Για πολλούς ένα ταξίδι ζωής, για άλλους το μέρος όπου μένουν μακρινοί συγγενείς, για κάποιους απλώς μια γωνίτσα στην άκρη του χάρτη, η Αυστραλία είναι μια από τις πιο ενδιαφέρουσες χώρες εκεί έξω. Αραιοκατοικημένη, με πλούσια χλωρίδα και πανίδα και μερικές μητροπόλεις διάσπαρτες κοντά στη θάλασσα, η χώρα αυτή έχει γίνει ουκ ολίγες φορές αντικείμενο μελέτης.

Όμως εδώ δεν είμαστε για να μιλήσουμε λες και βρισκόμαστε σε ντοκιμαντέρ του ΣΚΑΙ, αλλά εστιάζουμε στη μουσική. Πατρίδα των AC/DC, του Nick Cave και των Bad Seeds, των INXS, των Jet, των Pendulum, των Wolfmother, των Airbourne, των Tame Impala και πολλών άλλων, οι Αυστραλοί έχουν βγάλει μουσικές για όλα τα γούστα.

Αποφάσισα σήμερα να εστιάσουμε σε μια διαφορετική της πλευρά και να κινηθούμε από hardcore punk και desert μονοπάτια μέχρι post-rock και post-metal και να μιλήσουμε για μερικά από τα διαμάντια της χώρας αυτής. Επέλεξα ενεργά συγκροτήματα που είχαν σχηματιστεί από τα 00s και μετά προκειμένου να εστιάσουμε στο νέο αίμα της αυστραλιανής μουσικής. Enjoy!

1. Solkyri

Ξεκινάμε το ταξίδι μας από το Σίδνεϊ και ως συνήθως θα δώσουμε έμφαση σε αρκετά συγκροτήματα του post χώρου. Οι Solkyri δημιουργήθηκαν το 2006 με σκοπό να δημιουργούν instrumental δίσκους με άλλοτε χαλαρωτική, άλλοτε πιο έντονη μουσική και να σε ταξιδεύουν με τις μελωδίες τους. Επίσης είναι από τα πιο συνεπή συγκροτήματα της λίστας όσον αφορά τις κυκλοφορίες τους, αφού ξεκίνησαν από το 2011 μέχρι και το 2020 κυκλοφόρησαν τέσσερα άλμπουμ και λογικά μέσα στον επόμενο 1μιση χρόνο θα δούμε τον επόμενο δίσκο.

Η εξέλιξή τους είναι συνεχής και τα πιο δημοφιλή τραγούδια τους περιλαμβάνονται στο Mount Pleasant που κυκλοφόρησε το 2020 και κατά τη γνώμη μου είναι ο καλύτερος τους δίσκος. Η συνθετική τους ωριμότητα, οι όμορφες μελωδίες τους, τα πιο σκληρά ριφ τους κάνουν αυτό το άλμπουμ ένα από τα πιο ωραία διαμαντάκια στο χώρο του post-rock.

Facebook

Instagram

2. Meniscus

Παραμένουμε στο Σίδνεϊ και πάμε σε ένα συγκρότημα για το οποίο μίλησα στο Unstable Show του Ιανουαρίου. Οι Meniscus λοιπόν αποτελούνται από τρεις μουσικούς και έναν visual artist στον οποίο οφείλονται η όμορφη σκηνική τους παρουσία και το απίστευτο εξώφυλλο του τελευταίου τους άλμπουμ. Μουσικά ωστόσο δεν πάνε πίσω αφού και στο συνθετικό κομμάτι δείχνουν να διαθέτουν αστείρευτο ταλέντο και κυρίως εξαιρετική χημεία.

