Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά. Οι Pelican είναι ένα από τα αγαπημένα μου συγκροτήματα, όχι μόνο στο είδος τους, αλλά και γενικά. Τους γνώρισα πριν από περίπου δέκα χρόνια σε ένα άρθρο-αφιέρωμα για τα καλύτερα άλμπουμ της Hydra Head Records και το Australasia κατείχε περίοπτη θέση. Έκτοτε άρχισα να ακούω τη μουσική τους και σταθερά δέθηκα πολύ με το συγκρότημα από το Σικάγο.

Η περίοδος που κορυφώθηκε αυτή η σχέση ήταν την περίοδο της καραντίνας, καθώς και όλο το 2021 που για μένα αποτέλεσε μια πολύ δύσκολη χρονιά σε πολλά επίπεδα. Τα άλμπουμ των Pelican ήταν πάντα εκεί, είτε χρειαζόμουν κάτι πιο μελαγχολικό είτε χρειαζόμουν κάτι πιο σκληρό για να ανέβω ψυχολογικά. Τα τελευταία χρόνια το healing που έκανα με τον εαυτό μου το πέρασα με τους Αμερικάνους να αποτελούν μια σταθερή επιλογή στις playlists μου.

Έχω γράψει ουκ ολίγες φορές σχόλια στη σελίδα τους στο Facebook που εξηγώ το γιατί μου αρέσει τόσο η μουσική τους και τους έχω κάνει και tag σε αφιερώματα όπως αυτό και μου έκανε εντύπωση που πάντα μου πατούσαν μια αντίδραση ή μου σχολίαζαν. Πριν περίπου ένα χρόνο υποσχέθηκα ότι θα έκανα ένα Ranking των άλμπουμ τους ή ένα αφιέρωμα στη δισκογραφία τους και αυτή η μέρα ήρθε σήμερα.

Με αφορμή την κυκλοφορία του καινούριου τους δίσκου Flickering Resonance βρήκα αφορμή να ακούσω από την αρχή κάθε δίσκο τους και να μιλήσω για τα συναισθήματα που μου προκάλεσε κάθε άλμπουμ και το που κινήθηκε μουσικά. Δεν ήθελα να κάνω Ranking, αλλά προτίμησα να δούμε αναλυτικά κάθε άλμπουμ μέσω του The Sound Vault και αυτής της νέας ενότητας που θα αναλύουμε ολόκληρες δισκογραφίες συγκροτημάτων.

Πάμε λοιπόν να δούμε αναλυτικά κάθε κυκλοφορία τους και να γράψουμε δύο λόγια τι να περιμένουμε από το νέο τους άλμπουμ.

1. Australasia (2003)

Έχω γράψει πάρα πολλές φορές για το συγκεκριμένο άλμπουμ ότι μέσω αυτού ερωτεύτηκα το post-metal. Παρά τα θέματα που είχαν στις ηχογραφήσεις, οι Αμερικάνοι μπήκαν στο στούντιο και το αποτέλεσμα είναι πραγματικά εντυπωσιακό. Συνθέσεις μεγάλες σε διάρκεια με αργά, χαμηλοκουρδισμένα riffs, sludge στοιχεία, τρομερά ξεσπάσματα και όμορφες μελωδίες σε ένα αριστούργημα διάρκειας 50 λεπτών.

Είναι ίσως το πιο βαρύ και ωμό άλμπουμ τους βγάζοντας όλη τη νεανική ορμή τους και τις heavy επιρροές που είχαν ως συγκρότημα κάτι που είχε φανεί και στο EP που κυκλοφόρησαν το 2001. Στις metal στιγμές του κοιτάει στα μάτια τα καλύτερα άλμπουμ των Neurosis, ενώ στις πιο μελωδικές δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τα τοπ post-rock συγκροτήματα των 00s. Το εισαγωγικό εντεκάλεπτο NightEndDay θέτει από νωρίς τον τόνο για το τι θα ακούσεις, ενώ το Drought σε συνεπαίρνει με την κορύφωση του στο τέλος.

Το Australasia ρέει υπέροχα και φτάνει στο ομώνυμο τραγούδι, το οποίο θεωρώ ένα από τα καλύτερα post-metal τραγούδια που έχουν γραφτεί ποτέ. Έχει εξαιρετικό γράψιμο, έχει πάθος, έχει καταπληκτικά riffs και σου δημιουργεί μια έκρηξη συναισθημάτων. Γενικότερα είναι δύσκολο ένας instrumental δίσκος να σου αφήσει τόσο έντονα συναισθήματα. Αυτό το ντεμπούτο όμως το καταφέρνει και με το παραπάνω.

2. The Fire in Our Throats Will Beckon the Thaw (2005)

Άργησα πολύ να το εκτιμήσω αυτό το άλμπουμ. Τις πρώτες φορές που άκουσα τη δισκογραφία των Pelican δεν του έδωσα τη δέουσα προσοχή και δεν ξέρω γιατί. Πολλοί το θεωρούν το κορυφαίο τους δημιούργημα, ενώ είναι και ο μεγαλύτερος σε έκταση δίσκος τους. Αυτό που γίνεται εμφανές εξαρχής είναι ότι στο The Fire in Our Throats Will Beckon the Thaw οι Pelican συνεχίζουν να επενδύουν στην κληρονομιά του Australasia.

