Στο συγκεκριμένο EP ονόματι “Hard Road” συναντάμε δύο τραγούδια: Το “The Hunt” διάρκειας 2:42 όπου το
συγκρότημα μας κάνει μία εισαγωγή στον ήχο στον οποίο προσανατολίζεται. Στο κομμάτι υπάρχει φανταστική αρμονία μεταξύ των οργάνων, ειδικά μεταξύ μπάσου και ντραμς ενώ από τις κιθάρες ακούμε πιασάρικα riffs και μελωδίες. Τα φωνητικά της μπάντας εξίσου καλά και θεωρώ πως ταιριάζουν γάντι στο ύφος και το είδος της μπάντας. Το τραγούδι μιλάει για το πως η μπάντα “κυνηγάει” το  όνειρο της και πως δεν θα σταματήσει πριν καταφέρει να το “πιάσει”.
Προχωράμε στο δεύτερο κομμάτι του EP με τίτλο “What Do You Want” διάρκειας 3:26. Το τραγούδι ξεκινά εμφανώς πιο χαλαρά από το προηγούμενο, με εισαγωγή στην ακουστική κιθάρα. Ένα love song όπως φαίνεται και από τους στίχους, κυμαίνεται σε χαμηλότερα τέμπο διατηρώντας την δυναμικότητα του “The Hunt”.

Μέσω αυτού του σύντομου EP η μπάντα κάνει μια εισαγωγή στα μονοπάτια που θέλει να ακολουθήσει. Είμαι σίγουρος πως αν συνεχίσει στο ίδιο ύφος και ρυθμό την περιμένουν μεγάλες επιτυχίες. Σίγουρα περιμένουμε νέο υλικό από την μπάντα και γιατί όχι ένα full-length album.

The post Flashback: Sparklight – Hard Road appeared first on anthem.gr.

Ποιοι είναι όμως οι Royal Blood και τι ιδιαίτερο έχουν; Η ιδιαιτερότητα τους είναι ότι είναι ντουέτο και μάλιστα όχι κιθάρα-ντραμς αλά Black Keys, αλλά μπάσο-κιθάρα. Στην αρχή, οι περισσότεροι θα νομίζουν ότι πρόκειται περί κιθάρας, αλλά είναι μπάσο και μάλιστα πωρωτικό. Δεν ξέρω τι παραμόρφωση βάζει ο Mike, αλλά ξέρω πως χάρη στις riffάρες που γράφει τα τραγούδια του ντεμπούτου τους γίνονται ακόμα καλύτερα.

Τους Royal Blood τους άκουγα από το πρώτο τραγούδι που βγάλανε στο youtube μόλις στα τέλη του 2013. Δε θυμάμαι πως το βρήκα, αλλά ήταν ανερχόμενο συγκρότημα και δεν είχαν άλλα δείγματα δουλειάς στο youtube. Το Out of the Black μπήκε απευθείας στο κινητό μου και το άκουγα συνεχώς. Στις αρχές του 2014 βγάζουν στη δημοσιότητα, το δεύτερο τραγούδι τους, το Little Monster, το οποίο ήταν ακόμα καλύτερο από το Out of the Black χάρη στο κολλητικό ρεφρέν του, αλλά και τις εξαιρετικές ιδέες που είχε ολόκληρο το κομμάτι. Οι Royal Blood είχαν κάνει το 2/2 και περίμενα συνέχεια το επόμενο κομμάτι. Το τρίτο τους τραγούδι, το Come on Over ήταν καλό κομμάτι που τους διατηρούσε ψηλά στις προτιμήσεις μου, αλλά δεν είχε το κάτι παραπάνω που περίμενα να έρθει. Όμως όταν ήρθε, είχα μείνει με το στόμα ανοιχτό. Οι Royal Blood το κατάφεραν με το Figure It Out που έχει γίνει ήδη δημοφιλές χιτάκι και παίζει σε αρκετούς ραδιοφωνικούς σταθμούς συχνά-πυκνά. Σε όποιον φίλο και γνωστό το έστειλα, του το κόλλησα απευθείας. Εξαιρετικό ρεφρέν, εντυπωσιακό τελείωμα και δυνατό παίξιμο συνδυάζονται και δίνουν ένα απίστευτο αποτέλεσμα. Και ενώ τα τέσσερα τραγούδια παίζανε σε καθημερινή βάση στο κινητό μου, διαβάζω πως σύντομα θα βγάλουν δίσκο και φυσικά η αναμονή μου για εκείνον τεράστια.

