Και το όνομα αυτού…The Sound Vault! Το 2015 ξεκίνησα αυτή τη στήλη ως Six Songs, βλέποντας ότι αυτό το μικρό και γρήγορο φορμάτ θα με βοηθούσε να παρουσιάζω τα τραγούδια που ήθελα. Με τα χρόνια να περνούν, τις μουσικές κυκλοφορίες να γίνονται περισσότερες και εμένα να θέλω να μιλήσω και για συγκροτήματα και για άλμπουμ και να κάνω recaps, ένιωθα ότι το Six Songs πλέον δε με καλύπτει ως όνομα. Έτσι μετά από διαβουλεύσεις που κράτησαν δέκα λεπτά, αποφάσισα η στήλη να λέγεται πλέον The Sound Vault και ο σκοπός της θα μείνει ο ίδιος. Να μιλάμε για καλή μουσική!

Το 2024 έφτασε στο τέλος του και όπως πάντα είμαι εδώ για να σας μιλήσω για τις αγαπημένες μου κυκλοφορίες της φετινής χρονιάς! Φέτος δε θα ξεκινήσουμε με τις ελληνικές κυκλοφορίες, αλλά με τις ξένες, ενώ το άρθρο με τα άλμπουμ που μου προτείνατε εσείς θα έρθει κι αυτό στα μέσα προς τέλη Δεκεμβρίου. Επειδή πολλοί έχετε πιο συγκεκριμένα ακούσματα, από φέτος θα σας βάζω και το είδος μουσικής που καλύπτει ο κάθε δίσκος για να βρίσκετε ακριβώς αυτό που σας αρέσει. Πάμε λοιπόν να δούμε τα καλύτερα για το 2024.

SLIFT – Ilion

Είδος: Proggresive Psychedelic Metal

Σαν πρώτο άλμπουμ της χρονιάς, θα προτείνω και τον πρώτο δίσκο που με εντυπωσίασε φέτος, αφού κυκλοφόρησε στις 19 Ιανουαρίου και με έκανε να περάσω πολύ χρόνο στο να τον ακούω. Οι Γάλλοι SLIFT είχαν δείξει ότι είναι εξαιρετικό συγκρότημα από το Ummon του 2020. Στο Ilion συνεχίζουν εξίσου επιτυχημένα στην ίδια συνταγή με τον προκάτοχό τους.

Είναι ένα άλμπουμ με διάρκεια μίας ώρας και είκοσι λεπτών, με συνθέσεις που κινούνται στα δέκα με δώδεκα λεπτά και κάθε τραγούδι τους σε κάνει να νιώθεις ότι έχεις ακούσει δύο με τρία διαφορετικά κομμάτια καθ’ όλη τη διάρκειά του. Το Ilion είναι ένα επικό ψυχεδελικό άκουσμα με πάρα πολλά progressive ξεσπάσματα, ένα μείγμα acid και space με fuzzy ρυθμούς τηρώντας ταυτόχρονα τις επιταγές του σύγχρονου post και stoner ήχου.

Αν και έχει περάσει καιρός από την κυκλοφορία του, νιώθεις πολλές φορές ότι θέλεις να το ξανακούσεις και να χαθείς στους μουσικούς λαβυρίνθους της τριάδας από την Τουλούζη.

DVNE – Voidkind

Είδος: Post-Metal/Progressive Sludge

Αποθέωση. Οι Σκωτσέζοι post-metallers είναι μία από τις καλύτερες ανερχόμενες μπάντες στο είδος αυτό και το καινούριο τους άλμπουμ το πιστοποιεί. Από το Etemen Ænka καταλάβαινες ότι είναι παιχταράδες, αλλά στο Voidkind περνάνε σε ένα άλλο επίπεδο όντας ταυτόχρονα και τρομερά ουσιαστικοί και συγκεράζοντας κάθε επιρροή που ακούμε στη μουσική τους.