Κατά βάση κινούνται στον ευρύτερο post χώρο, αλλά σε κάθε τους τραγούδι θα βρεις πολλά ambient περάσματα και progressive επιρροές με τους ίδιους να δηλώνουν ότι θέλουν να συνδυάσουν τις μελωδίες των Sigur Ros και των Mogwai με την τεχνική των King Crimson. Με δύο άλμπουμ στο ενεργητικό τους, θα πρότεινα να εστιάσετε στο Refractions του 2016, ένα ανεπανάληπτο έπος με δεκάλεπτες συνθέσεις, εξαιρετική ατμόσφαιρα και άψογη τεχνική. Πρόκειται για ένα άκουσμα στο οποίο ξαναγυρίζω συνεχώς και πιστεύω ότι και εσείς θα πάθετε το ίδιο.

Facebook

Instagram

3. Foot

Θα κάνουμε κάμποσες φορές σήμερα το δρομολόγιο Σίδνεϊ-Μελβούρνη αφού οι δύο αυτές πόλεις κυριαρχούν στο σημερινό αφιέρωμα. Η Αυστραλία δε θα έλεγα ότι διακρίνεται για την stoner/desert σκηνή της, αλλά οι Foot κουβαλάνε σημαντικό φορτίο στην πλάτη τους. Τους ανακάλυψα εντελώς τυχαία ψάχνοντας underground stoner κυκλοφορίες, αλλά ακούγοντας τους ανατρίχιασα.

Ξεκίνησαν το 2016 και έκτοτε είναι τρομερά παραγωγικοί κυκλοφορώντας τρεις δίσκους το 2018, το 2020 και το 2022 εκ των οποίων αδυνατώ να ξεχωρίσω κάποιον. Κινούνται κυρίως σε desert φόρμες, παίζουν πολύ με διπλά φωνητικά στο στυλ των Alice In Chains και όλο αυτό το αγκαλιάζουν με μια ψυχεδελική ατμόσφαιρα που σε κάνει να αφαιρεθείς τελείως από οτιδήποτε κάνεις.

Ένα από τα πιο underground σχήματα του αφιερώματος και ταυτόχρονα ένα από τα πιο ποιοτικά συγκροτήματα του είδους εκεί έξω. Αν σας αρέσουν συγκροτήματα τύπου Mars Red Sky, επιβάλλεται να δώσετε μια ευκαιρία στους Foot να σας τραβήξουν με τις μελωδίες τους και τις φωνητικές τους γραμμές.

Facebook

Instagram

4. Clowns

Έως τώρα ακούσαμε κάμποση μελαγχολική μουσική, οπότε θα αλλάξουμε τελείως στυλ παραμένοντας στη Μελβούρνη. Οι Clowns είναι ο ορισμός του fun συγκροτήματος αφού μας προσφέρει ένα εκρηκτικό μείγμα μουσικής με συνδυασμό punk, hardcore και alternative. Ακούγοντας το Endless πέρυσι (που βρήκε μια θέση στη λίστα μου με τα καλύτερα της χρονιάς) πέρασα φανταστικά.

Από την αρχή έως το τέλος, οι Αυστραλοί βγάζουν απίστευτη ενέργεια και προσφέρουν το καλύτερο άλμπουμ της έως τώρα δισκογραφίας τους. Θεωρώ πως όποιος γουστάρει το hardcore punk και τα screaming φωνητικά, καθώς και τις γρήγορες κιθάρες, θα περάσει φανταστικά ακούγοντας τους Clowns, ενώ και από σκηνική παρουσία δείχνουν ότι είναι πάρα πολύ δυναμικοί.

Facebook

Instagram

5. Mammoth Mammoth

Το πόσο πολύ αγαπάω αυτό το συγκρότημα ειλικρινά δε μπορείτε να φανταστείτε. Οι AC/DC είναι το πιο γνωστό ροκ συγκρότημα από την Αυστραλία, οι Airbourne συνέχισαν στη δική τους συνταγή, αλλά οι Mammoth Mammoth αντιπροσωπεύουν το ωραίο σύγχρονο hard rock που θα ακούς πίνοντας τα ποτά σου και περνώντας καλά σε κάποιο μπαρ.

