Έχω πολύ καιρό να γράψω για wrestling και ελπίζω σε αντίθεση με το προηγούμενο αφιέρωμά μου, να μην ενταχτεί και το σημερινό στην κατηγορία “Καλά πήγε αυτό”. Η Wrestlemania XL έλαβε τέλος και όπως κάθε δεκαετής επέτειος του μεγαλύτερου σόου επαγγελματικής πάλης, είχαμε το crowning moment για έναν από τους μεγαλύτερους superstars της εποχής του. Στη X ήταν ο Bret Hart, στην XX ο Benoit, στην XXX ήταν η στιγμή που ο κόσμος έστεψε τον Daniel Bryan σε μια από τις ομορφότερες ιστορίες που έχουμε δει. Φέτος δε γινόταν να μη ζήσουμε ανάλογη συγκίνηση. Σήμερα λοιπόν θα μιλήσουμε για τον Cody Rhodes.

Πότε άρχισα να προσέχω τον Cody ως παλαιστή

Ο Cody Rhodes είναι αναμφίβολα ένας πολύ ταλαντούχος wrestler και το απέδειξε από τις πρώτες μέρες του. Ως κακός στην Legacy και αργότερα ως Intercontinental champion είχε κάνει πολύ ενδιαφέροντα πράγματα, είχε υποτιμημένα ματς όπως με τον Rey Mysterio στη Wrestlemania 27, είχε δείξει ότι έχει το κάτι παραπάνω ως performer, αν και δεν τον είχαμε δει σε ρόλο καλού.

Σε ένα από τα storylines της Authority το 2013 είχε την πρώτη του ευκαιρία να λάμψει ως καλός. Υπερασπιζόμενος τον πατέρα του Dusty και τον αδερφό του Dustin ή Goldust, η οικογένεια των Rhodes είχε μια εξαιρετική κόντρα που κλιμακώθηκε απέναντι στην Authority του Triple H και της Stephanie McMahon. Μάλιστα το ματς με το οποίο ξανακέρδισαν τις δουλειές τους πίσω μετά τη σεναριακή απόλυσή τους ήταν κόντρα στη Shield με τους Roman Reigns και Seth Rollins να αγωνίζονται εκ μέρους της ομάδας. Εκείνο το ματς το έβλεπα live τότε ως πρωτοετής φοιτητής και δεν είχα ιδέα τι θα ακολουθούσε χρόνια μετά.

Δυστυχώς αυτή ήταν και η κορύφωση του μετά από εκείνο το εκπληκτικό ματς. Παρά το ότι κέρδισε τις tag team ζώνες με τον αδερφό του, το WWE αρνούνταν να προωθήσει τον Cody σαν μεγαλύτερο σταρ, ίσα ίσα τον υποβάθμισε με το gimmick του ως Stardust και την άθλια κόντρα των δύο αδελφών που ακολούθησε. Το καλό ήταν ότι ο Cody ήξερε ότι αξίζει και ένα χρόνο μετά το θάνατο του πατέρα του ζήτησε να φύγει από τη μεγαλύτερη εταιρία επαγγελματικής πάλης στον κόσμο.

Τα indies και το Bullet Club

Φεύγοντας από το WWE, ο Cody άρχισε να εμφανίζεται σε μικρότερα promotions της Αμερικής, αλλά και στην Ιαπωνία. Αν και μιλούσε με καλά λόγια για τον προηγούμενο εργοδότη του και εστίαζε στη σχέση του με τον Triple H (μια σχέση σεβασμού αφού ο Hunter και ο πατέρας του Cody συνεργαζόντουσαν στο NXT), ήταν εμφανές ότι ο Cody βγήκε εκεί έξω με σκοπό να δείξει στο WWE πόσο λάθος έκανε. Ήταν η ώρα να τους δείξει πως όσο τον χαράμιζαν σε ανούσιες κόντρες, εκείνος ήταν ένας megastar.

Πήγε για λίγο στο TNA, αλλά άρχισε να φτιάχνει το όνομά του στο Ring of Honor και το New Japan Pro Wrestling. Εμπνευσμένος από τον πατέρα του, έβαψε τα μαλλιά του ξανθά και από το American Dream που ήταν το παρατσούκλι του πατέρα του, έγινε ο American Nightmare. Το τραγούδι Kingdom που ακόμα και σήμερα τον συνοδεύει έγινε σήμα κατατεθέν του. Ήταν εμφανές με τους στίχους του ότι μιλούσε για έναν σταρ που δεν τον πίστεψαν ποτέ και πλέον θα έχτιζε το δικό του βασίλειο στον κόσμο του pro wrestling.

Παγκόσμια πρωταθλήματα, συμμετοχή στο Bullet Club τις εποχές που ήταν το σημαντικότερο stable σε όλη τη βιομηχανία, τεράστιες κόντρες με μερικούς από τους καλύτερους wrestlers εκεί έξω. Και φυσικά το All In. Η ευκαιρία του να δείξει πως μια συνεργασία από promotions εκτός WWE μπορεί να μαζέψει πάνω από 10.000 άτομα για ένα event. Εκεί κέρδισε και τον Nick Aldis και κατέκτησε το NWA World Heavyweight Championship, σε μια ακόμα ευκαιρία να δείξει πως είναι συνεχιστής της κληρονομιάς του τεράστιου Dusty Rhodes.