Το ντεμπούτο λοιπόν των Royal Blood περιλαμβάνει 10 τραγούδια, τα 4 που προανέφερα και 6 νέα που δεν είχαμε ξανακούσει. Ο δίσκος από την αρχή μέχρι το τέλος είναι φοβερός και ιδιαίτερες παραφωνίες δεν υπάρχουν. Μεγάλη έμφαση έχει δωθεί στα ρεφρέν που είναι πολύ δουλεμένα και σου κολλάνε απευθείας στο μυαλό. Το μπάσο πετάει το ένα γαμάτο riff μετά το άλλο ενδεικτικά αναφέροντας το Loose Change και το Better Strangers και φυσικά τα πιο γνωστά Little Monster και Figure it Out. Ωστόσο γενικότερα το songwriting παρουσιάζει πάρα πολύ ενδιαφέρουσες ιδέες σε όλα τα τραγούδια. Το παίξιμο στα ντραμς είναι πολύ καλό και ουσιαστικό, βγαίνοντας μπροστά όποτε πρέπει και ντύνοντας κατάλληλα το εκάστοτε τραγούδι. Η παραγωγή είναι καλή, πράγμα λογικό αφού ανήκουν σε μεγάλη δισκογραφική, ενώ έχει την κατάλληλη “βρωμιά” που πρέπει να έχει ένας garage δίσκος. Γενικά από όποια σκοπιά και να το δεις, το άλμπουμ για πρωτοεμφανιζόμενη μπάντα είναι πάρα πολύ καλό και έχει τραγούδια που θα τρελάνουν κόσμο στα live τους.

Οι Royal Blood βρέθηκαν στην πρώτη θέση των αγγλικών charts στην πρώτη εβδομάδα της κυκλοφορίας του πρώτου τους δίσκου, έχουν παίξει σε πασίγνωστα φεστιβάλ όπως το Glastonbury, το Reading και πολλά άλλα και δείχνουν πως αν συνεχίσουν έτσι μπορούν να φτάσουν πάρα πολύ ψηλά.

The post Something to Focus On: Royal Blood – Royal Blood appeared first on anthem.gr.

6 χρόνια πέρασαν από το τελευταίο άλμπουμ των Slipknot, με τίτλο “All Hope Is Gone”, ένα άλμπουμ το οποίο αγαπήθηκε τόσο από φανς όσο και από κριτικούς. Στο διάστημα αυτό η μπάντα έμεινε στο προσκήνιο με συνεχείς περιοδίες, την δημιουργία του δικού της φεστιβάλ ονόματι Knotfest, τα δυσάρεστα νέα του θανάτου του μπασίστα Paul Gray καθώς και η ξαφνική αποχώρηση του ντράμερ Joey Jordison λίγο πριν την έναρξη των ηχογραφήσεων του .5 The Gray Chapter.

Η ταυτότητα των αντικαταστατών των Jordison και Gray δεν έχει αποκαλυφθεί επισήμως και μέσα σε όλη την μουρμούρα και τα “κουτσομπολιά” περί αυτής, κυκλοφορεί το .5 The Gray Chapter. Αν έπρεπε να χαρακτηρίσω το άλμπουμ με συντομία θα έλεγα πως είναι μια ανάμειξη του IOWA και του Vol. 3 (The Subliminal Verses). Στα τραγούδια του άλμπουμ είναι εμφανής η αγριάδα και το μίσος που βγάζουν οι Slipknot, ειδικά μέσα από τα riff τους, ενώ ταυτόχρονα βρίσκουμε μελωδικά μέρη που μας πάνε στο Vol. 3. Στιχουργικά δεν απογοητεύουν, έχοντας ξεκαθαρισμένα τα θέματα του κάθε τραγουδιού με μια απλή ανάγνωση των στίχων. Πολλά από αυτά τα τραγούδια είναι εμπνευσμένα από τον θάνατο του Paul Gray και τις δυσκολίες που αντιμετώπισε η μπάντα στην αποδοχή του συμβάντος.