Οι συνθέσεις γίνονται ακόμα μεγαλύτερες (ας μην ξεχνάμε ότι η version του March to the Sea από το EP τους March into the Sea είχε συνολική διάρκεια πάνω από 20 λεπτά), τα riffs είναι ακόμα πιο heavy και οι μακρόσυρτες εισαγωγές τους σε παρασέρνουν στο ταξίδι που ακολουθεί. Θεματικά ωστόσο καταπιάνονται με όμορφα θέματα που αφορούν τη φύση, τις εποχές του χρόνου, τη θάλασσα και τον πλανήτη μας, κάτι που διαφαίνεται στην τρομερή ατμοσφαιρικότητα που αποπνέουν τα τραγούδια τους.

Παράλληλα το συγκρότημα αρχίζει να χρησιμοποιεί και ακουστική κιθάρα, κάτι που ενισχύει πάρα πολύ το πόσο πιο μελωδικοί και ευχάριστοι ακούγονται. Το The Fire in Our Throats είναι μια συνέχεια του Australasia καθώς κρατάει πολλά στοιχεία του σε τραγούδια όπως το Last Day of Winter, αλλά ταυτόχρονα εισάγει πολλά νέα στοιχεία στη μουσική των Αμερικάνων και έτσι κομμάτια όπως το Autumn into Summer, το March to the Sea και το Sirius είναι κλασικά για ολόκληρο το post-metal και shoegaze ιδίωμα.

3. City of Echoes (2007)

Από το άλμπουμ που ασχολείται με τη φύση στο άλμπουμ που καταπιάνεται με το σύγχρονο αστικό τοπίο. Οι Pelican μεγαλώνουν, εξελίσσονται, κάνουν tour σε πολλές πόλεις και προφανώς επηρεάζονται όταν μπαίνουν ξανά στο στούντιο. Όπως δηλώνουν οι ίδιοι, τα ταξίδια σε διαφορετικές πόλεις φανερώνουν τις ομοιότητες που υπάρχουν στην αστική ζωή, ενώ το άλμπουμ είναι επηρεασμένο από την επικαιρότητα σε παγκόσμιο επίπεδο.

Το πιο περίεργο στοιχείο του City of Echoes ωστόσο είναι το γεγονός ότι αν και έχει αυτή τη θεματολογία, ορχηστρικά είναι ένα από τα πιο αισιόδοξα δείγματα μουσικής στη δισκογραφία των Pelican. Από τα εναρκτήρια Bliss In Concrete, City of Echoes και Spaceship Broken – Parts Needed, οι Αμερικάνοι ακούγονται πιο ανάλαφροι, προσθέτουν περισσότερη μελωδία και τα outros τους δεν έχουν εξίσου σκληρά riffs με το παρελθόν.

Οι αλλαγές πάντως δεν είναι μόνο στο up-tempo ύφος, αλλά και στο γεγονός ότι στις συναυλίες τους οι Pelican συνειδητοποίησαν ότι δεν προλαβαίνουν να παίξουν πολλά τραγούδια λόγω του ότι τα περισσότερα είχαν διάρκεια άνω των δέκα λεπτών. Εδώ λοιπόν οι συνθέσεις μειώνονται σε πέντε έως επτά λεπτά και δεν χάνουν καθόλου σε ποιότητα, αφού αυτό είναι το πιο μικρό, το πιο συμπαγές και ταυτόχρονα το καλύτερο άλμπουμ της δισκογραφίας τους ως εκείνη τη στιγμή.

4. What We All Come to Need (2009)

Αυτό ήταν το πρώτο άλμπουμ των Pelican με την Southern Lord αφού έφυγαν από την Hydra Head και το τελευταίο άλμπουμ τους πριν την αποχώρηση του Laurent Schroeder-Lebec το 2012, ο οποίο γύρισε στη μπάντα δέκα χρόνια μετά. Αποτυπώνει μια από τις πιο σκοτεινές και δύσκολες περιόδους του συγκροτήματος αφού η μητέρα του Trevor de Brauw ήταν άρρωστη και το συγκρότημα είχε κουραστεί πολύ από τα συνεχή tours. Ο ίδιος ο de Brauw έχει μιλήσει εκτεταμένα σχετικά με το πόσο δύσκολη και σκοτεινή ήταν εκείνη η χρονιά για τους ίδιους και πως αποφάσισαν να κάνουν λιγότερες συναυλίες.

Ωστόσο το What We All Come to Need αποτελεί τη δική μου αγαπημένη στιγμή στη δισκογραφία των Αμερικάνων. Το άκουσα σε μια δική μου πολύ σκοτεινή περίοδο και ταίριαξε τέλεια με την φάση που περνούσα. Έκτοτε με συνοδεύει σταθερά στην καθημερινότητά μου. Σε αυτό το άλμπουμ τα πιο αισιόδοξα στοιχεία του City of Echoes δίνουν τη θέση τους σε πιο heavy μονοπάτια.

