Χαιρετούμε όλους τους αναγνώστες του anthem.gr! Το περασμένο Σάββατο αποδεχθήκαμε την πρόσκληση που μας είχαν κάνει οι εξαιρετικοί Commuter στη συνέντευξη που μας παραχώρησαν στο radioalchemy και βρεθήκαμε στο Piraeus Academy για να ζήσουμε από κοντά την παρουσίαση του πρώτου τους δίσκου με τίτλο Guilt Eraser.

Από το πρώτο κομμάτι, η μπάντα κατάφερε να καθηλώσει το κοινό, ενώ η ενέργεια που έβγαινε από τη σκηνή μας έκανε να αισθανόμαστε μέρος ενός μοναδικού μουσικού πάρτυ και μιας μεγάλης παρέας. Με δυνατές ερμηνείες, ροκ μελωδίες και μοναδικές εμφανίσεις από τους guest καλλιτέχνες, η βραδιά μας άφησε γεμάτους ενθουσιασμό.

Παρακάτω, μοιραζόμαστε τις εντυπώσεις μας από τη βραδιά, καθώς και στιγμές που ξεχώρισαν από αυτή τη εμπειρία.

Φτάσαμε στο Piraeus Academy αρκετά νωρίτερα από την έναρξη της παρουσίασης, συνομιλήσαμε λίγο με κάποια μέλη των Commuter και στην συνέχεια μπήκαμε στον χώρο του live και πήραμε τις θέσεις μας. Το Piraeus Academy είναι ένας χώρος που ταιριάζει τέλεια σε τέτοιου είδους μπάντες καθώς είναι ένας άνετος με εξαιρετική ακουστική και άμεση επαφή των καλλιτεχνών με τον κόσμο. Το κοινό άρχισε να καταφθάνει λίγο μετά τις 21:30 και περίπου στις 21:50 έκανε την εμφάνιση του ο Tony Bluerbird aka το μουσικό alter ego του δημοσιογράφου, YouΤuber (Delines) και podcaster (“Το νοσταλγικό”) Αντώνη Κωνσταντάρα.

O Αντώνης, όπως μας εξήγησαν και οι Commuter, είναι ένας πολύ καλός τους φίλος και μουσικά ταιριάζει πάρα πολύ στην αισθητική που έχουν ως συγκρότημα. Με τις ατμοσφαιρικές urban μελωδίες μέχρι την indie pop και από το pop punk έως τους ήχους electrosynth pop o Τοny Bluerbird έδωσε το δικό του τόνο στην βραδιά κάνοντας το τέλειο introduction για το τι θα επακολουθούσε.

Τα κομμάτια του με τίτλο ΑΙ, Γαλάζια Ακτή, Ζωντανοί Νεκροί και Η τελευταία νύχτα στην Γη μας έβαλαν στο κλίμα της μουσικής του δίνοντας μας μια μικρή γεύση από τον τον πολύπλευρο μουσικό του χαρακτήρα συνδυάζοντας τις πλούσιες επιρροές του. Προς το τέλος της εμφάνισης του στην σκηνή ανέβηκε του μαζί του και ο Σπήλιος Κάκκας των Commuter στο μπάσο χαρίζοντας μας μια από τις όμορφες στιγμές του live.

Ο Αντώνης είναι γνωστό ότι πέραν από τις ωραίες εκπομπές, έπαιρνε πάντα μέρος σε πολύ ενδιαφέροντα μουσικά projects όπως οι Strawberry Pills. Η εμφάνισή του ως Tony Bluebird πέραν του ότι συνοψίζει τις μουσικές που τον έχουν επηρεάσει στα ενδιαφέροντα EPs που έχει κυκλοφορήσει, δείχνει πως πρόκειται για έναν καλλιτέχνη με πολύ καλή σκηνική παρουσία (ιδιαίτερα από τη στιγμή που στα περισσότερα τραγούδια ήταν μόνος του στη σκηνή) και ότι κάθε νέο του βήμα θα σε παρασύρει σε μια μουσική κατεύθυνση που δύσκολα θα προβλέψεις.

Kαι η στιγμή που όλοι περιμέναμε έφτασε! O κόσμος είχε ζεσταθεί, το ρολόι έδειχνε 10:30 και οι Commuter ανέβηκαν στην σκηνή του Piraeus Academy, το οποίο είχε γεμίσει! Ο Διονύσης Κουταβάς (φωνή, κιθάρα), ο Σπήλιος Κάκκας (μπάσο), ο Δημήτρης Κουτσούλης (ντραμς) και ο Κώστας Μπαριάμης (κιθάρα) έδωσαν τα πάντα για περίπου 1,5 ώρα και το κοινό ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα.

Φυσικά όπως σε κάθε live δεν έλειψαν τα απρόοπτα καθώς ο νεοφερμένος στο συγκρότημα Κώστας δεν είχε ήχο στην κιθάρα στην εισαγωγή του πρώτου τραγουδιού και βέβαια ο σταρ της ατυχίας δεν ήταν άλλος από τον Δημήτρη Κουτσούλη ο οποίος επαιξε όλο το βράδυ με έξι ράμματα στο αριστερό του χέρι λόγω ατυχήματος που του συνέβη νωρίτερα μέσα στην εβδομάδα. Αυτό όμως καθόλου δεν τον επηρέασε στο να αποδώσει σαν να μην συμβαίνει τίποτα!

