Δεύτερο μέρος για το φετινό αφιέρωμα με τα καλύτερα της χρονιάς και ειλικρινά είμαι πολύ ενθουσιασμένος. Όπως είπαμε και στο πρώτο, θα προσπαθήσουμε να εξετάσουμε όσο περισσότερους δίσκους γίνεται από όλο το φάσμα του rock και του metal. Οπότε πάμε να δούμε ακόμα δώδεκα άλμπουμ που σας προτείνω οπωσδήποτε να τσεκάρετε!

Lambrini Girls – Who Let the Dogs Out

Είδος: Punk/Post-Punk

Αρχικά credits στον φίλο Μενέλαο που μου έστειλε αυτό το δισκάκι σαν πρόταση και με κέρδισε αμέσως. Αν και το όνομα μοιάζει ελληνικό, οι Lambrini Girls έρχονται από το Μπράιτον και μαζί τους φέρνουν όλη τη νεανική ορμή και τρέλα του σύγχρονου riot punk. Το Who Let The Dogs Out είναι το είδος του ανελέητου, θορυβώδους punk που σε πιάνει από το πρώτο λεπτό και σε παρασύρει στη δίνη του.

Με απλά, αλλά πανέξυπνα riffs, την χαρακτηριστική αγγλική προφορά και το γρέζι της Phoebe Lunny πίσω από το μικρόφωνο, ο δίσκος αυτός έχει όλα όσα χρειάζεται το συγκεκριμένο είδος μουσικής. Χιούμορ, σαρκασμός, θυμός, νεύρο, καταγγελτικός στίχος. Μια σύντομη, μικρή επανάσταση και πολλές κομματάρες όπως τα Company Culture, Big Dick Energy, No Homo και Filthy Rick Nepo Baby που προτείνω οπωσδήποτε να βάλετε σε κάποιο πάρτι με ανάλογη θεματολογία. Δεν αλλάζει το τοπίο στο είδος, αλλά σου θυμίζει γιατί το αγαπάς τόσο.

Varnheim – Void

Είδος: Black Metal

Βλέπω το εξώφυλλο του δίσκου. Λέω τέλεια, κατάμαυρο metal. Βλέπω ότι προέρχεται από Πολωνούς. Άμεση προσθήκη στη λίστα. Βλέπω τέσσερα κομμάτια και διάρκεια 42 λεπτά. Εδώ είμαστε. Αν μου έλεγαν να διαλέξω τον αγαπημένο μου extreme metal δίσκο για φέτος, πιθανότατα θα κατέληγα σε αυτόν. Είναι ασύλληπτο αυτό που κάνουν οι Varnheim στο Void.

Μου γέμισαν ένα κενό που νιώθω από το 2019 που έχουν να βγάλουν δίσκο οι Mgla. Από την ατμοσφαιρική του εισαγωγή και το πρώτο riff καταλαβαίνεις αμέσως τι όλεθρος θα ακολουθήσει. Ο τίτλος του άλμπουμ δικαιολογεί απόλυτα τη μουσική που εμπεριέχει. Δεν είναι απλώς ένα black metal άκουσμα. Είναι η είσοδος σε έναν παγωμένο απόξενο κόσμο που σε τραβάει μέσα του σαν μαύρη τρύπα.

Οι Varnheim είναι πιο ατμοσφαιρικοί από ποτέ και κάθε τραγούδι τους παίζει με επαναλαμβανόμενα μοτίβα στα riffs, τα οποία διαλύουν τα ανατριχιαστικά growls. Μέσα σε όλο αυτό το κενό, σε αυτά τα 42 λεπτά δεν υπάρχει καμία μέτρια στιγμή. Υπάρχει όμως αυτό το όμορφο συναίσθημα που μόνο ο ακραίος ήχος θα σε κάνει να νιώσεις. Άλμπουμ-έπος.

Sleep Token – Even in Arcadia

Είδος: Dark Pop/Alternative Metal

Η άνοδος των Sleep Token από παντελώς άσημοι σε ένα από τα γνωστότερα συγκροτήματα της εποχής μας είναι αντικείμενο μελέτης. Οι Άγγλοι όπως φαίνεται θέλησαν να κεφαλαιοποιήσουν την άνοδο αυτή με ένα άλμπουμ όπως το Even in Arcadia. Την πρώτη φορά που το άκουσα, σκέφτηκα ότι ίσως παραήταν γρήγορο σαν βήμα όταν μόλις πριν δύο χρόνια κυκλοφόρησαν το καταπληκτικό Take Me Back to Eden.

Ωστόσο με περισσότερες ακροάσεις, άρχισα να καταλαβαίνω πόσο καλός δίσκος είναι πραγματικά. Οι Sleep Token απομακρύνονται από το djent και το metal κρατώντας λίγα στοιχεία του στη μουσική τους. Πηγαίνουν περισσότερο στο dark pop και το R&B και αν ακούσεις το Even in Arcadia υπό αυτό το πρίσμα, θα καταλάβεις για τι έκανε τόση αίσθηση και γιατί αυτή η μπάντα έχει αυτή τη θέση στο σύγχρονο μουσικό στερέωμα.

Συνθέσεις πιο ώριμες, γεμάτες πόνο και θεατρικότητα, τραγούδια με απίστευτη μεγαλοπρέπεια και ασύγκριτη pop αισθητική. Ο ήχος και η παραγωγή είναι σπουδαία. Έχει τόση καινοτομία και τόσες καινούριες ιδέες που χρειάζεσαι χρόνο για να κατανοήσεις αυτή τη μίξη ειδών. Ίσως διχάσει αρκετούς όπως το κατάφερε και με μένα στις πρώτες ακροάσεις. Ανεξαρτήτως αυτών όμως, όπως φαίνεται οι Sleep Token έχουν βρει τον δικό τους δρόμο και θα συνεχίσουν να μεγαλλουργούν.

Pelican – Flickering Resonance

Είδος: Post-Metal

Έχω χαρεί πάρα πολύ με την επιστροφή του Laurent Schroeder-Lebec στους Pelican, καθώς όπως φαίνεται αναζωογόνησε τη μπάντα. Έχω αναλύσει και στο φετινό αφιέρωμα στη δισκογραφία τους γιατί αγαπώ τόσο πολύ το συγκρότημα και το Flickering Resonance το ένιωσα σαν μια επιστροφή στις ρίζες τους και στα πρώτα άλμπουμ τους ιδίως το City of Echoes και το What We All Come to Need.

Κάθε δίσκος του συγκροτήματος από το Σικάγο είναι και ένα ταξίδι. Ένα ταξίδι στη ζωή και σε κόσμους που χτίζουν μαεστρικά μέσα από τις συνθέσεις τους. Αν και τα riffs είναι πιο κοφτά και χαμηλοκουρδισμένα όπως στα πρώιμα χρόνια τους, οι συνθέσεις βγάζουν περισσότερη αισιοδοξία σε σχέση με εκείνη την περίοδο. Είναι ένα άλμπουμ που ακούγεται φωτεινό σε μια δισκογραφία που αναμφίβολα χαρακτηρίστηκε από τις μελαγχολικές στιγμές της.

Όσο προχωράει ο δίσκος, ξεδιπλώνεται και η μαγεία των Αμερικάνων. Στο ορχηστρικό post-metal όλες οι μπάντες παλεύουν με έναν στόχο. Να πουν ιστορίες χωρίς στίχους, μόνο μέσα από ρυθμούς και ήχους. Οι Pelican ακούγονται πιο ώριμοι, πιο στοχαστικοί και ίσως πιο αισιόδοξοι σε σχέση με το παρελθόν τους, αλλά ταυτόχρονα παραμένουν εξίσου ποιοτικοί. Το Flickering Resonance είναι η απόλυτη υπενθύμιση του γιατί οι Pelican παραμένουν τόσο σημαντικοί για το είδος τους.

