Τίτλος: Ακόμα πιο παράξενα πράγματα
Ιστορίες φαντασίας και τρόμου που ήρθαν από τα ’80s
Εκδόσεις Momentum 2020
Σελίδες: 224
Τιμή: 12,72 ευρώ
ISBN: 978-618-84931-3-1

Συγγραφείς

• Γρηγόρης Ασημίνης
• Άννα-Αλεξανδρίνα Λεάχου
• Γιώργος Τσιρακίδης
• Αγγελική Ράδου
• Αγγέλα Γαβρίλη
• Γιώργος Σαφελάς
• Τζανέτος Καβαλιώτης

Εικονογράφηση εξωφύλλου

• Malk (Νίκος Γιαμαλάκης)

Ακόμα πιο παράξενα πράγματα από τη δεκαετία του ’80…

• Μια σπηλιά γεμάτη ανατριχιαστικούς θρύλους για κανίβαλους στις ακτές της Σκωτίας.
• Ο παράλληλος κόσμος των ονείρων και οι δαίμονες που τα στοιχειώνουν.
• Το βαμμένο με αίμα μυστικό ενός ορεινού χωριού της ελληνικής επαρχίας.
• Οι μυστικές μάχες στην αθέατη πλευρά του αστικού τοπίου της Αθήνας.
• Μια παρέα εφήβων βιώνει έναν τρόμο πολύ αρχαιότερο από τους δαίμονες στα εξώφυλλα των αγαπημένων τους δίσκων.
• Μια παραδοσιακή γιάτρισσα αντιμέτωπη με το τοξικό νέφος του Τσερνομπίλ.
• Μια αινιγματική γυναίκα κόβει βόλτες με τη μηχανή της στη ροκ αθηναϊκή σκηνή της εποχής.

Επτά ιστορίες φαντασίας, τρόμου και δυστοπίας από συγγραφείς διαφορετικών ηλικιών. Κάποιοι έζησαν τα ’80s. Κάποιοι όχι. Όλοι όμως μοιραζόμαστε την ίδια επιρροή από την τέχνη και τη συλλογική κουλτούρα εκείνης της δεκαετίας.

Το «υλικό» της ατομικής αλλά και της συλλογικής μνήμης από τη δεκαετία του ’80 γίνεται η αφορμή και η έμπνευση για ένα αναγνωστικό ταξίδι πίσω στον χρόνο, σε τόπους κοντινούς, μακρινούς ή μιας παράλληλης πραγματικότητας…

Το σίγουρο είναι ότι οι ιστορίες αυτής της συλλογής διαβάζονται ακούγοντας τα αγαπημένα σας eighties κομμάτια δυνατά!

Περιεχόμενα

1. Μέταλ, μπύρα και κανίβαλοι – Γρηγόρης Ασημίνης
2. Όταν οι δαίμονες κλαίνε – Άννα-Αλεξανδρίνα Λεάχου
3. Σλάσερ – Γιώργος Τσιρακίδης
4. Το Κόκκινο Δάσος – Αγγελική Ράδου
   Αυτή – Αγγέλα Γαβρίλη
5. Βρώμικος χρόνος – Γιώργος Σαφελάς
6. Η Μοίρα της ροκ – Τζανέτος Καβαλιώτης

Μπορείτε να βρείτε το βιβλίο και στο κατάστημα του webzine μας, Anthem Effect (Λυκούργου 70 – Καλλιθέα). Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να κλικάρετε εδώ.

Πρόσφατα “ανακρίναμε” δύο από τους συμμετέχοντες της συλλογής (Αγγελική Ράδου & Γρηγόρης Ασημίνης). Για να διαβάσετε τις συνεντεύξεις με τους συγγραφείς των εκδόσεων Momentum, μπορείτε να πατήσετε εδώ!

The post Ακόμα πιο παράξενα πράγματα από τις Εκδόσεις Momentum! appeared first on anthem.gr.

