Έχοντας ασχοληθεί ενδελεχώς τα τελευταία χρόνια με την post rock σκηνή, τόσο στην εκπομπή όσο και στο webzine, είχα τη χαρά να γνωρίσω μερικά από τα ωραιότερα δημιουργήματα των 10s. Η σκηνή, τα τελευταία χρόνια γνωρίζει άνθηση. Τόσο στην Ελλάδα, όσο και στο εξωτερικό, τα μουσικά σχήματα ορθώνουν ανάστημα, δίνοντας χρώμα σε μία δεκαετία που η μουσική έχει οριστεί ως μία σκληρή και βίαιη βιομηχανία, όπου ελάχιστοι επιβιώνουν.

Η έρευνα κάποια στιγμή με οδήγησε δυτικά μας και συγκεκριμένα στην Ιταλία.

Ένα από τα συγκροτήματα που ξεχώρισα αμέσως, ήταν οι ET//AL. Και θα μου πεις γιατί;

Οι ET//AL καταφέρνουν να ορίσουν τη μουσική τους ως ένα ιδιαίτερο αρτιστικό κράμα, όπου στόχος είναι η αφύπνιση των πιο καταπιεσμένων συναισθημάτων του ακροατή. Βιολιά, τσέλο, ambience, κορύφωση, post rock, κατάρρευση, αγάπη! Κομμάτια ενός περίεργου παζλ που φαντάζουν ασύνδετα, ωστόσο δημιουργούν ένα αισθητικά άρτιο έργο τέχνης.

AMOR OMNIA VINCIT, MORS OMNIA SOLVIT!

Από τα τρία album και ep που έχουν κυκλοφορήσει μέχρι σήμερα, ξεχωρίζω αμέσως το TRITØN, το οποίο “ήρθε στον κόσμο” τον Σεπτέμβριο του 2018. O δίσκος αποτελεί το δεύτερο κομμάτι μίας καλλιτεχνικής τριλογίας, ο επίλογος της οποίας δεν έχει γραφτεί!

Κάθε καρέ του εξωφύλλου αφηγείται μια ιστορία, όπως επίσης κάθε τίτλος που έχει επιλεχθεί για τα κομμάτια και ο αριθμός των τραγουδιών. Τα 3 τραγούδια με κανονικό όνομα συμβολίζουν την τελειότητα [amor(s), per sempre mai, zjarr], ενώ τα δύο 2 ambient tracks συμβολίζουν τη δυαδικότητα που συναντάμε παντού στη φύση.

Το εισαγωγικό κομμάτι του δίσκου, “amor(s)“, θεωρώ πραγματικά πως είναι το καλύτερο της μπάντας. Ξεκινάει με μειλίχια βιολιά και έγχορδα. Χτίζει συναισθηματική φόρτιση. Θαρρείς πως η μουσική πραγματικά σου μιλάει. Και ξάφνου γαλήνη. Γυναικεία υποστηρικτικά φωνητικά συνοδεύουν τη βραχνή φωνή του τραγουδιστή:

I will build a room full of light
For your eyes, to be bright
Blind rivers for your love
Strong mountains for your hope, you soul
We are One!

Και θα με ρωτήσεις, που κολλάνε όσα περιγράφω με το post rock? Μετά από μία παύση γεμάτη πόνο, μία απόκοσμη ηλεκτρική κιθάρα ξυπνάει από τη λήθη και συνοδεύει όσα περιέγραψα νωρίτερα.  Ώσπου φθάνουμε στο χάος, την παύση που διαλύει το όνειρο. Και τότε, εγένετο φως! Βιολιά, έγχορδα και φυσαρμόνικα γλυκαίνουν για μία ακόμη φορά την πικρή μελαγχολία. ΑΝΑΤΡΙΧΙΛΑ!

Καθώς ακόμη προσπαθούμε να χωνέψουμε το δεκάλεπτο αριστούργημα που μόλις έχει ολοκληρωθεί, άνεμοι και ψίθυροι μας πιάνουν από το χέρι και μας καθοδηγούν σε μία ήρεμη ακτή. Κεφάλαιο “Ι“, ένα δίλεπτο πειραματικό “σκαλοπάτι”.