Είναι ξεκάθαρο πως αγαπούν το post και το sludge είδος και έτσι τα riffs τους είναι ογκώδη, τα φωνητικά εναλάσσονται συνεχώς ανάμεσα σε brutal και καθαρά, το rhythm section είναι μαγικό, δίνοντας πολλά έξτρα επίπεδα στο πως ακούγονται, ενώ ανά σημεία κατεβάζουν ταχύτητες και γίνονται πολύ ατμοσφαιρικοί. Οι συνθέσεις τους παίζουν μεταξύ πέντε και οχτώ λεπτών και παντού οι ιδέες τους είναι φρέσκιες και ο ρυθμός τους φρενήρης. Και γενικά δε γίνεται να ακούς το Sarmatae και να μην αρρωσταίνεις, πως να το κάνουμε.

Green Day – Saviors

Είδος: Punk Rock

Τα σκαμπανεβάσματα των Green Day είναι γεγονός στην πιο πρόσφατη δισκογραφία τους. Από τα μετριότατα Uno! Dos! Tre! στο συμπαθέστατο Revolution Radio και από το ανέμπνευστο Father of All…, έχουμε εν έτει 2024 μία νέα επιστροφή με το Saviors. Να πούμε την αλήθεια, αυτό το άλμπουμ φαινόταν ότι θα είναι καλό από τη στιγμή που κυκλοφόρησαν τα πρώτα singles του που ήταν και τα καλύτερα τους τραγούδια εδώ και χρόνια.

To Saviors έχει μια γενικότερα πολύ ρετρό κατεύθυνση και δεν κινείται στην κατεύθυνση των πιο σύγχρονων δίσκων τους. Οι Καλιφορνέζοι δείχνουν να κρυφοκοιτάζουν προς την εποχή των Dookie/Insomniac και όχι μόνο με την αισθητική του video clip του εξαιρετικού Bobby Sox. Τα ρεφρέν τους είναι ξανά catchy χάρη στην απαράμιλλη χροιά του Billie Joe Armstrong, τα riffs τους και οι γέφυρες συνοδευόμενα από τα chorus τους τα σπάνε και κυρίως σου βγάζει μια αίσθηση ότι το συγκρότημα το διασκεδάζει ξανά και περνάει καλά με τη μουσική που γράφει.

Τραγούδια όπως το One Eyed Bastard, το Dilemma, το ομώνυμο Saviors ή το προαναφερθέν Bobby Sox δείχνουν πως έχουν ακόμα κάτι να πουν και ήρθαν για να μείνουν σαν ένα από τα καλά σημεία της δισκογραφίας τους. Θα τολμήσω να πω πως είναι μάλλον το καλύτερο άλμπουμ τους από εποχή 21st Century Breakdown.

Bruce Dickinson – The Mandrake Project

Είδος: Heavy Metal

Δεν παρακολουθώ ιδιαίτερα τις σόλο πορείες μελών συγκροτημάτων που αγαπώ εκτός από τον Bruce Dickinson. Όχι γιατί είναι ο αγαπημένος μου τραγουδιστής, αλλά γιατί θεωρώ ότι ήταν από αυτούς που έβρισκαν πάντα τους τέλειους συνεργάτες, ώστε να δημιουργήσει δίσκους που είχε κάτι να πει. Πέρασαν δεκαεφτά χρόνια από το Tyranny of Souls, αλλά η θέληση του Bruce Dickinson (του πρώτου, γιατί στην Ελλάδα έχουμε και τον δεύτερο) είναι τεράστια.

Το The Mandrake Project είναι ένα άλμπουμ που δεν κοιτάει καθόλου πίσω στις ένδοξες ημέρες των 80s, ούτε θέλει να γράψει κάτι σαν Maiden. Είναι ένα σύγχρονο άλμπουμ αυθεντικά παιγμένου heavy metal με κάμποσες progressive πινελιές και εξαιρετικές συνθέσεις γραμμένες από τον Roy Z και τον Bruce, ο οποίος για ακόμα μία φορά τις καθοδηγεί με τη φωνάρα του. Ό,τι και να λέμε αυτό το άλμπουμ ήταν απόλαυση και ακόμα πιο απολαυστικό ήταν όσοι ζήσαμε αυτά τα τραγούδια live στην πλατεία Νερού.

