γενικότερη κουβέντα για το τι εταιρεία είναι η Disney. Να μιλήσουμε πχ για το πως έγιναν τα γυρίσματα στο Mulan. Να κάτσουμε να συζητήσουμε για τους animators και τι συμπεριφορές ανέχονται είτε στις συνθήκες εργασίας είτε σε καλλιτεχνικές παρεμβάσεις. Υπάρχουν πολλά παραπάνω θέματα απ’ότι νομίζουμε κι εμείς στεκόμαστε στο ένα που κάνει θόρυβο. Στην τελική είναι θέμα μόνο για όσους θέλουν να το κάνουν.

The post The Movie Corner: Ο “λατρεμένος” κόσμος των live action μεταφορών της Disney appeared first on anthem.gr.

Το δεύτερο μέρος του αφιερώματος σχετικά με τις ταινίες του 2018 είναι εδώ! Στην προσπάθεια να ομαδοποιήσω τις φετινές ταινίες, αποφάσισα δώσω σε κάποιες την ταμπέλα του geek λόγω της θεματολογίας ή του fan base που τις στηρίζει και πήγε να τις δει. Ορίστε λοιπόν οι κριτικές για πέντε geek movies που είδαμε σαν σωστοί νέρντουλες και φέτος! Α και να μην ξεχνιόμαστε, #subscribetopewdiepie.

Ε καλά μπαίνοντας στην αίθουσα δεν περίμενα να δω και το Lord of the Rings, ούτε καν είχα απαιτήσεις να υπάρχουν ψήγματα ποιότητας όπως στην πρώτη ταινία του Del Toro. Προφανώς είναι πολύ κατώτερο του προκατόχου του, σεναριακά μπάζει, οι ερμηνείες είναι μέτριες και ανά στιγμές μοιάζει υποτονικό, ωστόσο τα εφέ είναι εξαιρετικά και αυτός είναι ο λόγος που πήγε ο κόσμος να δει την ταινία στο σινεμά. Γνωρίζοντας ότι ο Del Toro, η αισθητική του και οι επιρροές του λείπουν, απλά θα πας να ικανοποιήσεις τον 6χρονο που κρύβεις μέσα σου με το να δεις Γιγάντια Ρομπότ εναντίον Γιγάντιων Τεράτων. Βασικά δεν το βλέπεις και στο Youtube τώρα που τα λέμε;

Ένα μεγάλο διαμαντάκι, το οποίο μας ήρθε δια χειρός Spielberg και το οποίο λάτρεψα για κάθε δευτερόλεπτο που το έβλεπα! Για όσους σας άρεσε, σας προτείνω ανεπιφύλακτα το βιβλίο του Ernest Cline που υπογράφει και το σενάριο. Πιστέψτε με το βιβλίο είναι πολύ διαφορετικό, πολύπλοκο και ακόμα καλύτερο! Αυτή η ταινία ήταν τίγκα στα easter eggs, σεβάστηκε όλους τους νέρντουλες της Γης από τον manga weeaboo κολλημένο μέχρι τον αμαξοκάγκουρα και τον φαν των υπερηρωικών, έδωσε σκηνές που ήταν πραγματικό eye candy, έπλεξε άψογα τη δράση στον πραγματικό με τον εικονικό κόσμο και όταν βγήκαμε από την αίθουσα, ήμασταν απίστευτα διψασμένοι για ένα sequel. Φοβερή ταινία, αξίζει να τη δείτε, σίγουρα θα έχει κάποια αναφορά σε αγαπημένο σας franchise, κόμικ, ταινία ή ήρωα!