Η ενέργεια αυτής της μπάντας πραγματικά μας άφησε με το στόμα ανοικτό! Η δε μουσική τους ικανότητα άψογη και η σκηνική τους παρουσίασαν δεν έχει σε τίποτα να ζηλέψει μεγάλες μπάντες του εξωτερικού. Ο Διονύσης φωνητικά είναι μέσα στους πέντε καλύτερους τραγουδιστές του είδους στην Ελλάδα και δεν υπερβάλλω. Μπορεί εύκολα κανείς να το διαπιστώσει αυτό ακούγοντάς τον ζωντανά!

Ο Κώστας μόλις στο δεύτερο του live με την μπάντα έμοιαζε σαν να ήταν μέλος της απ’ την αρχή έχοντας πολύ καλή χημεία με τους υπόλοιπους. Ο Δημήτρης στα τύμπανα τα έσπασε κάνοντας συχνά πλάκα με τα υπόλοιπα μέλη της μπάντας κατά την διάρκεια των τραγουδιών με το star quality που αδιαμφισβήτητα τον διέπει. Ενώ από την άλλη ο Σπήλιος στο μπάσο σταθερή αξία έδωσε τον παλμό κάνοντας το κοινό να κινείται στον ρυθμό της μπάντας.

Μαζί με τους Commuter στην σκηνή εμφανίστηκαν και αρκετοί guests! Κατά σειρά εμφανίστηκαν ο Κωνσταντίνος Xρονόπουλος (γνωστός και ως ο γιατρός) ο οποίος συνόδευσε την μπάντα παίζοντας κρουστά, η iλiana (Hλιάνα Μπούτση) η οποία επέστρεψε στην σκηνή μετά από μεγάλη απουσία και ερμήνευσε το τραγούδι Leap το οποίο έχει γράψει και ερμηνεύσει μαζί με τον Διονύση στον δίσκο Guilt Eraser και τέλος ο Κωνσταντίνος Κονιός ο οποίος ερμήνευσε σε ντούετο μαζί με τους Commuter το Honestly, στο οποίο οι στίχοι είναι στα ελληνικά.

Η χημεία του συγκροτήματος είναι αδιαμφισβήτητη, αλλά ήταν πολύ ωραία και η συνεργασία με τους καλεσμένους τους. Ο Διονύσης συνδύασε τη φωνή του πολύ όμορφα με τον Κωνσταντίνο και την Ηλιάνα, ενώ ο Κωνσταντίνος Χρονόπουλος με τα κρουστά του έδωσε πολύ βάθος στο πως ακουγόντουσαν οι συνθέσεις τους ζωντανά. Τόσο το EP των Commuter όσο και το Guilt Eraser αποδόθηκαν πολύ πιστά και το κλείσιμο με το Glasgow σηματοδότησε αυτήν την ολοκλήρωση που είχαν στο μυαλό τους όταν το τοποθετούσαν στο τέλος του δίσκου. Επίσης από τις αγαπημένες μας στιγμές ήταν όταν έπαιξαν ένα τραγούδι από τον επόμενο δίσκο, το οποίο φανέρωσε μια διαφορετική πλευρά τους που ανυπομονούμε να ακούσουμε πιο εκτεταμένα.

                                   Εικ. 7: Κωνσταντίνος Κονιός, Κωνσταντίνος Χρονόπουλος και Commuter επί σκηνής

Ήταν μια όμορφη βραδιά που έδειξε ότι πέραν της καλής εμφάνισης, οι Commuter έχουν πολύ ωραία σχέση με το κοινό τους που ήταν πολύ ζωντανό και έκανε πλάκα μαζί τους στις παύσεις μεταξύ των κομματιών. Μπορούμε να πούμε με ασφάλεια πως όλη η φάση ήταν…μόνο πόλεμος. Μετά το live αρκετά μέλη του κοινού, ανάμεσά τους και εμείς, συνομίλησαν με τα μέλη του συγκροτήματος και τους συνεχάρησαν για αυτήν την ζωντανή εμφάνιση.

Φάνηκε ότι είχαν άγχος για τη βραδιά, αλλά η απόδοση τους δεν άφησε περιθώρια αμφισβήτησης και αφού τους το είπε το κοινό τους, το άγχος για το πως κύλησε η βραδιά μετατράπηκε σε χαμόγελα. Εμείς θέλουμε να ευχαριστήσουμε πολύ τα παιδιά τόσο για την πολύ ωραία συζήτηση που κάναμε στον αέρα του Radioalchemy, αλλά και για τις συνομιλίες μας στο Piraeus Academy.

Φωτογραφίες : anthem.gr

Μπορείτε να βρείτε τη συνέντευξη που πήραμε στους Commuter σε όλες τις podcast πλατφόρμες στο ακόλουθο link: https://anthem.gr/13025/mia-suzhthsh-me-tous-commuter-past-forward-9/

Μπορείτε να προμηθευτείτε τον δίσκο των Commuter ψηφιακά αλλά και σε βινύλιο στο παρακάτω στο link https://commuter.bandcamp.com/album/guilt-eraser

The post Εναλλακτικές βραδιές στην Αθήνα #19: Βρεθήκαμε στην παρουσίαση δίσκου των Commuter και ήταν… μόνο πόλεμος appeared first on anthem.gr.

Ο Μάριος Πολίτης είναι συνθέτης και κιθαρίστας από την Αθήνα και η ενασχόλησή του με τη μουσική, ξεκίνησε στην ηλικία των 14. Δεν κατάφερε ποτέ να ενταχθεί σε κάποιο συγκεκριμένο μουσικό είδος και ποτέ δεν έβαλε τη μουσική σε καλούπια, καθώς για εκείνον η μουσική είναι απλά ένας συνδυασμός από ήχους και συναισθήματα και η δύναμη της έκφρασης μέσω αυτής, είναι πάντα πολύ πιο ισχυρή από τη δύναμη του λόγου. Περιπλανήθηκε αρκετά μεταξύ του metal, του rock και των blues, αλλά και μεταξύ των The Beatles και των Metallica και σε ό,τι αφορά τα ακούσματά του και σε ό,τι αφορά τις συνθέσεις του και τελικά το 2012, δημιούργησε το κουαρτέτο «Fade», με τους οποίους έπαιξε τόσο διασκευές, όσο και πρωτότυπα κομμάτια.