Pelican – Adrift/Tending the Embers

Είδος: Shoegaze/Post-Metal

Οι Pelican είναι ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια που έχω καλλιεργήσει μέσω αυτής της στήλης. Και εξηγούμαι. Έχω πει άπειρες φορές πόσο τους αγαπώ, πόσο τους γουστάρω, πόσο έχω λιώσει κάθε άλμπουμ τους, σε σημείο που τους γράφω συχνά πυκνά σχόλια και στο Facebook. Παρ’ όλα αυτά ποτέ δεν έχω κάτσει να αναλύσω τη δισκογραφία τους και να μιλήσω όπως θέλω για αυτήν.

Το Adrift/Tending the Embers είναι το EP που κυκλοφόρησαν τον Μάρτιο και οι Pelican με κάθε EP τους μας προϊδεάζουν για νέο δίσκο, ο οποίος και ηχογραφείται αυτήν την περίοδο. Η επιστροφή του Laurent Schroeder-Lebec μετά από πολλά χρόνι, φαίνεται ότι τους αναζωογόνησε και ταυτόχρονα τα κομμάτια μας φέρουν μνήμες από τις εποχές των City of Echoes και What We All Come to Need.

Αυθεντικό ορχηστρικό post-metal με πολλά ατμοσφαιρικά στοιχεία, σκληρά riffs και συνθέσεις που χτίζονται αργά και σταθερά οδηγώντας σε φανταστικές κορυφώσεις. Κατά τη γνώμη μου, όσο και να ψάξετε δύσκολα θα βρείτε πιο ουσιαστικό και ενδιαφέρον συγκρότημα σε όλο το είδος από τους Pelican. Εξελίσσονται, αλλάζουν, αλλά κρατάνε όλα τα στοιχεία που μας αρέσουν. Και στο επόμενο άλμπουμ θα θριαμβεύσουν ξανά.

Selbst – Despondency Chord Progressions

Είδος: Black Metal

Όταν έβαλα το άλμπουμ νόμιζα ότι θα ακούσω κάτι γερμανικό λόγω ονόματος, αλλά οι Selbst είναι ένα project του N από τη Βενεζουέλα που αυτή τη στιγμή έχει τη βάση του στη Χιλή. Όσον αφορά το Despondency Chord Progressions, δεν ξέρω αν χρειάζεται να πω πολλά για το ύφος του. Από το εξώφυλλο και μόνο καταλαβαίνεις ότι μιλάμε για έναν δίσκο που ξεχειλίζει από τον πεσιμισμό του black metal.

Ξεκινάει πολύ γρήγορα και δυναμικά, αλλά με το When True Loneliness Is Experienced έχεις μια πρώτη εμπειρία από τις μελωδίες του που το οδηγούν στο να γίνει highlight του δίσκου. Οι μελωδικές στιγμές γενικότερα το κρατάνε πολύ ψηλά και στο The One Who Blackens Everything ένα από τα καλύτερα τραγούδια του 2024 που αναδεικνύει τη διπλή ταυτότητα του δημιουργού του.

Ξεκινάει αργά με μελωδίες με κραυγές και μετά από μία απίστευτη γέφυρα εξελίσσεται σε ένα σκοτεινό πεσιμιστικό black metal τραγούδι. Ο Ν αποτυπώνει άψογα τον πόνο στα φωνητικά του, ενώ ταυτόχρονα γράφει συγκλονιστικά ορχηστρικά μέρη που δεν πατάνε μόνο στο black, αλλά και στο death, ακόμα και στο post. Ένα πραγματικό αριστούργημα του ακραίου ήχου.