Η εισαγωγή γίνεται με το “ΧΙΧ”, με εξαιρετική ατμόσφαιρα που αντιπροσωπεύει το υπόλοιπο άλμπουμ, με το ακόλουθο τραγούδι “Sarcastrophe” να δένει άψογα. Ακολουθούν τα “AOV” και “The Devil In I”, δύο τραγούδια που αντιπροσωπεύουν το γενικό ήχο του άλμπουμ με τον άγριο και ταυτόχρονα μελωδικό ήχο τους. Φτάνουμε στο 5ο τραγούδι του δίσκου ονόματι, “Killpop”, αναμφίβολα ένα από τα καλύτερα του δίσκου και μάλιστα από τα πιο συναισθηματικά. 6ο και 7ο τραγούδι τα “Skeptic” και “Lech” αντίστοιχα, δύο τραγούδια που θυμίζουν πολύ τους Slipknot του IOWA με την λιγοστή μελωδία και τα βαριά riffs, με το δεύτερο να είναι απόδειξη του ότι η μπάντα δεν προσέλαβε τον πρώτο τυχόντα για την θέση του νέου ντραμέρ, αλλά έναν άξιο αντικαταστάτη του Jordison. Και ενώ βρισκόμαστε στη μέση ακόμα, έρχεται το “Goodbye”. Ένα ιδιαίτερο τραγούδι που μου θυμίζει το Snuff ως ένα βαθμό κυρίως λόγω της δομής του αφού αποτελεί μπαλάντα μέχρι την μέση και δυναμώνει στην συνέχεια. Μετά από αυτό το μικρό “διάλειμμα” συνεχίζουμε με το “Nomadic” στο οποίο τα όργανα παράγουν έναν βαρύ, θυμωμένο ήχο ενώ την όποια μελωδία έχει το τραγούδι την προσφέρουν τα φωνητικά του Corey.  Αρκετά παρόμοιο ήχο έχει και το “The One That Kills The Least”. Και καθώς φτάνουμε στο τέλος έρχεται το “Custer”. Το τραγούδι ξεκινά με τον Shawn Crahan να εξηγεί πως θα είναι ο ρυθμός της εισαγωγής του τραγουδιού. Κατά την διάρκεια του τραγουδιού ακούγονται υψηλής συχνότητας ήχοι -σαν συναγερμοί-, ενώ είναι το μοναδικό τραγούδι του άλμπουμ το οποίο μου θυμίζει πολύ έντονα το πρώτο άλμπουμ της μπάντας. Ακολουθεί το μικρότερο σε διάρκεια τραγούδι του άλμπουμ, “Be Prepared For Hell” το οποίο πιθανότατα να είναι εισαγωγή για το επόμενο κομμάτι, παρ’όλα αυτά θα μπορούσε κάλλιστα να είναι theme ενός ψυχολογικού θρίλερ ή ταινίας τρόμου, μιας και ο ήχος είναι αρκετά… creepy. Και φτάνουμε στα δύο τελευταία κομμάτια του άλμπουμ, με το πρώτο να είναι το “The Negative One”, το πρώτο single που κυκλοφόρησε και ένα από τα καλύτερα κομμάτια του δίσκου με το κυρίως riff να παίρνει βραβεία καλύτερου riff για το 2014. Τελευταίο κομμάτι το “If Rain Is What You Want”, το μεγαλύτερο σε διάρκεια κομμάτι του δίσκου (6:20) κάτι το οποίο η μπάντα δεν συνηθίζει. Είναι επάξιος επίλογος του άλμπουμ με σχετικά πιο χαμηλό τέμπο σε σχέση με το υπόλοιπο δίσκο. Και έτσι μετά από 63 λεπτά τελειώνει το άλμπουμ.

Συνοπτικά έχουμε να κάνουμε με έναν από τους καλύτερους -αν όχι τον καλύτερο- δίσκο των Slipknot που σίγουρα θα ικανοποιήσει και τον πιο die-hard fan των πρώτων δίσκων ιδιαίτερα του IOWA και του Vol.3 (The Subliminal Verses). Όσοι φοβόντουσαν ότι η αποχώρηση του Joey θα επηρεάσει αρνητικά την μπάντα δεν χρειάζεται να ανησυχούν μιας και ο νέος ντράμερ (όποιος και αν είναι) όχι μόνο ανταποκρίνεται στις προσδοκίες αλλά στέκεται επάξια στην θέση του προκατόχου του και αν σκεφτεί κανείς ότι ο προκάτοχος αυτός είναι ο Joey Jordison τότε μπορεί να καταλάβει το εύρος των δυνατοτήτων του νέου ντράμερ.