Η πρώτη του ατομική δισκογραφική δουλειά ονομάζεται This is my Story και περιλαμβάνει 12 τραγούδια τα οποία αν κ δεν συνδέονται κάτω από κοινό concept, στην πραγματικότητα όλα περιγράφουν τις μικρές ή μεγάλες στιγμές της ζωή του ήρωα. Περιέχει κομμάτια τα οποία έχουν γραφτεί έως κ 11 χρόνια πριν (How Can I), περιγράφοντας ιστορίες των άκρων, όπως το χαμό αγαπημένων φίλων, την κατάθλιψη και τον αλκοολισμό, την αδιαφορία της μάζας στα πιο ουσιαστικά προβλήματα των συνανθρώπων τους, αλλά και τη δύναμη να σηκωθεί το βλέμμα ψηλά και να προχωρήσει ο ήρωας παρακάτω, δυνατότερος. Μιλάει για χαμένους έρωτες, για ταξίδια, για εμπειρίες ζωής, για όμορφες αναμνήσεις, για την ομορφιά του κόσμου.

Το This Is My Story, είναι ένα album με British rock/pop στοιχεία, με απότομες και διαρκείς εναλλαγές από Acoustic, Alternative, Art, Cinematic & Psychedelic ήχους, σε Blues, Experimental, Folk, Post κ η λίστα συνεχίζεται. Τα κινηματογραφικά εφέ αποτελούν το κοινό χαρακτηριστικό όλων των κομματιών, όπως κ οι ακουστικές κιθάρες που εναλλάσσονται με τις ηλεκτρικές και συνδυάζονται αρμονικά με τις μπασογραμμές και τα κρουστά. Επιπλέον, είναι πολύ έντονη η παρουσία πιάνου, τσέλου σε 2 κομμάτια (Not Again & Blanket), καθώς και κρουστών – tambourine & shakers (Everybody Knows About Me Except Me).

Ατμοσφαιρικό, μελωδικό, με αέρινα στοιχεία δημιουργεί εικόνες μέσα από την υπόνοια/αίσθηση του καπνού και του κάρβουνου κ τέλος, ένα βιβλίο που παρασύρει τις σελίδες του ο αέρας, ώστε έτσι να ολοκληρωθεί τελικά το This Is My Story, επιδιώκοντας την κάθαρση.

Πρόκειται για ένα album 12 radio friendly κομματιών, που καταφέρνει να ταξιδέψει τον ακροατή και να του περάσει όλα τα συναισθήματά του δημιουργού / ήρωα, είτε αρνητικά ή θετικά.

Το This Is My Story κυκλοφόρησε σε όλες τις digital πλατφόρμες μέσω της Alcyone Records, η παραγωγή έγινε από τον Έκτορα Τσολάκη (hector.d), το Mastering από τον Steve Lado, ενώ όλες οι συνθέσεις και οι στίχοι ανήκουν στον Μάριο Πολίτη. Τσέλο έπαιξε η Ειρήνη Αναστασίου, ηλεκτρικές και ακουστικές κιθάρες ο Χρήστος Κιουρτίδης, ο Έκτορας Τσολάκης και ο Μάριος Πολίτης, φωνητικά ο Μάριος Πολίτης, τύμπανα, κρουστά, μπάσο, πιάνο και Female Backing Vocals ο Έκτορας Τσολάκης & synth programming & album pre-production έκανε ο Χρήστος Κιουρτίδης. Το album artwork το επιμελήθηκε η Τατιάνα Διαμαντοπούλου και τα artwork adjustments, ο Σταύρος Ρήγος.

Τέλος, το This Is My Story αναμένεται να κυκλοφορήσει και σε βινύλιο γύρω στα μέσα Δεκεμβρίου 2020, καθώς η παραλαβή τους καθυστέρησε λόγω του 2ου lock down.

This Is My Story

1. Days
2. How Can I?
3. Stay
4. Window
5. Everybody Knows About Me Except Me
6. Not Again
7. Old Friend
8. London
9. Music
10. Who Else
11. Blanket
12. My Trip(instrumental)

Links

Για Pre-Orders μέσω bandcamp, πατήστε εδώ

Μπορείτε να παρακολουθήσετε το Video Clip για το κομμάτι Who Else, πατώντας εδώ

Μπορείτε να ακούσετε το album εδώ μέσω Spotify

Λοιπά Links για Streaming & Links για Social Media

The post Marios Politis – This is my Story (Alternative Rock/Pop) appeared first on anthem.gr.

Το “Systems Of Time” μετρά λίγες μόνο μέρες ζωής και με εμφατικό τρόπο καταφέρνει να περάσει το μήνυμα πως το heavy metal ζει και βασιλεύει στη βόρεια Ελλάδα. Τα τραγούδια έχουν εμφανείς επιρροές από παραδοσιακές power metal μπάντες, ωστόσο το αποτέλεσμα κλίνει προς το μελωδικό heavy metal. Τα γρήγορα riffs, τα άρτια φωνητικά με τα σωστά γυρίσματα και τα αρμονικά σόλο “δίνουν και παίρνουν”, δημιουργώντας ένα αποτέλεσμα που θαρρείς πως προέρχεται κατευθείαν από τα 80s.