Jenner – Prove Them Wrong

Είδος: Heavy Metal/Thrash Metal

Μέχρι να μου στείλουν αυτό το συγκρότημα, το αγνοούσα παντελώς και όπως φαίνεται πολύ κακώς. Οι Jenner είναι τρεις γυναίκες από τη Σερβία που τους αρέσει να παίζουν heavy metal αν και ώρες ώρες κινούνται και σε πιο thrashy δρόμους με απόλυτη επιτυχία. Πέραν όμως του εξαιρετικού εξωφύλλου του, το Prove Them Wrong είναι γεμάτο κομματάρες για κάποιον που του αρέσει το κλασικό metal.

To No Time for Prayer θέτει άψογα τον τόνο για να ακολουθήσει το ομώνυμο που είναι αρκετά πιο γρήγορο δείχνοντας μας και τις τεχνικές ικανότητες του συγκροτήματος. Από τραγούδια που αποτίουν φόρο τιμής στα 80s όπως το Born for Something More και το I Saw It All Clear μέχρι πραγματικά χιτάκια που θα σου κολλήσουν όπως το Down in the Pit, οι Jenner γράφουν υπέροχη μουσική που δείχνει πόσο ωραία μπορεί να προσαρμοστεί το 80s παίξιμο στον ήχο του 2024.

Black Tusk – The Way Forward

Είδος: Sludge Metal/Hardcore

Οι Black Tusk είναι ο ορισμός του συγκροτήματος που θα ακούσεις όταν χρειάζεσαι κάτι πολύ γρήγορο, πολύ σπιντάτο ή κάτι ανεβαστικό. Έχουν στο ενεργητικό τους πολύ καλά άλμπουμ προορισμένα για όσους τους αρέσουν μικρές συνθέσεις με διάρκεια δύο με τρία λεπτά, screaming και πάρα πολύ γρήγορα riffs όσο νομίζεις ότι μάλλον παίζουν ξύλο με τα όργανα ηχογραφώντας.

Ε αυτό δεν αλλάζει καθόλου στο The Way Forward παρά τον τίτλο του άλμπουμ. Ατόφιο sludge με διάρκεια τα τριάντα πέντε λεπτά, πολλά στοιχεία από το hardcore punk, ελάχιστα γρήγορα σολάκια που χρησιμεύουν ως γέφυρα από το πολύ moshing στις συναυλίες τους και γενικότερα μια πολύ ωραία ατμόσφαιρα ακραίου ήχου που δείχνει ότι το συγκρότημα είναι σαν το παλιό καλό κρασί. Δοκιμάστε Brushfire και Dance On Your Grave και πείτε μου ότι δε γουστάρατε τη ζωή σας.

Τα λέμε πολύ σύντομα με το δεύτερο μέρος!

The post The Sound Vault: Αγαπημένα άλμπουμ για το 2024, Μέρος Πρώτο appeared first on anthem.gr.

Κάθε σοβαρό σάιτ κάνει έναν έλεγχο εξαμήνου και αν και δεν είμαστε σοβαρό σάιτ, προσπαθώ κάθε χρόνο στο Six Songs να σας φέρνω τα καλύτερα της χρονιάς. Ρώτησα πολλούς αν θα ήθελαν να ξανακάνω αφιέρωμα εξαμήνου και κυρίως αν αυτό θα αφορούσε δίσκους. Πέρυσι ένιωσα ότι τα άλμπουμ που έβαλα στα καλύτερα του εξαμήνου κάπου χάθηκαν σε σχέση με τα καλύτερα όλης της χρονιάς όπου είχαμε πολύ περισσότερες συμμετοχές.

Αποφάσισα λοιπόν η στήλη αυτή να γυρίσει στην original ιδέα της όταν αξιολογούσαμε τραγούδια και μάλιστα αντί για έξι, να κάνουμε ένα Ten Songs edition. Μέσα λοιπόν από τις λίστες με αγαπημένες μου κυκλοφορίες και μη, ξεχώρισα είκοσι συμμετοχές για τις οποίες θα σας γράψω σε αυτό και στο επόμενο αφιέρωμα μας που θα βγει σε λίγες ημέρες. Enjoy!