All Elite Wrestling και καταξίωση

Το All In έφερε το All Elite Wrestling, ένα καινούριο promotion που θα αποτελούσε μια εναλλακτική στον sports entertainment κόσμο του WWE που τότε περνούσε μια πραγματικά κακή φάση. O Cody αποτέλεσε πυλώνα για το νέο promotion και στο πρώτο event, αντιμετώπισε τον αδερφό του σε ένα απίστευτο ματς με συγκινητικό τέλος που έδειξε τι μπορούσαν να κάνουν τα αδέρφια Rhodes αν είχαν χρόνο στο ρινγκ.

Μέχρι και την πανδημία, τα πράγματα πήγαιναν καλά για τον Cody, αν και υπήρχαν ακατανόητες κινήσεις όπως το ότι αφού έχασε από τον Chris Jericho σε ματς με όρο, δε θα μπορούσε ποτέ ξανά να προκαλέσει κάποιον για το AEW World Championship. Ίσως ήταν ένα storyline που δεν ολοκληρώθηκε, αλλά γενικά ο Cody στο AEW είχε αρχίσει και το έχανε το παιχνίδι.

Παρά τη φοβερή του κόντρα με τον MJF που τον έκανε να φαίνεται ο απόλυτος ήρωας σε όλο το wrestling και μερικά καλά reigns με το TNT championship, o American Nightmare είχε αρχίσει και έχανε τον κόσμο του. Με κάμποσες κακές ιδέες για ιστορίες (και ένα αφεντικό που δε θα τις αρνηθεί στους wrestlers του), ο Cody είχε απομακρυνθεί από τους φίλους του στην Elite, έκανε κόντρες με αδιάφορους wrestlers και έμοιαζε να προσπαθεί υπερβολικά πολύ να αγαπηθεί από τον κόσμο. Δυστυχώς εκεί είχε και ο ίδιος μερίδιο ευθύνης.

Αν θέλετε τη γνώμη μου, ο Cody δεν ήθελε ποτέ να είναι σε ένα promotion που θα μπορεί να κάνει ό,τι γουστάρει. Ήθελε να δείξει στο WWE ότι είναι τεράστιος σταρ. Ο βήχας και η καψούρα δεν κρύβονται και ο μικρός Rhodes ήθελε ανέκαθεν να αποδείξει στον Vince McMahon και τον Triple H πόσο λάθος έκαναν. Που και που το εξωτερίκευε έντονα όπως το να σπάσει έναν θρόνο σαν αυτόν του Hunter στην είσοδο του στο ρινγκ ή να βγάλει ένα χρυσό φτυάρι σε ένα reference που λίγοι θα έπιαναν. Αλλά προς το τέλος, κάπου χάθηκε και ο ίδιος.

Όλα ξεκαθάρισαν ένα μήνα πριν αποχωρήσει όταν πλέον δούλευε στο AEW χωρίς συμβόλαιο και έβγαλε ένα από τα καλύτερα promos εκείνης της χρονιάς. Εξήγησε στους φανς όσα έκανε, το πόσο δούλεψε, το πως ο ίδιος ξεκίνησε την επανάσταση στο wrestling, την αντίθεση του στο μονοπώλιο του WWE, ότι το λεγόμενο Forbidden Door το έχτισε ο ίδιος. Ήταν εμφανές ότι πριν γυρίσει εκεί που ήταν ο τελικός του προορισμός έπρεπε σε όλους να θυμίσει ότι το AEW και τα indies ως εναλλακτική επιλογή για τους wrestlers υπήρχαν εξαιτίας του. Μία εβδομάδα μετά έδωσε ένα από τα ματς της χρονιάς με τον Sammy Guevara και έφυγε.

Η επιστροφή και η αποτυχία στη Wrestlemania 39

Η Wrestlemania 38 σηματοδότησε την επιστροφή του Cody στην εταιρία που ξεκίνησε ως παλαιστής. Το κοινό είχε εκραγεί από τη χαρά του. Αντίπαλος ο παλιός του εχθρός Seth Rollins. Οι δυο τους είχαν μία φανταστική τριλογία αγώνων που μπήκε στην τοπ πεντάδα μου για το 2022. Βέβαια ο δρόμος δεν ήταν στρωμένος με ροδοπέταλα και ο Cody είχε έναν άσχημο τραυματισμό που θα τον κράταγε εκτός για μήνες. Το σημαντικό ήταν ότι με ανθρώπους όπως ο Vince και ο Triple H το γυαλί δεν είχε ραγίσει. Οι σχέσεις τους ήταν καλύτερες από ποτέ.

Ο American Nightmare επανεμφανίστηκε στο Royal Rumble του 2023 νικώντας το ματς και έτσι θα βρισκόταν στο main event της Wrestlemania για πρώτη φορά στην καριέρα του. Αντίπαλος του ο Roman Reigns με ένα τεράστιο σερί σχεδόν δυομιση χρόνων ως πρωταθλητής. Όλοι πιστεύαμε ότι είναι η ώρα του Cody. Έκανε ντεμπούτο, αγαπήθηκε, απέτυχε, έφυγε, πέτυχε, γύρισε. Ήταν η ώρα του τίτλου. Δυστυχώς σε μια από τις μεγαλύτερες ξενέρες στα χρονικά, ο Cody έχασε. Τότε ήμουν έξαλλος. Τώρα κατάλαβα ότι τελικά ήταν η σωστή επιλογή.

