Τελείωσε το 2024 και μετά τα ντοκιμαντέρ, λέω να πιάσουμε και τα υπόλοιπα είδη. Είχα πολλές σκέψεις στο πως θα χωρίσω αυτό το άρθρο. Εκεί που κατέληξα, ώστε να είναι όσο το δυνατόν λιγότερο κουραστικό, να πω τα αγαπημένα από ορισμένες κατηγόριες ταινιών. Κάποιες θα μπουν, κάποιες θα παραληφθούν παρόλο που τις είδα. Θα παίξουμε λίγο και με 2023, γιατί δεν σας έπρηξα πέρυσι με άρθρο και επιπλέον, εφόσον στην Ελλάδα βγήκαν το 2024, τότε μετράνε.

Ξεκινάμε τρομακτικά

Κατά γενική ομολογία, το 2024 ήταν η χρονιά του horror. Δεν προλάβαινες να δεις μια καλή ταινία του είδους κι έβγαινε άλλη. Σπάνιο φαινόμενο, καθώς άλλες χρονιές τις ψάχνουμε με το σταγονόμετρο.

Ξεκινώντας δυνατά, είδα body horror που μου άρεσε. Γενικά, με αυτό το υποείδος δεν έχουμε τις καλύτερες σχέσεις. Φέτος, όμως, νομίζω είδα δύο από τις καλύτερες που έχουν βγει. Τουλάχιστον για την μία δεν σταματάω σε κάθε ευκαιρία να μιλάω. Κι αυτή είναι το Substance. Όπως λέει και ο τίτλος, αυτή η ταινία είχε ουσία. Αν εξαιρέσει κανείς το body horror του πράγματος, μιλάμε ξεκάθαρα για μια σάτυρα και μια κριτική για την πίεση που δέχονται κυρίως οι γυναίκες για την εξωτερική τους εμφάνιση, την ηλικία τους και το πως “πρέπει” να είναι. Υπερβολή για αρκετά άτομα το φινάλε, για μένα ήταν το ιδανικό ξέσπασμα. Φυσικά, απίθανες Demi Moore και Margaret Qualley. Ίσως, πιο αηδιαστική σκηνή αυτή με τους αστακούς.

Στο ίδιο είδος, αλλά με φανερό προσανατολισμό στον τρόμο, το First Omen. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι έχει μια κοινή θεματική το prequel του Omen με την ταινία της Coralie Fargeat, ως προς το πως “πρέπει” να είναι μια γυναίκα. Εδώ πρόκειται για μια καλόγρια που παίρνει μεταγραφή για ένα καθολικό οργανοτροφείο στην Ρώμη κι εκεί την περιμένουν τα απίθανα. Προφανώς γύρω από τον ερχομό του Αντίχριστου. Η Nell Tiger Free και η σκηνή που βγαίνει από ένα αμάξι (μην κάνω σπόιλερ) θα με στοιχειώνει για πολύ καιρό.

Πάμε στην κατηγορία “ε δεν ήταν τόσο τρομακτικό τελικά”. Και οι δύο ταινίες να πω αρχικά ότι μου άρεσαν πολύ. Για τον ίδιο λόγο. Την ατμόσφαιρά τους. Πρόκειται για το Oddity και το Longlegs. Το πρώτο έχει να κάνει με ένα μέντιουμ που ψάχνει την αλήθεια για τον θάνατο της αδερφής της. Για βοήθεια έχει μια ξύλινη κούκλα! Μέχρι εκεί μπορώ να πω. Φουλ ατμόσφαιρα, αλλά δυστυχώς ήθελε παραπάνω υπόθεση. Για το δεύτερο, λογικά ακούσατε πολλά. Υπερβολές θα πω από όλες τις πλευρές. Ούτε η επόμενη Σιωπή των Αμνών δεν υπήρχε περίπτωση να είναι, ούτε δεν βλέπειται. Ήθελε λιγότερο τις υπερβολές του Cage (αν και τον βρήκα σωστό casting για τον ρόλο του Longlegs) και όπως λέω συχνά για horror ταινίες, αν παίζει η Maika Monroe, το βλέπουμε!!

Λίγο πριν φύγουμε από το horror, στα “αυτά έκαναν το κάτι το διαφορετικό” είναι τρεις ταινίες εντελώς διαφορετικές μεταξύ τους. Αρχικά, οφείλω ν’ αναφέρω το I Saw the TV Glow, ένα ψυχεδελικό ταξίδι για την ταυτότητα του ανθρώπου, αλλά και την σχέση που έχουμε με το ίδιο το μέσο για το οποίο μιλάμε και αγαπάμε. Είτε την τηλεόραση, είτε τον κινηματογράφο. Έπειτα, θα πάμε προς YouTube μεριά με το Milk & Serial. Βλέπεις πως η φάρσα μπορεί να ξεφεύγει ή και όχι. Γενικότερα μια ταινία που παίζει με τον θεατή και δείχνει τι μπορείς να κάνεις όταν έχεις την ελευθερία που χρειάζεσαι. Μια καλή προσθήση στο found footage είδος. Τέλος, δεν γινόταν να μην αναφέρω το Godzilla Minus One. Ναι κλέβω λίγο γιατί βγήκε Δεκέμβρη του 2023 στην Ελλάδα, αλλά είπαμε πιάνεται. Η απόδειξη ότι με το συγκεκριμένο kaiju πρέπει να είσαι Ιάπωνας για να το καταλάβεις πλήρως για ν’ασχοληθείς. Αλλιώς άστο, δεν πειράζει. Αξίζει οπωσδήποτε για όποιο ενδιαφέρεται και η ασπρόμαυρη έκδοση. Η μόνη φράση που θα συμπληρώσω είναι ότι ο Godzilla είναι αυτό που είναι. Ένα δημιούργημα του ανθρώπου. Τίποτα παραπάνω. Το θέμα είναι τι κάνουμε εμείς οι άνθρωποι με αυτό.