Έχουν πολλά feelgood vibes στη μουσική τους και είναι ίσως το παραγωγικότερο συγκρότημα του σημερινού άρθρου. Ξεκίνησαν το 2007 στη Μελβούρνη και από το 2009 μέχρι και το 2019 έβγαλαν πέντε άλμπουμ και θεωρώ πως το Kreuzung που ήταν το τελευταίο τους είναι το αντιπροσωπευτικότερο αν θες να πάρεις μια γεύση από τη μουσική τους.

Έχουν τρομερή συναυλιακή παρουσία και μάλιστα μετά την πρώτη καραντίνα άφησαν αβέβαιο το μέλλον τους θεωρώντας πως ως συγκρότημα υπάρχουν κυρίως για να διασκεδάζουν τον κόσμο, αν και έκτοτε έχουν επανενωθεί με παλιότερα μέλη και αναδιοργανώθηκαν. Ωστόσο λόγω αυτού του γεγονότος έχουν κάνει τόσο μεγάλο δισκογραφικό κοινό. Με fuzzy ρυθμούς, επιρροές από Guns N’ Roses μέχρι Motorhead και Black Sabbath, οι Mammoth Mammoth είναι μια συγκλονιστική μπάντα που δεν έχει πάρει την αναγνώριση που της αξίζει. Απολαύστε τους όσο ετοιμάζουν το επόμενο άλμπουμ τους.

Facebook

Instagram

6. We Lost the Sea

Άφησα για το τέλος το γνωστότερο όνομα της λίστας και επιστρέφουμε στο Σίδνεϊ για τους We Lost the Sea. Πρόκειται για ένα συγκρότημα με τραγική ιστορία που ταυτόχρονα επηρέασε την εξέλιξη του. Ξεκίνησαν το 2007 και εντάχθηκαν στο post-metal είδος που τότε γνώριζε την άνθιση μέσω των σχημάτων της Hydra Head Records και συγκροτημάτων όπως οι ISIS και κυκλοφόρησαν δύο φανταστικά άλμπουμ, το Crimea και το The Quietest Place on Earth.

Το 2013 ο τραγουδιστής τους Chris Torpy αυτοκτονεί και τα υπόλοιπα μέλη θρηνούν. Για πολλούς η ψυχή του συγκροτήματος, ο Torpy έντυνε τα βαριά riffs τους με τα σκληρά φωνητικά του. Αφού έκαναν ένα διάλειμμα, τα υπόλοιπα μέλη αποφάσισαν να συνεχίσουν με το συγκρότημα σε άλλο ύφος. Το 2015 κυκλοφορούν εις μνήμην του Torpy το άλμπουμ Departure Songs, έναν μελαγχολικό post-rock δίσκο που εντάσσεται στους καλύτερους της δεκαετίας για το είδος.

Το Departure Songs διαδόθηκε σε όλο τον κόσμο καθώς πρόκειται για ένα συγκλονιστικό άκουσμα που διαρκεί πάνω από μία ώρα. Συνέχισαν με το Triumph & Disaster και πάλι σε ανάλογες μουσικές φόρμες και μάλιστα μπήκαν και στα τσαρτς της Αυστραλίας. Χωρίς τον Torpy και με πλήρη αλλαγή στο πως προσεγγίζουν τη μουσική τους, οι We Lost the Sea λειτουργούν με δικούς τους ρυθμούς και σύντομα θα βγάλουν καινούριο άλμπουμ. Αυτό που δείχνουν είναι ότι ανεξαρτήτως του είδους που υπηρετούν, παραμένουν τρομερά ποιοτικοί.

Facebook

Instagram

Bonus 1: Bear the Mammoth

Για τα bonus συγκροτήματα θα επιστρέψουμε στην σκηνή της Μελβούρνης και αφού είδαμε τους ροκάδες Mammoth Mammoth, πάμε ξανά σε ορχηστρικό post-rock με τους Bear the Mammoth. Είναι από τις μπάντες που χαίρουν εκτίμησης στην post σκηνή και σε αρκετά περσινά αφιερώματα με τους καλύτερους post δίσκους παγκοσμίως, βρήκα το Purple Haus που είναι και το τελευταίο τους άλμπουμ.