Ο Νίκος Γαϊτανόπουλος είναι ένας ανερχόμενος συγγραφέας και εικονογράφος, που ασχολείται με το χώρο του Φανταστικού, ως συγγραφέας και εικονογράφος. Είχαμε τη χαρά να συζητήσουμε μαζί του για τον κόσμο που έχει δημιουργήσει, τα δύο πρώτα του βιβλία, τις εικονογραφήσεις καθώς και τις συνεργασίες που έχει κάνει.

Καλησπέρα Νίκο. Αν θα μπορούσες με λίγα λόγια να περιγράψεις τον εαυτό σου, ποια θα ήταν αυτά;

Καλησπέρα! Χαίρομαι πολύ που μιλάω μαζί σας, όπως επίσης και για το γεγονός ότι μου κάνατε την ερώτηση που με πιάνει πάντα απροετοίμαστο. Λοιπόν… είμαι 29 χρονών, διδάσκω Concept Art στο Teesside University στην Αγγλία, γράφω ιστορίες και κάνω σχέδια για video games και εικονογραφήσεις για βιβλία. Έχω σπουδάσει αρχιτεκτονική και έχω δουλέψει και στον χώρο της διαφήμισης. Μου αρέσει η μουσική, τα βιβλία και τα παιχνίδια, η ζωγραφική και το φαγητό. Α, κι όπως λέει και στο βιογραφικό μου, και η μπύρα.

Θα ήθελα να σε ρωτήσω ποιο ήταν το κίνητρο που σε ώθησε να συνδυάσεις την τέχνη της εικονογράφησης με εκείνη της συγγραφής;

Δεν είχα ποτέ ακριβώς κίνητρο. Ζωγραφίζω από μικρός, αλλά έχω γράψει συνολικά πολύ περισσότερο. Τα πρώτα μου ερεθίσματα στον χώρο ήταν τα παραμύθια και οι ιστορίες των μεγάλων ζωγράφων που μου διάβαζε η μητέρα μου. Να ’ναι καλά οι εκδόσεις Στρατίκη και οι Modern Times. Ωστόσο και μεγαλώνοντας, πάντα οι δύο χώροι πήγαιναν χέρι-χέρι για μένα. Όταν διάβαζα τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, έβλεπα δίπλα και τα σχέδια του Τόλκιν. Τα βιβλία του Ιουλίου Βερν είχαν μέσα υπέροχες γκραβούρες, ο Δον Κιχώτης ήταν εικονογραφημένος, το ίδιο και ο Βαρόνος Μινχάουζεν. Από τα πρώτα μου σχέδια ήταν να αντιγράφω αυτές τις εικονογραφήσεις και τα σχέδια του Αστερίξ. Για εμένα το κείμενο και η εικονογράφηση δεν απείχαν ποτέ πολύ.

Διαβάζοντας το βιογραφικό σου μία λέξη ξεχωρίζει αμέσως: Νόρνιμ. Πες μας δύο λόγια για το δημιούργημά σου αυτό.

Το Νόρνιμ είναι κάτι που προέκυψε πολύ σταδιακά με το όνομα οριακά τελευταίο. Είναι ένα κομμάτι του Βορρά, στο Ντάργκολ, στον κόσμο όπου διαδραματίζεται η ιστορία του Έρκαχοθ. Άλλαξε πολλά ονόματα, αλλά είχε πάντα την ίδια ουσία – και στην πραγματικότητα και στο κείμενο του βιβλίου. Δεν θυμάμαι καν πόσες φορές έχω δοκιμάσει να το ονομάσω. Τελικά κατέληξα στο «Νόρνιμ», γιατί η λέξη ακουγόταν σαν αυτό που ήταν. Μια περιοχή απομονωμένη και σιωπηλή που κρέμεται στην άκρη του κόσμου, όπου ο χρόνος κυλάει διαφορετικά, αλλά όχι γαλήνια. Όπου η ομίχλη και το δάσος δεν είναι μόνο το τοπίο, αλλά και ο τόπος ο ίδιος και τα μυστικά του έχουν γίνει ένα με το χώμα του. Πάνω από όλα, όμως, είναι μια αφετηρία. Ένας τόπος που αφήνεις πίσω και γίνεται σημαντικότερος όσο πιο μακριά φεύγεις. Ένας τόπος που μια μέρα θα γυρίσεις πίσω.

Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι να δημιουργήσεις ένα δικό σου φανταστικό σύμπαν από το μηδέν. Από πού άντλησες την έμπνευση;

Δεν ξέρω αν ήταν εύκολο ή δύσκολο – ακόμα το κάνω. Στην αρχή η αλήθεια ήταν είχα επηρεαστεί πάρα πολύ από τον Τόλκιν και για πολλά χρόνια συνέχισα έτσι. Κάποια στιγμή, όμως, όταν έκανα το μεταπτυχιακό μου, ένας φίλος μου στην Αγγλία μου είπε ενώ πίναμε σε μια pub, ότι η Φαντασία ήταν βαρετή. Μου έκανε εντύπωση – για μένα ήταν ό,τι πιο ενδιαφέρον. Μου είπε ότι όλα είναι χιλιογραμμένα και αναπαράγονται και είδα κάποια αλήθεια σε αυτό. Από τότε αποφάσισα, ότι έπρεπε να βρω έναν λόγο και μια αιτία για το κάθε τι στην ιστορία μου. Ο κόσμος στο κάτω κάτω για μένα είναι το δυναμικό παρασκήνιο της ιστορίας μου. Αγαπάμε την Οδύσσεια και την Ιλιάδα, τον Τόλκιν και τον Moorcock όχι τόσο για τον κόσμο τους, όσο για το τι ιστορίες λένε. Και τότε άρχισε το δύσκολο. Έπρεπε να αποδεχτώ τις επιρροές μου και να επανεφεύρω και να κάνω αλλαγές σε όλα όσα είχα γράψει, ώστε να έχουν το νόημά τους στην ιστορία μου. Και η αλήθεια είναι ότι τότε αγάπησα πραγματικά το Ντάργκολ και απολαμβάνω την εξερεύνησή του όσο τίποτα άλλο.

Έρκαχοθ: ο βασικός χαρακτήρας του δεύτερου βιβλίου σου. Ένας χαρακτήρας που καλείται να αντιμετωπίσει την ύστατη πρόκληση για την επίτευξη του μεγαλύτερου του στόχου. Πες μας δύο λόγια για τον χαρακτήρα. Ποιες είναι αδυναμίες του και ποια τα δυνατά του χαρακτηριστικά.

Ο Έρκαχοθ είναι ένας νεαρός – όχι πολύ – ο οποίος θέλει να γίνει Ιππότης σε έναν κόσμο, όπου οι αριστερόχειρες σαν κι εκείνον δεν γίνονται τίποτα άλλο παρά δακτυλοδεικτούμενοι και παρίες – μιας και θεωρούνται γρουσούζηδες. Είναι ειλικρινής και ηρωικός, αλλά σε επίπεδο που τελικά τον βλάπτει. Θέλει τόσο πολύ να ανήκει στον κόσμο του, που ξεχνάει να χρησιμοποιήσει το μυαλό του και πιάνεται κορόιδο. Είναι γεμάτος καλοσύνη αλλά και οργή, θέλει να αγκαλιάσει τον κόσμο και ταυτόχρονα τον απορρίπτει. Είναι ένα άτομο απίστευτα ηθικό που ταυτόχρονα παρασύρεται και πολλές φορές πιστεύει ότι έχει το ηθικό προβάδισμα. Κάθε δύναμη του Έρκαχοθ συνδέεται με μια του αδυναμία – και αντίστροφα. Όπως και οι δικές μας.

Χωρίς κάποιο σπόιλερ, τι επιφυλάσσει το μέλλον για τον Έρκαχοθ; Θα είναι μακρύς ο δρόμος για την κάθαρση στα επόμενα βιβλία; Θα δούμε νέους χαρακτήρες να τον πλαισιώνουν στην περιπέτειά του;

Ο δρόμος του Έρκαχοθ δεν έχει παρά μόλις ξεκινήσει. Έχει να πονέσει πολύ και να μάθει πολλά πράγματα. Έχει να μάθει να αγαπάει, αλλά και να αφήνει πράγματα και ανθρώπους πίσω του. Έχει να μάθει το πραγματικό κόστος του στόχου του και να αποφασίσει αν θέλει να τον κυνηγήσει ως το τέλος. Να δει τον κόσμο και τον εαυτό ως κομμάτι του. Ο δρόμος είναι μακρύς και φυσικά οι χαρακτήρες που θα συναντήσει πολλοί – όλοι με τις επιθυμίες και τις ανάγκες τους, τα ταξίδια και τις αποστολές τους.