Άξια αναφοράς: Lisa Frankestein, Late Night with the Devil, Smile 2

Δράση, με αγωνία και λιγότερη μπέρτα

Την χρονιά που πέρασε, η αλήθεια είναι ότι δεν είχαμε πολλές υπερηρωϊκές ταινίες. Σίγουρα όχι αρκετές που ν’ αξίζουν την προσοχή μας. Αυτή που τράβηξε την προσοχή όλων ήταν προφανώς το Deadpool & Wolverine. Λίγο η αγάπη του κοινού για τον πρώτο, λίγο η επιστροφή του Jackman, δεν θέλει και πολύ να έρθει η επιτυχία. Σίγουρα έπαιξε ρόλο σε αυτό ότι πρόκειται για ταινία Fox κι όχι Disney. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Παράλληλα, είχαμε το κλείσιμο της υπερηρωϊκής κομεντί με όνομα Venom. Το bromance Venom με Eddie Brock έριξε έναν τελευταίο χορό και πρόσφερε ό,τι και στις προηγούμενες δύο ταινίες. Οπότε αν μισείς τα προηγούμενα, μην μπεις καν στον κόπο να δεις το τέλος. Εγώ πέρασα καλά πάντως. Ήξερα τι πήγαινα να δω.

Στην διλογία με όνομα “μην κάνεις τίποτα”, τοποθετώ δύο ταινίες του Netflix. Το Rebel Ridge και το Carry-On. Για την ταινία με πρωταγωνιστή τον νέο Green Latern, Aaron Pierre, έχω αρκετά καλή άποψη. Μου πρόσφερε αυτό που ήθελα από ένα θρίλερ δράσης, που ξέρει πως να χτίσει την ένταση μέχρι να την εκτονώσει στην τελευταία πράξη. Έμεινα απόλυτα ικανοποιημένος. Αντίθετα από το Carry-On. Πήρε καλά λόγια γενικά, χαίρομαι γι’αυτό. Απλά για τα γούστα μου ήταν εντελώς προβλέψιμο στα πάντα του. Χωρίς να κάνει κάτι λάθος. Πάντως, και οι δύο ταινίες είχαν εξαιρετικούς κακούς με Don Johnson και Jason Bateman αντίστοιχα.

Στο κομμάτι των πολεμικών τεχνών, θα ήθελα να έχω δει παραπάνω γιατί το έχω παραμελήσει σαν είδος. Αλλά οι περιπτώσεις που είδα, με καλύπτουν για όλη την χρονιά. Αρχικά να πω ότι πρέπει να μιλήσουμε παραπάνω για το Monkey Man. Μια πολύ προσωπική ταινία του Dev Patel. Φάνηκε από την κουλτούρα της, από το σενάριό της, από κάθε λεπτομέρεια στις ρεαλιστικές και μεταφυσικές πτυχές της. Δείτε το. Θίγει θέματα που ανησυχούν τον κόσμο όπως και το Twilight of the Warriors: Walled In. Βασισμένο στην υπαρκτή περιοχή της Kowloon Walled City, το Hong Kong τηρεί την παράδοση που έχει στις πολεμικές τέχνες θυμίζοντάς μου γιατί αγάπησα μικρός τις ταινίες με πολεμικές τέχνες. Οκ, δεν είμαι λάτρης της χρήσης συρμάτων για τα ακροβατικά που γίνονται. Αλλά και πάλι, είναι εντυπωσιακό το θέαμα που προσφέρεται.

Το animation δεν θα έλειπε το 2024

Θέλω αρχικά να κράξω τον εαυτό μου λέγοντας ότι animation δεν είναι είδος, αλλά τρόπος έκφρασης. Οπότε κακώς το ξεχωρίζω από τα υπόλοιπα. Αλλά, δεν πειράζει. Ας τα μαζέψουμε εδώ.

Πρώτο και καλύτερο το Flow. Μια ταινία που δημιουργήθηκε αποκλειστικά με το πρόγραμμα Blender, στην Λετονία, με πρωταγωνιστές ζώα που προσπαθούν να επιβιώσουν από μια πλημμύρα και δεν ακούμε κανένα τους διάλογο. Από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς άνετα.

Αντίστοιχα, καλύτερο manga σε anime adaptation το Look Back. Ίσως το εικαστικό στυλ να ξενίσει μια μερίδα του κόσμου, αλλά πιστέψτε με ήταν η τέλεια μεταφορά. Ακολούθησαν κατά γράμμα την λογική του manga, οπότε είτε διαβάζεις το ιαπωνικό κόμικ, είτε βλέπεις την ταινία, έχεις την ίδια εμπειρία. Για να δώσω μια ιδέα και από το σενάριο, πρόκειται για την ιστορία δύο συμμαθητριών και το πάθος τους για το σχέδιο. Πως η μία εμπνέει την άλλη και την κοινή τους πορεία στην ζωή. Έξτρα χρήσιμη πληροφορία, το manga είναι του Tatsuki Fujimoto, δημιουργού του Chainsaw Man.

Τρίτη animated ταινία που λάτρεψα το 2024 ήταν το γαλλικό Mars Express. Αν έπρεπε με λίγα λόγια να δώσω σε κάποιο άτομο να καταλάβει την θεματολογία του θα έλεγα ότι ήταν μια παραλλαγή του Blade Runner. Από τα θέματα που θήγει, τον ενήλικο τρόπο προσέγγισής τους και την ρεαλισμό μέσα στο cyberpunk κόσμο του. Για μένα είναι ακόμα μία άχαστη ταινία.