Πέσανε όλοι να το φάνε το Solo. Δε φτάνει που υπήρξαν προβλήματα κατά τη διάρκεια της παραγωγής και βγήκε τουλάχιστον ένα αξιοπρεπές αποτέλεσμα, οι Ιντερνετάκηδες και όσοι ακόμα είναι θιγμένοι που το The Last Jedi κατούρησε το κάθε σκατοfan theory, φρόντισαν για καλό θάψιμο (της ταινίας και επερχόμενων projects της Disney με τη LucasFilms που ίσως οδηγούσαν σε καλύτερα αποτελέσματα. Thank you Internet). Παρ’ όλα τα λάθη που έκαναν οι παραγωγοί, τη λάθος ημερομηνία κυκλοφορίας, τις αλλαγές σκηνοθετών κτλ θα έλεγα ότι αυτό που είδαμε ήταν τίμιο. Προφανώς δεν ήταν η καλύτερη ταινία ανθολογίας της σειράς, το Rogue One ήταν πολύ καλύτερο, αλλά είχε μία ωραία ιστορία, είχε καλούς χαρακτήρες και μπορεί να μην υπήρχε το Star Wars feeling, αλλά εν τέλει δεν είδαμε και το Phantom Menace. Τώρα για το τι μέλλει γενέσθαι, ας περιμένουμε.

Αν όχι η πιο χαζή ταινία που είδα τα τελευταία χρόνια, για φέτος έχει την πρωτιά. Και δεν καταλαβαίνω γιατί τα πήγε τόσο άσχημα, ενώ είχε καλό σκηνοθέτη και σχετικά ωραία βασική ιδέα. Στο πρώτο μισό τα πηγαίνει καλά, έχει τις συγκινητικές στιγμές της και ταυτόχρονα πολύ καλή σκηνοθεσία με τα κατάλληλα σκοτεινά χρώματα και το σωστό τόνο. Στο δεύτερο μισό τα κάνει πιο μπουρδέλο και από μεγαλοπαράγοντες ποδοσφαιρικής ομάδας όταν πουλάνε εντεκαδάτους παίκτες. Το σενάριο γίνεται απίστευτα ηλίθιο, υπάρχουν κάποια twists τόσο χαζά και χωρίς κανένα λόγο ύπαρξης, η δράση περιορίζεται σε μία βίλα, οι χαρακτήρες εκτός Chris Pratt είναι τόσο αντιπαθητικοί που θες να πάρεις φωτογραφία τους και να την προσαρμόσεις στο στόχο που πετάς βελάκια και το τέλος είναι μία παπαριά και μισή. Να μη συζητήσω για μερικές “αποκαλύψεις” που αντί να σε σοκάρουν, σε έκαναν να κλαις από τα γέλια. Αυτό το franchise πρέπει απλά να καταλάβει πόσο το έχει παρατραβήξει και να σταματήσει να βασίζει τη φήμη της στο αριστούργημα του Spielberg.

Ο Brad Bird επιστρέφει για να σκηνοθετήσει το sequel που μας γαλούχησε πριν 14 χρόνια, ετοιμάζοντας μία ακόμα υπερηρωική ταινία που θα ζήλευαν μεγάλα στούντιο εκεί έξω. Το animation περνάει σε άλλο επίπεδο πλέον με κάθε λεπτομέρεια να φαίνεται υπέροχα αποτυπωμένη, ενώ η ιστορία της οικογένειας βρίσκεται πλέον σε μία τελείως διαφορετική βάση. Συνεχίζουμε να λατρεύουμε τον Jack-Jack και τον Κύριο Απίθανο που σε αυτήν την ταινία έχει τα ψυχολογικά του, καθώς πρέπει να βλέπει τη γυναίκα του να σώζει τον κόσμο, ενώ ο ίδιος φροντίζει την ανατροφή των παιδιών του. Έχει μερικά πολύ ωραία twists, τρομερές σκηνές δράσης και σενάριο πολύ υψηλού επιπέδου. Μία animated ταινία που αξίζει το Όσκαρ, ένα ακόμα αριστούργημα της συνεργασίας Pixar-Disney.

Στο επόμενο μέρος του αφιερώματος θα δούμε διάφορες random ταινίες όπως κωμωδίες, θρίλερ, βιογραφίες, ενώ τον Ιανουάριο θα τελειώσει με τις ταινίες που είδαμε Νοέμβρη και Δεκέμβρη.