DITZ – Never Exhale

Είδος: Post-Punk/Noise

Οι Ditz είναι κατά τη γνώμη μου ένα από τα καλύτερα και πιο ανερχόμενα σχήματα σε όλο τον noise χώρο και το ντεμπούτο τους, The Great Regression με έπιασε εξ απήνης πριν τρία χρόνια. Με το Never Exhale κάνουν ακόμα ένα βήμα εδραίωσης της μουσικής τους στο διεθνές στερέωμα με τραγούδια που είναι φτιαγμένα για να προκαλέσουν χαμό σε πολλά club shows.

Η παραγωγή του είναι επίτηδες λίγο πιο βρώμικη, τονίζοντας τον underground ήχο τους. Σου δημιουργεί αυτήν την αίσθηση ασφυξίας όπως πρέπει να κάνει ένα καλό noise/post-punk άλμπουμ χωρίς όμως να σε κουράζει σε κανένα σημείο του. Φοβερά ξεσπάσματα, δυναμικό παίξιμο στις κιθάρες, ωραίοι εναλλασσόμενοι ρυθμοί και κομματάρες όπως το Taxi Man, το Four, το The Body as a Structure και το τρομερό εφτάλεπτο britney που κλείνει τον δίσκο. Μπείτε στο όχημα των Ditz, γιατί η εκτόξευση τους είναι γεγονός.

In Mourning – The Immortal

Είδος: Melodic Death Metal

Η παραγωγή της Σουηδίας στο melodic death είναι ακόρεστη και οι In Mourning αποτελούν άξιους εκπρόσωπους της σκηνής τους. Έχοντας ακούσει όλη τη δισκογραφία τους, μου κάνει εντύπωση το πόση συνέπεια έχουν. Στο The Immortal πάντως έρχονται και ανανεωμένοι με περισσότερα progressive στοιχεία και δημιουργούν ένα ακόμα πολύ δυνατό άλμπουμ.

Έχει πολύ συναίσθημα, την κλασική αποπνικτική τους ατμόσφαιρα που χτίζει ένα γκρίζο τοπίο, συνεχείς εναλλαγές στις φωνητικές γραμμές με καθαρά και σκληρά φωνητικά και φυσικά τα καταπληκτικά riffs τους στα οποία βασίζονται όλα τα τραγούδια τους. Η αίσθηση που σου αφήνει είναι ότι το συγκρότημα είναι πιο ώριμο από ποτέ και κομμάτια όπως το The Sojourner και το Staghorn το πιστοποιούν.

Ghost – Skeletá

Είδος: Arena Rock

Δεν έχω πολλά να πω για τους Ghost. Εδώ και χρόνια, έχουν καταφέρει με έναν δικό τους τρόπο να βγάζουν πάντα ποιοτικά άλμπουμ γεμάτα συνθέσεις που θα σου κολλήσουν στο μυαλό. Το έκαναν με μεγάλη συνέπεια στο Prequelle και το Impera. Αυτό το συγκρότημα είναι ο ορισμός του σύγχρονου arena rock και με το Skeletá εμπλουτίζουν το setlist τους με περισσότερα κομμάτια που θα κουνήσεις ρυθμικά το κεφάλι σου και θα τραγουδήσεις παρέα με την μελωδική φωνή του Tobias.

Η 80s αισθητική τους, το hard rock εκείνης της εποχής, ακόμα και κάποια στοιχεία glam έχουν βρει τον τρόπο τους να χωθούν σε ένα ακόμα άλμπουμ τους χωρίς να νοθεύσουν το τελικό προϊόν. Είναι τρομερό πως η θεατρικότητα τους στη σκηνή, ταιριάζει γάντι με το στυλ της μουσικής τους. Από το AOR μέχρι το prog και από εκεί πίσω στις ρεφρενάρες τους, οι Ghost έχουν πάντα τον τρόπο τους να προσφέρουν ένα πολύ ενδιαφέρον μουσικό μείγμα που έχει έρθει για να μείνει.

Stoned Jesus – Songs to Sun

Είδος: Stoner/Doom

Αν και παρακολουθώ εδώ και χρόνια την καριέρα των Ουκρανών, δεν υπήρχε κάτι που να με κέρδισε στα τελευταία τους άλμπουμ όπως το Father Light. Η ανακοίνωση ωστόσο της τριλογίας Songs to Sun, Songs to Moon και Songs to Earth που θα κυκλοφορήσει μέχρι το 2027 κάπως με κέρδισε σαν concept. Στον πρώτο δίσκο της τριλογίας, οι Stoned Jesus μοιάζουν να έχουν βρει την έμπνευση τους.

Από το εναρκτήριο New Dawn είναι εμφανέστατο ότι είναι ένα άλμπουμ ατμοσφαιρικό, πολύ ψυχεδελικό, αργό και κυρίως οι ίδιοι ακούγονται πιο ώριμοι από ποτέ. Χτίζουν πολύ υπομονετικά αυτά τα υπέροχα ξεσπάσματα με τη φωνή του Igor να ακούγεται μελωδικότερη σε σχέση με τις προηγούμενες κυκλοφορίες τους. Το doom στοιχείο δεν έχει χαθεί, αλλά πλέον η ψυχεδέλεια αποκτά πρωτεύοντα ρόλο στη μουσική τους.

Μου άρεσε επίσης ότι είχε μόλις έξι τραγούδια, συμπυκνώνοντας τις καλές ιδέες τους σε αυτά. Τα ακουστικά περάσματα στο Lost In The Rain, το πιο επιθετικό Low που είναι μάλλον το αγαπημένο μου του δίσκου, η αγνή ροκιά του Shadowland. Ελπίζω ειλικρινά η συνέχεια της τριλογίας να είναι ανάλογη, γιατί το συγκρότημα από το Κίεβο ακούγεται πολύ ορεξάτο.

Deftones – Private Music

Είδος: Alternative Metal

Πιστεύω ότι δεν έχει εκτιμηθεί αρκετά πόσο σταθερά ποιοτικοί είναι οι Deftones. Ένα συγκρότημα που δεν παγιδεύτηκε στον ήχο των early 00s και συνέχισε να αλλάζει και να εξελίσσεται ανά τα χρόνια παρά τις δυσκολίες και την τραγωδία που το βρήκε με τον Chi Cheng. Πέντε χρόνια έχουν παρέλθει από το Ohms και χωρίς τον Sergio Vega στο μπάσο μας παραδίδουν ένα ακόμα πολύ δυνατό δίσκο.

Το Private Music δεν έχει την επιθετικότητα των πρώιμων ημερών, αλλά επιστρέφει στην ατμοσφαιρική, σχεδόν ονειρική κατεύθυνση του Koi No Yokan. Οι μελωδικές γραμμές του Chino και η χημεία του με τα σκληρά riffs του Carpenter μπορεί μόνο να οδηγήσει σε κορυφές όπως το ecdysis, το infinite source και το cXz. Ανά σημεία μοιάζει με ένα ταξίδι σε πιο αγνές εποχές προηγούμενων δεκαετιών.