Άξια αναφοράς: The Day the Earth Blew Up: A Looney Tunes Movie, HAIKYU!! The Dumpster Battle

Τα αγαπημένα των αγαπημένων

Πρώτα απ’όλα κάποια τελευταία άξια αναφοράς είναι τα Juror #2, The Apprentice (δεν περίμενα να αναφέρω ταινία για τον Τραμπ), Ultraman: Rising, Furiosa: A Mad Max Saga. Πάμε τώρα στις κορυφές.

Dune: Part Two και The Wild Robot ήταν δύο ταινίες που νιώθω ευτυχισμένος ότι τις είδα σε κινηματογραφική αίθουσα. Το Dune είναι ο ορισμός του σινεμά από κάθε τεχνική άποψη, ενώ η τελευταία ταινία του Chris Sanders είναι ο ορισμός τι σημαίνει σινεμά για την ψυχή μου. Είναι ταινίες που σίγουρα θα ξαναδώ μέσα στα χρόνια και μακάρι δημιουργοί σαν τον Villeneuve και τον Sanders να υπάρχουν στον χώρο για όσο αντέχουν.

Δύο περιπτώσεις ταινιών που βγήκαν το 2023, αλλά σε μας ήρθαν αρχές του 2024 είναι από τις ταινίες που αγάπησα πολύ τελευταία. Το ένα είναι το Holdovers, η καλύτερη χριστουγεννιάτικη ταινία που δεν βγήκε την περίοδο των γιορτών. Με την αποκάλυψη που ακούει στο όνομα Dominic Sessa και τους καταπληκτικούς Paul Giamatti και Da’Vine Joy Randolph να κάνουν μια τριάδα την οποία δεν γίνεται να μην λατρέψεις. Η άλλη ταινία φυσικά είναι η τελευταία(;) του Hayao Miyazaki, το Boy and the Heron. Παίζει γενικά σαν σχόλιο ότι “μπορεί να μην είναι η καλύτερή του ταινία, αλλά…”. Εγώ θα πω ότι πρόκειται ίσως για την πιο προσωπική του και γι’αυτή που αν ακολουθείς όλη την φιλμογραφία αυτού του ανθρώπου, θα σε αγγίξει πιο βαθιά από οποιαδήποτε άλλη, χωρίς να στο ζητάει κιόλας.

Καλύτερη ταινία για πολλούς εκεί έξω ήταν το Anora. Είμαι μέσα σε αυτούς είμαι κι εγώ, βάζοντάς την μέσα στις 2-3 καλύτερες ταινίες του 2024. Ξεκινάει σαν ένα σύγχρονο Cinderella Story, για να εξελιχθεί σε κωμωδία, να μιλήσει για κοινωνικά θέματα και ταμπού και τα τελειώσει κομματιάζοντας την ύπαρξή σου. Η τελευταία σκηνή σού δίνει να καταλάβεις ότι το ζητούμενο τελικά είναι να σε δει ο απέναντι σαν άνθρωπο. Η Mikey Madison το πήρε πάνω της, έπαιξε λες και είναι ηθοποιός με 30 χρόνια καριέρα από πίσω και χάρισε μια ερμηνεία που δεν ξεχνιέται με τίποτα.

Για μένα όμως, η αγαπημένη μου ταινία είναι το Perfect Days. Η επιστροφή του Wim Wenders στον κινηματογράφο, με ένα διαφημιστικό για τις τουαλέτες στο Τόκυο που τελικά εξελίχθηκε σε ολόκληρη ταινία. Ο Koji Yakusho παίζει τόσο απλά, αλλά τόσο υπέροχα ένα καθημερινό άνθρωπο με μια ήσυχη ζωή, όπου δεν ζητάει πολλά, αλλά αρκείται στα λίγα που ήδη έχει. Μπορεί ο καθένας να κρίνει τον τρόπο ζωής του, αλλά είναι αυτός που έχει επιλέξει και πάλι όπως στο Anora, στην τελευταία σκηνή, τα μάτια του Yakusho λένε πολλά παραπάνω από αυτά που μπορούν να πουν οι λέξεις.

Κλείνοντας…

Αυτά για το 2024! Δεν ανέφερα μιούζικαλ, γιατί είδα λιγότερα και άκουσα περισσότερα. Ήταν η χρονιά του φινάλε του EPIC!

Πάντως, θα ήθελα να πω ότι σίγουρα λείπουν αρκετές ταινίες, είτε γιατί δεν τις είδα, είτε γιατί θεώρησα ότι δεν χρειάζεται να τις αναφέρω. Τις είδα, πέρασα καλά ή όχι και πάμε παρακάτω. Και το λέω αυτό γιατί ουσιαστικά δεν πρόκειται για κάποιο άρθρο κριτικής των ταινίων που είδα μέσα στο 2024. Αλλά μια ευκαιρία να μοιραστώ τι μου άρεσε και να μιλήσω γι’αυτό. Στην τελική, δεν χρειάζεται να δούμε τα πάντα. Έστω και μια ταινία να δούμε και να μας ταξιδέψει κατά την διάρκειά της, αρκεί. Τώρα αν ο στόχος στο Letterboxd είναι να δούμε 2 ταινίες μέσα στο 2025, ακόμα καλύτερα! Καλή χρονιά σε όλ@!!

Μιας και η χρονιά τελείωσε με EPIC, The Return και ανακοίνωση ταινίας για την Οδύσσεια από τον Nolan, ας κλείσουμε και ηχητικά με το έπος του Ομήρου.

The post The Movie Corner: Act IΙ για ταινίες του 2024 – Τα αγαπημένα appeared first on anthem.gr.