Από το 2011 που ξεκίνησαν, οι Bear the Mammoth κινούνται στο ίδιο στυλ μουσικής, δηλαδή παντρεύουν το progressive rock με το post και δένουν τις συνθέσεις τους με πολύ όμορφα ατμοσφαιρικά στοιχεία. Τα άλμπουμ τους συνδυάζονται ιδανικά με χαλαρές δραστηριότητες όπως περπάτημα ή βόλτα με το αυτοκίνητο. Αν και όλα κυλάνε όμορφα, νομίζω ότι με το Purple Haus ανέβηκαν επίπεδο και πιστεύω ότι και μελλοντικά θα μας χαρίσουν όμορφες κυκλοφορίες.

Facebook

Instagram

Bonus 2: Treebeard

Όποιοι με διαβάζετε καιρό ξέρετε ότι στο ορχηστρικό post-metal έχω μια αγάπη που δεν κρύβεται. Στην προσπάθεια μου να ξεψαχνίσω το είδος όσο περισσότερο γίνεται, έπεσα πάνω στους Treebeard από τη Μελβούρνη, οι οποίοι κάλυπταν 100% τα θέλω μου. Αρχικά και μόνο από το όνομα τους που παραπέμπει σε Lord of the Rings κέρδισαν πόντους. Αλλά ας πάμε και στη μουσική.

Θες χαλαρά post-rock τραγούδια στο στυλ των Audrey Fall; Έχουν. Θες μεγάλες δεκάλεπτες συνθέσεις; Έχουν. Θες τραγούδια με λίγα ατμοσφαιρικά φωνητικά να ντύνουν τις συνθέσεις; Έχουν. Μήπως θες να κοπανηθείς με ανελέητα riffs που θυμίζουν Russian Circles; Ε και από αυτό έχουν.

Με μόλις ένα άλμπουμ στο ενεργητικό τους, το Nostalgia του 2021, και με το sequel να κυκλοφορεί μέσα στο 2024, οι Treebeard αντιπροσωπεύουν επάξια την πιο νεανική γενιά της post σκηνής της Αυστραλίας. Αν παραμείνουν συνεπείς στις κυκλοφορίες τους, θεωρώ ότι σύντομα θα γίνουν ακόμα γνωστότεροι παγκοσμίως.

Facebook

Instagram

Αυτό ήταν το αφιέρωμα μας στα συγκροτήματα της Αυστραλίας, περιμένω τα σχόλια και τις δικές σας προτάσεις!

The post The Sound Vault: Ένα αφιέρωμα στη νέα γενιά συγκροτημάτων της Αυστραλίας appeared first on anthem.gr.

Το 2023 ήταν μια από τις πραγματικά πλούσιες χρονιές και το Six Albums θέλει να συνεχίσει να παρουσιάζει καλούς δίσκους. Μετά από τα τρία αφιερώματα σε Έλληνες καλλιτέχνες, επιστρέφουμε σε ξένους δημιουργούς. Αυτό το άρθρο το θεωρώ φυσική συνέχεια του άρθρου που βγάλαμε τον Ιούλιο με τα καλύτερα του 2023 για το πρώτο εξάμηνο.

Οπότε πάμε να δούμε οχτώ αγαπημένα μου άλμπουμ του 2023 και σε λίγες μέρες σκάνε ακόμα οχτώ και υπόσχομαι ότι θα είναι τα τελευταία!

1. Blackbraid – Blackbraid II

Δεν έχω καταλήξει ποιο είναι το αγαπημένο μου άλμπουμ για το 2023, αλλά αν μου ζητούσε κάποιος να του πω ασυναίσθητα ποιον δίσκο αγάπησα περισσότερο, ίσως του έλεγα το Blackbraid II. Τι να πω πια για αυτό το πρότζεκτ του Jon Krieger; Δε θυμάμαι ποτέ να έχω ακούσει ιθαγενή Αμερικάνο να παράγει black metal μουσική και να συνδυάζει μουσικά και στιχουργικά themes της παράδοσης του με το ακραίο metal.

