Οι Zutons για όσους δεν τους γνωρίζουν δραστηριοποιήθηκαν από το 2001 έως το 2009 στην Αγγλία και όπως οι περισσότερες indie μπάντες έβγαλαν 1 καταπληκτικό ντεμπούτο και στη συνέχεια καλούς, αλλά όχι το ίδιο εμπνευσμένους δίσκους. Έγιναν γνωστοί από τη διασκευή της Amy Winehouse στο τραγούδι τους Valerie. Έμαθα τους Zutons τελείως τυχαία και τους λάτρεψα από την πρώτη στιγμή. Τα πολύ ωραία φωνητικά, οι απλές μελωδίες και το όμορφο δέσιμο με το σαξόφωνο της Abi Harding συνθέτουν ένα σύνολο 12 πολύ όμορφων τραγουδιών για το ντεμπούτο τους.

Η πρώτη τετράδα τραγουδιών κάνει μία τρομερή εισαγωγή στο δίσκο. Στο εναρκτήριο Zuton Fever το σαξόφωνο οδηγεί πολύ όμορφα τη σύνθεση, ενώ το Pressure Point αποτελεί το καλύτερο τραγούδι του δίσκου και έγινε χιτάκι στους κύκλους του indie την περίοδο της κυκλοφορίας. Μία όμορφη σύνθεση που την έχω συνδυάσει απόλυτα με το παρακάτω επισυναπτόμενο video clip. Στο You Will You Won’t οι Zutons θυμίζουν πολύ rock μπάντα σε παλιότερες δεκαετίες με τον τρόπο που παίζουν και συνθέτουν και το αποτέλεσμα φυσικά είναι εξαιρετικό. Στο Confusion οι τόνοι πέφτουν για πρώτη φορά και έχουμε το πιο γλυκό και ατμοσφαιρικό τραγούδι του άλμπουμ. Το Havana Gang Brawl αποτελεί μία σύνθεση όπου εναλλάσσονται οι ταχύτητες και δε λείπουν τα σαξοφωνικά ξεσπάσματα.

Ο δίσκος αποτελείται γενικότερα από κομμάτια που δεν ξεπερνούν κατά μέσο όρο τα 3 λεπτά. Σε αυτά έχουμε πολλές μπασοεισαγωγές, συνθέσεις που το μπάσο οδηγεί ή κάνει την καλή του δουλειά όντας στο background, ενώ δε λείπουν τα κοινά φωνητικά από τον Dave McCabe και την Abi Harding. Το Long Time Coming παρά τη μικρή του διάρκεια εντυπωσιάζει, όπως και το Nightmare Part IΙ. Έχουμε χαρούμενα και ανεβαστικά τραγούδια όπως τα Remember Me και Dirty Dancehall, έχουμε πιο μελαγχολικά το Railroad και Not A Lot To Do που προσθέτουν μία νότα απαισιοδοξίας σε έναν κατά τ’ άλλα πολύ χαρούμενο δίσκο, ενώ το Moons and Horror Shows κλείνει χαρούμενα το άλμπουμ, ως μία ακουστική σύνθεση με αισιόδοξους στίχους.

Οι Zutons δημιούργησαν ένα σύνολο 12 ωραία κομμάτια υπό το πρίσμα του indie ήχου των αρχών της προηγούμενης δεκαετίας, όταν και το indie άνθισε στη Μεγάλη Βρετανία και ξεπήδησαν πολλά συγκροτήματα όπως οι Kasabian, οι Arctic Monkeys και οι Franz Ferdinand. Οι ίδιοι δεν κατάφεραν να κάνουν το μεγάλο μπαμ, παρά το γεγονός ότι το ντεμπούτο τους ήταν πολύ καλό και σίγουρα άξιζαν παραπάνω αναγνωρισιμότητα από αυτή που έλαβαν. Μπορεί η συνέχεια να μην ήταν εξίσου καλή για εκείνους, ωστόσο το Who Killed…… The Zutons? θα παραμένει για μένα αγαπημένος underground indie δίσκος. Ίσως γιατί οι Zutons ήταν η indie μπάντα που ήθελα να καυχηθώ πως γνώριζα πριν γίνουν διάσημοι, αλλά τελικά δεν έγιναν ποτέ…

The post Something to Focus On: The Zutons-Who Killed…… The Zutons? appeared first on anthem.gr.

Ποιοι είναι όμως οι Royal Blood και τι ιδιαίτερο έχουν; Η ιδιαιτερότητα τους είναι ότι είναι ντουέτο και μάλιστα όχι κιθάρα-ντραμς αλά Black Keys, αλλά μπάσο-κιθάρα. Στην αρχή, οι περισσότεροι θα νομίζουν ότι πρόκειται περί κιθάρας, αλλά είναι μπάσο και μάλιστα πωρωτικό. Δεν ξέρω τι παραμόρφωση βάζει ο Mike, αλλά ξέρω πως χάρη στις riffάρες που γράφει τα τραγούδια του ντεμπούτου τους γίνονται ακόμα καλύτερα.

