Σε κάθε γωνιά της πόλης, οποιοσδήποτε κυκλοφορούσε και ήταν κάτω των 17 ετών, είχε μαζί του ένα φορητό ηχείο που έπαιζε στη διαπασών sin boy, light και snik. Εν τω μεταξύ, δύο φίλοι που μένουν εξωτερικό και έρχονται τα καλοκαίρια στην Ελλάδα, είχαν πλέον μάθει τους τραπάδες και τις μουσικές τους, λόγω της υπερέκθεσής τους στα μίντια και το ίντερνετ.

Επιστρέφοντας στην Αθήνα και τον πολιτισμό του διαδικτύου (save us world wide web), έβλεπα ολοένα και περισσότερους συνομήλικούς μου να ανεβάζουν σχόλια αριστερά και δεξιά για τη μουσική παιδεία των σύγχρονων teenagers και τα “ψεύτικα τους είδωλα”! Ώπα…

Ναι μεν είχαμε κομματάρες στα 00s, αλλά υποτίθεται ότι πρέπει να ξεχάσω πως στο Γυμνάσιο ανταλλάζαμε το “Τι μαλάκας ήμουν” με υπέρυθρες στα διαλείμματα και γελούσαμε σαν βλαμμένα, κάθε φορά που ο Ξύδης εξηγούσε γιατί η κοπέλα του ήταν… ακατάλληλη για μάνα!

Ή μήπως πρέπει να ξεχάσω πως τραγουδούσαμε με μία φωνή το “Καλημέρα Ελλάδα” των Goin’ Through σε κάθε ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΣΜΕΝΟ πάρτι! Ότι θα ξεχάσω πως τραγουδούσατε το: “Μαζί μου ασχολείσαι, πόσο μαλάκας είσαι” ή το “Vendetta, θέλεις μαζί μου να τα βάλεις; Καυτό μολύβι θες να πάρεις;”. Δύο τραγούδια που κάθε μανούλα ήθελε να ακούσει στα γενέθλια του 11χρονου γιου της!

Εν τω μεταξύ, ποτέ δεν κατάλαβα γιατί ο Νίβο και το παρεάκι του το έπαιζαν σκληροί, αλλά τα βράδια τραγουδούσαν σε μπουζουξίδικα.

Α by the way, χατζημεταλά 30άρη που πας και σχολιάζεις στο Youtube ότι το 2007 άκουγες μόνο Septic Flesh, σε είχαμε πάρει χαμπάρι που κάθε μέρα έβαζες στο Walkman κινητό το Monsoon των Tokyo Hotel. 

Πριν λοιπόν μου πείτε πώς η μουσική σήμερα είναι γεμάτη κακά παραδείγματα για την άμαθη νεολαία, θυμίσου την ηλίθια κόντρα emo και trendy και τα τραγούδια που γινόντουσαν διάσημα τότε. Καλή η νοσταλγία ρε παιδιά, αλλά με μέτρο! Δε χρειάζεται να ωραιοποιούμε τα πάντα. Γιατί αυτός που έπαιζε 24/7 τότε στην tv ήταν ο Μαζωνάκης, ο οποίος έβγαινε σε κάθε εκπομπή και τραγουδούσε σε playback το “Gucci φόρεμα”, παριστάνοντας gangsta που ξεπώρδησε μαζί με τον CJ από το San Andreas. 

Sad music playing in the background

Όποτε δεν ακούγαμε τα διαμαντάκια αυτά, στο background και στα πάρτυ έπαιζε Σαρμπέλ, Κοκκίνου, Παπαρίζου (λατρεία), Πυξ (β)Λαξ, Λεμπέσης, Ρακιτζής και Έφη Θώδη μεταξύ άλλων. Ω ναι, τα 00s στην Ελλάδα ήταν ένας σκοτεινός τόπος.

Σεμνά λοιπόν κι αφήστε τα νέα παιδιά να περάσουν την “φάση” τους.

Υ.Γ.: Στο άρθρο μιλάω για την trash μουσική των 00s την οποία όλοι τότε ακούγαμε. Μουσικά είχαμε πολλά διαμάντια. Αν διαβάζεις για πρώτη φορά και θεωρείς ότι απλά κοροϊδεύω τα 00s, σε παραπέμπω σε παλιότερα άρθρα, όπου εκθειάζουμε τα καλύτερα τραγούδια της δεκαετίας! <3

Υ.Γ. 2: Να είναι καλά ο αλγόριθμος του Youtube που μου θύμισε αυτό το διαμαντάκι!

The post Μουσική Ανταρσία #48: Mumble Rap? Εμείς στα ’00s ακούγαμε “ΠΟΙΟΤΗΤΑ”! appeared first on anthem.gr.