Συνήθως δεν βλέπω με καλό μάτι τις ταινίες ή σειρές που κοτσάρουν το όνομα ενός δημιουργού πριν το όνομα του έργου τους. Οι λόγοι είναι προφανείς που γίνεται. Αλλά νιώθω ότι και το άτομο που το δέχεται, θέλει να τραβήξει τα φώτα λίγο πάνω του. Τρανταχτό παράδειγμα το The Nightmare Before Christmas. Ελάχιστοι θυμούνται ότι σκηνοθέτης του είναι ο Henry Selick και όπως είπε ο ίδιος σε πρόσφατη συνέντευξή του, ο Burton δεν ασχολήθηκε και πολύ. Ναι δική του ιδέα, η ιστορία, οι χαρακτήρες. Ναι, οι σχέσεις μεταξύ τους ήταν μια χαρά. Αλλά την δουλειά την έκαναν άλλοι.

Στο Guillermo del Toro’s Pinocchio, νομίζω είναι υποχρέωσή μας να βάζουμε το όνομα του Μεξικανού σκηνοθέτη μπροστά. Αναφέροντας πάντα στην κουβέντα και τον συν-σκηνοθέτη της ταινίας και θρύλο του stop-motion, Mark Gustafson, καθώς και το άλλο μέρος αυτής της παρεούλας από την μεριά των συγγραφέων, τον Patrick Mchale. Γνωστός από τα πρώτα χρόνια του Adventure Time και δημιουργός μίας από τις καλύτερες animated σειρές που υπάρχουν, του Over The Garden Wall.

Ο λόγος, λοιπόν, που πιστεύω ότι τώρα πρέπει να γίνεται η σχετική αναφορά στο όνομα του de Toro είναι οι τόσες μεταφορές που υπάρχουν για το γνωστό παραμύθι του Ιταλού Carlo Collodi. Θα θυμίσω ότι η Disney και ο Benigni έχουν κάνει από δύο μεταφορές ο καθένας (κάπου έλεος). Οπότε στην περίπτωση του del Toro, επειδή δεν μιλάμε απλά για ακόμη μία μεταφορά, αλλά για κάτι πολύ παραπάνω και διαφορετικό, ας λέμε και ποιανού είναι η ταινία. Παρακάτω θα καταλάβετε και τους λόγους.

Η μαριονέτα που δεν πολυήθελε να γίνει πραγματικό αγόρι

Σεναριακά, ο del Toro παίρνει από νωρίς μια απόφαση που θα τον ωφελήσει αφάνταστα στην πορεία της ταινίας την οποία θέλει να κάνει. Επιλέγει να τοποθετήσει χρονικά την ιστορία την εποχή της φασιστικής Ιταλίας του Mussolini. Με αυτό το χρονικό πλαίσιο, δίνονται οι δυνατότητες για να περάσει παραπάνω μηνύματα εκτός από το προφανές, και λίγο τετριμμένο πλέον ως άξονα αφήγησης, που είναι η δύναμη της αγάπης. Ευτυχώς, ενώ στην θεωρία η πληθώρα των μηνυμάτων μπορούσε να πνίξει το Pinocchio, κάτι τέτοιο δεν συνέβη καθώς όλα υπάρχουν όσο χρειάζεται και μάλιστα έρχονται φυσικά από το χτίσιμο και την εξέλιξη των χαρακτήρων.

Πιάστηκα πρώτα από τον σκοπό της ταινίας, καθώς η ιστορία είναι λίγο πολύ γνωστή. Ο ξυλουργός Geppetto, για λόγους που θα ήθελα να κρατήσω κρυφούς επειδή είναι από τις διαφορές με το αρχικό παραμύθι, αποφασίζει να φτιάξει μια ξύλινη μαριονέτα με το όνομα Pinocchio. Μάλιστα, γίνεται η επιλογή για το κουκουνάρι μας (έτσι φημολογείται ότι είναι η ερμηνεία του ονόματός του στην Τοσκανική διάλεκτο των ιταλικών) να υλοποιηθεί με βάση το σχέδιο του Gris Grimly. Κρατήστε το κουκουνάρι, έχω τους λόγους μου. Κατά τ’ άλλα, έχουμε κανονικά τον Cricket, να λειτουργεί ως το υποσυνείδητο του μικρού ξύλινου αγοριού κι άλλους χαρακτήρες, που εξυπηρετούν τους γνωστούς ρόλους κι ας διαφέρουν από το πρωτότυπο.

Αν χρειαστεί να τονίσουμε κάτι παραπάνω όσον αφορά το σενάριο είναι η σχέση του Geppetto με τον Pinocchio. Τι μας είπες τώρα κι εσύ; Λες και δεν το ξέρουμε. Το αναφέρω, γιατί σε αντίθεση με τις άλλες μεταφορές, εδώ υπάρχει έμφαση σε μια συγκεκριμένη διάσταση της μεταξύ τους σχέσης. Εδώ ο Pinocchio ναι μεν είναι αυτός που δεν ξέρει πως λειτουργεί ο κόσμος γύρω του και τον οδηγεί (στο καλό και στο κακό) η άγνοια και ο αυθορμητισμός του, αλλά είναι εκείνος που τελικά θα δώσει τα μεγαλύτερα μαθήματα στον θετό πατέρα του.