Ο απόλυτος σταρ

Το Finish the Story που έλεγε και ξαναέλεγε ο Triple H δεν αφορούσε μόνο τον τίτλο. Ο Triple H κάνει long term storytelling καλύτερα από τον καθένα και ήξερε ότι ο κόσμος ξεχνάει. Αν ο Cody γύριζε θριαμβευτικά, έκανε μια καλή κόντρα με τον Rollins, μετά έλειπε ένα εξάμηνο με τραυματισμό και ξαφνικά γύρναγε και έπαιρνε τον μεγαλύτερο τίτλο της εταιρίας, τότε αργά ή γρήγορα ο κόσμος θα του γύριζε την πλάτη. Έπρεπε να τους δείξει ότι ο Cody αξίζει να είναι εκεί, ότι είναι αυτός που θα κουβαλήσει την εταιρία μετά τον Reigns.

Μέχρι το επόμενο Rumble, είδαμε κάποιες μεγάλες μεν, ανούσιες δε κόντρες με τον Brock Lesnar και τον Shinsuke Nakamura, αλλά κυρίως είδαμε τον Cody να δείχνει ότι έχει τρομερή προσωπικότητα. Η μεγάλη κόντρα με την Judgement Day, όπου επέστρεψε και ο παλιός του μέντορας, Randy Orton, η συγχώρεση στο πρόσωπο του Jey Uso για όσα έγιναν στην κόντρα με τον Reigns, το χτίσιμο μιας καλής σχέσης και τελικά φιλίας με τον Seth Rollins, όλα αυτά τα βλέπαμε στις οθόνες μας κάθε εβδομάδα. O Rhodes εξελίχθηκε σε κάτι αληθινά σπουδαίο.

Έτσι πάρθηκε η σωστή απόφαση για νίκη σε δεύτερο συνεχόμενο Rumble. Υπήρξαν παράπονα λόγω της παρουσίας του CM Punk, αλλά ο τραυματισμός του τελευταίου έδειξε πως ευτυχώς είχαμε τον σωστό νικητή. Εκεί ξεκίνησαν τα πρώτα θεματάκια με το WWE να δείχνει πως η επιστροφή του σπουδαίου The Rock θα οδηγούσε σε ματς με τον Reigns (ένα ματς που συζητιόταν πάρα πολλά χρόνια) και τελικά ο Cody θα πήγαινε για άλλον τίτλο. Όμως η κατακραυγή του κόσμου και το γεγονός ότι πλέον το καράβι δημιουργικά το διοικεί ένας άνθρωπος που δίνει στο κοινό αυτό που θέλει, οδήγησαν ξανά στο να παρθούν δύσκολες αποφάσεις προς τη σωστή κατεύθυνση.

Ο Rock γύρισε σε κακός και μπήκε στην Bloodline, ο Rollins έγινε άμεσος σύμμαχος του Rhodes και τελικά είχαμε μία από τις πιο καλοστημένες κόντρες των τελευταίων χρόνων. Οι δύο πρώην εχθροί απέναντι στη σημαντικότερη φατρία στο wrestling με δύο απόλυτους σταρ-ηγέτες της. Όλα αυτά στη σκηνή της Wrestlemania. Το main event της πρώτης βραδιάς ανάμεσα σε Rock/Reigns και Rhodes/Rollins ήταν καθοριστικό. Αν και με κούρασε λόγω διάρκειας, το τέλος είναι ποιητικό. Ο Cody έπρεπε να χάσει. Έπρεπε να έχει μια τελευταία αποτυχία πριν την εξιλέωση. Ακόμα και οι γωνίες της κάμερας και η στάση του σώματος του ήταν ακριβώς τα ίδια με έναν χρόνο πριν. Ήταν το τελευταίο κεφάλαιο πριν τον θρίαμβο.

Το main event της δεύτερης βραδιάς είναι το καλύτερο main event σε Wrestlemania από το 2010. Φοβόμουν το overbooking στο τέλος, αλλά τελικά λειτούργησε άψογα και δημιούργησε ένα τρελό κλίμα. Ο Cody πάει να κερδίσει, τον σταματάει ο Jimmy Uso, μέλος της Bloodline. Τον βγάζει εκτός ο δίδυμος αδερφός του Jey που είναι φίλος του Cody και έχει σπάσει από τη φατρία.

Προσπαθεί ξανά, τον σταματάει ο Solo Sikoa, ένα άλλο μέλος της Bloodline. Εκεί παρεμβαίνει ο John Cena (που παρεμπιπτόντως ήταν, είναι και θα είναι ο αγαπημένος μου wrestler οπότε ενθουσιάστηκα τρομερά όταν τον είδα), ο οποίος έχει χάσει από τον Solo μερικούς μήνες πριν και τον βγάζει εκτός. Ο The Rock έρχεται να βάλει τάξη και αντιμετωπίζει τον Cena, έναν από τους σημαντικότερους αντιπάλους του. Ο Rollins έρχεται να βγάλει εκτός τον Rock φορώντας τον εξοπλισμό της Shield, αλλά ο Reigns τον έχει καταλάβει πρώτος. Και εκεί χτυπάει η καμπάνα.

Ο Rock είναι ο Final Boss της εταιρίας. Ή μάλλον έτσι νομίζει. Γιατί όταν η καμπάνα χτυπάει, εμφανίζεται ο πραγματικός final boss, ο σπουδαιότερος wrestler στην ιστορία του WWE. Ναι, βάζω τον Undertaker πάνω από The Rock, πάνω από Stone Cold, πάνω από Cena. Είναι το απόλυτο workhorse, ο πιο σπουδαίος παλαιστής, ένα δημιούργημα του WWE που άφησε την δική του ιστορία. Εκείνος βγάζει τον Rock εκτός αγώνα και πλέον ο Roman δεν έχει βοήθεια.