1. Khirki – Συμπληγάδες

Τα είπα πολύ αναλυτικά για τους Khirki στο αφιέρωμα που έγινε στο Unstable Show. Δύο μήνες μετά, ο Κυκεώνας παραμένει το αγαπημένο μου άλμπουμ για το 2024 μέχρι τώρα και οι Συμπληγάδες φυσικά είναι το αγαπημένο μου τραγούδι. Δικαιωματικά λοιπόν θα είναι και το πρώτο για το οποίο θα μιλήσω.

Αυτή η τριάδα έχει τόσες πολλές και τόσο ετερόκλητες επιρροές που είναι αλήθεια εντυπωσιακό πως καταφέρανε να τις συγκεράσουν σε ένα κομμάτι. Και μάλιστα ένα κομμάτι με στίχους στα ελληνικά για πρώτη φορά. Από τους Mastodon μέχρι το ελληνικό ροκ και από το απίστευτο μπάσο μέχρι το ξέσπασμα στο τέλος, οι Συμπληγάδες είναι ένα μοναδικό ταξίδι που μόνο αν το ακούσετε, θα μπορείτε να το βιώσετε κι εσείς. Στην παρουσίαση του Κυκεώνα ήταν για μένα η κορυφαία στιγμή της βραδιάς (σε μια συναυλία που είχε πολλές επικές στιγμές). Περιμένω να το απολαύσω ξανά live τον Οκτώβρη.

2. Suicidal Angels – The Fire Paths of Fate

Είχαν πέντε χρόνια να βγάλουν δίσκο οι Suicidal Angels, αλλά το Profane Prayer άξιζε πραγματικά την αναμονή. Ένιωσα σε πολλά σημεία του ότι άρχισαν να διαφοροποιούνται, να βάζουν νέα στοιχεία στη μουσική τους και αυτό φάνηκε περισσότερο στο φινάλε με το ασύλληπτο The Fire Paths of Fate. Απομακρυσμένο από τα γρήγορα thrash riffs του άλμπουμ και τα επιθετικά ρεφρέν, στα σχεδόν δέκα λεπτά του οι Αθηναίοι δημιουργούν μια απίστευτη ατμόσφαιρα με τα γυναικεία φωνητικά και τις πιο αργές μελωδίες τους για να οδηγηθούν τελικά σε ένα φανταστικό outro που σηματοδοτεί μία ακόμα σπουδαία στιγμή στη δισκογραφία τους. Εξαιρετικός δίσκος με ένα φανταστικό φινάλε.

3. Jenner – Down In the Pit

To all female συγκρότημα από τη Σερβία είχε εφτά χρόνια να βγάλει άλμπουμ και αν μη τι άλλο είχα καιρό να ακούσω κάτι τόσο ενδιαφέρον στο underground heavy/thrash είδος. Όπως είπα σε ένα φίλο χαριτολογώντας “Αυτό είναι το καλύτερο Judas Priest άλμπουμ φέτος”.

Προσωπικά ξεχώρισα το Down In the Pit γιατί η κιθαριστική δουλειά είναι εξαιρετική και κυρίως από την εισαγωγή χτίζει σιγά σιγά αυτό το τρομερό ρεφρέν που άπαξ και το ακούσεις, θα κολλήσεις και θα το σκέφτεσαι για μέρες. Δεν έχει τις περισσότερες ακροάσεις στο Spotify, αλλά για μένα αποτελεί μακράν την κορυφή στην έως τώρα καριέρα τους. Αν δεν έχετε ακούσει Jenner, βάλτε άμεσα αυτό το συγκρότημα στη λίστα σας!