Τη σκυτάλη παίρνει το “per sempre, mai“. Βασικός πρωταγωνιστής το πιάνο, το οποίο διηγείται μία λυπηρή ιστορία. Η λύπη κλιμακώνεται με αρωγό τα έγχορδα και ένα υπέροχο σόλο βιολοντσέλου. Η ψυχολογία του ακροατή βυθίζεται για μία ακόμη φορά στο ναδίρ. Και αυτό δεν είναι κακό, καθώς οι ET//AL. αφηγούνται μία ιστορία με αρχή, μέση, τέλος και απότομες εναλλαγές.

Το “ΙΙ“, μία ακόμη γέφυρα, ετοιμάζεται να μας εισάγει στο τελευταίο κεφάλαιο του δίσκου. Αυτή τη φορά όμως δεν υπάρχει ακτή, μονάχα ένα απόκοσμο horror ambience, συνοδευτικά κρουστά, κι ένα ρολόι που τρέχει. Τικ, τοκ, τικ, τοκ…

Και τότε “μπουκάρει” το “zjarr!” (η φωτιά, αν μεταφράσουμε την λέξη από τα Αλβανικά). Πλέον έχουμε μπει για τα καλά στα μονοπάτια του πειραματικού post rock, με το πιο ηλεκτρικό κομμάτι του δίσκου να έχει φυλαχθεί για τον επίλογο.

I am fire and
I’m coming to take you
because you soiled this world I gave you
but, don’t be afraid
because I am Light.*

Πρόκειται για ένα ακόμη roller coster. Ένα τραγούδι που μιλάει για την κάθαρση (τουλάχιστον όπως το ερμηνεύω εγώ) και απλώνεται σε διάρκεια 12 λεπτών. Η πορεία των ρυθμικών κιθάρων και η παράλληλη κλιμάκωση μας καθοδηγεί προς τον αποχαιρετισμό, όπου η μουσική γίνεται ολοένα και πιο αργόσυρτη, ολοένα και πιο μελαγχολική, ώσπου εν τέλει φθάνει η ώρα του αποχωρισμού.

Ο δίσκος διαρκεί 37 λεπτά και 30 δευτερόλεπτα. 37 λεπτά που κυλούν σαν νερό και παράλληλα συνθλίβουν συνειδήσεις και συναισθήματα!

Fun fact: Οι ET//AL. χτίζουν τους δίσκους με βάση το παραδοσιακό στήσιμο των lps, στα οποία ο διαθέσιμος χρόνος κάθε πλευράς είναι περίπου 20 λεπτά.

Εν τέλει υπάρχει κάθαρση; Ο κάθε ακροατής ξεχωριστά κρίνει για τον εαυτό του!

Μπορείτε να ακούσετε “TRITØN” και να στηρίξετε τη μπάντα πατώντας εδώ.

*Οι συγκεκριμένοι στίχοι μεταφράστηκαν από τα Αλβανικά στα Αγγλικά.

The post Flashback: ET//AL. – TRITØN appeared first on anthem.gr.

Διαβάστε το πρώτο μέρος του αφιερώματος, πατώντας εδώ.

Πριν ξεκινήσω το άρθρο, θα ήθελα να σας ευχαριστήσω για την ανταπόκριση που είχε το άρθρο και τις ιδέες που μου στείλατε για μελλοντικές στάσεις στο ταξίδι του υπέροχου κόσμου που ονομάζεται post rock!

ET/ /AL.

Η μουσική των ET/ /AL. είναι αντιπροσωπευτικό δείγμα της σκηνής της Ιταλίας. Έδρα τους η Ρώμη, απ΄όπου συνθέτουν αριστουργήματα, χρησιμοποιώντας μερικούς από τους καλύτερους μουσικούς της πόλης. Η μουσική τους αγκαλιάζει τα πιο κλασικά ηχοχρώματα. Μα εξελίσσεται σταδιακά και πάντοτε καταλήγει σε post rock μονοπάτια. Τα φωνητικά δένουν άψογα με τις παύσεις, με τις οποίες πειραματίζονται σχεδόν πάντοτε. Άλλοτε ο πειραματισμός θα οδηγήσει σε απαλό ambience (π.χ. κελάηδισμα πουλιών), κι άλλοτε οδηγεί στην απόλυτη κατάρρευση, την αίσθηση του πνιγμού (π.χ. χρήση σειρήνων).