The post The Movie Corner: Συνοπτικές κριτικές για ταινίες του 2018 – Geeky Movies appeared first on anthem.gr.

Χθες αποφάσισα να παρακολουθήσω μετά από αρκετά χρόνια μία ταινία που έχει λάβει πληθώρα αρνητικών κριτικών, παρά το δυνατό καστ που την πλαισίωσε. Πρόκειται για ένα techno thriller του 2007, στο οποίο πρωταγωνιστεί η Halle Berry και ο Bruce Willis. Η ταινία τοποθετείται  χρονικά στην Νέα Υόρκη του 21^ου αιώνα και οφείλουμε να ομολογήσουμε πως η σκηνοθεσία αναδεικνύει με όμορφο τρόπο την σκοτεινή και αστική ατμόσφαιρα της πόλης, δίχως να υπάρχουν υπερβολές. Ωστόσο κάποια από τα πλάνα είτε είναι κοφτά, είτε είναι ανούσια και αντιαισθητικά, όπως πχ το πλάνο με το συρμό του μετρό που αποχωρεί από την αποβάθρα, ή το πλάνο στο αυτοκίνητο, όπου η κάμερα βρίσκεται μπροστά από το παρμπρίζ του αυτοκινήτου.

Η πρωταγωνίστρια μας ονομάζεται Rowena Price. Πρόκειται για μία ανερχόμενη και ταλαντούχα δημοσιογράφο, η οποία επιθυμεί να αποκτήσει το βραβείο Πούλιτζερ ξεσκεπάζοντας διάφορα σκάνδαλα. Πρώτος της στόχος είναι ο γερουσιαστής Sachs, ο οποίος σύμφωνα με το σενάριο επιχειρεί να μειώσει τα δικαιώματα των γκέι, την ώρα που ίδιος διατηρούσε ερωτική σχέση με έναν από τους εκπαιδευόμενος του προγράμματος πρακτικής του. Η Rowena λοιπόν καταφθάνει στο γραφείο του για να πάρει συνέντευξη, καταλήγει όμως να τον εκβιάζει, λέγοντας πως θα βρεθεί στο πρωτοσέλιδο της επόμενης ημέρας. Εν τέλει καταφέρνει να ηχογραφήσει την ομολογία του γερουσιαστή. Σίγουρα δεν πρόκειται για καλό τρόπο παρουσίασης της πρωταγωνίστριας, την οποία μισείς για το θράσος της από το πρώτο κιόλας λεπτό. Ωστόσο παρουσιάζει με ρεαλιστικό τρόπο τα όρια που είναι διατεθεμένοι να ξεπεράσουν ορισμένοι δημοσιογράφοι, προκειμένου να βγάλουν την είδηση που επιθυμούν.

Partner in crime είναι ο Miles Haley, τον οποίο υποδύεται ο Giovanni Ribisi, ο οποίος θεωρώ πως ισορροπεί μεταξύ επιτυχίας κι αποτυχίας στον ρόλο του geeky κομπιουτεράκια φίλου, που βρίσκεται χρόνια παγιδευμένος στο friendzone. Ορισμένες σκηνές προς το τέλος της ταινίας καταφέρνουν να ισοπεδώσουν ό,τι έχτισε ο ηθοποιός κατά τη διάρκεια της ταινίας(θα καταλάβετε αργότερα γιατί).

Σύντομα όμως τα όνειρα της Ro γίνονται «σκόνη», αφού ο παντοδύναμος γερουσιαστής κινεί τα νήματα και καταφέρνει να αποσιωπήσει την εφημερίδα. Η απογοητευμένη δημοσιογράφος παραιτείται εκνευρισμένη, αφού νιώθει ότι δεν υπάρχει ελευθεροτυπία και πως της στερούν το «λαβράκι», τις αποδείξεις για το οποίο απέκτησε παράνομα. Αν και γνωρίζουμε πολύ καλά πως ο διευθυντής της εφημερίδας θα την παρακαλέσει γονατιστός, η Halley πετάει την εξής ατάκα που με προϊδέασε για το τι θα ακολουθήσει:

«Κλασικά. Οι ισχυροί άνδρες υποστηρίζουν ισχυρούς άνδρες».