Ο δίσκος κυλάει πολύ όμορφα και χρειάζεσαι σίγουρα περισσότερες από τρεις ακροάσεις για να εξερευνήσεις όλες τις πτυχές του και να κατανοήσεις τη φάση στην οποία βρίσκονται πλέον οι Καλιφορνέζοι. Όταν όμως εν έτει 2025 γράφεις ακόμα κομμάτια όπως το milk of the madonna και i think about you all the time, ποιος να σου πει τι;

Havukruunu – Tavastland

Είδος: Pagan Black Metal

Δεν είχα ιδέα για τους Φινλανδούς και το παγανιστικό black metal που παίζουν, θεώρησα όμως καλή ευκαιρία να ακούσω το Tavastland μετά τους διθυράμβους που διάβαζα για αυτό. Πραγματικά ο δίσκος έχει τη φωτιά, την ενέργεια και τη μεγαλοπρέπεια που χρειάζεται ένα άλμπουμ με τόσο ιδιότυπη θεματική. Θα μπορούσε εύκολα να είναι soundtrack πολεμικής ταινίας.

Συνθέσεις γεμάτες δύναμη και πάθος, φοβερά riffs και ενδιάμεσα σολάκια που χτίζουν περισσότερη ένταση, ένα άλμπουμ που και χάρη στην παραγωγή ακούγεται αρχέγονο. Έχει ορχηστρικά ξεσπάσματα, φοβερά blast beats και μια ατμόσφαιρα οριακά μυστικιστική. Οι Havukruunu έγραψαν ένα πραγματικά σπουδαίο δίσκο για τον ακραίο ήχο.

Volbeat – God of Angels Trust

Είδος: Heavy Metal/Rock n’ Roll

Πολυαναμενόμενη επιστροφή για τους Δανούς μετά από μερικά πολύ παραγωγικά χρόνια την περίοδο 2016-2021. Το God of Angels Trust είναι για μένα μια back to the roots προσέγγιση των Volbeat στη μουσική τους. Είναι ένα άλμπουμ που αντιπροσωπεύει το συγκρότημα για την ταυτότητά τους. Μια παρέα ανθρώπων που γουστάρει εξίσου τον Elvis ή την αμερικάνικη country και τους Metallica.

Εν έτει 2025 μας προσφέρουν ένα ακόμα εξαιρετικό άλμπουμ όπου παντρεύουν το rockabilly και το metal. Καταφέρνουν εκμεταλλευόμενοι τις εξαιρετικές φωνητικές γραμμές του αγαπημένου μου Michael Poulsen να φανερώνουν όλες τις αμερικάνικες επιρροές τους χωρίς να χάνουν ποτέ τον ευρωπαϊκό χαρακτήρα τους.

Σκληρά riffs όπως του Demonic Depression μπορούν και συνυπάρχουν με μελωδικά ρεφρέν όπως του Acid Rain, mid tempo κομμάτια όπως το Time Will Heal παρεμβάλλονται ανάμεσα σε επιθετικές metal συνθέσεις όπως το By A Monster’s Hand και το At The End of the Sirens χωρίς να ξενίζουν. Και φυσικά έχουμε το απόλυτο τραγούδι In the Barn of the Goat Giving Birth to Satan’s Spawn in a Dying World of Doom (ο τίτλος θέλει λίγη δουλειά) που συνδυάζει τον Elvis Presley με το heavy metal καλύτερα από κάθε άλλο δικό τους τραγούδι στο παρελθόν. Μακάρι να έρθουν ξανά σύντομα στα μέρη μας.

Fragments of Unbecoming – Dawnbringer Chapter VII

Είδος: Melodic Death Metal

Έρεβος. Σκοτεινίλα. Θάνατος. Από το εξώφυλλο φαίνεται προς τα που θα πάει η φάση με τους Fragments of Unbecoming. Σε έναν κόσμο που μοιάζει να εξελίσσεται, οι Γερμανοί είναι εκεί να μας προσφέρουν 90s melodic death metal της At The Gates σχολή και αυτό σε καμία περίπτωση δεν είναι αρνητικό. Είναι ένα άλμπουμ πραγματικός όλεθρος και το καταλαβαίνεις αμέσως με το εισαγωγικό Dawnbringer.

Ο δίσκος έχει την ταχύτητα και ταυτόχρονα τη μελωδικότητα που χρειάζεται, τα riffs είναι κοφτερά και η παραγωγή σου βγάζει κατευθείαν το vibe μιας διαφορετικής εποχής χωρίς να είναι “στεγνή”. Οι Fragments δεν έχουν σαν στόχο να σε εντυπωσιάσουν, αλλά να χτίσουν μια αποπνικτική ατμόσφαιρα όπως μπορεί να κάνει ένα καλό death metal άλμπουμ.

Δε σε κουράζει, δεν είναι επαναλαμβανόμενο και μοιάζει να είναι μια από τις πιο ισορροπημένες και συνεκτικές δουλειές τους τα τελευταία χρόνια. Χρειάζεται να αφήσεις αυτό το άλμπουμ να σε πάρει μαζί του για να το βιώσεις στο έπακρο. Πολύ σκληρό, πολύ δυναμικό, πολύ ποιοτικό.

Αυτό ήταν και το δεύτερο μέρος του The Sound Vault με τα καλύτερα του 2025! Στείλτε μου μηνύματα και σχόλια με τα δικά σας αγαπημένα. Σας περιμένω στο τρίτο και τελευταίο μέρος και μετά θα αρχίσουμε να μιλάμε και για ελληνικές κυκλοφορίες!

The post The Sound Vault: Αγαπημένα άλμπουμ για το 2025, Μέρος Δεύτερο appeared first on anthem.gr.

Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά. Οι Pelican είναι ένα από τα αγαπημένα μου συγκροτήματα, όχι μόνο στο είδος τους, αλλά και γενικά. Τους γνώρισα πριν από περίπου δέκα χρόνια σε ένα άρθρο-αφιέρωμα για τα καλύτερα άλμπουμ της Hydra Head Records και το Australasia κατείχε περίοπτη θέση. Έκτοτε άρχισα να ακούω τη μουσική τους και σταθερά δέθηκα πολύ με το συγκρότημα από το Σικάγο.

Η περίοδος που κορυφώθηκε αυτή η σχέση ήταν την περίοδο της καραντίνας, καθώς και όλο το 2021 που για μένα αποτέλεσε μια πολύ δύσκολη χρονιά σε πολλά επίπεδα. Τα άλμπουμ των Pelican ήταν πάντα εκεί, είτε χρειαζόμουν κάτι πιο μελαγχολικό είτε χρειαζόμουν κάτι πιο σκληρό για να ανέβω ψυχολογικά. Τα τελευταία χρόνια το healing που έκανα με τον εαυτό μου το πέρασα με τους Αμερικάνους να αποτελούν μια σταθερή επιλογή στις playlists μου.

Έχω γράψει ουκ ολίγες φορές σχόλια στη σελίδα τους στο Facebook που εξηγώ το γιατί μου αρέσει τόσο η μουσική τους και τους έχω κάνει και tag σε αφιερώματα όπως αυτό και μου έκανε εντύπωση που πάντα μου πατούσαν μια αντίδραση ή μου σχολίαζαν. Πριν περίπου ένα χρόνο υποσχέθηκα ότι θα έκανα ένα Ranking των άλμπουμ τους ή ένα αφιέρωμα στη δισκογραφία τους και αυτή η μέρα ήρθε σήμερα.

Με αφορμή την κυκλοφορία του καινούριου τους δίσκου Flickering Resonance βρήκα αφορμή να ακούσω από την αρχή κάθε δίσκο τους και να μιλήσω για τα συναισθήματα που μου προκάλεσε κάθε άλμπουμ και το που κινήθηκε μουσικά. Δεν ήθελα να κάνω Ranking, αλλά προτίμησα να δούμε αναλυτικά κάθε άλμπουμ μέσω του The Sound Vault και αυτής της νέας ενότητας που θα αναλύουμε ολόκληρες δισκογραφίες συγκροτημάτων.