Οι ίδιοι αδυνατούν να χαρακτηρίσουν τη μουσική τους, η οποία απαρτίζεται από μία άψογη ορχήστρα μουσικών, ωστόσο η μελαγχολική ηλεκτρική κιθάρα θα παίζει πάντοτε με distortion στο παρασκήνιο, θυμίζοντας μας έντονα της εκφάνσεις του post rock που αγαπάμε.

Μέχρι στιγμής έχουν τρεις κυκλοφορίες και πραγματικά λατρεύουμε την αισθητική τους σε όλους τους τομείς: οπτικοακουστικό υλικό, clips, art.

[Bandcamp] [Facebook] [Youtube]

Alnea

Μέσα από τη μουσική τους, οι Alnea καταφέρνουν να πυροδοτούν σκέψεις που ξεφεύγουν από τα όρια του φυσικού κόσμου. Οι μελωδίες τους συναρπαστικές και συνάμα υποβλητικές, ονειρικές και μελαγχολικές, παντρεύουν το γκρίζο με το χρώμα. Η προηγούμενη φράση δεν είναι τυχαία: Τα εξώφυλλα των έργων τους αποτελούν εξαιρετικά έργα τέχνης και περιγράφουν με τον καλύτερο τρόπο την ανωτέρω κατάσταση.

Ξεκίνησαν στο Τορίνο το 2012, από τον κιθαρίστα και συνθέτη Ricardo Strano. Τα ψυχρά μουσικά μοτίβα και χρώματα, φανερώνουν με ευκολία την έδρα του σχήματος, που βρίσκεται στην βορειοδυτική Ιταλία. Ελάφια, παγόβουνα, ποτάμια και έλη. Παρά την απουσία στίχων, η μουσική τους μιλάει κατευθείαν στην καρδία, με τους τίτλους να έχουν πρωταγωνιστικό χαρακτήρα στην εξέλιξη της ιστορίας.

Για παράδειγμα, ο δίσκος “I will always be there” ξεκινάει με το πρελούδιο με λατινικό τίτλο “Per Aspera Ad Astra” (Από τις κακουχίες στα άστρα), προχωράει στην εξωτερίκευση των συναισθημάτων “Your Eyes Are The Lights Of Our Souls Reflected In The Sea Of Our Eternal Love”, εξελίσσεται με την απόλυτη διάλυση των συναισθημάτων “Late Reflection Of A Broken Heart (259 Days Far)” και καταλήγει στον όρκο, το ομώνυμο τραγούδι του δίσκου.

Ένας πρωτότυπος τρόπος για να αφηγηθεί κανείς μία άρτια ιστορία!

[Bandcamp] [Facebook] [Youtube]

Australasia

“Οι Australasia απελευθερώνουν ένα μείγμα σκοτεινού post rock, χρωματισμένο με παγωμένη μελαγχολία, minimal και αιθέρια ηλεκτρονική και μνημειώδες distortion στις κιθάρες”. Αυτή είναι η περιγραφή που έδωσαν οι ίδιοι για το σχήμα τους και πραγματικά είναι 100% αληθής.

Οι κιθάρες ακολουθούν τα μοτίβα τις post black σκηνής, μα τα φωνητικά απουσιάζουν, γεγονός που τους κατατάσσει ξεκάθαρα στην post rock. Πράγματι, τα ηχητικά τοπία που περιγράφουν είναι ζοφερά και παγωμένα δάση, όπου τα πνεύματα ταξιδεύουν ελεύθερα, δίχως να αναζητούν κάτι, πέρα από ένα τέλος.

Οι πειραματισμοί τους οδηγούν πάντοτε στον πολυπόθητο στόχο, την απόλυτη κορύφωση των συναισθημάτων, τα οποία απελευθερώνονται μέσα από ένα μεγάλο αισθητηριακό ταξίδι. Αλλόκοσμες μελωδίες δένουν παράταιρα κι ευχάριστα με τα blastbeat στα drums και τους πιο γρήγορους ρυθμούς, που παραδόξως συντελούν στην ολοκλήρωση του στόχου.

[Bandcamp] [Facebook]

Elara

Μία μπάντα γέννημα θρέμμα της μουσικής μελαγχολίας της δεκαετίας των 10s και με μεγάλη αγάπη για τα ψυχρότερα, βορειότερα κλίματα. Η μουσική τους εξελίσσεται αργά και μεθοδικά και που αντλεί την έμπνευση του από το Silmarillion του Tolkien. Οι ίδιοι επιχειρούν να δημιουργήσουν τους δικούς τους μουσικούς κόσμους μέσα από επικές μάχες. Η μουσική δημιουργία εδώ ταυτίζεται με τη συγγραφή: δημιουργούν φανταστικά πλάσματα, τα οποία πολεμούν μεταξύ τους.