Ναι, από εδώ και εξής υπάρχουν διάσπαρτα σχετικά μηνύματα. Όλοι, κι όταν λέω όλοι εννοώ ΟΛΟΙ, οι ανδρικοί χαρακτήρες είναι διεφθαρμένοι, βίαιοι, απατούν την γυναίκα τους, είναι ανώμαλοι (το δωματιάκι του Miles που θα αναλύσουμε αργότερα) καθώς και στιγεροί δολοφόνοι.

Την ώρα λοιπόν που η πρωταγωνίστρια φεύγει από το μαγαζί εκνευρισμένη, την ακολουθεί η παιδική της φίλη (το οποίο το μαθαίνουμε μία ώρα μετά, αλλά για κάποιο λόγο πρέπει να το υποθέσουμε) και καταφέρνει να την προλάβει στο μετρό, επιχειρώντας να της δώσει μία νέα υπόθεση, η οποία αφορά τον άνδρα πίσω από τη μεγαλύτερη διαφημιστική εταιρία της Νέας Υόρκης, τον  Harrison Hill (Bruce Willis). Αφού της αφηγείται για τη διαδικτυακή τους γνωριμία και τη σχέση που έκαναν αργότερα, τελικά αποκαλύπτει πως θέλει απλά να τον εκδικηθεί που επέστρεψε στη γυναίκα του. Ώστοσο περνάει στα μικρά γράμματα το γεγονός ότι κι εκείνη απάτησε τη σχέση της. Εκεί λοιπόν ακούγεται η περίφημη ατάκα που εξόργισε χιλιάδες και έκανε τους θεατές να μισήσουν την Grace πιο πολύ και από τον χαρακτήρα της Hale Berry:

“Με το να χαϊδεύεις το πουλί ενός άνδρα τον κερδίζεις για ένα βράδυ. Με το να χαϊδεύεις το εγώ του τον κερδίζεις για πάντα”. Τα συμπεράσματα δικά σας.

Αν και η Ro δείχνει πως ενοχλείται από την κίνηση της φίλης της, ακούει όσα έχει να πει και δέχεται τα έγγραφα της υπόθεσης. Ωστόσο λίγο αργότερα έρχεται η πρώτη μεγάλη ανατροπή της ταινίας, πάνω στην οποία βασίζεται η πλοκή: Ως δια μαγείας, λίγο μετά την παραχώρηση των πληροφοριών η Grace δολοφονείται βίαια.

Σε αδιευκρίνιστο διάστημα πριν από τη δολοφονία της Grace, η Rowena είχε ξεκινήσει τις διαδικτυακές έρευνες για την εταιρία του Harrison Hill και η δολοφονία δίνει την τέλεια αφορμή για εισβολή στην προσωπική του ζωή, αφού είναι ο πιο πιθανός ένοχος. Παράλληλα η Ro δίνει υπόσχεση στην μητέρα της Grace πως θα βρει το δολοφόνο…

Μαζί λοιπόν με τον geeky φίλο αποφασίζουν να εισβάλλουν διαδικτυακά στην προσωπική ζωή του Harrison Hill κι αργότερα στην εταιρία του, με στόχο να αποκαλύψουν τον φόνο και τα κίνητρα. Ο Miles εργάζεται συχνά στο σπίτι της Ro, όπου έρχεται και η πιο creepy και άθλια σκηνή της ταινίας.