Το εισαγωγικό Glimmer, το Creeper και το Strung up from the Sky είναι γεμάτα riffs που παντρεύουν τη σκληράδα και την ωμότητα των δύο πρώτων τους άλμπουμ με το στυλ γραψίματος του City of Echoes με αρκετές γέφυρες και ατμοσφαιρικά outros σε συνθέσεις που διαρκούν πέντε έως επτά λεπτά. Και τι να πω για το Final Breath που κλείνει το δίσκο; Το πρώτο τους τραγούδι με φωνητικά του Allen Epley, επτά από τα πιο συγκινητικά και όμορφα λεπτά μουσικής που έχω ακούσει ποτέ.

Ίσως να φταίει ότι αυτό το τραγούδι και αυτό το άλμπουμ γενικότερα συνδυάστηκαν με μια από τις πιο περίεργες φάσεις της ζωής μου, αλλά θα είναι πάντα εκεί για να μου θυμίζουν ότι οι εποχές αυτές ανήκουν στο παρελθόν και να μπορώ να το απολαύσω μόνο για τα riffs, τις μελωδίες και το καταπληκτικό γράψιμο του. Ένα άλμπουμ που πάντα θα με πωρώνει στην αρχή και πάντα θα με συγκινεί στο κλείσιμο.

5. Forever Becoming (2013)

Ένα χρόνο πριν από αυτό το άλμπουμ, ο Laurent Schroeder-Lebec που ήταν ιδρυτικό μέλος του συγκροτήματος αποχώρησε για να αφιερώσει χρόνο στην οικογένειά του. Με τον Dallas Thomas των The Swan King να τον αντικαθιστά, στο Forever Becoming οι Pelican συνεχίζουν να εξερευνούν την σκοτεινή πλευρά της μουσικής τους στο στυλ του What We All Come to Need, αλλά και του Ataraxia/Taraxis που ήταν πιθανότατα το καλύτερο EP που έχουν κυκλοφορήσει πριν από δίσκο.

Μέσα από αυτό το άλμπουμ συγκρούονται με όμορφο τρόπο οι διαφορετικές προσεγγίσεις που έχουν τα μέλη των Pelican στη σύνθεση νέων τραγουδιών, ενώ ως δημιούργημα φαίνεται πως είναι ακόμα πιο θυμωμένο, εκρηκτικό και ανά σημεία καταθλιπτικό. Ο de Brauw έχει δηλώσει για αυτό το άλμπουμ ότι δούλευε σε τραγούδια διάρκειας 12-13 λεπτών, τα οποία όμως σιγά σιγά εξελίχθηκαν σε κομμάτια των 5-8 λεπτών.

Αυτή η προσέγγιση είναι που κάνει το Forever Becoming μια ακόμα φανταστική προσθήκη στην δισκογραφία των Αμερικάνων. Παρά την αποχώρηση ενός εξαιρετικού κιθαρίστα και φίλου τους, βρήκαν τον τρόπο να γράψουν ωραία μουσική σε τραγούδια όπως το Vestiges, το Threnody και το Deny the Absolute συνεχίζοντας να μας παρασέρνουν σε καταπληκτικά μουσικά ταξίδια.

6. Nighttime Stories (2019)

Μου είχε κάνει πολύ μεγάλη εντύπωση όταν έμαθα ότι το Nighttime Stories είναι ένα άλμπουμ που σε μεγάλο βαθμό γράφτηκε με ανταλλαγή μουσικών ιδεών και riffs μέσω Dropbox κυρίως γιατί εδώ γίνεται ακόμα πιο εμφανής η χημεία του συγκροτήματος με τον Thomas. Σε αυτό το άλμπουμ όλα τα μέλη αποφασίζουν να βάλουν την δική τους πινελιά και επιρροή και για αυτό αποτελεί ένα ακόμα σπουδαίο βήμα στην εξελικτική πορεία του συγκροτήματος.

Αν και συνεχίζει στα σκοτεινά μονοπάτια των προκατόχων του, μουσικά είναι και μακράν το πιο heavy άλμπουμ τους αγγίζοντας σε κάποιες στιγμές του ακόμα και το extreme metal. Ο Larry Herweg στα ντραμς προσφέρει μακράν την καλύτερη δουλειά του με πολύ δυναμικούς οριακά hardcore ρυθμούς, ενώ και οι υπόλοιποι μελετούν την dark αισθητική τους με τον ήχο στις κιθάρες να φλερτάρει με το grind και κάποιες μεταβάσεις να μοιάζουν ότι έχουν βγει από black metal δίσκο.

Είναι ένα άλμπουμ με σχετικά μικρής διάρκειας κομμάτια 6-8 λεπτών, αλλά η έμφαση δίνεται στα σκληρά περάσματα, τα χαμηλοκουρδισμένα riffs και αυτά τα ανατριχιαστικά ιντερλούδια που αλλάζουν ακόμα και το ύφος του κομματιού. Τα Abyssal Pain και Cold Hope συγκαταλέγονται μεταξύ των σκληρότερων στιγμών τους και με το μεταβατικό It Stared at Me επιστρέφουμε και στο ύφος του Forever Becoming με τα Arteries of Blacktop και Full Moon, Black Water να αποτελούν ένα καταπληκτικό ζευγάρι τραγουδιών και ένα από τα πιο όμορφα κλεισίματα σε δίσκο των Pelican χάρη στις μελωδίες που εναλλάσσονται με τα εκρηκτικά τους ξεσπάσματα. Πιθανώς η πιο επιθετική και θυμωμένη εκδοχή των Pelican συνδυάζει την σκληρότητα των πρώιμων ημερών με την μετέπειτα ωριμότητά τους.