Ποιους συγγραφείς θαυμάζεις και με ποιους θα ήθελες να συνεργαστείς κάποια στιγμή;
*πέρα από εκείνους που έχεις ήδη συνεργαστεί.

Όπως φαίνεται από τα παραπάνω έχω μεγάλο θαυμασμό για τον Τόλκιν. Μου αρέσει πάρα πολύ ο Μούρκοκ, ο Πόε και ο Peake. Λατρεύω τον David Gemell και τη Le Guin.Επίσης, μου αρέσει ο Terry Pratchett και ο Ιούλιος Βερν, ο Όμηρος και ο Hesse. Μου αρέσουν πάρα πολύ οι ιστορίες του Αστερίξ και του Scrooge McDuck από τον Don Rossa. Τώρα από συνεργασίες… θα ήταν όνειρο ζωής να συνεργαστώ με τον Neil Gaiman. Αλλά πραγματικά είναι πάντα χαρά μου να συνεργάζομαι με ανθρώπους που έχουν βαθιά αγάπη για το έργο τους.

Πρόσφατα θαυμάσαμε τη δουλειά σου στο έργο της Αγγελικής Ράδου, “Φάντασμα στο χιόνι”. Πώς προέκυψε αυτή η συνεργασία και ποια η εμπειρία σου από αυτή;

Γνώρισα την Αγγελική τη μέρα που έβγαινε το «Από τη Σοφίτα στο Νόρνιμ». Μιλούσε στην Αγγέλα Γαβρίλη, την εκδότριά μου, για ένα βιβλίο με θέμα την Ιαπωνία, το οποίο ήθελε να εικονογραφήσει. Η εκδότρια μας σύστησε και τα υπόλοιπα πήραν τον δρόμο τους. Ήθελα πάντα να εξερευνήσω αυτή τη μεριά του κόσμου και η ευκαιρία να βουτήξω – έστω και στα ρηχά – του ωκεανού της ιαπωνικής τέχνης και παράδοσης ήταν μια υπέροχη ευκαιρία, την οποία θα αποζητούσα ξανά και ξανά. Πέρασα πολύ όμορφα κάνοντας το «Φάντασμα στο  Χιόνι» και ανυπομονώ να βρεθώ σε ένα αντίστοιχο έργο στο μέλλον.

Για κάποιον που δεν έχει δει ένα έργο σου, πώς θα χαρακτήριζες το στυλ με το οποίο εικονογραφείς;

Παρότι εικονογραφώ ψηφιακά, όσον αφορά τα έγχρωμα σχέδιά μου, προσπαθώ να τους δίνω μια αισθητική που βλέπεις σε πίνακες σαν αυτούς του Aivazovsky, του Carl Gustav Carus και των Προραφαηλιτών, ή του John Howe και του Allan Lee. Των τελευταίων η αισθητική είναι αυτή που έχει επηρεάσει και τα περισσότερα έργα μου – ιδιαίτερα στο μολύβι. Το έργο του Gustave Doré είναι επίσης μεγάλη επιρροή για εμένα. Όταν ζωγραφίζω, ο πρώτος μου στόχος είναι να εκφράσω μία σκέψη ή ένα συναίσθημα και το μολύβι και η γραφίδα μου είναι τα εργαλεία μου.