H Ro ετοιμάζεται για ερωτική έξοδο και καθώς φεύγει ζητάει από τον φίλο της να κλείσει καλά την πόρτα κατά την αποχώρησή του. Ωστόσο, όταν εκείνη επιστρέφει στο σπίτι με τον πρώην της, ο Miles παρέμενε στο διαμέρισμα, κρυμμένος στις σκιές. Εκτός του ότι η ερωτική σκηνή ήταν κάκιστη και μπήκε μόνο και μόνο για πουλήσει περισσότερα εισιτήρια στο όνομα της Hale Berry, ο τύπος παρέμενε κρυμμένος και παρακολουθούσε τα πάντα! ΤΙ ΔΙΑΟΛΟ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΛΕΙΨΗ ΙΔΙΩΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ!

Την επόμενη μέρα ξεκινάει η κατασκοπία του Hill και σύντομα η Ro καταφέρνει να προσληφθεί στην εταιρία του δίνοντας ψεύτικα στοιχεία. Αρκούσε δηλαδή να δώσει ένα ψεύτικο όνομα για να την προσλάβουν στην μεγαλύτερη διαφημιστική της Νέας Υόρκης… FAIL.

Φυσικά ο Hill, ο οποίος έχει απατήσει τη γυναίκα του με ότι θηλυκό υπάρχει στην εταιρία (φήμες λένε ότι πρόκειται για τον Αμερικάνο Μάνθο Φουστάνο) την παρατηρεί αμέσως και ενθουσιάζεται από το hot παρουσιαστικό της.

Εντός της εταιρίας η Ro γίνεται η σκιά του Hills, αφού παρακολουθεί μονίμως το αφεντικό της, ΔΙΧΩΣ ΝΑ ΤΗΝ ΠΑΡΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΧΑΜΠΑΡΙ!

Καθώς λοιπόν η εταιρική κατασκοπεία συνεχίζεται δίχως να ανοίξει μύτη και καθώς πλέον η Ro συνομιλεί διαδικτυακά με τον Hills ως μία πρώην υπάλληλος του, ανακαλύπτει πως η δολοφονημένη φίλη της ήταν έγκυο!

Η πλοκή εξελίσσεται γρήγορα με τη Ro να συνεχίζει τις έρευνες και τον Miles να τη βοηθάει με τις ικανότητές του, κάθε φορά που εκείνη τα έκανε μαντάρα. Σε κάποιο σημείο η πρωταγωνίστρια ανακαλύπτει πως το δεξί χέρι του αφεντικού της, η γραμματέας του, είναι γκέι. Σε μία συζήτηση με τον Miles άφησε κάποια ειρωνικά υπονοούμενα για εκείνη, φέρνοντας σε απόλυτη ρήξη το χαρακτήρα της με εκείνον που παρουσίασε στην αρχή της ταινίας, όπου ήθελε να ξεσκεπάσει τον γερουσιαστή, ώστε να προασπιστεί τα δικαιώματα των γκέι.

Η δημοσιογράφος φλερτάρει με τον Hills και καταφέρνει να βγει ραντεβού μαζί του, πείθοντας τον ότι είναι ερωτευμένη. Ωστόσο ένα λάθος μήνυμα προδίδει τη Ro και τα κίνητρά της.

Ακολουθεί μία δυνατή σκηνή στο αυτοκίνητο του Hills, όπου εκείνος της αποκαλύπτει το μήνυμα και αφού την τραμπουκίζει ακολουθεί ο εξής διάλογος:

Hills: «Ξέρεις καν τι σημαίνει η λέξη πίστη;»

Ro: «Φαντάζομαι ότι η γυναίκα σου αναρωτιέται το ίδιο πράγμα».

Φυσικά καταλήγει με απόπειρα βιαιοπραγίας, αφού ο Hills υψώνει το χέρι να την χτυπήσει. Ωστόσο σταματάει και ο σκηνοθέτης κάνει focus στη βέρα που φοράει ο Hills.