ΔΥΝΑΤΑ ΣΗΜΕΙΑ

-Μελωδικά και ταυτόχρονα δυνατά κομμάτια

-Στιχουργικά -για άλλη μια φορά- άψογοι οι Slipknot

-Δυνατό drumming επάξιο του Jordison

-Ικανοποιητική διάρκεια (63:51)

ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΔΙΣΚΟΥ

-Corey Taylor: Φωνητικά

-Mike Thomson: Κιθάρα

-Jim Root: Κιθάρα

-Shawn Crahan: Τύμπανα

-Chris Fehn: Τύμπανα

-Sid Wilson: Samples, turntables

-Craig Jones: πλήκτρα

-Donnie Steele: μπάσο (session member)

-???: Drums

The post Flashback: Slipknot – .5: The Gray Chapter appeared first on anthem.gr.

Ως πιστός οπαδός του Power Metal περίμενα αυτό το άλμπουμ αρκετό καιρό. Το αποτέλεσμα

άξιζε την αναμονή και για ακόμη μία φορά οι Sabaton μας αποδεικνύουν γιατί η δημοτικότητα
τους έχει φτάσει στο ζενίθ τα τελευταία χρόνια.

Όπως και τα προηγούμενα άλμπουμ της μπάντας, έτσι και το “Heroes” αντλεί την θεματολογία του
από πολέμους. Όμως αυτή τη φορά οι Sabaton αποφάσισαν να αποκλίνουν από τις μεγάλες μάχες
και να εστιάσουν σε ατομικά και ομαδικά επιτεύγματα. Έτσι μας προσφέρουν ένα άλμπουμ πιστό
στον χαρακτηριστικό ήχο της μπάντας.

Εδώ να σημειωθεί ότι είναι το πρώτο άλμπουμ της μπάντας μετά από την μεγάλη αλλαγή στην
σύνθεση της. Λίγο πριν την κυκλοφορία του “Carolus Rex” 3 μέλη της μπάντας έφυγαν λόγω των
συνεχώς αυξανόμενων υποχρεώσεων της μπάντας. Η αλλαγή αυτή δεν φαίνεται να επηρέασε ιδιαίτερα
τον ήχο των Sabaton και έτσι μας προσφέρουν άλλο ένα αριστούργημα του Power Metal, μαθαίνοντας
μας ταυτόχρονα ιστορία.

Η εισαγωγή στο άλμπουμ γίνεται με το “Night Witches”, ένα τραγούδι στο οποίο είναι εμφανείς οι
επιροές από μπάντες όπως οι Judas Priest. Πολύ σωστή ως πρώτη επιλογή, καθώς προιδεάζει τον ακροατή
για το τι επακολουθεί. Ακολουθεί το “No Bullets Fly”, το προσωπικό αγαπημένο μου, ένα τραγούδι που
η μελωδία του με βάζει σε χαρούμενο κλίμα και η ιστορία που διηγείται με βάζει σε σκέψεις για το
κατά πόσο υπάρχει ανθρωπιά στον πόλεμο. Τρίτο τραγούδι το “Smoking Snakes”, η ιστορία τριών Βραζιλιάνων ηρώων που διηγούνται οι Sabaton μέσω του δικού τους μοναδικού τρόπου και μελωδίας. Τέταρτο τραγούδι το “Inmate 4859”, το πιο ατμοσφαιρικό κομμάτι του άλμπουμ, με τον Chris Rorland να μας επιδεικνύει τους όμορφους ήχους που μπορεί να βγάλει κάποιος στην 7χορδη κιθάρα. Βρισκόμαστε στην μέση του άλμπουμ και οι Sabaton μας έχουν βάλει ήδη σε κλίμα πόρωσης. Πέμπτο τραγούδι το “To Hell And Back”, ερμηνευτικά ένα πανέμορφο τραγούδι το οποίο μέσα από σκληρό ήχο μιλά για έναν βετεράνο του 2ου Παγκοσμίου και πως τι βίωσε στο πεδίο της μάχης. Έκτο κομμάτι το “The Ballad of Bull”, το οποίο όπως δηλώνει πρόκειται για μπαλάντα, κάτι ασυνήθιστο για τους Sabaton. Θα μπορούσα να πω πως είναι το χειρότερο τραγούδι του δίσκου όμως θα ήμουν άδικος γιατί πρόκειται για μια ωραία μπαλάντα, με ηρωικό ήχο. Έβδομο κομμάτι το “Resist And Bite”, το οποίο πιστεύω πως έχει την καλύτερη εισαγωγή στο άλμπουμ, αναμφίβολα ένα από τα καλύτερα του δίσκου. Ακολουθεί το “Soldier of 3 Armies” που περιέχει ένα από τα πιο ωραία riff του άλμπουμ. Προτελευταίο τραγούδι το “Far From The Fame”, το οποίο προσωπικά δεν μου προκάλεσε θαυμασμό, αλλά σίγουρα θα το έβαζα σε playlist  με motivational τραγούδια (όπως τα περισσότερα των Sabaton). Τέλος έχουμε το “Hearts Of Iron”, έναν πολύ καλό επίλογο για το άλμπουμ.