Πάμε λοιπόν να δούμε αναλυτικά κάθε κυκλοφορία τους και να γράψουμε δύο λόγια τι να περιμένουμε από το νέο τους άλμπουμ.

1. Australasia (2003)

Έχω γράψει πάρα πολλές φορές για το συγκεκριμένο άλμπουμ ότι μέσω αυτού ερωτεύτηκα το post-metal. Παρά τα θέματα που είχαν στις ηχογραφήσεις, οι Αμερικάνοι μπήκαν στο στούντιο και το αποτέλεσμα είναι πραγματικά εντυπωσιακό. Συνθέσεις μεγάλες σε διάρκεια με αργά, χαμηλοκουρδισμένα riffs, sludge στοιχεία, τρομερά ξεσπάσματα και όμορφες μελωδίες σε ένα αριστούργημα διάρκειας 50 λεπτών.

Είναι ίσως το πιο βαρύ και ωμό άλμπουμ τους βγάζοντας όλη τη νεανική ορμή τους και τις heavy επιρροές που είχαν ως συγκρότημα κάτι που είχε φανεί και στο EP που κυκλοφόρησαν το 2001. Στις metal στιγμές του κοιτάει στα μάτια τα καλύτερα άλμπουμ των Neurosis, ενώ στις πιο μελωδικές δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τα τοπ post-rock συγκροτήματα των 00s. Το εισαγωγικό εντεκάλεπτο NightEndDay θέτει από νωρίς τον τόνο για το τι θα ακούσεις, ενώ το Drought σε συνεπαίρνει με την κορύφωση του στο τέλος.

Το Australasia ρέει υπέροχα και φτάνει στο ομώνυμο τραγούδι, το οποίο θεωρώ ένα από τα καλύτερα post-metal τραγούδια που έχουν γραφτεί ποτέ. Έχει εξαιρετικό γράψιμο, έχει πάθος, έχει καταπληκτικά riffs και σου δημιουργεί μια έκρηξη συναισθημάτων. Γενικότερα είναι δύσκολο ένας instrumental δίσκος να σου αφήσει τόσο έντονα συναισθήματα. Αυτό το ντεμπούτο όμως το καταφέρνει και με το παραπάνω.

2. The Fire in Our Throats Will Beckon the Thaw (2005)

Άργησα πολύ να το εκτιμήσω αυτό το άλμπουμ. Τις πρώτες φορές που άκουσα τη δισκογραφία των Pelican δεν του έδωσα τη δέουσα προσοχή και δεν ξέρω γιατί. Πολλοί το θεωρούν το κορυφαίο τους δημιούργημα, ενώ είναι και ο μεγαλύτερος σε έκταση δίσκος τους. Αυτό που γίνεται εμφανές εξαρχής είναι ότι στο The Fire in Our Throats Will Beckon the Thaw οι Pelican συνεχίζουν να επενδύουν στην κληρονομιά του Australasia.

Οι συνθέσεις γίνονται ακόμα μεγαλύτερες (ας μην ξεχνάμε ότι η version του March to the Sea από το EP τους March into the Sea είχε συνολική διάρκεια πάνω από 20 λεπτά), τα riffs είναι ακόμα πιο heavy και οι μακρόσυρτες εισαγωγές τους σε παρασέρνουν στο ταξίδι που ακολουθεί. Θεματικά ωστόσο καταπιάνονται με όμορφα θέματα που αφορούν τη φύση, τις εποχές του χρόνου, τη θάλασσα και τον πλανήτη μας, κάτι που διαφαίνεται στην τρομερή ατμοσφαιρικότητα που αποπνέουν τα τραγούδια τους.

Παράλληλα το συγκρότημα αρχίζει να χρησιμοποιεί και ακουστική κιθάρα, κάτι που ενισχύει πάρα πολύ το πόσο πιο μελωδικοί και ευχάριστοι ακούγονται. Το The Fire in Our Throats είναι μια συνέχεια του Australasia καθώς κρατάει πολλά στοιχεία του σε τραγούδια όπως το Last Day of Winter, αλλά ταυτόχρονα εισάγει πολλά νέα στοιχεία στη μουσική των Αμερικάνων και έτσι κομμάτια όπως το Autumn into Summer, το March to the Sea και το Sirius είναι κλασικά για ολόκληρο το post-metal και shoegaze ιδίωμα.

3. City of Echoes (2007)

Από το άλμπουμ που ασχολείται με τη φύση στο άλμπουμ που καταπιάνεται με το σύγχρονο αστικό τοπίο. Οι Pelican μεγαλώνουν, εξελίσσονται, κάνουν tour σε πολλές πόλεις και προφανώς επηρεάζονται όταν μπαίνουν ξανά στο στούντιο. Όπως δηλώνουν οι ίδιοι, τα ταξίδια σε διαφορετικές πόλεις φανερώνουν τις ομοιότητες που υπάρχουν στην αστική ζωή, ενώ το άλμπουμ είναι επηρεασμένο από την επικαιρότητα σε παγκόσμιο επίπεδο.

Το πιο περίεργο στοιχείο του City of Echoes ωστόσο είναι το γεγονός ότι αν και έχει αυτή τη θεματολογία, ορχηστρικά είναι ένα από τα πιο αισιόδοξα δείγματα μουσικής στη δισκογραφία των Pelican. Από τα εναρκτήρια Bliss In Concrete, City of Echoes και Spaceship Broken – Parts Needed, οι Αμερικάνοι ακούγονται πιο ανάλαφροι, προσθέτουν περισσότερη μελωδία και τα outros τους δεν έχουν εξίσου σκληρά riffs με το παρελθόν.

Οι αλλαγές πάντως δεν είναι μόνο στο up-tempo ύφος, αλλά και στο γεγονός ότι στις συναυλίες τους οι Pelican συνειδητοποίησαν ότι δεν προλαβαίνουν να παίξουν πολλά τραγούδια λόγω του ότι τα περισσότερα είχαν διάρκεια άνω των δέκα λεπτών. Εδώ λοιπόν οι συνθέσεις μειώνονται σε πέντε έως επτά λεπτά και δεν χάνουν καθόλου σε ποιότητα, αφού αυτό είναι το πιο μικρό, το πιο συμπαγές και ταυτόχρονα το καλύτερο άλμπουμ της δισκογραφίας τους ως εκείνη τη στιγμή.

4. What We All Come to Need (2009)

Αυτό ήταν το πρώτο άλμπουμ των Pelican με την Southern Lord αφού έφυγαν από την Hydra Head και το τελευταίο άλμπουμ τους πριν την αποχώρηση του Laurent Schroeder-Lebec το 2012, ο οποίο γύρισε στη μπάντα δέκα χρόνια μετά. Αποτυπώνει μια από τις πιο σκοτεινές και δύσκολες περιόδους του συγκροτήματος αφού η μητέρα του Trevor de Brauw ήταν άρρωστη και το συγκρότημα είχε κουραστεί πολύ από τα συνεχή tours. Ο ίδιος ο de Brauw έχει μιλήσει εκτεταμένα σχετικά με το πόσο δύσκολη και σκοτεινή ήταν εκείνη η χρονιά για τους ίδιους και πως αποφάσισαν να κάνουν λιγότερες συναυλίες.

Ωστόσο το What We All Come to Need αποτελεί τη δική μου αγαπημένη στιγμή στη δισκογραφία των Αμερικάνων. Το άκουσα σε μια δική μου πολύ σκοτεινή περίοδο και ταίριαξε τέλεια με την φάση που περνούσα. Έκτοτε με συνοδεύει σταθερά στην καθημερινότητά μου. Σε αυτό το άλμπουμ τα πιο αισιόδοξα στοιχεία του City of Echoes δίνουν τη θέση τους σε πιο heavy μονοπάτια.