Εκεί έρχεται η πιο ποιητική στιγμή για τον Reigns. Ο άλλοτε powerhouse της Shield έχει δίπλα του τον κάποτε αδερφό και κολλητό του. Τον άνθρωπο που ήταν δίπλα του για χρόνια και που τον πρόδωσε με μία καρέκλα στην πλάτη. Ο Rollins είναι ο μόνος που ο Reigns δεν μπόρεσε να κερδίσει στα τέσσερα του χρόνια ως πρωταθλητής. Είναι πάντα στο μυαλό του. Ο Rollins δεν χάνει από τον Reigns γιατί πολύ απλά ο ίδιος τον δημιούργησε και τον έφερε εκεί. Ο Moxley, ο τρίτος της Shield μπορούσε να αντισταθεί πνευματικά στον αρχιτέκτονα της τριάδας. O Reigns δεν τα κατάφερε ποτέ.

Στα χέρια του μία καρέκλα. Χτυπάει τον Cody και κρατάει τον τίτλο. Χτυπάει τον Rollins και παίρνει εκδίκηση για όσα έγιναν δέκα χρόνια πριν. Επιλέγει το δεύτερο. Νομίζει ότι ξόρκισε τους δαίμονες του. Τελικά απλώς υπέγραψε την ήττα του. Ο Cody τελειώνει την ιστορία με αληθινά σπουδαίο τρόπο. Δίπλα του πολλοί φίλοι του, άνθρωποι που τον σέβονται, άνθρωποι που προσπάθησαν να κερδίσουν τον Reigns και απέτυχαν. Ο Zayn, o Owens, o LA Knight, o Cena, ο Orton, o Jey Uso, όλοι στο ρινγκ δίνουν το respect τους σε έναν αληθινό σταρ.

Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα

Για μένα το δύσκολο στο wrestling δεν είναι να κερδίσεις έναν τίτλο με μια καλή ιστορία. Με έναν καλό booker και ατομικό charisma, η στήριξη του κόσμου που ανυπομονεί να δει πρωταθλητή τον αγαπημένο του wrestler διαρκεί καιρό. Ένα χρόνο τώρα ο Cody δεν έχασε κοινό. Το δύσκολο κομμάτι είναι αφού του δώσεις του κόσμου αυτό που θέλει να μη βαρεθεί και γυρίσει η συμπεριφορά του μπούμερανγκ. Είναι κάτι που το έχουμε δει πολλές φορές. Θα πρέπει να γίνουν αλλαγές και κυρίως να βρεθούν καλοί contenders για τον Cody ώστε με πολλή δουλειά να συνεχίσει να έχει τον σεβασμό που αρμόζει σε έναν πρωταθλητή.

Η δικαίωση

Εξιστορώντας τα κατορθώματα του Cody Rhodes, καταλήγω στο ότι αυτός ο άνθρωπος πέτυχε την απόλυτη δικαίωση. Κατάφερε αυτό που δεν κατόρθωσε ποτέ ο πατέρας του, αλλά κυρίως απέδειξε στον εαυτό του και όσους δεν τον πίστεψαν ότι είναι ένας πραγματικός σούπερ σταρ. Σίγουρα έκανε λάθη στην πορεία όπως όλοι, αλλά ευτύχησε να κάνει σωστές επιλογές όταν έφυγε, όταν διέπρεψε στα indies, όταν έχτισε το AEW και τελικά όταν επέστρεψε στην εταιρία που έπρεπε να γυρίσει σαν άλλος άσωτος υιός.

Κοίταξε αυτούς που την προηγούμενη φορά τον θεώρησαν midcarder και τους απέδειξε ότι πλέον μπορεί να πάρει το WWE στις πλάτες του ως ο νέος παγκόσμιος πρωταθλητής. Πίσω του έχει ένα τεράστιο ταξίδι. Ένα ταξίδι που του άφησε φίλους, μεγάλα ματς, τρομερές κόντρες, χρόνο με την οικογένεια του. Ο Cody δεν ξέχασε ποτέ ποιος είναι.

Δεν απαρνήθηκε το παρελθόν του. Κάνει συνέχεια το σήμα του Bullet Club. Δε νιώθει την ανάγκη να γλείψει τον εργοδότη του, γιατί ξέρει ότι αξίζει να είναι στη θέση που είναι. Ναι, έκανε πράγματα κατά του WWE στο παρελθόν. Αλλά πάντα είχε ένα στόχο. Να τους δείξει ότι πρέπει να τον σέβονται όπως τους σεβόταν εκείνος. Πλέον είναι το νούμερο ένα όνομα της εταιρίας και απολύτως δίκαια. Από εδώ και πέρα λοιπόν πορευόμαστε με Cody Rhodes ως παγκόσμιο πρωταθλητή και αναμένουμε συνεχώς καλύτερες ιστορίες. Η στήριξή μας θα είναι εκεί…

The post The Unstable Show: O Cody Rhodes έκανε ένα απίστευτο ταξίδι και εμείς τον ακολουθήσαμε σε αυτό appeared first on anthem.gr.

Το 2023 ήταν ίσως η πιο σημαντική χρονιά στη σύγχρονη ιστορία του pro wrestling. Ομολογώ πως φέτος δεν είδα τόσες εταιρίες και όσα σόου θα ήθελα. Είναι η πρώτη χρονιά που παρακολούθησα ελάχιστα NJPW και έχασα το G1 που είχε σταθερά 6-7 ματς στις ετήσιες λίστες μου. Δεν είδα καθόλου NWA, MLW και μικρά promotions που τιμούσα. Το Impact κάπου με κούρασε.