Οι Blackbraid είναι πραγματικά ό,τι πιο κοντινό έχω ακούσει σε Opeth όσον αφορά τη δομή των τραγουδιών, απλώς γέρνει πιο πολύ στη black metal πλευρά τους. Είναι ένα άλμπουμ τρομακτικά μελωδικά ώστε να θυμίζει τους Σουηδούς, στις ακραίες στιγμές φέρνει σε Gorgoroth και Immortal και συνήθως μετά από ένα γρήγορο και ακραίο τραγούδι σου φέρνει μια ήρεμη γέφυρα με πνευστά και ακουστική κιθάρα και σε αφήνει με το στόμα ανοιχτό. Και όλα αυτά όσο μιλάει για μύθους και θρύλους καθώς και για τη γενοκτονία των ιθαγενών Αμερικάνων.

Δεν ξέρω τι να πω πλέον για τη μουσική του Krieger και αυτό το one man project. Και το 2022 με το ντεμπούτο του και τώρα με το δεύτερο δίσκο γράφει τόσο συγκλονιστική μουσική που παίρνει το extreme metal από το χεράκι και το πάει βήματα παρακάτω. Ένα ατμοσφαιρικό άλμπουμ, ένα black metal έπος, το Blackbraid II είναι τρομακτικά φρέσκο. Δώστε του μια ευκαιρία να σας ταξιδέψει.

2. Metallica – 72 Seasons

Λένε ότι αν δεν παινέψεις το σπίτι σου, θα πέσει να σε πλακώσει. Δεν έχω κρύψει ποτέ ότι οι Metallica ήταν, είναι και θα είναι το αγαπημένο μου συγκρότημα ever. Ακόμα και σε αυτή τη φάση της καριέρας τους θα με ενθουσιάζουν, ακόμα και τώρα που παίζουν άλλου είδους μουσική και προφανώς δεν περιμένω ένα ακόμα Ride The Lightning ή ένα ακόμα Master of Puppets.

Το 72 Seasons φαινόταν από τα πρώτα singles ότι δε θα είναι τόσο πολυσυλλεκτικό όσο το Hardwired. Λίγο πιο ομοιογενές μεν, αλλά τα riffs του αν και ενδιαφέροντα έχουν μια επαναληψιμότητα. Καταλαβαίνω γιατί πολλοί το βρήκαν λίγο στεγνό, αλλά έχει τη μαγεία των Metallica αυτό το άλμπουμ όπως κάθε άλλο. Είναι αυτό που ο Hetfield φωνάζει Chase that light, lean on me και απευθείας είσαι invested. Έχει τις μακρόσυρτες εισαγωγές, τον ήχο τους που αγαπάμε, τις φοβερές μεταβάσεις ενός μεγάλου τραγουδιού στο Inamorata, τις κιθάρες που πετσοκόβουν στο 72 Seasons και το Lux Æterna, ακόμα και τον Ulrich τον αγαπάς αν είσαι φαν τους.

Οι Tallica δεν παίζουν πλέον παλιό, καλό, γρήγορο thrash. Δεν έχουν μείνει στο hard rock των Load-Reload. Θέλουν απλά να είναι heavy. Πότε πιο γρήγοροι, πότε πιο μελωδικοί. Το 2016 όλοι λέγανε ότι δε μπορούν να γράψουν άλμπουμ όπως το Dystopia και το Brotherhood of the Snake των Megadeth και Testament αντίστοιχα που σίγουρα είναι και αυτά αγαπημένες μου δισκάρες, αλλά κανένα τραγούδι τους δε με άγγιξε όσο το Halo on Fire. Έτσι και φέτος ένα έπος τύπου Inamorata δε με άγγιξε σε άλλα άλμπουμ. Γιατί; Γιατί είναι οι Metallica γαμώτο.