Το εισαγωγικό Glimmer, το Creeper και το Strung up from the Sky είναι γεμάτα riffs που παντρεύουν τη σκληράδα και την ωμότητα των δύο πρώτων τους άλμπουμ με το στυλ γραψίματος του City of Echoes με αρκετές γέφυρες και ατμοσφαιρικά outros σε συνθέσεις που διαρκούν πέντε έως επτά λεπτά. Και τι να πω για το Final Breath που κλείνει το δίσκο; Το πρώτο τους τραγούδι με φωνητικά του Allen Epley, επτά από τα πιο συγκινητικά και όμορφα λεπτά μουσικής που έχω ακούσει ποτέ.

Ίσως να φταίει ότι αυτό το τραγούδι και αυτό το άλμπουμ γενικότερα συνδυάστηκαν με μια από τις πιο περίεργες φάσεις της ζωής μου, αλλά θα είναι πάντα εκεί για να μου θυμίζουν ότι οι εποχές αυτές ανήκουν στο παρελθόν και να μπορώ να το απολαύσω μόνο για τα riffs, τις μελωδίες και το καταπληκτικό γράψιμο του. Ένα άλμπουμ που πάντα θα με πωρώνει στην αρχή και πάντα θα με συγκινεί στο κλείσιμο.

5. Forever Becoming (2013)

Ένα χρόνο πριν από αυτό το άλμπουμ, ο Laurent Schroeder-Lebec που ήταν ιδρυτικό μέλος του συγκροτήματος αποχώρησε για να αφιερώσει χρόνο στην οικογένειά του. Με τον Dallas Thomas των The Swan King να τον αντικαθιστά, στο Forever Becoming οι Pelican συνεχίζουν να εξερευνούν την σκοτεινή πλευρά της μουσικής τους στο στυλ του What We All Come to Need, αλλά και του Ataraxia/Taraxis που ήταν πιθανότατα το καλύτερο EP που έχουν κυκλοφορήσει πριν από δίσκο.

Μέσα από αυτό το άλμπουμ συγκρούονται με όμορφο τρόπο οι διαφορετικές προσεγγίσεις που έχουν τα μέλη των Pelican στη σύνθεση νέων τραγουδιών, ενώ ως δημιούργημα φαίνεται πως είναι ακόμα πιο θυμωμένο, εκρηκτικό και ανά σημεία καταθλιπτικό. Ο de Brauw έχει δηλώσει για αυτό το άλμπουμ ότι δούλευε σε τραγούδια διάρκειας 12-13 λεπτών, τα οποία όμως σιγά σιγά εξελίχθηκαν σε κομμάτια των 5-8 λεπτών.

Αυτή η προσέγγιση είναι που κάνει το Forever Becoming μια ακόμα φανταστική προσθήκη στην δισκογραφία των Αμερικάνων. Παρά την αποχώρηση ενός εξαιρετικού κιθαρίστα και φίλου τους, βρήκαν τον τρόπο να γράψουν ωραία μουσική σε τραγούδια όπως το Vestiges, το Threnody και το Deny the Absolute συνεχίζοντας να μας παρασέρνουν σε καταπληκτικά μουσικά ταξίδια.

6. Nighttime Stories (2019)

Μου είχε κάνει πολύ μεγάλη εντύπωση όταν έμαθα ότι το Nighttime Stories είναι ένα άλμπουμ που σε μεγάλο βαθμό γράφτηκε με ανταλλαγή μουσικών ιδεών και riffs μέσω Dropbox κυρίως γιατί εδώ γίνεται ακόμα πιο εμφανής η χημεία του συγκροτήματος με τον Thomas. Σε αυτό το άλμπουμ όλα τα μέλη αποφασίζουν να βάλουν την δική τους πινελιά και επιρροή και για αυτό αποτελεί ένα ακόμα σπουδαίο βήμα στην εξελικτική πορεία του συγκροτήματος.

Αν και συνεχίζει στα σκοτεινά μονοπάτια των προκατόχων του, μουσικά είναι και μακράν το πιο heavy άλμπουμ τους αγγίζοντας σε κάποιες στιγμές του ακόμα και το extreme metal. Ο Larry Herweg στα ντραμς προσφέρει μακράν την καλύτερη δουλειά του με πολύ δυναμικούς οριακά hardcore ρυθμούς, ενώ και οι υπόλοιποι μελετούν την dark αισθητική τους με τον ήχο στις κιθάρες να φλερτάρει με το grind και κάποιες μεταβάσεις να μοιάζουν ότι έχουν βγει από black metal δίσκο.

Είναι ένα άλμπουμ με σχετικά μικρής διάρκειας κομμάτια 6-8 λεπτών, αλλά η έμφαση δίνεται στα σκληρά περάσματα, τα χαμηλοκουρδισμένα riffs και αυτά τα ανατριχιαστικά ιντερλούδια που αλλάζουν ακόμα και το ύφος του κομματιού. Τα Abyssal Pain και Cold Hope συγκαταλέγονται μεταξύ των σκληρότερων στιγμών τους και με το μεταβατικό It Stared at Me επιστρέφουμε και στο ύφος του Forever Becoming με τα Arteries of Blacktop και Full Moon, Black Water να αποτελούν ένα καταπληκτικό ζευγάρι τραγουδιών και ένα από τα πιο όμορφα κλεισίματα σε δίσκο των Pelican χάρη στις μελωδίες που εναλλάσσονται με τα εκρηκτικά τους ξεσπάσματα. Πιθανώς η πιο επιθετική και θυμωμένη εκδοχή των Pelican συνδυάζει την σκληρότητα των πρώιμων ημερών με την μετέπειτα ωριμότητά τους.

Και τώρα Flickering Resonance…

Η επιστροφή του Laurent Schroeder-Lebec στους Pelican πριν μερικά χρόνια με γέμισε χαρά, καθώς περίμενα εναγωνίως ποια θα είναι η μουσική κατεύθυνση που θα πάρουν και αν θα δοκιμάσουν κάτι εντελώς καινούριο σε σχέση με τα πρώτα τέσσερα άλμπουμ τους. Επίσης πρέπει να πω ότι τα κομμάτια που βγήκαν από το άλμπουμ ως singles, τα Cascading Crescent, Indelible, Pining For Ever και Gulch τα έχω ακούσει λίγες φορές, καθώς πάντα απολαμβάνω περισσότερο την ακρόαση ολόκληρου του δίσκου ώστε να δω και το όραμα του εκάστοτε συγκροτήματος.

Σε συνδυασμό πάντως με τα περσινά Adrift και Tending the Embers εμένα μου φαίνεται ότι οι Pelican ξαναβρίσκουν την ατμοσφαιρικότητα και τα πιο μεγάλα και αισιόδοξα riffs που είχαν στην εποχή του City of Echoes. Τα καινούρια κομμάτια μου βγάζουν το vibe του συγκεκριμένου άλμπουμ με μερικά στοιχεία από το What We All Come to Need και την μεγάλη διάρκεια τραγουδιών με την ατμόσφαιρα του The Fire in Our Throats.