Ακόμα κι από το τρέιλερ, φαινόταν η ποιότητα της δουλειάς στο Pinocchio

Αρχικά, για όποιον δεν έχει δει τίποτα από την ταινία και ταυτόχρονα αγνοεί τις εικόνες που βάζω στα άρθρα μου, θα πρέπει να ξέρει ότι μιλάμε για animated ταινία. Για να είμαστε και πιο συγκεκριμένοι, stop motion animation. Άλλωστε, τι να τον κάνεις τον Gustafson στην ταινία σου, αν δεν τον αξιοποιήσεις πλήρως. Ο Guillermo del Toro ήταν αρκετά ομιλητικός πριν την πρεμιέρα του Pinocchio για το θέμα της υποβάθμισης του animation ως μέσο. Κάτι που σε μικρό βαθμό έχω αναφέρει σε παλαιότερο άρθρο για τις live action μεταφορές της Disney. Το πάθος του γι’αυτό το project φαίνεται σε κάθε συνέντευξη, αλλά και από το πείσμα του να ολοκληρωθεί, καθώς πριν το πάρει το Netflix δεν ξέραμε αν θα καταφέρει να ολοκληρωθεί. Όποιος έχει την όρεξη, ας δει στην συνέχεια και το Handcarved Cinema, το οποίο ουσιαστικά είναι ένα behind the scenes.

Στα πιο τεχνικά ζητήματα της ταινίας, το stop motion όσο δύσκολο είναι σαν μεθοδολογία, άλλο τόσο πιο εντυπωσιακό είναι το αποτέλεσμα αν χρησιμοποιηθεί σωστά. Κι αυτό συμβαίνει σε απόλυτο βαθμό εδώ. Γνωρίζεις πολύ καλά για την τεχνική που έχει εφαρμοστεί, όμως το ξεχνάς μετά από λίγα δευτερόλεπτα. Σε παρασέρνει αυτός ο κόσμος σε ένα παραμύθι που ενώ ξέρεις το τέλος του, θέλεις να αφεθείς και να φτάσεις μέχρι εκεί. Από άλλον δρόμο αυτή την φορά. Πιο εντυπωσιακά πάντως.

Επίσης, αντίστοιχου επιπέδου είναι η δουλειά στον ήχο. Από την μουσική, με τα τραγούδια που ψιλοεπίτηδες και κατά λάθος ταυτόχρονα δεν ολοκληρώνονται εκτός από ένα, μέχρι τις ερμηνείες για τις οποίες όλοι δίνουν το κάτι παραπάνω από τις δεδομένες ικανότητές τους. Για μένα, ζήσαμε μία από τις καλύτερες ερμηνείες του Ewan McGregor στον ρόλο του Cricket, άρτιος David Bradley ως Geppetto, απίστευτος Christoph Waltz στον ρόλο του Volpe και θα μπορούσα να συνεχίσω για ώρες να αναφέρω όλους τους εξαιρετικούς ηθοποιούς που πήραν μέρος.

Μπορεί να μην ευχήθηκε σ’ ένα αστέρι, αλλά το αποτέλεσμα τον δικαίωσε

Το 2016, την χρονιά που η Disney κυκλοφόρησε την live action μεταφορά του Jungle Book, ήταν προγραμματισμένο να κυκλοφορήσει και το Mowgli του Andy Serkis. Αυτό δεν έγινε καθώς το 2ο ανέβαλε τα σχέδιά του για 2 χρόνια. Φέτος ζήσαμε κάτι παρόμοιο. Μόνο που είχαμε κανονική κυκλοφορία των αντίστοιχων ταινιών. Υπήρξε μια σημαντική διαφορά όμως. Την καλή μεταφορά δεν την είχε η Disney… Το δικό της Pinocchio με το Tom Hanks στον ρόλο του Geppetto, ίσως είναι από τις χειρότερες μεταφορές του συγκεκριμένου παραμυθιού. Για έναν κύριο λόγο. Ότι δεν είχε ψυχή. Κάτι το οποίο πρόσφερε απλόχερα ο del Toro και η μαριονέτα του.

Ο Guillermo del Toro με την δική του εκδοχή, δεν κατάφερε μόνο να δώσει μία από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς, αλλά έδειξε τον δρόμο. Έδειξε στην βιομηχανία, ότι το animation είναι ένας από τους πιο μαγικούς τρόπους να πεις την ιστορία σου. Αρκεί να το χρησιμοποιήσεις έξυπνα και με σεβασμό. Ο δικός του Pinocchio, μπορεί να σε κάνει να γελάσεις, να κλάψεις, να νιώσεις πολλά πράγματα μαζί. Αρκεί εσύ να βάλεις μια ζεστή σοκολάτα, να κάτσεις κάπου αναπαυτικά, να πατήσεις το play και να αφήσεις τον Μεξικανό παραμυθά να σε ταξιδέψει.

The post The Movie Corner: Guillermo del Toro’s Pinocchio – Η καλή μεταφορά του παραμυθιού appeared first on anthem.gr.

Η D23 Expo 2022 τελείωσε και φέρνει ορισμένους προβληματισμούς παρακολουθώντας την. Η Disney, έχοντας αγοράσει τα πάντα από στούντιο πλέον, είχε χωρίσει την παρουσίαση της σε κομμάτια με μια θεματική το καθένα. Για παράδειγμα, είχε ένα κομμάτι για την Marvel, ένα για τα Star wars και πάει λέγοντας. Το κομμάτι που με προβλημάτισε ήταν των live action ταινιών της. Ζήτημα πρώτο. Πόσες ταινίες ήταν ορίτζιναλ υλικό; Απάντηση: Μηδέν. Ναι, η Disney τα μόνα που ανακοίνωσε ήταν είτε sequels/prequels είτε remakes. Όμως, δεν έχω σκοπό να αγγίξω περιπτώσεις όπως το Hocus Pocus 2 ή το Disenchanted. Δεν είναι αυτές οι περιπτώσεις το πρόβλημα. Ίσα ίσα το αντίθετο. Το ζήτημα είναι τα live action remakes.