Στόχος τους είναι να δημιουργήσουν συνεκτικές ακολουθίες: Μελωδίες και “κινήσεις” που ακολουθούν η μία την άλλη. Να δημιουργήσουν σασπένς και να πυροδοτήσουν συναισθηματικές εκρήξεις. Και πράγματι το καταφέρνουν, αφήνοντας τον ακροατή να αναζητεί μία εσοχή για να κρατηθεί από την άκρη του γκρεμού! Ένα εξαιρετικό σχήμα!

[Bandcamp] [Facebook] [Youtube]

Goodbye, Kings

Το soundtrack μίας ρετρό ευρωπαϊκής ταινίας που δεν “γυρίστηκε ποτέ”. Η μουσική τους είναι συνήθως αργή και βαθύτατα μελαγχολική. Μα εκείνοι πειραματίζονται με πολλά μοτίβα. Από το 2013 μέχρι και σήμερα, κυκλοφορούν 7 projects. Demos, eps, full-lenghts, live recordings, splits. Αγαπούν το ambience και τους ήχους που έχουν να κάνουν με τον άνεμο. Προσφέρουν πολύ υλικό, το οποίο είναι προσεγμένο και συγκινησιακά φορτισμένο. Καταφέρνουν να εκφράσουν ανείπωτα συναισθήματα, κι ας απουσιάζουν οι στίχοι από τα τραγούδια τους. Μιλούν κατευθείαν στην καρδιά, κάτι που έχουν εκτιμήσει οι ακροατές τους.

[Bandcamp] [Facebook] [Youtube]

The Singer is Dead

Με τη ζυγαριά να γέρνει περισσότερο προς την post rock, οι “The Singer is Dead” αποτελούν ένα ενδιαφέρον math/post rock υβρίδιο με ενδιαφέροντα μουσικά μοτίβα και γρήγορα drums. Οι Μιλανέζοι μουσικοί ξέρουν πολύ καλά πως να παρουσιάζουν στο κοινό τη δουλειά τους. Κυκλοφορούν δύο πολύ καλούς δίσκους: το “s/t” το 2014 και το “\\” τρία χρόνια αργότερα. Οι τίτλοι των τραγουδιών και των άλμπουμ δεν βγάζουν νόημα, όπως και οι ονειρικές μελωδίες τους.

Συχνά τα riffs ξεφεύγουν από το post rock, γίνονται πιο βίαια, πιο γρήγορα. Ωστόσο με την ίδια ευκολία μαλακώνουν. Στόχος τους είναι να ξεχωρίζουν από τον μέσο όρο. Να δίνουν με τη μουσική τους τροφή για σκέψη, αλλά και ονειροπόληση.

[Bandcamp] [Facebook] [Youtube]

The post Μουσική Ανταρσία #51: Η Post Rock σκηνή της Ιταλίας! (pt. 2) appeared first on anthem.gr.

Αν μπορούσα να περιγράψω τα περισσότερα post rock τραγούδια που με έχουν “αγγίξει”, θα έλεγα το εξής:

Οι κιθάρες αποτελούν το βασικό εργαλείο, ωστόσο χρησιμοποιούνται ως επί το πλείστον για μελωδικές γραμμές. Τα riffs είναι πιο σπάνια. Tο distortion “κάνει στην άκρη” για να δώσει περισσότερο χώρο στο reverb και το delay. Σημαντικό ρόλο παίζουν τα πλήκτρα, συχνά θαρρείς πως πρωτοστατούν στη δημιουργία. Το μπάσο και τα ντραμς είναι απαραίτητοι στυλοβάτες, υποστηρικτικού χαρακτήρα, αν και σπάνια θα ακούσεις τα κύμβαλα. Παύσεις, πολλές παύσεις. Κλιμακώσεις. Emotional breakdowns. Ένας είδος μουσικής που μπορεί να σου συνθλίψει το είναι δίχως ένα στίχο.

Για πολλούς, το post rock είναι συνυφασμένο με τις βόρειες χώρες. Πολλοί αγνοούν την ύπαρξη άριστων μουσικών σχημάτων στο Νότο!