Και τώρα Flickering Resonance…

Η επιστροφή του Laurent Schroeder-Lebec στους Pelican πριν μερικά χρόνια με γέμισε χαρά, καθώς περίμενα εναγωνίως ποια θα είναι η μουσική κατεύθυνση που θα πάρουν και αν θα δοκιμάσουν κάτι εντελώς καινούριο σε σχέση με τα πρώτα τέσσερα άλμπουμ τους. Επίσης πρέπει να πω ότι τα κομμάτια που βγήκαν από το άλμπουμ ως singles, τα Cascading Crescent, Indelible, Pining For Ever και Gulch τα έχω ακούσει λίγες φορές, καθώς πάντα απολαμβάνω περισσότερο την ακρόαση ολόκληρου του δίσκου ώστε να δω και το όραμα του εκάστοτε συγκροτήματος.

Σε συνδυασμό πάντως με τα περσινά Adrift και Tending the Embers εμένα μου φαίνεται ότι οι Pelican ξαναβρίσκουν την ατμοσφαιρικότητα και τα πιο μεγάλα και αισιόδοξα riffs που είχαν στην εποχή του City of Echoes. Τα καινούρια κομμάτια μου βγάζουν το vibe του συγκεκριμένου άλμπουμ με μερικά στοιχεία από το What We All Come to Need και την μεγάλη διάρκεια τραγουδιών με την ατμόσφαιρα του The Fire in Our Throats.

Είμαι πάρα πολύ αισιόδοξος, αλλά κυρίως πάρα πολύ χαρούμενος για αυτήν την κυκλοφορία και ανυπομονώ αυτό το άλμπουμ να το ακούσω προσεκτικά, να ψάξω λεπτομέρειες, να το αναλύσω και τελικά να το λατρέψω όσο και τα προηγούμενα. Οι Pelican και η μουσική τους μου στάθηκαν σε πολλές και διαφορετικές περιόδους της ζωής μου και τώρα που αποτελούν παρελθόν, μπορώ να απολαύσω στο μέγιστο την μελαγχολία και το ταξίδι στο οποίο με παρασέρνουν με κάθε δίσκο τους.

Και ελπίζω κάποια στιγμή να έρθουν και από Ελλάδα, γιατί τότε θα φορέσω σίγουρα το μπλουζάκι The Fire in Our Throats και θα πάω να τους ακούσω!

The post The Sound Vault: Εξερευνώντας ξανά τη δισκογραφία των Pelican appeared first on anthem.gr.

To begin with, Pelican is one of my favorite bands, not only in their genre, but also in general. I learnt about them through a greek article about the best albums released from Hydra Head Records and Australasia held a prominent place. Since then, I started listening to their music and I firmly became very attached to the band from Chicago.

The period when this relationship as a listener peaked was during quarantine, as well as the whole of 2021, which for me was a very difficult year on many levels. Pelican’s albums were always there for me, whether I needed something more melancholic or I needed something heavier to lift me up. In recent years, all the healing I did for myself was spent with the Americans being a constant choice in my playlists.

I have written comments on their Facebook page quite a few times explaining why I like their music so much and I have also tagged them in tribute articles like this one and it struck me that they always responded or commented on me. About a year ago I promised that I would do a Ranking of their albums or a tribute to their discography and that day is today.

The release of their new album Flickering Resonance gave me an opportunity to listen to each of their albums from the beginning and talk about the feelings each album evoked in me and how their style of music changed over time. I didn’t want to do a Ranking article, but I preferred to look at each album in detail through The Sound Vault’s new section new section where we analyze entire discographies of bands.

So let’s look at each of their releases in detail and write a few words about what to expect from their new album.

1. Australasia (2003)

I have written many times about this particular album and the fact that it made me fall in love with post-metal. Despite the issues they had during the recordings, the Americans entered the studio and the result is truly impressive. Long compositions with slow, low-tuned riffs, sludge elements, heavy outbursts and beautiful melodies in a 50-minute masterpiece.

One of their heaviest and rawest albums, Australasia brings out all their youthful momentum and heavy influences they had as a band, something that can also be seen in the Pelican EP, released in 2001. Its heaviest moments reminds you of the best albums of Neurosis, while its more melodic moments cope with some of the best post-rock music of the 00s. The introductory eleven-minute NightEndDay sets the tone for what you follow, while Drought captivates you with its climax at the end.

Australasia has beautiful flow and in the end lies my favourite track, which I consider one of the best post-metal songs ever written. It has excellent writing, it has passion, it has amazing riffs and it creates an explosion of emotions. Generally it is difficult for an instrumental album to leave you with such strong emotions. But this debut manages to do it.

2. The Fire in Our Throats Will Beckon the Thaw (2005)

It took me a long time to appreciate this album. The first few times I listened through Pelican’s discography, I didn’t give it the attention it deserved—and I’m not sure why. Many consider it their greatest creation, and it’s also their longest record. What becomes apparent from the very beginning is that in The Fire in Our Throats Will Beckon the Thaw, Pelican continue to build upon the legacy of Australasia.