Το τελευταίο διάστημα, το ενδιαφέρον της ελληνικής μουσικής σκηνής μονοπωλούν “σκουπίδια”, τα οποία υποτίθεται πως τραγουδούν hip-hop, χλευάζοντας ευάλωτες κοινωνικές ομάδες και προβάλλοντας παράλληλα μία σιχαμερή υποκουλτούρα, η οποία στρέφεται γύρω από ναρκωτικά, αλκοόλ, αχαλίνωτο σεξ και ρατσισμό. Και το χειρότερο είναι πως στο επίκεντρο του marketing αυτού βρίσκονται νέα παιδιά.

Ακόμη κι ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα, όπως είναι το εμπόριο λευκής σαρκός, γίνεται μέσο εκμετάλλευσης κέρδους κάθε κομπλεξικού,  ο οποίος επιθυμεί να γίνει το trend του μήνα, θησαυρίζοντας από δεκάχρονα, τα οποία εκλαμβάνουν ως φυσιολογικό τον τρόπο ζωής που προβάλεται.

Ωστόσο, υπαίτιοι για την άνοδο των εν λόγω μουσικών σκουπιδιών είναι οι γονείς που επιτρέπουν στα παιδιά τους να πάνε στις συναυλίες τους και να αγοράσουν τα cd τους. Έτσι λοιπόν τα παιδιά ακούν non stop τον κάθε υποτιθέμενο ράπερ να τραγουδάει για το πως γάμησε μία κοπέλα από τον κώλο και πως σνίφαρε μία γραμμή κόκα από εδώ μέχρι το Μενίδι.

Συγγνώμη για τις εκφράσεις που χρησιμοποιώ, αλλά εσύ που λέγεσαι γονιός, πρέπει να καταλάβεις ποιο είναι το μερίδιο ευθύνης σου. Εσύ και μόνο εσύ είσαι υπεύθυνος για τον τρόπο ζωής και την κουλτούρα των παιδιών σου. Αλλά δεν σε ενδιαφέρει! Αδιαφορείς για εκείνα, όπως αδιάφορησες και για την είσοδο των νεοναζί στη Βουλή, τους οποίους εσύ ο ίδιος ψήφισες. Αδιαφορείς όπως αδιαφόρησες για τα δεκάδες αδέσποτα που πεθαίνουν καθημερινά στους δρόμους από τις φόλες που πιθανώς ακόμη κι εσύ να έβαλες. Αδιαφορείς, όπως αδιαφόρησες για τα παιδιά που βιώνουν την απώλεια και τον πόλεμο.

Η αδιαφορία σου καταστρέφει τα παιδιά σου κι εσύ προτιμάς να τα συνοδεύσεις σε μία τέτοια συναυλία, προκειμένου να μπορέσεις αργότερα να δεις ήρεμος το ματς από την άνεση της πολυθρόνας σου, δίχως εκείνα να σου γκρινιάζουν.

Στην Ελλάδα του 21ου αιώνα, ο μέσος ΝεοΈλληνας γκρινιάζει ακόμη και για ηλίθια σενάρια συνομωσίας,  όπως είναι οι αεροψεκασμοί, ωστόσο κατόπιν μόνο εορτής θα ενδιαφερθεί δήθεν για την μουσική που ακούν τα παιδιά του, σοκαρισμένος από την υποτιθέμενη κατακραυγή των συστημικών ΜΜΕ.

Την επόμενη φορά που θα γκρινιάξεις στο Facebook για το νέο ρατσιστικό “τραγούδι” που θα γίνει viral σε 25 λεπτά, σκέψου ποιος εξέθρεψε τα πρότυπα αυτά. Αν θεωρήσεις έστω και για ένα λεπτό πως φταίει η νέα γενιά, τότε κοιτάξου στον καθρέπτη και δες ποιος είναι ο υπαίτιος…

Υ.Γ.:Ένα από τα επιχειρήματα που θα σκεφτούν πολλοί είναι ότι η κουλτούρα του hip-hop ήταν πάντοτε αυτή. Ωστόσο,  αν και αυτός είναι ο κανόνας, υπάρχουν και εξαιρέσεις. Μπορείς να τσεκάρεις ποιοτικά hip-hop τραγούδια πατώντας εδώ.

Υ.Γ.2:Προφανώς και το κείμενο δε στρέφεται κατά πάντων. Υπάρχουν γονείς οι οποίοι μεγαλώνουν με τον καλύτερο τρόπο τα παιδιά τους και θα έπρεπε να είναι παραδείγματα προς μίμηση.

The post Μουσική Ανταρσία #27 : Ο μουσικός ξεπεσμός του Νεοέλληνα… appeared first on anthem.gr.