Από την άλλη πλευρά το WWE έχει μία συγκλονιστική αναβίωση υπό τον σπουδαίο Triple H. Από το 2022, ο Cerebral Assassin παρέλαβε χάος και διόρθωσε πάρα πολλές ιστορίες κάνοντας τες καλύτερες και πιο πρωτότυπες. Σίγουρα έκανε λάθη (δώσε ρε Trips τον τίτλο στον Cody να γουστάρουμε), αλλά κατάφερε κάτι τρομερό. Έκανε τα σπουδαία σόου του WWE ακόμα πιο σπουδαία βλέπε Wrestlemania γεμάτη matches of the year και κυρίως έκανε τα δευτερεύοντα σόου να μοιάζουν ξανά σημαντικά.

Κάποτε βλέπαμε Fastlane και θέλαμε να βγάλουμε τα μάτια μας και να τα κάψουμε. Τώρα είναι ένα πολύ ευχάριστο τρίωρο όπως και τα υπόλοιπα. Δε θα έχουν μέσα κανένα τρομερό ματς. Αλλά δε θα έχουν και σαπίλες. Όλη η κάρτα θα είναι μεστή και το σόου θα βλέπεται ευχάριστα. Το WWE έχει επανέλθει σε επίπεδο που είχαμε χρόνια να δούμε με την παραγωγή του να γίνεται ολοένα και καλύτερη.

Από την άλλη πλευρά είχαμε την κλασική γκρίνια για το AEW. Κυρίως από ανθρώπους που δεν το γουστάρουν εκ προοιμίου ή το άφησαν σε κακή περίοδο. Προσωπικά συνεχίζω να το απολαμβάνω. Το Collision είναι ένα πολύ όμορφο σόου, sports oriented όπως χρειαζόταν, τα ματς σε εβδομαδιαία βάση στο Dynamite είναι αρκετά καλά και επιτέλους αντί να προστατεύονται συνέχεια οι μεγάλοι σταρ σε κακά ματς με μετριότητες, τους βλέπουμε να κοντράρονται μεταξύ τους.

Παράδειγμα η εξαιρετική κόντρα του Hangman Page με τον Swerve Strickland. Το sports feeling ενισχύθηκε με το φανταστικό Continental Classic στα τέλη της χρονιάς. Το λάθος του AEW είναι να προσπαθεί ώρες ώρες με κάποιες ηλίθιες κόντρες και ματς να γίνει WWE. Δεν χρειαζόμαστε το WWE. Θέλουμε μια εναλλακτική του. Το WWE είναι εξαιρετικό σε αυτό που κάνει. Το AEW πρέπει να συνεχίζει να εκμεταλλεύεται το τρομερό του ρόστερ που μπορεί να δώσει ματσάρες και να αλλάξει την προσέγγιση σε ιστορίες.

Φέτος όπως είπα δεν είδα πολύ pro wrestling. Ελλείψει χρόνου για τα αφιερώματα στο anthem.gr αποφάσισα φέτος να μην έχουμε τοπ 30 ματς της χρονιάς. Φέτος θα σας βάλω ονομαστικά τις θέσεις 11-25 στο τέλος της λίστας και θα σας αναλύσω την αγαπημένη μου δεκάδα. Πάμε λοιπόν να δούμε τα 10 αγαπημένα μου ματς της χρονιάς.

10. Rhea Ripley vs Charlotte Flair – WWE Wrestlemania 39

Δύο ματς της Wrestlemania κονταροχτυπήθηκαν για μια θέση στη δεκάδα. Το ένα ήταν το απίστευτο triple threat για το Intercontinental Championship μεταξύ Gunther, Sheamus και Drew McIntyre. Ελλείψει γυναικείου αγώνα, είπα να προτιμήσω το Rhea Ripley vs Charlotte. Η Ripley είχε ένα εξαιρετικό 2023 με το ρόλο της στην Judgement Day να είναι καθοριστικός σε κάθε κόντρα της ομάδας επισκιάζοντας ότι το reign της είναι κάπως μέτριο. Δε φταίει βέβαια εκείνη, αλλά το επίπεδο του γυναικείου division στο Raw.

Όπως και να ‘χει, η νίκη της στο Royal Rumble ήταν απολαυστική και ήθελα οπωσδήποτε να τη δούμε ενάντια στη Charlotte προκειμένου να ολοκληρωθεί η ιστορία που είχε αρχίσει τρία χρόνια πριν. Εκείνη η ήττα στη Wrestlemania 36 aka τη WM της πανδημίας με είχε πονέσει πολύ ως φαν της Ripley. Πλέον με φουλ κόσμο σε ένα απίστευτο ματς με μια από τις πιο ταλαντούχες γυναίκες wrestlers, η Rhea τα κατάφερε και πέτυχε σπουδαία νίκη. Bonus η Charlotte που δε μπορούσε να κρύψει το χαμόγελο της μετά την ήττα της.

9. MJF vs Sammy Guevara vs Darby Allin vs Jack Perry – AEW Double or Nothing

Όταν είδα για πρώτη φορά τους τέσσερις Pillars του AEW να είναι μαζί στο ίδιο ρινγκ, δε μπορούσα να πιστέψω ότι η εταιρία θα έπαιρνε την απόφαση για Fatal 4 Way για τον παγκόσμιο τίτλο. Ο MJF είχε ξεκινήσει το reign του πολύ εντυπωσιακά και νομίζω ότι αυτήν την κόντρα τη χρειαζόταν πάρα πολύ. Ήταν ένα ματς που έπρεπε να δούμε πριν κάποιος εξ αυτών φύγει για κανά WWE και ήταν πολύ σημαντικό οι Allin, Perry και Guevara να πάρουν μια ευκαιρία στο main event ενός PPV.