3. Blood Ceremony – The Old Ways Remain

Πιστοί στο ραντεβού τους, οι Καναδοί μας σέρβιραν ένα από τα πολύ αγαπημένα μου rock albums για το 2023. Λατρεύω πραγματικά την Alia O’Brien και τη φωνή της, αλλά κυρίως λατρεύω τον τρόπο που αυτό το μείγμα progressive/doom/occult που έχουν αναμειγνύεται με τα σόλο της στο φλάουτο. Το εναρκτήριο The Hellfire Club εξελίσσεται ακριβώς έτσι, δηλαδή λίγο πιο doom και καταλήγει πιο progressive με την προσθήκη φλάουτου.

Από εκεί και μετά έχει πολύ καλές στιγμές όπως το Ipsissimus που είναι από τα καλύτερα και χαρακτηριστικότερα πλέον τραγούδια τους, το Eugenie που εστιάζει στο ορχηστρικό κομμάτι με ωραίο σόλο σαξοφώνου, το υπέροχο mid tempo Powers of Darkness και το αρκετά πιο σκοτεινό Widdershins. Είναι ένας δίσκος που μυρίζει ρετρίλα και θυμίζει καλούς Jethro Tull και αξίζει να τον ακούσετε!

4. Sylosis – A Sign of Things to Come

Όσα έχουν συμβεί την τελευταία δεκαετία στους Sylosis είναι τρελά πραγματικά. O frontman και βασικός συνθέτης τους Josh Middleton έγινε μέλος των Architects, έβαλε το συγκρότημα στον πάγο, έβγαλε δύο δισκάρες με τους πρώτους (και έναν μέτριο που βγήκε βιαστικά κατά τη γνώμη μου), παράλληλα ενεργοποίησε τους Sylosis βγάζοντας το 2020 έναν πολύ καλό δίσκο και τελικά το 2023 αποχώρησε από τους Architects ενώ ετοίμαζε κι άλλο δίσκο με τους Sylosis.

To A Sign of Things to Come είναι μία ακόμα πολύ όμορφη προσθήκη στη δισκογραφία των Βρετανών που στην παρούσα φάση μοιάζει αρκετά δύσκολο να μας σερβίρουν κάτι αδιάφορο. Ίσως τα τρία singles τους στο songwriting να φέρουν λίγο παρόμοιες ιδέες, αλλά νομίζω ότι αν ακούσεις όλο το άλμπουμ βρίσκεις πολύ μελωδικές στιγμές τους και ταυτόχρονα τραγούδια καταιγιστικά, κατάλληλα για κοπάνημα. Πιστεύω ότι με τον Middleton πιο επικεντρωμένο στους Sylosis θα έρθουν φοβερά πράγματα για το συγκρότημα.

5. Century – The Conquest Of Time

Έχω πει και σε προηγούμενα αφιερώματα ότι δεν είμαι πολύ φαν του power metal και του κλασικού heavy metal, ωστόσο οι λίστες μου φέτος έχουν άλμπουμ από αυτά τα δύο είδη. Και πως να μην έχουν, όταν υπάρχουν δίσκοι όπως το The Conquest of Time των Century; Έπεσε στα χέρια μου κάπως τυχαία, αλλά έκτοτε το έχω λιώσει αρκετά.

Οι Staffan Tengnér και Leo Ekström που αποτελούν το συγκρότημα παραδίδουν ένα άλμπουμ που μας φέρνει πάρα πολλά χρόνια πίσω. Από το εξώφυλλο τους μέχρι την παραγωγή και το παίξιμο των Σουηδών, το The Conquest of Time είναι ένας δίσκος που μυρίζει NWOBHM από τα 80s. Γρήγορο, μελωδικό, με ωραίες φωνητικές γραμμές και γεμάτο όμορφες ιδέες, αυτό το άλμπουμ ξεχωρίζει για όλους τους καλούς λόγους. Το heavy metal όπως θα έπρεπε να παίζεται εν έτει 2023.