The compositions become even longer (let’s not forget that the version of March to the Sea from their EP March into the Sea had a total duration of over 20 minutes), the riffs are even heavier, and their drawn-out intros pull you into a fantastic journey. Thematically, however, they delve into beautiful subjects concerning nature, the seasons of the year, the sea, and our planet, something that is evident in the incredible atmosphere their songs emit.

At the same time, the band begins to incorporate acoustic guitar, which greatly enhances how melodic and pleasant they sound. The Fire in Our Throats is a continuation of Australasia, as it retains many of its elements in songs like Last Day of Winter, but at the same time introduces many new aspects to the Americans’ music. As a result, tracks like Autumn into Summer, March to the Sea, and Sirius are classics of the entire post-metal and shoegaze genre.

3. City of Echoes (2007)

From the album focused on nature to the album that tackles the modern urban landscape. Pelican are growing, evolving, touring many cities, and naturally, this influences them when they return to the studio. As the band themselves state, traveling to different cities reveals the similarities found in urban life, and the album is influenced by global events at the time of the recordings.

The strangest aspect of City of Echoes, however, is that despite this thematic direction, instrumentally it is one of the most optimistic pieces of music in Pelican’s discography. From the opening tracks—Bliss In Concrete, City of Echoes, and Spaceship Broken – Parts Needed, the Americans sound lighter, they introduce more melodie, and their outros no longer feature the same heavy riffs as in their previous records.

The changes aren’t limited to the up-tempo style, but also stem from a realization the band had during their live performances: they didn’t have time to play many songs because most of them were over ten minutes long. So here, their songs are trimmed down to five to seven minutes, yet they lose nothing in terms of quality. In fact, this is the shortest, most compact, and at the same time the best album in their discography up to that point.

4. What We All Come to Need (2009)

This was Pelican’s first album with Southern Lord, after parting ways with Hydra Head, and their last album before Laurent Schroeder-Lebec’s departure in 2012—though he rejoined the band ten years later. It captures one of the darkest and most difficult periods in the band’s history, as Trevor de Brauw’s mother was ill and the band was exhausted from relentless touring. De Brauw himself has spoken extensively about how tough and grim that year was for them, and how they decided to scale back on live performances.

Nonetheless, What We All Come to Need is my personal favorite moment in the Americans’ discography. I first listened to it during a very dark period of my life and it matched perfectly with what I was going through. Since then, it has been a constant companion in my daily music routine. In this album, the more optimistic elements of City of Echoes are shaped into heavier songs.

The opening track Glimmer, along with Creeper and Strung Up from the Sky, are packed with riffs that blend the raw heaviness of their first two albums with the compositional style of City of Echoes—bridges and atmospheric outros abound in tracks that last between five and seven minutes. And what can I even say about Final Breath, which closes the album? Their first song to feature vocals by Allen Epley, seven of the most emotional and beautiful minutes of music I’ve ever heard.

Maybe it’s because this song—and this album in general—was tied to one of the strangest phases of my life, but it will always be there to remind me that those times are in the past. Now I can enjoy it just for the riffs, the melodies, and its amazing songwriting. A record that always fires me up at the beginning and always makes me feel emotional at the end.

5. Forever Becoming (2013)

A year before this album, Laurent Schroeder-Lebec, a founding member of the band, departed to dedicate more time to his family. With Dallas Thomas of The Swan King stepping in as his replacement, on Forever Becoming, Pelican continue to explore the darker side of their music in the style of What We All Come to Need, as well as Ataraxia/Taraxis, which was arguably the best EP they released prior to a new full length album.

This album beautifully showcases the clash of different songwriting approaches among the members of Pelican, and as a work, it seems even angrier, more explosive, and at times depressive. De Brauw has mentioned that he was initially working on 12–13-minute songs, which gradually evolved into tracks that run 5–8 minutes instead.

This approach is what makes Forever Becoming another fantastic addition to the Americans’ discography. Despite the departure of a talented guitarist and close friend, they found a way to write great music on tracks like Vestiges, Threnody, and Deny the Absolute, continuing to sweep us away on incredible musical journeys.

6. Nighttime Stories (2019)

I was really struck when I found out that Nighttime Stories was largely written through the exchange of musical ideas and riffs via Dropbox, mainly because the chemistry between the band and Thomas becomes even more apparent here. On this album, every member contributes their own touch and influence, making it yet another significant step in the band’s ongoing evolution.

Although it continues along the dark paths of its predecessors, musically it’s by far their heaviest album, at times even bordering on extreme metal. Larry Herweg delivers by far his best drumming performance, with highly dynamic, almost hardcore rhythms, while the rest of the band delves deep into a dark aesthetic—the guitar tones flirt with grindcore, and some transitions feel as though they were lifted straight out of a black metal record.

This is an album composed of relatively short tracks that range from six to eight minutes, but the emphasis lies in the heavy passages, the low-tuned riffs, and those chilling interludes that sometimes shift the entire mood of a song. Abyssal Pain and Cold Hope stand among their harshest material, and with the transitional It Stared at Me, we return to the feel of Forever Becoming. Arteries of Blacktop and Full Moon, Black Water form an outstanding duo, delivering one of the most beautiful closings in any Pelican album—thanks to melodies that alternate with explosive outbursts.