Έχοντας κάνει τη μεγάλη γκάφα, ο Miles επιχειρεί να διορθώσει το κλίμα πηγαίνοντας ο ίδιος για έρευνα στην εταιρία, όπου και σταδιακά αποκαλύπτει την αλήθεια. Η αποκάλυψη γίνεται όταν βλέπει στην εταιρία τις φωτογραφίες από κόρες ματιών που είχε φωτογραφήσει η γυναίκα του Hills. Παράλληλα η Ro επισκέπτεται τη μητέρα της, η οποία βρίσκεται σε κέντρο αποκατάστασης αλλά ποτέ δε μαθαίνουμε το γιατί. Το ίδιο βράδυ, η Ro παραβιάζει για άλλη μία φορά τα όρια της ιδιωτικότητας και εισβάλει στο σπίτι του Miles, όπου ακούει τη φωνή της να λέει από το μπάνιο: “Miles is sexy”.

Τελικά στο μπάνιο ανακαλύπτει μία κρυμμένη πόρτα, η οποίο οδηγεί σε ένα κρυφό δωμάτιο. Ο τοίχος είναι καλυμμένος με φωτογραφίες γυμνών κορασίδων, στους υπολογιστές του υπάρχουν τα προφίλ με τα οποία συνομιλούσε διαδικτυακά η Ro, υπάρχει ένα βουντού ομοίωμα με φωτογραφίες της ίδιας, ενώ επίσης εντοπίζει και φωτογραφίες από ερωτικές συνευρέσεις εκείνου με την «συγχωρεμένη» φίλη της. Αφού λοιπόν τα πάντα «φωνάζουν» πως ο Miles είναι ένα ανώμαλο φρικιό και η Ro δίνει συγχωροχάρτι στον εαυτό της για ότι σιχαμερό έχει κάνει, ακούγεται η φράση που όλοι φωνάζουμε κατά τη διάρκεια της ταινίας:

«Μην είσαι τόσο υποκρίτρια Ro».

Τελικά οι δυο τους αποφασίζουν να ολοκληρώσουν το σχέδιο τους, παρά τον καβγά και αφού έχουν συλλέξει όλα τα στοιχεία αποφασίζουν να κανονίσουν ραντεβού του Hills με την Veronica, την υπάλληλο που προσποιούνταν η Ro. Ωστόσο στο ξενοδοχείο εμφανίζεται η αστυνομία, η οποία συνέδεσε το προφίλ Hills με τον ίδιο, καθώς με το ίδιο προφίλ συνομιλούσε και η Grace.

Ακολουθεί η μακροσκελής σκηνή της δίκης, αλλά και η σκηνή με την απόπειρα βιασμού της Ro σε μικρή ηλικία από τον πατριό της, την οποία σταμάτησε η μητέρα της. Καθώς όμως έθαβαν το πτώμα στην αυλή του σπιτιού τους (τόσο τους έκοβε), η φίλη της η Grace την κατασκόπευε. Ανακαλύπτουμε λοιπόν πως η Grace την εκβίαζε για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντά της, καθ’ όλη τη διάρκεια της μετέπειτα ζωής της.

Τότε λοιπόν έρχεται η πιο κακοστημένη και πρόχειρη ανατροπή που έχω παρακολουθήσει, η οποία ωστόσο μας έπιασε στον ύπνο. Ο Miles επιστρέφει στο σπίτι της Ro και της αποκαλύπτει πως γνωρίζει ότι εκείνη τα έκανε όλα: Από τη δολοφονία της Grace μέχρι και την τοποθέτηση των αποδεικτικών στοιχείων στο αυτοκίνητο του Hills, ο οποίος σιωπηλός αποδέχτηκε την άδικη μοίρα του κατά τη διάρκεια της δίκης.