Το παρόν αυτού του περιέργου κόσμου

Πάμε να δούμε τι έχουμε. Το πιο ανώδυνο το Peter Pan & Wendy. Peter Pan ταινίες θα βγαίνουν μέχρι να εξαφανιστεί ο πλανητής οπότε ας συμβιβαστούμε με την ιδέα. Ήρθε απλά η σειρά της Disney. Περνάμε στο Snow White που απλά ανακοινώθηκαν οι δύο πρωταγωνίστριες. Με καλό μάτι της είδα και τις δύο, ειδικά της Gal Gadot στο ρόλο της κακιάς. Στη συνέχεια, υπάρχει το Little Mermaid. Μια χαρά είναι η Halle Bailey. Φέρνει σε γοργόνα, έχει φωνάρα, τι άλλο ζητάμε δεν ξέρω.

Πάμε στο ζουμί κι εκεί που θα έπρεπε να γίνει ντόρος. MUFASA: The Lion King. Πρώτον, τι τίτλος είναι αυτός;

Δεν ξέρω τι μανία έχει πιάσει το Χόλιγουντ να μας εξηγεί τους τίτλους τελευταία. Λες και δεν ξέρουμε ποιος είναι ο Mufasa ή με τι έχει σχέση. Ας το περάσουμε κι αυτό. Γιατί υπάρχει ένα prequel του Lion King; Σύντομη απάντηση: Γιατί άρμεγμα.

Πρώτη αποτυχημένη προσπάθεια στα live action remakes

Για την Disney τα mid 2010s δεν είναι η πρώτη φορά που δοκίμασε αυτή την διώδο αρμέγματος των franchises της. Η συγκεκριμένη εταιρεία έχει ένα τεράστιο πλεονέκτημα σε βάρος όλων των άλλων και το ξέρει. Μας μεγάλωσε. Πολλοί μπορούν να πουν ότι είχαν κάποιο χαρακτήρα ή σούπερ ήρωα που υπήρχε στην παιδική μας ηλικία. Αλλά κανείς δεν μπορεί με θράσος να έρθει να σου πει στην μούρη ότι εγώ σε πήρα από την κούνια και σε έφτασα μέχρι την ενηλικίωσή σου με οποιοδήποτε δυνατό τρόπο, ιστορία, τραγούδι, χαρακτήρα. Οπότε γιατί να κάτσει να σκεφτεί νέες ιδέες όταν έχει ήδη δοκιμασμένες λύσεις;

Έχουν περάσει χρόνια και ίσως να ξεχνάμε ότι πριν το Jungle Book του Favreau υπήρχε το Jungle Book του Sommers. Ναι ναι εκείνου που έκανε τα Mummy με τον Frazer. Πριν από την Cruella, υπήρχε το 101 Dalmatians και το 102 Dalmatians κανονικά σε live action μεταφορές με την θεάρα Glenn Close στον ρόλο της Cruella. Κι εκεί κάπου τέλος. Γιατί; Πολύ απλή απάντηση πάλι. Το box office. Το 102 Dalmatians, πέρα από κακή ταινία, δεν τα πήγε καν καλά σε εισπράξεις. Για τα δεδομένα της Disney πάντα και σε σύγκρινη με την επιτυχία της πρώτης ταινίας.

Το νέο στοίχημα

Ερχόμαστε, λοιπόν, στο 2010. Ένα μεγάλο στοιχήμα. Alice in Wonderland με Tim Burton στο τιμόνι και καστ που θα ζήλευε ο οποιοσδήποτε. Τελικό αποτέλεσμα, αν και η ταινία είχε ζητήματα στην αφήγηση μάζεψε πάνω από 1 δις στο box office. Οπότε άνοιξε τον δρόμο για ταινίες όπως η Maleficent, Cinderella, ξανά Jungle Book, Beauty and the Beast κλπ κλπ.

Πολυλογώ τόση ώρα γιατί θέλω να καταλήξω στο εξής. Δεν υπάρχει πρόβλημα στο να θες να κάνεις remake μιας παλιάς ταινίας. Ειδικά αν θες να προσφέρεις μια καινούργια οπτική σε αυτή. Όμως, κάθε μία από αυτές τις ταινίες είναι απλά προσπάθεια για περισσότερα λεφτά. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα το Lion King.

Είναι επιτυχία; Πρακτικά ναι γιατί το box office στο τέλος έδειξε πάνω από 1,6 δις δολλάρια. Καλλιτεχνικά όμως; Θα πω με απόλυτο τρόπο όχι. Ναι τεχνολογικά είναι κάτι το εντυπωσιακό. Είναι λες και βλέπεις πραγματικά ζώα. Όμως, αυτό είναι το θέμα. Δεν θέλω να δω ζώα. Δεν ψάχνω να δω ένα ντοκιμαντέρ. Ψάχνω να βρω κάποιους χαρακτήρες που τυχαίνει να είναι ζώα. Αντιθέτως, βλέπεις άψυχες υπάρξεις, χωρίς καμία έκφραση και που ο μόνος λόγος που ξεγελάς τον εαυτό σου ότι αυτό που έχεις μπροστά σου είναι ο Simba και όχι ένα τυχαίο λιοντάρι είναι επειδή μιλάει. Συγγνώμη, αλλά ούτε το πλήρωσα αυτό, ούτε μπήκα στον κόπο να το δω. Είναι προσβολή όχι μόνο για την πρωτότυπη ταινία αλλά για τον κινηματογράφο γενικότερο. Πρόκειται απλά για μια 3D animated ταινία που είναι τόσο φωτορεαλιστική ώστε να θυμίζει την πραγματικότητα.