Ο δίσκος ξεκινάει με το “Nightwatch“, το οποίο για ελάχιστα δευτερόλεπτα με προϊδέασε αρνητικά, καθώς η εισαγωγή είναι παρμένη από thrash metal κομμάτια. Ωστόσο μετά το πρώτο γύρισμα των drums, ο χαρακτήρας των Scorcher βγήκε στο προσκήνιο. Δυναμικό και γρήγορο τραγούδι, με εντάσεις και ξεσπάσματα, που σωστά μας προετοιμάζουν για το υπόλοιπο του δίσκου. Σε ορισμένα σημεία, όπως στο intro και κάποιες γέφυρες, ένιωσα πως τα drums αλλοίωναν το κομμάτι, αποσυντονίζοντας ελαφρώς τον ακροατή.

Ακολουθούν τα “War Terror” και “Shadowing“, δύο κομμάτια που ξεχωρίζουν για τα ευρηματικά φωνητικά τους. Δυνατά στιχουργικά και με βίαια riffs που δένουν με τη μελωδία της φωνής. Το “Wired Nature” είναι πιο πειραματικό, με το μπάσο να βγαίνει στο προσκήνιο και να λάμπει, μαζί με ορισμένες δυσαρμονίες στις κιθάρες, προσδίδοντας στο κομμάτι τον δικό του προσωπικό χαρακτήρα.

Και καθώς φθάνουμε στη μέση του δίσκου, έρχεται η ώρα για το ομώνυμο “Systems Of Time“, το οποίο ξεχωρίζει για το σωστό buildup και τη σωστή δομή, που πραγματικά το απογειώνει. Πιο αργό από τα υπόλοιπα τραγούδια, αλλά παράλληλα θαρρείς πως βγάζει μεγαλύτερη ένταση στα φωνητικά η οποία κορυφώνεται μέσα από τους στίχους και το σωστό σταδιακό “χτίσιμο”. Επιπλέον, από την αρχή μέχρι και το τέλος νιώθεις πως η μουσική από μόνη της αφηγείται μία ιστορία.

Με το “Words Like Fire” ο δίσκος κυριολεκτικά παίρνει “φωτιά”. Ένα τραγούδι που αποδεικνύει πως όσο καλή κι αν είναι η μουσική, χρειάζεται καλογραμμένους στίχους για να λάμψει. Take notes kids. Γρήγορο, έξυπνο και με άψογο storytelling. Αναμφίβολα ένα από τα διαμάντια του δίσκου.

Τη σκυτάλη παίρνει το “Void“, ένα τραγούδι που ξεκινάει με θράσος και που με ευκολία μας κερδίζει. Για μία ακόμη φορά λάτρεψα τα riffs της κιθάρας, ωστόσο σε κάποια σημεία ένιωθα πως οι μελωδίες έπνιγαν τα φωνητικά.

Προτελευταίο κομμάτι του δίσκου είναι το “In The End“, με το οποίο πως το συγκρότημα θα έπρεπε να κλείσει. Προσωπικό αγαπημένο, το κομμάτι αυτό καταπιάνεται με ένα από τα πιο αγαπημένα φιλοσοφικά ζητήματα, εκείνο του simulation, της ζωής μέσα σε ένα όνειρο. Ένα κομμάτι που ξεφεύγει από στεγανά και που αφήνει μία όμορφη γλυκύτητα μετά το τέλος του δίσκου. Σε αντίθεση με το προηγούμενο τραγούδι, εδώ οι κιθάρες επιτρέπουν στα φωνητικά να αναδειχθούν και να πουν μια ιστορία. Το “In The End” διαρκεί περίπου 8 λεπτά, τα οποία πραγματικά δεν καταλαβαίνεις πόσο γρήγορα και ευχάριστα κυλούν.

Κύκνειο άσμα του δίσκου το “Rememberance“, το οποίο αποτελεί επανηχογράφηση του κομματιού από το “Armageddon…”. Κάπως έτσι η μπάντα ανεβάζει ξανά τους τόνους, προκειμένου να κλείσει ο δίσκος με ένα full on attack κομμάτι. Highlight του φυσικά όπως και τότε τα φωνητικά, τα οποία είναι ολόσωστα και για μία ακόμη φορά μας ταξιδεύουν πίσω στο χρόνο.

Τελικό σχόλιο: Πρόκειται για έναν πολύ καλό δίσκο που αναδεικνύει το ταλέντο του αγαπημένου μας σχήματος. Αν και ο ήχος παραπέμπει στο σύνολο του στο παραδοσιακό heavy metal που λατρεύουμε, δεν λείπουν φυσικά και οι μουσικοί πειραματισμοί, οι οποίοι δίνουν στο “Systems Of Time” τον δικό του προσωπικό χαρακτήρα. Αν και υπήρχαν κάποια σημεία που όπως ανέφερα με “ξένισαν”, είναι άδικο να σταθούμε σε αυτά, αφού ο δίσκος έχει κάποια διαμάντια, όπως το “In The End”, τα οποία εύκολα μπορεί να τα εντάξει ένας ακροατής στη λίστα του και να τα αγαπήσει. Εύχομαι οι Scorcher να συνεχίσουν να δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό και να μας κρατούν συντροφιά για αρκετά χρόνια ακόμη.

Μπορείτε να ακούσετε το “Systems Of Time” κλικάροντας εδώ.

The post Flashback: Scorcher – Systems Of Time appeared first on anthem.gr.