Θεωρείς ότι υπάρχει ανταπόκριση του αναγνωστικού κοινού στο κάλεσμα των νέων συγγραφέων;

Όπως έχουν πάει τα πράγματα για εμένα, θα έλεγα ναι. Το «Από τη Σοφίτα στο Νόρνιμ» βρίσκεται ήδη στη δεύτερή του έκδοση και ο Έρκαχοθ παίρνει σιγά-σιγά φόρα. Νόμιζα ότι ο Έρκαχοθ θα σταματούσε στον κύκλο των γνωστών μου, αλλά από ό,τι φαίνεται υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω που δέχονται να με εμπιστευτούν με τον χρόνο και τα χρήματά τους – ειδικά σε μια εποχή που και τα δύο σπανίζουν. Αν κάποιος μας διαβάζει τώρα, να ξέρετε ότι σας ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου και ανυπομονώ να σας ξανασυναντήσω σε κάποια επόμενη δημιουργία μου. Ή και δική σας.

Τι επιφυλάσσει το μέλλον για τον Νίκο Γαϊτανόπουλο;

Έχουμε και λέμε. Το δεύτερο βιβλίο του Έρκαχοθ είναι στα σκαριά με πολλή εκτενέστερη δομή και εικονογράφηση, με περισσότερα τραγούδια και περισσότερες ιστορίες. Αυτή τη στιγμή μεταφράζεται και το πρώτο βιβλίο από τον Αντρέα Μιχαηλίδη, οπότε αγωνιώ λίγο και για αυτό. Επίσης, κάθε τόσο θα γράψω μια μικρή ιστορία ή κάποιο ποίημα στο σημειωματάριό μου. Τέλος έχω σχέδια για 2-3 μεγαλύτερες ιστορίες και ένα παιδικό παραμύθι, αλλά αυτά είναι project για λίγο αργότερα. Αλλά πού ξέρεις; Μπορεί να αλλάξουν τα πράγματα και να μπορώ σύντομα να κάνω περισσότερα.

Δύο λόγια για τους αναγνώστες του anthem.gr;

Να είστε πάντα περίεργοι, πάντα ζωντανοί και να βλέπετε πάντα τον κόσμο με αγάπη. Ακόμη κι αν μοιάζει να μην έχει καθόλου, είναι απλώς καλά κρυμμένη. Και στηρίξτε τους καλλιτέχνες που σας στηρίζουν.

Διαβάστε περισσότερες συνεντεύξεις συγγραφέων πατώντας εδώ.

The post Συνέντευξη με τον Νίκο Γαϊτανόπουλο! appeared first on anthem.gr.

Την Αγγελική Ράδου τη γνωρίσαμε μέσα από τη συμμετοχή της στα Reflections και την ενδιαφέρουσα σειρά μυστηρίου “Οι Σκοτεινές Ιστορίες του Νεαρού Πόε”. Με αφορμή τη νέα της κυκλοφορία, “Φάντασμα στο χιόνι-Πνεύματα, θρύλοι και ταφικά έθιμα στην Ιαπωνία“, είχαμε τη χαρά να συνομιλήσουμε μαζί της για την μέχρι σήμερα πορεία της, το νέο της project και την αγάπη της για την ιαπωνική λαογραφία.

Ξεκίνησα να γράφω, σοβαρά, πριν από εννιά χρόνια περίπου, χάρη στον φίλο και συνεργάτη Αντώνη Αντωνιάδη. Ο Αντώνης, συγγραφέας ο ίδιος και αρχισυντάκτης στο περιοδικό Μυστική Ελλάδα, με ενθάρρυνε πάντα να γράψω κάτι δικό μου. Το 2010, κι ενώ είχαμε χαθεί, με εντόπισε μέσω Facebook και με ρώτησε αν γράφω κάτι. Του είπα όχι και μου πρότεινε να συνεργαστούμε πάνω σε μια δική του ιδέα, μιας κι εκείνος έγραφε το Νεκρονομικόν και δεν προλάβαινε. Έτσι προέκυψε ο “Δαιμόνιος Βάκχος” και άρχισε να δουλεύει το μυαλό και το χέρι μου.