Τους Royal Blood τους άκουγα από το πρώτο τραγούδι που βγάλανε στο youtube μόλις στα τέλη του 2013. Δε θυμάμαι πως το βρήκα, αλλά ήταν ανερχόμενο συγκρότημα και δεν είχαν άλλα δείγματα δουλειάς στο youtube. Το Out of the Black μπήκε απευθείας στο κινητό μου και το άκουγα συνεχώς. Στις αρχές του 2014 βγάζουν στη δημοσιότητα, το δεύτερο τραγούδι τους, το Little Monster, το οποίο ήταν ακόμα καλύτερο από το Out of the Black χάρη στο κολλητικό ρεφρέν του, αλλά και τις εξαιρετικές ιδέες που είχε ολόκληρο το κομμάτι. Οι Royal Blood είχαν κάνει το 2/2 και περίμενα συνέχεια το επόμενο κομμάτι. Το τρίτο τους τραγούδι, το Come on Over ήταν καλό κομμάτι που τους διατηρούσε ψηλά στις προτιμήσεις μου, αλλά δεν είχε το κάτι παραπάνω που περίμενα να έρθει. Όμως όταν ήρθε, είχα μείνει με το στόμα ανοιχτό. Οι Royal Blood το κατάφεραν με το Figure It Out που έχει γίνει ήδη δημοφιλές χιτάκι και παίζει σε αρκετούς ραδιοφωνικούς σταθμούς συχνά-πυκνά. Σε όποιον φίλο και γνωστό το έστειλα, του το κόλλησα απευθείας. Εξαιρετικό ρεφρέν, εντυπωσιακό τελείωμα και δυνατό παίξιμο συνδυάζονται και δίνουν ένα απίστευτο αποτέλεσμα. Και ενώ τα τέσσερα τραγούδια παίζανε σε καθημερινή βάση στο κινητό μου, διαβάζω πως σύντομα θα βγάλουν δίσκο και φυσικά η αναμονή μου για εκείνον τεράστια.

Το ντεμπούτο λοιπόν των Royal Blood περιλαμβάνει 10 τραγούδια, τα 4 που προανέφερα και 6 νέα που δεν είχαμε ξανακούσει. Ο δίσκος από την αρχή μέχρι το τέλος είναι φοβερός και ιδιαίτερες παραφωνίες δεν υπάρχουν. Μεγάλη έμφαση έχει δωθεί στα ρεφρέν που είναι πολύ δουλεμένα και σου κολλάνε απευθείας στο μυαλό. Το μπάσο πετάει το ένα γαμάτο riff μετά το άλλο ενδεικτικά αναφέροντας το Loose Change και το Better Strangers και φυσικά τα πιο γνωστά Little Monster και Figure it Out. Ωστόσο γενικότερα το songwriting παρουσιάζει πάρα πολύ ενδιαφέρουσες ιδέες σε όλα τα τραγούδια. Το παίξιμο στα ντραμς είναι πολύ καλό και ουσιαστικό, βγαίνοντας μπροστά όποτε πρέπει και ντύνοντας κατάλληλα το εκάστοτε τραγούδι. Η παραγωγή είναι καλή, πράγμα λογικό αφού ανήκουν σε μεγάλη δισκογραφική, ενώ έχει την κατάλληλη “βρωμιά” που πρέπει να έχει ένας garage δίσκος. Γενικά από όποια σκοπιά και να το δεις, το άλμπουμ για πρωτοεμφανιζόμενη μπάντα είναι πάρα πολύ καλό και έχει τραγούδια που θα τρελάνουν κόσμο στα live τους.

Οι Royal Blood βρέθηκαν στην πρώτη θέση των αγγλικών charts στην πρώτη εβδομάδα της κυκλοφορίας του πρώτου τους δίσκου, έχουν παίξει σε πασίγνωστα φεστιβάλ όπως το Glastonbury, το Reading και πολλά άλλα και δείχνουν πως αν συνεχίσουν έτσι μπορούν να φτάσουν πάρα πολύ ψηλά.

The post Something to Focus On: Royal Blood – Royal Blood appeared first on anthem.gr.