Η απορία μου ήταν πολύ απλή. Μετά από κάτι τόσο καλό, πως πορεύεσαι; Γυρίζεις σελίδα, δημιουργώντας κάτι παντελώς διαφορετικό; Προσπαθείς να γράψεις κάτι παρόμοιο; Ή πολύ απλά κρατάς τα βασικά στοιχεία του ήχου σου, στοχεύοντας να εξελιχθείς και να κάνεις ένα βήμα παραπέρα; Οι Movement of Static επέλεξαν το τρίτο. Στο νέο τους δίσκο, το “Naegleria” το concept είναι το εξής: Ξεκινάει ένα νέο ταξίδι, αυτή τη φορά όπως το περιγράφει η ίδια η μπάντα “ένα ταξίδι για τη γνώση, ένα ταξίδι όπου μπορείς να μάθεις ποιος είσαι, γιατί υπάρχεις και πως η ύπαρξη αυτή αλληλεπιδρά με το σύμπαν και τη φύση”. Πως αποδίδεται αυτό ηχητικά ωστόσο;

Το “Naegleria” χρειάζεται πολλές ακροάσεις στην ολότητα του, προκειμένου να πιάσεις τις μικρές λεπτομέρειες που κρύβονται στις παρυφές του. Τα κομμάτια δένουν αρμονικά με τα ιντερλούδια που παρεμβάλλονται και τα οποία αποτελούν κομμάτι της ιστορίας. Τα γνώριμα ατμοσφαιρικά στοιχεία και οι psychedelic πινελιές του συγκροτήματος, τα οποίες απολαύσαμε στο EP τους, εδώ αποκτούν πιο σταθερή παρουσία και αφομοιώνονται πολύ όμορφα είτε στις πιο χαλαρές στιγμές του δίσκου είτε στις πιο σκληρές.

Η αργή, ατμοσφαιρική εισαγωγή του Slowly We Are με έκανε να χαμογελάσω κατ’ ευθείαν. Όμορφα ριφ, συνεχείς κορυφώσεις, σίγουρα ένα εισαγωγικό κομμάτι που δίνει το σωστό τόνο για αυτά που θα ακούσουμε τη συνέχεια. Ακολουθεί το πρώτο ιντερλούδιο και στη συνέχεια το The Passage. Αυτό που εξέλαβα είναι πως το όνομα του τραγουδιού χρησιμοποιείται στο concept του δίσκου κυριολεκτικά σαν ένα πέρασμα δηλαδή από την ερώτηση “Ποιος είμαι και γιατί υπάρχω;” στις απαντήσεις που θα επιχειρήσει να δώσει η μπάντα στον υπόλοιπο δίσκο, ενώ ταυτόχρονα λειτουργεί σαν μετάβαση από μία χαλαρή σύνθεση σε ένα πιο heavy τέλος.

Προχωράμε στα Mountain of Life και 6EQUJ5, τα μόνα κομμάτια που δε χωρίζονται από ιντερλούδιο προσφέροντας περίπου 15 λεπτά αγνής απόλαυσης, ακολουθώντας το ίδιο μοτίβο με το The Passage. Εδώ ωστόσο υπάρχει η επιλογή για τον ακροατή να συνεχίσει να δίνει τη δική του ερμηνεία στις απαντήσεις που προσφέρει το συγκρότημα σχετικά με τη ζωή και το λόγο της ύπαρξης μας. Μουσικά το 6EQUJ5 είναι η μεγαλύτερη σε διάρκεια και ταυτόχρονα πιο heavy στιγμή του δίσκου, πολύπλοκη και ταυτόχρονα όμορφη, ενώ τη μουσική ντύνουν φωνές και εκφράσεις που ακούμε και στα ιντερλούδια του Naegleria.

Προς το τέλος του δίσκου, συναντούμε το Diaspasis, το οποίο με τη διαφορετική εισαγωγή και τα επαναλαμβαμόμενα μουσικά μοτίβα λειτουργεί και αυτό σαν ιντερλούδιο από μουσική άποψη. Τέλος στο Fading From Our Existence, το οποίο κλείνει το δίσκο, οι Movement of Static θα μας μαγέψουν ακόμα μία φορά. Μετά την εισαγωγή παρεμβάλλεται η διάσημη ατάκα του George Carlin “Life is sacred? Who said so, God? Hey if you read history, you’ll realize that God is one of the leading causes of death” και από εκεί και πέρα το τραγούδι απογειώνεται με ριφάρες που ταρακουνάνε και βουνά, ρίχνουν τους τόνους και κλείνουν με την εισαγωγή του πρώτου κομματιού του δίσκου. Είναι μία κίνηση που δείχνει τον κύκλο της ζωής, ενώ ταυτόχρονα η μπάντα προσπαθεί να δείξει την έλλειψη ενός Θεού στην αλληλεπίδραση του ανθρώπου με το σύμπαν και τη φύση, καθώς ο Θεός όπως έλεγε και ο τεράστιος Carlin προκαλεί περισσότερο θάνατο απ’ ότι ζωή, παρεμβάλλοντας ταυτόχρονα quotes σχετικά με το νόημα της ζωής.

Αν νιώθω κάτι την ανάγκη να πω, είναι ότι οι ερμηνείες που δίνω πιο πάνω σχετικά με το concept του δίσκου είναι καθαρά αυτό που εγώ εξέλαβα. Μπορεί τα παιδιά να θέλανε να περάσουν κάτι τελείως διαφορετικό, να δίνουν άλλες ερμηνείες, ωστόσο ολοκληρώνοντας αυτό το μουσικό ταξίδι, αυτές ήταν οι εντυπώσεις που μου έμειναν προσωπικά και θα ήθελα να γράψω σε αυτό το review ανεξαρτήτως αν είναι σωστές ή εσφαλμένες. Θεωρώ πως η ίδια η μπάντα αφήνει προσωπικά σε κάθε ακροατή αυτήν ακριβώς την επιλογή, δηλαδή το πως θα ερμηνεύσει αυτό το άλμπουμ, στο οποίο κάθε φράση που ακούγεται είτε σε τραγούδι είτε σε ιντερλούδιο και κάθε νότα προσθέτει το δικό της λιθαράκι σε αυτό το πολύπλοκο concept.