Έτσι λοιπόν, για να προστατευτεί ο χαρακτήρας της Ro και για μία φορά ακόμη να εμπεδωθεί το γεγονός πως οι άντρες είμαστε γουρούνια, ο Miles την εκβιάζει, υπονοώντας πως θέλει να κάνει έρωτα μαζί της παραχωρώντας ως αντάλλαγμα τη σιωπή του. Όμως ο «πανέξυπνος» γκατζετάκιας χάκερ για δεύτερη φορά φέρεται ηλίθια και δε βλέπει το μαχαίρι που κρατάει η Ro, η οποία τον δολοφονεί εν ψυχρώ και φυτεύει πάνω του διάφορα στοιχεία για τη δολοφονία της Grace. Αφού δημιουργεί σκηνικό μάχης στο δωμάτιο, καλεί την αστυνομία και ζητάει βοήθεια, λέγοντας πως δέχτηκε επίθεση και πως τελικά λάθος άνθρωπος βρέθηκε στη φυλακή.

Η ταινία κλείνει με ένα εναέριο πλάνο της Ro να κλαίει πάνω από το πτώμα του φίλου της. Touching…

Μην βιάζεστε όμως να πείτε πω τι τέλος. Το πραγματικό τέλος έρχεται με έναν άνδρα να παρατηρεί σοκαρισμένος από το παράθυρο τη δολοφονία, όπως ακριβώς παρατηρούσε η Grace μικρή την ταφή του πατριού της Ro…

Αν και πολλές φορές το σενάριο μας σέρβιρε αρκετές υποψίες για το ποιος είναι ο δολοφόνος (πρώην της Ro, Hills, γυναίκα του Hills, Miles), η επιλογή της Ro ήταν αντικλιματική, αφού σε καμία περίπτωση δεν εξυπηρετούσε την πλοκή της ταινίας. Αν όμως προσέξουμε τις λεπτομέρειες, τότε κατανοούμε πως τα κίνητρα ταιριάζουν. Επιπλέον καθ’ όλη τη διάρκεια της ταινίας υπάρχουν κάποια hints, τα οποία όμως δύσκολα παρατηρούνται.

Η Ro είναι μία στυγερή δολοφόνος που προσπάθησε να φορτώσει τη δολοφονία της φίλης της σε αθώους. Η επαγγελματική της αποτυχία με την υπόθεση του γερουσιαστή τη φόρτισε συναισθηματικά και την ώθησε στα άκρα, όταν η φίλη της έφερε τη νέα υπόθεση. Ήταν η τέλεια ευκαιρία για να την ξεφορτωθεί.

Όπως ανέφερα πρόκειται για μία όμορφη οπτικά ταινία, με πολλές τρύπες στην πλοκή και τους χαρακτήρες. Κάθε φορά που η Ro κάνει ένα έγκλημα, της δίνεται άφεση αμαρτιών, αφού όλοι οι άνδρες του περιβάλλοντός της είναι βίαιοι, σκάρτοι, ανώμαλοι, κτλ, κτλ. Όχι. Η Ro έχει το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης, καθώς εκείνη εισέβαλε σε ζωές άλλων ανθρώπων, εκείνη επιχείρησε να τους καταστρέψει και να τους αποδώσει τους φόνους που διέπραξε η ΙΔΙΑ. Ο τέλειος άγνωστος ήταν τελικά, το κατάλληλο θύμα, ο αποδιοπομπαίος τράγος που βρέθηκε φυλακισμένος για ένα έγκλημα που ποτέ δε διέπραξε…

Πρόκειται πράγματι για ένα techno thriller, το οποίο αποτυγχάνει παταγωδώς να μας συναρπάσει. Η καλή σκηνοθεσία σίγουρα δεν είναι από μόνη της λόγος για να δεις την ταινία αυτή, αφού υπάρχουν άλλα αριστουργήματα, τα οποία έχουν αποτυπώσει με άριστο τρόπο το αστικό-επιχειρησιακό τοπίο της Νέας Υόρκης. Επιπλέον σε πολλά σημεία η κοινή λογική εκτελείται εν ψυχρώ, υπάρχει ασυμβατότητα χαρακτήρων και δεν μπορεί να επέλθει ταύτιση, αφού η πρωταγωνίστρια γίνεται αντιπαθής από τα πρώτα λεπτά.

4/10

The post The Movie Corner: Perfect Stranger appeared first on anthem.gr.