Είμαι πάρα πολύ αισιόδοξος, αλλά κυρίως πάρα πολύ χαρούμενος για αυτήν την κυκλοφορία και ανυπομονώ αυτό το άλμπουμ να το ακούσω προσεκτικά, να ψάξω λεπτομέρειες, να το αναλύσω και τελικά να το λατρέψω όσο και τα προηγούμενα. Οι Pelican και η μουσική τους μου στάθηκαν σε πολλές και διαφορετικές περιόδους της ζωής μου και τώρα που αποτελούν παρελθόν, μπορώ να απολαύσω στο μέγιστο την μελαγχολία και το ταξίδι στο οποίο με παρασέρνουν με κάθε δίσκο τους.

Και ελπίζω κάποια στιγμή να έρθουν και από Ελλάδα, γιατί τότε θα φορέσω σίγουρα το μπλουζάκι The Fire in Our Throats και θα πάω να τους ακούσω!

The post The Sound Vault: Εξερευνώντας ξανά τη δισκογραφία των Pelican appeared first on anthem.gr.

To begin with, Pelican is one of my favorite bands, not only in their genre, but also in general. I learnt about them through a greek article about the best albums released from Hydra Head Records and Australasia held a prominent place. Since then, I started listening to their music and I firmly became very attached to the band from Chicago.

The period when this relationship as a listener peaked was during quarantine, as well as the whole of 2021, which for me was a very difficult year on many levels. Pelican’s albums were always there for me, whether I needed something more melancholic or I needed something heavier to lift me up. In recent years, all the healing I did for myself was spent with the Americans being a constant choice in my playlists.

I have written comments on their Facebook page quite a few times explaining why I like their music so much and I have also tagged them in tribute articles like this one and it struck me that they always responded or commented on me. About a year ago I promised that I would do a Ranking of their albums or a tribute to their discography and that day is today.

The release of their new album Flickering Resonance gave me an opportunity to listen to each of their albums from the beginning and talk about the feelings each album evoked in me and how their style of music changed over time. I didn’t want to do a Ranking article, but I preferred to look at each album in detail through The Sound Vault’s new section new section where we analyze entire discographies of bands.

So let’s look at each of their releases in detail and write a few words about what to expect from their new album.

1. Australasia (2003)

I have written many times about this particular album and the fact that it made me fall in love with post-metal. Despite the issues they had during the recordings, the Americans entered the studio and the result is truly impressive. Long compositions with slow, low-tuned riffs, sludge elements, heavy outbursts and beautiful melodies in a 50-minute masterpiece.

One of their heaviest and rawest albums, Australasia brings out all their youthful momentum and heavy influences they had as a band, something that can also be seen in the Pelican EP, released in 2001. Its heaviest moments reminds you of the best albums of Neurosis, while its more melodic moments cope with some of the best post-rock music of the 00s. The introductory eleven-minute NightEndDay sets the tone for what you follow, while Drought captivates you with its climax at the end.

Australasia has beautiful flow and in the end lies my favourite track, which I consider one of the best post-metal songs ever written. It has excellent writing, it has passion, it has amazing riffs and it creates an explosion of emotions. Generally it is difficult for an instrumental album to leave you with such strong emotions. But this debut manages to do it.

2. The Fire in Our Throats Will Beckon the Thaw (2005)

It took me a long time to appreciate this album. The first few times I listened through Pelican’s discography, I didn’t give it the attention it deserved—and I’m not sure why. Many consider it their greatest creation, and it’s also their longest record. What becomes apparent from the very beginning is that in The Fire in Our Throats Will Beckon the Thaw, Pelican continue to build upon the legacy of Australasia.

The compositions become even longer (let’s not forget that the version of March to the Sea from their EP March into the Sea had a total duration of over 20 minutes), the riffs are even heavier, and their drawn-out intros pull you into a fantastic journey. Thematically, however, they delve into beautiful subjects concerning nature, the seasons of the year, the sea, and our planet, something that is evident in the incredible atmosphere their songs emit.

At the same time, the band begins to incorporate acoustic guitar, which greatly enhances how melodic and pleasant they sound. The Fire in Our Throats is a continuation of Australasia, as it retains many of its elements in songs like Last Day of Winter, but at the same time introduces many new aspects to the Americans’ music. As a result, tracks like Autumn into Summer, March to the Sea, and Sirius are classics of the entire post-metal and shoegaze genre.

3. City of Echoes (2007)

From the album focused on nature to the album that tackles the modern urban landscape. Pelican are growing, evolving, touring many cities, and naturally, this influences them when they return to the studio. As the band themselves state, traveling to different cities reveals the similarities found in urban life, and the album is influenced by global events at the time of the recordings.

The strangest aspect of City of Echoes, however, is that despite this thematic direction, instrumentally it is one of the most optimistic pieces of music in Pelican’s discography. From the opening tracks—Bliss In Concrete, City of Echoes, and Spaceship Broken – Parts Needed, the Americans sound lighter, they introduce more melodie, and their outros no longer feature the same heavy riffs as in their previous records.

The changes aren’t limited to the up-tempo style, but also stem from a realization the band had during their live performances: they didn’t have time to play many songs because most of them were over ten minutes long. So here, their songs are trimmed down to five to seven minutes, yet they lose nothing in terms of quality. In fact, this is the shortest, most compact, and at the same time the best album in their discography up to that point.

4. What We All Come to Need (2009)

This was Pelican’s first album with Southern Lord, after parting ways with Hydra Head, and their last album before Laurent Schroeder-Lebec’s departure in 2012—though he rejoined the band ten years later. It captures one of the darkest and most difficult periods in the band’s history, as Trevor de Brauw’s mother was ill and the band was exhausted from relentless touring. De Brauw himself has spoken extensively about how tough and grim that year was for them, and how they decided to scale back on live performances.

Nonetheless, What We All Come to Need is my personal favorite moment in the Americans’ discography. I first listened to it during a very dark period of my life and it matched perfectly with what I was going through. Since then, it has been a constant companion in my daily music routine. In this album, the more optimistic elements of City of Echoes are shaped into heavier songs.

The opening track Glimmer, along with Creeper and Strung Up from the Sky, are packed with riffs that blend the raw heaviness of their first two albums with the compositional style of City of Echoes—bridges and atmospheric outros abound in tracks that last between five and seven minutes. And what can I even say about Final Breath, which closes the album? Their first song to feature vocals by Allen Epley, seven of the most emotional and beautiful minutes of music I’ve ever heard.

Maybe it’s because this song—and this album in general—was tied to one of the strangest phases of my life, but it will always be there to remind me that those times are in the past. Now I can enjoy it just for the riffs, the melodies, and its amazing songwriting. A record that always fires me up at the beginning and always makes me feel emotional at the end.

5. Forever Becoming (2013)

A year before this album, Laurent Schroeder-Lebec, a founding member of the band, departed to dedicate more time to his family. With Dallas Thomas of The Swan King stepping in as his replacement, on Forever Becoming, Pelican continue to explore the darker side of their music in the style of What We All Come to Need, as well as Ataraxia/Taraxis, which was arguably the best EP they released prior to a new full length album.

This album beautifully showcases the clash of different songwriting approaches among the members of Pelican, and as a work, it seems even angrier, more explosive, and at times depressive. De Brauw has mentioned that he was initially working on 12–13-minute songs, which gradually evolved into tracks that run 5–8 minutes instead.

This approach is what makes Forever Becoming another fantastic addition to the Americans’ discography. Despite the departure of a talented guitarist and close friend, they found a way to write great music on tracks like Vestiges, Threnody, and Deny the Absolute, continuing to sweep us away on incredible musical journeys.

6. Nighttime Stories (2019)

I was really struck when I found out that Nighttime Stories was largely written through the exchange of musical ideas and riffs via Dropbox, mainly because the chemistry between the band and Thomas becomes even more apparent here. On this album, every member contributes their own touch and influence, making it yet another significant step in the band’s ongoing evolution.