Κάπως έτσι έχουν τα πράγματα με τον καινούριο δίσκο των Sabaton. Πρόκειται για ένα must-buy για τους fans της μπάντας
και για έναν πολύ αξιόλογο δίσκο για τους fans του Power Metal. Γενικά δεν μου αρέσει να βαθμολογώ τα πράγματα,
γι’αυτό και θα κλείσω αυτό το review παροτρύνοντας σας να ακούσετε τον δίσκο και πιστεύω πως δεν θα χάσετε.

Μπείτε λοιπόν στο ηρωικό σας κλίμα και ακούστε το “Heroes”!

ΔΥΝΑΤΑ ΣΗΜΕΙΑ ΔΙΣΚΟΥ

• Μελωδίες που προκαλούν δυνατά συναισθήματα στον ακροατή
• Ο γνωστός δυνατός ήχος των Sabaton
• Η θεματολογία του δίσκου
• Μαθαίνουμε ιστορία μέσω φοβερών κομματιών

ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΔΙΣΚΟΥ

• Joakim Broden: Φωνητικά
• Par Sundstrom: Μπάσο
• Chris Rorland: Κιθάρα, επιπλέον φωνητικά
• Thobbe Englund: Κιθάρα, επιπλέον φωνητικά
• Hannes van Dahl: Ντραμς

The post Flashback: Sabaton – Heroes appeared first on anthem.gr.

Το “Cursed” ξεκινάει με το Last Hope for Salvation που λειτουργεί ως το δυνατό και πωρωτικό κομμάτι που σε προϊδεάζει τι θα ακούσεις στη συνέχεια. Το δεύτερο τραγούδι, το Within Your Soul, ανοίγει με ένα πολύ όμορφο και γρήγορο riff, ενώ ακολουθεί μία αλλαγή ταχυτήτων, αφού στα ρεφρέν και κουπλέ έχουμε πιο κατεβασμένες ταχύτητες, ενώ στα ορχηστρικά οι ταχύτητες ανεβαίνουν για να δώσουν πολύ ωραία riff και ένα καταπληκτικό solo με επιστέγασμα το πολύ ωραίο κλείσιμο.

Συνεχίζουμε με το Game of Fate που ήταν ένα από τα αγαπημένα μου κομμάτια στο δίσκο. Πολύ καλή δουλειά στις κιθάρες, πολύ ωραία φωνητικά και στιβαρό rhythm section συνθέτουν ένα πάρα πολύ ωραίο τραγούδι. Το ίδιο έχω να πω και για το I Won’t Cry που έχει πάρα πολύ κολλητικό ρεφρέν, ενώ μου άρεσαν τα σημεία που ξεπεταγόταν το μπάσο.

Το ομώνυμο τραγούδι διαθέτει πολύ ωραίους στίχους και είναι εξίσου δυνατό και heavy  με τα υπόλοιπα του δίσκου. Θα μπορούσα να πω πως ξεχώρισα το πολύ ωραίο ρεφρέν και το solo στο τέλος. Τέλος, το EP κλείνει με το Metal Fury, το κομμάτι που είχαν δημοσιεύσει πέρυσι οι Simplefast, σε μία λίγο διαφορετική εκδοχή του, η οποία όμως παραμένει εξαιρετική.