Το ουσιαστικό πρόβλημα αυτής της υπόθεσης

Οπότε, όταν η ίδια η εταιρεία δεν σέβεται τον εαυτό της στο βωμό των χρημάτων, γιατί να την σεβαστούμε και να την προσκυνούμε σαν κοινό; Προβληματίζομαι πιο πολύ γιατί ενώ είναι κοινώς αποδεκτό ότι αυτές οι ταινίες στην καλύτερη περίπτωση είναι μέτριες, πάμε και πληρώνουμε εισιτήριο. Δεν θα κακολογήσω κάποιον που θα μου πει ότι σόρρυ ρε φίλε αλλά η Μικρή Γοργόνα είναι η αγαπημένη μου ταινία οπότε θέλω να την δω. Αλλά για μένα μετά χάνεις την βαρύτητά της η άποψή σου, αν το αποτέλεσμα είναι κακό. Συγγνώμη, η ιστορία δείχνει ότι αυτό είναι το σύνηθες κι εσύ μόλις το στήριξες κιόλας για να συνεχίσει να γίνεται. Δεν θα κάτσω καν να αριθμήσω πόσες ταινίες έχουν σκοπό να βγάλουν. Το μόνο που θα πω είναι ότι στον ορίζοντα υπάρχει και ένα Lilo & Stitch…

Για να μιλήσουμε και λίγο ρεαλιστικά, στην τελική πολυεθνική είναι τα λεφτά θα κοιτάξει. Αυτό που έχω παράπονο και ζητάω να σκεφτούμε καλύτερα είναι πως αντιμετωπίζουμε εμείς τις πρωτότυπες ταινίες και γενικότερα το κόσμο του animation. Κάποια στιγμή πρέπει να ξεκολλήσει το κεφάλι μας και να αντιμετωπίσουμε το animation ως αυτό που είναι. Δηλαδή ένα μέσο. Δεν είναι μια υποκατηγορία. Είναι ένα μέσο για να πεις μια ιστορία. Αυτή ναι μπορεί να έχει ως κοινό τα παιδιά, αλλά μπορεί να έχεις στόχο τους ενηλικές. Εκτός αν πιστεύουν μερικοί, μένοντας σε ντισνεϊκό κλίμα, ότι η Παναγία των Παρισίων είναι παιδική ταινία. Εκείνες οι ταινίες όπως το Lion King, το Beauty and the Beast και πολλές ακόμα ήταν άρτιες σαν καλλιτεχνικό αποτέλεσμα. Τις αγάπησε ο κόσμος γιατί ήταν υπέροχες ταινίες. Τελεία. Όχι γιατί μια εταιρεία τους πουλούσε νοσταλγία σε μοντέρνο περιτύλιγμα.

Μια ματιά στο μέλλον

Για να κλείσουμε με μια αισιόδοξη νότα ας μιλήσουμε λίγο για Pixar. Το συγκεκριμένο στούντιο είναι ο λόγος που έχεις να αναμένεις κάτι καλό από τον κολοσσό στον οποίο ανήκει. Οπότε θέλω να κάνω shoutout, όπως λένε στο χωριό μου, σε κάποια projects που περιμένω. Πρώτον και σημαντικότερο για μένα, Win or Lose. Είναι η πρώτη σειρά μεγάλου μεγέθους της Pixar. Αφορά μια παιδική ομάδα softball. Όλα τα επεισόδια διαδραματίζονται μέσα στην διάρκεια της ίδιας βδομάδας. Η ιδιαιτεραίοτητα είναι πως κάθε επεισόδιο αφορά την οπτική ενός συγκεκριμένου ατόμου. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να αλλάζει το καλλιτεχνικό στυλ του κάθε επεισοδίου. Δεύτερον, το Elio. Είναι η ιστορία ενός παιδιού που καταλάθος πάει στο διάστημα και γίνεται πρέσβης της Γης. Τρίτον, φυσικά το Inside Out 2. Ναι, δεν έχω μεγάλη συμπάθεια στην σκέψη ότι η Pixar αναλλώνεται σε sequels, αλλά μεταξύ μας δύσκολα κάνει κακή συνέχεια για ήδη αγαπημένη ταινία.

ΥΓ. Δεν θα μπω στην διαδικασία να συζητήσω γιατί η Ariel άλλαξε χρώμα δερμάτος σοβαρά με κάποιον. Καλό θα ήταν όμως να υπάρχει μια γενικότερη κουβέντα για το τι εταιρεία είναι η Disney. Να μιλήσουμε πχ για το πως έγιναν τα γυρίσματα στο Mulan. Να κάτσουμε να συζητήσουμε για τους animators και τι συμπεριφορές ανέχονται είτε στις συνθήκες εργασίας είτε σε καλλιτεχνικές παρεμβάσεις. Υπάρχουν πολλά παραπάνω θέματα απ’ότι νομίζουμε κι εμείς στεκόμαστε στο ένα που κάνει θόρυβο. Στην τελική είναι θέμα μόνο για όσους θέλουν να το κάνουν.

The post The Movie Corner: Ο “λατρεμένος” κόσμος των live action μεταφορών της Disney appeared first on anthem.gr.

Τι είναι το Final Space; To Final Space δεν είναι απλά μια σειρά, αλλά ένα ταξίδι. Είναι το όνειρο του δημιουργού, Olan Rogers, που έγινε πραγματικότητα μετά από μία πορεία 8 χρόνων, με τη σειρά να έχει τον τότε τίτλο Gary’s Space. Κάθε λεπτομέρεια στο animation, κάθε μικρό κομμάτι της ιστορίας έχει γίνει με προσοχή ώστε ο θεατής να μείνει καθηλωμένος στην οθόνη του. Ας μην περιττολογούμε, όμως, και ας ξεκινήσουμε το review.