Although it continues along the dark paths of its predecessors, musically it’s by far their heaviest album, at times even bordering on extreme metal. Larry Herweg delivers by far his best drumming performance, with highly dynamic, almost hardcore rhythms, while the rest of the band delves deep into a dark aesthetic—the guitar tones flirt with grindcore, and some transitions feel as though they were lifted straight out of a black metal record.

This is an album composed of relatively short tracks that range from six to eight minutes, but the emphasis lies in the heavy passages, the low-tuned riffs, and those chilling interludes that sometimes shift the entire mood of a song. Abyssal Pain and Cold Hope stand among their harshest material, and with the transitional It Stared at Me, we return to the feel of Forever Becoming. Arteries of Blacktop and Full Moon, Black Water form an outstanding duo, delivering one of the most beautiful closings in any Pelican album—thanks to melodies that alternate with explosive outbursts.

Possibly the most aggressive and furious version of Pelican, this record combines the raw intensity of their early days with the maturity they’ve developed over the years.

And now Flickering Resonance…

The return of Laurent Schroeder-Lebec to Pelican a few years ago filled me with joy, as I was eagerly awaiting to see what musical direction they would take and whether they’d try something completely new compared to their first four albums. I should also say that I’ve only listened to the singles from the album—Cascading Crescent, Indelible, Pining For Ever, and Gulch—a few times, since I always enjoy experiencing the album as a whole to understand the band’s overarching vision.

Combined with last year’s Adrift and Tending the Embers, it seems to me that Pelican are rediscovering the atmospheric quality and the grander, more optimistic riffs they had during the City of Echoes era. The new songs give off that same vibe, with some elements from What We All Come to Need and the extended track lengths and immersive atmosphere of The Fire in Our Throats.

I’m incredibly optimistic and, more importantly, very happy about this release. I can’t wait to listen to the album attentively, dig into the details, analyze it, and ultimately fall in love with it just like I did with their previous records. Pelican and their music have been there for me through many different phases of my life, and now that those times are behind me, I can fully embrace the melancholy and the journey that each of their albums build.

I really hope they come to Greece someday, because when they do, I’ll definitely put on my The Fire in Our Throats shirt and go see them live!

The post The Sound Vault: Relistening and exploring Pelican’s discography appeared first on anthem.gr.

Κάθε σοβαρό σάιτ κάνει έναν έλεγχο εξαμήνου και αν και δεν είμαστε σοβαρό σάιτ, προσπαθώ κάθε χρόνο στο Six Songs να σας φέρνω τα καλύτερα της χρονιάς. Ρώτησα πολλούς αν θα ήθελαν να ξανακάνω αφιέρωμα εξαμήνου και κυρίως αν αυτό θα αφορούσε δίσκους. Πέρυσι ένιωσα ότι τα άλμπουμ που έβαλα στα καλύτερα του εξαμήνου κάπου χάθηκαν σε σχέση με τα καλύτερα όλης της χρονιάς όπου είχαμε πολύ περισσότερες συμμετοχές.

Αποφάσισα λοιπόν η στήλη αυτή να γυρίσει στην original ιδέα της όταν αξιολογούσαμε τραγούδια και μάλιστα αντί για έξι, να κάνουμε ένα Ten Songs edition. Μέσα λοιπόν από τις λίστες με αγαπημένες μου κυκλοφορίες και μη, ξεχώρισα είκοσι συμμετοχές για τις οποίες θα σας γράψω σε αυτό και στο επόμενο αφιέρωμα μας που θα βγει σε λίγες ημέρες. Enjoy!

1. Khirki – Συμπληγάδες

Τα είπα πολύ αναλυτικά για τους Khirki στο αφιέρωμα που έγινε στο Unstable Show. Δύο μήνες μετά, ο Κυκεώνας παραμένει το αγαπημένο μου άλμπουμ για το 2024 μέχρι τώρα και οι Συμπληγάδες φυσικά είναι το αγαπημένο μου τραγούδι. Δικαιωματικά λοιπόν θα είναι και το πρώτο για το οποίο θα μιλήσω.

Αυτή η τριάδα έχει τόσες πολλές και τόσο ετερόκλητες επιρροές που είναι αλήθεια εντυπωσιακό πως καταφέρανε να τις συγκεράσουν σε ένα κομμάτι. Και μάλιστα ένα κομμάτι με στίχους στα ελληνικά για πρώτη φορά. Από τους Mastodon μέχρι το ελληνικό ροκ και από το απίστευτο μπάσο μέχρι το ξέσπασμα στο τέλος, οι Συμπληγάδες είναι ένα μοναδικό ταξίδι που μόνο αν το ακούσετε, θα μπορείτε να το βιώσετε κι εσείς. Στην παρουσίαση του Κυκεώνα ήταν για μένα η κορυφαία στιγμή της βραδιάς (σε μια συναυλία που είχε πολλές επικές στιγμές). Περιμένω να το απολαύσω ξανά live τον Οκτώβρη.

2. Suicidal Angels – The Fire Paths of Fate

Είχαν πέντε χρόνια να βγάλουν δίσκο οι Suicidal Angels, αλλά το Profane Prayer άξιζε πραγματικά την αναμονή. Ένιωσα σε πολλά σημεία του ότι άρχισαν να διαφοροποιούνται, να βάζουν νέα στοιχεία στη μουσική τους και αυτό φάνηκε περισσότερο στο φινάλε με το ασύλληπτο The Fire Paths of Fate. Απομακρυσμένο από τα γρήγορα thrash riffs του άλμπουμ και τα επιθετικά ρεφρέν, στα σχεδόν δέκα λεπτά του οι Αθηναίοι δημιουργούν μια απίστευτη ατμόσφαιρα με τα γυναικεία φωνητικά και τις πιο αργές μελωδίες τους για να οδηγηθούν τελικά σε ένα φανταστικό outro που σηματοδοτεί μία ακόμα σπουδαία στιγμή στη δισκογραφία τους. Εξαιρετικός δίσκος με ένα φανταστικό φινάλε.

3. Jenner – Down In the Pit

To all female συγκρότημα από τη Σερβία είχε εφτά χρόνια να βγάλει άλμπουμ και αν μη τι άλλο είχα καιρό να ακούσω κάτι τόσο ενδιαφέρον στο underground heavy/thrash είδος. Όπως είπα σε ένα φίλο χαριτολογώντας “Αυτό είναι το καλύτερο Judas Priest άλμπουμ φέτος”.

Προσωπικά ξεχώρισα το Down In the Pit γιατί η κιθαριστική δουλειά είναι εξαιρετική και κυρίως από την εισαγωγή χτίζει σιγά σιγά αυτό το τρομερό ρεφρέν που άπαξ και το ακούσεις, θα κολλήσεις και θα το σκέφτεσαι για μέρες. Δεν έχει τις περισσότερες ακροάσεις στο Spotify, αλλά για μένα αποτελεί μακράν την κορυφή στην έως τώρα καριέρα τους. Αν δεν έχετε ακούσει Jenner, βάλτε άμεσα αυτό το συγκρότημα στη λίστα σας!