Η παραγωγή του EP είναι πάρα πολύ καλή και αναδεικνύει κάθε μέλος του συγκροτήματος. Κάθε στοιχείο του δίσκου δείχνει να έχει δουλευτεί πολλές ώρες. Η φωνή είναι πολύ όμορφη, οι κιθάρες οδηγούν τις συνθέσεις με πολύ ωραία riffs και καταπληκτικά solos, τα drums είναι γρήγορα και μαζί με το μπάσο ντύνουν πανέμορφα τις συνθέσεις, σχηματίζοντας ένα δυνατό rhythm section. Το πρώτο EP των Simplefast δείχνει ότι το συγκρότημα είναι εδώ, στην καλύτερη φάση της καριέρας του και έτοιμο για ακόμα περισσότερα πράγματα. Τους ευχόμαστε σύντομα να έχουν στα χέρια τους και έναν εξίσου φοβερό full length δίσκο.

The post Something to Focus On: Simplefast-Cursed appeared first on anthem.gr.

Το κοινό τους, περίμενε με αγωνία και δικαιώθηκαν πρόσφατα, με το πρώτο άλμπουμ της μπάντας που κυκλοφορεί από την Βρετανική Casket Music Records και σε παγκόσμια διανομή από την Plastic Head. Ο τίτλος του είναι «The Road to Despair». Περιλαμβάνει 10 κομμάτια, όλα γραμμένα από τους ίδιους. Το τραγούδι «Human Recycle» (που έχει κι επίσημο lyric video, με ενδιαφέροντα σχέδια) ξεχώρισε ήδη. Οι στίχοι κουβαλάνε μπόλικα κοινωνικά μηνύματα, που προβληματίζουν τον κόσμο, ενώ τα thrash φωνητικά υπογραμμίζουν το νόημα.

Πατάω το play και δυναμώνω! Δεν ξύπνησα μόνο εγώ, αλλά κι όλη η πολυκατοικία! Κολλάω στα ρεφραίν και σε κάποια σημεία απορώ για το λαρύγγι του lead singer!!! Δε θέλω να ξεχωρίσω κάποιο, αλλά αναμφίβολα το ομώνυμο τραγούδι «Margin of Existence» είναι το αγαπημένο μου, από τότε που πρωτοάκουσα το συγκρότημα να παίζει! Πολύ καλά ριφάρουν και στο «Isolation», ενώ ακούγοντας το άλμπουμ από την αρχή μέχρι το τέλος, διαπιστώνει κάποιος πόσο καλή συνοχή έχουν μεταξύ τους τα κομμάτια.

Το συγκρότημα με την πρώτη αυτή ολοκληρωμένη δουλειά αποδεικνύει πως με προσπάθεια και όταν γουστάρεις αυτό που κάνεις, μπορείς να καταφέρεις πολλά. Θα φιλοσοφήσω και λίγο, για να πω πως η χώρα μας χρειάζεται μουσικούς και μπάντες που να βγάζουν δουλειά και προς τα έξω και πρέπει όλοι να στηρίζουμε τέτοιες περιπτώσεις. Γερές δόσεις μέταλλου για να μαθαίνουν οι παλιοί και για να μεγαλώνουν γερά παιδιά!

Στους Margin of Existence, ευχόμαστε το άλμπουμ «the road to despair», να γίνει γι’ αυτούς the road to success.

The post Margin of Existence – The Road to Despair appeared first on anthem.gr.

Έρχεται κάποια στιγμή στην καριέρα ενός καλλιτέχνη που θέλει να ξεφύγει από το καλούπι του συγκροτήματός του και να δώσει στο κοινό έναν δίσκο με το δικό του απολύτως προσωπικό γούστο. Η στιγμή αυτή ήρθε για τον Mark Tremonti. Ο Mark για όσους δεν τον ξέρουν είναι κιθαρίστας για τους Creed και τους Alter Bridge. Στους πρώτους βρίσκεται στη σκιά του τραγουδιστή Scott Stahp, ενώ στους δεύτερους (στους οποίους συμμετέχει και το rhythm section των Creed) ξεδίπλωσε για πρώτη φορά το εκρηκτικό του ταλέντο και έγραψε 4  απίστευτους δίσκους σχηματίζοντας φοβερό κιθαριστικό δίδυμο με τον Myles Kennedy.