Η ιστορία ξεκίνησε με πολύ ωραία promos και συνεχίστηκε με κωμικό στοιχείο όπως τη φιλία των MJF και Sammy πριν καταλήξουμε σε ένα καταπληκτικό ματς. Τέσσερα από τα μεγαλύτερα ταλέντα στο pro wrestling συγκρούστηκαν και τα πήγαν περίφημα. Φοβερές κινήσεις, μερικές αξιομνημόνευτες στιγμές με αγαπημένη μου αυτή που όλοι τους χρησιμοποιούν το finisher του μέντορα τους και τα prospects του AEW απέδειξαν πως η δική τους ώρα είναι τώρα. Κρίμα που μόνο ο MJF συνέχισε τη χρονιά του εξίσου καλά.

8. The Usos vs Kevin Owens and Sami Zayn – WWE Wrestlemania 39

Το Bloodline Saga είναι ένα από τα καλύτερα storylines στην ιστορία του pro wrestling. Το πως ο Triple H πήρε τον Sami Zayn και από έναν χαρακτήρα-ανέκδοτο που έπαιζε έναν φαν της Bloodline, τον μετέτρεψε σε μέλος της ομάδας που τους πείθει όλους ότι τους αγαπάει, κοντράρεται με τον καλύτερο του φίλο και τελικά σπάει με τη φατρία του και επανενώνεται με εκείνον, πρέπει να διδάσκεται σε σεμινάρια σεναρίου. Όχι pro wrestling, γενικά.

Όπως ήταν προφανές οι Zayn και Owens θα προκαλούσαν τους Usos και τα δύο παιδιά που κάποτε πάλευαν για μια χούφτα φανς στο Ring of Honor και το PWG βρέθηκαν στο main event του μεγαλύτερου σόου της χρονιάς. Ήταν ένα ματς συγκινητικό, ένα ματς με μεγάλες στιγμές, ένα ματς αντάξιο του main event της Wrestlemania. Και στο τέλος, σε μια σκηνή που θύμισε την παλιότερη κόντρα των Owens-Zayn, o Sami χτύπησε με το Helluva Kick τον Jey, τον άνθρωπο που ποτέ δεν τον εμπιστεύτηκε. Ο Jey έπεσε στην αγκαλιά του και ύστερα ο Sami τον ξαναχτύπησε. Και μετά το ξαναέκανε και τελείωσε το ματς. Το pro wrestling είναι μαγικό κάποιες φορές.

7. FTR vs Bullet Club Gold – AEW Collision

Το 2023 ήταν η χρονιά των FTR με ένα αρκετά καλό reign που τελείωσε βέβαια λίγο απογοητευτικά. Η μεγάλη έκπληξη βέβαια ήταν ότι το καλύτερο τους ματς φέτος δεν ήταν ούτε το rematch με τους Aussie Open στο Wrestledream (το περσινό τους στο Royal Quest ήταν νούμερο 22 στη λίστα), ούτε το τρίτο ματς της τριλογίας τους με τους Young Bucks (το περσινό τους ήταν νούμερο 6 στη λίστα). Αντιθέτως δεν ήταν ούτε με μια κανονική tag team με προυπάρχουσα χημεία.

Το καλοκαίρι λοιπόν ως μέρος του Collision το Bullet Club Gold ανέβαινε και οι FTR χρειαζόντουσαν μια τηλεοπτική κόντρα. Αντί των Gunns επιλέχθηκαν τα άλλα δύο μέλη της φατρίας, οι Jay White και Juice Robinson. Και οι δύο φανταστικοί wrestlers, ειδικά ο White, αλλά δεν είναι μια συνηθισμένη ομάδα. Αυτό που ακολούθησε ήταν απίστευτο. Δύο τεράστια σε διάρκεια ματς, το ένα two out of three falls όπου η τετράδα δείχνει να έχει τρομερή χημεία. Δύο ματς που παίζουν με την ψυχολογία σου και κλιμακώνονται φανταστικά. Δεν είναι τα αγαπημένα μου tag team matches όλων των εποχών. Αλλά είναι χαλαρά στο τοπ 3 από ματς σε εβδομαδιαίο σόου.

6. The Judgement Day and Drew McIntyre vs Seth Rollins, Cody Rhodes, Randy Orton, Jey Uso and Sami Zayn – WWE Survivor Series

Είναι τρομερό πως η Judgement Day από μια κριντζοομάδα υπό την ηγεσία του Edge, έγινε μία από τις καλύτερες heel φατρίες στο pro wrestling. Σε μια ιστορία που χτιζόταν μήνες, η κόντρα τους με τους faces του Raw έφτασε στο φινάλε της στο Survivor Series και μάλιστα σε Wargames. Θα μου επιτρέψετε να έχω μία άποψη. Όσον αφορά τη βία σε μεγάλες εταιρίες, το AEW έχει πολύ καλύτερα βίαια ματς. Ωστόσο η βία σε Wargames/Blood and Guts αγώνα στο WWE είναι κλάσεις ανώτερη και καμία εταιρία δεν το κάνει καλύτερα.