Τόσο στο mixing όσο και στο mastering έχει γίνει πάρα πολύ καλή δουλειά και ο ήχος είναι πανέμορφος με νέες λεπτομέρειες να ξεπετάγονται συνέχεια σε διάφορα σημεία.

Τελικό συμπέρασμα; These guys have done it again! Δεν πίστευα πως μετά το εκπληκτικό EP τους, θα μπορούσαν να επανέλθουν εξίσου καλοί ή καλύτεροι, αλλά το κατάφεραν και με εντυπωσίασαν για μία ακόμη φορά. Δεν ξέρω τι επιφυλάσσει το μέλλον, αλλά ελπίζω να απολαύσουν μαζί με το κοινό τα νέα κομμάτια στις συναυλίες τους και να συνεχίσουν να γράφουν εξίσου ποιοτική μουσική με τόσο καλές ιδέες και concepts. Όσο για τους ακροατές, μπορείτε αμέσως να βυθιστείτε στη μουσική των Movement of Static και να ξεκινήσετε το ταξίδι εδώ…

The post Something to Focus On: Movement of Static-Naegleria appeared first on anthem.gr.

Οι Zutons για όσους δεν τους γνωρίζουν δραστηριοποιήθηκαν από το 2001 έως το 2009 στην Αγγλία και όπως οι περισσότερες indie μπάντες έβγαλαν 1 καταπληκτικό ντεμπούτο και στη συνέχεια καλούς, αλλά όχι το ίδιο εμπνευσμένους δίσκους. Έγιναν γνωστοί από τη διασκευή της Amy Winehouse στο τραγούδι τους Valerie. Έμαθα τους Zutons τελείως τυχαία και τους λάτρεψα από την πρώτη στιγμή. Τα πολύ ωραία φωνητικά, οι απλές μελωδίες και το όμορφο δέσιμο με το σαξόφωνο της Abi Harding συνθέτουν ένα σύνολο 12 πολύ όμορφων τραγουδιών για το ντεμπούτο τους.

Η πρώτη τετράδα τραγουδιών κάνει μία τρομερή εισαγωγή στο δίσκο. Στο εναρκτήριο Zuton Fever το σαξόφωνο οδηγεί πολύ όμορφα τη σύνθεση, ενώ το Pressure Point αποτελεί το καλύτερο τραγούδι του δίσκου και έγινε χιτάκι στους κύκλους του indie την περίοδο της κυκλοφορίας. Μία όμορφη σύνθεση που την έχω συνδυάσει απόλυτα με το παρακάτω επισυναπτόμενο video clip. Στο You Will You Won’t οι Zutons θυμίζουν πολύ rock μπάντα σε παλιότερες δεκαετίες με τον τρόπο που παίζουν και συνθέτουν και το αποτέλεσμα φυσικά είναι εξαιρετικό. Στο Confusion οι τόνοι πέφτουν για πρώτη φορά και έχουμε το πιο γλυκό και ατμοσφαιρικό τραγούδι του άλμπουμ. Το Havana Gang Brawl αποτελεί μία σύνθεση όπου εναλλάσσονται οι ταχύτητες και δε λείπουν τα σαξοφωνικά ξεσπάσματα.

Ο δίσκος αποτελείται γενικότερα από κομμάτια που δεν ξεπερνούν κατά μέσο όρο τα 3 λεπτά. Σε αυτά έχουμε πολλές μπασοεισαγωγές, συνθέσεις που το μπάσο οδηγεί ή κάνει την καλή του δουλειά όντας στο background, ενώ δε λείπουν τα κοινά φωνητικά από τον Dave McCabe και την Abi Harding. Το Long Time Coming παρά τη μικρή του διάρκεια εντυπωσιάζει, όπως και το Nightmare Part IΙ. Έχουμε χαρούμενα και ανεβαστικά τραγούδια όπως τα Remember Me και Dirty Dancehall, έχουμε πιο μελαγχολικά το Railroad και Not A Lot To Do που προσθέτουν μία νότα απαισιοδοξίας σε έναν κατά τ’ άλλα πολύ χαρούμενο δίσκο, ενώ το Moons and Horror Shows κλείνει χαρούμενα το άλμπουμ, ως μία ακουστική σύνθεση με αισιόδοξους στίχους.

Οι Zutons δημιούργησαν ένα σύνολο 12 ωραία κομμάτια υπό το πρίσμα του indie ήχου των αρχών της προηγούμενης δεκαετίας, όταν και το indie άνθισε στη Μεγάλη Βρετανία και ξεπήδησαν πολλά συγκροτήματα όπως οι Kasabian, οι Arctic Monkeys και οι Franz Ferdinand. Οι ίδιοι δεν κατάφεραν να κάνουν το μεγάλο μπαμ, παρά το γεγονός ότι το ντεμπούτο τους ήταν πολύ καλό και σίγουρα άξιζαν παραπάνω αναγνωρισιμότητα από αυτή που έλαβαν. Μπορεί η συνέχεια να μην ήταν εξίσου καλή για εκείνους, ωστόσο το Who Killed…… The Zutons? θα παραμένει για μένα αγαπημένος underground indie δίσκος. Ίσως γιατί οι Zutons ήταν η indie μπάντα που ήθελα να καυχηθώ πως γνώριζα πριν γίνουν διάσημοι, αλλά τελικά δεν έγιναν ποτέ…

The post Something to Focus On: The Zutons-Who Killed…… The Zutons? appeared first on anthem.gr.