Possibly the most aggressive and furious version of Pelican, this record combines the raw intensity of their early days with the maturity they’ve developed over the years.

And now Flickering Resonance…

The return of Laurent Schroeder-Lebec to Pelican a few years ago filled me with joy, as I was eagerly awaiting to see what musical direction they would take and whether they’d try something completely new compared to their first four albums. I should also say that I’ve only listened to the singles from the album—Cascading Crescent, Indelible, Pining For Ever, and Gulch—a few times, since I always enjoy experiencing the album as a whole to understand the band’s overarching vision.

Combined with last year’s Adrift and Tending the Embers, it seems to me that Pelican are rediscovering the atmospheric quality and the grander, more optimistic riffs they had during the City of Echoes era. The new songs give off that same vibe, with some elements from What We All Come to Need and the extended track lengths and immersive atmosphere of The Fire in Our Throats.

I’m incredibly optimistic and, more importantly, very happy about this release. I can’t wait to listen to the album attentively, dig into the details, analyze it, and ultimately fall in love with it just like I did with their previous records. Pelican and their music have been there for me through many different phases of my life, and now that those times are behind me, I can fully embrace the melancholy and the journey that each of their albums build.

I really hope they come to Greece someday, because when they do, I’ll definitely put on my The Fire in Our Throats shirt and go see them live!

The post The Sound Vault: Relistening and exploring Pelican’s discography appeared first on anthem.gr.

Νικώντας τον φόβο!

Μέρες παράξενες. Για όλους μας. Κλεισμένοι σε τέσσερις τοίχους, περιτριγυρισμένοι από το θάνατο. Σε έναν κόσμο φθαρτό που καταρρέει ταχύτατα. Σε έναν κόσμο που οι αντιθέσεις οξύνονται, όπου οι θεωρίες συνωμοσίας γιγαντώνονται, όπου οι μαυραγορίτες βγήκαν δίχως ντροπή από το καβούκια τους, όπου οι ψευτοσελέμπριτι μας επικρίνουν και όπου τα μίντια μας βομβαρδίζουν δίχως έλεος.

Εν τέλει αποδεικνύεται πως οι ανθρώπινες καπιταλιστικές κοινωνίες είναι πιο αδύναμες απ’ ότι περιμέναμε. Εξαιρετικά τρωτές κι ευάλωτες, όπως ακριβώς και ο δημιουργός τους, ο άνθρωπος.

Και μέρα με τη μέρα, ο φόβος εξαπλώνεται, ριζώνει βαθιά μέσα μας, όπως συνέβη και με προηγούμενες κρίσεις. Και δικαιολογημένα φοβόμαστε. Καμία και κανείς δε θέλει να χάσει δικούς του αγαπημένους ανθρώπους. Η κρίση που βιώνουμε είναι πρωτόγνωρη για τη γενιά μας, ωστόσο δεν είναι πρωτόγνωρη για την ίδια την ανθρωπότητα. Ανατρέχοντας πίσω στα βιβλία της ιστορίας, αντιλαμβανόμαστε πως είμαστε πιο τυχεροί από τους προηγούμενους.

Θα περάσει κι αυτό.

Κι εν τέλει, έπρεπε να έρθει ένας ιός, για να μας θυμίσει πως είμαστε θνητοί, πως υπάρχει μία μικρή κλεψύδρα για τον καθένα από εμάς, η οποία δε σταματά ποτέ.

Κλεισμένοι λοιπόν στα σπίτια, όπως οφείλουμε να κάνουμε άλλωστε, ας μην επιτρέψουμε στο φόβο να εισβάλλει εντός. Έστω και προσωρινά. Tο μέλλον φαντάζει ξανά αβέβαιο, αλλά υποκύπτοντας βλάπτουμε τους εαυτούς μας.

Ας δούμε την πανδημία αυτή ως μία ευκαιρία να ξεκουραστούμε από τη βαβούρα της καθημερινότητας.

Ας δημιουργήσουμε, όπως ξέρει να κάνει ο καθένας από εμάς με το δικό του τρόπο.

Ας ακούσουμε μουσική, ας δούμε τη σειρά που δεν προλαβαίναμε να δούμε, ας παίξουμε επιτραπέζια παιχνίδια.

Ας τηλεφωνήσουμε σε ανθρώπους που αγαπάμε για να τους πούμε πόσα πολλά σημαίνουν για εμάς.

Ας διαβάσουμε τα δεκάδες παραμελημένα βιβλία που έχουμε στη βιβλιοθήκη μας.

Ας διαλογιστούμε.

Ας οραματιστούμε ένα καλύτερο μέλλον.

Ας φυτέψουμε ένα δεντράκι στην αυλή, το μπαλκόνι ή το παράθυρο μας.

Ας ενημερωθούμε με μέτρο από έγκυρες πηγές που δε σπέρνουν φόβο και πανικό, τηρώντας παράλληλα τις οδηγίες για κοινωνική απομόνωση.

Ας επιτρέψουμε στη γη να γιάνει τις πληγές που της προξενήσαμε.