Οι περισσότεροι μπορεί να ξέρετε τους Fratellis από το Chelsea Dagger (που περιέχεται στο δίσκο), το οποίο έπαιζε για χρόνια σε κάποια διαφήμιση εταιρίας κινητής τηλεφωνίας. Όσοι παίζετε FIFA, ίσως τους ξέρετε από το καταπληκτικό Tell Me A Lie, που περιέχεται στο δεύτερο δίσκο τους “Here We Stand” και στην έκδοση του FIFA 09. Προσωπικά τους ήξερα από τα 2 αυτά τραγούδια και τους γνώρισα καλύτερα μέσω του Spotify που μου πρότεινε να ακούσω το Henrietta.
Από εκεί και πέρα άκουσα τον υπόλοιπο δίσκο και έχω να πω πως μιλάμε για έναν indie παράδεισο. Αν γουστάρεις γρήγορες κιθάρες, μπασοξεσπάσματα, ακουστικές εισαγωγές και γενικά οποιοδήποτε στοιχείο του indie, το Costello Music τα περιέχει όλα σε μεγάλο βαθμό. Είναι ένας δίσκος που θα σε κρατήσει από την αρχή μέχρι το τέλος ικανοποιημένο, ακριβώς γιατί η ραχοκοκαλιά του αποτελείται από τραγούδια προορισμένα να γίνουν χιτάκια. Δεν είναι τυχαίο που έβγαλε 6 ολόκληρα singles.

Ας δούμε τι έχουμε όμως από τραγούδια. Το άλμπουμ ξεκινάει με το πρώτο single, το Henrietta, το οποίο και πρέπει να δηλώσω ότι είναι το αγαπημένο μου κομμάτι σε όλο το δίσκο. Γρήγορο, με απίστευτα κολλητικό ρεφρέν, δε θες και πολύ μέχρι να το τραγουδάς όποτε το ακούς. Δεν μας αφήνουν όμως εκεί, καθώς το Henrietta διαδέχεται το Flathead, το οποίο ακολουθεί την ίδια συνταγή της επιτυχίας και μπορεί να ακουστεί ενιαία με το Henrietta σαν ένα μεγάλο 6λεπτο κομμάτι. Στη συνέχεια, οι Fratellis κατεβάζουν πολύ τους τόνους με το ακουστικό Whistle for the Choir που είναι το πρώτο ήρεμο κομμάτι του δίσκου και σε βάζει σε μία υπέροχη ατμόσφαιρα παρά τους στίχους που δείχνουν τον πόνο του τραγουδιστή για την κοπέλα με την οποία είναι ερωτευμένος. Παρ’ ότι εκεί ο δίσκος πήρε μία πιο μελαγχολική τροπή, οι Fratellis μας ηλεκτρίζουν ξανά με τα εξαιρετικά Cuntry Boys & City Girls και Chelsea Dagger, τα οποία είναι ξεσηκωτικά και επαναφέρουν το δίσκο στα “τρελά” μονοπάτια.

Από εκεί και πέρα το άλμπουμ συνεχίζει με τραγούδια που ξεκινούν ήσυχα και γίνονται πιο έντονα στην πορεία όπως το Doginabag, γρήγορα και τραγούδια που κάνουν χαμό και είναι το σήμα κατατεθέν του δίσκου όπως το For the Girl, ενώ υπάρχουν τραγούδια που ρίχνουν το ρυθμό ελάχιστα και έχουν τη δική τους ομορφιά όπως το Everybody Knows You Cried Last Night χωρίς ωστόσο να πλησιάζουν τη μελαγχολία του Whistle for the Choir. Ανάμεσα σε αυτά έρχεται η υπερhitάρα που ακούει στο όνομα Baby Fratelli και κατά τη γνώμη μου κόντραρε πολύ το Henrietta για καλύτερο τραγούδι του δίσκου. Από το πρώτο riff καταλαβαίνεις πως αυτό θα είναι από τα πιο ωραία τραγούδια του άλμπουμ. Ξεκινάει γρήγορα, έντονα, σε παθιάζει, προς το τέλος κατεβάζει στροφές και λίγο πριν τελειώσει πάει ξανά σε ξεσηκωτικό ρυθμό. Ο ορισμός ενός τέλειου alternative κομματιού, από άποψη δομής και από την άποψη ότι πετυχαίνει τέλεια το στόχο του. Το Costello Music κλείνει με το τελευταίο single του, το Ole Black ‘n’ Blue Eyes, το οποίο αποτελεί ένα όμορφο τελείωμα.

Πόσο πιο φαν να δηλώσω; Οι Fratellis πήρανε στοιχεία από το indie, το alternative και το garage rock και μας έδωσαν ένα πάρα πολύ όμορφο αποτέλεσμα. Μπορεί οι 2 επόμενες κυκλοφορίες τους να μην ήταν εξίσου καλές, όμως στη συνείδηση μου το Costello Music παραμένει ως ένας από τους πολύ αγαπημένους μου indie δίσκους.

The post Something to Focus On: The Fratellis-Costello Music appeared first on anthem.gr.