Ως πιστός οπαδός του Power Metal περίμενα αυτό το άλμπουμ αρκετό καιρό. Το αποτέλεσμα

άξιζε την αναμονή και για ακόμη μία φορά οι Sabaton μας αποδεικνύουν γιατί η δημοτικότητα
τους έχει φτάσει στο ζενίθ τα τελευταία χρόνια.

Όπως και τα προηγούμενα άλμπουμ της μπάντας, έτσι και το “Heroes” αντλεί την θεματολογία του
από πολέμους. Όμως αυτή τη φορά οι Sabaton αποφάσισαν να αποκλίνουν από τις μεγάλες μάχες
και να εστιάσουν σε ατομικά και ομαδικά επιτεύγματα. Έτσι μας προσφέρουν ένα άλμπουμ πιστό
στον χαρακτηριστικό ήχο της μπάντας.

Εδώ να σημειωθεί ότι είναι το πρώτο άλμπουμ της μπάντας μετά από την μεγάλη αλλαγή στην
σύνθεση της. Λίγο πριν την κυκλοφορία του “Carolus Rex” 3 μέλη της μπάντας έφυγαν λόγω των
συνεχώς αυξανόμενων υποχρεώσεων της μπάντας. Η αλλαγή αυτή δεν φαίνεται να επηρέασε ιδιαίτερα
τον ήχο των Sabaton και έτσι μας προσφέρουν άλλο ένα αριστούργημα του Power Metal, μαθαίνοντας
μας ταυτόχρονα ιστορία.

Η εισαγωγή στο άλμπουμ γίνεται με το “Night Witches”, ένα τραγούδι στο οποίο είναι εμφανείς οι
επιροές από μπάντες όπως οι Judas Priest. Πολύ σωστή ως πρώτη επιλογή, καθώς προιδεάζει τον ακροατή
για το τι επακολουθεί. Ακολουθεί το “No Bullets Fly”, το προσωπικό αγαπημένο μου, ένα τραγούδι που
η μελωδία του με βάζει σε χαρούμενο κλίμα και η ιστορία που διηγείται με βάζει σε σκέψεις για το
κατά πόσο υπάρχει ανθρωπιά στον πόλεμο. Τρίτο τραγούδι το “Smoking Snakes”, η ιστορία τριών Βραζιλιάνων ηρώων που διηγούνται οι Sabaton μέσω του δικού τους μοναδικού τρόπου και μελωδίας. Τέταρτο τραγούδι το “Inmate 4859”, το πιο ατμοσφαιρικό κομμάτι του άλμπουμ, με τον Chris Rorland να μας επιδεικνύει τους όμορφους ήχους που μπορεί να βγάλει κάποιος στην 7χορδη κιθάρα. Βρισκόμαστε στην μέση του άλμπουμ και οι Sabaton μας έχουν βάλει ήδη σε κλίμα πόρωσης. Πέμπτο τραγούδι το “To Hell And Back”, ερμηνευτικά ένα πανέμορφο τραγούδι το οποίο μέσα από σκληρό ήχο μιλά για έναν βετεράνο του 2ου Παγκοσμίου και πως τι βίωσε στο πεδίο της μάχης. Έκτο κομμάτι το “The Ballad of Bull”, το οποίο όπως δηλώνει πρόκειται για μπαλάντα, κάτι ασυνήθιστο για τους Sabaton. Θα μπορούσα να πω πως είναι το χειρότερο τραγούδι του δίσκου όμως θα ήμουν άδικος γιατί πρόκειται για μια ωραία μπαλάντα, με ηρωικό ήχο. Έβδομο κομμάτι το “Resist And Bite”, το οποίο πιστεύω πως έχει την καλύτερη εισαγωγή στο άλμπουμ, αναμφίβολα ένα από τα καλύτερα του δίσκου. Ακολουθεί το “Soldier of 3 Armies” που περιέχει ένα από τα πιο ωραία riff του άλμπουμ. Προτελευταίο τραγούδι το “Far From The Fame”, το οποίο προσωπικά δεν μου προκάλεσε θαυμασμό, αλλά σίγουρα θα το έβαζα σε playlist  με motivational τραγούδια (όπως τα περισσότερα των Sabaton). Τέλος έχουμε το “Hearts Of Iron”, έναν πολύ καλό επίλογο για το άλμπουμ.

Κάπως έτσι έχουν τα πράγματα με τον καινούριο δίσκο των Sabaton. Πρόκειται για ένα must-buy για τους fans της μπάντας
και για έναν πολύ αξιόλογο δίσκο για τους fans του Power Metal. Γενικά δεν μου αρέσει να βαθμολογώ τα πράγματα,
γι’αυτό και θα κλείσω αυτό το review παροτρύνοντας σας να ακούσετε τον δίσκο και πιστεύω πως δεν θα χάσετε.

Μπείτε λοιπόν στο ηρωικό σας κλίμα και ακούστε το “Heroes”!

ΔΥΝΑΤΑ ΣΗΜΕΙΑ ΔΙΣΚΟΥ

• Μελωδίες που προκαλούν δυνατά συναισθήματα στον ακροατή
• Ο γνωστός δυνατός ήχος των Sabaton
• Η θεματολογία του δίσκου
• Μαθαίνουμε ιστορία μέσω φοβερών κομματιών

ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΔΙΣΚΟΥ

• Joakim Broden: Φωνητικά
• Par Sundstrom: Μπάσο
• Chris Rorland: Κιθάρα, επιπλέον φωνητικά
• Thobbe Englund: Κιθάρα, επιπλέον φωνητικά
• Hannes van Dahl: Ντραμς

The post Flashback: Sabaton – Heroes appeared first on anthem.gr.