Μα πρωτίστως, ας κλείσουμε επιτέλους το χαζοκούτι! Ας μη δίνουμε φωνή σε Μέσα που έλαβαν 11 εκατομμύρια ευρώ με σκοπό να μας τρομοκρατούν.

Ας μην επιτρέψουμε στο φόβο να ριζώσει στο τελευταίο μας οχυρό: Το σπίτι μας!

Υ.Γ.: Η καρδιά μου πονάει για τις ψυχές που άδικα χάθηκαν. Πονάει για κάθε άνθρωπο που δεν έχει στέγη ετούτες τις ώρες, για κάθε ασθενή που το σύστημα υγείας άφησε στην άκρη, για κάθε ψυχή που έκριναν πως δεν έπρεπε να ζήσει. Σε αυτές τις κρίσιμες ώρες, ειπώθηκε κάτι πολύ σωστό! Δεν μπορείς να μετρήσεις την αξία της ανθρώπινης ζωής. Ας ευχηθούμε πως δε θα ζήσουμε παρόμοιες στιγμές.

Διαβάστε το νέο άρθρο του Νικόλα Βασιλείου πατώντας εδώ! 

Μπορείτε να μας ακολουθήσετε στο facebook πατώντας εδώ!

The post Random Thoughts #8: Μετρατρέποντας τον φόβο σε κάτι θετικό! appeared first on anthem.gr.

Διαβάστε το πρώτο μέρος του αφιερώματος, πατώντας εδώ.

Πριν ξεκινήσω το άρθρο, θα ήθελα να σας ευχαριστήσω για την ανταπόκριση που είχε το άρθρο και τις ιδέες που μου στείλατε για μελλοντικές στάσεις στο ταξίδι του υπέροχου κόσμου που ονομάζεται post rock!

ET/ /AL.

Η μουσική των ET/ /AL. είναι αντιπροσωπευτικό δείγμα της σκηνής της Ιταλίας. Έδρα τους η Ρώμη, απ΄όπου συνθέτουν αριστουργήματα, χρησιμοποιώντας μερικούς από τους καλύτερους μουσικούς της πόλης. Η μουσική τους αγκαλιάζει τα πιο κλασικά ηχοχρώματα. Μα εξελίσσεται σταδιακά και πάντοτε καταλήγει σε post rock μονοπάτια. Τα φωνητικά δένουν άψογα με τις παύσεις, με τις οποίες πειραματίζονται σχεδόν πάντοτε. Άλλοτε ο πειραματισμός θα οδηγήσει σε απαλό ambience (π.χ. κελάηδισμα πουλιών), κι άλλοτε οδηγεί στην απόλυτη κατάρρευση, την αίσθηση του πνιγμού (π.χ. χρήση σειρήνων).

Οι ίδιοι αδυνατούν να χαρακτηρίσουν τη μουσική τους, η οποία απαρτίζεται από μία άψογη ορχήστρα μουσικών, ωστόσο η μελαγχολική ηλεκτρική κιθάρα θα παίζει πάντοτε με distortion στο παρασκήνιο, θυμίζοντας μας έντονα της εκφάνσεις του post rock που αγαπάμε.

Μέχρι στιγμής έχουν τρεις κυκλοφορίες και πραγματικά λατρεύουμε την αισθητική τους σε όλους τους τομείς: οπτικοακουστικό υλικό, clips, art.

[Bandcamp] [Facebook] [Youtube]

Alnea

Μέσα από τη μουσική τους, οι Alnea καταφέρνουν να πυροδοτούν σκέψεις που ξεφεύγουν από τα όρια του φυσικού κόσμου. Οι μελωδίες τους συναρπαστικές και συνάμα υποβλητικές, ονειρικές και μελαγχολικές, παντρεύουν το γκρίζο με το χρώμα. Η προηγούμενη φράση δεν είναι τυχαία: Τα εξώφυλλα των έργων τους αποτελούν εξαιρετικά έργα τέχνης και περιγράφουν με τον καλύτερο τρόπο την ανωτέρω κατάσταση.

Ξεκίνησαν στο Τορίνο το 2012, από τον κιθαρίστα και συνθέτη Ricardo Strano. Τα ψυχρά μουσικά μοτίβα και χρώματα, φανερώνουν με ευκολία την έδρα του σχήματος, που βρίσκεται στην βορειοδυτική Ιταλία. Ελάφια, παγόβουνα, ποτάμια και έλη. Παρά την απουσία στίχων, η μουσική τους μιλάει κατευθείαν στην καρδία, με τους τίτλους να έχουν πρωταγωνιστικό χαρακτήρα στην εξέλιξη της ιστορίας.

Για παράδειγμα, ο δίσκος “I will always be there” ξεκινάει με το πρελούδιο με λατινικό τίτλο “Per Aspera Ad Astra” (Από τις κακουχίες στα άστρα), προχωράει στην εξωτερίκευση των συναισθημάτων “Your Eyes Are The Lights Of Our Souls Reflected In The Sea Of Our Eternal Love”, εξελίσσεται με την απόλυτη διάλυση των συναισθημάτων “Late Reflection Of A Broken Heart (259 Days Far)” και καταλήγει στον όρκο, το ομώνυμο τραγούδι του δίσκου.