6. Earthside – Let The Truth Speak

Σχετικά πρόσφατο άλμπουμ και κυρίως τεράστιο σε διάρκεια αφού ούτε λίγο ούτε πολύ κρατάει μια ώρα και δεκαεπτά λεπτά. Οι Earthside επέστρεψαν μετά από οχτώ χρόνια απουσίας και στο ντεμπούτο τους ακούγονταν πολύ φρέσκοι, ενώ στο Let The Truth Speak φαίνεται ότι έχουν μεγαλώσει, έχουν ωριμάσει και θέλουν να φέρουν κάτι διαφορετικό στο τραπέζι.

Ως κλασικό γνώρισμα έχουν σχεδόν σε όλα τα τραγούδια τους κάποιο feat και η μουσική τους ταυτότητα παραμένει στο progressive metal, αλλά συνεχίζουν και γράφουν με μια θεατρικότητα και μια επική διάθεση που θυμίζει σινεμά. Τόσο στα instrumental τους όσο και στα τραγούδια που έχουν φωνητικά, τα riffs τους είναι σκληρά και δημιουργούν μια υπέροχη ατμόσφαιρα, η παραγωγή είναι εξαιρετική και το άλμπουμ έχει πραγματικά απίστευτες κορυφώσεις.

Bonus: Clowns – Endless

Θα μπορούσε να είναι και το όνομα συγκροτήματος μιας μέσης παρέας, αλλά όχι οι Αυστραλοί το κατοχύρωσαν και μας έφεραν το Endless που πραγματικά είναι από τα πιο fun και feelgood άλμπουμ που άκουσα το 2023. Τους βλέπεις με αυτό το ρετρό λουκ και την αλλοπρόσαλλη εμφάνιση και αμέσως ψιλοκαταλαβαίνεις τι θα ακούσεις. Ανελέητη χαρντκορίλα με στοιχεία από alternative και punk που κάνουν το κεφάλι σου να κινείται ρυθμικά. Το Endless κυλάει τρομερά ευχάριστα και μπορεί πολύ γρήγορα να μετατρέψει το συγκρότημα από τη Μελβούρνη από άγνωστους σε αγαπημένους σου.

Bonus 2: Dødheimsgard – Black Medium Current

Αυτό το άλμπουμ το έχω ακούσει μόλις δύο φορές, αλλά είναι ένας δίσκος επικός τόσο από άποψη διάρκειας με μία ώρα και εννιά λεπτά όσο και από άποψη μουσικής. Δύσκολα θα βρεις κάποια λίστα που να μην το εμπεριέχει στα καλύτερα της χρονιάς και σε πολλές βρίσκεται στην κορυφή. Όπως είπα, δεν το έχω ακούσει πάρα πολλές φορές ως τώρα, αλλά μπορώ να καταλάβω τη σημαντικότητα του.

Οι Dødheimsgard υπάρχουν από τα 90s όταν και έπαιζαν Black Metal, ωστόσο τα τελευταία χρόνια έχουν αραιώσει τις κυκλοφορίες τους και βγάζουν μεγάλης διάρκειας άλμπουμ τεστάροντας συνέχεια τα όρια του ήχου τους. Αυτό γίνεται και στο Black Medium Current. Έναν avant-garde δίσκο που έχει πάρα πολλά στοιχεία από το black παρελθόν τους και ταυτόχρονα επενδύουν στη συνεχή εξέλιξη τους με industrial, ηλεκτρονικά ακόμα και post ψήγματα. Οι Νορβηγοί μοιάζουν σαν να έσπασαν το ακραίο metal σε κομμάτια και να τα ξαναένωσαν με αυτό το δίσκο. Μουσική που θα μας πάρει χρόνια να κατανοήσουμε.

Αυτό ήταν το δεύτερο μέρος του αφιερώματος και σε λίγες μέρες έρχεται το τρίτο και τελευταίο!

The post The Sound Vault: Αγαπημένα άλμπουμ για το 2023, Μέρος Δεύτερο appeared first on anthem.gr.