Η πρώτη μου επαφή με την λογοτεχνία του παράξενου και του τρόμου, ήταν ο Edgar Allan Poe και τα βιβλία των εκδόσεων Οξύ. Είχα μόλις μετακομίσει από την Κέρκυρα στην Αθήνα, για σπουδές, και διάβαζα μανιωδώς. Ο Poe είναι σίγουρα μία από τις βασικές μου επιρροές, αλλά και πιο σύγχρονοι συγγραφείς όπως η Sarah Waters, η Shirley Jackson, η Celia Fremlin, ο Thomas Ligotti. Ωστόσο, ο συγγραφέας που θαυμάζω προέρχεται από την εγχώρια λογοτεχνία και είναι ο Μιχάλης Μακρόπουλος. Λέει πολλά, μέσα σε λίγες και εξαιρετικά δουλεμένες λέξεις, και επιπλέον γράφει φοβερές ιστορίες τρόμου, όταν προκύψει.

Το “Φάντασμα στο Χιόνι” προέκυψε μετά από τη συνεργασία μου με την Αγγέλα Γαβρίλη για το βιβλίο “Μάγισσες” των εκδόσεων Αρχέτυπο. Ζήτησα από την Αγγέλα να γράψει την εισαγωγή και μέσα από αυτό το project γνωριστήκαμε καλύτερα. Έτσι, της πρότεινα ένα βιβλίο για τους νεκρούς της Ιαπωνίας, ετοίμασα ένα πλάνο και συναντηθήκαμε για να το συζητήσουμε. Έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον για την ιδέα μου και προχωρήσαμε γρήγορα στη συμφωνία που κατέληξε στο “Φάντασμα στο Χιόνι”.

Η “ζωντανή” σχέση των Ιαπώνων με τους νεκρούς τους και ο τρόπος που αντιμετωπίζουν το θάνατο είναι ζητήματα που μου ασκούν γοητεία και τα μελετάω χρόνια. Τα φαντάσματα τους δε, είναι από τα πιο τρομακτικά που μπορεί να συναντήσει κανείς και οι θρύλοι γύρω από αυτά είναι συναρπαστικοί. Η έρευνα τώρα, είναι πάντα δύσκολη γιατί πρέπει να διαβάσεις και να σταχυολογήσεις μεγάλο όγκο πληροφοριών, να διασταυρώσεις στοιχεία και στο τέλος να γράψεις κάτι που θα είναι ενδιαφέρον και δεν θα μοιάζει με εγκυκλοπαίδεια. Με το “Φάντασμα στο Χιόνι”, προσπάθησα να γράψω ένα βιβλίο το οποίο θα αρέσει στον αναγνώστη που δεν έχει ασχοληθεί ποτέ με την ιαπωνική λαογραφία αλλά και σε ‘κείνον που ξέρει κάποια πράγματα και θέλει να το πάει λίγο πιο μακριά. Ελπίζω να το κατάφερα.

Το εξαιρετικό εξώφυλλο είναι δουλειά του ταλαντούχου εικονογράφου και συγγραφέα Νίκου Γαϊτανόπουλου. Ο Νίκος έχει σχεδιάσει και τέσσερις εικονογραφήσεις που μοιράζονται σε κάποια κεφάλαια του βιβλίου.

Αν τα τοποθετήσει κανείς δίπλα δίπλα, μπορεί να εντοπίσει κάποιες ομοιότητες, όπως τα λευκά ρούχα, κιμονό για τα γιουρέι και φορέματα για τις νεράιδες, ή τα μακριά μαλλιά. Οι ομοιότητές τους όμως, θεωρώ, σταματούν εκεί. Τα γιουρέι, τα φαντάσματα της Ιαπωνίας, δεν επικοινωνούν με τους ανθρώπους με σκοπό να τους σύρουν τελικά στον κόσμο τους, ούτε έχουν, για παράδειγμα, δική τους γλώσσα, όπως εικάζεται για τις νεράιδες. Οι κινητήριες δυνάμεις των γιουρέι είναι η ζήλια, ο φθόνος, η αγάπη, τα ανεκπλήρωτα χρέη ή οι ανικανοποίητοι πόθοι και μόλις ικανοποιηθεί το αίτημά τους, το στοίχειωμα, συνήθως, σταματάει. Αν μελετήσει κανείς λίγο το συμβολισμό τους, θα διαπιστώσει εύκολα πως δεν έχουν καμία σχέση με τις νεράιδες, οι οποίες, ίσως, έχουν περισσότερα κοινά σημεία με τα γιοκάι, τα παράξενα δηλαδή πλάσματα, τις οπτασίες και τα στοιχειά της πλούσιας ιαπωνικής παράδοσης.