Σε έναν εκπληκτικό αγώνα με συνεχείς αλλαγές στην ψυχολογία, με πολύ δυνατά χτυπήματα, με απίστευτες εναέριες κινήσεις και την επιστροφή του σπουδαίου Randy Orton, οι καλοί κέρδισαν τους κακούς και έδειξαν έτοιμοι να προχωρήσουν σε μεταξύ τους κόντρες πλέον. Τα μικρά subplots όπως η σχέση των Uso/Zayn και Rollins/Rhodes βοήθησαν πολύ στην εξέλιξη της ιστορίας, αλλά και το ματς καθ’ αυτό θα μας μείνει ως ένα από τα καλύτερα Wargames όλων των εποχών.

5. The Usos vs Roman Reigns and Solo Sikoa – WWE Money in the Bank

Η αποκοπή του Zayn από τη Bloodline τελείωσε στη Wrestlemania και από εκεί και πέρα άρχισαν να φυτεύονται πολύ προσεκτικά οι σπόροι για τον Εμφύλιο της φατρίας. Ξεκινώντας από το Night of Champions όπου επιτέλους ο Jimmy έσπασε και επιτέθηκε στον αρχηγό του, ο Jey σιγά σιγά πείστηκε και σε ένα από τα καλύτερα φινάλε ever σε Smackdown, στήθηκε επιτέλους το ματς που θέλαμε να δούμε.

Οι δίδυμοι εναντίον του αδερφού τους και του Tribal Chief μπροστά στο φανταστικό αγγλικό κοινό της O2 Arena. To ματς ξεκινάει αργά όπως θέλαμε και μετά από μισή ώρα έχουμε ένα πραγματικό χάος. Και για ακόμα ένα ματς των Usos έχουμε ένα φανταστικό φινάλε με τα δύο αδέρφια να πετυχαίνουν το pin ενάντια στον Roman Reigns κάτι που είχε να συμβεί από το 2019. Αν αυτό ήταν το φινάλε, θα ήταν απίστευτο, αλλά δυστυχώς στο Summerslam ανατράπηκαν τα δεδομένα. Ωστόσο αυτό το ματς, αυτή η στιγμή θα μας θυμίζει πάντα γιατί αγαπήσαμε τόσο πολύ αυτήν την ιστορία.

4. Roman Reigns vs Sami Zayn – WWE Elimination Chamber

Κάποια ματς στο pro wrestling σε πληγώνουν με έναν δικό τους ιδιαίτερο τρόπο. Είναι η στιγμή που ξέρεις ότι αυτή η ιστορία έπρεπε να εξελιχθεί αλλιώς. Όλοι θέλαμε ο Cody να κερδίσει τον Reigns στην Wrestlemania. Αλλά όταν ο Zayn έφυγε από τη Bloodline, όλοι καταλάβαμε πως αυτή ήταν η στιγμή του. Δεν υπήρχε κάτι καλύτερο σεναριακά από το να εκθρονίσει εκείνος τον Tribal Chief. Και το ξέραμε ρε γαμώτο. Το ξέραμε ότι δε θα γίνει και πάλι ελπίζαμε.

Μπροστά στο παθιασμένο κοινό του Μόντρεαλ που έβλεπε το δικό του παιδί, ο Sami Zayn και ο Roman Reigns έδωσαν ένα σόου. Ένα από τα καλύτερα singles matches του WWE εδώ και χρόνια. Το WWE έκανε αυτό που έπρεπε. Μας έκανε πολλές φορές να πιστέψουμε ότι θα γίνει. Ότι ο Sami θα τα καταφέρει. Helluva Kicks, o Owens δίπλα του, το κοινό να ουρλιάζει. Ξέραμε ότι δε θα γίνει. Και μας έδωσαν αυτό το λίγο, τη μικρή υποψία ότι θα τα καταφέρει. Αν με ρώταγες μία μέρα μετά θα σου έλεγα ότι σιχαίνομαι αυτό το ματς. Μερικούς μήνες μετά, αναγνωρίζω ότι αυτή ήταν η κορυφή του WWE για το 2023.

3. Will Ospreay vs Kenny Omega – NJPW Wrestle Kingdom 17

Το NJPW δε συνηθίζει να μας δίνει τέτοιες ξαφνικές ιστορίες, αλλά η κόντρα του Ospreay και του Omega, δύο εκ των καλύτερων wrestlers όλων των εποχών έπρεπε να συμβεί. Η κόντρα του βετεράνου που έφυγε από την Ιαπωνία για να παλέψει στην Αμερική και του νέου σταρ που έμεινε πίσω και πήρε τα ηνία. Η κόντρα του απόλυτου ξένου του New Japan και του ανθρώπου που τον απογοήτευσε με όσα έκανε μετά από εκείνον.

Χωρίς τα φοβερά promos, οι δύο σταρ μίλησαν στο ρινγκ και έκαναν το US Heavyweight Championship να μοιάζει εξαιρετικά βαρύς τίτλος. Το ματς τους στην Ιαπωνία με ανησυχούσε για το αν οι δυο τους θα έχουν χημεία. Τελικά δεν είχαν απλά χημεία, αλλά παρέδωσαν ένα σεμινάριο για το πως ξεκινάνε, πορεύονται και τελειώνουν τα ματς στο wrestling. Με κινήσεις που σπάνια βλέπεις, με απίστευτη αθλητικότητα και στυλ βλέπουμε 35 απολαυστικά λεπτά που δύσκολα επαναμβάνονται. Ή ίσως και όχι.