Έρχεται κάποια στιγμή στην καριέρα ενός καλλιτέχνη που θέλει να ξεφύγει από το καλούπι του συγκροτήματός του και να δώσει στο κοινό έναν δίσκο με το δικό του απολύτως προσωπικό γούστο. Η στιγμή αυτή ήρθε για τον Mark Tremonti. Ο Mark για όσους δεν τον ξέρουν είναι κιθαρίστας για τους Creed και τους Alter Bridge. Στους πρώτους βρίσκεται στη σκιά του τραγουδιστή Scott Stahp, ενώ στους δεύτερους (στους οποίους συμμετέχει και το rhythm section των Creed) ξεδίπλωσε για πρώτη φορά το εκρηκτικό του ταλέντο και έγραψε 4  απίστευτους δίσκους σχηματίζοντας φοβερό κιθαριστικό δίδυμο με τον Myles Kennedy.

Το διάλειμμα των AB πριν μερικά χρόνια, του έδωσε καιρό να ασχοληθεί με τον προσωπικό δίσκο του. Ένα δίσκο που θα έγραφε όπως ήθελε ο ίδιος βγάζοντας το μεταλλά που κρύβει μέσα του και γράφοντας μουσική βασιζόμενος στις επιρροές που είχε μικρότερος, κάτι που μπορεί να φανεί και στον τίτλο του άλμπουμ. Στην προσπάθεια αυτή συμβάλλουν ο Brian Marshall μπασίστας στους Creed και τους Alter Bridge, ο Eric Friedman που συμμετέχει στους Creed ως touring guitarist και πίσω από το drum kit o Garrett Whitlock που ως όνομα μου ήταν άγνωστος, ωστόσο ανταποκρίθηκε 100% στις προσδοκίες μου παίζοντας στακάτα και δυναμικά και κάνοντας το δίσκο ακόμα πιο απολαυστικό. Τα φωνητικά αναλαμβάνει ο ίδιος ο Tremonti και ακόμα κι εκεί κάνει εξαιρετική δουλειά, παρ’ ότι δεν έχει συμμετέχει ποτέ σε σχήμα ως κύριος τραγουδιστής, παρά μόνο σαν κιθαρίστας.

Όπως καταλαβαίνει κανείς ο στόχος του Tremonti επιτεύχθηκε. Ο δίσκος είναι εξαιρετικός. Συνδυάζει το metal παίξιμο και τη συναισθηματική φόρτιση του δημιουργού του και οδηγεί σε ένα σύνολο 12 φοβερών τραγουδιών. Τα riffs είναι πρωτότυπα και πωρωτικά, τα solo είναι γρήγορα και εντυπωσιάζουν ενώ τα ρεφραίν είναι κολλητικά, δείγμα του πόσο δούλεψε ο Mark πάνω σε κάθε τραγούδι. Η κιθαριστική δουλειά γενικώς, τόσο στα lead όσο και στα rhythm είναι εξαιρετική και συνδυάζει το παλιό καλό heavy και thrash metal που άκουγε μικρότερο ο Tremonti με το μοντέρνο metal που έπαιξε κυρίως με τους Alter Bridge. Η παραγωγή είναι επίσης προσεκτική από τον Michael Baskette που έχει δουλέψει και στους 2 τελευταίους δίσκους των Alter Bridge και δεν έχει σκοπό να αναδείξει αποκλειστικά τον Tremonti, αλλά ολόκληρο το συγκρότημα.

Από άρτιους δίσκους σαν το All I Was δε μου αρέσει να ξεχωρίζω τραγούδια, ειδικά όταν κάθε τραγούδι μπορεί να σου προσφέρει ένα κολλητικό ρεφρέν, ένα γαμάτο solo ή ένα πωρωτικό riff. Ακόμα και τα λιγότερο γνωστά τραγούδια σαν το Giving Up, το Decay και το Proof  θα τα λατρέψεις, αν είσαι φαν του ήχου. Όμως πρέπει να αναφέρω πως προσωπικό αγαπημένο είναι το Brains. Κονταροχτυπήθηκε με κομματάρες σαν το Things I’ve Seen, το πρώτο single του δίσκου You Waste Your Time, το So You’re Afraid και το Leave It Alone, αλλά τελικά υπερίσχυσε στην προτίμηση μου. Στα 50 λεπτά της διάρκειας του ο δίσκος δεν παρουσιάζει σκαμπανεβάσματα και αυτό είναι μεγάλο πλεονέκτημα.

Ακούγοντας το δίσκο μπορεί να καταλάβει κανείς ότι ο Tremonti πρόσφερε ακριβώς αυτό που θέλει να ακούσει ένας οπαδός του μοντέρνου metal. Ένα άκουσμα συμπαγές, ένα δίσκο που ενώνει το παζλ των επιρροών που είχε από παιδί. Ήξερε πως δεν θα γινόταν πλατινένιο album σαν αυτά των Creed ή ότι δεν θα είχε την αναγνωρισιμότητα που απολαμβάνουν οι Alter Bridge. Ο Mark δημιούργησε αυτή τη solo μπάντα για να περνάει καλά και να παίζει τη μουσική που από μικρή ηλικία γούσταρε.  Ευχή μου είναι κάθε οπαδός των AB να δώσει στον Tremonti την ευκαιρία να τον μαγέψει για ακόμα μία φορά σε έναν δίσκο που τα έχει όλα.

The post Something to Focus On: Tremonti – All I Was appeared first on anthem.gr.