Βρίσκω εξαιρετικά ενδιαφέρουσες τις δοξασίες που αφορούν τις μητέρες με νεογέννητα μωρά. Τα δέκα χρόνια που έζησα στην Κέρκυρα, είδα λεχώνες να αφήνουν κάρβουνα στην πόρτα του σπιτιού, για να “περνούν απ’ τη φωτιά” όσοι έμπαιναν να δουν το βρέφος και θυμάμαι ακόμα μια ιστορία που μου χει πει η μάνα μου για τη γιαγιά της, η οποία είχε δει τις νεράιδες να της παίρνουν τα παιδιά. Τις ξαναθυμήθηκα αυτές τις ιστορίες όταν έγινα και γω μητέρα.

Στεναχωρήθηκα πολύ γιατί ήξερα ότι ήταν μια καλή ιδέα που θα μπορούσε να πουληθεί στο εξωτερικό, πράγμα που προσπάθησε να κάνει η ατζέντισσα μου, προτείνοντας τον Νεαρό Πόε και στον Iσπανό εκδότη, που ενώ αρνήθηκε να τον αγοράσει, εμφανίστηκε ένα χρόνο μετά με παρόμοιο concept, το οποίο μάλιστα πρότεινε, θρασύτατα, και στον εκδότη μου! Η αλήθεια είναι πως δεν μπορούσαμε να κάνουμε πολλά πράγματα. Ο Πόε ήταν πραγματικό πρόσωπο και γι’ αυτό διαθέσιμο προς “εκμετάλλευση”, σε όποιον είχε την όρεξη να το κάνει. Επιπλέον, η ισπανίδα συγγραφέας, έφτιαξε μια σειρά που έμοιαζε με διασκευές των ιστοριών του Πόε για παιδιά, ενώ τα δικά μου βιβλία ήταν πρωτότυπες ιστορίες με πραγματικά στοιχεία για τον Πόε, ένα σύμπαν, ας πούμε, μέσα στο οποίο ο νεαρός Πόε θα ζούσε και θα μεγάλωνε για να γίνει αυτός που έγινε.

Μια δικαστική διαμάχη θα σήμαινε χρόνο και χρήματα που ούτε εγώ αλλά ούτε ο εκδότης μου διαθέταμε και γι’ αυτό το θέμα έμεινε έτσι. Εγώ, ωστόσο, έψαξα και βρήκα το mail της Ισπανίδας συγγραφέως και της έγραψα προσωπικό μήνυμα. Δεν πήρα ποτέ απάντηση.

Η φετινή, στις αρχές Οκτώβρη, στην ομιλία μας με τον Νίκο Γαϊτανόπουλο. Ήταν ωραία γιατί μοιράστηκα τη σκηνή με έναν φίλο και μιλήσαμε για τα φαντάσματα της Ιαπωνίας και τη συνεργασία μας, που τη χαρήκαμε πολύ και οι δύο.

Μου αρέσουν πολύ οι τρομακτικές ιστορίες για παιδιά και θα ήθελα να γράψω ένα τέτοιο βιβλίο με εικονογράφηση από τον David Roberts, ο οποίος έχει εικονογραφήσει τη σειρά Tales of Terror του Chris Priestley.

Αυτές τις μέρες ολοκλήρωσα δύο διηγήματα, ένα για το ηλεκτρονικό περιοδικό Phantasmal, της Nyctophilia και ένα για το περιοδικό Πορτόνι, που κυκλοφορεί στην ιδιαίτερη πατρίδα μου, στην Κέρκυρα. Ετοιμάζουμε κάτι ωραίο με την Αγγέλα Γαβρίλη για την άνοιξη και έχω στο μυαλό μου μια νουβέλα, την οποία ελπίζω να αρχίσω σύντομα να δουλεύω.

Να διαβάζετε ωραία βιβλία και να στηρίζετε τους συγγραφείς που αγαπάτε.

The post Συνέντευξη με την Αγγελική Ράδου! appeared first on anthem.gr.