Το διάλειμμα των AB πριν μερικά χρόνια, του έδωσε καιρό να ασχοληθεί με τον προσωπικό δίσκο του. Ένα δίσκο που θα έγραφε όπως ήθελε ο ίδιος βγάζοντας το μεταλλά που κρύβει μέσα του και γράφοντας μουσική βασιζόμενος στις επιρροές που είχε μικρότερος, κάτι που μπορεί να φανεί και στον τίτλο του άλμπουμ. Στην προσπάθεια αυτή συμβάλλουν ο Brian Marshall μπασίστας στους Creed και τους Alter Bridge, ο Eric Friedman που συμμετέχει στους Creed ως touring guitarist και πίσω από το drum kit o Garrett Whitlock που ως όνομα μου ήταν άγνωστος, ωστόσο ανταποκρίθηκε 100% στις προσδοκίες μου παίζοντας στακάτα και δυναμικά και κάνοντας το δίσκο ακόμα πιο απολαυστικό. Τα φωνητικά αναλαμβάνει ο ίδιος ο Tremonti και ακόμα κι εκεί κάνει εξαιρετική δουλειά, παρ’ ότι δεν έχει συμμετέχει ποτέ σε σχήμα ως κύριος τραγουδιστής, παρά μόνο σαν κιθαρίστας.

Όπως καταλαβαίνει κανείς ο στόχος του Tremonti επιτεύχθηκε. Ο δίσκος είναι εξαιρετικός. Συνδυάζει το metal παίξιμο και τη συναισθηματική φόρτιση του δημιουργού του και οδηγεί σε ένα σύνολο 12 φοβερών τραγουδιών. Τα riffs είναι πρωτότυπα και πωρωτικά, τα solo είναι γρήγορα και εντυπωσιάζουν ενώ τα ρεφραίν είναι κολλητικά, δείγμα του πόσο δούλεψε ο Mark πάνω σε κάθε τραγούδι. Η κιθαριστική δουλειά γενικώς, τόσο στα lead όσο και στα rhythm είναι εξαιρετική και συνδυάζει το παλιό καλό heavy και thrash metal που άκουγε μικρότερο ο Tremonti με το μοντέρνο metal που έπαιξε κυρίως με τους Alter Bridge. Η παραγωγή είναι επίσης προσεκτική από τον Michael Baskette που έχει δουλέψει και στους 2 τελευταίους δίσκους των Alter Bridge και δεν έχει σκοπό να αναδείξει αποκλειστικά τον Tremonti, αλλά ολόκληρο το συγκρότημα.

Από άρτιους δίσκους σαν το All I Was δε μου αρέσει να ξεχωρίζω τραγούδια, ειδικά όταν κάθε τραγούδι μπορεί να σου προσφέρει ένα κολλητικό ρεφρέν, ένα γαμάτο solo ή ένα πωρωτικό riff. Ακόμα και τα λιγότερο γνωστά τραγούδια σαν το Giving Up, το Decay και το Proof  θα τα λατρέψεις, αν είσαι φαν του ήχου. Όμως πρέπει να αναφέρω πως προσωπικό αγαπημένο είναι το Brains. Κονταροχτυπήθηκε με κομματάρες σαν το Things I’ve Seen, το πρώτο single του δίσκου You Waste Your Time, το So You’re Afraid και το Leave It Alone, αλλά τελικά υπερίσχυσε στην προτίμηση μου. Στα 50 λεπτά της διάρκειας του ο δίσκος δεν παρουσιάζει σκαμπανεβάσματα και αυτό είναι μεγάλο πλεονέκτημα.

Ακούγοντας το δίσκο μπορεί να καταλάβει κανείς ότι ο Tremonti πρόσφερε ακριβώς αυτό που θέλει να ακούσει ένας οπαδός του μοντέρνου metal. Ένα άκουσμα συμπαγές, ένα δίσκο που ενώνει το παζλ των επιρροών που είχε από παιδί. Ήξερε πως δεν θα γινόταν πλατινένιο album σαν αυτά των Creed ή ότι δεν θα είχε την αναγνωρισιμότητα που απολαμβάνουν οι Alter Bridge. Ο Mark δημιούργησε αυτή τη solo μπάντα για να περνάει καλά και να παίζει τη μουσική που από μικρή ηλικία γούσταρε.  Ευχή μου είναι κάθε οπαδός των AB να δώσει στον Tremonti την ευκαιρία να τον μαγέψει για ακόμα μία φορά σε έναν δίσκο που τα έχει όλα.

The post Something to Focus On: Tremonti – All I Was appeared first on anthem.gr.