Η ιδέα μου ήρθε καθώς αποφάσισα να “διευρύνω” λίγο τους ορίζοντες μου. Αναζήτησα ιταλικά ep και full length και άρχισα να ακούω καθημερινά. Μη με ρωτάς γιατί ξεκίνησα από τη σκηνή της Ιταλίας. Πάντοτε με εξίταρε η ιταλική αισθητική, η επαναστατικότητα τους και η αγάπη για την κουλτούρα και τον πολιτισμό. Φαντάζομαι, που λες, ότι βρίσκομαι σε κάποιο από εκείνα τα μπαράκια στην Trastevere, κοντά στις όχθες του Τίβερη, αλλά μακριά από την φασαρία και τη βαβούρα. Εκεί να αντηχούν τα συγκεκριμένα post rock κομμάτια, ενώ έστω και για λίγο ο χρόνος έχει παγώσει.

Ας γνωρίσουμε όμως σήμερα έξι από εκείνες που μου τράβηξαν την προσοχή!

El Plein Air

Μόνο η μουσική εκείνης της μπάντα θα μπορούσε να παρουσιάσει καλύτερα την εικόνα που περιγράφω πιο πάνω. Oι En Plein Air είναι από τα αρτιότερα σχήματα της Ρώμης. Το πιάνο πρωταγωνιστής! Ηρεμεί, γαληνεύει ψυχές. Μα όπως λένε και οι ίδιοι στη σελίδα τους στο Bandcamp, το βιολί και το τσέλο είναι τα μουσικά όργανα που σε ταξιδεύουν σε μία θάλασσα μελαγχολίας και νοσταλγίας, ενώ οι γλυκές μελωδίες από τις κιθάρες είναι τα δελφίνια που κολυμπούν μαζί σου.

Το τελευταίο τους project κυκλοφόρησε το 2011 κι έκτοτε παραμένουν ανενεργοί. Ίσως και να έχουν διαλυθεί. Ωστόσο ο εξαιρετικός ομώνυμος δίσκος που μας χάρισαν παραμένει μέχρι και σήμερα ένα διαμάντι για τη σκηνή.

[Bandcamp] [Facebook]

The Autumn Leaves Fall In

Ας κάνουμε ένα ταξίδι λοιπόν! Ένα ταξίδι από τις γλυκές μελωδίες των En Plein Air σε ένα πιο “σκληρό” ηχόχρωμα. Ένα ταξίδι από την κοσμοπολίτικη Ρώμη στην Φλωρεντία, την ομορφότερη πόλη του πλανήτη. The Autumn Leaves Fall In, μία μπάντα που ξεκίνησε το μακρινό (πλέον) 2009 και που όλα τα zines κατονόμαζαν ως το καλύτερο δείγμα της ιταλικής σκηνής. Βαρύτερα ηλεκτρικά riffs, μελωδίες που αγγίζουν τις πιο σκοτεινές γωνίες του μυαλού σου. Θαρρείς πως τα τραγούδια τους δημιουργούν την αίσθηση του πνιγμού, από πληθώρα συναισθημάτων που πηγάζουν από τις βαθύτερες μελωδικές γραμμές τους, κάνουν τον κύκλο εντός του σώματος τους και όταν έρχεται η ώρα να αποδράσουν, παγιδεύονται κάπου στο λαιμό σου.

Μουσική που τσακίζει κόκαλα! Τέσσερις μουσικές κυκλοφορίες, μεταξύ των οποίων ένα ep, ένα live recording και ένα split με τους Lake Erie Lighthouse. Πραγματικά δυσκολεύομαι πολύ να επιλέξω το αγαπημένο μου κομμάτι.

[Bandcamp] [Facebook] [Youtube]

Charun

Οι Charun ίσως είναι ένα από τα πιο ατμοσφαιρικά σχήματα. Έχουν βάση τους το Κάλιαρι, αγαπούν τις κλιμακωτές εισαγωγές, τις νωχελικές μελωδίες και την αργή κορύφωση. Η ποιότητα του ήχου τους πάντοτε εξαιρετική! Οι κυκλοφορίες τους 3: “De Ortu Solis”, “STIGE”, “Mundus Cereris”. Η πορεία τους είναι ανοδική, αλλά δε χάνουν τη “χροιά” τους. Θαρρείς πως κάθε project αποτελεί κι ένα διαφορετικό κομμάτι ενός παζλ, το οποίο ακόμη δεν έχει ολοκληρωθεί. Αν θα έπρεπε να διαλέξω αγαπημένο δίσκο, τότε δίχως αμφιβολία θα έλεγα το Mundus Cereris, το οποίο κυκλοφόρησε και σχετικά πρόσφατα, τον Φεβρουάριο του 2018!