Ένας πρωτότυπος τρόπος για να αφηγηθεί κανείς μία άρτια ιστορία!

[Bandcamp] [Facebook] [Youtube]

Australasia

“Οι Australasia απελευθερώνουν ένα μείγμα σκοτεινού post rock, χρωματισμένο με παγωμένη μελαγχολία, minimal και αιθέρια ηλεκτρονική και μνημειώδες distortion στις κιθάρες”. Αυτή είναι η περιγραφή που έδωσαν οι ίδιοι για το σχήμα τους και πραγματικά είναι 100% αληθής.

Οι κιθάρες ακολουθούν τα μοτίβα τις post black σκηνής, μα τα φωνητικά απουσιάζουν, γεγονός που τους κατατάσσει ξεκάθαρα στην post rock. Πράγματι, τα ηχητικά τοπία που περιγράφουν είναι ζοφερά και παγωμένα δάση, όπου τα πνεύματα ταξιδεύουν ελεύθερα, δίχως να αναζητούν κάτι, πέρα από ένα τέλος.

Οι πειραματισμοί τους οδηγούν πάντοτε στον πολυπόθητο στόχο, την απόλυτη κορύφωση των συναισθημάτων, τα οποία απελευθερώνονται μέσα από ένα μεγάλο αισθητηριακό ταξίδι. Αλλόκοσμες μελωδίες δένουν παράταιρα κι ευχάριστα με τα blastbeat στα drums και τους πιο γρήγορους ρυθμούς, που παραδόξως συντελούν στην ολοκλήρωση του στόχου.

[Bandcamp] [Facebook]

Elara

Μία μπάντα γέννημα θρέμμα της μουσικής μελαγχολίας της δεκαετίας των 10s και με μεγάλη αγάπη για τα ψυχρότερα, βορειότερα κλίματα. Η μουσική τους εξελίσσεται αργά και μεθοδικά και που αντλεί την έμπνευση του από το Silmarillion του Tolkien. Οι ίδιοι επιχειρούν να δημιουργήσουν τους δικούς τους μουσικούς κόσμους μέσα από επικές μάχες. Η μουσική δημιουργία εδώ ταυτίζεται με τη συγγραφή: δημιουργούν φανταστικά πλάσματα, τα οποία πολεμούν μεταξύ τους.

Στόχος τους είναι να δημιουργήσουν συνεκτικές ακολουθίες: Μελωδίες και “κινήσεις” που ακολουθούν η μία την άλλη. Να δημιουργήσουν σασπένς και να πυροδοτήσουν συναισθηματικές εκρήξεις. Και πράγματι το καταφέρνουν, αφήνοντας τον ακροατή να αναζητεί μία εσοχή για να κρατηθεί από την άκρη του γκρεμού! Ένα εξαιρετικό σχήμα!

[Bandcamp] [Facebook] [Youtube]

Goodbye, Kings

Το soundtrack μίας ρετρό ευρωπαϊκής ταινίας που δεν “γυρίστηκε ποτέ”. Η μουσική τους είναι συνήθως αργή και βαθύτατα μελαγχολική. Μα εκείνοι πειραματίζονται με πολλά μοτίβα. Από το 2013 μέχρι και σήμερα, κυκλοφορούν 7 projects. Demos, eps, full-lenghts, live recordings, splits. Αγαπούν το ambience και τους ήχους που έχουν να κάνουν με τον άνεμο. Προσφέρουν πολύ υλικό, το οποίο είναι προσεγμένο και συγκινησιακά φορτισμένο. Καταφέρνουν να εκφράσουν ανείπωτα συναισθήματα, κι ας απουσιάζουν οι στίχοι από τα τραγούδια τους. Μιλούν κατευθείαν στην καρδιά, κάτι που έχουν εκτιμήσει οι ακροατές τους.

[Bandcamp] [Facebook] [Youtube]

The Singer is Dead

Με τη ζυγαριά να γέρνει περισσότερο προς την post rock, οι “The Singer is Dead” αποτελούν ένα ενδιαφέρον math/post rock υβρίδιο με ενδιαφέροντα μουσικά μοτίβα και γρήγορα drums. Οι Μιλανέζοι μουσικοί ξέρουν πολύ καλά πως να παρουσιάζουν στο κοινό τη δουλειά τους. Κυκλοφορούν δύο πολύ καλούς δίσκους: το “s/t” το 2014 και το “\\” τρία χρόνια αργότερα. Οι τίτλοι των τραγουδιών και των άλμπουμ δεν βγάζουν νόημα, όπως και οι ονειρικές μελωδίες τους.

Συχνά τα riffs ξεφεύγουν από το post rock, γίνονται πιο βίαια, πιο γρήγορα. Ωστόσο με την ίδια ευκολία μαλακώνουν. Στόχος τους είναι να ξεχωρίζουν από τον μέσο όρο. Να δίνουν με τη μουσική τους τροφή για σκέψη, αλλά και ονειροπόληση.

[Bandcamp] [Facebook] [Youtube]

The post Μουσική Ανταρσία #51: Η Post Rock σκηνή της Ιταλίας! (pt. 2) appeared first on anthem.gr.