2. MJF vs Bryan Danielson – AEW Revolution

O MJF χρειαζόταν ένα δυνατό πρώτο κρας τεστ ως ο heel παγκόσμιος πρωταθλητής. Έχοντας ως backstory ότι παλεύει πολύ λίγες φορές τον χρόνο, βρέθηκε απέναντι του το απόλυτο workhorse. Ο άνθρωπος που για να πάρει εκδίκηση για τον τραυματισμό του μέντορά του William Regal θα έκανε τα πάντα. Ο καλύτερος wrestler στον πλανήτη, ο Bryan Danielson. Για να τον προκαλέσει και να διαλέξει stipulation, o Danielson έδωσε επίσης ματσάρες σε εβδομαδιαία βάση με τους Takeshita, Bandido, Thatcher, Brian Cage και Rush. Wrestlers διαφορετικούς ή με παρόμοιο ρεπερτόριο που μάγεψαν δίπλα στον καλύτερο. Και αφού τα έκανε όλα επέλεξε stipulation.

Iron Man match. Όποιος πετύχει περισσότερα falls σε μια ώρα. Καταλαβαίνω για όποιον πει ότι άλλο Iron Man match μπορεί να του άρεσε περισσότερο. Αλλά ειλικρινά δεν υπάρχει σύγκριση. Ο Danielson παίρνει το πρώτο fall και κερδίζει δεύτερο μετά από DQ του αντιπάλου. Όμως το DQ τον έχει αποδυναμώσει και ο MJF ισοφαρίζει. Μετά από λίγο περνάει μπροστά. Ο Danielson ισοφαρίζει με την κίνηση του Regal, του μέντορα που ο αντίπαλος του τραυμάτισε. Ισοπαλία και ξαφνικός θάνατος. Ο MJF κερδίζει με την κίνηση παράδοσης του Danielson.

Τι ματς, τι απόλαυση ήταν να βλέπεις δύο από τους καλύτερους στον κόσμο να λένε μια ιστορία για 65 λεπτά. Να σου αλλάζουν συνέχεια την ψυχολογία, να σε μαγεύουν με τις κινήσεις τους, να χτυπιούνται για πάρα πολλή ώρα και να μη βαριέσαι ποτέ. Δεν ξέρω αν θα ξαναγίνει σύντομα κάποιο Iron Man match, αλλά αυτό έθεσε τον πήχη πάρα πολύ ψηλά.

1. Will Ospreay vs Kenny Omega – NJPW x AEW Forbidden Door

Τα ματς στο NJPW πάντα μου αρέσουν πολύ, αλλά έχουν ένα κακό. Το κοινό είναι αρκετά ήσυχο. Δεν έχουν την έκρηξη και τη φωνή των ευρωπαϊκών κοινών ή την ένταση των Αμερικάνων (όταν θέλουν). Ε βάλε τώρα το παθιασμένο κοινό του Toronto και όλα γίνονται καλύτερα. Το sequel του Will Ospreay vs Kenny Omega από το Wrestle Kingdom είχε μία μεγάλη σεναριακή εξέλιξη. Ο Don Callis, μακροχρόνιος φίλος και μέντορας του Kenny Omega, ο άνθρωπος που ήταν πλάι του στο ματς του Ιανουαρίου, τον είχε προδώσει και είχε συμμαχήσει με τον Ospreay.

Για τον Ospreay αυτό το ματς ήταν πολύ σπουδαίο. Έπρεπε να αποδείξει ότι μπορεί να κοντράρει τον Omega, ότι η πρώτη ήττα ήταν απλώς μια κακή μέρα και ότι ο ίδιος είναι το μέλλον του NJPW (και πλέον του AEW). Τελικά έχοντας περισσότερο χρόνο από το πρώτο ματς, οι Ospreay και Omega πρόσφεραν άλλο ένα σόου, ένα δεύτερο σεμινάριο απολαυστικού pro wrestling. Ίσως πιο βίαιο από την πρώτη τους συνάντηση, αυτό το ματς έκλεισε ένα από τα καλύτερα σόου της χρονιάς και με σχετική ευκολία ανέβηκε στην πρώτη θέση της λίστας μου για match of the year.

Ακολουθούν τα ματς που δεν προλάβαινα να αναλύσω και κατέληξαν στις θέσεις 11-25:

11. Gunther vs Drew McIntyre vs Sheamus – WWE Wrestlemania 39
12. Kenny Omega vs El Hijo Del Vikingo – AEW Dynamite
13. Bryan Danielson vs. Zack Sabre Jr. – AEW WrestleDream
14. Swerve Strickland vs Hangman Page – AEW Full Gear
15. The Elite vs Blackpool Combat Club Anarchy in the Arena – AEW Double or Nothing
16. Bianca Belair, Charlotte Flair, Shotzi, and Becky Lynch vs Damage CTRL – WWE Survivor Series
17. Bad Bunny vs Damian Priest – WWE Backlash
18. Kenny Omega vs Konosuke Takeshita – AEW All Out
19. Claudio Castagnoli vs Eddie Kingston – ROH Supercard of Honor
20. The Elite & Eddie Kingston, Tomohiro Ishii vs. The Blackpool Combat Club – NJPW x AEW Forbidden Door
21. The Elite vs House of Black – AEW Revolution
22. FTR vs Young Bucks – AEW All In
23. Hangman Page vs Jon Moxley – AEW Revolution
24. Bryan Danielson vs. Kazuchika Okada – NJPW x AEW Forbidden Door
25. Dijak vs Ilja Dragunov – WWE NXT Battleground

Εσάς ποια ήταν τα αγαπημένα σας ματς φέτος; Γράψτε μου στα σχόλια ή στείλτε μου μήνυμα. Το Ranking θα επιστρέψει το 2024!

The post Ranking: Τα καλύτερα wrestling matches του 2023 appeared first on anthem.gr.