4. Die Apokalyptischen Reiter – Hallo Freunde

Μου αρέσει πολύ το γερμανικό ροκ και οι στίχοι του, αλλά δεν γνώριζα τους Die Apokalyptischen Reiter μέχρι φέτος, όταν μου έστειλαν το νέο τους EP. Παρά το εξώφυλλο που προϊδεάζει για κάτι πιο σκοτεινό, το “Hallo Freunde” είναι ένα αρκετά χαρούμενο τραγούδι που μιλάει για τη φιλία. Συγκεκριμένα, ασχολείται με τους φίλους που δεν βλέπουμε τόσο συχνά πλέον, αλλά συνεχίζουμε να τους αγαπάμε και να νοιαζόμαστε για εκείνους. Γερμανικοί στίχοι (που ευτυχώς τους καταλαβαίνω), χαρούμενη ατμόσφαιρα και μουσική που μπορείς να απολαύσεις παρέα με μια μπύρα και έναν φίλο από τα παλιά είναι μια συνταγή που πετυχαίνει με μένα!

5. Pelican – Tending the Embers

Έχω υποσχεθεί πολύ καιρό ένα αφιέρωμα στους Pelican που ακόμα δεν έχω γράψει. Τους αγαπώ απίστευτα και ανυπομονούσα να ακούσω καινούρια μουσική τους, ειδικά από τη στιγμή που επέστρεψε ο Laurent Schroeder-Lebec, με τον οποίον έβγαλαν τα καλύτερα άλμπουμ τους.

Το φετινό EP, που όπως πάντα αποτελεί προπομπό του full length άλμπουμ, έχει δύο ολοκαίνουρια τραγούδια που είναι εξαιρετικά, αλλά το “Tending the Embers” το αγάπησα ένα κλικ παραπάνω. Με αυτό το τραγούδι, οι Pelican μας επιστρέφουν στο παλιό, καλό shoegaze και μας θυμίζουν έντονα το “What We All Come to Need”, αλλά εμπλουτισμένο με τις χαμηλοκουρδισμένες κιθάρες του “Australasia” και τις μεταβάσεις του “The Fire in Our Throats”. Μια σπουδαία επιστροφή στις ρίζες για τους αγαπημένους post-metallers από το Σικάγο.

6. Selbst – The One Who Blackens Everything

Ας φύγουμε από το Σικάγο και πάμε να ταξιδέψουμε στη Χιλή για τους Selbst, το extreme metal πρότζεκτ του Ν. Δεν ξέρω πόσα μπορώ να γράψω για αυτό το κατάμαυρο άλμπουμ που από το εξώφυλλο φαίνεται ότι θα σε χτυπήσει στην ψυχή. Ξέρω όμως ότι το “The One Who Blackens Everything” αποτελεί μακράν την κορυφαία στιγμή του. Ένα έπος σχεδόν 8 λεπτών με μια τρίλεπτη εισαγωγή που οδηγεί σε μια απίστευτη μετάβαση, με τις κιθάρες και τα ντραμς να χτυπάνε αλύπητα και να σε εθίζουν ακόμα περισσότερο στην πεσιμιστική ατμόσφαιρα του. Μια σπουδαία σύνθεση από την αρχή έως το τέλος.

7. Kerry King – Residue

Ήθελα πολύ να μη μου αρέσει αυτό το άλμπουμ. Ήθελα να μην είμαι χατζημεταλλάς, να γράψω λίβελλους για χιλιοπαιγμένα riffs, ότι ακούμε τα ίδια και τα ίδια, ότι το thrash δεν είναι φρέσκο πλέον και άλλες τέτοιες γραφικότητες. Τελικά όμως, ό,τι και να γίνει, το thrash έχει έναν δικό του ιδιαίτερο τρόπο στο να με μετατρέπει ξανά στον 15χρονο Νικόλα που ήθελε να ακούσει το “South of Heaven” και το “Agent Orange” και να χτυπηθεί σε υπόγες.

Αυτό ακριβώς ένιωσα και με το “From Hell I Rise”. Ο King μπορεί να μην ήταν ποτέ φρέσκος, αλλά δείτε τους συντελεστές του δίσκου: Kyle Sanders, Phil Demmel, Paul Bostaph και φωνητικά από τον Mark Osegueda. Από την πρώτη στιγμή που άκουσα το “Residue” μαγεύτηκα. Έχει αυτές τις μυστικιστικές μελωδίες των Slayer, τη φωνάρα του Osegueda σε τοπ κατάσταση, πολύ σκληρά και έντονα riffs, ένα στιβαρό rhythm section να το υποστηρίζει τέλεια. Μια από τις πολύ μεγάλες εκπλήξεις στο metal φέτος.

8. Sum 41 – Landmines

Ήταν αρκετά μεγάλο σοκ για μένα η ανακοίνωση των Sum 41 ότι, μετά την κυκλοφορία του νέου τους άλμπουμ, θα κάνουν μια τελευταία περιοδεία και θα διαλυθούν. Είναι ένα συγκρότημα με το οποίο η γενιά μας δέθηκε πολύ, ιδιαίτερα με το “All Killer No Filler”, και τα τραγούδια τους μας συνόδευσαν στο Γυμνάσιο και το Λύκειο. Η επιστροφή του Dave Baksh έφερε φρέσκια πνοή, και ήλπιζα να κρατήσει κάμποσα χρόνια.

Δυστυχώς, το “Heaven :x: Hell” θα είναι το τελευταίο τους άλμπουμ. Αν και είναι κάπως άνισο, τραγούδια όπως το “Waiting on A Twist of Fate” και το “Landmines” μας ταξίδεψαν πίσω στα 00s, όταν χτυπιόμασταν με τις πανκιές των Καναδών. Μακάρι να μην ήταν αυτό το τέλος, αλλά αυτή η επιστροφή στις ρίζες τους με χτύπησε κάπως.

9. SLIFT – Ilion

Οι Γάλλοι SLIFT είναι μια από τις καλύτερες ανερχόμενες μπάντες της σκηνής και το Ilion που κυκλοφόρησε τον Ιανουάριο ήταν το πρώτο άλμπουμ του 2024 που με ενθουσίασε τόσο πολύ. Το ομώνυμο κομμάτι είναι πραγματικά εντυπωσιακό και δε γινόταν να λείψει από αυτή τη λίστα. Ένας heavy όλεθρος με πάρα πολλά ψυχεδελικά στοιχεία, μια δίνη από riffs, μπασογραμμές, πολύπλοκους ρυθμούς στα ντραμς, συνεχείς αλλαγές στη μελωδία, πραγματικά ένα έπος από την αρχή έως το τέλος που θέτει τον τόνο για την εξίσου εντυπωσιακή συνέχεια. Μπείτε στον κόσμο των SLIFT είτε με το Ummon (που είναι ανατριχιαστικά καλός δίσκος) είτε με το Ilion.

10. Kvadrat – Υπόγειος Λαβύρινθος

Δεν είχα συνειδητοποιήσει τι αναμονή υπήρχε για το ντεμπούτο του Kvadrat στην εγχώρια extreme metal κοινότητα ώσπου να μιλήσω με φίλους που ασχολούνται. Πρόκειται για ένα πραγματικό αριστούργημα του ακραίου ήχου και βρίσκω υπέροχο ότι προέρχεται από Έλληνα καλλιτέχνη. Ο Υπόγειος Λαβύρινθος που ανοίγει το άλμπουμ είναι ένα από τα καλύτερα δείγματα γραφής για το τι σημαίνει ελληνικό black/death metal. Αργή εισαγωγή, καταιγιστικά blast beats, riffs της σχολής των Mgla, ανατριχιαστικά φωνητικά με πεσιμιστικούς, οριακά ποιητικούς στίχους. Πέντε λεπτά καθαρής τέχνης.

Αυτό ήταν λοιπόν το πρώτο μέρος του αφιερώματος! Τα λέμε σε λίγες ημέρες με το δεύτερο και τελευταίο μέρος!

The post The Sound Vault: Τα καλύτερα τραγούδια του 2024 έως τώρα, Μέρος Πρώτο appeared first on anthem.gr.