4. Die Apokalyptischen Reiter – Hallo Freunde

Μου αρέσει πολύ το γερμανικό ροκ και οι στίχοι του, αλλά δεν γνώριζα τους Die Apokalyptischen Reiter μέχρι φέτος, όταν μου έστειλαν το νέο τους EP. Παρά το εξώφυλλο που προϊδεάζει για κάτι πιο σκοτεινό, το “Hallo Freunde” είναι ένα αρκετά χαρούμενο τραγούδι που μιλάει για τη φιλία. Συγκεκριμένα, ασχολείται με τους φίλους που δεν βλέπουμε τόσο συχνά πλέον, αλλά συνεχίζουμε να τους αγαπάμε και να νοιαζόμαστε για εκείνους. Γερμανικοί στίχοι (που ευτυχώς τους καταλαβαίνω), χαρούμενη ατμόσφαιρα και μουσική που μπορείς να απολαύσεις παρέα με μια μπύρα και έναν φίλο από τα παλιά είναι μια συνταγή που πετυχαίνει με μένα!

5. Pelican – Tending the Embers

Έχω υποσχεθεί πολύ καιρό ένα αφιέρωμα στους Pelican που ακόμα δεν έχω γράψει. Τους αγαπώ απίστευτα και ανυπομονούσα να ακούσω καινούρια μουσική τους, ειδικά από τη στιγμή που επέστρεψε ο Laurent Schroeder-Lebec, με τον οποίον έβγαλαν τα καλύτερα άλμπουμ τους.

Το φετινό EP, που όπως πάντα αποτελεί προπομπό του full length άλμπουμ, έχει δύο ολοκαίνουρια τραγούδια που είναι εξαιρετικά, αλλά το “Tending the Embers” το αγάπησα ένα κλικ παραπάνω. Με αυτό το τραγούδι, οι Pelican μας επιστρέφουν στο παλιό, καλό shoegaze και μας θυμίζουν έντονα το “What We All Come to Need”, αλλά εμπλουτισμένο με τις χαμηλοκουρδισμένες κιθάρες του “Australasia” και τις μεταβάσεις του “The Fire in Our Throats”. Μια σπουδαία επιστροφή στις ρίζες για τους αγαπημένους post-metallers από το Σικάγο.

6. Selbst – The One Who Blackens Everything

Ας φύγουμε από το Σικάγο και πάμε να ταξιδέψουμε στη Χιλή για τους Selbst, το extreme metal πρότζεκτ του Ν. Δεν ξέρω πόσα μπορώ να γράψω για αυτό το κατάμαυρο άλμπουμ που από το εξώφυλλο φαίνεται ότι θα σε χτυπήσει στην ψυχή. Ξέρω όμως ότι το “The One Who Blackens Everything” αποτελεί μακράν την κορυφαία στιγμή του. Ένα έπος σχεδόν 8 λεπτών με μια τρίλεπτη εισαγωγή που οδηγεί σε μια απίστευτη μετάβαση, με τις κιθάρες και τα ντραμς να χτυπάνε αλύπητα και να σε εθίζουν ακόμα περισσότερο στην πεσιμιστική ατμόσφαιρα του. Μια σπουδαία σύνθεση από την αρχή έως το τέλος.

7. Kerry King – Residue

Ήθελα πολύ να μη μου αρέσει αυτό το άλμπουμ. Ήθελα να μην είμαι χατζημεταλλάς, να γράψω λίβελλους για χιλιοπαιγμένα riffs, ότι ακούμε τα ίδια και τα ίδια, ότι το thrash δεν είναι φρέσκο πλέον και άλλες τέτοιες γραφικότητες. Τελικά όμως, ό,τι και να γίνει, το thrash έχει έναν δικό του ιδιαίτερο τρόπο στο να με μετατρέπει ξανά στον 15χρονο Νικόλα που ήθελε να ακούσει το “South of Heaven” και το “Agent Orange” και να χτυπηθεί σε υπόγες.