Πρόκειται για ένα comedic Space Opera, με πρωταγωνιστή τον Gary Goodspeed, τον έναν και μοναδικό κρατούμενο του Galaxy One, του διαστημόπλοιου, που ο Gary εκτίει την 5ετή ποινή του. Όλα αυτά τα χρόνια, ο Gary βρίσκεται ολομόναχος μέσα στο πλοίο, και επισκευάζει καθημερινά δορυφόρους ως μέρος της ποινής του. Μόνη του παρέα στο πλοίο τα ανδροειδή του πλοίου, ο H.U.E.(το πρόγραμμα ελέγχου του πλοίου) και ο KVN, μία τεχνητή νοημοσύνη με σκοπό να ενοχλεί απεριόριστα τον Gary ώστε αυτός να μην τρελαθεί επειδή είναι ολομόναχος.

Τα βράδια ο Gary στέλνει μηνύματα στην αγαπημένη του, Quinn(την οποία είχε δει μόνο μια φορά στην ζωή του, εξαιτίας της μπήκε φυλακή και το χειρότερο, αυτή δεν γνωρίζει τίποτα). Λίγες μέρες, λοιπόν, πριν εκτίσει την ποινή, ο Gary βρίσκει ένα ιπτάμενο πράσινο πλασματάκι, το οποίο ονομάζει Mooncake. Τον Mooncake όμως, τον κυνηγάνε μισθοφόροι του Lord Commander(κεντρικού κακού της σειράς), επειδή ο Mooncake είναι ένα υπερόπλο που μπορεί να καταστρέψει το σύμπαν ολόκληρο. Και έτσι ο Gary καταφέρνει και βρίσκεται στο κέντρο όλων των γεγονότων και από εδώ ξεκινάει η ιστορία μας.

Κάθε επεισόδιο του Final Space αφηγείται την ιστορία του σε 2 χρόνους, έχοντας ένα αρχικό segment σε κάθε επεισόδιο με τον πρωταγωνιστή να επιπλέει άσκοπα στο διάστημα, και σε συνέχεια το υπόλοιπο επεισόδιο δείχνει στο κοινό πως έφτασε σε αυτή την κατάσταση, δίνοντας μια αίσθηση ολοκλήρωσης, όσο η σειρά πλησιάζει προς το τέλος της σεζόν.

Αυτό που κάνει το Final Space μοναδικό, όμως, είναι ο τρόπος που δημιουργοί κατάφεραν να συνδυάσουν εξαιρετικό χιούμορ και πρακτικά αστεία, με την τραγωδία, το πόνο και το χάος, ενώ παράλληλα άφθονες μάχες κρατάνε το μάτι του τηλεθεατή κολλημένο στην οθόνη. Καλά το διαβάσατε, το Final Space είναι μια τραγωδία μεταμφιεσμένη σε Space Opera. Χαρακτήρες πεθαίνουν σαν να μην υπάρχει αύριο, το αίμα ρέει ασταμάτητα και το κοινό μένει άφωνο στις εξελίξεις της πλοκής.

Τέλος, οι διάλογοι μεταξύ των χαρακτήρων είναι γεμάτοι ζωή, με το καθένα τους να φέρνει κάτι διαφορετικό στο παιγνίδι. Ακόμα και ασήμαντοι χαρακτήρες, οι οποίοι πιθανότατα εμφανιστούν ξανά στην σειρά, έχουν αρκετό development, για να είναι διαφέρουν από το υπόλοιπο cast. Αυτό ισχύει διπλά για κάθε ανδροειδές!

Με μία πρώτη ματιά, το animation του Final Space, φαίνεται απλοϊκό, όμως παρακολουθώντας ένα ένα τα επεισόδια, μπορούμε να παρατηρήσουμε όλες τις λεπτομέρειες. Δεν κολλάει καθόλου, είναι γρήγορο και τα ειδικά εφέ είναι καλοφτιαγμένα. Βέβαια, υπάρχουν μερικά σημεία που φαίνεται ότι υπάρχει κάποιο delay ή fps drops και κάποιες φορές τα εφέ είναι υπερβολικά πολλά, με αποτέλεσμα ο θεατής να χάνεται. Επίσης, ο συνδυασμός των 3d και 2d σκηνών είναι ένα αναγκαίο κακό που μαστίζει τoν πληθυσμό των σημερινών animation. Παρόλα αυτά, πρόκειται για αρκετά δυνατή απεικόνιση και το ποιο σημαντικό από όλα είναι πως δεν κουράζει το μάτι.

Με εξαίρεση τον δημιουργό του Final Space/φωνή του Gary, Olan Rogers(που είναι η πρώτη του μεγάλη δουλειά), όλο το υπόλοιπο cast της σειράς αποτελείται από κορυφαία ονόματα. Τρομεροί ηθοποιοί, όπως ο Fred Armisen, Steven Yeun(Glenn από το TWD) και η Tika Sumpter χαρίζουν τις φωνές του στην σειρά, ενώ Voice actors όπως ο Tom Kenny(η φωνή του Μπομπ Σφουγγαράκη), και ο Coty Galloway, δείχνουν καθαρά επαγγελματική δουλειά. Μεταξύ των δυο κατηγοριών, εμφανίζεται ο David Tennant, ο γνωστός σε αρκετούς 10ος Doctor, που παράλληλα έχει δώσει φωνή σε αρκετούς animated χαρακτήρες, και παραχωρεί μια από τις καλύτερες του ερμηνείες σαν τον Lord Commander, τον κεντρικό κακό της σειράς.

Καμία σειρά δεν υπάρχει χωρίς ατέλειες, αλλά το Final Space καταφέρνει να τις προσπεράσει και να παρουσιάσει ένα διαστημικό έπος, που μέχρι το τέλος θα αφήσει άφωνους τους θεατές.

The post The Series Corner: Final Space appeared first on anthem.gr.