Ωστόσο, σαν μονάδα η επιλογή είναι πιο εύκολη, αφού λατρεύω το εξαιρετικό “De Ortu Solis”, από το ομώνυμο album. Ένα επτάλεπτο αριστούργημα, που ραγίζει και τις πιο σκληρές καρδιές! Αξίζει να ρίξετε μία ματιά και στο βίντεο κλιπ, το οποίο είναι από τα πιο απλά και συνάμα ομορφότερα βιντεάκια που παρακολουθήσαμε τελευταία.

[Bandcamp] [Facebook]

Arctic Plateau

Arctic Plateau είναι το όνομα που έχει δώσει στο solo shoegaze και post rock project του ο Gianluca Divirgilio. Πρόκειται για ένα project που γνώρισα ακούγοντας το split με τους αγαπημένους Les Discrets. Η μουσική του Gianluca, συχνά συνοδεύεται από φωνητικά, τα οποία συνοδεύουν τον ακροατή ως την έκρηξη των συναισθημάτων. Ναι, πιο σπάνια τα brutal black metal φωνητικά μπλέκονται με τα καθαρά, θολώνοντας τα νερά μεταξύ post rock και atmospheric black.

Ωστόσο, η μουσική παραμένει καθαρό δείγμα γραφής της post rock σκηνής! Άρτια δομημένη!

[Bandcamp] [Facebook] [Youtube]

Eimog

Αν μπορούσε κανείς να χαρακτηρίσει τους Eimog με μία λέξη, αυτή θα ήταν ο “πειραματισμός”. Το σχήμα ξεκίνησε το 2005 στο Agrigento της Ιταλίας κι έχει περιοδεύσει απ’ άκρη σ’ άκρη της χώρας, κάνοντας τα μέγιστα δυνατά για τη διάδοση της μουσικής τους. Οι ίδιοι αυτοχαρακτηρίζονται ως instrumental rock band. Ωστόσο το “δείγμα γραφής” τους φανερώνει πως ανήκουν στην post rock σκηνή. Ίσως και να μην τους αρέσουν οι ταμπέλες. Προτιμούν τις ευρύτερες έννοιες, μπλέκουν μουσικά τα συναισθήματα τους, παίζουν με τις παύσεις και τα ηχοχρώματα.

Το υλικό τους είναι πολύ υψηλού επιπέδου. Κυκλοφορούν ένα ep (Untitled) και δύο δίσκους (Scenario, Early) και οι συναυλίες τους εντυπωσιάζουν. Παρά την δύναμη της μουσικής τους, παραμένουν ανενεργοί από το 2017.

[Facebook]

The Outsider

Ίσως το καλύτερο δείγμα γραφής από την ιταλική post rock σκηνή μέχρι και σήμερα. Πρόκειται για το solo project του Andrea Cicala, το οποίο ξεκίνησε στο Palermo της Ιταλίας πριν από δέκα χρόνια. Ο ίδιος δηλώνει πως η μουσική του περπατάει στα όρια μεταξύ της post rock, της progressive και της ambient μουσικής. Τα είδη περιπλέκονται μεταξύ τους και δημιουργούν ένα ιδιόμορφο κράμα, το οποίο εντυπωσιάζει.

Τα project πολλά και τα περισσότερα λαμβάνουν διθυραμβικές κριτικές. Ωστόσο θεωρώ πως το καλύτερο είναι και το πιο πρόσφατο, Hyeon, το οποίο κυκλοφόρησε το 2018. Απίστευτη ποιότητα ήχου, μουσική που ξυπνάει τις αισθήσεις και ένας καλλιτέχνης με ατελείωτες ιδέες.

[Bandcamp] [Youtube]

Ραντεβού την επόμενη Τετάρτη για το δεύτερο μέρος του αφιερώματος!

The post Μουσική Ανταρσία #50: Η Post Rock σκηνή της Ιταλίας! (pt. 1) appeared first on anthem.gr.