Αυτό ακριβώς ένιωσα και με το “From Hell I Rise”. Ο King μπορεί να μην ήταν ποτέ φρέσκος, αλλά δείτε τους συντελεστές του δίσκου: Kyle Sanders, Phil Demmel, Paul Bostaph και φωνητικά από τον Mark Osegueda. Από την πρώτη στιγμή που άκουσα το “Residue” μαγεύτηκα. Έχει αυτές τις μυστικιστικές μελωδίες των Slayer, τη φωνάρα του Osegueda σε τοπ κατάσταση, πολύ σκληρά και έντονα riffs, ένα στιβαρό rhythm section να το υποστηρίζει τέλεια. Μια από τις πολύ μεγάλες εκπλήξεις στο metal φέτος.

8. Sum 41 – Landmines

Ήταν αρκετά μεγάλο σοκ για μένα η ανακοίνωση των Sum 41 ότι, μετά την κυκλοφορία του νέου τους άλμπουμ, θα κάνουν μια τελευταία περιοδεία και θα διαλυθούν. Είναι ένα συγκρότημα με το οποίο η γενιά μας δέθηκε πολύ, ιδιαίτερα με το “All Killer No Filler”, και τα τραγούδια τους μας συνόδευσαν στο Γυμνάσιο και το Λύκειο. Η επιστροφή του Dave Baksh έφερε φρέσκια πνοή, και ήλπιζα να κρατήσει κάμποσα χρόνια.

Δυστυχώς, το “Heaven :x: Hell” θα είναι το τελευταίο τους άλμπουμ. Αν και είναι κάπως άνισο, τραγούδια όπως το “Waiting on A Twist of Fate” και το “Landmines” μας ταξίδεψαν πίσω στα 00s, όταν χτυπιόμασταν με τις πανκιές των Καναδών. Μακάρι να μην ήταν αυτό το τέλος, αλλά αυτή η επιστροφή στις ρίζες τους με χτύπησε κάπως.

9. SLIFT – Ilion

Οι Γάλλοι SLIFT είναι μια από τις καλύτερες ανερχόμενες μπάντες της σκηνής και το Ilion που κυκλοφόρησε τον Ιανουάριο ήταν το πρώτο άλμπουμ του 2024 που με ενθουσίασε τόσο πολύ. Το ομώνυμο κομμάτι είναι πραγματικά εντυπωσιακό και δε γινόταν να λείψει από αυτή τη λίστα. Ένας heavy όλεθρος με πάρα πολλά ψυχεδελικά στοιχεία, μια δίνη από riffs, μπασογραμμές, πολύπλοκους ρυθμούς στα ντραμς, συνεχείς αλλαγές στη μελωδία, πραγματικά ένα έπος από την αρχή έως το τέλος που θέτει τον τόνο για την εξίσου εντυπωσιακή συνέχεια. Μπείτε στον κόσμο των SLIFT είτε με το Ummon (που είναι ανατριχιαστικά καλός δίσκος) είτε με το Ilion.

10. Kvadrat – Υπόγειος Λαβύρινθος

Δεν είχα συνειδητοποιήσει τι αναμονή υπήρχε για το ντεμπούτο του Kvadrat στην εγχώρια extreme metal κοινότητα ώσπου να μιλήσω με φίλους που ασχολούνται. Πρόκειται για ένα πραγματικό αριστούργημα του ακραίου ήχου και βρίσκω υπέροχο ότι προέρχεται από Έλληνα καλλιτέχνη. Ο Υπόγειος Λαβύρινθος που ανοίγει το άλμπουμ είναι ένα από τα καλύτερα δείγματα γραφής για το τι σημαίνει ελληνικό black/death metal. Αργή εισαγωγή, καταιγιστικά blast beats, riffs της σχολής των Mgla, ανατριχιαστικά φωνητικά με πεσιμιστικούς, οριακά ποιητικούς στίχους. Πέντε λεπτά καθαρής τέχνης.

Αυτό ήταν λοιπόν το πρώτο μέρος του αφιερώματος! Τα λέμε σε λίγες ημέρες με το δεύτερο και τελευταίο μέρος!

The post The Sound Vault: Τα καλύτερα τραγούδια του 2024 έως τώρα, Μέρος Πρώτο appeared first on anthem.gr.